Κεφάλαιο 1: Χάθηκε η Νικολέτα
Κάθε μέρα έκανε το ίδιο δρομολόγιο με το συγκεκριμένο λεωφορείο της εταιρείας που εργαζόταν η Νικολέτα, αλλά σήμερα δεν μπήκε στο συγκεκριμένο λεωφορείο. Ο οδηγός φώναζε ότι φεύγει, δεν μπορεί να περιμένει άλλο, και οι φίλοι της ανησύχησαν. Πού να βρίσκεται η Νικολέτα; Γιατί δεν ήρθε σήμερα μαζί τους; Ήμασταν όλοι μαζί και κάπου σταμάτησε; Μήπως τελικά έμεινε πίσω και πήγε να βρει το Στάθη, τον άνδρα που την πλήγωσε και της τραυμάτισε την καρδιά; Μήπως τη δολοφόνησε; Μήπως απλά έχασε το λεωφορείο; Κοίταζαν τη θέση της, ήταν κενή. Πώς θα το έλεγαν στην άμοιρη τη μάνα ότι η φίλη τους σήμερα δεν θα επέστρεφε στο σπίτι όπως όλοι, ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται. Κι αν δεν ξαναγυρίσει;
Σκέψεις βασανιστικές γέμιζαν το μυαλό τους και ηρεμία δεν μπορούσαν να βρουν.
Δεν το χωρούσε ο νους της. Ποια ήταν η τελευταία στιγμή που την είδαν; Ποιος της μίλησε τελευταίος; Δεν μπορούσαν να πουν, δεν μπορούσαν να σκεφτούν ούτε να θυμηθούν τίποτα. Κανείς δεν είχε όρεξη να επιστρέψει στο σπίτι απόψε. Όλοι έπρεπε να βοηθήσουν επειγόντως να βρεθεί. Ήταν φίλη τους πολλά χρόνια, την αγαπούσαν. Ο ένας όμως παρηγορούσε τον άλλο ότι η Νικολέτα θα ξαναγυρίσει, ότι αύριο θα είναι πάλι όλοι μαζί και αυτό που φοβούνται δεν αληθεύει. Μπορεί να έχασε το λεωφορείο ή να πήγε με ταξί. Δεν ήθελαν όμως να το διασταυρώσουν ή να το διαπιστώσουν, γιατί δεν ήθελαν να ανησυχήσουν την μάνα της. Πώς θα μάθαιναν την αλήθεια; Το κινητό της είναι απενεργοποιημένο και δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας να το μάθουν. Θα περίμεναν καρτερικά να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα του. Κι αν την επόμενη μέρα έρθει στη δουλειά, τότε θα πάψουν να ανησυχούν. Κι αν δεν έρθει αύριο; Λίγη υπομονή και θα το μάθουν. Θα ήταν η μοναδική σωτήρια λύση γιʼ αυτούς.
Ο Βασίλης, ο εξυπνότερος της παρέας, τους πρότεινε να τηλεφωνήσουν στο Στάθη. Εντάξει μπορεί να χώρισαν, αλλά αυτό δεν τον βγάζει έξω. Αν πάθει κάτι η κοπέλα, ευθύνεται κι αυτός. Όλες οι έρευνες θα στραφούν σʼ αυτόν, είναι ο πρώτος ύποπτος, αφού έχουν πρόσφατα χωρίσει. Έπρεπε να μην φτάσει στα χέρια της αστυνομίας αυτή η υπόθεση. Έπρεπε να προσπαθήσουν μόνοι τους να ερευνήσουν. Να μάθουν μόνοι τους ποια είναι η αλήθεια. Αν είχε ανοικτό το κινητό η D, γνωστή κινητή τηλεφωνία, θα μπορούσε να μας βοηθήσει στην ανακάλυψή της άμεσα, αλλά το έχει κλειστό. Πού είναι;. Που θα κοιμηθεί απόψε;
Το λεωφορείο έφτασε στον προορισμό του. Οι 8 φίλοι κατέβηκαν στη στάση τους λυπημένοι και περπατούσαν. Η Μαρκέλλα, μια κοπέλα της παρέας, έλαβε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα της. Της είπε ότι θα αργήσει λίγο, θα κάνουν μια έρευνα να δουν που πήγε η φίλη τους. Εκείνη είχε κρυφά δεσμό με τον Ισίδωρο, ένα συνάδερφό της που της είπε ότι μόλις πήρε το διαζύγιό του και τώρα θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή του με την Μαρκέλλα. Όμως πάντα της έδινε ένα είδος ανασφάλειας. Τον ήθελε η ψυχή της και δεν τον ήθελε συνάμα. Γιʼ αυτό ποτέ δεν κοιμήθηκαν μαζί. Ποτέ δεν της ζήτησε τέτοιο πράγμα. Άλλωστε ήταν 32 ετών. Είχε όλο τον καιρό μπροστά της να το κάνει αν ήθελε. Ήθελε να του αφήσει λίγο καιρό να συνέρθει πρώτα και μετά θα έκανε την κίνηση να ξαναπαντρευτεί. Ήθελε να συνειδητοποιήσει τη νέα κατάσταση που βρίσκεται. Εκείνη περίμενε αυτόν να είναι έτοιμος να παντρευτεί και αυτός περίμενε αυτήν να είναι έτοιμη ερωτικά. Δεν ήθελε να μπλέξει με εγκυμοσύνες, αφού ήδη είχε τρία παιδιά από το γάμο του. Δηλαδή, με λίγα λόγια, αυτή η σχέση ήταν μια αναμονή και για τους δύο. Πέρασε πολλά στάδια, πολλούς χωρισμούς, αλλά ποτέ δεν διέλυσε.
