Β. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

¶κρως ενδιαφέρουσες οι απόψεις. Απλά "συμπληρώνοντας" να αναφέρω ότι τεχνολογία χωρίς ανθρωπιστικές βάσεις - κλασική παιδεία, οδηγεί στον άκρατο τεχνοκρατισμό και στον τελικό αφανισμό και κυνισμό (και για να προλάβω τον φίλτατο Μάριο, δεν εννοώ το κίνημα των κυνικών της αρχαιότητος, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο με την σύγχρονη έννοια, όπου κυνισμός πολλές φορές είναι οι βομβαρδισμοί νοσοκομείων από "συμμαχικές" βόμβες, η μετατροπή των ανθρώπων σε πειραματόζωα εν αγνοία τους προς χάριν μίας ψευδεπιγράφου προόδου ή ανακαλύψεως κ.ο.κ).

Diktyo21 - Newsletter

Πως διαλύεται μία χώρα


Στο αντικείμενο του θέματος έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια (περίπου 8) αρκετή εμπειρία που κατα τη γνώμη συνοψίζεται στα εξής βασικά.
Έτσι αν έχεις πολλά λεφτά και θέλεις να διαλύσεις μία χώρα προχωρείς ως εξής:
1. Διαλύεις την μέση παιδεία εισάγοντας τον κομματικό συνδικαλισμό στα σχολεία. Δεκαπενταμελή στα γυμνάσια -λύκεια, κτλ. Έτσι οι μαθητές από <> γίνονται <> δημοκρατικοί πολίτες που συνδιοικούν (μάλλον διοικούν) μέσω των κομμάτων τους τα σχολεία. Αποτέλεσμα, τέλεια διάλυση, έλλειψη πειθαρχίας, έλλειψη μάθησης, έλλειψη σεβασμού των δασκάλων τους, κτλ
Συνέπεια τούτου είναι επίσης και το <> των καταλήψεων, που εκτός από τη διάλυση της παιδείας αφήνει σχεδόν πάντα πίσω του βανδαλισμούς και καταστροφές. Έτσι ένα αχαρακτήριστο κράτος (κυβέρνηση, εισαγγελείς, δημοτικοί άρχοντες, κτλ) για ένα δήθεν πολιτικό κόστος ανέχεται πχ 5 εως 6 ανωριμα παιδιά με ένα λουκέτο να εμποδιζουν τη λειτουργία του σχολείου και τη μάθηση.
2. Διαλύεις την ανώτατη παιδεία κυρίως με τη κομματικοποίηση της και τον έλεγχο της από κόμματα, με απεργίες, καταλήψεις , διακοπές της εκπαίδευσης κτλ. χωρίς επι χρόνια ουσιαστικά να έχει δοθεί λύση στο απαράδεκτα φασιστικό δικαίωμα των καταλήψεων,κτλ. Προφανώς χώρα χωρίς παιδεία δεν μπορεί να συνεχίσει επί μακρόν να υπάρχει. .....
Επίσης δεν είναι δυνατόν να έχουμε εκπαίδευση χωρίς συμμετοχή των σπουδαστών στο εκπαιδευτικό έργο, το πλείστον των οποίων σιγά σιγα δεν συμμετέχει στο διδακτικό έργο, αφού η παρακολούθηση του δεν είναι στη πράξη υποχρεωτική. Έτσι ένας μεγάλος αριθμός συμμετέχει μόνον στις εξετάσεις.
Βέβαια αυτό είναι και αποτέλεσμα του μεγάλου αριθμού των εισαγόμενων για τους οποίους δεν επαρκούν τα μέσα, αίθουσες διδασκαλίας κτλ
3. Διαλύεις την εθνική ταυτότητα από κατευθυνόμεμους ιστορικούς <> όπως πολύ χαρακτηριστικά του ονόμασε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και από άλλους <> των <> σχολικών βιβλίων.
4. Αφήνεις <> αμπέλι τη χώρα για να μπεί ως μετανάστης όποιος θέλει, ανεξάρτητα αν η χώρα τον χρειάζεται ή όχι. Έτσι αυτό που θα εθεωρείτιο έγκλημα πολέμου εαν το έκανε μία κατοχική δύναμη (η αλλαγή της σύνθεσης του πληθυσμού) σε μας αφήνεται εσκεμμένα από τους <> να γίνεται, ώστε με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια οι έλληνες θα είναι μειοψηφία στη χώρα τους.
5. Παράλληλα με το προηγούμενο αφου εξαγοραστούν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, βομβαρδίζουν συνεχώς τον κόσμο, ότι είναι απαράδεκτος ρατσιστής, εθνικιστής, ελληναράς, ότι η σημαία είναι ένα πανί που ο καθένας έχει <> να καίει και να προσβάλλει (το είπε δυστυχώς βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος με πατέρα τέως υπουργό και νυν ευρωβουλευτή, ο υιός Βαρβιτσιώτης).
Καθορίζουμε παράλληλα <> δικαίωμα επώνυμης δεσποινίδας να δείχνει το <> της , αυναν... δεσποινίδας υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου, κτλ.
Εν ολίγοις προσπαθούμε να τρελλάνουμε τον κόσμο. Σε αυτό συμβάλλουν (με αδράν αμοιβή και τα δήθεν παρατηρητηρια Ελσίνκι, ΜΚΟ,κτλ. σε διατεγμένη υπηρεσία.
6. Διαλύεις την αστυνομία τρελλαίνοντας την κυριολεκτικά. Έτσι ένας αστυφύλακας θα πρέπει να δέχεται να καεί χωρίς να αντιδρά, θα πρέπει να δέχεται πυροβολισμόυς χωρίς να αντιδρά γιατί γνωρίζει ότι αν πάθει βλάβη ο επίδοξος δολοφόνος του δεν γλυτώνει τη φυλακή και τη διαπόμπευση των εξαγορασμένων, ΜΜΕ, κτλ.
7. Με κάποιο <>, εξ Ελλάδος, ή εκ γείτονος εξ ανατολών, πείθονται πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, κτλ.. να υποστηρίζουν ενορχηστρωμένα και φανατικά , πχ. την τουρκοποίηση της Κύπρου μέσω του σχεδίου ΑΝΑΝ (που όπου νάναι καταφθάνει πάλιν), τα επεκτατικά σχέδια των Σκοπίων εις βάρος της χώρας μας μέσω του ονόματος, τον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου και τη διχοτόμηση του, κτλ
8. Υποβάλλεις στον κόσμο, ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να ενδιαφέρεται και να εκφράζει τη γνώμη του για τα εθνικά θέματα πλην των πολιτικών και των νεοταξικών. Έτσι κατακεραυνώναμε τον εξαίρετο μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ως μάστιγα του θεού και εξαίρουμε τη βουβαμάρα του νυν αρχιεπισκόπου.
9. Τελευταίο μέτρο για την άλωση της χώρας είναι η διαλυση του στρατού της που φοβούμαι ότι είναι ο τελευταίος στόχος. Πχ αφήνεται η κρατική τηλεόραση να προσπαθεί να γελειοποιήσει το στράτευμα με ηλίθια συριαλ, τα ΜΜΕ ψάχνουν θέματα να κτυπήσουν το φρόνημα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, κτλ
10. Η εξωτερική πολιτική της χώρας σχεδίάζεται από ίδρυμα (το ΕΛΙΑΜΕΠ) στο οποίο συμμετέχουν τα γνωστά πρόσωπα

Μία χώρα που επι δώδεκα περίπου χρόνια υφίσταται τα ανωτέρω είναι θαύμα πως επιζεί.

Τ/ Ειδικού Αναλυτή

28η Ιανουαρίου 2009

ΑΝΑΛΥΣΗ

21-2-2009 μ.Χ.



ΕΝΩ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ «ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ»

ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΡΡΑΞΗ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΩΣΙΚΟΥΣ ΑΓΩΓΟΥΣ!!!



«Κόκκινο πανί» για τις ισχυρές πολυεθνικές της Δύσης, ο Ρωσικός αγωγός Φυσικού Αερίου SOUTH STREAM,

που διακλαδίζεται προς δύο κατευθύνσεις: η πάνω που περνά από τη Σερβία και η κάτω που περνά από την Ελλάδα





Ουάσιγκτον, του Λάμπρου Παπαντωνίου

για το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ



Η εφημερίδα INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE αναφέρεται στην ενεργειακή διείσδυση της Ρωσίας στα Βαλκάνια, με αφορμή την επαναλειτουργία των διυλιστηρίων πετρελαίου στη Βοσνία, με ρωσική χρηματοδότηση, ενώ εκτενής αναφορά γίνεται στο σχέδιο κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου, South Stream. Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, η επαναλειτουργία των διυλιστηρίων πετρελαίου στην πόλη Bosanski Brod, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, φανερώνει την πρόθεση της Ρωσίας για πολιτική διείσδυση σε μια περιοχή της Ευρώπης, η οποία είναι κρίσιμη για τα στρατηγικά της σχέδια.



