Ο Συγγραφέας στη δημιουργία του γίνεται ένας θεός που κάνει ό,τι θέλει. Κατέστρεψα την επιφάνεια της Γης αλληγορικά και ακαριαία, (δεν άντεχα τίποτα άλλο) για να κάνω τον δικό μου παράδεισο.
Έβαλα πρωτόπλαστους, έβαλα και το δέντρο της γνώσης, αλλά δεν έβαλα τον Φόβο.
Ελπίζω να χαμογελούν οι Αριθμοί…
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ και ιδρυτής του ερευνητικού κέντρου είχε μόνο ένα πάθος, την τεχνολογία. Πενήντα δύο επιστήμονες δούλευαν για αυτόν και είχαν τρία κοινά σημεία. Ήταν κορυφαίοι στον τομέα τους, είχαν ‘τρέλα’ με τη δουλειά τους και δεν είχαν οικογένειες, ώστε να είναι απερίσπαστοι στην έρευνά τους. Δεν ήταν συνηθισμένο ερευνητικό κέντρο, αλλά και καταφύγιο, τεράστιο και εξοπλισμένο με εφόδια και υλικά που σε περίπτωση πολέμου θα τους συντηρούσε έως και μία δεκαετία. Το έλεγαν Ονειρούπολη, γιατί ήταν το ιδανικό μέρος για κάθε ερευνητή να προσπαθήσει να πραγματοποιήσει και το πιο ακραίο όραμά του, ανεμπόδιστος από τις αντιδράσεις της κοινωνίας.
Ο Πρόεδρος χρηματοδοτούσε και την έρευνα στον τομέα των επιταχυντών. Έκανε και ‘φίλους’ που τους φρόντιζε και τους έπεισε να του υποσχεθούν ότι, μία εβδομάδα πριν το πρώτο πείραμα θα τον ειδοποιούσαν για να είναι και αυτός παρών σε αυτή τη μεγάλη στιγμή. Έτσι τους είπε. Η αλήθεια όμως ήταν άλλη.
Ο Πρόεδρος ρώτησε τους δικούς του στην Ονειρούπολη αν τα πειράματα με τους επιταχυντές ήταν επικίνδυνα. Πήρε αρνητική απάντηση και μερικές ειρωνικές ματιές. Όμως αυτός δεν είχε ησυχάσει. Αν και ήταν άνθρωπος που δεν είχε όρια και φραγμούς, σκεφτόταν ότι η φύση είχε. Το νερό όταν περνούσε τα όριά του γινόταν πάγος ή ατμός. Όταν έσπασε το φράγμα του ήχου με τα υπερηχητικά αεροπλάνα δημιουργήθηκε ένας τρομερός κρότος. Αν στον επιταχυντή έσπαζε το φράγμα του φωτός τι θα γινόταν; Ο Πρόεδρος φοβόταν ότι θα ήταν κάτι κακό.
Η διαβίωση στη βάση ήταν σε δύο σενάρια.
ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 1.: Σε αυτή τη περίπτωση ο πόλεμος προβλεπόταν σύντομος. Οι επιστήμονες και το βοηθητικό προσωπικό θα παρέμεναν και ο Πρόεδρος θα φιλοξενούσε εξέχουσες προσωπικότητες που αργότερα θα ακριβοπλήρωναν αυτή την φιλοξενία με πολλούς τρόπους.
ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2.: Μακροχρόνιος πόλεμος. Θα έμεναν μόνο οι επιστήμονες επιφορτισμένοι και με όλες τις λειτουργικές εργασίες της βάσης. Ο Πρόεδρος δεν θα φιλοξενούσε κανέναν γιατί δεν συμπαθούσε κανέναν τόσο ώστε να θελήσει να τον σώσει. Μαζί με τον υπεύθυνο της ασφάλειας και τους τρεις ένοπλους σωματοφύλακες θα έμεναν 57 άτομα. Από αυτά, τα 12 ήταν γυναίκες.
Ο Πρόεδρος κάθε χρόνο έδινε ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2 και η βάση ‘έτρεχε’ πανικόβλητη. Όταν ερχόταν για να τους επιθεωρήσει πάντα έβρισκε κάτι να διορθώσει και ο υπεύθυνος της παράλειψης ή τους λάθους δεν είχε τον χρόνο ούτε να διορθώσει ούτε να ξανακάνει λάθος. Έφευγε αμέσως.
