Αναμνησεις απο τον Παραδεισο

Αναμνησεις απο τον Παραδεισο. Τι ειναι παραδεισος και τι κολαση. Ο ανθρωπος μπορει να μετατρεψει την κολαση σε παραδεισο και τον παραδεισο σε κολαση. Αυτο ειναι η μαγεια της μετουσιωσης, η μαγεια της εξελιξης. Η αλλοτριωση ειναι και αυτη μια μορφη εξελιξης. Ο ανθρωπος παυει να ειναι ανθρωπος και γινεται «κατι αλλο». Ο Πλατωνας πιστευε, με μια πολυ οξυδερκη σκεπτικη διαδικασια, οτι ο ανθτωπος , ή μαλλον η ψυχη, πριν ενσαρκωθει ζουσε στην απολυτη ελευθερια, στον αφθαρτο κοσμο.Θα προσπαθησω να μιμηθω πως περιπου μπορει να σκεφτηκε ο Πλατωνας. Ολοι μας, αν ερευνησουμε λιγο τον κοσμο θα διαπιστωσουμε οτι μεσω της νοησης εχουμε μια σχεση με τον κοσμο των ιδεων. Ποτε δεν λεμε «εφηυρα» μια ιδεα αλλα «ανακαλυψα» μια ιδεα. Η γνωση ερχετε λοιπον μεσω της ενθυμισης, δηλαδη μεσω του να ανοιγουμε το πωμα του υποσυνειδητου, να τραβαμε εξω στη συνειδηση κατι απο εκει, κατι απο τα πλασματα που κρυβονται στις σκιες,τους λαβυρινθους κ τις αβυσσους της κ στη συνεχεια να το μελεταμε. Γι’αυτο και ο Σωκρατης προετρεπε «Γνωθι σ’αυτον». Μεσα στο υποσυνειδητο και το ασυνειδητο μας κρυβονται ολα τα μυστικα του συμπαντος. Το υποσυνειδητο ομως περιεχει κατα κανονα εμπειριες. Ειναι λοιπον οι ιδεες εμπειριες της προ ενσαρκωσης ζωης της ψυχης του ανθρωπου; Το καλο και το κακο ενυπαρχουν μεσα στον ανθρωπο και μαχονται, προσπαθουν απελπισμενα οι δαιμονες να σκαρφαλωσουν απο τα απυθμενα βαθη, τα Ταρτατα της ψυχης του ανθρωπου και να βγουν στην επιφανεια, στο φως. Η φυση ομως ειναι περαν του καλου κ του κακου. Υπαρχει μαλλον μια αρμονικη ισοροπια αυτων των δυναμεων. Οι κολασμενοι σκαβουν λαγουμια στην κολαση και προσπαθουν να δραπετευσουν απο εκει κ να επεισελθουν στον κοσμο μας. Ο ανθρωπος οντως ωρες ωρες νιωθει σαν να ειναι εξοριστος σ’αυτον τον κοσμο. Ειμαστε οι λεπροι σε εναν κοσμο υγειας και περιφερομαστε στους δρομους και ολοι μας αποφευγουν σαν καταρες. Εμεις ειμαστε τα ποντικια που φεραμε την αρρωστια του κακου στον κοσμο. Τι μπορουμε να κανουμε; Μια επιλογη ειναι να γινουμε συνειδητα μελη του κοσμου. Πρεπει να εξασκησουμε την οραση μας ωστε να μπορουμε να ατενιζουμε το απειρο. Εχουμε μια ζωη για να ανακαλυψουμε τον κοσμο.Ακομα κ αν προερχομαστε απο την ανυπαρξια, αν και ο Παρμενιδης υποστηριζει οτι το μη ον δεν μπορει να γινει ον ουτε κ το αντιστροφο και μαλλον εχει δικιο, το γιατι θα το εξηγησω μετα, το πιο πιθανον ειναι οτι μετα το θανατο, οπου και να ειμαστε, ακομα κ στη χωρα του τιποτα, θα εχουμε συντροφια τις αναμνησεις μας. Ολοι ονειρευομαστε να ανακαλυψουμε ενα υσηχο λιμανι κ να αραξουμε σαν γερικα καραβια. Ομως για την ωρα ειμαστε αναγκασμενοι να ζουμε σαν τσιγγανοι. Ας αναλυσουμε ομως λιγο τα λογια αυτα του Παρμενιδη. Οταν ερευνουμε τη φυση, ανακαλυπτουμε αυτη τη μαγικη ιδιοτητα της αλχημιστικης μετουσιωσης της υλης κ της ψυχης. Οπως ειπαμε πριν, υπαρχει κ η μετουσιωση της ιδεας σε υλη. Αυτο ομως με μια μεταφορικη εννοια, γιατι οπως ελεγε ο Πλωτινος, η ιδεα δεν μπορει να κατελθει στο επιπεδο της υλης, της γεννησης κ της φθορας δλδ. Ανακαλυπτουμε οτι «εν το παν», δλδ οτι καθε μορφη της υλης περικλειει δυναμει απειρες μορφες που βρισκονται σε αδρανεια. Αυτο μας υπαγορευει και η επιστημη με τη θεωρεια του Μπιγκ Μπανγκ, την οποια πρωτος ειχε διατυπωσει ο Λευκιπος, ο δασκαλος του Δημοκριτου. Δεν ανηκει ομως σ’αυτες τις μορφες το μη ον γιατι το μη ον δεν ειναι μορφη. Δεν υπαρχει επομενως το μη ον στο συμπαν, στο χωροχρονο, ισως να υπαρχει περα απο αυτο. Ειναι θεμα κατανοησης της εννοιας του απειρου. Αφου το απειρον ειναι το ολον και μονο αυτο μπορει να ειναι, τοτε το μη ον βρισκεται αναγκαστικα εξωθεν του απειρου. Αρα ας μην μας φοβιζει η ανυπαρξια. Το μη ον υπαρχει σαν μια σχετικη εννοια στον κοσμο μας, δλδ κατι που δεν εχω ζησει ειναι μη ον ως προς εμενα, αλλα σαν απολυτη εννοια δεν υπαρχει. Η κολαση και ο παραδεισος ειναι καταστασεις ιδεατες δλδ απο αλλες διαστασεις που εχει επισκεφτει η ψυχη μας. Τις αντιλαμβανομαστε ως συμβολα, μπορουμε να δουμε εικονες τους στον κοσμο, να πληρωθουν εν μερη αλλα οχι απολυτα γιατι στον κοσμο μας επικρατουν αλλοι νομοι. Η μοιρα ομως της ψυχης ειναι ενα αιωνιο ταξιδι. Και ακουγεται σαν μεγαλη ειρωνια η ανθρωπινη εφευρεση της ιδιοκτησιας. Τπτ δεν μας ανηκει, μονο ενα σωμα, ενα πνευμα κ μια ψυχη. Ολα τα αλλα ανηκουν στην θεα φυση. Κ μαλιστα υπαρχουν καποιοι που σκεφτονται οτι μπορει να τους ανηκει ενας ανθρωπος! Λοιπον αν συνοψισω τα παραπανω, βλεπουμε οτι δημιουργηθηκαν πολλα ερωτηματα, τα οποια προσπαθησα να απαντησω αλλα θελω κ τις γνωμες σας. Τι ειναι κολαση κ παραδεισος; Η ψυχη απο που ερχετε κ που θα καταληξει μετα τον θανατο; Υπαρχει τελος σ’αυτο το ταξιδι; Περιμενω τις αποψεις σας!

