Οι δίνες, άλλες πολύχρωμες, άλλες σκοτεινές, άλλες τυλιγμένες σε ένα λευκό φώς, στροβιλίζονταν μπροστά στα μάτια του προκαλώντας τον να μπεί, να τις εξερευνήσει. Ήξερε πως περίεργοι κόσμοι γεννιούνταν κάθε δευτερόλεπτο, ενώ άλλοι καταστρέφονταν ή κατέρρεαν σε ένα μεγαλοπρεπές τίποτα, παραχωρώντας την θέση τους σε ένα κενό, που αργότερα κάποιος άλλος θα το γέμιζε. Αποφάσισε να μπεί σε μια σκοτεινή δίνη που έμοιαζε να καταπίνει τον χώρο που κινούνταν. Έσπρωξε το σώμα του απαλά εμπρός και κατευθύνθηκε στο ανοιχτό στόμιο που έχασκε εκεί, μαύρο, ίσως και απειλητικό. Ένιωσε να τον ρουφάει και αφέθηκε να πλέει απαλά, καθώς ο φωτεινός ομφάλιος λώρος του άρχισε να τρεμοσβήνει προειδοποιητικά...
Πετάχτηκε ιδρωμένος από το κρεβάτι με τις κόρες των ματιών του διεσταλμένες, προσπαθώντας να ανασάνει. Ένα χέρι βρίσκονταν φυλακισμένο ακόμα στο δικό του. Κοίταξε δίπλα του. Η Nικόλ! Έπρεπε να την επαναφέρει. Τώρα δεν βρίσκονταν κοντά της για να την προστατεύει. Την σκούντησε απαλά και αυτή τραντάχτηκε καθώς το αστρικό σώμα της επανέρχονταν κάπως απότομα, κλωτσώντας βίαια τα σεντόνια. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε που στέκονταν από πάνω της λουσμένος στον ιδρώτα, με μια έκφραση αγωνίας χαραγμένη στο πρόσωπο του. Του χαμογέλασε γλυκά και αυτός ένιωσε ανακούφιση.
"Όλα εντάξει καλέ μου" του ψιθύρισε, και αυτός θα το είχε πιστέψει αν ξαφνικά δεν πρόσεχε τα μάτια της. Οι κόρες είχαν διασταλεί και το χρώμα τους από απαλό πράσινο είχε γίνει κατάμαυρο.
"Τα...τα μάτια σου. Έχουν..." δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση του και ξαφνικά, οι κόρες καθάρισαν, η σκιά έφυγε και επέστρεψε το γλυκό σμαραγδένιο χρώμα που τόσο καλά γνώριζε και είχε αγαπήσει.
Έπεσε επάνω της και την αγκάλιασε με όλη την δύναμη του. Τον έσφιξε κι αυτή δυνατά και για λίγο έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι, απολαμβάνοντας ο ένας την θέρμη του άλλου, καθώς τα συναισθήματα τους κατέκλυζαν, κάνοντας τους να αναστενάξουν βαθιά. Ένας λυγμός μέσα από τα βάθη της ύπαρξης τους συγκλόνισε και δάκρυα άρχισαν να κυλούν ασυγκράτητα στα μάγουλα τους, ενώ τα κορμιά τους έτρεμαν από το αχαλίνωτο πάθος.
Φιλήθηκαν βίαια, ρουφώντας την ζωή με κάθε ανάσα τους, ενώ τα δάχτυλα έτρεχαν επάνω στα ζεστά σώματα τους, ψηλαφώντας, χαιδεύοντας με μια απελπισία που μόνο ο έρωτας μπορεί να χαράξει στις ψυχές.
Αγαπήθηκαν παράφορα μέσα στο σκοτάδι. Μικροί ψίθυροι, βογγητά και λαχανιασμένες ανάσες σκόρπισαν στον χώρο και το δωμάτιο λούστηκε στο φώς του έρωτα τους...
