Παράθεση:
|
Λίγο ακόμα και θα φωνάζουμε "hail εξωγήινοι" ένα πράμα...
Ρε παιδιά ξεκολλάτε επιτέλους... Τι στα κομμάτια μπορεί να θέλει ένας εξωγήινος πολιτισμός από εμάς;;; Την κυριαρχία του σύμπαντος;;; Μα δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι όλες οι αηδίες που βλέπετε στις ταινίες και στις σειρές SF είναι ανθρωποκεντρικοί προσδιορισμοί του 2000 και όχι η πραγματικότητα;;; Γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν μπορείτε να αποικήσετε π.χ. έναν άλλο πλανήτη;;; Γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι η έννοια και μόνο της αποίκησης είναι ένα ανθρώπινο στοιχείο το οποίο δεν έχει σχέση με το μέλλον, παρά μόνο με το παρελθόν;;; |
Μάλιστα, τούτη εδώ είναι μια γνώριμου ύφους κατηγορία ενός κυνικού ορθολογιστή απέναντι σε έναν "αφελή" της αντικουλτουρας. Το έχουμε δει και το έχουμε ακούσε πάμπολλες φορές στο παρελθόν, φρύδια ελαφρώς σηκωμένα, ειρωνικά μειδιάματα, δηκτικό βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις ότι σου λείπει η σαλιάρα και η πιπίλα. "Ενηλικιώσου, ανόητε, τρέχα γύρευε και εκδήλωσε όλο σου το δυναμικό σε ένα πολιτικό πρόγραμμα, ή τουλάχιστον μία Μη-Κυβερνητική Οργάνωση, τρέχα πλήρωσε τους φόρους σου, είσαι πάνω από 25, φτάνει πια τα τρελλά όνειρα της νεότητας τελείωσαν".
Μόνο που μια τέτοια νουθέτηση είναι πλέον σαφώς παρωχημένη αν υποθέσουμε ότι η ίδια η επιστημολογία έχει διατελέσει ήδη προ πολλού τα μνημόσυνα σε όσες θεωρίες εξεικόνιζαν την πραγματικότητα φιλόξενη σε τέτοιου είδους "ρεαλισμούς". Και σήμερα, με όλες αυτές τις εκπληκτικές θεωρητικές μεταστοιχειώσεις, ο "ρεαλισμός" αυτός φαίνεται να τρέπεται στις δικές μας "ανώριμες" συνειδητοποίησεις. Διότι το Σύμπαν αποδεικνύεται όλο και περισσότερο για την ψυχική του ιδιότητα παρά για την αμιγώς υλική. Και πέραν τούτου, αποδεικνύεται επίσης η πλαστότητα και η διαλειπτότητα που το χαρακτηρίζουν. Ζούμε σε ένα κβαντικό, σχετικιστικό, έμψυχο, α-τοπικό και πολυδιάστατο Σύμπαν.
Άρα ο ρεαλισμός του φίλου ΟΑΝΝΗSEA είναι ένα χαρακτηριστικό έκθεμα μιας παλαιότερης εποχής που επί τη βάσει Νευτώνειων προκαταλήψεων απέτρεπε την κοινή νόηση στο να ψυχανεμιστεί τη βασικότερη ιδιότητα του Σύμπαντος που είναι η αβυσσαλέα έμβια πολυμορφικότητα, που χάριν στον άπλετο χρόνο εξέλιξης και τη δυνατότητα δαιμόνιας ευφυίας που μπορεί να αναπτυχθεί στη διάρκεια αυτής, είναι ό,τι πιο φυσικό το να είμαστε οι περισσότεροι ερήμην μας ανέκαθεν σε Έπαφη...
