ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ
Diktyo21 - Newsletter
Παγκόσμια Κρίση, Εθνικά κράτη και «διεθνής διακυβέρνηση»
Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση υφίσταται επικίνδυνους τριγμούς και παρουσιάζει ι βαθιές ρωγμές, από τάσεις εθνικιστικής αναδίπλωσης των μεγάλων (που καθένας σκέπτεται τον εαυτό του) κι από την απελπισία των μικρών (που αντιλαμβάνονται ότι η κοινοτική αλληλεγγύη όνειρο ήταν και πάει), στην Ελλάδα περί άλλα τυρβάζουμε…
Φέτος το Σύμφωνο Σταθερότητας αναμένεται να το παραβιάσουν 11 στις 16 χώρες του ευρώ, μεταξύ των οποίων κι όλες οι «μεγάλες (πλην Γερμανίας ακόμα, αλλά κι εδώ ουδείς παίρνει όρκο). Και μάλιστα σε συνθήκες ύφεσης. Οπότε, έτσι κι αλλιώς, η επιτήρηση δεν έχει νόημα. Θα μας γκρινιάζουν, κάθε τόσο, αλλά αυτή τη στιγμή το πρόβλημα δεν το έχει μόνο η Ελλάδα, ούτε κυρίως η Ελλάδα. Το έχουν όλοι - ακόμα κι όσοι δεν εμφανίζουν «υπερβολικό έλλειμμα».
Όταν ο Σαρκοζύ επιδοτεί τις γαλλικές εταιρίες, αλλά απαιτεί να μη φύγουν τα κεφάλαιά τους προς τις τσέχικες θυγατρικές τους, ουσιαστικά καταργεί ολόκληρο το κοινοτικό κεκτημένο. Οι χώρες της Ένωσης αναγκάζονται να επιδοτήσουν τις εταιρίες τους να ανταγωνίζονται αντίστοιχες επιχειρήσεις άλλων χωρών-μελών. Αν δεν το κάνουν, οι επιχειρήσεις τους θα βουλιάξουν. Αν το κάνουν, το κοινοτικό κεκτημένο θα διαλυθεί. Αληθινό αδιέξοδο…
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ένωσης. Κι όχι η παραβίαση του ορίου 3% για το δημοσιονομικό έλλειμμα από τις περισσότερες χώρες-μέλη (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα το παραβιάζει λιγότερο).
Η διεθνής κρίση αναγκάζει όλες τις χώρες να στραφούν στα εθνικά κράτη για να σωθούν οικονομικά (από την κατάρρευση των διεθνών αγορών), κοινωνικά (από τα κύματα ανεργίας) και πολιτικά (από τις εξεγέρσεις όσων περιθωριοποιούνται ξαφνικά και ταχύτατα).
Και τη στιγμή που όλοι ανακαλύπτουν το εθνικό κράτος, κάποιοι στην Ελλάδα ανακαλύπτουν τη… «διεθνή διακυβέρνηση» και βιάζονται τα ξεφορτωθούν το εθνικό κράτος!
Δεν καταλαβαίνουν ότι η κρίση είναι παγκόσμια, αλλά ο τρόπος που επηρεάζεται κάθε χώρα είναι εντελώς διαφορετικός.
Ότι η κρίση αντί να ενώνει διαφορετικές χώρες, κάνει τα συμφέροντά τους ακόμα πιο ανταγωνιστικά μεταξύ τους.
Ότι σε περιόδους οξύτατης και παγκόσμιας κρίσης, κάθε κοινωνία προσπαθεί να σωθεί σε βάρος των υπολοίπων. Και τότε, όποιος διαλύσει το κράτος του – την τελευταία γραμμή άμυνάς του – θα συντριβεί, όχι μόνο από την κρίση, αλλά κι απΆ όλους τους υπόλοιπους, που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβιώσουν.
Όπως είπε κάποτε και ο πατέρας του σύγχρονου Φιλελευθερισμού, ο ?νταμ Σμίθ, αν γίνει σεισμός στην άλλη άκρη της γης - στην Κίνα - και πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι εκεί, στην Αγγλία όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι θα στενοχωρηθούν προς στιγμήν κι αμέσως μετά θα το… ξεχάσουν. Αν όμως, σκοτωθεί ο διπλανός τους ή ο φίλος τους, θα συγκλονιστούν πολύ περισσότερο και θα κάνουν καιρό να συνέλθουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «αναίσθητοι». Σημαίνει απλώς, ότι οι άνθρωποι καθορίζονται από το άμεσο περιβάλλον τους, με το οποίο έχουν προσωπική ταύτιση.
