Αυταπάτες

Περπατώ στο δρόμο της Θεσσαλονίκης. Έχω το μυαλό μου εστιασμένο μονίμως σε αυτό που ψάχνω ή που θέλω να κάνω. Δύσκολο να κρατηθεί έτσι όμως, όταν ο κόσμος τριγύρω βουίζει από συνωστισμό και κινητικότητα.

Περπατώντας παρατηρώ, βλέπω ακούω, ξεχνάω το τι είχα εστιασμένο πριν. Ξαφνικά βλέπω με τα μάτια μου ένα νέο άνδρα να προχωρά στολισμένος όπως δείχνουν στις διαφημίσεις. Περισσότερο συνειδητοποιώ ότι με μαγνήτισε παρά ότι με τράβηξε τη προσοχή. Ήθελε να τον βλέπουν. Θεωρούσε τον εαυτό του σωστό, διότι ακολουθούσε τα πρότυπα που του είπαν ότι υπάρχουν. Δυστυχώς όμως, δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας αυτού του είδους οι άνθρωποι.

Σε αυτό το φόρουμ γίνεται μια τεράστια συζήτηση σχετικά με το ποια είναι η αλήθεια. Εγώ εδώ θέλω να ολοκληρώσω αυτή τη συζήτηση αναζητώντας να μάθω ποια ΔΕΝ είναι η αλήθεια. Στη διαδρομή του ανθρώπου προς τη κατάκτηση γνώσης, αναζητά την αλήθεια σε κάθε πράγμα. Φυσικά δεν αναζητά την αλήθεια για να τη φάει, αλλά για να τη συνειδητοποιήσει, για να την ακολουθήσει, για να την αποδεχτεί. Πως όμως μπορεί να διακρίνει αν αυτό που αντιλήφθηκε και τόσο χαρωπά ενστερνίστηκε, είναι αλήθεια και όχι μια αυταπάτη;

Ποια είναι η αλήθεια και ποια η αυταπάτη;


Ο άνδρας στον οποίο αναφέρθηκα παραπάνω, ζούσε την αυταπάτη τόσο αληθινά που γνώριζε και πίστευε αυτό που γνώριζε, πως είναι αποδεκτός από τη κοινωνία και τους ανθρώπους γύρω του επειδή ήταν σύμφωνος με τα πρότυπα των ανθρώπων που του είπαν ότι υπάρχουν. Ήταν τόσο πεπεισμένος για τη δική του αλήθεια ώστε μαγνήτιζε τους γύρω του να τον παρατηρήσουν, επιβάλλοντάς τους, στη συνέχεια, τη θέλησή του να των αναγνωρίσουν ως αποδεκτό και συμπαθή προς αυτούς, ανώτερο άνθρωπο. Στα μάτια μου ήταν ένας ήπιος πνευματικός βρικόλακας. Η ύστατη απουσία ατομικής συνείδησης και η εξάρτηση από την αντίληψη της συνειδητοποιημένης εικόνας που σχηματίζουν οι άλλοι για αυτόν. Στα μάτια του ήταν το πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου, που δίκαια μπορεί να απολαμβάνει τον επίγειο παράδεισο.

Ποιος όμως αυταπατάται; Εγώ; Αυτός; Εσύ που διαβάζεις; Ή ο άλλος που θα απαντήσει;

Από ένα χώρο αναζήτησης σαν αυτό, όπου επανειλημμένα λέμε πως προσπαθούμε να ανεβάσουμε το επίπεδο της αναζήτησης, δε μπορεί να λείπει μια συζήτηση σχετικά με το πως μπορούμε να διακρίνουμε μια αυταπάτη από μια αλήθεια.