Ήταν μεσημέρι και βρίσκονταν στον όμιλο επιχειρήσεων που είχε και του εξασφάλιζε πόρους για την Ονειρούπολη, όταν του τηλεφώνησε ο διευθυντής του ερευνητικού κέντρου των επιταχυντών και του είπε ότι την Πέμπτη, Παραμονή των Χριστουγέννων στις 10.00 θα γινόταν το πρώτο πείραμα. Ο Πρόεδρος είπε ‘ευχαριστώ, θα προσπαθήσω να είμαι εκεί’, έκλεισε το τηλέφωνο και πήρε μια βαθειά ανάσα. Έκανε νόημα στον σωματοφύλακα που ήταν ο καλύτερος οδηγός του ελικοπτέρου να το ετοιμάσει και μετά κάλεσε τον υπεύθυνο της Ασφάλειας στην Βάση.
-ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, του είπε.
- Είπατε ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, κύριε;
- Ακριβώς.
- Συγνώμη που επιμένω, όχι ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2;
- Όχι.
Έμειναν λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλοί και ο Πρόεδρος έκλεισε το τηλέφωνο. Κάλεσε την γραμματέα του, ενημέρωσε ότι θα φύγει και της είπε να μεταφέρει όλα τα ραντεβού του για μετά τις γιορτές. Κατευθύνθηκε στο ασανσέρ συνοδευμένος από τους δύο σωματοφύλακες χωρίς να ρίξει μία ματιά στο προσωπικό που εργαζόταν. Έφτασαν στην Βάση σχεδόν πριν φτάσουν οι νέες προμήθειες και τα υλικά. Αυτό ξάφνιασε τους επιστήμονες γιατί πάντα τους έδινε 12 ώρες πριν να εμφανιστεί.
Μέχρι την Δευτέρα που έκανε την επιθεώρηση δεν είχε εκνευριστεί ούτε μία φορά. Και όταν στην κουζίνα, μέσα στη νεκρική σιγή ακούστηκε το πέταγμα μίας μέλισσας, ο Πρόεδρος κοίταξε τον υπεύθυνο Γεωπόνο και δεν του είπε ‘απολύεσαι’, αλλά ‘διόρθωσέ το’. Όλοι είχαν ξαφνιαστεί ευχάριστα με τον Πρόεδρο και έλεγαν ότι έγινε πιο ανθρώπινος, εκτός από τον υπεύθυνο Ασφάλειας που κατάλαβε ότι δεν υπήρχε χρόνος για αντικαταστάσεις.
Την Τετάρτη το πρωί συγχρόνισε την ώρα της Ονειρούπολης με αυτήν του κέντρου έρευνας. Τους είπε ότι θα προσπαθήσει να έλθει αλλά ίσως να μην τα καταφέρει, και πήγε βόλτα στην πόλη. Πριν μπουν στην λιμουζίνα για να επιστρέψουν, ένα χαμίνι έτρεξε κοντά τους προσπαθώντας να τους πουλήσει τη πραμάτειά του. Τους κοίταξε όλους και σταμάτησε μπροστά στο Πρόεδρο. Τα μάτια του έδειχναν την εξυπνάδα του και τα κόκαλά του, την πείνα του. Κάποιος είπε ότι αν σώσεις ένα άνθρωπο, σώζεις την ανθρωπότητα. Με αυτή τη σπάνια γι’ αυτόν ρομαντική σκέψη, έκανε νόημα και ο πιτσιρικάς μπήκε σηκωτός στο αυτοκίνητο.
-Πως σε λένε; το ρώτησε όταν ξεκίνησαν.
-Α.Γ και πες αυτουνού του φουσκωτού να πάρει τα ξερά του από πάνω μου γιατί…θα τον φτύσω.
Ο Πρόεδρος γέλασε και αναρωτήθηκε από πότε είχε να γελάσει πραγματικά.