Η Νικόλ έπινε αργά τον καφέ της στην ηλιόλουστη κουζίνα, κοιτάζοντας συχνά πυκνά έξω από το μεγάλο παράθυρο που οδηγούσε στην βεράντα. Ο Λεόν δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. Τον είχε αφήσει να κοιμάται, ενώ αυτή γλύστρησε αθόρυβα από το κρεβάτι, φιλώντας απαλά τα μακριά μαλλιά του που είχαν απλωθεί στο μαξιλάρι, με μια τρυφερότητα που έμοιαζε μητρική. Ξαναμπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε για λίγο το λεπτό του πρόσωπο, ήρεμο όπως ήταν, και είδε το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Τίποτα δεν θύμιζε πλέον το χτεσινό βράδυ. Του χάιδεψε απαλά το στήθος. Η μυρωδιά του αχνιστού καφέ, έφτασε στα ρουθούνια του φαίνεται και σούφρωσε την μύτη του. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια του είπε:
"Μμμ, θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα αγάπη μου;"
Η Nικόλ έσκυψε και τον φίλησε στα χείλη τρυφερά κι αυτός άπλωσε το χέρι του και την έπιασε από τον λαιμό τραβώντας την πρός το μέρος του. Η θαλπώρή που ένιωθε ακόμη από τον ύπνο τον κατέκλυσε και ένιωσε πάλι το ερωτικό του ένστικτο να ξυπνάει. Η Νικόλ το κατάλαβε και αποτραβήχτηκε παιχνιδιάρικα.
"Άντε, σήκω τεμπέλη, έχουμε δουλειά σήμερα. Σου φτιάχνω καφέ όσο εσυ θα κάνεις ένα ντούς για να ξυπνήσεις." Και κατευθύνθηκε πρός την κουζίνα με αποφασιστικό βήμα.
Ο Λεόν άνοιξε τα μάτια του, περιεργάστηκε λίγο τον χώρο και τεντώθηκε τεμπέλικα σαν γάτα, ενώ το στόμα του άνοιγε σε ένα χασμουρητό. Πετάχτηκε απότομα από το κρεβάτι και μπήκε στο μπάνιο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα το νερό ακούστηκε να τρέχει.
Η Νικόλ έφτιαχνε τον καφέ και σιγοτραγουδούσε ευχαριστημένη, όταν ξαφνικά πάγωσε. Ένα δυνατό τράνταγμα, σαν σεισμός, έκανε το σπίτι να ταρακουνηθεί συθέμελα και για λίγα δευτερόλεπτα ο πανικός την κατέλαβε.
"Θεέ μου, σεισμός είναι αυτό;" φώναξε δυνατά. Η δόνηση σταμάτησε το ίδιο απότομα όπως είχε ξεκινήσει. Δεν πρέπει να διάρκεσε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Ο Λεόν είχε πεταχτεί αλαφιασμένος από το μπάνιο, βρεγμένος ακόμη και γυμνός.
"Είσαι καλα; Χτύπησες μήπως;" ρώτησε την αγαπημένη του, αλλά ανακουφίστηκε βλέποντας πως δεν είχε πάθει τίποτα.
"Τι ήταν αυτο; Μου φάνηκε σαν σεισμός, αλλά δεν είχε την ίδια αίσθηση ακριβώς" ψέλλισε η Νικόλ που σιγά σιγά είχε αρχίσει να συνέρχεται από το σοκ. Τότε μόλις πρόσεξε την γύμνια του Λεόν και έβαλε τα γέλια. Αυτός ακολούθησε απορημένος το βλέμμα της και καταλαβαίνοντας ξαφνικά πως ήταν γυμνός, την μιμήθηκε με ένα αυθόρμητο χαχανητό.
Δεν έδωσαν περισσότερη σημασία στο τράνταγμα κι αυτό ήταν το πρώτο λάθος τους...
Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα επάνω στο ξύλινο, λακαρισμένο γραφείο του Δ/ντή της InfoCorp, της μεγαλύτερης εταιρίας λογισμικών της χώρας. Ο ήχος του δεν φάνηκε να ενοχλεί τον άνδρα που όρθιος μπροστά στο παράθυρο αγνάντευε από το ψηλότερο σημείο της πόλης την κίνηση στους δρόμους. Αφού χτύπησε μερικές φορές ακόμη, τελικά σταμάτησε απότομα βυθίζοντας το πολυτελές γραφείο σε μια ξαφνική σιωπή. Ο άντρας με το σκούρο γκρί κοστούμι, γύρισε το βλέμμα του προς την πόρτα και φώναξε:
"Μπές μέσα Οόνη, δεν υπάρχει λόγος να παραμονεύεις. Είμαι μια χαρά."