Με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο άμεσο περιβάλλον μας αναπτύσσουμε συναισθηματικές σχέσεις αγάπης και μίσους, συνεργασίας και τριβής, ταύτισης και αντίθεσης. Με αυτούς δημιουργούμε «αίσθηση κοινότητας». Και μέσα στην κοινότητα συγκροτούμε συλλογική ταυτότητα, κοινωνικοποιούμαστε και αποκτάμε «πρόσωπο».
?τομα έξω από την ιδιαίτερη κοινότητά τους, χάνουν το πρόσωπό τους, δηλαδή την ηθική διάστασή τους και το συναισθηματικό βάθος τους.
Αν στερήσεις από τους ανθρώπους την «πατρίδα» τους, ισοπεδώνεις την προσωπικότητά τους, τους αποστερείς απΆ όλα εκείνα που τους κάνουν «πρόσωπα», τους υποβιβάζεις σε αδιαφοροποίητα άτομα – τους κάνεις λοβοτομή.
Σε συνθήκες κρίσης, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες ενστικτωδώς στρέφονται ξανά στην κοινότητά τους και συσπειρώνονται γύρω της. Σε τέτοιες συνθήκες οι κοινότητες-πατρίδες και οι σύγχρονες θεσμικές τους υποστάσεις – τα εθνικά κράτη – αναδεικνύονται σε σημασία, σε βαρύτητα, σε ισχύ και σε νομιμοποιητική βάση για τη δημοκρατική λειτουργία των κοινωνιών.
Όσοι επικαλούνται την «παγκόσμια διακυβέρνηση», όταν οι κοινωνίες συσπειρώνονται γύρω από τα εθνικά κράτη, βρίσκονται πια εκτός τόπου και χρόνου. Είναι μεταλλαγμένοι κήρυκες της παγκοσμιοποίησης. Την ώρα που η παγκοσμιοποίηση των αγορών, των διεθνών οργανισμών και της αυτοκρατορικής «μοναδικής υπερδύναμης» μαζεύει τα κομμάτια και τα θρύψαλά της.
Αληθινοί «παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν το «ποίημα» τους, χωρίς να σκέπτονται, χωρίς να αρθρώνουν Λόγο, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους.
-- «Μοναδική πατρίδα μας είναι η Γή», φωνάζουν.
Και οι παπαγάλοι, και τα χόρτα και τα… ζαρζαβατικά έχουν μοναδική «πατρίδα» (ολόκληρη) τη Γή….
Αλλά άνθρωποι δεν είναι, σε κοινωνίες δεν ζουν, «πρόσωπα» δεν γίνονται, πολιτισμό δεν χτίζουν, οικονομικές κρίσεις δεν περνούν, συναισθηματικό βάθος δεν διαθέτουν, ποίηση δεν διαβάζουν, μεταφυσικές ανησυχίες δεν έχουν.
Είναι περίεργο στΆ αλήθεια, πως αυτή η αποκτήνωση, περνιέται ακόμα στις μέρες μας για… «προοδευτικός ουμανισμός».
Όταν παντού αλλού οι άνθρωποι ξυπνάνε και οι κοινωνίες αφυπνίζονται…
Από τη διεθνή Κρίση κι εξ αιτίας της.
N.Z.
