Διάβαζα ένα θέμα που έχει σχέση με την θρησκεία και ειδικά με το αν η ανάσταση του Κυρίου όντως συνέβη ή όχι. Βεβαία από κάποιο σημείου και μετά το θέμα λίγο λοξοδρόμησε αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που ξεκίνησε το νέο thread αλλά γιατί σε κάποια φάση εστίασα το ενδιαφέρων μου σε μια πρόταση με μορφή ερώτησης που έγραψε ένα μέλος.
Και αυτή την ερώτηση την παίρνω και την κάνω θέμα, λοιπόν κατά ποσό το μυστήριο της εξομολογήσεως το οποίο διεξάγεται από άνθρωπο είναι έγκυρο, και ιδίως όταν ο άνθρωπος αυτός (σημ. παπάς) μπορεί να έχει αμαρτίες.
Ποιο συγκεκριμένα πως ένα άτομο που είτε έχει κάνει μια αμαρτία ή πολλές ή αν είναι σοβαρές ή επιλήψιμες μπορεί και είναι σε θέση να κριθεί ικανό να τελέσει ένα τόσο σπουδαίο μυστήριο.
Πως λοιπόν αυτό το άτομο που δεν έχει κυριαρχήσει όλα αυτά τα ένστικτα να ακούσει την εξομολόγηση ενός συνανθρώπου του.
Όλοι μας σε κάποια φάση της ζώνης μας έχουμε σε παπά και έχουμε εξομολογηθεί. Έχουμε ανοίξει την καρδιά όσο μπορεί ο καθένας μας και έχουμε εκμυστηρευθεί προσωπικές σκέψεις και έργα στον πατερ.Και φυσικά όλοι μας πέρα από την χάρη που μας έδωσε μας συμβούλεψε και σε κάποια πράγματα.
Δεν ξέρω πόσοι από σας ακολούθησαν τις συμβουλές του αλλά προσωπικά εγώ δεν το έκανα, δεν το λέω για να δείξω κάπως απλά εκείνη την στιγμή έκρινα ότι δεν έκανα κάτι κακό αν και η συμβουλή του δεν ήταν παράλογη αίσθηση που είχα μετά την εξομολόγηση ήταν θετική άσχετα αν δεν συνέχισα να εξομολογούμε αλλά και η εντύπωση που μου άφησε ο πατερά ήταν καλή και αυτό γιατί σου έδινε την εντύπωση ότι και ήθελε να σε ακούσει και να σε συμβουλέψει .
Βεβαία υπάρχουν και άλλοι που απλά σε ακούνε σου δίνουν την ευχή και φεύγεις ή σου δίνουν την εντύπωση της αγγαρείας. Άλλοι πάλι δεν έχουν καλή διάθεση και την μεταδίδουν κατά την διάρκεια του μυστηρίου και αυτό γιατί ξύπνησαν στραβά το πρωί και η μέρα τους ήταν χαλιά.
Τέλος υπάρχουνε και οι παπάδες που από μακριά καθώς τους βλέπεις ή με αυτά που έχεις ακούσει σκέφτεσαι πώς να πάω να πω τα έψυχα μου από την στιγμή που είναι χειρότερος από μένα.
Πολλοί θα πούνε ότι όντως αυτά που γραφώ σε λαιτ μορφή τα έχουν σκεφτεί και άλλοι ότι εν μέρη κάνω λάθος σε ένα βασικό σημείο.
Το σημείο αυτό για να γίνει αποδεκτό και από τις δυο πλευρές πρέπει να έχει μια κοινή βάση, την πιστή τόσο στην θρησκεία όσο και στον Θεό. Το σημείο είναι ότι κατά την διάρκεια της εξομολογήσεως αλλά και στην μετάδοση της Θειας Χάρης δεν παρεμβαίνει ο παράγων άνθρωπος αλλά το Άγιο Πνεύμα.
Η απάντηση πολλών είναι ότι όλα αυτά είναι μπουρδες και χαζομάρες, εφόσον εγώ έρχομαι σε επαφή με άνθρωπο και εφόσον οι πέντε αισθήσεις μου διακρίνουν άνθρωπο απέναντι τότε πως εγώ με όλα αυτά τα αρνητικά που εισπράττω να πάω και να στηθώ σε ένα τέτοιο άτομο να κριθώ και στο τέλος να ακούσω ίσως και κάποια συμβουλή της πλακάς.