Τα διυλιστήρια άρχισαν να λειτουργούν εκ νέου το Νοέμβριο, καθώς παρέμεναν κλειστά από το 2005, για να επιδιορθωθούν οι ζημιές που είχαν προκληθεί κατά την περίοδο των νεότερων βαλκανικών πολεμικών αναταραχών, 1992-1995. Η επαναλειτουργία τους χρηματοδοτήθηκε από τη Ρωσία, ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, για τη δημιουργία πολιτικών συμμαχιών στην περιοχή, ιδιαιτέρως με τη παραδοσιακή της σύμμαχο Σερβία, επενδύοντας στην ενέργεια σε χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Βοσνία δέχθηκε 14 δις δολ., ως ξένη βοήθεια από το τέλος του πολέμου. Σε σχέση με αυτά η επένδυση της Ρωσίας, 475 εκ. δολαρίων, φαντάζει πενιχρή, ιδίως αν ληφθούν υπόψη τα τεράστια ποσά που επενδύονται στον τομέα της ενέργειας.



Τα επίσημα εγκαίνια των διυλιστηρίων «Bosanski Brod» στη Βοσνία, Νοέμβριος 2008



Στη Βοσνία ωστόσο, όπου η ανεργία ανέρχεται στο 40%, η επαναλειτουργία των διυλιστηρίων, υπό τη νέα ιδιοκτησία, την κρατική ρωσική εταιρεία Zarubezhneft προσφέρει νέες προοπτικές στην ανάπτυξη της περιοχής. Από τις 25.000 των κατοίκων της πόλης οι 4.000 χιλιάδες εργάζονταν στα διυλιστήρια. Τα διυλιστήρια αναμένεται να καλύψουν όλες τις ανάγκες της Βοσνίας σε διυλισμένα πετρελαϊκά προϊόντα, όπως βενζίνη και πετρέλαιο θέρμανσης, οι οποίες υπολογίζονται στους 1,5 εκ. τόνους ετησίως, ενώ θα μπορεί να εξάγει τις υπόλοιπες ποσότητες, καθώς, εν πλήρει λειτουργία, θα μπορεί να παράγει 4,2 εκ. τόνους.



Η επαναλειτουργία των διυλιστηρίων, τα οποία βρίσκονται στην περιοχή της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, συμπίπτει με την υπογραφή ενεργειακών συμφωνιών μεταξύ της Gazprom και της Σερβίας, αξίας 2,5 δις δολαρίων. Σέρβοι αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι οι συμφωνίες αυτές θα μπορούσαν να καταστήσουν το βαλκανικό αυτό κράτος έναν ενεργειακό περιφερειακό κόμβο.



Ο πετρελαϊκός κάδος της Gazprom, η Gazprom Neft, απέκτησε το 51% των μετοχών της κρατικής σερβικής πετρελαϊκής εταιρείας NIS με την υπόσχεση ότι θα συμπεριλάβει τη Σερβία στις χώρες από τις οποίες θα διέρχεται ο αγωγός φυσικού αερίου, South Stream!!!



Όπως επισημαίνει ο Dejan Ostojic, ειδικός εμπειρογνώμονας της Παγκόσμιας Τράπεζας για ενεργειακά θέματα στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία, «η Ρωσία χρειάζεται τον South Stream, ως έναν εναλλακτικό διάδρομο», προσθέτοντας ότι αυτός εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές, «η Ρωσία εξαρτάται από τους Δυτικούς καταναλωτές, όπως και αυτοί εξαρτώνται από την παροχή φυσικού αερίου». Αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της ΕΕ έχουν εκδηλώσει την ανησυχία τους ότι ο αγωγός South Stream θα μπορούσε να υπονομεύσει τις προσπάθειές τους για την διαφοροποίηση στις πηγές φυσικού αερίου και να αυξήσει την πολιτική και οικονομική επιρροή της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Ο Dejan Ostojic υποστηρίζει ωστόσο ότι τα οικονομικά πλεονεκτήματα είναι εμφανή. «Ένα ενεργειακό πρόβλημα για τη Ρωσία αποτελεί ενεργειακό πρόβλημα για την Ευρώπη. Κανείς δεν αρνείται ότι η ενέργεια είναι στενά συνδεδεμένη με γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά σχέδια, επικρατεί όμως η οικονομική λογική. Όλοι επιδιώκουν οφέλη».



Ο Aleksandar Kovacevic, Σέρβος εμπειρογνώμωνος ενεργειακών θεμάτων, που συνεργάζεται με τη Διεθνή Επιτροπή Ενέργειας, επισημαίνει ότι η Σερβία παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο, επαναπαυόμενη απλά στην πρόσκληση της Ρωσίας να συμμετάσχει στο South Stream: «Εάν όλη η ενεργειακή πολιτική βασίζεται σε ένα μεγάλο σχέδιο, τότε η οικονομία διατρέχει κίνδυνο. Δεν γνωρίζουμε την εναλλακτική λύση της κυβέρνησης στην περίπτωση αποτυχίας τους σχεδίου».




Ο «ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ»

Ο Ρωσικός South Stream και ο Αμερικανικός Nabucco, που σημαίνει «Ναβουχοδονόσορ»!
Ο Σαντάμ δεν ήταν παρά η αφορμή για την είσοδο των ΗΠΑ στον «πόλεμο των ασιατικών αγωγών»
που έχει προ πολλού αρχίσει και εξελίσσεται σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Γεωργία και Βαλκάνια…


Στο ίδιο μήκος κύματος, σε άλλο άρθρο γνώμης, τον περασμένο μήνα και πάλι στην INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE, με τίτλο «Russia’s next flash point», ο Denis Corboy, διευθυντής του Caucasus Policy Institute στο King’s College στο Λονδίνο και πρώην πρέσβης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Γεωργία, ο William Courtney, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Καζακστάν και στη Γεωργία και ο Kenneth Yalowitz, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Λευκορωσία και στη Γεωργία, είχαν αναφερθεί στην ανάγκη αντιμετώπισης του ρωσικού κινδύνου, ο οποίος θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα εμπόλεμη σύρραξη!!!





«ΡΩΣΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΦΛΙΔΑ ΚΑΙ ΑΓΩΓΟΥΣ ΚΑΥΚΑΣΟΥ»

Όπως επισημαίνουν, ο τραγικός πόλεμος στη Γεωργία, τον περασμένο Αύγουστο έδειξε την ετοιμότητα της Ρωσίας στη χρήση της στρατιωτικής της ισχύος, ενώ στις 24 Δεκεμβρίου, ο Ρώσος Πρόεδρος, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, επιβεβαίωσε τη βούληση της Ρωσίας να διασφαλίσει τα συμφέροντά της με όλα τα διαθέσιμα μέσα. Η Μόσχα έχει δείξει την πρόθεσή της για επιβολή επί των ασθενέστερων γειτονικών κρατών της. Από τον Αύγουστο έχει διπλασιάσει τα στρατεύματά της στις δύο αποσχιστικές περιοχές της Γεωργίας, την Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία, ενώ τα στρατεύματά της βρίσκονται μόλις είκοσι χιλιόμετρα από την Τιφλίδα, και πολύ κοντά στους ενεργειακούς αγωγούς του Καυκάσου. Οι ρωσικές δυνάμεις θα μπορούσαν να τα καταλάβουν όποτε το θελήσουν…





«ΕΙΣΒΟΛΗ ΡΩΣΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ»

Εάν επίσης, σημειώνουν, το Κίεβο δεν ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Μόσχας, ο ρωσικός στρατός θα μπορούσε να εισβάλλει για να «προστατέψει» τους αγωγούς της Ουκρανίας προς την Ευρώπη! Η Ρωσία επίσης αλλοιώνει το νομικό καθεστώς της Κριμαίας μοιράζοντας ρωσικά διαβατήρια στους Ρώσους που κατοικούν εκεί και διεκδικώντας την παραμονή της ναυτικής τη;ς βάσης στη Σεβαστούπολη, μετά την εκπνοή της συμφωνίας το 2017! Η Μόσχα μοιάζει να δημιουργεί τα προσχήματα για επέμβαση!





«ΙΣΧΥΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ»

Δεν θα πρέπει επίσης να παραγνωρίζονται άλλα ενδεικτικά στοιχεία, όπως η παρουσία χιλιάδων Ρώσων στο Καζακστάν, το οποίο διαθέτει μεγάλα ενεργειακά αποθέματα. Οι ηγέτες της χώρας κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να είναι αρεστοί στη Μόσχα, το Κρεμλίνο ωστόσο δείχνει ενοχλημένο από την εξαγωγή κάποιων ενεργειακών υλών μέσω του νοτίου Καυκάσου.



