Σε όλες τις εποχές έχουν αναφερθεί φαινόμενα παιδιών που βρέθηκαν να ζουν και να μεγαλώνουν μόνα τους μέσα στα δάση.Μπορεί να χάθηκαν ή ακόμα και να τα εγκατέλειψαν εκει οι γονείς τους. Μακριά λοιπόν από τον πολιτισμό μεγάλωσαν μόνα τους. Κάποια από αυτά ενδέχεται να έζησαν δίπλα σε κάποιο ζώο λύκο, πίθηκο ή ακόμα και δίπλα σε στρουθοκάμηλο.
Πολλά από αυτά τα παιδιά δε μπορούσαν καν να περπατήσουν σε όρθια στάση αλλά ούτε και να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους που τα βρήκαν. Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις άγριων παιδιών, καταγεγραμμένες τόσο στη μυθολογία όσο και στην ιστορία. Το θέμα αυτό μάλιστα έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης και για τη τέχνη. Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε τον Ταρζάν και τον Μόγλη.
Η μελέτη αυτών των περιπτώσεων είναι πολύ σημαντική γιατί μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η κοινωνικοποίηση του ανθρώπου και σε τι βαθμό είναι επίκτητη ή φυσική. Ακόμα ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά ακόμα και όταν βρέθηκαν δε μπόρεσαν να μάθουν να μιλάνε καλά. Για τους γλωσσολόγους που ασχολούνται με αυτό το φαινόμενο ίσως να είναι μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος αν δε διδαχθεί και δεν εκτεθεί μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία στη γλώσσα, δε μπορεί μετά να την αποκτήσει. Αν κάποιος ενδιαφέρεται μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένη πάνω στο θέμα της γλώσσας.
Πώς βρέθηκαν να ζουν μόνα τους μέσα στην άγρια φύση; Πώς λοιπόν κατάφεραν και επιβίωσαν αυτά τα παιδιά μεσα στα δάση όπου ζουν πάρα πολλά άγρια ζώα; Θα μπορούσαν άραγε να ζήσουν μέσα στη δικιά μας "πολιτισμένη" κοινωνία; Θα μπορέσουν να επικοινωνήσουν μαζί μας; Πόσα άραγε να βρίσκονται κρυμμένα ακόμα μέσα στα δάση; Αυτές είναι μερικές από τις αμέτρητες ερωτήσεις που θα μπορούσε να θέσει κανείς...