Οι ακτιβιστές του μεταφυσικού στεκιού ξαναχτύπησαν.
Η τελευταία μας συνάντηση αποφασίστηκε να συνδυαστεί με μια μικρή εξόρμηση για αυτό και νομίζω ότι η θέση της είναι εδω. Είχαμε μια καλή συμμετοχή στην εξόρμησή μας στην οποία εκτός απο εμένα παρευρέθηκαν ο Ερρίκος (Henrismir), η Ιωάννα (Jovitaki), ο Νίκος (Skio), ο Στέφανος (Schooligan), μια νέα φίλη που ήρθε με τον Στέφανο η Νικολέτα η οποία έχει στο φόρουμ το ψευδώνυμο (Camelot), ο Αλέξανδρος (Χρόνος) και ένας "εξωκοινοβουλευτικός" ο φίλος μου Μάνος ο οποίος είναι φίλος του στεκιού απο την ίδρυσή του αλλά δεν γράφει στο φόρουμ λόγω έλλειψης οικιακού υπολογιστή
.
Η συνάντηση με τον βόρειοπροαστίτη Αλέξανδρο είχε καθοριστεί σε κάποιο σημείο και τελικά κατόπιν τηλεφωνήματός του συμφωνήθηκε να μας περιμένει στο σημείο που στρίβουμε απο τον δρόμο προς το ραντάρ της Πεντέλης και μπαίνουμε στον χωματόδρομο που πηγαίνει προς την σπηλιά. Εδω υπάρχει το εξής παράδοξο απο αυτά που μόνο στην περιοχή της Πεντέλης συμβαίνουν. Ο Αλέξανδρος όπως ήταν λογικό ήταν πολύ πριν απο εμάς στο σημείο που καθορίσαμε και μας περίμενε απο τις 7.00 η ώρα το απόγευμα.
Εμείς στον χωματόδρομο στρίψαμε στις 7.10 περίπου. Όμως παρότι το σημείο είναι στενό σχετικά και με πλήρη ορατότητα δεν υπήρχε κανένα αμάξι να μας περιμένει. Είμασταν δυο αυτοκίνητα με επτά άτομα μέσα και κανείς δεν είδε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε το άμάξι του.
Υποθέσαμε ότι θα μας περίμενε κοντά στην σπηλιά οπότε συνεχίσαμε. Φθάνοντας κάτω απο την τελική ανηφόρα προς στο σπήλαιο οπου και αφήσαμε τα αυτοκίνητα το αμάξι του Αλέξανδρου δεν ήταν εκεί.
Υποθέσαμε πως επειδή το αμάξι του είναι ψηλό πιθανόν να σκαρφάλωσε την τελευταία ανηφορίτσα και είχε παρκάρει μπροστά απο τον χώρο της σπηλιάς.
Όμως τι έκπληξη ανεβαίνοντας είδαμε την όμορφη είσοδο της σπηλιάς
αλλά ο Αλέξανδρος και πάλι άφαντος. Αφού μπήκαμε και περιπλανηθήκαμε για λίγο κάποια στιγμή αποφασίζω να πάρω τηλέφωνο να δω που είναι. Μετά απο πολλές προσπάθειες τον έπιασα και μου είπε ότι εδω και ένα εικοσάλεπτο μας περιμένει στην είσοδο του χωματόδρομου!!!!!!
Πριν δηλαδή απο εμάς και όμως κανείς δεν τον είδε... Η μόνη λογική εξήγηση που θα μπορούσε να δοθεί είναι ότι είχε έλθει λίγο μετά απο εμάς. Αλλά σύμφωνα με τους χρόνους αυτό δεν κολλάει... Τα συμπεράσματα δικά σας...
Αφού είπαμε μερικά λόγια για την ιστορία της σπηλιάς περιπλανηθήκαμε στο μικρό βυζαντικό εκκλησάκι που στολίζει την είσοδο της σπηλιάς και παρατηρήσαμε τις ανάγλυφες παράξενες παραστάσεις που το στολίζουν.
Ο Μάνος μπροστά απο τον σκαλισμένο άγγελο στο εκκλησάκι.
Μετά η ομάδα περιπλανήθηκε στο εσωτερικό του σπηλαίου το οποίο είναι αρκετά όμορφο και κάθε φορά που το επισκέπτομαι το νοιώθω πάντα διαφορετικό. Αυτή είναι μια αίσθηση που έχουν πολύ συχνά οι τακτικοί επισκέπτες του σπηλαίου.
Το σπήλαιο όπως το βλέπεις απο μέσα προς τα έξω σου δίνει μια όμορφη αίσθηση μυστηρίου. Άλλωστε πολλές ιστορίες με παράξενα φαινόμενα το ζώνουν...