Περιμένω λοιπόν απόψεις σκεπτόμενων ανθρώπων. Απόψεις που να εκφράζουν τη δική τους προσέγγιση σχετικά με τη διάκριση της αλήθειας. Δε θα με χαροποιήσει καθόλου το να βλέπω μόνο σχολιασμούς επί των λόγων άλλων, όπως πιστεύω και κάθε σοβαρό άνθρωπο που λαμβάνει μέρος σε μια συζήτηση. Κι αυτό διότι μέσα εδώ, στο φόρουμ, δεν σας μιλά κάποιος και εσείς ακούτε σχολιάζοντας. Μέσα σε ένα φόρουμ σαν αυτό πρέπει και περιμένουν όλοι από όλους να ακούσουν απόψεις.

Για το λόγο αυτό, επιφυλάσσομαι έως αύριο να γράψω την πρώτη μου άποψη περί της διακρίσεως μεταξύ της αυταπάτης και της αλήθειας, περιμένοντας κάποιον να κάνει μια αρχή, λιγότερο περίεργη από αυτή που έχω στο μυαλό μου.

Το θέμα της συζήτησης είναι απλό : πως μπορώ να διακρίνω αν η αλήθεια που αποδέχομαι ή η αυταπάτη που διακρίνω, είναι αληθινή;

Περιμένω απόψεις, προτάσεις, μεθόδους, ιδέες και ότι άλλο, στα πλαίσια μιας σωστής κουβέντας. Κι αν κανένας δε ξεκινήσει μέχρι αύριο, θα μιλάω μόνος μου, σαν ιεροκήρυκας…

η αληθεια που αποδεχεσαι ειναι αληθινη μεχρι να σου δωσουν νεα στοιχεια για το τι ειναι αληθινο.Αυτο που μπορεις να κανεις ειναι να προσεχεις ποιος σου δινει τα στοιχεια και με ποιο σκοπο. Επισης πρεπει αμα κατι θελεις να μαθεις αν ειναι αληθινο η αυταπατη να το συζητας και να συλλεγεις γνωμες τριτων.Αυτα ειχα να πω δε ξερω αν βοηθησα.(2 ειναι τα οπλα κατα των εξουσιαστων συζητηση και ομαδοποιηση)

Νομίζω πως δεν γίνεται να μην απαντήσω.
Η Αλήθεια πιστεύω πως βρίσκεται κάπου γύρω μας και είναι τόσο αληθινή όσο και ψεύτικη. Ίσως να έχει διπλή φύση, γιατί και η αυταπάτη είναι αληθινή.
Το ερώτημα που θα δώσει κίνηση στην συζήτηση είναι :
Πως μπορώ να διακρίνω αν η αλήθεια που αποδέχομαι ή η αυταπάτη που διακρίνω, είναι αληθινή;

Αγαπητέ Παύλο όταν λες αληθινή τι εννοείς;
Αληθινή για εσένα, για εμένα; Αληθινή για την Αλήθεια;
Για εσένα εφόσον αποδέχεσαι μια αλήθεια, είναι αληθινή.
Και η αυταπάτη που διακρίνεις για εσένα είναι αληθινή.

Για εμένα μπορεί τίποτα από όλα αυτά να μην είναι αληθινό.
Και για την ίδια την Αλήθεια…, ποιος ξέρει;

Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας απλά υπάρχουν και εμείς με την δική μας οπτική γωνία δίνουμε χρώμα. Την αυταπάτη την αληθινή από την ψευδή, ίσως να μην είναι πάντα δύσκολο να την ξεχωρίσεις. Γιατί απλά δεν θα «κολλάει».
Το πιο γνωστό παράδειγμα λέμε πως το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο. Επομένως ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Αυτό δεν κολλάει πουθενά, κάπως έτσι συμβαίνει και με την αυταπάτη…

Επίσης αν θέλω να διακρίνω εγώ την αλήθεια ή την αυταπάτη θα πέσω έξω γιατί απλά θα την διακρίνω από την δική μου οπτική γωνία, που μπορεί να μην είναι και η πιο σωστή για κάποιον άλλον….