Η πόρτα άνοιξε διακριτικά και μια λεπτή ψηλή κοπέλα, μπήκε μέσα με ανάλαφρο βήμα.
"Ξέρετε κ. Διευθυντά...δεν ήθελα να σας ενοχλήσω, αλλά γιατί δεν σηκώσατε το τηλέφωνο; Ήταν ο δικηγόρος σας και μου είπε πως έχει κάτι πολύ σημαντικό να σας ανακοινώσει. Νομίζω πως σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για την εταιρία, κάθε καλό νέο πρέπει να το ακούτε.
Πετάχτηκε ιδρωμένος από το κρεβάτι με τις κόρες των ματιών του διεσταλμένες, προσπαθώντας να ανασάνει. Ένα χέρι βρίσκονταν φυλακισμένο ακόμα στο δικό του. Κοίταξε δίπλα του. Η Nικόλ! Έπρεπε να την επαναφέρει. Τώρα δεν βρίσκονταν κοντά της για να την προστατεύει. Την σκούντησε απαλά και αυτή τραντάχτηκε καθώς το αστρικό σώμα της επανέρχονταν κάπως απότομα, κλωτσώντας βίαια τα σεντόνια. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε που στέκονταν από πάνω της λουσμένος στον ιδρώτα, με μια έκφραση αγωνίας χαραγμένη στο πρόσωπο του. Του χαμογέλασε γλυκά και αυτός ένιωσε ανακούφιση.
"Όλα εντάξει καλέ μου" του ψιθύρισε, και αυτός θα το είχε πιστέψει αν ξαφνικά δεν πρόσεχε τα μάτια της. Οι κόρες είχαν διασταλεί και το χρώμα τους από απαλό πράσινο είχε γίνει κατάμαυρο.
"Τα...τα μάτια σου. Έχουν..." δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση του και ξαφνικά, οι κόρες καθάρισαν, η σκιά έφυγε και επέστρεψε το γλυκό σμαραγδένιο χρώμα που τόσο καλά γνώριζε και είχε αγαπήσει.
Έπεσε επάνω της και την αγκάλιασε με όλη την δύναμη του. Τον έσφιξε κι αυτή δυνατά και για λίγο έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι, απολαμβάνοντας ο ένας την θέρμη του άλλου, καθώς τα συναισθήματα τους κατέκλυζαν, κάνοντας τους να αναστενάξουν βαθιά. Ένας λυγμός μέσα από τα βάθη της ύπαρξης τους συγκλόνισε και δάκρυα άρχισαν να κυλούν ασυγκράτητα στα μάγουλα τους, ενώ τα κορμιά τους έτρεμαν από το αχαλίνωτο πάθος.
Φιλήθηκαν βίαια, ρουφώντας την ζωή με κάθε ανάσα τους, ενώ τα δάχτυλα έτρεχαν επάνω στα ζεστά σώματα τους, ψηλαφώντας, χαιδεύοντας με μια απελπισία που μόνο ο έρωτας μπορεί να χαράξει στις ψυχές.
Αγαπήθηκαν παράφορα μέσα στο σκοτάδι. Μικροί ψίθυροι, βογγητά και λαχανιασμένες ανάσες σκόρπισαν στον χώρο και το δωμάτιο λούστηκε στο φώς του έρωτα τους...
Η Νικόλ έπινε αργά τον καφέ της στην ηλιόλουστη κουζίνα, κοιτάζοντας συχνά πυκνά έξω από το μεγάλο παράθυρο που οδηγούσε στην βεράντα. Ο Λεόν δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. Τον είχε αφήσει να κοιμάται, ενώ αυτή γλύστρησε αθόρυβα από το κρεβάτι, φιλώντας απαλά τα μακριά μαλλιά του που είχαν απλωθεί στο μαξιλάρι, με μια τρυφερότητα που έμοιαζε μητρική. Ξαναμπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε για λίγο το λεπτό του πρόσωπο, ήρεμο όπως ήταν, και είδε το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Τίποτα δεν θύμιζε πλέον το χτεσινό βράδυ. Του χάιδεψε απαλά το στήθος. Η μυρωδιά του αχνιστού καφέ, έφτασε στα ρουθούνια του φαίνεται και σούφρωσε την μύτη του. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια του είπε:
"Μμμ, θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα αγάπη μου;"
Η Nικόλ έσκυψε και τον φίλησε στα χείλη τρυφερά κι αυτός άπλωσε το χέρι του και την έπιασε από τον λαιμό τραβώντας την πρός το μέρος του. Η θαλπώρή που ένιωθε ακόμη από τον ύπνο τον κατέκλυσε και ένιωσε πάλι το ερωτικό του ένστικτο να ξυπνάει. Η Νικόλ το κατάλαβε και αποτραβήχτηκε παιχνιδιάρικα.