15η Φεβρουαρίου 2009
Παγκόσμια Κρίση, Εθνικά κράτη και «διεθνής διακυβέρνηση»
Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση υφίσταται επικίνδυνους τριγμούς και παρουσιάζει ι βαθιές ρωγμές, από τάσεις εθνικιστικής αναδίπλωσης των μεγάλων (που καθένας σκέπτεται τον εαυτό του) κι από την απελπισία των μικρών (που αντιλαμβάνονται ότι η κοινοτική αλληλεγγύη όνειρο ήταν και πάει), στην Ελλάδα περί άλλα τυρβάζουμε…
Φέτος το Σύμφωνο Σταθερότητας αναμένεται να το παραβιάσουν 11 στις 16 χώρες του ευρώ, μεταξύ των οποίων κι όλες οι «μεγάλες (πλην Γερμανίας ακόμα, αλλά κι εδώ ουδείς παίρνει όρκο). Και μάλιστα σε συνθήκες ύφεσης. Οπότε, έτσι κι αλλιώς, η επιτήρηση δεν έχει νόημα. Θα μας γκρινιάζουν, κάθε τόσο, αλλά αυτή τη στιγμή το πρόβλημα δεν το έχει μόνο η Ελλάδα, ούτε κυρίως η Ελλάδα. Το έχουν όλοι - ακόμα κι όσοι δεν εμφανίζουν «υπερβολικό έλλειμμα».
Όταν ο Σαρκοζύ επιδοτεί τις γαλλικές εταιρίες, αλλά απαιτεί να μη φύγουν τα κεφάλαιά τους προς τις τσέχικες θυγατρικές τους, ουσιαστικά καταργεί ολόκληρο το κοινοτικό κεκτημένο. Οι χώρες της Ένωσης αναγκάζονται να επιδοτήσουν τις εταιρίες τους να ανταγωνίζονται αντίστοιχες επιχειρήσεις άλλων χωρών-μελών. Αν δεν το κάνουν, οι επιχειρήσεις τους θα βουλιάξουν. Αν το κάνουν, το κοινοτικό κεκτημένο θα διαλυθεί. Αληθινό αδιέξοδο…
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ένωσης. Κι όχι η παραβίαση του ορίου 3% για το δημοσιονομικό έλλειμμα από τις περισσότερες χώρες-μέλη (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα το παραβιάζει λιγότερο).
Η διεθνής κρίση αναγκάζει όλες τις χώρες να στραφούν στα εθνικά κράτη για να σωθούν οικονομικά (από την κατάρρευση των διεθνών αγορών), κοινωνικά (από τα κύματα ανεργίας) και πολιτικά (από τις εξεγέρσεις όσων περιθωριοποιούνται ξαφνικά και ταχύτατα).
Και τη στιγμή που όλοι ανακαλύπτουν το εθνικό κράτος, κάποιοι στην Ελλάδα ανακαλύπτουν τη… «διεθνή διακυβέρνηση» και βιάζονται τα ξεφορτωθούν το εθνικό κράτος!
Δεν καταλαβαίνουν ότι η κρίση είναι παγκόσμια, αλλά ο τρόπος που επηρεάζεται κάθε χώρα είναι εντελώς διαφορετικός.
Ότι η κρίση αντί να ενώνει διαφορετικές χώρες, κάνει τα συμφέροντά τους ακόμα πιο ανταγωνιστικά μεταξύ τους.
Ότι σε περιόδους οξύτατης και παγκόσμιας κρίσης, κάθε κοινωνία προσπαθεί να σωθεί σε βάρος των υπολοίπων. Και τότε, όποιος διαλύσει το κράτος του – την τελευταία γραμμή άμυνάς του – θα συντριβεί, όχι μόνο από την κρίση, αλλά κι απΆ όλους τους υπόλοιπους, που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβιώσουν.
Όπως είπε κάποτε και ο πατέρας του σύγχρονου Φιλελευθερισμού, ο ?νταμ Σμίθ, αν γίνει σεισμός στην άλλη άκρη της γης - στην Κίνα - και πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι εκεί, στην Αγγλία όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι θα στενοχωρηθούν προς στιγμήν κι αμέσως μετά θα το… ξεχάσουν. Αν όμως, σκοτωθεί ο διπλανός τους ή ο φίλος τους, θα συγκλονιστούν πολύ περισσότερο και θα κάνουν καιρό να συνέλθουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «αναίσθητοι». Σημαίνει απλώς, ότι οι άνθρωποι καθορίζονται από το άμεσο περιβάλλον τους, με το οποίο έχουν προσωπική ταύτιση.
Με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο άμεσο περιβάλλον μας αναπτύσσουμε συναισθηματικές σχέσεις αγάπης και μίσους, συνεργασίας και τριβής, ταύτισης και αντίθεσης. Με αυτούς δημιουργούμε «αίσθηση κοινότητας». Και μέσα στην κοινότητα συγκροτούμε συλλογική ταυτότητα, κοινωνικοποιούμαστε και αποκτάμε «πρόσωπο».