Η μητέρα της στο τηλέφωνο φάνηκε ανήσυχη. Η Μαρκέλλα της είπε τα πάντα για την Νικολέτα.
- Να έρθεις στο σπίτι παιδί μου. Μπορεί να είναι ήδη σπίτι της κι εσύ ανησυχείς άδικα.
- Μα ήμασταν μαζί μανούλα, δεν είναι λογικό να έχει φτάσει πριν από μας.
- Αποκλείεται να πήρε ταξί;
- Σκεφτήκαμε όλοι αυτή την πιθανότητα, αλλά δεν είναι βάσιμη, διότι εκεί κοντά δεν υπάρχει πιάτσα ταξί. Εκτός, αν πήγε στο σπίτι του Στάθη. Ήθελε να τα ξαναφτιάξουν. Δεν μπορεί να τον ξεπεράσει. Δεν μπορεί να καταλάβει πόσο κακό της έκανε αυτή η σχέση. Δεν ακούει κανέναν.
- Ποιος της μίλησε τελευταία φορά; Ποιος την είδε; Θυμάται κανείς από σας;
- Μπα, δεν μπορούμε να θυμηθούμε. Εδώ υπάρχει ένα απέραντο κενό. Αμφιβάλλουμε αν ήταν μαζί μας ή όχι.
- Κάτι σκέφτηκα. Άκουσε παιδί μου. Θα πάρω τη μητέρα της τηλέφωνο ότι τάχα ανησυχώ για σένα και θα τη ρωτήσω αν επέστρεψε η Νικολέτα στο σπίτι. Μόνο έτσι θα μάθουμε χωρίς να την ανησυχήσουμε. Μετά θα σε πάρω τηλέφωνο να σου πω.
- Μανούλα μου, το ήξερα ότι μπορώ να βασίζομαι και να υπολογίζω σε σένα.
- Μόλις όμως σε πάρω τηλέφωνο, ανεξαρτήτου αποτελέσματος, θα έρθεις στο σπίτι.
- Αυτό Εξυπακούεται! Αύριο θα ψάξουμε με το φως της ημέρας, αν δεν είναι εκεί.
Κεφάλαιο 2: Παγιδευμένοι στο πάρκο
Οι οκτώ φίλοι περπατούσαν και βρέθηκαν σε ένα μέρος περίεργο που δεν είχαν ξαναδεί. Είδαν ένα παρκάκι που δεν είχαν προσέξει άλλοτε και κάθισαν σε ένα παγκάκι για να περιμένουν το τηλεφώνημα. Τότε είδαν μια τσάντα πεταμένη και ένα πορτοφόλι. Τα έπιασαν στα χέρια τους και είδαν ότι η τσάντα ανήκε στην Νικολέτα και αντίστοιχα το πορτοφόλι στον Στάθη.
- Ήταν μαζί σʼ αυτό το παρκάκι πριν από μας. Φώναζαν τα ονόματά τους αλλά απάντηση δεν έπαιρναν παρά μονάχα άκουγαν την ηχώ των ονομάτων τους.
- Περίεργο όμως, κανείς άλλος δεν είναι εδώ. Είμαστε οι μόνοι.
