Μυστήριο Εξομολογήσεως
Διάβαζα ένα θέμα που έχει σχέση με την θρησκεία και ειδικά με το αν η ανάσταση του Κυρίου όντως συνέβη ή όχι. Βεβαία από κάποιο σημείου και μετά το θέμα λίγο λοξοδρόμησε αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που ξεκίνησε το νέο thread αλλά γιατί σε κάποια φάση εστίασα το ενδιαφέρων μου σε μια πρόταση με μορφή ερώτησης που έγραψε ένα μέλος.
Και αυτή την ερώτηση την παίρνω και την κάνω θέμα, λοιπόν κατά ποσό το μυστήριο της εξομολογήσεως το οποίο διεξάγεται από άνθρωπο είναι έγκυρο, και ιδίως όταν ο άνθρωπος αυτός (σημ. παπάς) μπορεί να έχει αμαρτίες.
Ποιο συγκεκριμένα πως ένα άτομο που είτε έχει κάνει μια αμαρτία ή πολλές ή αν είναι σοβαρές ή επιλήψιμες μπορεί και είναι σε θέση να κριθεί ικανό να τελέσει ένα τόσο σπουδαίο μυστήριο.
Πως λοιπόν αυτό το άτομο που δεν έχει κυριαρχήσει όλα αυτά τα ένστικτα να ακούσει την εξομολόγηση ενός συνανθρώπου του.
Όλοι μας σε κάποια φάση της ζώνης μας έχουμε σε παπά και έχουμε εξομολογηθεί. Έχουμε ανοίξει την καρδιά όσο μπορεί ο καθένας μας και έχουμε εκμυστηρευθεί προσωπικές σκέψεις και έργα στον πατερ.Και φυσικά όλοι μας πέρα από την χάρη που μας έδωσε μας συμβούλεψε και σε κάποια πράγματα.
Δεν ξέρω πόσοι από σας ακολούθησαν τις συμβουλές του αλλά προσωπικά εγώ δεν το έκανα, δεν το λέω για να δείξω κάπως απλά εκείνη την στιγμή έκρινα ότι δεν έκανα κάτι κακό αν και η συμβουλή του δεν ήταν παράλογη αίσθηση που είχα μετά την εξομολόγηση ήταν θετική άσχετα αν δεν συνέχισα να εξομολογούμε αλλά και η εντύπωση που μου άφησε ο πατερά ήταν καλή και αυτό γιατί σου έδινε την εντύπωση ότι και ήθελε να σε ακούσει και να σε συμβουλέψει .
Βεβαία υπάρχουν και άλλοι που απλά σε ακούνε σου δίνουν την ευχή και φεύγεις ή σου δίνουν την εντύπωση της αγγαρείας. Άλλοι πάλι δεν έχουν καλή διάθεση και την μεταδίδουν κατά την διάρκεια του μυστηρίου και αυτό γιατί ξύπνησαν στραβά το πρωί και η μέρα τους ήταν χαλιά.
Τέλος υπάρχουνε και οι παπάδες που από μακριά καθώς τους βλέπεις ή με αυτά που έχεις ακούσει σκέφτεσαι πώς να πάω να πω τα έψυχα μου από την στιγμή που είναι χειρότερος από μένα.
Πολλοί θα πούνε ότι όντως αυτά που γραφώ σε λαιτ μορφή τα έχουν σκεφτεί και άλλοι ότι εν μέρη κάνω λάθος σε ένα βασικό σημείο.
Το σημείο αυτό για να γίνει αποδεκτό και από τις δυο πλευρές πρέπει να έχει μια κοινή βάση, την πιστή τόσο στην θρησκεία όσο και στον Θεό. Το σημείο είναι ότι κατά την διάρκεια της εξομολογήσεως αλλά και στην μετάδοση της Θειας Χάρης δεν παρεμβαίνει ο παράγων άνθρωπος αλλά το Άγιο Πνεύμα.
Η απάντηση πολλών είναι ότι όλα αυτά είναι μπουρδες και χαζομάρες, εφόσον εγώ έρχομαι σε επαφή με άνθρωπο και εφόσον οι πέντε αισθήσεις μου διακρίνουν άνθρωπο απέναντι τότε πως εγώ με όλα αυτά τα αρνητικά που εισπράττω να πάω και να στηθώ σε ένα τέτοιο άτομο να κριθώ και στο τέλος να ακούσω ίσως και κάποια συμβουλή της πλακάς.