?τομα έξω από την ιδιαίτερη κοινότητά τους, χάνουν το πρόσωπό τους, δηλαδή την ηθική διάστασή τους και το συναισθηματικό βάθος τους.
Αν στερήσεις από τους ανθρώπους την «πατρίδα» τους, ισοπεδώνεις την προσωπικότητά τους, τους αποστερείς απΆ όλα εκείνα που τους κάνουν «πρόσωπα», τους υποβιβάζεις σε αδιαφοροποίητα άτομα – τους κάνεις λοβοτομή.
Σε συνθήκες κρίσης, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες ενστικτωδώς στρέφονται ξανά στην κοινότητά τους και συσπειρώνονται γύρω της. Σε τέτοιες συνθήκες οι κοινότητες-πατρίδες και οι σύγχρονες θεσμικές τους υποστάσεις – τα εθνικά κράτη – αναδεικνύονται σε σημασία, σε βαρύτητα, σε ισχύ και σε νομιμοποιητική βάση για τη δημοκρατική λειτουργία των κοινωνιών.
Όσοι επικαλούνται την «παγκόσμια διακυβέρνηση», όταν οι κοινωνίες συσπειρώνονται γύρω από τα εθνικά κράτη, βρίσκονται πια εκτός τόπου και χρόνου. Είναι μεταλλαγμένοι κήρυκες της παγκοσμιοποίησης. Την ώρα που η παγκοσμιοποίηση των αγορών, των διεθνών οργανισμών και της αυτοκρατορικής «μοναδικής υπερδύναμης» μαζεύει τα κομμάτια και τα θρύψαλά της.
Αληθινοί «παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν το «ποίημα» τους, χωρίς να σκέπτονται, χωρίς να αρθρώνουν Λόγο, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους.
-- «Μοναδική πατρίδα μας είναι η Γή», φωνάζουν.
Και οι παπαγάλοι, και τα χόρτα και τα… ζαρζαβατικά έχουν μοναδική «πατρίδα» (ολόκληρη) τη Γή….
Αλλά άνθρωποι δεν είναι, σε κοινωνίες δεν ζουν, «πρόσωπα» δεν γίνονται, πολιτισμό δεν χτίζουν, οικονομικές κρίσεις δεν περνούν, συναισθηματικό βάθος δεν διαθέτουν, ποίηση δεν διαβάζουν, μεταφυσικές ανησυχίες δεν έχουν.
Είναι περίεργο στΆ αλήθεια, πως αυτή η αποκτήνωση, περνιέται ακόμα στις μέρες μας για… «προοδευτικός ουμανισμός».
Όταν παντού αλλού οι άνθρωποι ξυπνάνε και οι κοινωνίες αφυπνίζονται…
Από τη διεθνή Κρίση κι εξ αιτίας της.
N.Z.
15η Φεβρουαρίου 2009
Diktyo21 - Newsletter
Η αληθινή «αναδιανομή»
Το αποκάλυψε ο Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν στους Times της Νέας Υόρκης, το περασμένο Σαββατοκύριακο: Η κρατικοποίηση των τραπεζών (έστω κα μερική, έστω και προσωρινή) είναι πλέον, όχι απλώς επιτρεπτή και συζητήσιμη, αλλά απαραίτητη και αναπόφευκτη.
Μάλιστα, κατά τον Κρούγκμαν, έχει δώσει τη «συγκατάθεσή» του, ακόμα και ο ?λαν Γκρίσπαν, πρώην Διοικητής της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας και θεωρούμενος «μέγας γκουρού» του νεοφιλελευθερισμού...
-- Τι θα επιτύχει μερική κρατικοποίηση των τραπεζών;
Θα σπάσει το τραπεζικό καρτέλ. Θα αναγκάσει τις τράπεζες να κάνουν ό,τι επιτάσσουν οι κανόνες της αγοράς σε περιόδους ύφεσης. Να ρίξουν το ποσοστό του κέρδους τους.
