Αλίμονο, πόσο ματαιόδοξοι και υπερφίαλοι είμαστε οι άνθρωποι! Ζούμε σε εποχές που, εξαιτίας της κολοσσιαίας ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, θεωρούμε, εντελώς εγωιστικά και σχεδόν βλάσφημα, ότι έχουμε λύσει όλα τα μυστήρια του πλανήτη μας, πως έχουμε εξερευνήσει κάθε γωνιά του, όσο απρόσιτη και αν είναι και πως δεν υπάρχει τίποτε που να μην έχει φωτιστεί από το παγωμένο φως της επιστήμης.
Οι δορυφόροι μας, με τα προγράμματα παγκόσμιου εντοπισμού και φωτογραφήσεων που διαθέτουν και που μας τα προσφέρουν απλόχερα και φθηνά τόσο στους οικιακούς υπολογιστές μας όσο και στα κινητά μας τηλέφωνα, μας δίνουν την ψευδαίσθηση πως μπορούμε, όποια στιγμή θέλουμε, να έχουμε “ζωντανή” εικόνα από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Επιπλέον, με την εκρηκτική ανάπτυξη του διαδικτύου και τα εκατομμύρια των πληροφοριών που υπάρχουν εκεί μέσα, έχουμε την αφέλεια να νομίζουμε πως μέσα εκεί μπορούμε να συναντήσουμε ολόκληρη τη σοφία του κόσμου. Αλλά δεν είναι έτσι. Προσπαθήστε, για παράδειγμα, μέσω του διαδικτύου να βρείτε πληροφορίες για το “Σουαντακ”. Δεν θα βρείτε. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για το Σουαντάκ, με όποιον τρόπο και αν το γράψετε και σε οποιαδήποτε γλώσσα, εκτός από κάτι αποτελέσματα, ελάχιστα, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που είναι πραγματικά.
Εμένα το έφερε η μοίρα – δυστυχώς – να γνωρίσω καλά το Σουαντάκ και, πιστέψτε με, είναι μια γνώση που θα προτιμούσα να μην είχα αποκτήσει ποτέ, να μην είχα ακούσει ποτέ το φριχτό του όνομα. Αλλά ήταν γραφτό μου να έχω το δικό μου ρόλο, άχαρο βέβαια, σε εκείνη την αλλόκοτη ιστορία, τη γεμάτη τρόμο και αίμα και ήμουν προορισμένος εγώ να είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχουν δει το Σουαντάκ και παραμένουν ζωντανοί. Όμως, ας προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά.
Πρώτα από όλα, “Σουαντάκ” είναι η φωνητική απόδοση του ονόματός του. Σωστότερα όμως γράφεται “Σου αν ντ΄ακ” και δεν γνωρίζω σε ποια γλώσσα αναφέρεται ούτε και τι σημαίνει. Πιθανότατα έτσι ονομάζει τον εαυτό του, στη δική του την καταραμένη γλώσσα, εγώ πάντως το διάβασα στα ελληνικά, σε ένα φρικιαστικό βιβλίο και από τότε ολόκληρη η ζωή μου άλλαξε.
Είμαι Λοχαγός του στρατού και η σκοτεινή αυτή ιστορία συνέβη πριν από ένα χρόνο, όταν με κάλεσε ο Διοικητής μου για να μου ανακοινώσει την επόμενη μετάθεσή μου. Ήμουν βέβαιος πως θα άφηνα την άνεση της Αθήνας και θα πήγαινα κάπου μακριά, όμως όταν διάβασα τον τόπο της μετάθεσής μου θεώρησα πως η τύχη μου είχε τελειώσει. Με διόριζαν υπεύθυνο αξιωματικό σε ένα απομακρυσμένο φυλάκιο, ψηλά στα σύνορα, το οποίο το είχαν εγκαταλείψει για χρόνια αλλά είχαν αποφασίσει να το λειτουργήσουν ξανά.