Τέλος όσον αφορά το θέμα γιατί ενώ είχα καλή εντύπωση από τον πατερά δεν ξανά εξομολογήθηκα η απάντηση είναι μια και απλή, γιατί ντράπηκα γιατί σαν άτομο με ένστικτα δεν θα ακολουθούσα τα όσα μου είπε και ας ήταν σωστά και ακόμα περισσότερο γιατί είναι δύσκολο να μιλάς από το να ακούς.
Και αυτή την ερώτηση την παίρνω και την κάνω θέμα, λοιπόν κατά ποσό το μυστήριο της εξομολογήσεως το οποίο διεξάγεται από άνθρωπο είναι έγκυρο, και ιδίως όταν ο άνθρωπος αυτός (σημ. παπάς) μπορεί να έχει αμαρτίες.
Ποιο συγκεκριμένα πως ένα άτομο που είτε έχει κάνει μια αμαρτία ή πολλές ή αν είναι σοβαρές ή επιλήψιμες μπορεί και είναι σε θέση να κριθεί ικανό να τελέσει ένα τόσο σπουδαίο μυστήριο.
Πως λοιπόν αυτό το άτομο που δεν έχει κυριαρχήσει όλα αυτά τα ένστικτα να ακούσει την εξομολόγηση ενός συνανθρώπου του.
Όλοι μας σε κάποια φάση της ζώνης μας έχουμε σε παπά και έχουμε εξομολογηθεί. Έχουμε ανοίξει την καρδιά όσο μπορεί ο καθένας μας και έχουμε εκμυστηρευθεί προσωπικές σκέψεις και έργα στον πατερ.Και φυσικά όλοι μας πέρα από την χάρη που μας έδωσε μας συμβούλεψε και σε κάποια πράγματα.
Δεν ξέρω πόσοι από σας ακολούθησαν τις συμβουλές του αλλά προσωπικά εγώ δεν το έκανα, δεν το λέω για να δείξω κάπως απλά εκείνη την στιγμή έκρινα ότι δεν έκανα κάτι κακό αν και η συμβουλή του δεν ήταν παράλογη αίσθηση που είχα μετά την εξομολόγηση ήταν θετική άσχετα αν δεν συνέχισα να εξομολογούμε αλλά και η εντύπωση που μου άφησε ο πατερά ήταν καλή και αυτό γιατί σου έδινε την εντύπωση ότι και ήθελε να σε ακούσει και να σε συμβουλέψει .
Βεβαία υπάρχουν και άλλοι που απλά σε ακούνε σου δίνουν την ευχή και φεύγεις ή σου δίνουν την εντύπωση της αγγαρείας. Άλλοι πάλι δεν έχουν καλή διάθεση και την μεταδίδουν κατά την διάρκεια του μυστηρίου και αυτό γιατί ξύπνησαν στραβά το πρωί και η μέρα τους ήταν χαλιά.
Τέλος υπάρχουνε και οι παπάδες που από μακριά καθώς τους βλέπεις ή με αυτά που έχεις ακούσει σκέφτεσαι πώς να πάω να πω τα έψυχα μου από την στιγμή που είναι χειρότερος από μένα.
Πολλοί θα πούνε ότι όντως αυτά που γραφώ σε λαιτ μορφή τα έχουν σκεφτεί και άλλοι ότι εν μέρη κάνω λάθος σε ένα βασικό σημείο.
Το σημείο αυτό για να γίνει αποδεκτό και από τις δυο πλευρές πρέπει να έχει μια κοινή βάση, την πιστή τόσο στην θρησκεία όσο και στον Θεό. Το σημείο είναι ότι κατά την διάρκεια της εξομολογήσεως αλλά και στην μετάδοση της Θειας Χάρης δεν παρεμβαίνει ο παράγων άνθρωπος αλλά το Άγιο Πνεύμα.
Η απάντηση πολλών είναι ότι όλα αυτά είναι μπουρδες και χαζομάρες, εφόσον εγώ έρχομαι σε επαφή με άνθρωπο και εφόσον οι πέντε αισθήσεις μου διακρίνουν άνθρωπο απέναντι τότε πως εγώ με όλα αυτά τα αρνητικά που εισπράττω να πάω και να στηθώ σε ένα τέτοιο άτομο να κριθώ και στο τέλος να ακούσω ίσως και κάποια συμβουλή της πλακάς.
Τέλος όσον αφορά το θέμα γιατί ενώ είχα καλή εντύπωση από τον πατερά δεν ξανά εξομολογήθηκα η απάντηση είναι μια και απλή, γιατί ντράπηκα γιατί σαν άτομο με ένστικτα δεν θα ακολουθούσα τα όσα μου είπε και ας ήταν σωστά και ακόμα περισσότερο γιατί είναι δύσκολο να μιλάς από το να ακούς.