Χμ…Ελπίζω όλα αυτά να έχουν σχέση γιατί νομίζω κάπως ξέφυγα. :/

Α-λήθεια. Να μην ξεχνάς, να μη λησμονείς. Τι είναι αυτό, όμως, που οι αρχαίοι ονοματοθέτες θεώρησαν ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε άραγε; Κάποια προαιώνια θύμηση; κάποια αποστολή; τι; Και εάν αυτός ο ορισμός ισχύει, αν είναι αληθινός, δηλαδή, γιατί πλέον έχουμε εξελιχθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να ξεχάσουμε αυτή την αρχέγονη αλήθεια και θεωρούμε αλήθεια πράγματα παράδοξα, που διαφέρουν από τον έναν άνθρωπο στον άλλο;Στο Ευαγγέλιο, αναφέρεται η φράση "και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει". Ποιά αλήθεια; Φαντάζομαι πως με όλα αυτά υπονοείται μια αλήθεια με γενική ισχύ, ένα τρόπον τινά "αντικειμενικό καλό", όσο παράδοξος και αν ακούγεται αυτός ο ορισμός. Εάν αυτό ισχύει, πάει να πει ότι έχουμε εκτραπεί τόσο πολύ από το δρόμο της ορθής...αλήθειας και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που υπάρχει τόση δυστυχία και παρεξήγηση γύρω μας. Θα μπορούσε η αλήθεια που υπονοείται να είναι η επίγνωση της πραγματικής φύσης του ανθρώπου και της σχέσης που έχει με την υπόλοιπη Δημιουργία, με το ρόλο του σε συμπαντικό επίπεδο, με τις ευθύνες που έχει απέναντι σε όλα αυτά και με το σκοπό που πρέπει να επιδιώκει. Έναν σκοπό που είναι κοινός, αν και μπορεί να έχει διαφορετικές επιμέρους παραμέτρους.

Ακομα και η αληθεια αγαπητε Παυλο ειναι εννοια υποκειμενικη. Ασε που η συγκεκριμενη λεξη εχει καταντησει πλεον κλισε (ολοι πια την αναζητουν) και αποφευγω να τη χρησιμοποιω. Γι αυτο και θα προτιμησω τον ορο "αυτογνωσια". Την παραθεση απο πανω δεν την χρησιμοποιησα τυχαια. Η διακριση της αυταπατης απο τη μη αυταπατη ειναι επισης υποκειμενικος ορος και αυτο φανηκε περιτρανα στο παραδειγμα που ανεφερες. Ακομα λοιπον και η ιδια η ουσια της αυτογνωσιας διαφερει απο ανθρωπο σε ανθρωπο ή καλυτερα απο ομαδες ανθρωπων σε ομαδες ανθρωπων.Το κρισιμο ερωτημα ειναι εαν μπορουμε να αναπτυξουμε συζητηση ως αναζητητες ή ως το κοπαδι των καταναλωτων ή των προβατων της καθημερινοτητας.
Στο τελος τελος ομως η αυτογνωσια εχει βιωματικη "χροια". Δεν ειναι γνωση ,δεν ειναι κατι το χειροπιαστο. Και στην ουσια ειναι εννοια αποκλειστικα προσωπικη. Οπως και οι αναζητητες στην ουσια απολαμβανουν την αισθηση της μοναξιας οταν στοχαζονται ,οταν διαβαζουν ενα βιβλιο ,ή οταν ερευνουν (ακομα και με παρεα) εναν "παραξενο" τοπο.

Χμμμ….

Άλλο ήθελα να γράψω, μα για άλλο τελικά επρόκειτο να μιλήσω τώρα. Αυτό που είχα στο μυαλό μου εχθές, μπορεί να περιμένει το αύριο.

Αλήθεια ε; Αυτό ωστόσο που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αυταπάτη και το πώς μπορώ να τη διακρίνω, παρά η ίδια η αλήθεια.

