Αναμνησεις απο τον Παραδεισο. Τι ειναι παραδεισος και τι κολαση. Ο ανθρωπος μπορει να μετατρεψει την κολαση σε παραδεισο και τον παραδεισο σε κολαση. Αυτο ειναι η μαγεια της μετουσιωσης, η μαγεια της εξελιξης. Η αλλοτριωση ειναι και αυτη μια μορφη εξελιξης. Ο ανθρωπος παυει να ειναι ανθρωπος και γινεται «κατι αλλο». Ο Πλατωνας πιστευε, με μια πολυ οξυδερκη σκεπτικη διαδικασια, οτι ο ανθτωπος , ή μαλλον η ψυχη, πριν ενσαρκωθει ζουσε στην απολυτη ελευθερια, στον αφθαρτο κοσμο.Θα προσπαθησω να μιμηθω πως περιπου μπορει να σκεφτηκε ο Πλατωνας. Ολοι μας, αν ερευνησουμε λιγο τον κοσμο θα διαπιστωσουμε οτι μεσω της νοησης εχουμε μια σχεση με τον κοσμο των ιδεων. Ποτε δεν λεμε «εφηυρα» μια ιδεα αλλα «ανακαλυψα» μια ιδεα. Η γνωση ερχετε λοιπον μεσω της ενθυμισης, δηλαδη μεσω του να ανοιγουμε το πωμα του υποσυνειδητου, να τραβαμε εξω στη συνειδηση κατι απο εκει, κατι απο τα πλασματα που κρυβονται στις σκιες,τους λαβυρινθους κ τις αβυσσους της κ στη συνεχεια να το μελεταμε. Γι’αυτο και ο Σωκρατης προετρεπε «Γνωθι σ’αυτον». Μεσα στο υποσυνειδητο και το ασυνειδητο μας κρυβονται ολα τα μυστικα του συμπαντος. Το υποσυνειδητο ομως περιεχει κατα κανονα εμπειριες. Ειναι λοιπον οι ιδεες εμπειριες της προ ενσαρκωσης ζωης της ψυχης του ανθρωπου; Το καλο και το κακο ενυπαρχουν μεσα στον ανθρωπο και μαχονται, προσπαθουν απελπισμενα οι δαιμονες να σκαρφαλωσουν απο τα απυθμενα βαθη, τα Ταρτατα της ψυχης του ανθρωπου και να βγουν στην επιφανεια, στο φως. Η φυση ομως ειναι περαν του καλου κ του κακου. Υπαρχει μαλλον μια αρμονικη ισοροπια αυτων των δυναμεων. Οι κολασμενοι σκαβουν λαγουμια στην κολαση και προσπαθουν να δραπετευσουν απο εκει κ να επεισελθουν στον κοσμο μας. Ο ανθρωπος οντως ωρες ωρες νιωθει σαν να ειναι εξοριστος σ’αυτον τον κοσμο. Ειμαστε οι λεπροι σε εναν κοσμο υγειας και περιφερομαστε στους δρομους και ολοι μας αποφευγουν σαν καταρες. Εμεις ειμαστε τα ποντικια που φεραμε την αρρωστια του κακου στον κοσμο. Τι μπορουμε να κανουμε; Μια επιλογη ειναι να γινουμε συνειδητα μελη του κοσμου. Πρεπει να εξασκησουμε την οραση μας ωστε να μπορουμε να ατενιζουμε το απειρο. Εχουμε μια ζωη για να ανακαλυψουμε τον κοσμο.Ακομα κ αν προερχομαστε απο την ανυπαρξια, αν και ο Παρμενιδης υποστηριζει οτι το μη ον δεν μπορει να γινει ον ουτε κ το αντιστροφο και μαλλον εχει δικιο, το γιατι θα το εξηγησω μετα, το πιο πιθανον ειναι οτι μετα το θανατο, οπου και να ειμαστε, ακομα κ στη χωρα του τιποτα, θα εχουμε συντροφια τις αναμνησεις μας. Ολοι ονειρευομαστε να ανακαλυψουμε ενα υσηχο λιμανι κ να αραξουμε σαν γερικα καραβια. Ομως για την ωρα ειμαστε αναγκασμενοι να ζουμε σαν τσιγγανοι. Ας αναλυσουμε ομως λιγο τα λογια αυτα του Παρμενιδη. Οταν ερευνουμε τη φυση, ανακαλυπτουμε αυτη τη μαγικη ιδιοτητα της αλχημιστικης μετουσιωσης της υλης κ της ψυχης. Οπως ειπαμε πριν, υπαρχει κ η μετουσιωση της ιδεας σε υλη. Αυτο ομως με μια μεταφορικη εννοια, γιατι οπως ελεγε ο Πλωτινος, η ιδεα δεν μπορει να κατελθει στο επιπεδο της υλης, της γεννησης κ της φθορας δλδ. Ανακαλυπτουμε οτι «εν το παν», δλδ οτι καθε μορφη της υλης περικλειει δυναμει απειρες μορφες που βρισκονται σε αδρανεια. Αυτο μας υπαγορευει και η επιστημη με τη θεωρεια του Μπιγκ Μπανγκ, την οποια πρωτος ειχε διατυπωσει ο Λευκιπος, ο δασκαλος του Δημοκριτου. Δεν ανηκει ομως σ’αυτες τις μορφες το μη ον γιατι το μη ον δεν ειναι μορφη. Δεν υπαρχει επομενως το μη ον στο συμπαν, στο χωροχρονο, ισως να υπαρχει περα απο αυτο. Ειναι θεμα κατανοησης της εννοιας του απειρου. Αφου το απειρον ειναι το ολον και μονο αυτο μπορει να ειναι, τοτε το μη ον βρισκεται αναγκαστικα εξωθεν του απειρου. Αρα ας μην μας φοβιζει η ανυπαρξια. Το μη ον υπαρχει σαν μια σχετικη εννοια στον κοσμο μας, δλδ κατι που δεν εχω ζησει ειναι μη ον ως προς εμενα, αλλα σαν απολυτη εννοια δεν υπαρχει. Η κολαση και ο παραδεισος ειναι καταστασεις ιδεατες δλδ απο αλλες διαστασεις που εχει επισκεφτει η ψυχη μας. Τις αντιλαμβανομαστε ως συμβολα, μπορουμε να δουμε εικονες τους στον κοσμο, να πληρωθουν εν μερη αλλα οχι απολυτα γιατι στον κοσμο μας επικρατουν αλλοι νομοι. Η μοιρα ομως της ψυχης ειναι ενα αιωνιο ταξιδι. Και ακουγεται σαν μεγαλη ειρωνια η ανθρωπινη εφευρεση της ιδιοκτησιας. Τπτ δεν μας ανηκει, μονο ενα σωμα, ενα πνευμα κ μια ψυχη. Ολα τα αλλα ανηκουν στην θεα φυση. Κ μαλιστα υπαρχουν καποιοι που σκεφτονται οτι μπορει να τους ανηκει ενας ανθρωπος! Λοιπον αν συνοψισω τα παραπανω, βλεπουμε οτι δημιουργηθηκαν πολλα ερωτηματα, τα οποια προσπαθησα να απαντησω αλλα θελω κ τις γνωμες σας. Τι ειναι κολαση κ παραδεισος; Η ψυχη απο που ερχετε κ που θα καταληξει μετα τον θανατο; Υπαρχει τελος σ’αυτο το ταξιδι; Περιμενω τις αποψεις σας!