Όπως είχα πει στο θέμα για το Χίτλερ η ιστορία γράφεται από τους νικητές.
Αλλά για να ξέρεις την αλήθεια πρέπει να διαβάσεις την ιστορία των ηττημένων… ακόμα και αυτό δεν αρκεί, πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να ψάξεις πολύ και πάντα θα μοιάζει σαν ένα ομιχλώδη τοπίο…
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και αφού έβλεπα για άλλη μια φορά την εμπόλεμη ζώνη αναρωτιόμουν, ποιος ήταν ο Χίτλερ; Ο Ρούζβελτ; Ο Τσόρτσιλ; Ποιος ό δολοφόνος και ποιος ο ήρωας;
Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές
έτσι μαθαίνουμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών, τα θύματα των Γερμανών αλλά γίνονται προσπάθειες να ξεχαστούν τα θύματα που άφησαν πίσω τους οι σύμμαχοι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Αμερικανών γεμάτα με 120.000 Ιάπωνες όπου με ένα διάταγμα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για 4 χρόνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αριζόνα και αλλού και αφού εκλάπησαν οι περιουσίες τους αξίας άνω των 2.000.000 δολαρίων.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και έτσι δεν μαθαίνουμε αν τελικά ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ ήξεραν για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και απλά άφησαν εσκεμμένα να γίνει η επίθεση αφού πρώτα προκάλεσαν επανειλημμένα τους Ιάπωνες και άφησαν 2500 στρατιώτες να πεθάνουν, μόνο και μόνο για να βάλουν την Αμερική στο παιχνίδι του πολέμου.
Όπως ποτέ δεν θα μάθουμε αν η επίθεση στους Πύργους την 11 Σεπτεμβρίου ήταν γνωστό και άφησε απλά το περιθώριο στην Αμερική να παίξει χωρίς εσωτερικά προβλήματα το παιχνίδι της.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές αλλά ποιοι είναι αυτοί;
Άλλοι αρχίσουν τον πόλεμο άλλοι τον τελειώνουν και άλλοι τον πολεμάνε.
Μένοντας απλήρωτοι ηθοποιοί χειροκροτάμε καθώς η αυλαία πέφτει μετά από κάθε πόλεμο για να γυρίσουμε στην καθημερινότητα μας μέχρι τον επόμενο πόλεμο που θα μας προσφέρουν, μέχρι την επόμενη απειλή που θα μας πλασάρουν. Σαν μαριονέτες που μας παίζουν στα χέρια παίζουμε το παιχνίδι κάποιων άλλων πεθαίνουμε για κάποιους άλλους και κρύβουμε κάτω από τον μανδύα της «νίκης» μας και το ύφος του νικητή την ίδια κτηνωδία αλλά και την αδυναμία να καταλάβουμε γιατί τελικά έγινε ακόμα ένας πόλεμος, γιατί μαμά;
Σαν μαριονέτες, σαν αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα… Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και δεν είναι περίεργο που δυστυχώς κανένας από μας, κανένας από τον απλό λαό δεν έχει καταφέρει να γράψει ιστορία.
Δεν γράφει παρά μονάχα μερικές σελίδες που μετά από λίγο καιρό ξέχνιονται και μένει μια άλλη ιστορία. Αυτή των νικητών γιατί πολύ απλά πολύ λίγες φορές βγαίνουμε νικητές από όλο αυτό το παιχνίδι εμείς σε όποια πλευρά και να ανήκουμε.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και κανείς δεν θα μάθει την αλήθεια για όλους εκείνους που χάθηκαν. Τι σημασία έχει πόσοι Ιάπωνες αιχμαλωτίστηκαν, υπέστησαν ξυλοδαρμό, εκτελέστηκαν από τους Αμερικανούς; Κανείς ποια δεν θα το αναφέρει στα Ιστορικά Βιβλία. Όχι εκείνα που βγαίνουν και γεμίζουν τις βιβλιοθήκες αλλά εκείνες που γεμίζουν με την ιστορία των νικητών τον πολύ κόσμο. Αυτόν τον κόσμο δηλ. που μέσα στην δημοκρατία παίρνει τις αποφάσεις.
Τι σημασία έχει αν οι Αμερικανοί γνώριζαν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ;
Η ταινία έδειξε ότι ήταν αιφνιδιασμός…
Τι σημασία έχουν όλοι αυτοί που έπεφταν από τους πύργους μέσα στην απόγνωση τους; Όλοι αυτοί που θάφτηκαν από κάτω;
Η ιστορία θα γράψει ότι κάποιοι κακοί, από κάποια χώρα άγνωστη, θέλανε το κακό της ανθρωπότητας, έχοντας σαν σύμβολο τους τον γενειοφόρο μαυριδερό Οσάμα Μπιν και Λάντεν, που θα βγει και σε μπλουζάκια προσφορά.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια θύματα που δεν θα βρουν ποτέ την δικαίωση και την εκδίκηση άλλωστε…
….Η απώλεια ενός ανθρώπου είναι τραγικό γεγονός η απώλεια εκατομμυρίων απλά στατιστικό στοιχείο…
ΣΤΑΛΙΝ
.
