Γεια και χαρά σε όλους και καλώς σας βρήκα εδώ στο Φόρουμ!
Είμαι νέο μέλλος και αποφάσισα να μοιραστώ μία από τις μεγαλύτερες εμπειρίες της ζωής μου μαζί σας. Αν και βρήκα παρόμοια θέματα αποφάσισα να ανοίξω ένα καινούριο γιατί έβλεπα μεγάλες διαφορές σ’ αυτό που έζησα εγώ με τις εμπειρίες που μας έχουν ήδη μοιραστεί κάποιοι φίλοι μας εδώ.
Ήταν το 1996 όταν ζούσα εγώ και η οικογένειά μου στη Γερμανία. Ήμουν 11 ετών και επί ένα περίπου χρόνο περνούσαμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, καθώς ο πατέρας μου έπασχε από τη νόσο του καρκίνου και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο όλο αυτό το διάστημα.
Ζώντας όλη αυτή τη κατάσταση, να βλέπω τον πατέρα μου να αργοσβήνει, τη μητέρα μου να καταστρέφεται ψυχικά και σωματικά και τον αδερφό μου στα 13-14 του να αναλαμβάνει όλα τα χρέη στην ουσία της οικογένειας, απομακρύνθηκα πολύ από την θρησκεία και από το Θεό. Έβλεπα ότι οι προσευχές δεν είχαν αποτέλεσμα, σημάδια από πουθενά ούτε και καμιά ελπίδα για κάποια καλύτερη εξέλιξη. Σταμάτησα λοιπόν και τις προσευχές, εκκλησία δεν πήγαινα για μεγάλο διάστημα, ώσπου και έφτασα σε σημείο να μη θέλω να βλέπω εικόνες αγίων, ή όταν δεν τις απέφευγα βλαστημούσα άσχημα και ζητούσα εξηγήσεις.
Κάποια στιγμή πάνω σε ένα ξέσπασμά μου, ζήτησα ξανά απ’ το Θεό πρώτον να μου αποδείξει ότι όντως υπάρχει και δεύτερων να απαλλάξει το πατέρα μου από τους πόνους και τη φρικτή αυτή ταλαιπωρία.
Μέσα στις επόμενες ημέρες φέρανε τον πατέρα μου στο σπίτι, όχι γιατί βελτιώθηκε η κατάστασή του, αλλά για να μείνει κάποιες μέρες μαζί με την οικογένεια του πριν γίνει το μοιραίο. Τη νύχτα εκείνη κοιμηθήκαμε όλοι μαζί. Εγώ δίπλα του. Ύπνος εμένα δε με έπαιρνε. Σκεφτόμουνα πολλά και είχα τρομερή ανησυχία. Ξαφνικά και ενώ κοιμόντουσαν όλοι, σηκώθηκα από το κρεβάτι γιατί αντιλήφθηκα μία λάμψη μέσα στο σπίτι. Δε τρόμαξα, δεν είχα και το περιθώριο να σκεφτώ και να αναρωτηθώ τη συμβαίνει γιατί απλούστατα ήταν πασιφανές. Ήμουν ξύπνιος και ήταν μπροστά μου! Μπροστά στη πόρτα του δωματίου στεκόταν ένας άγγελος. Έβλεπα μόνο το σώμα του να αιωρείται καθώς ήταν πολύ ψιλός (πάνω από 3 μέτρα) και το κεφάλι του ήταν πάνω και πίσω από την πόρτα. Είχε τα φτερά του μαζεμένα στην πλάτη και φορούσε ολόλευκο χιτώνα, σανδάλια αλλά διέκρινα και πανοπλία πάνω του. Δεν κρατούσε κάτι. Είχε τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά του και κοιτούσε προς το μέρος μου. Δε μου προκάλεσε καθόλου φόβο, τον κοιτούσα για πολύ ώρα (τον επεξεργαζόμουνα
), σκέφτηκα να του μιλήσω, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κάτι να του πω. Κάποια στιγμή άρχισα να δακρύζω. Όταν πήγα να σκουπίσω τα μάτια μου είχε φύγει και είχε ξημερώσει! Με είχε καλύψει, ήξερα τι θα ακολουθήσει. Ένιωσα μεγάλη γαλήνη, είχα ανακουφιστεί!
Ο πατέρας μου ‘’έφυγε’’ μετά από τρείς ημέρες. Μάλιστα λίγο πριν ξεψυχήσει μιλούσε συνέχεια για ένα φως που έβλεπε μπροστά του και αισθανόταν ανακούφιση όταν το πλησίαζε!
Φέτος εκπλήρωσα το τάμα μου στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το μοναστήρι και όσο πλησιάζαμε αισθανόμουν τρομερή ναυτία, τάσεις για εμετό και ήμουν στα πρόθυρα λιποθυμίας! Όταν έφτασα και βρέθηκα μπροστά στην εικόνα του κατέρρευσα! Έκλαιγα ανεξέλεγκτα και δεν ήθελα να φύγω από εκεί. Μετά από περίπου μία ώρα και με τη βοήθεια των φίλων μου κατάφερα να βγω απτό μοναστήρι.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός από τη μία που μου δόθηκε αυτή η ευλογία να ζήσω κάτι τέτοιο στη ζωή μου, από την άλλη αισθάνομαι ανάξιος και το έχω σαν βάρος καθώς στη ζωή μας λίγο πολύ με πράγματα που κάνουμε απομακρυνόμαστε από το Θεό. Θυμώνω όταν ακούω ανθρώπους να αμφισβητούνε το Θεό, αλλά δεν μου είναι εύκολο να διηγούμαι την εμπειρία μου στον κόσμο, γιατί καταλήγει στο τέλος να αμφισβητούνε και τη νοημοσύνη σου.