- Που το βρίσκετε το περίεργο. Τέλη Φεβρουαρίου είναι κάνει κρύο. Θα πήγαν στα σπίτια τους. Τέτοιος καιρός επιβάλλεται να είσαι σπίτι.
- Όπως θα έπρεπε να ήμασταν κι εμείς.
- Περίεργο! Αυτό το παρκάκι φωτίζει σαν να είναι μέρα. Ναι και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο, ότι κανείς δεν τα έχει κλέψει. Σε καιρό κρίσης μια τσάντα και ένα πορτοφόλι είναι δέλεαρ. Κι όμως αυτά παρέμειναν ανέπαφα και ήταν και σε εμφανές μέρος.
- Καταλαβαίνω ότι σʼ αυτό το παρκάκι που ήρθαμε δεν υπάρχει διέξοδος. Έχουμε εγκλωβιστεί. Δείτε, είμαστε παγιδευμένοι. Σίγουρα κάπου εδώ έχει εγκλωβιστεί και η Νικολέτα με το Στάθη.
- Είμαστε χαμένοι. Για να δούμε είμαστε όλοι παρόντες; Λείπει ένας, μου φαίνεται. Αρχίζω εγώ, η Κατερίνα, που είμαι παρούσα. Βασίλη!
- Παρών
- Τρύφων!
- Παρών
- Παυλίνα
- Παρούσα.
- Σωτήρη
- Παρών
- Ευανθία
- Εύα παρακαλώ, παρούσα.
- Ωραία, συνεχίζω.
- Μαρκέλλα
- Παρούσα
- Ισίδωρε, Είσαι εδώ; Πού είσαι; Ο Ισίδωρος λείπει.
- Εδώ είμαι. Απομακρύνθηκα λίγο. Το είδατε αυτό;
- Ποιο;
- Να το πάλι! Είδα ένα πληγωμένο ελαφάκι, γεμάτο αίματα, να τρέχει. Ήταν πολύ όμορφο και χάθηκε βαθιά. Δεν το πρόλαβα. Μου ξέφυγε, το άτιμο.
- Πρέπει να το βοηθήσουμε. Θα πρέπει να χάθηκε. Βλέπω ότι είμαστε όλοι παρόντες Για να γίνει αυτό χρειάζεται να το ακολουθήσουμε.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Κάθε μέρα έκανε το ίδιο δρομολόγιο με το συγκεκριμένο λεωφορείο της εταιρείας που εργαζόταν η Νικολέτα, αλλά σήμερα δεν μπήκε στο συγκεκριμένο λεωφορείο. Ο οδηγός φώναζε ότι φεύγει, δεν μπορεί να περιμένει άλλο, και οι φίλοι της ανησύχησαν. Πού να βρίσκεται η Νικολέτα; Γιατί δεν ήρθε σήμερα μαζί τους; Ήμασταν όλοι μαζί και κάπου σταμάτησε; Μήπως τελικά έμεινε πίσω και πήγε να βρει το Στάθη, τον άνδρα που την πλήγωσε και της τραυμάτισε την καρδιά; Μήπως τη δολοφόνησε; Μήπως απλά έχασε το λεωφορείο; Κοίταζαν τη θέση της, ήταν κενή. Πώς θα το έλεγαν στην άμοιρη τη μάνα ότι η φίλη τους σήμερα δεν θα επέστρεφε στο σπίτι όπως όλοι, ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται. Κι αν δεν ξαναγυρίσει;
Σκέψεις βασανιστικές γέμιζαν το μυαλό τους και ηρεμία δεν μπορούσαν να βρουν.
Δεν το χωρούσε ο νους της. Ποια ήταν η τελευταία στιγμή που την είδαν; Ποιος της μίλησε τελευταίος; Δεν μπορούσαν να πουν, δεν μπορούσαν να σκεφτούν ούτε να θυμηθούν τίποτα. Κανείς δεν είχε όρεξη να επιστρέψει στο σπίτι απόψε. Όλοι έπρεπε να βοηθήσουν επειγόντως να βρεθεί. Ήταν φίλη τους πολλά χρόνια, την αγαπούσαν. Ο ένας όμως παρηγορούσε τον άλλο ότι η Νικολέτα θα ξαναγυρίσει, ότι αύριο θα είναι πάλι όλοι μαζί και αυτό που φοβούνται δεν αληθεύει. Μπορεί να έχασε το λεωφορείο ή να πήγε με ταξί. Δεν ήθελαν όμως να το διασταυρώσουν ή να το διαπιστώσουν, γιατί δεν ήθελαν να ανησυχήσουν την μάνα της. Πώς θα μάθαιναν την αλήθεια; Το κινητό της είναι απενεργοποιημένο και δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας να το μάθουν. Θα περίμεναν καρτερικά να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα του. Κι αν την επόμενη μέρα έρθει στη δουλειά, τότε θα πάψουν να ανησυχούν. Κι αν δεν έρθει αύριο; Λίγη υπομονή και θα το μάθουν. Θα ήταν η μοναδική σωτήρια λύση γιʼ αυτούς.