Το Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν διαθέτουν επίσης μεγάλες ενεργειακές πηγές, αλλά οι κυβερνήσεις τους θα αποδεικνύονταν ανήμπορες σε ενδεχόμενες προκλήσεις της Μόσχας. Ακόμη πιο απειλητική φαντάζει η πρόσφατη εξαγγελία της Ρωσίας για τη δημιουργία μιας «διεθνούς» στρατιωτικής δύναμης για την Κεντρική Ασία.



Οι αρθρογράφοι επισημαίνουν επίσης, μεταξύ άλλων, ότι η χρήση της ισχύος από τη Ρωσία θα μπορούσε να απειλήσει σημαντικά αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα. Ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών της Κασπίας θα απειλούσε δυτικές επενδύσεις εκατομμυρίων δολαρίων και θα διεύρυνε την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν θα εξαρτώνται όλο και περισσότερο από τον ανεφοδιασμό μέσω της Κεντρικής Ασίας και του νότιου Καύκασου.





«ΚΑΡΟΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΙΟ…»

Η Δύση χρειάζεται μια διπλή στρατηγική. Πρώτον έναν διάλογο που θα ενθαρρύνει τη Ρωσία να διοχετεύσει τις φιλοδοξίες της με λιγότερο απειλητικούς τρόπους και ενέργειες που θα αποκαθιστούν την ασφάλεια των γειτονικών της χωρών. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένας διάλογος για την οικονομική ενίσχυση της Ρωσίας, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, να διευκολυνθεί η εξυγίανση της οικονομίας της, να ενισχυθεί το παραγωγικό εμπόριο και οι επενδύσεις και να αναζητηθούν δίκαιες ενεργειακές σχέσεις με τους άλλους. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τη Ρωσία και τη Γεωργία να προβούν σε διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση των μεταφορών και των οικονομικών σχέσεων, οι οποίες θα ήταν επωφελείς και για την Αρμενία. Ένας διάλογος για θέματα ασφάλειας θα μπορούσε να περιλαμβάνει την πλήρη συμμόρφωση με την εκεχειρία στη Γεωργία, την εξεύρεση ενός τρόπου που θα κατοχυρώνει την ασφάλεια της Ρωσίας, καθησυχάζοντας παράλληλα τους γειτόνους της και τη δημιουργία μιας περιφερειακής συνεργασίας για την αντιμετώπιση διακρατικών απειλών, όπως της πυρηνικής τρομοκρατίας και των πανδημιών. Ο διάλογος αυτός θα μπορούσε να είναι συμπληρωματικός στις συνομιλίες ΗΠΑ-Ρωσίας για τα στρατηγικά όπλα και σε αυτές του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας.



Δεύτερον, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα πρέπει να βοηθήσουν τα γειτονικά προς τη Ρωσία κράτη να αναπτύξουν την άμυνά τους και να προστατεύσουν κρίσιμες υποδομές. Η πιο συχνή αμερικανική ή νατοϊκή στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί κρίσιμη. Δεν απαιτείται αναγκαστικά μια μόνιμη στάθμευση στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά θα μπορούσε να περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, κοινό επιχειρησιακό αρχηγείο, ανταλλαγή πληροφοριών και αποθήκευση στρατιωτικού υλικού! Οι χώρες αυτές δεν μπορούν από μόνες τους να αντιμετωπίσουν το ρωσικό στρατό. Η Μόσχα θα πρέπει να υποχρεωθεί να λαμβάνει υπόψη της τις πιθανότητες αποτυχίας, πριν σχεδιάσει οποιαδήποτε επίθεση!



Και οι δυτικοί αναλυτές καταλήγουν, πως ο διάλογος με τη Ρωσία και η καλύτερη άμυνα των γειτονικών της χωρών, θα συμβάλλουν στην αποφυγή ενός ακόμη πολέμου και ενός ακόμη σημείου ανάφλεξης με τη Δύση!

http://www.noiazomai.net/rosiabalkan.html

Diktyo21 - Newsletter
Διδάγματα από το 1908 για το 2008


Κατά την διάρκεια του παρελθόντος Ιουλίου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω σε ένα μοναστήρι κοντά στην Κόνιτσα μία ενδιαφέρουσα ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέα. Η ομιλία ανεφέρετο στην εκατοστή επέτειο της Επαναστάσεως των Νεοτούρκων (Χουριέτ), η οποία εξερράγη τον Ιούλιο του 1908. Θυμίζω ότι οι Νεότουρκοι περιόρισαν την εξουσία του Σουλτάνου και υποσχέθηκαν ελευθερία και δικαιώματα στις διάφορες εθνότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με αυτή την αφορμή σταμάτησε και η δράση των ενόπλων ομάδων των Ελλήνων Μακεδονομάχων. Παρά τις ελπίδες που καλλιεργήθηκαν γρήγορα οι Νεότουρκοι έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Το 1909 άρχισαν την γενοκτονία των Αρμενίων και το 1914 την γενοκτονία των Μικρασιατών Ελλήνων. Στην πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε μεταξύ άλλων και τά εξής:
«Πολλές ελληνικές προσωπικότητες εκδηλώθηκαν φανερά υπέρ του Χουριέτ. Ανάμεσά τους ο πρώην Πρωθυπουργός Δημήτριος Ράλλης, ο οποίος σε ομιλία του στο Μοναστήρι (σ.σ. σήμερα ανήκει στα Σκόπια) και απευθυνόμενος κυρίως στους οργανωμένους στο Μακεδονικό Κομιτάτο, ετόνιζε: «Κύριοι, το Χουριέτ καλύπτει όλας τας εθνότητας. Το εθνικόν σας καθήκον είναι πλέον η αμέριστος συνεργασία σας μετά των άλλων εθνοτήτων και των Τούρκων. Προηγείται δε η συνεργασία μετά των Τούρκων». Από την άλλη, όμως, μεριά δεν ήσαν λίγοι και αυτοί που μπόρεσαν να δουν μακρύτερα, πέρα από τις γιορτές και τα πανηγύρια που είχε προκαλέσει το Χουριέτ. Ανάμεσά τους ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακεόμ ο Γ΄, ο οποίος επανειλημμένως εδήλωνε: «Οι Νεότουρκοι είναι πρωτίστως Τούρκοι. Θα είναι επικίνδυνη αφέλεια διά τον Ελληνισμόν να φαντάζεται ότι κατέλαβαν την εξουσίαν δια να διαλύσουν την αυτοκρατορίαν των. Τουναντίον, ήλθαν διά να την ενισχύσουν. Και δεν θα επιτρέψουν εις τας εθνικάς μειονότητας να υψώσουν την κεφαλήν». Και όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, η διορατικότητα αυτή του οξυνουστάτου Πατριάρχη Ιωακείμ υπήρξε αλάθητη και ακριβής».
Στις επισημάνσεις αυτές του Μητροπολίτου Κονίτσης θα ήθελα να προσθέσω μία δική μου παρατήρηση. Η αφέλεια και η πολιτική μυωπία του Δημητρίου Ράλλη, ο οποίος είχε πιστέψει τις υποσχέσεις των Νεοτούρκων, θυμίζει την σημερινή αφέλεια ορισμένων συμπατριωτών μας , οι οποίοι πιστεύουν ότι η προσέγγιση της Τουρκίας προς την Ευρώπη θα λύσει τα ελληνοτουρκικά προβλήματα. Η εσφαλμένη αντίληψη του Δ. Ράλλη μου φέρνει στο νου την στάση ορισμένων Κυπρίων πολιτικών, οι οποίοι νομίζουν ότι θα λύσουν το Κυπριακό αγκαλιάζοντας τον Ταλάτ και απενοχοποιώντας τον Αττίλα. Δυστυχώς ο Ελληνισμός δεν διδάσκεται από την ιστορία και από τα παθήματά του. Επί εκατό χρόνια ακούμε κάποιους να μας καλούν να υποκύψουμε στις τουρκικές επιθυμίες προς όφελος της ειρήνης. Όπως ο Δ. Ράλλης –καλόπιστα ίσως αλλά με επικίνδυνα αποτελέσματα- καλούσε τους Έλληνες της Μακεδονίας να απολαύσουν την ... γενναιοδωρία των Νεοτούρκων, έτσι ακούσαμε και το 2004 ορισμένους Έλληνες πολιτικούς να καλούν τους Κυπρίους να δεχθούν το Σχέδιο Ανάν. Οι Νεότουρκοι υποσχέθηκαν Σύνταγμα, όπως και ο Ανάν υποσχέθηκε νέο Σύνταγμα . Και στις δύο περιπτώσεις ο λύκος φορούσε δέρμα προβάτου. Κάτω από το περιτύλιγμα των ωραίων συνθημάτων κρυβόταν και στις δύο περιπτώσεις η δολιότητα και η νομιμοποίηση του τουρκικού εθνικισμού.
Όσοι ακολουθούν σήμερα το πνεύμα των προειδοποιήσεων του Πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄ χαρακτηρίζονται ως «εθνικιστές», «πολεμοχαρείς», «αντιτούρκοι» κλπ. Κι όμως η πορεία των Νεοτούρκων και το μένος τους κατά των Χριστιανικών εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δικαίωσε τον επιφυλακτικό Πατριάρχη. Είμαι βέβαιος ότι στην εποχή του κάποιοι αντίπαλοί του θα τον περιέλουσαν με τα συνήθη ... κοσμητικά επίθετα διαφωνούντες με την δυσπιστία του έναντι των Τούρκων. Ο σπουδαίος αυτός εκκλησιαστικός άνδρας, γέννημα και θρέμμα του Βλαχοφώνου Ελληνισμού, γνώριζε πολύ καλά ότι η τουρκική πολιτική παραμένει εθνοκεντρική, υπομονετική και προσηλωμένη στον στόχο της, είτε περιβάλλεται το ένδυμα του Οθωμανισμού, είτε αυτό του φιλελευθερισμού, είτε υπό τον Σουλτάνο είτε υπό τους Νεοτούρκους, είτε με κεμαλικό είτε με ισλαμικό καπέλλο, είτε εκφράζεται με την σκληρότητα του Ντενκτάς ή με το συγκρατημένο χαμόγελο του Ταλάτ. Αυτοί μένουν σταθεροί στους στόχους τους. Εμείς πότε θα αφυπνισθούμε για να απαλλαγούμε από τις αφέλειες και τους μύθους με τους οποίους ζούμε;