Από τη λέξη και μόνο «αυταπάτη», συμπεραίνουμε πως επρόκειτο για κάτι που θεωρούμε εμείς οι ίδιοι πραγματικό. Μια αυταπάτη είναι μια προσωπική «αλήθεια», μια προσωπική στάση αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Τέτοια στάση που δεν επαληθεύεται από τη «πραγματικότητα». Χμμμ, είναι όμως λογικό αυτό που είπα;

Αν κάποιος πιστεύει ότι η πραγματικότητα είναι αβέβαιη, είναι ρευστή. Είναι τόσο ρευστή όσο και η άποψή μας για αυτή. Τότε δεν δύναται να διακρίνει την αλήθεια από την αυταπάτη. Αυτό διότι κάθε του αυταπάτη μπορεί να είναι ή να γίνει πραγματικότητα. Και κάθε πραγματικότητα ή Η πραγματικότητα να είναι στα μάτια του μια αυταπάτη. Για αυτό και διερωτώμαι, αν είναι λογικό αυτό που παραπάνω είπα.

Η προσέγγιση έγινε ήδη πολύ ρευστή και περίπλοκη. Ας κάνω αργά βήματα. Αναφέρθηκε η αυτογνωσία. Πράγματι, η αυτογνωσία βοηθά στην αντιμετώπιση των αυταπατών, διότι για να αποκτήσεις την αυτογνωσία, πρέπει να μελετήσεις και να κρίνεις ειλικρινά τον εαυτό σου. Και καθώς τούτο θα γίνεται, σίγουρα κατάματα θα κοιταχτείς με τις όποιες αυταπάτες έχεις. Κι έτσι κάποιες τουλάχιστον θα απομακρυνθούν.

Συνοψίζοντας λοιπόν, συμπεραίνω (ως προσωπική άποψη) ότι αυταπάτη είναι μια προσωπική αλήθεια που επαληθεύεται μερικώς από το περιβάλλον κάποιου (την κοντινή του πραγματικότητα). Ενώ επιπλέον, η αυτογνωσία βοηθά στην εξάλειψη των αυταπατών κάποιου. Είναι αντιστρόφως ανάλογα θα έλεγα.

Τι έχετε όμως εσείς να πείτε σχετικά με τα συμπεράσματά μου; Βλέπετε, μπορεί να αυταπατώμαι κάνοντας λάθος…

H άποψη μου :

Ηταν κάποτε οι σοφοί μαζεμένοι σε ένα τραπέζι και συζητούσαν για το αν η κίνηση είναι φαινομενική (αυτό το παράδειγμα θα βαρεθείτε να το διαβάζετε από μένα ... ) . Ανάμεσα τους κι ο Διογένης που παρέμενε σιωπηλός. Κάποτε, όταν όλοι κατέθεσαν τις απόψεις τους, ρώτησαν τον Διογένη για την δική του. Αυτός σηκώθηκε και χωρίς να προσθέσει τίποτα έκανε τον γύρο του δωματίου και ξανακάθησε...

κάπως έτσι βλέπω κι εγώ το θέμα της Αλήθειας και της αυταπάτης... Συνήθως η πρώτη είναι προφανής και ανεξάρτητη από τις υποκειμενικές μας απόψεις... σε αντίθεση με την δεύτερη που είναι ακριβώς αυτό...

πράγμα το οποίο, σύμφωνα με τα παραπάνω, καθιστά την άποψη μου αυταπάτη και όχι Αλήθεια...








η ερώτηση μου :

τι απ' τα δύο αληθεύει?



Galadriel

Αχ αγαπητή μου Γκαλαντριελ….



Αυτό που έκανες με τις παραθέσεις, είναι μια μορφή έμμεσου σχολιασμού. Αυτό που έκανες στην αρχή του ποστ είναι μια «άποψη» που με χαροποιεί να αντιλαμβάνομαι.