Τέλος όσον αφορά το θέμα γιατί ενώ είχα καλή εντύπωση από τον πατερά δεν ξανά εξομολογήθηκα η απάντηση είναι μια και απλή, γιατί ντράπηκα γιατί σαν άτομο με ένστικτα δεν θα ακολουθούσα τα όσα μου είπε και ας ήταν σωστά και ακόμα περισσότερο γιατί είναι δύσκολο να μιλάς από το να ακούς.
Και αυτή την ερώτηση την παίρνω και την κάνω θέμα, λοιπόν κατά ποσό το μυστήριο της εξομολογήσεως το οποίο διεξάγεται από άνθρωπο είναι έγκυρο, και ιδίως όταν ο άνθρωπος αυτός (σημ. παπάς) μπορεί να έχει αμαρτίες.
Ποιο συγκεκριμένα πως ένα άτομο που είτε έχει κάνει μια αμαρτία ή πολλές ή αν είναι σοβαρές ή επιλήψιμες μπορεί και είναι σε θέση να κριθεί ικανό να τελέσει ένα τόσο σπουδαίο μυστήριο.
Πως λοιπόν αυτό το άτομο που δεν έχει κυριαρχήσει όλα αυτά τα ένστικτα να ακούσει την εξομολόγηση ενός συνανθρώπου του.
Όλοι μας σε κάποια φάση της ζώνης μας έχουμε σε παπά και έχουμε εξομολογηθεί. Έχουμε ανοίξει την καρδιά όσο μπορεί ο καθένας μας και έχουμε εκμυστηρευθεί προσωπικές σκέψεις και έργα στον πατερ.Και φυσικά όλοι μας πέρα από την χάρη που μας έδωσε μας συμβούλεψε και σε κάποια πράγματα.
Δεν ξέρω πόσοι από σας ακολούθησαν τις συμβουλές του αλλά προσωπικά εγώ δεν το έκανα, δεν το λέω για να δείξω κάπως απλά εκείνη την στιγμή έκρινα ότι δεν έκανα κάτι κακό αν και η συμβουλή του δεν ήταν παράλογη αίσθηση που είχα μετά την εξομολόγηση ήταν θετική άσχετα αν δεν συνέχισα να εξομολογούμε αλλά και η εντύπωση που μου άφησε ο πατερά ήταν καλή και αυτό γιατί σου έδινε την εντύπωση ότι και ήθελε να σε ακούσει και να σε συμβουλέψει .
Βεβαία υπάρχουν και άλλοι που απλά σε ακούνε σου δίνουν την ευχή και φεύγεις ή σου δίνουν την εντύπωση της αγγαρείας. Άλλοι πάλι δεν έχουν καλή διάθεση και την μεταδίδουν κατά την διάρκεια του μυστηρίου και αυτό γιατί ξύπνησαν στραβά το πρωί και η μέρα τους ήταν χαλιά.
Τέλος υπάρχουνε και οι παπάδες που από μακριά καθώς τους βλέπεις ή με αυτά που έχεις ακούσει σκέφτεσαι πώς να πάω να πω τα έψυχα μου από την στιγμή που είναι χειρότερος από μένα.
Πολλοί θα πούνε ότι όντως αυτά που γραφώ σε λαιτ μορφή τα έχουν σκεφτεί και άλλοι ότι εν μέρη κάνω λάθος σε ένα βασικό σημείο.
Το σημείο αυτό για να γίνει αποδεκτό και από τις δυο πλευρές πρέπει να έχει μια κοινή βάση, την πιστή τόσο στην θρησκεία όσο και στον Θεό. Το σημείο είναι ότι κατά την διάρκεια της εξομολογήσεως αλλά και στην μετάδοση της Θειας Χάρης δεν παρεμβαίνει ο παράγων άνθρωπος αλλά το Άγιο Πνεύμα.
Η απάντηση πολλών είναι ότι όλα αυτά είναι μπουρδες και χαζομάρες, εφόσον εγώ έρχομαι σε επαφή με άνθρωπο και εφόσον οι πέντε αισθήσεις μου διακρίνουν άνθρωπο απέναντι τότε πως εγώ με όλα αυτά τα αρνητικά που εισπράττω να πάω και να στηθώ σε ένα τέτοιο άτομο να κριθώ και στο τέλος να ακούσω ίσως και κάποια συμβουλή της πλακάς.
Τέλος όσον αφορά το θέμα γιατί ενώ είχα καλή εντύπωση από τον πατερά δεν ξανά εξομολογήθηκα η απάντηση είναι μια και απλή, γιατί ντράπηκα γιατί σαν άτομο με ένστικτα δεν θα ακολουθούσα τα όσα μου είπε και ας ήταν σωστά και ακόμα περισσότερο γιατί είναι δύσκολο να μιλάς από το να ακούς.