Αρχάγγελος Μιχαήλ

Γεια και χαρά σε όλους και καλώς σας βρήκα εδώ στο Φόρουμ!

Είμαι νέο μέλλος και αποφάσισα να μοιραστώ μία από τις μεγαλύτερες εμπειρίες της ζωής μου μαζί σας. Αν και βρήκα παρόμοια θέματα αποφάσισα να ανοίξω ένα καινούριο γιατί έβλεπα μεγάλες διαφορές σ’ αυτό που έζησα εγώ με τις εμπειρίες που μας έχουν ήδη μοιραστεί κάποιοι φίλοι μας εδώ.

Ήταν το 1996 όταν ζούσα εγώ και η οικογένειά μου στη Γερμανία. Ήμουν 11 ετών και επί ένα περίπου χρόνο περνούσαμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, καθώς ο πατέρας μου έπασχε από τη νόσο του καρκίνου και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο όλο αυτό το διάστημα.
Ζώντας όλη αυτή τη κατάσταση, να βλέπω τον πατέρα μου να αργοσβήνει, τη μητέρα μου να καταστρέφεται ψυχικά και σωματικά και τον αδερφό μου στα 13-14 του να αναλαμβάνει όλα τα χρέη στην ουσία της οικογένειας, απομακρύνθηκα πολύ από την θρησκεία και από το Θεό. Έβλεπα ότι οι προσευχές δεν είχαν αποτέλεσμα, σημάδια από πουθενά ούτε και καμιά ελπίδα για κάποια καλύτερη εξέλιξη. Σταμάτησα λοιπόν και τις προσευχές, εκκλησία δεν πήγαινα για μεγάλο διάστημα, ώσπου και έφτασα σε σημείο να μη θέλω να βλέπω εικόνες αγίων, ή όταν δεν τις απέφευγα βλαστημούσα άσχημα και ζητούσα εξηγήσεις.
Κάποια στιγμή πάνω σε ένα ξέσπασμά μου, ζήτησα ξανά απ’ το Θεό πρώτον να μου αποδείξει ότι όντως υπάρχει και δεύτερων να απαλλάξει το πατέρα μου από τους πόνους και τη φρικτή αυτή ταλαιπωρία.
Μέσα στις επόμενες ημέρες φέρανε τον πατέρα μου στο σπίτι, όχι γιατί βελτιώθηκε η κατάστασή του, αλλά για να μείνει κάποιες μέρες μαζί με την οικογένεια του πριν γίνει το μοιραίο. Τη νύχτα εκείνη κοιμηθήκαμε όλοι μαζί. Εγώ δίπλα του. Ύπνος εμένα δε με έπαιρνε. Σκεφτόμουνα πολλά και είχα τρομερή ανησυχία. Ξαφνικά και ενώ κοιμόντουσαν όλοι, σηκώθηκα από το κρεβάτι γιατί αντιλήφθηκα μία λάμψη μέσα στο σπίτι. Δε τρόμαξα, δεν είχα και το περιθώριο να σκεφτώ και να αναρωτηθώ τη συμβαίνει γιατί απλούστατα ήταν πασιφανές. Ήμουν ξύπνιος και ήταν μπροστά μου! Μπροστά στη πόρτα του δωματίου στεκόταν ένας άγγελος. Έβλεπα μόνο το σώμα του να αιωρείται καθώς ήταν πολύ ψιλός (πάνω από 3 μέτρα) και το κεφάλι του ήταν πάνω και πίσω από την πόρτα. Είχε τα φτερά του μαζεμένα στην πλάτη και φορούσε ολόλευκο χιτώνα, σανδάλια αλλά διέκρινα και πανοπλία πάνω του. Δεν κρατούσε κάτι. Είχε τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά του και κοιτούσε προς το μέρος μου. Δε μου προκάλεσε καθόλου φόβο, τον κοιτούσα για πολύ ώρα (τον επεξεργαζόμουνα ), σκέφτηκα να του μιλήσω, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κάτι να του πω. Κάποια στιγμή άρχισα να δακρύζω. Όταν πήγα να σκουπίσω τα μάτια μου είχε φύγει και είχε ξημερώσει! Με είχε καλύψει, ήξερα τι θα ακολουθήσει. Ένιωσα μεγάλη γαλήνη, είχα ανακουφιστεί!
Ο πατέρας μου ‘’έφυγε’’ μετά από τρείς ημέρες. Μάλιστα λίγο πριν ξεψυχήσει μιλούσε συνέχεια για ένα φως που έβλεπε μπροστά του και αισθανόταν ανακούφιση όταν το πλησίαζε!