Κωνσταντίνος Χολέβας , Πολιτικός Επιστήμων

15η Νοεμβρίου 2008

Diktyo21 - Newsletter
Για την 28η Οκτωβρίου 1940


Το 1895, ο Λόρδος Κέλβιν, κατά κόσμον William Thomson, ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς της εποχής του, διακήρυξε το εξής εκπληκτικό: «μηχανές που πετάνε, βαρύτερες από τον αέρα, είναι αδύνατο να κατασκευαστούν»!
Οκτώ χρόνια αργότερα διαψεύστηκε πανηγυρικά από δύο ερασιτέχνες μηχανικούς, τους αδελφούς Wright, οι οποίοι κατασκεύασαν την πρώτη ιπτάμενη μηχανή. Ήταν βαρύτερη από τον αέρα. Και κατάφερε να πετάξει….
Το 1900, ο Λόρδος Κέλβιν έκανε μια ακόμα βαρυσήμαντη επισήμανση:
«Δεν υπάρχει πια τίποτε καινούργιο να ανακαλύψουμε στη Φυσική», είπε. «Το μόνο που απομένει είναι να βελτιώσουμε τις μετρήσεις μας με ακρίβεια περισσότερων δεκαδικών ψηφίων»
Πέντε χρόνια αργότερα κι αυτή η διαπίστωση διαψεύστηκε εξ ίσου πανηγυρικά.
Ένας νεαρός υποψήφιος διδάκτορας, ο Αλβέρτος Αϊνστάϊν, ανέτρεψε τη Νευτώνεια Φυσική με τη Θεωρία της Σχετικότητας. Λίγα χρόνια αργότερα, μια πλειάδα ακόμα νεώτερων φυσικών, ο ντε Μπρολί, ο Σρέντιγκερ, ο Χάϊζεμπεργκ και ο Ντυράκ θα ανέτρεπαν ότι είχε απομείνει από το Νευτώνειο κόσμο, με την Κβαντική θεωρία.
Ο Λόρδος Κέλβιν είχε πέσει έξω, για μιαν ακόμα φορά. Αυτό, ασφαλώς, δεν τον εμπόδισε να συγκαταλέγεται, μέχρι σήμερα, μεταξύ των μεγαλύτερων φυσικών. Βρίσκεται μάλιστα θαμμένος στο αβαείο του Westminster, δίπλα στον Νεύτωνα…
Αλλά η Νευτώνεια Φυσική, την οποία θεωρούσε «αιώνια, παγκόσμια κι αδιαμφισβήτητη αλήθεια», είχε πολλαπλά ανατραπεί.
Τι ακριβώς είχε συμβεί;
Πολύ λίγα χρόνια μετά τις βαρύγδουπες διαπιστώσεις του Λόρδου Κέλβιν, η επιστήμη της Φυσικής μπήκε σε μια νέα φάση ωριμότητας, όπου ξεπέρασε το αυτονόητο και προχώρησε στο αδιανόητο. Ο καμπυλωμένος χωροχρόνος του Αϊνστάϊν, τα κβάντα του Ντε Μπρολί, που ήταν κυματοσωματίδια - κύματα και σωματίδια ταυτόχρονα - η απροσδιοριστία της κβαντικής φυσικής του Σρέντιγκερ και του Χάιζεμπεργκ, όλα αυτά ήταν έννοιες αδιανόητες για το ευρύ κοινό.
Αδιανόητες ακόμα και για πολλούς φυσικούς. Και σήμερα ακόμα, δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία για το τι σημαίνουν.
Εν πάση περιπτώσει, κάθε Επιστήμη κάθε κλάδος της Γνώσης, έρχεται κάποια στιγμή που ωριμάζει και προχωρά πέρα από το προφανές, πέρα από τη συμβατική λογική, πέρα από τα «αυτονόητα» της εποχής της.


Αλήθεια, όμως, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το θέμα μας;
Απλούστατα: Υπάρχουν κάποια σημεία, κάποια επίπεδα, κάποιες κλίμακες, κάποιες συγκυρίες, κάποιες ακραίες καταστάσεις, όπου αυτό που φαίνεται «υπό κανονικές συνθήκες προφανές» και λογικό παύει να ισχύει.
Όπως αυτό συμβαίνει στη Φυσική, στα Μαθηματικά, και στην Οικονομία, έτσι συμβαίνει και στην Πολιτική, ή στην Ιστορία των λαών.
Υπάρχουν κάποιες μεγάλες στιγμές, όπου αυτό που μοιάζει «υπό κανονικές συνθήκες προφανές», «τετράγωνα λογικό» και «αυτονόητο», ανατρέπεται. Κι ενεργοποιούνται όχι απλώς κάποια άλλα κίνητρα, πέρα από την κοινή λογική. Αλλά αρχίζουν να ισχύουν κάποιοι άλλοι κανόνες, κάποιας άλλης λογικής.

Για να έλθουμε στον Πολιτική, λοιπόν, γνωρίζουμε ότι οι συσχετισμοί ισχύος επιτρέπουν κάποιες επιλογές σε ένα λαό και του απαγορεύουν κάποιες άλλες.
Και το τίμημα για όποιον λαό αψηφά τους συσχετισμούς ισχύος είναι η ήττα, η υποδούλωση και ο αφανισμός.
Αυτά τα γνωρίζουμε καλά. Αλλά δεν ισχύουν πάντα.
Υπάρχουν στιγμές, που η λογική της ισχύος και των συσχετισμών, αποδεικνύεται στείρα, λανθασμένη και μυωπική.
Είναι τότε που ιδεολογικά προτάγματα ανατρέπουν τη λογική της ισχύος.
Να μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα που προσφέρει η σύγχρονη Ελληνική Ιστορία:

