Περπατώ στο δρόμο της Θεσσαλονίκης. Έχω το μυαλό μου εστιασμένο μονίμως σε αυτό που ψάχνω ή που θέλω να κάνω. Δύσκολο να κρατηθεί έτσι όμως, όταν ο κόσμος τριγύρω βουίζει από συνωστισμό και κινητικότητα.
Περπατώντας παρατηρώ, βλέπω ακούω, ξεχνάω το τι είχα εστιασμένο πριν. Ξαφνικά βλέπω με τα μάτια μου ένα νέο άνδρα να προχωρά στολισμένος όπως δείχνουν στις διαφημίσεις. Περισσότερο συνειδητοποιώ ότι με μαγνήτισε παρά ότι με τράβηξε τη προσοχή. Ήθελε να τον βλέπουν. Θεωρούσε τον εαυτό του σωστό, διότι ακολουθούσε τα πρότυπα που του είπαν ότι υπάρχουν. Δυστυχώς όμως, δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας αυτού του είδους οι άνθρωποι.
Σε αυτό το φόρουμ γίνεται μια τεράστια συζήτηση σχετικά με το ποια είναι η αλήθεια. Εγώ εδώ θέλω να ολοκληρώσω αυτή τη συζήτηση αναζητώντας να μάθω ποια ΔΕΝ είναι η αλήθεια. Στη διαδρομή του ανθρώπου προς τη κατάκτηση γνώσης, αναζητά την αλήθεια σε κάθε πράγμα. Φυσικά δεν αναζητά την αλήθεια για να τη φάει, αλλά για να τη συνειδητοποιήσει, για να την ακολουθήσει, για να την αποδεχτεί. Πως όμως μπορεί να διακρίνει αν αυτό που αντιλήφθηκε και τόσο χαρωπά ενστερνίστηκε, είναι αλήθεια και όχι μια αυταπάτη;
Ποια είναι η αλήθεια και ποια η αυταπάτη;
Ο άνδρας στον οποίο αναφέρθηκα παραπάνω, ζούσε την αυταπάτη τόσο αληθινά που γνώριζε και πίστευε αυτό που γνώριζε, πως είναι αποδεκτός από τη κοινωνία και τους ανθρώπους γύρω του επειδή ήταν σύμφωνος με τα πρότυπα των ανθρώπων που του είπαν ότι υπάρχουν. Ήταν τόσο πεπεισμένος για τη δική του αλήθεια ώστε μαγνήτιζε τους γύρω του να τον παρατηρήσουν, επιβάλλοντάς τους, στη συνέχεια, τη θέλησή του να των αναγνωρίσουν ως αποδεκτό και συμπαθή προς αυτούς, ανώτερο άνθρωπο. Στα μάτια μου ήταν ένας ήπιος πνευματικός βρικόλακας. Η ύστατη απουσία ατομικής συνείδησης και η εξάρτηση από την αντίληψη της συνειδητοποιημένης εικόνας που σχηματίζουν οι άλλοι για αυτόν. Στα μάτια του ήταν το πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου, που δίκαια μπορεί να απολαμβάνει τον επίγειο παράδεισο.
Ποιος όμως αυταπατάται; Εγώ; Αυτός; Εσύ που διαβάζεις; Ή ο άλλος που θα απαντήσει;
Από ένα χώρο αναζήτησης σαν αυτό, όπου επανειλημμένα λέμε πως προσπαθούμε να ανεβάσουμε το επίπεδο της αναζήτησης, δε μπορεί να λείπει μια συζήτηση σχετικά με το πως μπορούμε να διακρίνουμε μια αυταπάτη από μια αλήθεια.
Περιμένω λοιπόν απόψεις σκεπτόμενων ανθρώπων. Απόψεις που να εκφράζουν τη δική τους προσέγγιση σχετικά με τη διάκριση της αλήθειας. Δε θα με χαροποιήσει καθόλου το να βλέπω μόνο σχολιασμούς επί των λόγων άλλων, όπως πιστεύω και κάθε σοβαρό άνθρωπο που λαμβάνει μέρος σε μια συζήτηση. Κι αυτό διότι μέσα εδώ, στο φόρουμ, δεν σας μιλά κάποιος και εσείς ακούτε σχολιάζοντας. Μέσα σε ένα φόρουμ σαν αυτό πρέπει και περιμένουν όλοι από όλους να ακούσουν απόψεις.
Για το λόγο αυτό, επιφυλάσσομαι έως αύριο να γράψω την πρώτη μου άποψη περί της διακρίσεως μεταξύ της αυταπάτης και της αλήθειας, περιμένοντας κάποιον να κάνει μια αρχή, λιγότερο περίεργη από αυτή που έχω στο μυαλό μου.
