Μπορεί το παραπάνω όνομα να ακούγεται άγνωστο ως και αδιάφορο για τους περισσότερους αναγνώστες, όμως κάποιοι πιο προσεκτικοί φίλοι της μεγάλης οθόνης θα αναγνωρίσουν στο άκουσμα του έναν σπουδαίο συγγραφέα έργων επιστημονικής φαντασίας(?). Πρόκειται για έναν ευφάνταστο δημιουργό βιβλίων, που χάρη στο ταλέντο του να πλάθει αγχώδεις, εφιαλτικές πλοκές, έξαλλες καταστάσεις και μέσα σε όλα αυτά ,τραγικούς αντί-ήρωες να προσπαθούν να σώσουν την ίδια τους την υπόσταση, κατάφερε να κάνει το κερδομανή, άμουσο κατεστημένο του Χόλιγουντ να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του.
Για την ακρίβεια, οι παραγωγοί της Μέκκας του κινηματογράφου, όχι απλώς ασχολούνται μαζί του και με τα γραπτά του, αλλά φροντίζουν ανά διαστήματα να μεταφέρουν τους ήρωες του και τις αγχωτικές ιστορίες τους στο πανί. Με γνωστότερα έργα τα : «Blade runner», «Total recall» και «Minority Report» καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για έναν δημιουργό ο οποίος δεν αρέσκεται να περιορίζεται σε μια καλογραμμένη ιστορία δράσης με μπόλικες σκηνές βίας και εκρήξεων, αλλά πάντα και με μια ανυπόκριτη αγωνία, προσπαθεί να μεταδώσει στον θεατή το αφανή βάρος κάποιων σκοτεινών μυστικών και ύποπτων αμφιβολιών.
Για τους μη μυημένους στην βιβλιογραφία του ή στις ταινίες στις οποίες διασκευάζονται τα γραπτά του, πρέπει να τονίσω την ιδιαίτερη επίμονη που τον χαρακτήριζε σε ολόκληρο το συγγραφικό του έργο, σχετικά με θέματα που αφορούνε κυρίως την μνήμη ,την πρόθεση και την πραγματικότητα που βιώνει κάθε άτομο. Δεν υπάρχει κάποιο έργο του στο οποίο δεν περιέχονται έστω ελάχιστα ψήγματα αμφιβολίας , κριτικής , καχυποψίας για ολόκληρο το σύστημα υλικής ή ιδεολογικής πραγματικότητας που μας περιβάλει. Παίζει με τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, επαναπροσδιορίζει στοιχειώδη λογικά ερωτήματα , τοποθετεί τους δύσμοιρους(και συνήθως κυνηγημένους)ήρωες του, σε μια δύνη όπου ιδέες ,αισθήσεις ,λογική βυθίζονται στα βάθη της αμφιβολίας.
Προσωπικά τον Φιλιπ Ντικ τον θεωρώ έναν συνειδητοποιημένο εξερευνητή, ακτιβιστή κατά των σκοτεινών σκοπών, ο οποίος σκόπευε στην αφύπνιση της μάζας. Δεν μπορώ να τον τοποθετήσω κάτω από βαρύγδουπους τίτλους ,όπως : διανοητής ,στοχαστής κτλ, καθώς δεν ήταν αυτή η διάθεση του. Είχε όμως αναπτύξει ενδιαφέρουσες ιδέες οι οποίες, χρόνο με το χρόνο, επηρεάζουν όλο και περισσότερους σύγχρονους δημιουργούς που κυμαίνονται στο ίδιο ύφος με αυτόν, σε ταινίες τους ή στα βιβλία τους. Μια από τις πιο εμφανείς επιρροές του, ξεκίνησε το 1977, όταν σε μια από τις πολυάριθμες διαλέξεις που έδινε, υποστήριξε πως οι πραγματικότητες που ζούμε είναι πολλαπλές, σαν επάλληλες μήτρες(Matrix).
Όποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες στις οποίες έχει γράψει το σενάριο, ίσως να μην αισθανθεί όλα τα παραπάνω στοιχεία του ιδιόμορφου συγγραφέα. Ο ίδιος πέθανε λίγο μετά την προβολή του «Blade runner» (1982)και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ εάν οι επόμενες ταινίες του θα ήθελε να προβληθούν, έτσι όπως τις προώθησε το κινηματογραφικό κατεστημένο. Πιστεύω όμως ότι ακόμα και στις χειρότερες των περιπτώσεων, ο Φιλιπ Ντικ κατάφερνε να διοχετεύσει έστω και λίγο μια διάθεση αμφιβολίας για την ίδια μας την πραγματικότητα. Και η αμφιβολία αυτή είναι αρκετή για να μας συστήσει με έναν ολόκληρο διαφορετικό κόσμο.
Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα ενός δοκιμίου του(1978),που συνοψίζει ως ένα σημείο την φιλοσοφία του : «Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία πλαστές πραγματικότητες κατασκευάζονται από τα μέσα ενημέρωσης, από τις κυβερνήσεις, από τις μεγάλες επιχειρήσεις, από τις θρησκευτικές οργανώσεις ,από τις πολιτικές οργανώσεις. Δεν υποπτεύομαι τα κίνητρα τους. Υποπτεύομαι την εξουσία τους. Είναι μια εκπληκτική εξουσία : η εξουσία να πλάθουν ολόκληρους κόσμους, κόσμους του μυαλού. Εγώ ξέρω. Γιατί κάνω το ίδιο πράγμα.» .
Για την ακρίβεια, οι παραγωγοί της Μέκκας του κινηματογράφου, όχι απλώς ασχολούνται μαζί του και με τα γραπτά του, αλλά φροντίζουν ανά διαστήματα να μεταφέρουν τους ήρωες του και τις αγχωτικές ιστορίες τους στο πανί. Με γνωστότερα έργα τα : «Blade runner», «Total recall» και «Minority Report» καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για έναν δημιουργό ο οποίος δεν αρέσκεται να περιορίζεται σε μια καλογραμμένη ιστορία δράσης με μπόλικες σκηνές βίας και εκρήξεων, αλλά πάντα και με μια ανυπόκριτη αγωνία, προσπαθεί να μεταδώσει στον θεατή το αφανή βάρος κάποιων σκοτεινών μυστικών και ύποπτων αμφιβολιών.
Για τους μη μυημένους στην βιβλιογραφία του ή στις ταινίες στις οποίες διασκευάζονται τα γραπτά του, πρέπει να τονίσω την ιδιαίτερη επίμονη που τον χαρακτήριζε σε ολόκληρο το συγγραφικό του έργο, σχετικά με θέματα που αφορούνε κυρίως την μνήμη ,την πρόθεση και την πραγματικότητα που βιώνει κάθε άτομο. Δεν υπάρχει κάποιο έργο του στο οποίο δεν περιέχονται έστω ελάχιστα ψήγματα αμφιβολίας , κριτικής , καχυποψίας για ολόκληρο το σύστημα υλικής ή ιδεολογικής πραγματικότητας που μας περιβάλει. Παίζει με τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, επαναπροσδιορίζει στοιχειώδη λογικά ερωτήματα , τοποθετεί τους δύσμοιρους(και συνήθως κυνηγημένους)ήρωες του, σε μια δύνη όπου ιδέες ,αισθήσεις ,λογική βυθίζονται στα βάθη της αμφιβολίας.
Προσωπικά τον Φιλιπ Ντικ τον θεωρώ έναν συνειδητοποιημένο εξερευνητή, ακτιβιστή κατά των σκοτεινών σκοπών, ο οποίος σκόπευε στην αφύπνιση της μάζας. Δεν μπορώ να τον τοποθετήσω κάτω από βαρύγδουπους τίτλους ,όπως : διανοητής ,στοχαστής κτλ, καθώς δεν ήταν αυτή η διάθεση του. Είχε όμως αναπτύξει ενδιαφέρουσες ιδέες οι οποίες, χρόνο με το χρόνο, επηρεάζουν όλο και περισσότερους σύγχρονους δημιουργούς που κυμαίνονται στο ίδιο ύφος με αυτόν, σε ταινίες τους ή στα βιβλία τους. Μια από τις πιο εμφανείς επιρροές του, ξεκίνησε το 1977, όταν σε μια από τις πολυάριθμες διαλέξεις που έδινε, υποστήριξε πως οι πραγματικότητες που ζούμε είναι πολλαπλές, σαν επάλληλες μήτρες(Matrix).
Όποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες στις οποίες έχει γράψει το σενάριο, ίσως να μην αισθανθεί όλα τα παραπάνω στοιχεία του ιδιόμορφου συγγραφέα. Ο ίδιος πέθανε λίγο μετά την προβολή του «Blade runner» (1982)και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ εάν οι επόμενες ταινίες του θα ήθελε να προβληθούν, έτσι όπως τις προώθησε το κινηματογραφικό κατεστημένο. Πιστεύω όμως ότι ακόμα και στις χειρότερες των περιπτώσεων, ο Φιλιπ Ντικ κατάφερνε να διοχετεύσει έστω και λίγο μια διάθεση αμφιβολίας για την ίδια μας την πραγματικότητα. Και η αμφιβολία αυτή είναι αρκετή για να μας συστήσει με έναν ολόκληρο διαφορετικό κόσμο.
Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα ενός δοκιμίου του(1978),που συνοψίζει ως ένα σημείο την φιλοσοφία του : «Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία πλαστές πραγματικότητες κατασκευάζονται από τα μέσα ενημέρωσης, από τις κυβερνήσεις, από τις μεγάλες επιχειρήσεις, από τις θρησκευτικές οργανώσεις ,από τις πολιτικές οργανώσεις. Δεν υποπτεύομαι τα κίνητρα τους. Υποπτεύομαι την εξουσία τους. Είναι μια εκπληκτική εξουσία : η εξουσία να πλάθουν ολόκληρους κόσμους, κόσμους του μυαλού. Εγώ ξέρω. Γιατί κάνω το ίδιο πράγμα.» .