Αλλά για να ξέρεις την αλήθεια πρέπει να διαβάσεις την ιστορία των ηττημένων… ακόμα και αυτό δεν αρκεί, πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να ψάξεις πολύ και πάντα θα μοιάζει σαν ένα ομιχλώδη τοπίο…
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και αφού έβλεπα για άλλη μια φορά την εμπόλεμη ζώνη αναρωτιόμουν, ποιος ήταν ο Χίτλερ; Ο Ρούζβελτ; Ο Τσόρτσιλ; Ποιος ό δολοφόνος και ποιος ο ήρωας;
Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές
έτσι μαθαίνουμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών, τα θύματα των Γερμανών αλλά γίνονται προσπάθειες να ξεχαστούν τα θύματα που άφησαν πίσω τους οι σύμμαχοι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Αμερικανών γεμάτα με 120.000 Ιάπωνες όπου με ένα διάταγμα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για 4 χρόνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αριζόνα και αλλού και αφού εκλάπησαν οι περιουσίες τους αξίας άνω των 2.000.000 δολαρίων.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και έτσι δεν μαθαίνουμε αν τελικά ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ ήξεραν για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και απλά άφησαν εσκεμμένα να γίνει η επίθεση αφού πρώτα προκάλεσαν επανειλημμένα τους Ιάπωνες και άφησαν 2500 στρατιώτες να πεθάνουν, μόνο και μόνο για να βάλουν την Αμερική στο παιχνίδι του πολέμου.
Όπως ποτέ δεν θα μάθουμε αν η επίθεση στους Πύργους την 11 Σεπτεμβρίου ήταν γνωστό και άφησε απλά το περιθώριο στην Αμερική να παίξει χωρίς εσωτερικά προβλήματα το παιχνίδι της.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές αλλά ποιοι είναι αυτοί;
Άλλοι αρχίσουν τον πόλεμο άλλοι τον τελειώνουν και άλλοι τον πολεμάνε.
Μένοντας απλήρωτοι ηθοποιοί χειροκροτάμε καθώς η αυλαία πέφτει μετά από κάθε πόλεμο για να γυρίσουμε στην καθημερινότητα μας μέχρι τον επόμενο πόλεμο που θα μας προσφέρουν, μέχρι την επόμενη απειλή που θα μας πλασάρουν. Σαν μαριονέτες που μας παίζουν στα χέρια παίζουμε το παιχνίδι κάποιων άλλων πεθαίνουμε για κάποιους άλλους και κρύβουμε κάτω από τον μανδύα της «νίκης» μας και το ύφος του νικητή την ίδια κτηνωδία αλλά και την αδυναμία να καταλάβουμε γιατί τελικά έγινε ακόμα ένας πόλεμος, γιατί μαμά;
Σαν μαριονέτες, σαν αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα… Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και δεν είναι περίεργο που δυστυχώς κανένας από μας, κανένας από τον απλό λαό δεν έχει καταφέρει να γράψει ιστορία.
Δεν γράφει παρά μονάχα μερικές σελίδες που μετά από λίγο καιρό ξέχνιονται και μένει μια άλλη ιστορία. Αυτή των νικητών γιατί πολύ απλά πολύ λίγες φορές βγαίνουμε νικητές από όλο αυτό το παιχνίδι εμείς σε όποια πλευρά και να ανήκουμε.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και κανείς δεν θα μάθει την αλήθεια για όλους εκείνους που χάθηκαν. Τι σημασία έχει πόσοι Ιάπωνες αιχμαλωτίστηκαν, υπέστησαν ξυλοδαρμό, εκτελέστηκαν από τους Αμερικανούς; Κανείς ποια δεν θα το αναφέρει στα Ιστορικά Βιβλία. Όχι εκείνα που βγαίνουν και γεμίζουν τις βιβλιοθήκες αλλά εκείνες που γεμίζουν με την ιστορία των νικητών τον πολύ κόσμο. Αυτόν τον κόσμο δηλ. που μέσα στην δημοκρατία παίρνει τις αποφάσεις.
Τι σημασία έχει αν οι Αμερικανοί γνώριζαν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ;
Η ταινία έδειξε ότι ήταν αιφνιδιασμός…
Τι σημασία έχουν όλοι αυτοί που έπεφταν από τους πύργους μέσα στην απόγνωση τους; Όλοι αυτοί που θάφτηκαν από κάτω;
Η ιστορία θα γράψει ότι κάποιοι κακοί, από κάποια χώρα άγνωστη, θέλανε το κακό της ανθρωπότητας, έχοντας σαν σύμβολο τους τον γενειοφόρο μαυριδερό Οσάμα Μπιν και Λάντεν, που θα βγει και σε μπλουζάκια προσφορά.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια θύματα που δεν θα βρουν ποτέ την δικαίωση και την εκδίκηση άλλωστε…
….Η απώλεια ενός ανθρώπου είναι τραγικό γεγονός η απώλεια εκατομμυρίων απλά στατιστικό στοιχείο…
ΣΤΑΛΙΝ
.