Φέτος εκπλήρωσα το τάμα μου στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το μοναστήρι και όσο πλησιάζαμε αισθανόμουν τρομερή ναυτία, τάσεις για εμετό και ήμουν στα πρόθυρα λιποθυμίας! Όταν έφτασα και βρέθηκα μπροστά στην εικόνα του κατέρρευσα! Έκλαιγα ανεξέλεγκτα και δεν ήθελα να φύγω από εκεί. Μετά από περίπου μία ώρα και με τη βοήθεια των φίλων μου κατάφερα να βγω απτό μοναστήρι.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός από τη μία που μου δόθηκε αυτή η ευλογία να ζήσω κάτι τέτοιο στη ζωή μου, από την άλλη αισθάνομαι ανάξιος και το έχω σαν βάρος καθώς στη ζωή μας λίγο πολύ με πράγματα που κάνουμε απομακρυνόμαστε από το Θεό. Θυμώνω όταν ακούω ανθρώπους να αμφισβητούνε το Θεό, αλλά δεν μου είναι εύκολο να διηγούμαι την εμπειρία μου στον κόσμο, γιατί καταλήγει στο τέλος να αμφισβητούνε και τη νοημοσύνη σου.

Φίλε μου όποιος σε αμφισβητεί όταν λες την ιστορία σου, κακό του κεφαλιού του. Στο τέλος όλοι πιστεύουμε στον Θεό ακόμοι και οι πιο άπιστοι. Είσαι από τους τυχερούς που αξιώθηκες να έχεις τέτοια εμπειρία γιατί όχι μόνο πίστεψες αλλά και λυτρώθηκες. Εύχομαι ο πατέρας σου να είναι στην αγκαλιά του Θεού και να είναι ευτυχισμένος.

Ανατριχιασα. Πραγματικα πρεπει να ηταν μοναδικη εμπειρια ! Θεος υπαρχει και αυτη η ζωη ειναι μια δοκιμασια.

φιλε Viega,

το καλοκαιρι του 2009 εχασα την 50χρονη μητερα μου απο την ιδια νοσο.

λιγες ωρες πριν φυγει απο τη ζωη -και ενω ηταν σε κωμα-ανοιξε τα ματακια της και κοιταζε εξω απο το παραθυρο του "αγιος σαββας",με ενα βλεμα που συνδιαζε θαυμασμο,απορια,γαληνη.το χαμολεγο της ηταν διαπλατο.

τις προηγουμενες ημερες (επεσε σε κωμα 2 μερες πριν φυγει) ισχυριζοταν οτι εβλεπε καποιους ανθρωπους στο δωματιο με μορφη αποριας..."ποιος ειναι αυτος που καθεται στην καρεκλα?"ρωτουσε.
φυσικα,στα δικα μας ματια δεν υπηρχε κανενας.