Ας μεταφερθούμε εξήντα-οκτώ χρόνια πίσω, το φθινόπωρο του 1940:
Η Γερμανία του Χίτλερ και η Ιταλία του Μουσολίνι - οι δυνάμεις του ?ξονα - είχαν σαρώσει την Ευρώπη.
Να προσέξουμε κάτι: Η Ελλάδα το 1940 δεν έκανε επιλογή «με ποια πλευρά θα μπει στον Πόλεμο». Δεν υπήρχαν, τη στιγμή εκείνη, «δύο πλευρές». Υπήρχε ο ?ξονας που νικούσε παντού, έλεγχε τα πάντα στην Ευρώπη κι ετοιμαζόταν να επεκταθεί ακόμα παραπέρα.
Κι από την άλλη πλευρά, υπήρχε η Αγγλία, ηττημένη, ταπεινωμένη και καθημαγμένη, που αντιστεκόταν λυσσαλέα, αλλά δεν είχε τίποτε να προσφέρει σε όποιους δυνητικούς συμμάχους της.
Μπορεί η Σοβιετική Ένωση να φοβόταν ότι σύντομα θα ερχόταν κι η σειρά της, μπορεί να ετοιμαζόταν μυστικά να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη Γερμανική επίθεση, αλλά τότε, τυπικά ακόμα, ήταν «διπλωματικός φίλος» της Γερμανίας, κι έστελνε «συγχαρητήρια τηλεγραφήματα» στο Βερολίνο, μετά από κάθε σαρωτική νίκη της Βέρμαχτ.
Μπορεί και οι ΗΠΑ να συμπαραστέκονταν υλικά και ηθικά στη αγρίως δοκιμαζόμενη Βρετανία, αλλά τυπικά ήταν ουδέτερες ακόμα, και δεν φαινόταν εύκολο τότε, πως θα ξεπερνούσαν αυτή την ουδετερότητα. Ο νόμος περί υποχρέωσης στρατιωτικής θητείας και Γενικής επιστράτευσης, ψηφίστηκε στο Αμερικανικό Κογκρέσο, μόλις το επόμενο καλοκαίρι, του 1941, μόλις με μια ψήφο διαφορά, μόλις τρείς μήνες πριν από το Πέρλ Χάρμπορ. Το φθινόπωρο του 1940, η ανάμιξη της Αμερικής στον Πόλεμο φαινόταν πολύ μακρινό και πολύ απίθανο ενδεχόμενο. Για την ακρίβεια, ο Πόλεμος έμοιαζε να έχει τελειώσει…
Κι όμως, εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα, λαός και ηγεσία, καθεστώς κι αντιπολίτευση, επέλεξαν να αντισταθούν. Να αντισταθούν πλήρως, αποφασιστικά, αδιαπραγμάτευτα κι ανυποχώρητα.
Πόσο «λογική» ήταν τότε εκείνη η επιλογή;
Σύμφωνα με τα συμβατικά μέτρα, καθόλου λογική, απολύτως «παράλογη».
Αν υπήρχαν τότε επαγγελματίες αναλυτές και τεχνοκράτες της διαχείρισης κρίσεων, θα εισηγούνταν ομόφωνα, την συνθηκολόγηση της Ελλάδας! Θα πίεζαν να διαπραγματευθεί η Ελλάδα, ακόμα και μείζονες εθνικές παραχωρήσεις, προκειμένου να ΜΗ βγει στον Πόλεμο, ή να βγει με το μέρος των τότε «νικητών»: Δηλαδή του ?ξονα.
Ευτυχώς, δεν υπήρχαν τότε τέτοια golden boys, που καταλαβαίνουν τις τεχνικές παραμέτρους του προβλήματος, αλλά συχνά δεν καταλαβαίνουν τη φύση του και τη δυναμική των βασικών μεγεθών του.
Κι έτσι η Ελλάδα δεν πήγε με τους «νικητές», αντιστάθηκε στους «νικητές», υπέφερε τα πάνδεινα τα επόμενα δέκα χρόνια, αλλά κατάφερε να βγει κερδισμένη από τον Πόλεμο. Κι αν δεν εμπλεκόταν σε ένα καταστροφικό Εμφύλιο μετά το τέλος της Κατοχής, ίσως θα έβγαινε ακόμα δυνατότερη.
Η Ελλάδα πήγε με τους τελικούς νικητές του Πολέμου, γιατί επέλεξε να αντισταθεί στους «νικητές» της στιγμής, την ώρα που ξέσπαγε ο Πόλεμος.
Δεν ήταν υπολογισμοί ισχύος, δεν ήταν κάποια σπάνια διορατικότητα, ήταν προτάγματα Ελευθερίας που καθόρισαν τη στάση της.

Ας μεταφερθούμε, τώρα ένα χρόνο αργότερα. Μετά από τη νικηφόρα προέλαση του ελληνικού στρατού στα βουνά της Αλβανίας, και τη ταπείνωση της Μουσολινικής Ιταλίας, η Ελλάδα υφίσταται την επίθεση του Γερμανικού στρατού από τα βόρεια σύνορά της, τον Απρίλιο του 1941, και υποκύπτει. Βρίσκεται πλέον υπό τριπλή κατοχή. Κι όμως, έξη μήνες αργότερα ξεσηκώνεται ένα ανεπανάληπτο κίνημα Εθνικής Αντίστασης, που αγκαλιάζει τότε ολόκληρο τον Ελληνικό χώρο.
Την εποχή εκείνη ο, ελεγχόμενος από τις κατοχικές δυνάμεις, επίσημος τύπος επιχειρεί να κάμψει στο αντιστασιακό φρόνημα του Ελληνικού λαού.
Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσαμε σήμερα, τα δημοσιεύματα της εποχής εκείνης:
«Είμεθα και ημείς Έλληνες», διαβάζουμε στις στήλες των τότε εφημερίδων, με τη χαρακτηριστική γλώσσα της εποχής.
«Θλιβόμεθα και ημείς από την κατοχήν της προσφιλούς ημών πατρίδος. Πλην κατανοούμεν ότι ο σήμερον διεξαγόμενος Πόλεμος θα κριθεί εκτός Ελλάδος.
-- Είτε οι Γερμανοί και οι Σύμμαχοί των θα νικήσωσιν εις τον Πόλεμον αυτόν, οπότε πάσα «αντίστασις» εν Ελλάδι, είναι ματαία.
-- Είτε οι Γερμανοί και οι Σύμμαχοί των θα χάσουν τον Πόλεμο, οπότε πάσα «αντίστασις» είναι περιττή.
Είτε οι Γερμανοί θα νικήσουν και δεν θα φύγουν ποτέ, είτε θα χάσουν και θα φύγουν έτσι κι αλλιώς.
Οπότε, εις πάσαν περίπτωσιν, η λεγόμενη «Αντίστασις» εν Ελλάδι, είτε είναι ματαία είτε είναι περιττή. Και μόνον θερμοκέφαλοι ή πράκτορες ξένων δυνάμεων προσπαθούν να παρασύρουν την αφρόκρεμα της Ελληνικής νεολαίας εις παράφρονας πράξεις καταστροφής και ολέθρου»
Αυτά έγραφαν τότε, από τις στήλες του ελεγχόμενου τύπου, οι κονδυλοφόροι των κατοχικών κυβερνήσεων και τα «παπαγαλάκια» των κατοχικών αρχών.
Προσπαθήστε να δείτε αυτή την προπαγάνδα, όχι με τα μάτια του σήμερα, όχι με τη γνώση του τι έγινε αργότερα, αλλά με τα μάτι του τότε.
Παρατηρείστε ότι η προπαγάνδα αυτή λογικά ήταν «τετράγωνη», δεν έμπαζε από πουθενά. Η υποταγή, η παθητικότητα, ο καιροσκοπισμός και η μοιρολατρία έμοιαζαν τότε απολύτως ορθολογικά θεμελιωμένες. Η Αντίσταση έμοιαζε απολύτως «παράλογη» και «τυχοδιωκτική»
Ευτυχώς, όμως, η ελληνικός λαός δεν άκουσε τότε «τη φωνή της λογικής», αλλά τη φωνή της καρδιάς και του φρονήματός του.
Ευτυχώς, δεν προσχώρησε στη «λογική της υποταγής», αλλά «παρασύρθηκε» από τα προτάγματα Ελευθερίας κι Αντίστασης.
Σήμερα είμαστε όλοι υπερήφανοι για την «παράλογη» εκείνη αντίσταση των πατεράδων και των παππούδων μας. Κι αντιμετωπίζουμε με περιφρόνηση την «τετράγωνη λογική» των εντεταλμένων κονδυλοφόρων της Κατοχής.

Τι θέλω να πώ;
Είναι, άραγε, σφάλμα να υπολογίζει κανείς προσεκτικά τους συσχετισμούς ισχύος; Είναι λάθος να επιλέγει κανείς την πολιτική που ελαχιστοποιεί τις ζημιές σε μια κρίση; ?ραγε, δεν είναι σωστό, δεν το ακούμε τόσο συχνά τριγύρω μας, δεν το επαναλαμβάνουμε συνεχώς κι εμείς οι ίδιοι, ότι στα μεγάλα θέματα πολιτικής πρέπει να αποφασίζουμε με το μυαλό κι όχι με το συναίσθημα;
-- Όμως, τι θα πει αυτό;
-- Αλήθεια τι θα πεί να «να υποτάσσουμε το συναίσθημα στη λογική»;
Ακόμα και τη λογική της υποταγής;
Μόνο λογική έχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές! Αυτοί, αν τους προγραμματίσεις σωστά, μπορούν να μεγιστοποιούν το όφελος, δεδομένων των περιορισμών που τους τίθενται κάθε φορά, και να αποφασίζουν το μικρότερο κακό. Αλλά οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι δίκτυα ηλεκτρονικών υπολογιστών. Έχουν νου, αλλά έχουν και καρδιά, διαθέτουν σκέψη, αλλά έχουν και κάτι που ΔΕΝ έχουν οι υπολογιστές: Συναισθηματική νοημοσύνη. Έχουν φόβους, έχουν ελπίδες, έχουν όνειρα, έχουν προσδοκίες, για τους ίδιους και τα παιδιά τους, έχουν αξίες, έχουν αισθητική, έχουν ελαττώματα, έχουν μικρότητες, έχουν κι αρετές, έχουν σύνδρομα αυτοκαταστροφής, αλλά κι εξάρσεις αυτοθυσίας.
Πώς μπορούν να προγραμματιστούν γραμμικά όλες αυτές οι ανθρώπινες ιδιότητες και να μπουν σε μια μήτρα υπολογιστικής βελτιστοποίησης;

Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα αποφασίζουν πάντα και με το συναίσθημα. Ιδιαίτερα σε συνθήκες υπέρτατης κρίσης, θα αποφασίζουν κυρίως με το συναίσθημα.
Αλλιώς θα χάσουν την ανθρωπιά τους.
Αν αφαιρέσετε τις αξίες, τα προτάγματα, τους φόβους, τις φιλοδοξίες και την αισθητική, δεν μένει τίποτε «ανθρώπινο» από μια κοινωνία.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα αποφασίζουν πάντα – σε κρίσιμες στιγμές – με το συναίσθημα. Και θα αποφασίζουν σωστά, αν ελέγχουν το συναίσθημα με τη λογική τους. Όχι αν υποτάσσουν το συναίσθημα στη λογική τους. Όταν η Λογική ελέγχει το συναίσθημα, όταν χαλιναγωγεί τις ενστικτώδεις αντιδράσεις, τότε εξανθρωπίζεται η κοινωνία. Όμως, όταν η λογική υποτάσσει το συναίσθημα, τότε η κοινωνία χάνει την ανθρωπιά της.
Τα ιδεολογικά προτάγματα είναι ακριβώς αυτό: η λογική – ή μάλλον η ιδεολογική επεξεργασία – των συλλογικών συναισθηματικών αντιδράσεων μιας κοινωνίας σε δύσκολες στιγμές. Ώστε να μη κυριαρχήσει ο φόβος, το μίσος, η παράνοια. Αλλά αρχές και αξίες, που διασώζουν μια κοινωνία και την ανθρωπιά της.
Τα ιδεολογικά προτάγματα Ελευθερίας είναι οι αρμοί με τους οποίους οικοδομήθηκε αυτό που ονομάζουμε σύγχρονος Πολιτισμός. Στη Δύση κι όχι μόνο…

Κι αυτό δεν είναι άρνηση της Λογικής. Είναι μια άλλη Λογική. Όχι η λογική της καθημερινότητας. Όχι η λογική υπό «κανονικές συνθήκες»…
Είναι η Λογική σε ακραίες καταστάσεις μεγάλων κρίσεων, μεγάλων στιγμών, όταν οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Όταν δεν μετράνε οι λεπτές ισορροπίες και οι περίτεχνες εξισορροπήσεις. Όταν μετράνε τα μεγάλα άλματα και οι μεγάλες υπερβάσεις - της μικρότητας, της ατομικότητας, της καθημερινότητας.
Όταν ο ?νθρωπος αναμετράται με τον εαυτό του και τον ξεπερνά.
Όταν αναμετράται με τη μοίρα του και την υποτάσσει στη θέλησή του.
Όταν διαλέγει την Ελευθερία του και την πραγματώνει, ακόμα κι αν αυτή του την επιλογή την πληρώνει ακριβά.
Τα προτάγματα Ελευθερίας είναι η υπέρτατη Λογική που επιλέγει μια κοινωνία στις μεγάλες, στις δύσκολες στιγμές της.
Όπως ακριβώς στις κλίμακες των υποατομικών σωματιδίων παύει να ισχύει η Νευτώνεια Φυσική και ισχύει μια άλλη Φυσική – η Κβαντική.
Όπως ακριβώς στις κλίμακες των μεγάλων γαλαξιακών μαζών και των υψηλών ταχυτήτων, κοντά στην ταχύτητα του φωτός, επίσης παύει να ισχύει η Νευτώνεια Φυσική και ισχύει η Γενική Σχετικότητα του καμπυλωμένου χωροχρόνου.
Έτσι ακριβώς, στις μεγάλες, στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές των λαών, παύουν να ισχύουν οι προσεκτικοί υπολογισμοί ισχύος, εξισορρόπησης συσχετισμών και ελαχιστοποίησης ζημιών, και ισχύει μια άλλη λογική: Εκείνη που υπαγορεύουν τα προτάγματα Ελευθερίας.
Είναι οι στιγμές που κάθε λαός κάνει το αναπάντεχο άλμα, ανάμεσα στις συμβατότητες της καθημερινότητάς του και τις παρακαταθήκες της Ιστορίας του.
Αλλάζει κώδικα Λογικής. Δεν γίνεται «παράλογος».
Αλλάζει κανόνες συμπεριφοράς. Δεν γίνεται «παρανοϊκός».
Ανακαλύπτει τον εαυτό του. Δεν «χάνει το μυαλό του».

Τελειώνω με μιαν ευχή:
Είθε ποτέ να μη ξανά-χρειαστεί να ξεφύγουμε από την πολύ βολική θαλπωρή της καθημερινότητάς μας.
Είθε ποτέ να μη ξανά-χρειαστεί να αναμετρηθούμε με την Ιστορία μας.
Αλλά καλού-κακού, ας έχουμε κάπου πρόχειρο στη βιβλιοθήκη μας το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη: «?σμα ηρωϊκό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»:
Το ποίημα αυτό τελειώνει με το συγκλονιστικό στίχο, τη στιγμή που ξεψυχάει ο ήρωας:
Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τΆ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
EΛEYΘEPIA
…
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!
…
Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!

Οι στίχοι αυτοί του Νομπελίστα ποιητή μας, δεν έχουν τίποτε το «ορθολογικό»
Έχουν όμως, προτάγματα Ελευθερίας, έχουν αλήθεια, έχουν μεγαλοσύνη,
Έχουν όλα αυτά που φτιάχνουν Πολιτισμό.
Και σας αγγίζουν, επειδή δεν υποτάξατε τα αισθήματά σας στην λογική σας, επειδή είστε άνθρωποι, όχι υπολογιστικές συσκευές, επειδή έχετε ψυχή, έχετε καρδιά, έχετε συναισθήματα, έχετε αισθητική.
Κι όσο έτσι είστε κι έτσι αντιδράτε,
το Πνεύμα που εκείνοι πότισαν με το αίμα τους, Ζει.
Ο πολιτισμός που εκείνοι μπόλιασαν με τη θυσία τους, Ζει.
Η μεγάλη παράδοση που εκείνοι άφησαν πίσω τους, Ζει
Και θα Ζεί αιώνια

του Χρύσανθου Λαζαρίδη, αντιπροέδρου του ΔΣ/Δ21

27η Οκτωβρίου 2008

Χρόνια Πολλά!

Εμπρός για τα νέα "ΟΧΙ" τα οποία ΟΛΟΙ πρέπει να λέμε καθημερινά αλλά και στο εγγύς μέλλον.

Αιώνια Δόξα στους Ήρωες του 1940!!!!

Ὑπάρχει καὶ δὲν τὸν ἀνοίγουν γιατὶ θίγονται συμφέροντα....
Δὲν νομίζω νὰ ἀκούσουν ὑμᾶς καὶ νὰ τὸν ἀνοίξουν, χωρὶς νὰ θέλω νὰ σὲ στεναχωρήσω.
Ἐλάχιστοι Ἥρωες, πλείστοι Προδότες!!!!!!!!!!

Ενώπιον της Γερουσίας των ΗΠΑ
Τουρκική παρουσία «βάφτισε» την κατοχή στην Κύπρο στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Associated Press

Οι Τούρκοι στρατιώτες στο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν αποτελούν δύναμη «κατοχής», αλλά απλά «τουρκική παρουσία», υποστήριξε ο υποψήφιος για τη θέση του βοηθού υπουργού Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις, Φίλ Γκόρντον, στη διάρκεια κατάθεσής του ενώπιον της επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ.

Η αναφορά του Φιλ Γκόρντον προκάλεσε αντιδράσεις μεταξύ των γερουσιαστών.

Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ διάβασε παλαιότερη δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα, στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, την ανάγκη τερματισμού της κατοχής της Κύπρου, και ρώτησε τον κ. Γκόρντον εάν συμφωνεί.

Ο πρώην αξιωματούχος του Λευκού Οίκου στην κυβέρνηση Κλίντον και νυν αναλυτής του ιδρύματος Brookings, απάντησε: «Η τουρκική παρουσία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν είναι αποδεκτή από την κυβέρνηση της Κύπρου και είναι θέμα των διαπραγματεύσεων τις οποίες υποστηρίζουμε».

«Αρα, δεν την θεωρείτε κατοχή», επανήλθε ο δημοκρατικός γερουσιαστής του Νιου Τζέρσεϊ, για να λάβει εκ νέου την απάντηση: «Υπάρχουν κάποιοι ειδικοί και η κυβέρνηση της Κύπρου που την θεωρούν κατοχή».