Το θέμα της εξομολόγησης .. ομολογώ πως είναι άκρως υποκειμενικό θέμα .
Έτυχε κάποτε , σε μικρή ηλικία , να μας υποχρεώσουν με το σχολείο , να πάμε μπουλούκι να εξομολογηθούμε σε μια εκκλησία εκεί κοντά , για να βιώσουμε το μυστήριο της εξομολόγησης και για να το εφαρμόζουμε στην ζωή μας . Ως παιδάκια , δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να το δούμε ως παιχνιδάκι ! Κανείς μας φυσικά δεν ομολόγησε τις ''σκανταλιές'' του και ούτε ακολουθήσαμε τις εντολές του ιερέα.
Αργότερα , δεν σκεφτηκα ποτε να ακολουθήσω αυτό τον τρόπο εξιλέωσης ..
Αντίθετα , πιστεύω πως ένας ιερέας , δεν έχει την δυνατότητα να εξομολογήσει έναν άνθρωπο όπως πρέπει . Δεν είναι Θεός και δεν μπορεί να δώσει ''άφεση αμαρτιών''. Την άφεση την παίρνουμε μόνοι μας , σε επαφή με τον Θεό ή την δύναμη που πιστεύουμε πως είναι ανώτερη από εμάς. Συγνώμη , θα ζητήσουμε όταν πραγματικά νοιώσουμε την αναγκη, το ίδιο και βοήθεια . Όταν πραγματικά μετανοιώσουμε για κάποιες πράξεις μας , καλό είναι να κάνουμε μια αυτοκριτική κι αν πιστεύουμε σε Θεό ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια / δύναμη κλπ , καλό είναι να στραφούμε κατευθείαν εκεί. Πιό άμμεσο μου φαίνεται και πιο ειλικρινές.
Το να ανοίξουμε την καρδιά μας σε κάποιον που μπορεί να μην είναι και ο καταλληλότερος άνθρωπος , δεν μου λέει τίποτα. Το να νοιώσω την ανάγκη να πέσω στα γόνατα και να προσευχηθώ σε ότι πιστεύω , νομίζω είναι πιο λογικό και με κάνει να νοιώθω πιο όμορφα ! Είναι σαν να ''καθαρίζω'' και να δίνω μια υπόσχεση (πρώτα απ΄ όλα στον εαυτό μου) πως δεν θα ξαναπέσω στα ίδια λάθη και θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος .
αυτά τα ολίγα
Έτυχε κάποτε , σε μικρή ηλικία , να μας υποχρεώσουν με το σχολείο , να πάμε μπουλούκι να εξομολογηθούμε σε μια εκκλησία εκεί κοντά , για να βιώσουμε το μυστήριο της εξομολόγησης και για να το εφαρμόζουμε στην ζωή μας . Ως παιδάκια , δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να το δούμε ως παιχνιδάκι ! Κανείς μας φυσικά δεν ομολόγησε τις ''σκανταλιές'' του και ούτε ακολουθήσαμε τις εντολές του ιερέα.
Αργότερα , δεν σκεφτηκα ποτε να ακολουθήσω αυτό τον τρόπο εξιλέωσης ..
Αντίθετα , πιστεύω πως ένας ιερέας , δεν έχει την δυνατότητα να εξομολογήσει έναν άνθρωπο όπως πρέπει . Δεν είναι Θεός και δεν μπορεί να δώσει ''άφεση αμαρτιών''. Την άφεση την παίρνουμε μόνοι μας , σε επαφή με τον Θεό ή την δύναμη που πιστεύουμε πως είναι ανώτερη από εμάς. Συγνώμη , θα ζητήσουμε όταν πραγματικά νοιώσουμε την αναγκη, το ίδιο και βοήθεια . Όταν πραγματικά μετανοιώσουμε για κάποιες πράξεις μας , καλό είναι να κάνουμε μια αυτοκριτική κι αν πιστεύουμε σε Θεό ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια / δύναμη κλπ , καλό είναι να στραφούμε κατευθείαν εκεί. Πιό άμμεσο μου φαίνεται και πιο ειλικρινές.
Το να ανοίξουμε την καρδιά μας σε κάποιον που μπορεί να μην είναι και ο καταλληλότερος άνθρωπος , δεν μου λέει τίποτα. Το να νοιώσω την ανάγκη να πέσω στα γόνατα και να προσευχηθώ σε ότι πιστεύω , νομίζω είναι πιο λογικό και με κάνει να νοιώθω πιο όμορφα ! Είναι σαν να ''καθαρίζω'' και να δίνω μια υπόσχεση (πρώτα απ΄ όλα στον εαυτό μου) πως δεν θα ξαναπέσω στα ίδια λάθη και θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος .
αυτά τα ολίγα

Παράθεση:
| Αντίθετα , πιστεύω πως ένας ιερέας , δεν έχει την δυνατότητα να εξομολογήσει έναν άνθρωπο όπως πρέπει . |
Οπότε θα συμφωνείς με αυτά που ανέφερα για το στυλ των ιερέων που καλός ή κακός είναι άνθρωποι σαν και εμάς οπότε θα πρέπει να πετύχεις ιερέα που κατά κάποιον τρόπο να έχει την κατάλληλη διάθεση ώστε να σου δώσει την ώθηση να ανοιχτείς μπροστά του και βεβαία να είναι σωστός ιερέας…
Παράθεση:
| Δεν είναι Θεός και δεν μπορεί να δώσει ''άφεση αμαρτιών''. |
Και βεβαία δεν είναι θεός και βεβαία δεν σου δίνει άφεση αμαρτιών ο ιερέας και βεβαία δεν έχει την δύναμη και την «αγιότητα» να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση απλά στην ουσία η άφεση έρχεται ενδιαμέσου ιερέα από το Άγιο Πνεύμα όπως και την δύναμη να κάνει θαύματα ο Κύριος την έπαιρνε μέσω Αγίου Πνεύματος και όχι μέσω του ιδίου που κάποιοι πιστεύουν κι αυτό γιατί πάντα πριν προχωρήσει σε κάποιο θαύμα προσευχόταν στον Πατερά του να του δώσει την δύναμη να το κάνει.
Παράθεση:
| Την άφεση την παίρνουμε μόνοι μας , σε επαφή με τον Θεό ή την δύναμη που πιστεύουμε πως είναι ανώτερη από εμάς. Συγνώμη , θα ζητήσουμε όταν πραγματικά νοιώσουμε την ανάγκη, το ίδιο και βοήθεια . Όταν πραγματικά μετανιώσουμε για κάποιες πράξεις μας , καλό είναι να κάνουμε μια αυτοκριτική κι αν πιστεύουμε σε Θεό ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια / δύναμη κλπ , καλό είναι να στραφούμε κατευθείαν εκεί. Πιό έμμεσο μου φαίνεται και πιο ειλικρινές. Το να ανοίξουμε την καρδιά μας σε κάποιον που μπορεί να μην είναι και ο καταλληλότερος άνθρωπος , δεν μου λέει τίποτα. |
Αυτή είναι και η δική μου άποψη αν πραγματικά θέλουμε να ζητήσουμε άφεση από τον Θεό ή από την Ανώτερη Δύναμη στην οποία ο καθένας πιστεύει μπορεί να το κάνει είτε με το να πέσει στα γόνατα είτε με το να πάει στο ναό του και να προσευχηθεί είτε με το να κάτσει μπροστά σε μια εικόνα ή και με το να ζητήσει ένα συγνώμη ένα απλό συγνώμη για αυτά που έχει κάνει και πιστεύει ότι είναι λάθος. Εκείνος ξέρει ποτέ θα είσαι ειλικρινής και αν η συγνώμη που λες με τον δικό σου προσωπικό στυλ είναι αληθινή ή όχι
Παράθεση:
|
Το να νοιώσω την ανάγκη να πέσω στα γόνατα και να προσευχηθώ σε ότι πιστεύω , νομίζω είναι πιο λογικό και με κάνει να νοιώθω πιο όμορφα ! Είναι σαν να ''καθαρίζω'' και να δίνω μια υπόσχεση (πρώτα από όλα στον εαυτό μου) πως δεν θα ξαναπέσω στα ίδια λάθη και θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος . |
Σωστά είναι μια αυτοκάθαρση και μια εσωτερική υπόσχεση ότι θα προσπαθήσουμε να περιορίσουμε τα λάθη μας και να γίνουμε καλύτεροι τόσο προς εμάς τους ιδίους όσο και προς τους άλλους.
Όλοι είμαι σίγουρος ότι έχετε άποψη για αυτό το μυστήριο θα άθελα να διαβάσω από σας αν έχετε πάει να εξομολογηθείτε κι αν όχι γιατί αν πιστεύετε στην δύναμη αυτού του μυστηρίου ή όχι. Αλλά μην ξεφύγουμε κι αρχίσουμε να κρίνουμε τους παπάδες ας μιλήσουμε για εμάς