-Τι σημαίνει το Α.Γ;
-Αγνώστων Γονέων. Ρε, δεν πιστεύω να είστε τίποτα ανώμαλοι και…
-Όχι, μη φοβάσαι. Οι ανώμαλοι πάνε με τους ανώμαλους και συ φαίνεσαι από μακριά ότι είσαι άντρας.
-Όχι παίζουμε…,καμάρωσε το αγόρι και βολεύτηκε καλύτερα.
Καλά έκανε και το πήρε, όλοι έχουν ένα πιστό κατοικίδιο. Αυτός θα είχε τον Α.Γ.
Μπήκαν στο ενισχυμένο από μπετόν γκαράζ και η πόρτα έκλεισε πίσω τους. Κατευθύνθηκαν στην πλατφόρμα –ασανσέρ και ο Πρόεδρος είπε στους δύο άνδρες του να φέρουν κάτω και τα δύο μίνι-μπας.
Πέντε φορές έκλεισε με ένα μαλακό ήχο η σκεπή πάνω από τα κεφάλια τους. Στο έκτο υπόγειο ο Α.Γ ρώτησε ‘μα που πάμε;’
-Θα δεις, είπε ο Πρόεδρος.
Και είδε. Την ωραιότερη γυναίκα της ζωής του, την 25χρονη Ψυχολόγο, μικροκαμωμένη δεσποινίδα Μαίρη. Ο 12χρονος Α.Γ. την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και της ορκίστηκε νοερά ότι θα την παντρευόταν.
Η Ονειρούπολη σφραγίστηκε το βράδυ. Ο Πρόεδρος μπήκε στη ‘κάψουλα’, πήρε χάπια και κοιμήθηκε βαθειά. Τον ξύπνησε το πρωί στις 10.05 ο Περιβαλλοντολόγος και του είπε ότι πριν λίγα λεπτά τα όργανα κατέγραψαν ακτινοβολία και μεγάλη θερμική δραστηριότητα. Από εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καμία επαφή, καμία πληροφορία για τον πάνω κόσμο.
-Πόση ώρα διήρκησε;
-Ελάχιστα, 13 εκατοστά του δευτερολέπτου.
-Η Ονειρούπολη;
-Όλα λειτουργούν θαυμάσια, είπε ο υπεύθυνος Ασφάλειας.
-Καλώς, απάντησε και έκλεισε την ενδοεπικοινωνία.
1
Έβαλα πρωτόπλαστους, έβαλα και το δέντρο της γνώσης, αλλά δεν έβαλα τον Φόβο.
Ελπίζω να χαμογελούν οι Αριθμοί…
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ και ιδρυτής του ερευνητικού κέντρου είχε μόνο ένα πάθος, την τεχνολογία. Πενήντα δύο επιστήμονες δούλευαν για αυτόν και είχαν τρία κοινά σημεία. Ήταν κορυφαίοι στον τομέα τους, είχαν ‘τρέλα’ με τη δουλειά τους και δεν είχαν οικογένειες, ώστε να είναι απερίσπαστοι στην έρευνά τους. Δεν ήταν συνηθισμένο ερευνητικό κέντρο, αλλά και καταφύγιο, τεράστιο και εξοπλισμένο με εφόδια και υλικά που σε περίπτωση πολέμου θα τους συντηρούσε έως και μία δεκαετία. Το έλεγαν Ονειρούπολη, γιατί ήταν το ιδανικό μέρος για κάθε ερευνητή να προσπαθήσει να πραγματοποιήσει και το πιο ακραίο όραμά του, ανεμπόδιστος από τις αντιδράσεις της κοινωνίας.
Ο Πρόεδρος χρηματοδοτούσε και την έρευνα στον τομέα των επιταχυντών. Έκανε και ‘φίλους’ που τους φρόντιζε και τους έπεισε να του υποσχεθούν ότι, μία εβδομάδα πριν το πρώτο πείραμα θα τον ειδοποιούσαν για να είναι και αυτός παρών σε αυτή τη μεγάλη στιγμή. Έτσι τους είπε. Η αλήθεια όμως ήταν άλλη.