Ο Βασίλης, ο εξυπνότερος της παρέας, τους πρότεινε να τηλεφωνήσουν στο Στάθη. Εντάξει μπορεί να χώρισαν, αλλά αυτό δεν τον βγάζει έξω. Αν πάθει κάτι η κοπέλα, ευθύνεται κι αυτός. Όλες οι έρευνες θα στραφούν σʼ αυτόν, είναι ο πρώτος ύποπτος, αφού έχουν πρόσφατα χωρίσει. Έπρεπε να μην φτάσει στα χέρια της αστυνομίας αυτή η υπόθεση. Έπρεπε να προσπαθήσουν μόνοι τους να ερευνήσουν. Να μάθουν μόνοι τους ποια είναι η αλήθεια. Αν είχε ανοικτό το κινητό η D, γνωστή κινητή τηλεφωνία, θα μπορούσε να μας βοηθήσει στην ανακάλυψή της άμεσα, αλλά το έχει κλειστό. Πού είναι;. Που θα κοιμηθεί απόψε;
Το λεωφορείο έφτασε στον προορισμό του. Οι 8 φίλοι κατέβηκαν στη στάση τους λυπημένοι και περπατούσαν. Η Μαρκέλλα, μια κοπέλα της παρέας, έλαβε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα της. Της είπε ότι θα αργήσει λίγο, θα κάνουν μια έρευνα να δουν που πήγε η φίλη τους. Εκείνη είχε κρυφά δεσμό με τον Ισίδωρο, ένα συνάδερφό της που της είπε ότι μόλις πήρε το διαζύγιό του και τώρα θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή του με την Μαρκέλλα. Όμως πάντα της έδινε ένα είδος ανασφάλειας. Τον ήθελε η ψυχή της και δεν τον ήθελε συνάμα. Γιʼ αυτό ποτέ δεν κοιμήθηκαν μαζί. Ποτέ δεν της ζήτησε τέτοιο πράγμα. Άλλωστε ήταν 32 ετών. Είχε όλο τον καιρό μπροστά της να το κάνει αν ήθελε. Ήθελε να του αφήσει λίγο καιρό να συνέρθει πρώτα και μετά θα έκανε την κίνηση να ξαναπαντρευτεί. Ήθελε να συνειδητοποιήσει τη νέα κατάσταση που βρίσκεται. Εκείνη περίμενε αυτόν να είναι έτοιμος να παντρευτεί και αυτός περίμενε αυτήν να είναι έτοιμη ερωτικά. Δεν ήθελε να μπλέξει με εγκυμοσύνες, αφού ήδη είχε τρία παιδιά από το γάμο του. Δηλαδή, με λίγα λόγια, αυτή η σχέση ήταν μια αναμονή και για τους δύο. Πέρασε πολλά στάδια, πολλούς χωρισμούς, αλλά ποτέ δεν διέλυσε.
Η μητέρα της στο τηλέφωνο φάνηκε ανήσυχη. Η Μαρκέλλα της είπε τα πάντα για την Νικολέτα.
- Να έρθεις στο σπίτι παιδί μου. Μπορεί να είναι ήδη σπίτι της κι εσύ ανησυχείς άδικα.
- Μα ήμασταν μαζί μανούλα, δεν είναι λογικό να έχει φτάσει πριν από μας.
- Αποκλείεται να πήρε ταξί;
- Σκεφτήκαμε όλοι αυτή την πιθανότητα, αλλά δεν είναι βάσιμη, διότι εκεί κοντά δεν υπάρχει πιάτσα ταξί. Εκτός, αν πήγε στο σπίτι του Στάθη. Ήθελε να τα ξαναφτιάξουν. Δεν μπορεί να τον ξεπεράσει. Δεν μπορεί να καταλάβει πόσο κακό της έκανε αυτή η σχέση. Δεν ακούει κανέναν.