Από τη μείωση των επιτοκίων στα υφιστάμενα δάνεια, θα προκύψουν ταυτόχρονα δύο πολύ θετικά για το σύνολο της οικονομίας:
* Πρώτον θα ανακουφιστούν νοικοκυριά κι επιχειρήσεις που ήδη πληρώνουν τοκοχρεωλυτικές δόσεις κάθε μήνα. Θα μειωθούν δραστικά οι δόσεις τους και θα ανέβει το διαθέσιμο εισόδημά τους. Με περισσότερο εισόδημα στη διάθεσή τους, είτε θα αποταμιεύουν περισσότερα (αυξάνοντας την προσφορά ρευστού στις τράπεζες), είτε θα καταναλώνουν περισσότερο (αυξάνοντας τη ζήτηση προϊόντων). Στην πρώτη περίπτωση οι τράπεζες θα αποκτήσουν υγιείς πόρους για τη χρηματοδότησης της αγοράς. Στη δεύτερη, θα αυξηθεί άμεσα η οικονομική δραστηριότητα.
* Δεύτερον, θα μειωθούν οι επισφάλειες των τραπεζών. Όσο λιγότερο «ζορίζονται» νοικοκυριά και επιχειρήσεις να πληρώσουν τις δόσεις τους στις τράπεζες, τόσο λιγότερα δάνεια θα έχουν πρόβλημα. ?ρα τόσο θα μειωθεί το ρίσκο των τραπεζών. Κι όταν μειώνονται οι επισφάλειες και το ρίσκο των τραπεζών, τόσο αυξάνεται ο δείκτης της κεφαλαιακής τους επάρκειας.
-- Που θα οδηγήσει αυτό;
Όσο εξυγιαίνονται οι τράπεζες και αυξάνεται η οικονομική δραστηριότητα, τα χρηματιστήρια θα αρχίσουν ανεβαίνουν και το κράτος θα μπορέσει, κάποια στιγμή, να πουλήσει πολύ υψηλότερα τις μετοχές που αγόρασε για να ελέγξει τις τράπεζες.
Το σύστημα θα επανέλθει στην ελεύθερη αγορά, υπό πολύ αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τράπεζες, υπό πολύ πιο ανταγωνιστικό καθεστώς για την οικονομία συνολικά, με πολύ υγιέστερα χαρτοφυλάκια για όλους, χωρίς πρακτικές τραπεζικού καρτέλ, με περισσότερη αισιοδοξία στα νοικοκυριά και πολύ καλύτερο αναπτυξιακό κλίμα για τις επιχειρήσεις.
Η επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών θα γίνει σε πολύ υψηλότερες τιμές για τις μετοχές τους, χωρίς ασυδοσία για τις διοικήσεις τους και με πολύ μεγαλύτερα περιθώρια στην υπόλοιπη οικονομία να αναπτυχθεί.
Κι αυτό θα είναι αληθινό «νιού ντηλ»: Αληθινή «αναδιανομή» εισοδήματος αρχικά, περιουσίας, στη συνέχεια και επενδυτικών ευκαιριών τελικά.
Η μερική κρατικοποίησή των τραπεζών είναι πλέον μέτρο σωτηρίας της ελεύθερης αγοράς μακροχρόνια, όχι πλήγμα σε βάρος της.
Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, αντιπροέδρου του ΔΣ/Δ21
25η Φεβρουαρίου 2009
Η αληθινή «αναδιανομή»
Το αποκάλυψε ο Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν στους Times της Νέας Υόρκης, το περασμένο Σαββατοκύριακο: Η κρατικοποίηση των τραπεζών (έστω κα μερική, έστω και προσωρινή) είναι πλέον, όχι απλώς επιτρεπτή και συζητήσιμη, αλλά απαραίτητη και αναπόφευκτη.
Μάλιστα, κατά τον Κρούγκμαν, έχει δώσει τη «συγκατάθεσή» του, ακόμα και ο ?λαν Γκρίσπαν, πρώην Διοικητής της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας και θεωρούμενος «μέγας γκουρού» του νεοφιλελευθερισμού...
-- Τι θα επιτύχει μερική κρατικοποίηση των τραπεζών;
Θα σπάσει το τραπεζικό καρτέλ. Θα αναγκάσει τις τράπεζες να κάνουν ό,τι επιτάσσουν οι κανόνες της αγοράς σε περιόδους ύφεσης. Να ρίξουν το ποσοστό του κέρδους τους.