Ο Πρόεδρος ρώτησε τους δικούς του στην Ονειρούπολη αν τα πειράματα με τους επιταχυντές ήταν επικίνδυνα. Πήρε αρνητική απάντηση και μερικές ειρωνικές ματιές. Όμως αυτός δεν είχε ησυχάσει. Αν και ήταν άνθρωπος που δεν είχε όρια και φραγμούς, σκεφτόταν ότι η φύση είχε. Το νερό όταν περνούσε τα όριά του γινόταν πάγος ή ατμός. Όταν έσπασε το φράγμα του ήχου με τα υπερηχητικά αεροπλάνα δημιουργήθηκε ένας τρομερός κρότος. Αν στον επιταχυντή έσπαζε το φράγμα του φωτός τι θα γινόταν; Ο Πρόεδρος φοβόταν ότι θα ήταν κάτι κακό.
Η διαβίωση στη βάση ήταν σε δύο σενάρια.
ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 1.: Σε αυτή τη περίπτωση ο πόλεμος προβλεπόταν σύντομος. Οι επιστήμονες και το βοηθητικό προσωπικό θα παρέμεναν και ο Πρόεδρος θα φιλοξενούσε εξέχουσες προσωπικότητες που αργότερα θα ακριβοπλήρωναν αυτή την φιλοξενία με πολλούς τρόπους.
ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2.: Μακροχρόνιος πόλεμος. Θα έμεναν μόνο οι επιστήμονες επιφορτισμένοι και με όλες τις λειτουργικές εργασίες της βάσης. Ο Πρόεδρος δεν θα φιλοξενούσε κανέναν γιατί δεν συμπαθούσε κανέναν τόσο ώστε να θελήσει να τον σώσει. Μαζί με τον υπεύθυνο της ασφάλειας και τους τρεις ένοπλους σωματοφύλακες θα έμεναν 57 άτομα. Από αυτά, τα 12 ήταν γυναίκες.
Ο Πρόεδρος κάθε χρόνο έδινε ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2 και η βάση ‘έτρεχε’ πανικόβλητη. Όταν ερχόταν για να τους επιθεωρήσει πάντα έβρισκε κάτι να διορθώσει και ο υπεύθυνος της παράλειψης ή τους λάθους δεν είχε τον χρόνο ούτε να διορθώσει ούτε να ξανακάνει λάθος. Έφευγε αμέσως.
Ήταν μεσημέρι και βρίσκονταν στον όμιλο επιχειρήσεων που είχε και του εξασφάλιζε πόρους για την Ονειρούπολη, όταν του τηλεφώνησε ο διευθυντής του ερευνητικού κέντρου των επιταχυντών και του είπε ότι την Πέμπτη, Παραμονή των Χριστουγέννων στις 10.00 θα γινόταν το πρώτο πείραμα. Ο Πρόεδρος είπε ‘ευχαριστώ, θα προσπαθήσω να είμαι εκεί’, έκλεισε το τηλέφωνο και πήρε μια βαθειά ανάσα. Έκανε νόημα στον σωματοφύλακα που ήταν ο καλύτερος οδηγός του ελικοπτέρου να το ετοιμάσει και μετά κάλεσε τον υπεύθυνο της Ασφάλειας στην Βάση.
-ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, του είπε.
- Είπατε ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, κύριε;
- Ακριβώς.
- Συγνώμη που επιμένω, όχι ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2;
- Όχι.
Έμειναν λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλοί και ο Πρόεδρος έκλεισε το τηλέφωνο. Κάλεσε την γραμματέα του, ενημέρωσε ότι θα φύγει και της είπε να μεταφέρει όλα τα ραντεβού του για μετά τις γιορτές. Κατευθύνθηκε στο ασανσέρ συνοδευμένος από τους δύο σωματοφύλακες χωρίς να ρίξει μία ματιά στο προσωπικό που εργαζόταν. Έφτασαν στην Βάση σχεδόν πριν φτάσουν οι νέες προμήθειες και τα υλικά. Αυτό ξάφνιασε τους επιστήμονες γιατί πάντα τους έδινε 12 ώρες πριν να εμφανιστεί.