Κοίταξα το χάρτη και δεν μπόρεσα να βρω την τοποθεσία, την οποία δεν θα αποκαλύψω, όπως και δεν θα σας δώσω στοιχεία για τον καταραμένο εκείνο τόπο. Δεν παύω να είμαι αξιωματικός ακόμα και όλες αυτές οι πληροφορίες είναι απόρρητες, οπότε θα δικαιολογήσετε, πιστεύω την όποια μυστικοπάθειά μου…
Οι δορυφόροι μας, με τα προγράμματα παγκόσμιου εντοπισμού και φωτογραφήσεων που διαθέτουν και που μας τα προσφέρουν απλόχερα και φθηνά τόσο στους οικιακούς υπολογιστές μας όσο και στα κινητά μας τηλέφωνα, μας δίνουν την ψευδαίσθηση πως μπορούμε, όποια στιγμή θέλουμε, να έχουμε “ζωντανή” εικόνα από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Επιπλέον, με την εκρηκτική ανάπτυξη του διαδικτύου και τα εκατομμύρια των πληροφοριών που υπάρχουν εκεί μέσα, έχουμε την αφέλεια να νομίζουμε πως μέσα εκεί μπορούμε να συναντήσουμε ολόκληρη τη σοφία του κόσμου. Αλλά δεν είναι έτσι. Προσπαθήστε, για παράδειγμα, μέσω του διαδικτύου να βρείτε πληροφορίες για το “Σουαντακ”. Δεν θα βρείτε. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για το Σουαντάκ, με όποιον τρόπο και αν το γράψετε και σε οποιαδήποτε γλώσσα, εκτός από κάτι αποτελέσματα, ελάχιστα, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που είναι πραγματικά.
Εμένα το έφερε η μοίρα – δυστυχώς – να γνωρίσω καλά το Σουαντάκ και, πιστέψτε με, είναι μια γνώση που θα προτιμούσα να μην είχα αποκτήσει ποτέ, να μην είχα ακούσει ποτέ το φριχτό του όνομα. Αλλά ήταν γραφτό μου να έχω το δικό μου ρόλο, άχαρο βέβαια, σε εκείνη την αλλόκοτη ιστορία, τη γεμάτη τρόμο και αίμα και ήμουν προορισμένος εγώ να είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχουν δει το Σουαντάκ και παραμένουν ζωντανοί. Όμως, ας προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά.
Πρώτα από όλα, “Σουαντάκ” είναι η φωνητική απόδοση του ονόματός του. Σωστότερα όμως γράφεται “Σου αν ντ΄ακ” και δεν γνωρίζω σε ποια γλώσσα αναφέρεται ούτε και τι σημαίνει. Πιθανότατα έτσι ονομάζει τον εαυτό του, στη δική του την καταραμένη γλώσσα, εγώ πάντως το διάβασα στα ελληνικά, σε ένα φρικιαστικό βιβλίο και από τότε ολόκληρη η ζωή μου άλλαξε.
Είμαι Λοχαγός του στρατού και η σκοτεινή αυτή ιστορία συνέβη πριν από ένα χρόνο, όταν με κάλεσε ο Διοικητής μου για να μου ανακοινώσει την επόμενη μετάθεσή μου. Ήμουν βέβαιος πως θα άφηνα την άνεση της Αθήνας και θα πήγαινα κάπου μακριά, όμως όταν διάβασα τον τόπο της μετάθεσής μου θεώρησα πως η τύχη μου είχε τελειώσει. Με διόριζαν υπεύθυνο αξιωματικό σε ένα απομακρυσμένο φυλάκιο, ψηλά στα σύνορα, το οποίο το είχαν εγκαταλείψει για χρόνια αλλά είχαν αποφασίσει να το λειτουργήσουν ξανά.
Κοίταξα το χάρτη και δεν μπόρεσα να βρω την τοποθεσία, την οποία δεν θα αποκαλύψω, όπως και δεν θα σας δώσω στοιχεία για τον καταραμένο εκείνο τόπο. Δεν παύω να είμαι αξιωματικός ακόμα και όλες αυτές οι πληροφορίες είναι απόρρητες, οπότε θα δικαιολογήσετε, πιστεύω την όποια μυστικοπάθειά μου…