- Ποιος της μίλησε τελευταία φορά; Ποιος την είδε; Θυμάται κανείς από σας;
- Μπα, δεν μπορούμε να θυμηθούμε. Εδώ υπάρχει ένα απέραντο κενό. Αμφιβάλλουμε αν ήταν μαζί μας ή όχι.
- Κάτι σκέφτηκα. Άκουσε παιδί μου. Θα πάρω τη μητέρα της τηλέφωνο ότι τάχα ανησυχώ για σένα και θα τη ρωτήσω αν επέστρεψε η Νικολέτα στο σπίτι. Μόνο έτσι θα μάθουμε χωρίς να την ανησυχήσουμε. Μετά θα σε πάρω τηλέφωνο να σου πω.
- Μανούλα μου, το ήξερα ότι μπορώ να βασίζομαι και να υπολογίζω σε σένα.
- Μόλις όμως σε πάρω τηλέφωνο, ανεξαρτήτου αποτελέσματος, θα έρθεις στο σπίτι.
- Αυτό Εξυπακούεται! Αύριο θα ψάξουμε με το φως της ημέρας, αν δεν είναι εκεί.
Κεφάλαιο 2: Παγιδευμένοι στο πάρκο
Οι οκτώ φίλοι περπατούσαν και βρέθηκαν σε ένα μέρος περίεργο που δεν είχαν ξαναδεί. Είδαν ένα παρκάκι που δεν είχαν προσέξει άλλοτε και κάθισαν σε ένα παγκάκι για να περιμένουν το τηλεφώνημα. Τότε είδαν μια τσάντα πεταμένη και ένα πορτοφόλι. Τα έπιασαν στα χέρια τους και είδαν ότι η τσάντα ανήκε στην Νικολέτα και αντίστοιχα το πορτοφόλι στον Στάθη.
- Ήταν μαζί σʼ αυτό το παρκάκι πριν από μας. Φώναζαν τα ονόματά τους αλλά απάντηση δεν έπαιρναν παρά μονάχα άκουγαν την ηχώ των ονομάτων τους.
- Περίεργο όμως, κανείς άλλος δεν είναι εδώ. Είμαστε οι μόνοι.
- Που το βρίσκετε το περίεργο. Τέλη Φεβρουαρίου είναι κάνει κρύο. Θα πήγαν στα σπίτια τους. Τέτοιος καιρός επιβάλλεται να είσαι σπίτι.
- Όπως θα έπρεπε να ήμασταν κι εμείς.
- Περίεργο! Αυτό το παρκάκι φωτίζει σαν να είναι μέρα. Ναι και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο, ότι κανείς δεν τα έχει κλέψει. Σε καιρό κρίσης μια τσάντα και ένα πορτοφόλι είναι δέλεαρ. Κι όμως αυτά παρέμειναν ανέπαφα και ήταν και σε εμφανές μέρος.
- Καταλαβαίνω ότι σʼ αυτό το παρκάκι που ήρθαμε δεν υπάρχει διέξοδος. Έχουμε εγκλωβιστεί. Δείτε, είμαστε παγιδευμένοι. Σίγουρα κάπου εδώ έχει εγκλωβιστεί και η Νικολέτα με το Στάθη.
- Είμαστε χαμένοι. Για να δούμε είμαστε όλοι παρόντες; Λείπει ένας, μου φαίνεται. Αρχίζω εγώ, η Κατερίνα, που είμαι παρούσα. Βασίλη!
- Παρών
- Τρύφων!
- Παρών
- Παυλίνα
- Παρούσα.
- Σωτήρη
- Παρών
- Ευανθία
- Εύα παρακαλώ, παρούσα.
- Ωραία, συνεχίζω.
- Μαρκέλλα
- Παρούσα
- Ισίδωρε, Είσαι εδώ; Πού είσαι; Ο Ισίδωρος λείπει.
- Εδώ είμαι. Απομακρύνθηκα λίγο. Το είδατε αυτό;
- Ποιο;
- Να το πάλι! Είδα ένα πληγωμένο ελαφάκι, γεμάτο αίματα, να τρέχει. Ήταν πολύ όμορφο και χάθηκε βαθιά. Δεν το πρόλαβα. Μου ξέφυγε, το άτιμο.
- Πρέπει να το βοηθήσουμε. Θα πρέπει να χάθηκε. Βλέπω ότι είμαστε όλοι παρόντες Για να γίνει αυτό χρειάζεται να το ακολουθήσουμε.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