Μέχρι την Δευτέρα που έκανε την επιθεώρηση δεν είχε εκνευριστεί ούτε μία φορά. Και όταν στην κουζίνα, μέσα στη νεκρική σιγή ακούστηκε το πέταγμα μίας μέλισσας, ο Πρόεδρος κοίταξε τον υπεύθυνο Γεωπόνο και δεν του είπε ‘απολύεσαι’, αλλά ‘διόρθωσέ το’. Όλοι είχαν ξαφνιαστεί ευχάριστα με τον Πρόεδρο και έλεγαν ότι έγινε πιο ανθρώπινος, εκτός από τον υπεύθυνο Ασφάλειας που κατάλαβε ότι δεν υπήρχε χρόνος για αντικαταστάσεις.
Την Τετάρτη το πρωί συγχρόνισε την ώρα της Ονειρούπολης με αυτήν του κέντρου έρευνας. Τους είπε ότι θα προσπαθήσει να έλθει αλλά ίσως να μην τα καταφέρει, και πήγε βόλτα στην πόλη. Πριν μπουν στην λιμουζίνα για να επιστρέψουν, ένα χαμίνι έτρεξε κοντά τους προσπαθώντας να τους πουλήσει τη πραμάτειά του. Τους κοίταξε όλους και σταμάτησε μπροστά στο Πρόεδρο. Τα μάτια του έδειχναν την εξυπνάδα του και τα κόκαλά του, την πείνα του. Κάποιος είπε ότι αν σώσεις ένα άνθρωπο, σώζεις την ανθρωπότητα. Με αυτή τη σπάνια γι’ αυτόν ρομαντική σκέψη, έκανε νόημα και ο πιτσιρικάς μπήκε σηκωτός στο αυτοκίνητο.
-Πως σε λένε; το ρώτησε όταν ξεκίνησαν.
-Α.Γ και πες αυτουνού του φουσκωτού να πάρει τα ξερά του από πάνω μου γιατί…θα τον φτύσω.
Ο Πρόεδρος γέλασε και αναρωτήθηκε από πότε είχε να γελάσει πραγματικά.
-Τι σημαίνει το Α.Γ;
-Αγνώστων Γονέων. Ρε, δεν πιστεύω να είστε τίποτα ανώμαλοι και…
-Όχι, μη φοβάσαι. Οι ανώμαλοι πάνε με τους ανώμαλους και συ φαίνεσαι από μακριά ότι είσαι άντρας.
-Όχι παίζουμε…,καμάρωσε το αγόρι και βολεύτηκε καλύτερα.
Καλά έκανε και το πήρε, όλοι έχουν ένα πιστό κατοικίδιο. Αυτός θα είχε τον Α.Γ.
Μπήκαν στο ενισχυμένο από μπετόν γκαράζ και η πόρτα έκλεισε πίσω τους. Κατευθύνθηκαν στην πλατφόρμα –ασανσέρ και ο Πρόεδρος είπε στους δύο άνδρες του να φέρουν κάτω και τα δύο μίνι-μπας.
Πέντε φορές έκλεισε με ένα μαλακό ήχο η σκεπή πάνω από τα κεφάλια τους. Στο έκτο υπόγειο ο Α.Γ ρώτησε ‘μα που πάμε;’
-Θα δεις, είπε ο Πρόεδρος.
Και είδε. Την ωραιότερη γυναίκα της ζωής του, την 25χρονη Ψυχολόγο, μικροκαμωμένη δεσποινίδα Μαίρη. Ο 12χρονος Α.Γ. την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και της ορκίστηκε νοερά ότι θα την παντρευόταν.
Η Ονειρούπολη σφραγίστηκε το βράδυ. Ο Πρόεδρος μπήκε στη ‘κάψουλα’, πήρε χάπια και κοιμήθηκε βαθειά. Τον ξύπνησε το πρωί στις 10.05 ο Περιβαλλοντολόγος και του είπε ότι πριν λίγα λεπτά τα όργανα κατέγραψαν ακτινοβολία και μεγάλη θερμική δραστηριότητα. Από εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καμία επαφή, καμία πληροφορία για τον πάνω κόσμο.
-Πόση ώρα διήρκησε;
-Ελάχιστα, 13 εκατοστά του δευτερολέπτου.
-Η Ονειρούπολη;
-Όλα λειτουργούν θαυμάσια, είπε ο υπεύθυνος Ασφάλειας.
-Καλώς, απάντησε και έκλεισε την ενδοεπικοινωνία.
1