Έχει διαπραγματευτεί αρκετές φορές σε προηγούμενα posts η σχέση μεταξύ χρόνου και χώρου, η σχετικότητα κτλ, και καθώς είμαι ενθουσιώδης αναγνώστης βιβλίων σχετικά με την κοσμολογία, τους πλανήτες ,το σύμπαν και όλα τα συναφή αλλά δυστυχώς οι γνώσεις μου στην φυσική είναι περιορισμένες θα ήθελα κάποιος με μεγαλύτερη ειδίκευση και εμπειρία να μου λύσει κάποιες απορίες.
Φαντάζομαι ότι όλοι θα έχουμε ακούσει για την περίφημη Μεγάλη Ενοποιημένη Θεωρία, η οποία στην ουσία πρόκειται για την προσπάθεια που γίνεται στον χώρο της επιστήμης να ενώσει δυο μεγάλους κλάδους : της κλασσικής φυσικής που θα εξηγεί ακριβώς κάθε διαδικασία που συμβαίνει στην φύση, συγχρόνως εισάγοντας και την νεώτερη φυσική των quant. Όπως γίνεται κατανοητό, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η άξια της θεωρίας αυτής θα είναι ισάξια με το “σπάσιμο” του ανθρώπινου DNA. Μετά, με λίγα λόγια, θα μπορούμε να νιώθουμε λίγο θεοί στην θέση των θεών...
Το πρόβλημα όμως, εάν δεν κάνω λάθος, είναι ότι οι δυο θεωρίες είναι ασύμβατες μεταξύ τους, κυρίως γιατί κάποιοι νόμοι που ισχύουν στην μια θεωρία δεν ευσταθούν στην άλλη (παραβολικά, είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να συγχωνέψει τον κώδικα των Windows με τα Macintosh : αυτόνομα δουλεύουν μια χαρά, κάνουν σχεδόν την ίδια δουλεία-σε μια ένωση τους το πιθανότερο θα ήταν να φρακάρουν τον υπολογιστή...) Το πρόβλημα είναι το πόσο διαφορετικά η θεωρία της σχετικότητας και η φαινομενικά χαώδης φυσική των κβαντων αντιμετωπίζουν τον χώρο και το χρόνο.
Πολλά σενάρια και θεωρίες έχουν διατυπωθεί ώστε να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, αλλά μια μόνο θεωρία ξεχώρισε για την πρωτοτυπία της και την εξωφρενικότητα της. Ανήκει στον φυσικό Julian Barbour ο οποίος λίγο-πολύ υποστηρίζει ότι για να γίνει δυνατή η ένωση μεταξύ των δυο θεωριών, πρέπει να πεταχτεί έξω από αυτές η έννοια του χρόνου(!) Ο Barbour εξηγεί ότι ο χρόνος δεν είναι ούτε ουσία, ούτε πεδίο, ούτε σωματίδιο που η φυσική μπορεί να μετρήσει (sic) και κυρίως δεν είναι καν μια θεμελιώδη ιδιότητα του σύμπαντος.
Το σύμπαν του κυρίου Barbour, αποτελείται από άπειρα “τώρα” τα οποία επεκτείνονται από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το τέλος του. Ο χρόνος, σύμφωνα με την θεωρία του, είναι μια ψευδαίσθηση η οποία δημιουργήθηκε από την αντίληψη του ανθρώπου ,η οποία συλλαμβάνει μόνο ένα “τώρα” καθώς μετακινείται ανάμεσα σε πολλά αλλά “τώρα” στην διάρκεια της ζωής του. Κάπου στο σύμπαν του Barbour, το οποίο ο ίδιος ονομάζει “Platonia”, γεννιέσαι, πας στο σχολείο, το πρώτο ραντεβού, τρως, πεθαίνεις κτλ. όμως “τώρα” το μόνο που συναισθάνεσαι είναι τον εαυτό σου που διαβάζει αυτή την δημοσίευση. (εδώ άρχισα λίγο να τα χάνω, αν και κατάλαβα τον συνολικό σκεπτικό του...)
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ο συμπαθής κατά τα αλλά κύριος Barbour, πιστεύει ότι η θεωρία του είναι η μόνη που μπορεί να επισπεύσει την “Θεωρία των Πάντων” και αυτό θα συμβεί, διαγράφοντας εντελώς τον χρόνο από τους θεμελιώδεις νόμους που διέπουν το σύμπαν(...έτσι η έκφραση “έχασα τον χρόνο μου” θα αποκτήσει μια άλλη διάσταση). Το ερώτημα μου είναι εάν κάποιος μπορεί να μας διαφωτίσει περισσότερο για την εξωφρενική αυτή θεωρία και εάν όντως ισχύει, εάν θα αλλάξει εντελώς την ιδέα που έχουμε για τον Χρόνο.