Είμαι νέο μέλλος και αποφάσισα να μοιραστώ μία από τις μεγαλύτερες εμπειρίες της ζωής μου μαζί σας. Αν και βρήκα παρόμοια θέματα αποφάσισα να ανοίξω ένα καινούριο γιατί έβλεπα μεγάλες διαφορές σ’ αυτό που έζησα εγώ με τις εμπειρίες που μας έχουν ήδη μοιραστεί κάποιοι φίλοι μας εδώ.
Ήταν το 1996 όταν ζούσα εγώ και η οικογένειά μου στη Γερμανία. Ήμουν 11 ετών και επί ένα περίπου χρόνο περνούσαμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, καθώς ο πατέρας μου έπασχε από τη νόσο του καρκίνου και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο όλο αυτό το διάστημα.
Ζώντας όλη αυτή τη κατάσταση, να βλέπω τον πατέρα μου να αργοσβήνει, τη μητέρα μου να καταστρέφεται ψυχικά και σωματικά και τον αδερφό μου στα 13-14 του να αναλαμβάνει όλα τα χρέη στην ουσία της οικογένειας, απομακρύνθηκα πολύ από την θρησκεία και από το Θεό. Έβλεπα ότι οι προσευχές δεν είχαν αποτέλεσμα, σημάδια από πουθενά ούτε και καμιά ελπίδα για κάποια καλύτερη εξέλιξη. Σταμάτησα λοιπόν και τις προσευχές, εκκλησία δεν πήγαινα για μεγάλο διάστημα, ώσπου και έφτασα σε σημείο να μη θέλω να βλέπω εικόνες αγίων, ή όταν δεν τις απέφευγα βλαστημούσα άσχημα και ζητούσα εξηγήσεις.
Κάποια στιγμή πάνω σε ένα ξέσπασμά μου, ζήτησα ξανά απ’ το Θεό πρώτον να μου αποδείξει ότι όντως υπάρχει και δεύτερων να απαλλάξει το πατέρα μου από τους πόνους και τη φρικτή αυτή ταλαιπωρία.
Μέσα στις επόμενες ημέρες φέρανε τον πατέρα μου στο σπίτι, όχι γιατί βελτιώθηκε η κατάστασή του, αλλά για να μείνει κάποιες μέρες μαζί με την οικογένεια του πριν γίνει το μοιραίο. Τη νύχτα εκείνη κοιμηθήκαμε όλοι μαζί. Εγώ δίπλα του. Ύπνος εμένα δε με έπαιρνε. Σκεφτόμουνα πολλά και είχα τρομερή ανησυχία. Ξαφνικά και ενώ κοιμόντουσαν όλοι, σηκώθηκα από το κρεβάτι γιατί αντιλήφθηκα μία λάμψη μέσα στο σπίτι. Δε τρόμαξα, δεν είχα και το περιθώριο να σκεφτώ και να αναρωτηθώ τη συμβαίνει γιατί απλούστατα ήταν πασιφανές. Ήμουν ξύπνιος και ήταν μπροστά μου! Μπροστά στη πόρτα του δωματίου στεκόταν ένας άγγελος. Έβλεπα μόνο το σώμα του να αιωρείται καθώς ήταν πολύ ψιλός (πάνω από 3 μέτρα) και το κεφάλι του ήταν πάνω και πίσω από την πόρτα. Είχε τα φτερά του μαζεμένα στην πλάτη και φορούσε ολόλευκο χιτώνα, σανδάλια αλλά διέκρινα και πανοπλία πάνω του. Δεν κρατούσε κάτι. Είχε τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά του και κοιτούσε προς το μέρος μου. Δε μου προκάλεσε καθόλου φόβο, τον κοιτούσα για πολύ ώρα (τον επεξεργαζόμουνα
), σκέφτηκα να του μιλήσω, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κάτι να του πω. Κάποια στιγμή άρχισα να δακρύζω. Όταν πήγα να σκουπίσω τα μάτια μου είχε φύγει και είχε ξημερώσει! Με είχε καλύψει, ήξερα τι θα ακολουθήσει. Ένιωσα μεγάλη γαλήνη, είχα ανακουφιστεί! Ο πατέρας μου ‘’έφυγε’’ μετά από τρείς ημέρες. Μάλιστα λίγο πριν ξεψυχήσει μιλούσε συνέχεια για ένα φως που έβλεπε μπροστά του και αισθανόταν ανακούφιση όταν το πλησίαζε!
Φέτος εκπλήρωσα το τάμα μου στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το μοναστήρι και όσο πλησιάζαμε αισθανόμουν τρομερή ναυτία, τάσεις για εμετό και ήμουν στα πρόθυρα λιποθυμίας! Όταν έφτασα και βρέθηκα μπροστά στην εικόνα του κατέρρευσα! Έκλαιγα ανεξέλεγκτα και δεν ήθελα να φύγω από εκεί. Μετά από περίπου μία ώρα και με τη βοήθεια των φίλων μου κατάφερα να βγω απτό μοναστήρι.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός από τη μία που μου δόθηκε αυτή η ευλογία να ζήσω κάτι τέτοιο στη ζωή μου, από την άλλη αισθάνομαι ανάξιος και το έχω σαν βάρος καθώς στη ζωή μας λίγο πολύ με πράγματα που κάνουμε απομακρυνόμαστε από το Θεό. Θυμώνω όταν ακούω ανθρώπους να αμφισβητούνε το Θεό, αλλά δεν μου είναι εύκολο να διηγούμαι την εμπειρία μου στον κόσμο, γιατί καταλήγει στο τέλος να αμφισβητούνε και τη νοημοσύνη σου.