Το θέμα της συζήτησης είναι απλό : πως μπορώ να διακρίνω αν η αλήθεια που αποδέχομαι ή η αυταπάτη που διακρίνω, είναι αληθινή;
Περιμένω απόψεις, προτάσεις, μεθόδους, ιδέες και ότι άλλο, στα πλαίσια μιας σωστής κουβέντας. Κι αν κανένας δε ξεκινήσει μέχρι αύριο, θα μιλάω μόνος μου, σαν ιεροκήρυκας…
Περπατώντας παρατηρώ, βλέπω ακούω, ξεχνάω το τι είχα εστιασμένο πριν. Ξαφνικά βλέπω με τα μάτια μου ένα νέο άνδρα να προχωρά στολισμένος όπως δείχνουν στις διαφημίσεις. Περισσότερο συνειδητοποιώ ότι με μαγνήτισε παρά ότι με τράβηξε τη προσοχή. Ήθελε να τον βλέπουν. Θεωρούσε τον εαυτό του σωστό, διότι ακολουθούσε τα πρότυπα που του είπαν ότι υπάρχουν. Δυστυχώς όμως, δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας αυτού του είδους οι άνθρωποι.
Σε αυτό το φόρουμ γίνεται μια τεράστια συζήτηση σχετικά με το ποια είναι η αλήθεια. Εγώ εδώ θέλω να ολοκληρώσω αυτή τη συζήτηση αναζητώντας να μάθω ποια ΔΕΝ είναι η αλήθεια. Στη διαδρομή του ανθρώπου προς τη κατάκτηση γνώσης, αναζητά την αλήθεια σε κάθε πράγμα. Φυσικά δεν αναζητά την αλήθεια για να τη φάει, αλλά για να τη συνειδητοποιήσει, για να την ακολουθήσει, για να την αποδεχτεί. Πως όμως μπορεί να διακρίνει αν αυτό που αντιλήφθηκε και τόσο χαρωπά ενστερνίστηκε, είναι αλήθεια και όχι μια αυταπάτη;
Ποια είναι η αλήθεια και ποια η αυταπάτη;
Ο άνδρας στον οποίο αναφέρθηκα παραπάνω, ζούσε την αυταπάτη τόσο αληθινά που γνώριζε και πίστευε αυτό που γνώριζε, πως είναι αποδεκτός από τη κοινωνία και τους ανθρώπους γύρω του επειδή ήταν σύμφωνος με τα πρότυπα των ανθρώπων που του είπαν ότι υπάρχουν. Ήταν τόσο πεπεισμένος για τη δική του αλήθεια ώστε μαγνήτιζε τους γύρω του να τον παρατηρήσουν, επιβάλλοντάς τους, στη συνέχεια, τη θέλησή του να των αναγνωρίσουν ως αποδεκτό και συμπαθή προς αυτούς, ανώτερο άνθρωπο. Στα μάτια μου ήταν ένας ήπιος πνευματικός βρικόλακας. Η ύστατη απουσία ατομικής συνείδησης και η εξάρτηση από την αντίληψη της συνειδητοποιημένης εικόνας που σχηματίζουν οι άλλοι για αυτόν. Στα μάτια του ήταν το πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου, που δίκαια μπορεί να απολαμβάνει τον επίγειο παράδεισο.
Ποιος όμως αυταπατάται; Εγώ; Αυτός; Εσύ που διαβάζεις; Ή ο άλλος που θα απαντήσει;
Από ένα χώρο αναζήτησης σαν αυτό, όπου επανειλημμένα λέμε πως προσπαθούμε να ανεβάσουμε το επίπεδο της αναζήτησης, δε μπορεί να λείπει μια συζήτηση σχετικά με το πως μπορούμε να διακρίνουμε μια αυταπάτη από μια αλήθεια.
Περιμένω λοιπόν απόψεις σκεπτόμενων ανθρώπων. Απόψεις που να εκφράζουν τη δική τους προσέγγιση σχετικά με τη διάκριση της αλήθειας. Δε θα με χαροποιήσει καθόλου το να βλέπω μόνο σχολιασμούς επί των λόγων άλλων, όπως πιστεύω και κάθε σοβαρό άνθρωπο που λαμβάνει μέρος σε μια συζήτηση. Κι αυτό διότι μέσα εδώ, στο φόρουμ, δεν σας μιλά κάποιος και εσείς ακούτε σχολιάζοντας. Μέσα σε ένα φόρουμ σαν αυτό πρέπει και περιμένουν όλοι από όλους να ακούσουν απόψεις.
Για το λόγο αυτό, επιφυλάσσομαι έως αύριο να γράψω την πρώτη μου άποψη περί της διακρίσεως μεταξύ της αυταπάτης και της αλήθειας, περιμένοντας κάποιον να κάνει μια αρχή, λιγότερο περίεργη από αυτή που έχω στο μυαλό μου.
Το θέμα της συζήτησης είναι απλό : πως μπορώ να διακρίνω αν η αλήθεια που αποδέχομαι ή η αυταπάτη που διακρίνω, είναι αληθινή;
Περιμένω απόψεις, προτάσεις, μεθόδους, ιδέες και ότι άλλο, στα πλαίσια μιας σωστής κουβέντας. Κι αν κανένας δε ξεκινήσει μέχρι αύριο, θα μιλάω μόνος μου, σαν ιεροκήρυκας…