Επιπλέον, στη διάρκεια της ακρόασής του, ο Φιλ Γκόρντον χαρακτήρισε σημαντικό εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ την αποκατάσταση των σχέσεων με την Τουρκία και απέφυγε ουσιαστικά να πάρει θέση σχετικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων.

ΠΑΣΟΚ: Ευθύνες στην κυβέρνηση

Αντιδρώντας στις δηλώσεις Γκόρντον, ο πολιτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Ανδρέας Λοβέρδος, δήλωσε:

«Στη στρατιά των υφυπουργών-υπηρεσιακών παραγόντων του State Department που τοποθετήθηκαν και έδρασαν με περιφρόνηση για τις ελληνικές θέσεις στα πιο ευαίσθητα θέματα της χώρας μας, προσετέθη ένας ακόμη ο Φιλ Γκόρντον, σύμφωνα με τον οποίο ο τουρκικός στρατός κατοχής στο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας συγκροτεί απλώς μία 'παρουσία των Τούρκων' στο κατεχόμενο τμήμα της Μεγαλονήσου! Η κυβέρνηση της ΝΔ αντί να ασχολείται με μικροπολιτικά θέματα που δεν ενδιαφέρουν την πατρίδα και τον ελληνικό λαό, ας ασχοληθεί επιτέλους με την προώθηση των ελληνικών θέσεων και των νόμιμων και νομιμοποιημένων στη γνώμη της Διεθνούς Κοινότητας αξιώσεών μας».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEn ... gDtrID=244

Αριστείδης Στεργιάδης (1861-1949) - Ο αμφιλεγόμενος «αινιγματικός άνθρωπος»



Όταν ο ελληνικός στρατός είχε πραγματοποιήσει απόβαση στην περιοχή της Σμύρνης, με την άδεια των Μεγάλων Δυνάμεων, αρχικά βάση της ανακωχής του Μούδρου του 1919 κι αργότερα βάση της συνθήκης των Σεβρών του 1920, κύριο μέλημα των ελληνικών κυβερνήσεων, υπήρξε η διατήρηση της τάξεως και η αποφυγή επεισοδίων μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων της περιοχής, κάτι που θεωρούνταν πολύ πιθανό μετά από τόσους αιώνες καταπίεσης των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το να σημειώνονταν πράξεις αντεκδίκησης (δικαιολογημένες ίσως) από την πλευρά των Ελλήνων, αλλά και των άλλων μειονοτικών ομάδων, όπως των Αρμενίων, ή η όποια αντίδραση των Τούρκων που λογικά δε θα δεχόταν με τόση ευκολία την παρουσία ξένων δυνάμεων στην περιοχή, δεν ήταν προς όφελος της Ελλάδος, που ήθελε την σταθερότητα στην περιοχή, για αρκετούς λόγους, πολιτικούς, διπλωματικούς και στρατιωτικούς.

Προς αυτή την κατεύθυνση κλήθηκε να ενεργήσει και ο Ύπατος Αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης (υπουργός Ιωνίας), ο «αινιγματικός άνθρωπος», ένας πλούσιος Κρητικός από το Ηράκλειο της Κρήτης και προσωπικός φίλος του Βενιζέλου, ο οποίος τον επέλεξε γι’ αυτή τη θέση.

Ο Στεργιάδης σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην γενέτειρά του. Ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου. Πρωταγωνίστησε στην επανάσταση του Θέρισου και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Συνέταξε διάφορους νόμους για τις μεταρρυθμίσεις των κυβερνήσεων Βενιζέλου καθώς και τους όρους της Συνθήκης της Αθήνας. Ο Βενιζέλος τον έχρισε υπουργό το 1917 στην τότε κυβέρνησή του και αργότερα Γενικό Διοικητή Ηπείρου (1917-1919). Τότε ο Στεργιάδης άρχισε να δείχνει τα πρώτα δείγματα της εξαλλοσύνης του. Οι Ηπειρώτες τον ονόμασαν για τον σατραπισμό του «Αλή Πασά». Θεωρήθηκε, όμως, από την κυβέρνηση ότι πέτυχε το σκοπό του και την αποστολή του, γιατί κατόρθωσε να χτυπήσει αποτελεσματικά τη ληστεία.

Ο ίδιος δίστασε και καθυστέρησε όσο μπορούσε να αναλάβει τα καθήκοντά του στην Σμύρνη το 1919. Μόνο οι θερμές παρακλήσεις του Βενιζέλου (η φήμη για την αυστηρότητά του και την προσήλωσή του στο καθήκον οδήγησε βοήθησε φαίνεται τον Βενιζέλο να τον προκρίνει σαν το καταλληλότερο πρόσωπο για το δύσκολο έργο) μετά τα αιματηρά επεισόδια της απόβασης τον έπεισαν να παρουσιαστεί στη Σμύρνη στις 18 Μαΐου, αν και σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο ίδιος ο Στεργιάδης ζήτησε επίμονα την τοποθέτησή του στην Σμύρνη. Ο ίδιος δεν πίστευε στην εκστρατεία εκτιμώντας ότι η συνολική επιχείρηση θα οδηγούσε σε σκληρό πόλεμο Ελλήνων και Τούρκων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ελλάδα.

Ο Αριστείδης Στεργιάδης με την στρατιωτική ηγεσίαΟ Στεργιάδης έφτασε στη Σμύρνη το Μεσημέρι της 18ης Μαΐου 1919, με το αντιτορπιλικό «Λέων». Όταν οι Έλληνες της Σμύρνης πληροφορήθηκαν την είδηση πανηγύριζαν διότι έβλεπαν στο πρόσωπο του Υπάτου Αρμοστή να εδραιώνεται η ελευθερία στον τόπο τους ύστερα από πολλών αιώνων σκλαβιάς. Την επόμενη μέρα οι πρόκριτοι της πόλης έσπευσαν στο γραφείο του να τον υποδεχτούν. Με λόγια πατριωτικά εξέφραζαν τα αισθήματα χαράς που ένιωθαν για την παρουσία του στην πόλη.

Μετά τις προσφωνήσεις τους απάντησε ο Στεργιάδης με ένα σύντομο λόγο γεμάτο βίαιες εκφράσεις και απειλές: «Έφερα μαζί μου, είπε, δια να διοικήσω καλώς τον τόπον, ένα βούρδουλα, τον οποίον δεν θα διστάσω να χρησιμοποιήσω, σκληρώς και αδιακρίτως».
Και οι Έλληνες πρόκριτοι, που με τις θυσίες και τις προσφορές τους στήριζαν την οικονομία και την εκπαίδευση του τόπου ακούγοντας από την εκπρόσωπο του επίσημου κράτους, του ελληνικού, τις απειλές, μένουν άναυδοι. Δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη. Απλά στέκονται εκεί και σκέφτονται.
Ένας δημοσιογράφος, ο Μιλτιάδης Σεϊζάνης, τόλμησε να απαντήσει: «Κύριε Ύπατε Αρμοστά. Καλά θα κάνετε να κρεμάσετε το βούρδουλα στον τοίχο. Εκατοντάδες χρόνια επεριμέναμε την σημερινή ημέραν. Μη θέλετε να δηλητηριάσετε την χώραν μας».