Αυτό που ζητούσα αλλά και ζητάω να ακούσω είναι απόψεις. Αν έχει κάποιος να πει κάτι, αυτό επιθυμώ να είναι άποψη και όχι σχολιασμός. Παρερμηνεύεις τα λόγια μου, ζώντας μιαν αυταπάτη ότι κατανοείς το νόημά τους.



Βλέπετε λοιπόν ότι είναι πολύ εύκολο κάποιος να έχει μια αυταπάτη σχετικά με την «πραγματικότητα». Χμμμ ίσως ακόμα κι αυτό που είπα τώρα, να είναι λάθος…

Μα τι λέτε αγαπητέ?

ίσα ίσα που με τις παραθέσεις μου έθεσα μία ερώτηση (αφού όπως θα πρόσεξες προηγήθηκε η άποψη μου επί του θέματος) ακριβώς για να καταλάβω ποιες είναι οι προθέσεις σου, μια που τα δύο αυτά αποσπάσματα κατά την γνώμη μου είναι αντιφατικά ...

η ερώτηση δεν είναι άποψη και άρα αυταπάτη... είναι μόνο μία απόπειρα κατανόησης ενός σκεπτόμενου ατόμου....

μήπως τελικά είναι σωστή η δική σου ερώτηση? για το αν αυταπατάσαι?

όλα αυτά φυσικά, ονομάζονται λογικά παράδοξα ... και νομίζω πως τελικά η αναζήτηση της Αλήθειας και ο αποκλεισμός της αυταπάτης έχει σχέση και μ'αυτό...

κι εξηγούμαι,
η αυταπάτη κατά την γνώμη δημιουργείται και δημιουργεί λογικά παράδοξα και μερικές φορές και παράλογα...
η Αλήθεια διακρίνεται από την απουσία ακριβώς αυτών των παραδόξων

Galadriel

Θα συμφωνήσω με τον beetlejuice.Η αλήθεια είναι ολοκληρωτικά πλην ελαχίστου υποκειμενική καθώς τη συναντάμε διαφορετική σε σημείο εντυπωσιακό,απο άτομο σε άτομο.Ο ισχυρισμός μου αυτός θα έλεγα οτι είναι αυταπόδεικτος καθώς μπορούμε να τον πιστοποιήσουμε λαμβάνοντας υπόψη απλούστατα περιστατικά της καθημερινότητάς μας.
Κάθε μέρα τσακώνομαι με τον ενοχλητικό γείτονα γιατί βρέχει με το λάστιχο το πεζοδρόμιο εκνευρίζοντάς με αφάνταστα.Η δική του αλήθεια,η προσωπική του πεποίθηση είναι οτι παρέχει κάποιο είδος κοινωνικής υπηρεσίας και ενδιαφέροντος,επειδή ασχολείται τόσο με το πότισμα των λουλουδιών του,όσο και με την καθαριότητα του πεζοδρομίου.Η δική μου αλήθεια είναι οτι ο γείτονας δεν είναι τίποτα παραπάνω απο ενα αργόσχολο και μίζερο άτομο που μην έχοντας κάτι να κάνει γυρεύει καβγάδες.
Είναι εμφανές οτι η αλήθεια του καθένα διαφέρει ριζικά όπως διαφέρει και η ζωή του καθενός,η άποψή του γι'αυτή και η εικόνα που έχει σχηματίσει για τις καταστάσεις της.Κατ'εμέ δεν υπάρχει Η αλήθεια και ούτε πρόκειται να υπάρξει,όσο οι άνθρωποι είναι πλάσματα με ελεύθερη βούληση και διαφορετικούς χαρακτήρες
Εντούτοις,υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή μας που θα λέγαμε οτι χαίρουν οικουμενικης αποδοχής και παραδοχής,και που όλοι χαρακτηρίζουμε αντικειμενικές ''αλήθειες''.