Τις τελευταίες μέρες πολύ λόγος έγινε για το κάψιμο του άγνωστου στρατιώτη. Έκαψαν λέει τον άγνωστο στρατιώτη, οι γνωστοί, άγνωστοι. Πολύ άγνοια τελικά έχουμε σε αυτή την χώρα. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτόν τον όρο. Άγνωστος στρατιώτης. Από πού και ως που άγνωστος. Ξέρει κανείς γιατί πήρα αυτό το όνομα; Υπάρχει κάποιος άγνωστος που πολέμησε; Υπάρχει κάποιος που άγνωστος πέθανε, έδωσε την ζωή του για την πατρίδα. Όχι, κανείς δεν ήταν άγνωστος. Ήταν όλοι γνωστοί. Πολλοί γνωστοί. Ήταν οι πολίτες αυτής της χώρας που έδωσαν την ζωή τους, ήταν οι πολίτες αυτού του κόσμου που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα. Και ξαφνικά κάποιοι τους χαρακτήρισαν άγνωστους. Από πού άγνωστοι; Κανείς από τους συγγενείς μου που πολέμησαν δεν ήταν άγνωστοι. Και τελικά τι συμβολίζει αυτό το σύμβολο; Τους άγνωστους; Και εάν συμβολίζει όλους τους άγνωστους αυτοί που το έκαψαν δεν είναι μέρος τους; Δεν είναι άγνωστοι; Ή μήπως είναι γνωστοί. Και βγήκαν όλοι οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές μαριονέτες του ίδιου τους του εαυτού και της αδυναμίας τους να σκεφτούν, σοκαρισμένοι, να καταγγέλουν για το κάψιμο του συμβόλου. Την ίδια στιγμή που κάποιοι αστυνομικοί χτυπούσαν φοιτητές και κανένα κουκουλοφόρο. Και κανείς δεν είπε για τους φοιτητές, όλοι είπαν για το κουβούκλιο. Λες και τα σύμβολα κλείνονται μέσα σε κουβούκλια. Λες και ο φοιτητής δεν είναι ένα σύμβολο. Λες και ο φοιτητής δεν αντιπροσωπεύει εκείνη την στιγμή και κάθε στιγμή όλο το φοιτητικό κίνημα. Αυτό το φοιτητικό κίνημα που αγωνίστηκε και πάντα αγωνίζεται, αυτό το φοιτητικό κίνημα για όλους όσους το ξέχασαν ήταν αυτοί, αυτοί και πάντα αυτοί, αυτοί οι νέοι, αυτοί οι φοιτητές που πρώτοι ξεσηκώνονταν για την ελευθερία, την δημοκρατία αυτού του τόπου. Κανείς δεν μίλησε για αυτούς. Λες και δεν θα είναι οι πρώτοι που θα καλέσει αυτό το κράτος για να πολεμήσουν όταν παραστεί η ανάγκη. Λες και δεν θα είναι αυτοί οι πρώτοι που θα δώσουν τους αγώνες τους και το αίμα τους. Πρώτοι, πρώτα από όλους αυτούς που βγαίνουν και τους κρίνουν. Πρώτοι από όλους αυτούς που τους χτυπούν. Αυτό το κράτος που με μοχλό την αστυνομία τους χτυπά, αυτό θα πάνε πρώτοι να υπερασπιστούν όπως έκαναν πάντα. Αλλά κανείς δεν είπε τίποτα για τους φοιτητές αλλά όλοι τραβούσαν τα μαλλιά τους για το σύμβολο. Και κανείς δεν μίλησε για το σύμβολο του φοιτητή που το ποδοπατούσαν οι αστυνομικοί. Λες και τα σύμβολα είναι κάτι αφηρημμένο όπως ένα άγαλμα, ένα κουβούκλιο που καίγεται. Δεν είναι το άγαλμα του Κολοκοτρώνη το σύμβολο, ο Κολοκοτρώνης είναι το σύμβολο, που πρώτα τον φυλάκισαν, τον χτύπησαν και μετά τον έκαναν ήρωα και άγαλμα. Αλλά οι Έλληνες μοιάζει να ξεχνάμε πολύ εύκολα και ξεχάσαμε ότι όλοι όσοι έγιναν ήρωες ήταν πάντα κάποιοι που στην ζωή τους φώναζαν αλήτες. Ήταν πάντα αυτοί οι περιθωριακοί τύποι που κάποιοι τους αφόριζαν, αυτοί ήταν που χρωστάει το έθνος την Ελευθερία του. Απλά μετά τους έβαλαν στα βιβλία, τους έκαναν και τους έκοψαν στα μέτρα τους οι χαρτογιακάδες, τους έλουσαν όλους με την ίδια λοσιόν και τους πλάσαραν στα βιβλία. Τα σύμβολα είναι πάντα ζωντανά και απλά όταν πεθαίνουν κάποια άλλα παίρνουν την θέση τους. Τα σύμβολα δεν είναι άγνωστα και δεν κρύβονται μέσα σε αγάλματα και κουβούκλια εύφλεκτα. Τα σύμβολα είναι ιδέες και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες, δεν καίγονται παρά μόνο τσαλαπάτιουνται κάτω από τις μπότες του κράτους. Τα σύμβολα είναι ζωντανά και περπατούν ανάμεσα μας. Έχουμε χάσει το μέτρο και αντί να δούμε πίσω από τα σύμβολα την ιδέα κοιτάμε σαν χάνοι τα αγάλματα και τα φλόγες. Τι είναι άραγε ποιο επικίνδυνο για την δημοκρατία και την ελευθερία του τόπου, ένα κουβούκλιο που κάποιοι έδωσαν το όνομα άγνωστος στρατιώτης λες και είναι κάτι απροσδιόριστο όλοι αυτοί που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία ή ένας φοιτητής που τσαλαπατάτε και μαζί με αυτόν ότι άλλο αντιπροσωπεύει;
··