Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε ένα κόσμο τάξης. Βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε καταστάσεις που στηρίζονται για να παραχθούν σε νόμος καθορισμένους απόλυτα. Στο μακρόκοσμό μας επικρατεί ένας ντετερμινισμός, κι όμως καθώς αναζητούμε αλυσιδωτά τις αιτίες των αιτιών (των νόμων δηλαδή), φτάνουμε στο σημείο να μην ξεχωρίζουμε το θόρυβο της μέτρησης από την ίδια τη μέτρηση… φτάνουμε σιγά σιγά στο χάος.
Χάος συναντούμε στο πολύ μικρό, δηλαδή στο μικρόκοσμο, αλλά χάος συναντούμε και στο πολύ μελλοντικό. Πού τελειώνει ο ντετερμινισμός και που αρχίζει το χάος; Μια ερώτηση που φαίνεται δύσκολη αλλά είναι μάλλον τόσο απλή για να απαντηθεί, που διαφεύγει από τα μεγάλα μυαλά του πλανήτη μας. Όσο βρισκόμαστε στο ΕΔΩ (μακρόκοσμο) και το ΤΩΡΑ (παρόν) ο ντετερμινισμός είναι απόλυτος. Όσο ξεφεύγουμε από αυτά τα όρια, αρχίζει το χάος σιγά σιγά να θολώνει την αντίληψή μας αλλά και τον ίδιο τον κόσμο.
Είναι το χάος μια εγγενή ιδιότητα της πραγματικότητας; Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια λέει ΝΑΙ. Ωραία ! Το χάος όμως που παρατηρούμε και αντιλαμβανόμαστε, είναι το αποτέλεσμα. Ποια είναι η αιτία;
Όποια και να είναι η αιτία, το χάος είναι η επιστημονική «μεταφυσική». Στη «μη γραμμική δυναμική» αποδίδουν οι επιστήμονες κάθε φαινόμενο που δεν υπακούει στους νόμους που γνωρίζουμε. Και το κάνουν κατά τον ίδιο τρόπο που ο απλός άνθρωπος αποδίδει στο Θεό κάθε φαινόμενο μη γραμμικής δυναμικής που συμβαίνει (σπανιότερα) στο μακρόκοσμο, τα γνωστά σε όλους Θαύματα.
Στο παρόν θέμα θα ήθελα να ακούσω απόψεις σχετικά με το αν θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ή και απλά να ονομάσουμε τα θαύματα σαν φαινόμενα μη γραμμικής δυναμικής του μακρόκοσμου. Επιπλέον θέλω να ακούσω απόψεις σχετικά με το ίδιο το χάος και τη μη γραμμική δυναμική – λογική. Πάνω από όλα όμως, απλά επιθυμώ να κάνω μια κουβέντα περί χάους… και ό,τι βγει.
Χάος συναντούμε στο πολύ μικρό, δηλαδή στο μικρόκοσμο, αλλά χάος συναντούμε και στο πολύ μελλοντικό. Πού τελειώνει ο ντετερμινισμός και που αρχίζει το χάος; Μια ερώτηση που φαίνεται δύσκολη αλλά είναι μάλλον τόσο απλή για να απαντηθεί, που διαφεύγει από τα μεγάλα μυαλά του πλανήτη μας. Όσο βρισκόμαστε στο ΕΔΩ (μακρόκοσμο) και το ΤΩΡΑ (παρόν) ο ντετερμινισμός είναι απόλυτος. Όσο ξεφεύγουμε από αυτά τα όρια, αρχίζει το χάος σιγά σιγά να θολώνει την αντίληψή μας αλλά και τον ίδιο τον κόσμο.
Είναι το χάος μια εγγενή ιδιότητα της πραγματικότητας; Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια λέει ΝΑΙ. Ωραία ! Το χάος όμως που παρατηρούμε και αντιλαμβανόμαστε, είναι το αποτέλεσμα. Ποια είναι η αιτία;
Όποια και να είναι η αιτία, το χάος είναι η επιστημονική «μεταφυσική». Στη «μη γραμμική δυναμική» αποδίδουν οι επιστήμονες κάθε φαινόμενο που δεν υπακούει στους νόμους που γνωρίζουμε. Και το κάνουν κατά τον ίδιο τρόπο που ο απλός άνθρωπος αποδίδει στο Θεό κάθε φαινόμενο μη γραμμικής δυναμικής που συμβαίνει (σπανιότερα) στο μακρόκοσμο, τα γνωστά σε όλους Θαύματα.
Στο παρόν θέμα θα ήθελα να ακούσω απόψεις σχετικά με το αν θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ή και απλά να ονομάσουμε τα θαύματα σαν φαινόμενα μη γραμμικής δυναμικής του μακρόκοσμου. Επιπλέον θέλω να ακούσω απόψεις σχετικά με το ίδιο το χάος και τη μη γραμμική δυναμική – λογική. Πάνω από όλα όμως, απλά επιθυμώ να κάνω μια κουβέντα περί χάους… και ό,τι βγει.