Το Φαράγγι

Αλλο ενα βραδυ.αλλο ενα ιδιο βραδυ απο εκεινα που ερχονται,σαρκαστικα,για να επαληθευσει ολα αυτα που ακουγονται για το προσωπο της απο την ημερα που γεννηθηκε.οποια και αν ηταν αυτη η ημερα...αλλο ενα βραδυ που φαινεται να την καλει να βγει εξω,να ακολουθησει το,γνωριμο πια,μονοπατι που θα την οδηγησει στο φαραγγι.μια ακομα επαναληψη αυτης της σχεδον εξαναγκαστικης διαδρομης,αναμεσα στα αιωνοβια,ισως και υποπτα,πυκνα δεντρα,με τον ανεμο να χαρασει το προσωπο της,σαν χιλιαδες αρπακτικα νυχια,ετοιμα να την αρπαξουν και να την κρατησουν,δεσμια τους,εκει για παντα...

Εκεινη ομως νιωθει διαφορετικα.εκεινη δεν νιωθει τον τρομο που κατακλυζει τους συγχωριανους της καθε τετοια νυχτα.δεν νιωθει να την απωθει το αρχεγονο δασος,ο βαλτος η Το Φαραγγι.εκεινην την καλουν.αυτος ειναι και ο λογος που οι γυρω της απωθουνται απο εκεινη...

Απο την πρωτη στιγμη που καταλαβε τον εαυτο της,εισεπραττε την απεχθεια και την αποστροφη απο τους παντες γυρω της.με τα χρονια εμαθε να συμβιβαζεται με το γεγονος,αλλα ποτε δεν κατορθωσε να λυσει την απορια της.την απορια του τι τοσο τρομερο ειχε σχεση μαζι της,το οποιο ηταν αρκετο για να εχει την αντιμετωση αυτη.τι ηταν ικανο να την κανει να θεωρηται μιασμα για το χωριο.

Κανεις δεν δεχοταν να μιλησει μαζι της.κανεις δεν της ελεγε απο που ηρθε,ποιοι ηταν οι γονεις της,γιατι την αφησαν και εφυγαν,ποια ηταν η καταγωγη της,οι Προγονοι της.