Εδώ διαφωνώ: έχουμε, μεν, μία ψυχή, άλλα αυτή η ψυχή ενσαρκώνεται σε πολλές ζωές. Αποτέλεσμα είναι σε κάθε ενσάρκωση ο άνθρωπος να γεννιέται όλο και καλύτερος και αναπόφευκτα ο δρόμος του είναι η τελειοτητα.


Περιφερόμαστε, δηλαδή, από σώμα σε σώμα.


Και αυτά δεν μας ανήκουν! Μας ανήκουν τα έργα μας. Η ψυχή, το σώμα κτλ, είναι έργα άνωθεν και δεν ανήκουν σε εμάς. Π.χ. το κείμενο που έγραψε ο black planet ανήκει σ'αυτόν.


Δεν νομίζω ότι υπάρχει τέλος. Ακόμη και ο Θεός μέρα με την μέρα τελειοποιείται.

Πολύ όμορφα, smoralis! Ωστόσο, δεν βρίσκεις το "...Ακόμη και ο Θεός μέρα με την μέρα τελειοποιείται." κάπως λανθασμένο; Βελτιώνεται ο Θεός; Δεν νομίζω!

Φιλικούς Χαιρετισμούς

Προσωπικά πιστεύω πως εφόσον δεν υπάρχει ύλη μετά τον θάνατό μας δεν είναι ένας τόπος όπου όλοι ζουν όμορφα και ευτυχισμένοι. Είναι απλά η ηρεμία της ψυχής μας (κάνουμε την παραδοχή πως υπάρχει ψυχή), και στην άλλη κόλαση είναι όταν η ψυχή μας δεν έχει ηρεμίσει.

Δεύτερη ερώτηση:
Η ψυχη από που έρχεται κ που θα καταλήξει μετά τον θάνατο;

Η ψυχή αποκολλάτε από την ψυχή του σύμπαντός αυτό είναι μάλλον το πρώτο στάδιο ύπαρξης της ψυχής, γιατί εφόσον έρθει ο μόνος δρόμος (μονόδρομος) που υπάρχει είναι ο θάνατος.
Μετά τον θάνατο τι γίνεται;
Αν λοιπόν μετά τον θάνατο η ψυχή έχει ολοκληρωθεί μεταβαίνει εκεί από όπου ήρθε διαφορετικά ξαναεπιστρέφει, μέχρι να σπάσει τον κύκλο των μετενσαρκώσεων.

Τελευταία ερώτηση:
Υπάρχει τέλος σ’ αυτό το ταξίδι;

Το τέλος είναι η ένωση μας με το όλο, δεν ξέρω αν μετά από εκεί ξανά αρχίζει ο κύκλος. Αλλά μεχρι στιγμη δεν βρίσκω κάποιο λόγο ώστε να ξανα ξεκινάει...


smoralis θα συμφωνησω εν μέρη μαζί σου... καλά τα λες...