.
Φαντάζομαι ότι όλοι θα έχουμε ακούσει για την περίφημη Μεγάλη Ενοποιημένη Θεωρία, η οποία στην ουσία πρόκειται για την προσπάθεια που γίνεται στον χώρο της επιστήμης να ενώσει δυο μεγάλους κλάδους : της κλασσικής φυσικής που θα εξηγεί ακριβώς κάθε διαδικασία που συμβαίνει στην φύση, συγχρόνως εισάγοντας και την νεώτερη φυσική των quant. Όπως γίνεται κατανοητό, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η άξια της θεωρίας αυτής θα είναι ισάξια με το “σπάσιμο” του ανθρώπινου DNA. Μετά, με λίγα λόγια, θα μπορούμε να νιώθουμε λίγο θεοί στην θέση των θεών...
Το πρόβλημα όμως, εάν δεν κάνω λάθος, είναι ότι οι δυο θεωρίες είναι ασύμβατες μεταξύ τους, κυρίως γιατί κάποιοι νόμοι που ισχύουν στην μια θεωρία δεν ευσταθούν στην άλλη (παραβολικά, είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να συγχωνέψει τον κώδικα των Windows με τα Macintosh : αυτόνομα δουλεύουν μια χαρά, κάνουν σχεδόν την ίδια δουλεία-σε μια ένωση τους το πιθανότερο θα ήταν να φρακάρουν τον υπολογιστή...) Το πρόβλημα είναι το πόσο διαφορετικά η θεωρία της σχετικότητας και η φαινομενικά χαώδης φυσική των κβαντων αντιμετωπίζουν τον χώρο και το χρόνο.
Πολλά σενάρια και θεωρίες έχουν διατυπωθεί ώστε να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, αλλά μια μόνο θεωρία ξεχώρισε για την πρωτοτυπία της και την εξωφρενικότητα της. Ανήκει στον φυσικό Julian Barbour ο οποίος λίγο-πολύ υποστηρίζει ότι για να γίνει δυνατή η ένωση μεταξύ των δυο θεωριών, πρέπει να πεταχτεί έξω από αυτές η έννοια του χρόνου(!) Ο Barbour εξηγεί ότι ο χρόνος δεν είναι ούτε ουσία, ούτε πεδίο, ούτε σωματίδιο που η φυσική μπορεί να μετρήσει (sic) και κυρίως δεν είναι καν μια θεμελιώδη ιδιότητα του σύμπαντος.
Το σύμπαν του κυρίου Barbour, αποτελείται από άπειρα “τώρα” τα οποία επεκτείνονται από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το τέλος του. Ο χρόνος, σύμφωνα με την θεωρία του, είναι μια ψευδαίσθηση η οποία δημιουργήθηκε από την αντίληψη του ανθρώπου ,η οποία συλλαμβάνει μόνο ένα “τώρα” καθώς μετακινείται ανάμεσα σε πολλά αλλά “τώρα” στην διάρκεια της ζωής του. Κάπου στο σύμπαν του Barbour, το οποίο ο ίδιος ονομάζει “Platonia”, γεννιέσαι, πας στο σχολείο, το πρώτο ραντεβού, τρως, πεθαίνεις κτλ. όμως “τώρα” το μόνο που συναισθάνεσαι είναι τον εαυτό σου που διαβάζει αυτή την δημοσίευση. (εδώ άρχισα λίγο να τα χάνω, αν και κατάλαβα τον συνολικό σκεπτικό του...)
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ο συμπαθής κατά τα αλλά κύριος Barbour, πιστεύει ότι η θεωρία του είναι η μόνη που μπορεί να επισπεύσει την “Θεωρία των Πάντων” και αυτό θα συμβεί, διαγράφοντας εντελώς τον χρόνο από τους θεμελιώδεις νόμους που διέπουν το σύμπαν(...έτσι η έκφραση “έχασα τον χρόνο μου” θα αποκτήσει μια άλλη διάσταση). Το ερώτημα μου είναι εάν κάποιος μπορεί να μας διαφωτίσει περισσότερο για την εξωφρενική αυτή θεωρία και εάν όντως ισχύει, εάν θα αλλάξει εντελώς την ιδέα που έχουμε για τον Χρόνο.
.