Από τη μείωση των επιτοκίων στα υφιστάμενα δάνεια, θα προκύψουν ταυτόχρονα δύο πολύ θετικά για το σύνολο της οικονομίας:
* Πρώτον θα ανακουφιστούν νοικοκυριά κι επιχειρήσεις που ήδη πληρώνουν τοκοχρεωλυτικές δόσεις κάθε μήνα. Θα μειωθούν δραστικά οι δόσεις τους και θα ανέβει το διαθέσιμο εισόδημά τους. Με περισσότερο εισόδημα στη διάθεσή τους, είτε θα αποταμιεύουν περισσότερα (αυξάνοντας την προσφορά ρευστού στις τράπεζες), είτε θα καταναλώνουν περισσότερο (αυξάνοντας τη ζήτηση προϊόντων). Στην πρώτη περίπτωση οι τράπεζες θα αποκτήσουν υγιείς πόρους για τη χρηματοδότησης της αγοράς. Στη δεύτερη, θα αυξηθεί άμεσα η οικονομική δραστηριότητα.
* Δεύτερον, θα μειωθούν οι επισφάλειες των τραπεζών. Όσο λιγότερο «ζορίζονται» νοικοκυριά και επιχειρήσεις να πληρώσουν τις δόσεις τους στις τράπεζες, τόσο λιγότερα δάνεια θα έχουν πρόβλημα. ?ρα τόσο θα μειωθεί το ρίσκο των τραπεζών. Κι όταν μειώνονται οι επισφάλειες και το ρίσκο των τραπεζών, τόσο αυξάνεται ο δείκτης της κεφαλαιακής τους επάρκειας.
-- Που θα οδηγήσει αυτό;
Όσο εξυγιαίνονται οι τράπεζες και αυξάνεται η οικονομική δραστηριότητα, τα χρηματιστήρια θα αρχίσουν ανεβαίνουν και το κράτος θα μπορέσει, κάποια στιγμή, να πουλήσει πολύ υψηλότερα τις μετοχές που αγόρασε για να ελέγξει τις τράπεζες.
Το σύστημα θα επανέλθει στην ελεύθερη αγορά, υπό πολύ αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τράπεζες, υπό πολύ πιο ανταγωνιστικό καθεστώς για την οικονομία συνολικά, με πολύ υγιέστερα χαρτοφυλάκια για όλους, χωρίς πρακτικές τραπεζικού καρτέλ, με περισσότερη αισιοδοξία στα νοικοκυριά και πολύ καλύτερο αναπτυξιακό κλίμα για τις επιχειρήσεις.
Η επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών θα γίνει σε πολύ υψηλότερες τιμές για τις μετοχές τους, χωρίς ασυδοσία για τις διοικήσεις τους και με πολύ μεγαλύτερα περιθώρια στην υπόλοιπη οικονομία να αναπτυχθεί.
Κι αυτό θα είναι αληθινό «νιού ντηλ»: Αληθινή «αναδιανομή» εισοδήματος αρχικά, περιουσίας, στη συνέχεια και επενδυτικών ευκαιριών τελικά.
Η μερική κρατικοποίησή των τραπεζών είναι πλέον μέτρο σωτηρίας της ελεύθερης αγοράς μακροχρόνια, όχι πλήγμα σε βάρος της.
Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, αντιπροέδρου του ΔΣ/Δ21
25η Φεβρουαρίου 2009
Λέω εγώ τώρα και ρωτώ : μήπως η τεχνιτή κρίση αποτελεί ένα είδος μαζέματος και αρπαγηής των περιουσιών των πολιτών για να χρημματοδοτηθεί ενας μεγάλος πόλεμος;;
Η ληστεία που έγινε στο χρηματιστήριο Αθηνών το 2000 για μενα χρηματοδότησε τον μετέπειτα τον πόλεμο της Αμερικής στον Κόλπο!!
Αυτό λέω !!!
Η ληστεία που έγινε στο χρηματιστήριο Αθηνών το 2000 για μενα χρηματοδότησε τον μετέπειτα τον πόλεμο της Αμερικής στον Κόλπο!!
Αυτό λέω !!!
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Δικαίωμα του καθ' ενός να λέει ότι θέλει Πέτρο