Ακριβώς είναι η ηρεμία και η αναστάτωση της ψυχής απο τις τύψεις για τα παραπτώματα της πρόσφατης ζωής.
Ύλη δέν υπάρχει, άν υπήρχε ο πεθαμένος θα ήταν κατανοητός απο τους ζωντανούς συγγενείς του κάτι που δέν έχει συμβεί ποτέ
Η αναστάτωση είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει, αλλά θα τελειώσουν τα μαρτύρια της όταν η ψυχή αποφασίσει να μπεί σε άλλο σώμα ξεκινώντας μιά καλύτερη ζωή απο την προηγούμενη αμαρτωλή που θα την κλείσει και με λιγότερες τύψεις.

Xm...ερωτηση: η ψύχή αποφασίζει αν θα ξαναμπεί σε άλλο σώμα;
εχω την εντύπωση πως ειναι μια "αυτοματη" διαδικασία η οποία γίνεται αν η ψυχή δεν εχει φτάσει σε σημείο ηρεμίας και συνεχίζεται αυτος ο κύκλος μέχρι οι τύψεις να μην υπάρχουν πια...

Ας θέσω μεταφορικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το θέμα:

Όλοι μαζί είμαστε ένας ωκεανός.
Ο καθένας χωριστά είναι μία στάλα του ωκεανού.
Αν δεις την στάλα ξεχωρισμένη από τον ωκεανό είναι κάτι πολύ μικρό, σχεδόν τίποτα.
Μόλις ρίξεις την στάλα αυτή στον ωκεανό γίνεται ένα με τον υπόλοιπο όγκο και αποκτάει άλλη συνείδηση.

Η συνείδηση έχει διαβαθμίσεις.
Ο εγωιστής άνθρωπος συνειδητοποιεί τον εαυτό του ξεχωριστά από τους άλλους με αποτέλεσμα να είναι μικρός και αδύναμος: οδηγείται στον φόβο και το άγχος της κόλασης.
Στο άλλο άκρο, ο άνθρωπος που έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι μέρος του συνόλου και αντλεί δύναμη από εκεί, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, γιατί η δυνατότητες είναι απεριόριστες: οδηγείται στον παράδεισο.

Η ουσία δηλαδή είναι να αποβάλλει κάποιος κάθε εγωισμό, να γίνει συνειδητό μέρος του συνόλου και να προσφέρει τον εαυτό του σε αυτό.

Ο ωκεανός αυτός είναι μία εικόνα του Θεού. Όσο μεγαλύτερη συνοχή αποκτάει τόσο τελειοποιείται αυτή η εικόνα. Έτσι μπορεί ο καθένας να βοηθήσει στην τελειοποίηση του ίδιου του Θεού, γιατί είναι ο ίδιος κομμάτι του Θεου!

Το περιέγραψες πολύ όμορφα και κατανοητά.
Και εγω κάπως ετσι πιστεύω πως ειναι τα πράγματα.
Αλλα οσον αφορα τον εγωισμό νομίζω πως πρέπει να έχουμε ένα στοιχειώδη ποσό εγωισμού ώστε να μπορέσουμε να πάμε μπροστά σαν άτομα...

Αν θέλουμε να πάμε μπροστά σαν άτομα, anti, τότε είμαστε εγωιστές. Δεν θα καταφέρουμε όμως να πάμε μακρυά.
Πρέπει να λειτουργούμε σαν σύνολο, γιατί έτσι θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν παράδεισο.

Όχι τόσο αυτόματη, πρέπει να περάσει και κάποιο διάστημα προσαρμογής γιατί αμέσως μετά τον θάνατο η ψυχή συγκρατείται ακόμα με δεσμά στην προηγούμενη της ζωή. Είναι το διάστημα που τον θυμούνται ακόμα έντονα τον νεκρό, οι πολύ οικείοι άνθρωποι που άφησε πίσω του. Είναι οι 40 μέρες που υπαινίσσεται ο Χριστιανισμός για τον χρόνο που μένει ακόμα η ψυχή στην γή ... απο εκεί βγαίνουν και τα 40ήμερα του χριστιανικού μνημόσυνου. Μπορεί οι 40 μέρες να είναι 50 ή 60 ή χρόνια ή αιώνες, απο την άλλη μπορεί να είναι και μερικές ώρες αλλά είναι κάποιος χρόνος υπαρκτός. Εκείνο τον χρόνο η ψυχή βασανίζεται απο τις τύψεις
Όσον αφορά την λειτουργία μας σάν σύνολο που είπε ο Smoralis ομολογώ οτι αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου, ο στόχος του η πορεία του για να συναντήσει την πραγματική ευτυχία. Αλλά δυστυχώς πολύ σπάνια το εφαρμόζει σχεδόν ποτέ γι'αυτό η τεράστια επιστημονική πρόοδος αντί να βοηθήσει σημαντικά, έχει επιδυνώσει την ποιότητα της ζωής μας!!