"Άντε, σήκω τεμπέλη, έχουμε δουλειά σήμερα. Σου φτιάχνω καφέ όσο εσυ θα κάνεις ένα ντούς για να ξυπνήσεις." Και κατευθύνθηκε πρός την κουζίνα με αποφασιστικό βήμα.
Ο Λεόν άνοιξε τα μάτια του, περιεργάστηκε λίγο τον χώρο και τεντώθηκε τεμπέλικα σαν γάτα, ενώ το στόμα του άνοιγε σε ένα χασμουρητό. Πετάχτηκε απότομα από το κρεβάτι και μπήκε στο μπάνιο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα το νερό ακούστηκε να τρέχει.
Η Νικόλ έφτιαχνε τον καφέ και σιγοτραγουδούσε ευχαριστημένη, όταν ξαφνικά πάγωσε. Ένα δυνατό τράνταγμα, σαν σεισμός, έκανε το σπίτι να ταρακουνηθεί συθέμελα και για λίγα δευτερόλεπτα ο πανικός την κατέλαβε.
"Θεέ μου, σεισμός είναι αυτό;" φώναξε δυνατά. Η δόνηση σταμάτησε το ίδιο απότομα όπως είχε ξεκινήσει. Δεν πρέπει να διάρκεσε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Ο Λεόν είχε πεταχτεί αλαφιασμένος από το μπάνιο, βρεγμένος ακόμη και γυμνός.
"Είσαι καλα; Χτύπησες μήπως;" ρώτησε την αγαπημένη του, αλλά ανακουφίστηκε βλέποντας πως δεν είχε πάθει τίποτα.
"Τι ήταν αυτο; Μου φάνηκε σαν σεισμός, αλλά δεν είχε την ίδια αίσθηση ακριβώς" ψέλλισε η Νικόλ που σιγά σιγά είχε αρχίσει να συνέρχεται από το σοκ. Τότε μόλις πρόσεξε την γύμνια του Λεόν και έβαλε τα γέλια. Αυτός ακολούθησε απορημένος το βλέμμα της και καταλαβαίνοντας ξαφνικά πως ήταν γυμνός, την μιμήθηκε με ένα αυθόρμητο χαχανητό.
Δεν έδωσαν περισσότερη σημασία στο τράνταγμα κι αυτό ήταν το πρώτο λάθος τους...
Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα επάνω στο ξύλινο, λακαρισμένο γραφείο του Δ/ντή της InfoCorp, της μεγαλύτερης εταιρίας λογισμικών της χώρας. Ο ήχος του δεν φάνηκε να ενοχλεί τον άνδρα που όρθιος μπροστά στο παράθυρο αγνάντευε από το ψηλότερο σημείο της πόλης την κίνηση στους δρόμους. Αφού χτύπησε μερικές φορές ακόμη, τελικά σταμάτησε απότομα βυθίζοντας το πολυτελές γραφείο σε μια ξαφνική σιωπή. Ο άντρας με το σκούρο γκρί κοστούμι, γύρισε το βλέμμα του προς την πόρτα και φώναξε:
"Μπές μέσα Οόνη, δεν υπάρχει λόγος να παραμονεύεις. Είμαι μια χαρά."
Η πόρτα άνοιξε διακριτικά και μια λεπτή ψηλή κοπέλα, μπήκε μέσα με ανάλαφρο βήμα.
"Ξέρετε κ. Διευθυντά...δεν ήθελα να σας ενοχλήσω, αλλά γιατί δεν σηκώσατε το τηλέφωνο; Ήταν ο δικηγόρος σας και μου είπε πως έχει κάτι πολύ σημαντικό να σας ανακοινώσει. Νομίζω πως σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για την εταιρία, κάθε καλό νέο πρέπει να το ακούτε.