Η τελευταία μας συνάντηση αποφασίστηκε να συνδυαστεί με μια μικρή εξόρμηση για αυτό και νομίζω ότι η θέση της είναι εδω. Είχαμε μια καλή συμμετοχή στην εξόρμησή μας στην οποία εκτός απο εμένα παρευρέθηκαν ο Ερρίκος (Henrismir), η Ιωάννα (Jovitaki), ο Νίκος (Skio), ο Στέφανος (Schooligan), μια νέα φίλη που ήρθε με τον Στέφανο η Νικολέτα η οποία έχει στο φόρουμ το ψευδώνυμο (Camelot), ο Αλέξανδρος (Χρόνος) και ένας "εξωκοινοβουλευτικός" ο φίλος μου Μάνος ο οποίος είναι φίλος του στεκιού απο την ίδρυσή του αλλά δεν γράφει στο φόρουμ λόγω έλλειψης οικιακού υπολογιστή
.Η συνάντηση με τον βόρειοπροαστίτη Αλέξανδρο είχε καθοριστεί σε κάποιο σημείο και τελικά κατόπιν τηλεφωνήματός του συμφωνήθηκε να μας περιμένει στο σημείο που στρίβουμε απο τον δρόμο προς το ραντάρ της Πεντέλης και μπαίνουμε στον χωματόδρομο που πηγαίνει προς την σπηλιά. Εδω υπάρχει το εξής παράδοξο απο αυτά που μόνο στην περιοχή της Πεντέλης συμβαίνουν. Ο Αλέξανδρος όπως ήταν λογικό ήταν πολύ πριν απο εμάς στο σημείο που καθορίσαμε και μας περίμενε απο τις 7.00 η ώρα το απόγευμα.
Εμείς στον χωματόδρομο στρίψαμε στις 7.10 περίπου. Όμως παρότι το σημείο είναι στενό σχετικά και με πλήρη ορατότητα δεν υπήρχε κανένα αμάξι να μας περιμένει. Είμασταν δυο αυτοκίνητα με επτά άτομα μέσα και κανείς δεν είδε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε το άμάξι του.
Υποθέσαμε ότι θα μας περίμενε κοντά στην σπηλιά οπότε συνεχίσαμε. Φθάνοντας κάτω απο την τελική ανηφόρα προς στο σπήλαιο οπου και αφήσαμε τα αυτοκίνητα το αμάξι του Αλέξανδρου δεν ήταν εκεί.
Υποθέσαμε πως επειδή το αμάξι του είναι ψηλό πιθανόν να σκαρφάλωσε την τελευταία ανηφορίτσα και είχε παρκάρει μπροστά απο τον χώρο της σπηλιάς.
Όμως τι έκπληξη ανεβαίνοντας είδαμε την όμορφη είσοδο της σπηλιάς
αλλά ο Αλέξανδρος και πάλι άφαντος. Αφού μπήκαμε και περιπλανηθήκαμε για λίγο κάποια στιγμή αποφασίζω να πάρω τηλέφωνο να δω που είναι. Μετά απο πολλές προσπάθειες τον έπιασα και μου είπε ότι εδω και ένα εικοσάλεπτο μας περιμένει στην είσοδο του χωματόδρομου!!!!!!
Πριν δηλαδή απο εμάς και όμως κανείς δεν τον είδε... Η μόνη λογική εξήγηση που θα μπορούσε να δοθεί είναι ότι είχε έλθει λίγο μετά απο εμάς. Αλλά σύμφωνα με τους χρόνους αυτό δεν κολλάει... Τα συμπεράσματα δικά σας...
Αφού είπαμε μερικά λόγια για την ιστορία της σπηλιάς περιπλανηθήκαμε στο μικρό βυζαντικό εκκλησάκι που στολίζει την είσοδο της σπηλιάς και παρατηρήσαμε τις ανάγλυφες παράξενες παραστάσεις που το στολίζουν.
Ο Μάνος μπροστά απο τον σκαλισμένο άγγελο στο εκκλησάκι.
Μετά η ομάδα περιπλανήθηκε στο εσωτερικό του σπηλαίου το οποίο είναι αρκετά όμορφο και κάθε φορά που το επισκέπτομαι το νοιώθω πάντα διαφορετικό. Αυτή είναι μια αίσθηση που έχουν πολύ συχνά οι τακτικοί επισκέπτες του σπηλαίου.
Το σπήλαιο όπως το βλέπεις απο μέσα προς τα έξω σου δίνει μια όμορφη αίσθηση μυστηρίου. Άλλωστε πολλές ιστορίες με παράξενα φαινόμενα το ζώνουν...