γνωριζω οτι η δυσλειτουργια του ηπατος προκαλεσε αυξημενη χολερηθρινη,που σε συνδιασμο με την επισης αυξημενη ουρια μπορει να δημιουργησει παραισθησεις.παρολα αυτα,μερικα πραγματα μας κανουν να νιωθουμε καλυτερα.ιδιως αυτα που μας υποδεικνυουν οτι ο ανθρωπος δεν τελειωνει,απλως μεταφερεται καπου αλλου,καπου που αργοτερα θα παμε και εμεις να τον συναντησουμε.
οπως και να το κανεις,ειναι αλλιως να ζεις με μια πεποιθηση η οποια σε γεμιζει αισιοοξια,ακομη και αν αυτη στο τελος αποδειχτει ψευτικη.
ο ανθρωπος που ζει πιστευοντας με υγειη τροπο στα παραπανω,ζει απαλλαγμενος απο φοβο.
ισως τελικα αυτη να ειναι και η αξια της εκαστοτε εμπειριας.

Viega

πρεπει να σεβεσαι την επιλογη του καθενος στο τι πιστευει και αν απαρνιεται την υπαρξη του Θεου. Ελευθερια υπαρχει και δεν χρειαζεται να εκνευριζεσαι οταν υπαρχουν και τετοιοι ανθρωποι. Προσωπικα ειμαι παγανιστης αλλα σεβομαι τα πιστευω των αλλων και κυριως αλλες θρησκειες. Εχω ακουσει τα τερατα για τους παγανιστες αλλα δεν θυμωνω. Ουτως ή αλλως, υπαρχει δεν υπαρχει Θεος, ολοι στην Γη πιστευουμε σε μια Αρχαια Δυναμη. Αλλοι τη λενε Θεο, αλλοι Βουδα, αλλοι Αλλαχ. Και παλι ειναι μια Δυναμη, μονο το ονομα αλλαζει.

Κι εγώ θυμώνω όταν κάποιοι ταϊζουν τον κόσμο παραμύθια, αλλά προσπαθώ να ελέγχω τον εαυτό μου στην πρόκληση.
Το κεφάλι του λοιπόν, εκ των πραγμάτων, δεν το έβλεπες, γιατί ήταν πάνω και πίσω απο την πόρτα. Και μας λες σαφέστατα, ότι έβλεπες μόνο το σώμα του να αιωρείται...
Πως κοιτούσε προς το μέρος σου, αφού δεν έβλεπες το κεφάλι του..; Τα μάτια του δεν τα είχε στο κεφάλι του..;
Αυτό είναι κατανοητό, γιατί κανείς λογικός άνθρωπος, δεν πρόκειται να φάει ένα τόσο απλό παραμύθι.
Εγώ λέω, ότι την ιστορία αυτή, την έφτιαξες μόνο σου εκείνο το βράδυ. Ήταν κάτι που εκείνη την νύχτα, θα ήθελες να συμβεί και το φαντάστηκες να συμβαίνει, γνωρίζοντας βέβαια ότι είναι προϊόν της φαντασίας σου.
Κατα κανόνα, έτσι φτιάχνονται αυτές οι συνηθισμένες ιστορίες αγίων.
Κανονικά θα έπρεπε να δεις αμέσως την πανοπλία -τι διάολο, ολόκληρη πανοπλία- και μετά ίσως να διέκρινες σε κάποια σημεία και κάτι που έμοιαζε με ολόλευκο χιτώνα.
Δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει για όλους, φίλε Witch Shadow. Υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε καμιά υπερφυσική δύναμη.

Φιλε ομολογω να πω πως ανατριχιασα λιγακι..πρεπει να ηταν φανταστικη εμπειρια πραγματι υπαρχει θεος και ζει αναμεσα μας και τιμωρει του κακους που κανουν αμαρτιες και τους καλους τους δινει ηρεμια,και γαλινη..ελπιζω καποια μερα να γινει η δευτερα παρουσια και να δουμε τον θεο .

Για ποιο λογο;

Πρεπει ολοι να πιστευουν στον "Θεο" σου;

Προσωπικα εγω δεν ξερω σε τι ακριβως πιστευω..Απλα εχω καταληξει οτι(για μενα) το συμπαν(και γενικα η λειτουργια του) ειναι οτι πιο θαυμαστο υπαρχει και οτι υπαρχει μια ανωτερη ισως δυναμη...Εισαι θυμωμενος μαζι μου δλδ;..