Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού…
Κάμερες, Κάμερες, Κάμερες παντού…
Κάμερες που μας παρακολουθούν, κινητά τηλέφωνα που προδίδουν τι λέμε, πότε σε ποιόν, πού είμαστε, τι κάνουμε, διαβατήρια που έχουν στοιχεία για το τι κάνουμε, ποιοι είμαστε. Τσιπάκια που μπαίνουν στο χέρι με την δικαιολογία να ειδοποιούνται στο νοσοκομείο, σαν ένα άλλο σφράγισμα του κτήνους περιμένοντας την έλευση του.
Φάκελος, ένας φάκελος γεμάτος από την ζωή μας και ένας πράκτορας που θα έρθει κάποια στιγμή και θα μας πει, σαν να είμαστε ο κύριος Άντερσον ότι δεν πρέπει να μιλάμε και θα μας κλείσει το στόμα με μια και μόνο κίνηση, ένας μικρός Άντερσον που δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει Νίο.
Μια κάμερα στο σπίτι μας να μας λέει τι να κάνουμε, πότε να χαμογελάμε, θα μας ελέγχει στην δουλειά, στο σπίτι στο δρόμο και μόλις σκεφτούμε να κάνουμε κάτι τότε να καταλήξουμε κοιτώντας την αφίσα του μεγάλου αδελφού και να νιώθουμε χαρούμενοι που είμαστε μέρος του κόμματος και να νιώθουμε απέχθεια για τον εαυτό μας που τόλμησε να σκεφτεί κάτι κακό για αυτό…
Ένας πόλεμος, απίστευτα σκληρός να μας φέρνει σε αυτή την κατάσταση, ένας πόλεμος που το μοναδικό στοιχείο που έχουμε για την πραγματικότητα του αλλά και για το ότι συμβαίνει, να είναι το γεγονός ότι το δείχνει η τηλεόραση.
Ότι υπάρχει στην τηλεόραση είναι πραγματικότητα…
Έχει ανάγκες το κόμμα. Λίγη παραπάνω δουλεια χρειάζεται από εμάς και λίγα λιγότερα χρήματα. Και όλα μια χαρά.
Τελικά η ζωή αντιγράφει την λογοτεχνία ή το αντίθετο;
Ελάτε θα παίξουμε ένα παιχνίδι… αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα…
Κάμερες, Κάμερες, Κάμερες παντού…
Κάμερες που μας παρακολουθούν, κινητά τηλέφωνα που προδίδουν τι λέμε, πότε σε ποιόν, πού είμαστε, τι κάνουμε, διαβατήρια που έχουν στοιχεία για το τι κάνουμε, ποιοι είμαστε. Τσιπάκια που μπαίνουν στο χέρι με την δικαιολογία να ειδοποιούνται στο νοσοκομείο, σαν ένα άλλο σφράγισμα του κτήνους περιμένοντας την έλευση του.
Φάκελος, ένας φάκελος γεμάτος από την ζωή μας και ένας πράκτορας που θα έρθει κάποια στιγμή και θα μας πει, σαν να είμαστε ο κύριος Άντερσον ότι δεν πρέπει να μιλάμε και θα μας κλείσει το στόμα με μια και μόνο κίνηση, ένας μικρός Άντερσον που δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει Νίο.
Μια κάμερα στο σπίτι μας να μας λέει τι να κάνουμε, πότε να χαμογελάμε, θα μας ελέγχει στην δουλειά, στο σπίτι στο δρόμο και μόλις σκεφτούμε να κάνουμε κάτι τότε να καταλήξουμε κοιτώντας την αφίσα του μεγάλου αδελφού και να νιώθουμε χαρούμενοι που είμαστε μέρος του κόμματος και να νιώθουμε απέχθεια για τον εαυτό μας που τόλμησε να σκεφτεί κάτι κακό για αυτό…
Ένας πόλεμος, απίστευτα σκληρός να μας φέρνει σε αυτή την κατάσταση, ένας πόλεμος που το μοναδικό στοιχείο που έχουμε για την πραγματικότητα του αλλά και για το ότι συμβαίνει, να είναι το γεγονός ότι το δείχνει η τηλεόραση.
Ότι υπάρχει στην τηλεόραση είναι πραγματικότητα…
Έχει ανάγκες το κόμμα. Λίγη παραπάνω δουλεια χρειάζεται από εμάς και λίγα λιγότερα χρήματα. Και όλα μια χαρά.
Τελικά η ζωή αντιγράφει την λογοτεχνία ή το αντίθετο;
Ελάτε θα παίξουμε ένα παιχνίδι… αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα…