Ακούω πολύ συχνά να λένε ότι μόλις το 10% του ανθρώπινου εγκέφαλου
λειτουργεί ενώ το υπόλοιπο 90% όχι. Σε πολύ έξυπνους ανθρώπους, λένε,
λειτουργεί μεγαλύτερο ποσοστό ενώ σε σχιζοφρενή άτομα συνήθως
λειτουργεί ακόμα μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου.
Πρόκειται για τον πιο αστείο και αναληθή αστικό μύθο γύρω από αυτό το ζήτημα.
Η αλήθεια είναι ότι πράγματι ένα μέρος του εγκεφάλου λειτουργεί κάθε φορά
αλλά με εναλλαγές των διαφόρων τμημάτων του λειτουργεί και το 100%.
Δηλαδή, όταν μιλάμε λειτουργεί το Α μέρος, όταν γράφουμε το Β, όταν
σκεπτόμαστε το Γ, όταν βλέπουμε το Δ, όταν ακούμε το Ε, όταν συνθέτουμε
μουσική κάποιο άλλο και ούτω καθ εξής.
ΟΛΟΣ ο εγκέφαλος λειτουργεί αλλά μόνο ένα μέρος του κάθε φορά.
Παράδειγμα, δεν μπορεί κανένας μας να σκεφτεί ταυτόχρονα το Παρίσι,
τον παππού του και την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν.
Μπορεί να τα σκεφτεί αυτά εναλλακτικά με ελάχιστους χρόνους περάσματος
απ το ένα στο άλλο αντικείμενο αλλά όχι ταυτόχρονα.
Όταν λειτουργούν ταυτόχρονα περισσότερα μέρη από αυτά που μπορεί
να διαχειριστεί ο εγκέφαλος τότε έχουμε μια παθολογική περίπτωση σχιζοφρένειας.
Δηλαδή, ο σχιζοφρενής έχει ας πούμε σε ταυτόχρονη λειτουργία το Α,Β,Γ
μέρος του εγκεφάλου και το αποτέλεσμα είναι πως στην τελική διαχείριση
ο "επεξεργαστής" δεδομένων στο κεφάλι του βραχυκυκλώνει.
(όπως θα βραχυκύκλωνε και ένας επεξεργαστής σε pc αν δεν είναι κατάλληλος
και τα δεδομένα που του δίνουμε είναι παραπάνω από αυτά που μπορεί να σηκώσει.)
λειτουργεί ενώ το υπόλοιπο 90% όχι. Σε πολύ έξυπνους ανθρώπους, λένε,
λειτουργεί μεγαλύτερο ποσοστό ενώ σε σχιζοφρενή άτομα συνήθως
λειτουργεί ακόμα μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου.
Πρόκειται για τον πιο αστείο και αναληθή αστικό μύθο γύρω από αυτό το ζήτημα.
Η αλήθεια είναι ότι πράγματι ένα μέρος του εγκεφάλου λειτουργεί κάθε φορά
αλλά με εναλλαγές των διαφόρων τμημάτων του λειτουργεί και το 100%.
Δηλαδή, όταν μιλάμε λειτουργεί το Α μέρος, όταν γράφουμε το Β, όταν
σκεπτόμαστε το Γ, όταν βλέπουμε το Δ, όταν ακούμε το Ε, όταν συνθέτουμε
μουσική κάποιο άλλο και ούτω καθ εξής.
ΟΛΟΣ ο εγκέφαλος λειτουργεί αλλά μόνο ένα μέρος του κάθε φορά.
Παράδειγμα, δεν μπορεί κανένας μας να σκεφτεί ταυτόχρονα το Παρίσι,
τον παππού του και την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν.
Μπορεί να τα σκεφτεί αυτά εναλλακτικά με ελάχιστους χρόνους περάσματος
απ το ένα στο άλλο αντικείμενο αλλά όχι ταυτόχρονα.
Όταν λειτουργούν ταυτόχρονα περισσότερα μέρη από αυτά που μπορεί
να διαχειριστεί ο εγκέφαλος τότε έχουμε μια παθολογική περίπτωση σχιζοφρένειας.
Δηλαδή, ο σχιζοφρενής έχει ας πούμε σε ταυτόχρονη λειτουργία το Α,Β,Γ
μέρος του εγκεφάλου και το αποτέλεσμα είναι πως στην τελική διαχείριση
ο "επεξεργαστής" δεδομένων στο κεφάλι του βραχυκυκλώνει.
(όπως θα βραχυκύκλωνε και ένας επεξεργαστής σε pc αν δεν είναι κατάλληλος
και τα δεδομένα που του δίνουμε είναι παραπάνω από αυτά που μπορεί να σηκώσει.)