Από τις πρώτες μέρες της αφίξεώς του στη Σμύρνη, ο Στεργιάδης έδειξε ότι έχει διοικητικές και άλλες αρκετές αρετές αλλά και σοβαρά μειονεκτήματα. Στον άνθρωπο αυτόν ο Έλληνας πρωθυπουργός εμπιστεύτηκε τον πολύ σπουδαίο ρόλο του πολιτικού συμβούλου με αυξημένες αρμοδιότητες. Η παρουσία του δίπλα στο στρατό ήταν δύσκολη. Η αρμονική συνεργασία σε κρίσιμη περίοδο απαιτούσε τη λήψη γρήγορων και δραστικών αποφάσεων. Η ιδιαίτερη αποστολή του ήταν να παρακολουθεί και να ελέγχει κάθε παρεκτροπή του στρατού σε βάρος του πληθυσμού της Σμύρνης και της ευρύτερης περιοχής την οποία ήλεγχε ο ελληνικός στρατός. Πρέπει, όμως, να σημειωθεί ότι εκτελούσε πιστά τις εντολές και τις οδηγίες του Βενιζέλου. Δεν άργησε να έρθει σε σύγκρουση όχι μόνο με τους προκρίτους αλλά και με τους ανώτατους αξιωματικούς του στρατού και το Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο. Οι χαρακτηρισμοί που του αποδόθηκαν πολλοί και σκληροί. Βίαιο και μισάνθρωπο ακόμη και ανισόρροπο τον είπαν.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Η κατάρα της Ασίας» (The Blight of Asia) ο Αμερικανός γενικός πρόξενος στην Μικρά Ασία, Τζορτζ Χόρτον (George Horton), μια απ’ τις πρώτες του ενέργειες ήταν να καταργήσει τους «οίκους ανοχής» πού βρίσκονταν σε κεντρικές περιοχές της πόλεως και στο ζήτημα αυτό αντιμετώπισε την αποφασιστική αντίδραση διαφόρων ξένων προξένων, των οποίων υπήκοοι διηύθυναν τα «σπίτια» αυτά πού αποτελούσαν ιδιοκτησία των. Επειδή δεν μπορούσε να επιβάλλει την εφαρμογή μιας διαταγής του έναντι ενός Ευρωπαίου υπηκόου, έβαλε να σταθμεύουν χωροφύλακες απέναντι των καταστημάτων αυτών και να σημειώνουν τα ονόματα και τις διευθύνσεις όλων των ατόμων πού εσύχναζαν σ’ αυτά και έτσι περιορίστηκε τόσο πολύ η πελατεία τους, ώστε αναγκάσθηκαν να κλείσουν. Ο μπακαράς και άλλα είδη χαρτοπαιγνίου με μεγάλα ποσά είχαν καταντήσει μια πολύ μεγάλη συμφορά στη Σμύρνη, γιατί είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή πολλών ανθρώπων, ακόμα δε και αυτοκτονιών. Ο Στεργιάδης απαγόρευσε το χαρτοπαίγνιο στις λέσχες και στα ιδιωτικά σπίτια μόλις λάμβανε γνώση ότι γινόταν εκεί αυτό το πράγμα.

Ο Στεργιάδης ήταν οπαδός της θεωρίας της ελληνοτουρκικής συνύπαρξης στα ίδια εδάφη, όπου κατοικούσαν οι «σύνοικοι» πληθυσμοί και εργάστηκε με πάθος για την προστασία των Τούρκων στην περιοχή της ευθύνης σε τέτοιο παρεξηγήσιμο βαθμό, ώστε την συμπεριφορά του τη θεωρούσαν εχθρική προς αυτούς οι Έλληνες της Σμύρνης. Ο γνωστός μαρξιστής ιστορικός Γιάννης Κορδάτος μάλιστα, ο οποίος έζησε από κοντά τα γεγονότα, έφτασε στο σημείο να πει: «Ο Στεργιάδης ήταν Κρητικός και προσωπικός φίλος του Βενιζέλου. Είχε τον τίτλο “Ύπατος Αρμοστής” και από την πρώτη μέρα έδειξε πως είχε σκοπό να παίξει τον ρόλο Τούρκου πασά».

Ήταν τόση η κατακραυγή για τους σατραπισμούς του Στεργιάδη, που αναγκάστηκαν ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Εμμανουήλ Ρεπούλης κι ο υπουργός των εξωτερικών Αλέξανδρος Διομήδης να ζητήσουν την επέμβαση του Βενιζέλου που βρισκόταν στο Παρίσι. Ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Εμμανουήλ Ρέπουλης πήγε ο ίδιος στη Σμύρνη, προσπαθώντας να δει τι συνέβαινε με τον Στεργιάδη, μετά τον σάλο που είχε δημιουργηθεί. Έστειλε τότε, με ημερομηνία 1η Ιουλίου 1919, το εξής τηλεγράφημα στον Βενιζέλο, στο Παρίσι:

«Θεωρώ αναγκαίον συστήσετε κύριον Στεργιάδην αποφεύγη χειροδικίας και εξυβρίσεις…
Εξύβρισε και απέπεμψε δημοσιογράφους άνευ αιτίας. Κατελθών αυτοκινήτου ερράπισε καθ’ οδόν αμαξηλάτην υβρίζοντα ίππον του και Μωχαμέτην. Συνέλαβε και παρεμβάντα επιβάτην αμάξης και περέπεμψεν αμφοτέρους Στρατοδικείον. Καλέσας συμβούλιον Πανιωνίου Συλλόγου, όπως δηλώση ότι δεν επιτρέπει τέλεσιν αγώνων, ενώ το Συμβούλιον απεδέχθη δήλωσιν άνευ αντιρρήσεως, κ. Στεργιάδης επρόσθεσεν ότι συνηθίζει και να δέρνη και αφηγήθη ότι εις Ήπειρον έσπασε δέρων δώδεκα ράβδους και ότι οι παρουσιαζόμενοι εις αυτόν έπρεπε να φορούν από μέσα προβιάν δια να μη ματώνουν. Φαντάζεσθε εντύπωσιν και σχόλια. Εις υπαλλήλους Τραπέζης Αθηνών παρουσιασθέντας ίνα δηλώσουν ότι θα συμμορφωθούν με απεργίαν συναδέλφων των εν Αθήναις, δεν ηρκέσθη να απαγορεύση τούτο, αλλά εδήλωσε και ότι θα τους συλλάβη και θα τους διαπομπεύση. Και επομένην πρωίαν διέταξεν αστυνομίαν και συνέλαβε και ωδήγησε πάντας εν πομπή παρ’ αυτώ. Ηπείλησε δε τότε ότι συνηθίζει να δέρη και αφηγήθη πόσους έδειρε εις Ήπειρον και πώς έδειρε και ένα ιερέα. Επειδή δε είς των υπαλλήλων εμειδίασεν ακούων την διήγησιν επετέθη κατ’ αυτού, τον ερράπισε δις και απέπεμψεν όλους, συλλαμβάνων έκαστον από βραχίονα. Όταν δε είς των υπαλλήλων εδήλωσεν ότι είναι Ιταλός υπήκοος, κ Στεργιάδης είπεν ότι πρέπει να εντρέπωνται αυτοί, οι μη Έλληνες δηλαδή, να ακολουθούν τους ραγιάδες….
Φοβούμαι μήπως ευρισκόμεθα ενώπιον παθολογικού φαινομένου…
Φοβούμαι όμως δυσφορίαν και αγανάκτησιν ομογενούς πληθυσμού Σμύρνης, μήπως ξεσπάση εις αποδοκιμασίαν. Φαντασθήτε ότι εις ανωτέρω παρουσιάσεις έλεγε και ότι θα συλλάβη πεντακοσίους προκρίτους ομογενείς δια να τους δείρη και τους εξορίση…
Μεταξύ πολλών ψιθυρίζονται ότι εάν εξακολουθήση τοιαύτη συμπεριφορά θα ευρεθούν εις ανάγκην να ζητήσουν αγγλικήν προστασίαν…».

Την ίδια μέρα και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Αλέξανδρος Διομήδης έστειλε στον Νικόλαο Πολίτη, υπουργό Εξωτερικών και αντιπρόσωπο της Ελλάδας στη «Διάσκεψη της Ειρήνης», ανάλογο τηλεγράφημα:

«Μετά πολλής λύπης αναγκάζομαι να σας μεταδώσω οδυνηράς πληροφορίας περί δράσεως κ. Στεργιάδη εν Σμύρνη.
Η νοσηρά νευρικότης του έφθασεν εις κατακόρυφον. Ουδείς τολμά να του ομιλήση ή να παραπονεθή ή να δώση πληροφορίαν εις την Αρμοστείαν.
Ευρίσκεται εις ρήξιν με όλους σχεδόν… Και αυτός ο ευμενέστατος προς ημάς διακείμενος Αμερικανός Χόρτον, διακηρύσσει ότι λόγω της νευρικότητός του κ. Στεργιάδου είναι αδύνατος πάσα μετ’ αυτού συνεννόησις.
Εν γένει ομογενείς και ξένοι έχουν δυσμενεστάτην εντύπωσιν ήτις αντανακλά επί Ελλάδος. Τους Έλληνες υβρίζει ενώπιον και των ξένων με πρόθεσιν, θα έλεγε τις, εξευτελισμού.
Οσάκις αρχαί ιδικαί μας εν επιτελέσει έργων των εύρουν πταίοντα Τούρκον ή Ισραηλίτην, περιπίπτουν εις δυσμένειαν αρμοστού.
Ηρνήθη σκαιώς να δεχθή τον ανταποκριτήν του “Matin”, κακομεταχειρίζεται ομογενείς πληθυσμούς, τρομοκρατεί πάντας με φανεράν απειλήν μαστιγώσεων και ραβδισμού, εξεδίωξε λιμενάρχην διότι συνέστησεν εις κατάστημα τι τροφοδοτούν στρατόν ημών να αναρτήση ελληνικήν σημαίαν.
Αρχηγός χωροφυλακής ζητεί ανάκλησιν, ουδείς δε υπάλληλος θέλει να μείνη. Συνέπεια τούτων είναι ότι Τούρκοι γίνονται αυθαδέστεροι και ημέτεροι ταπεινότεροι. Η κατάστασις είναι κρισιμωτάτη. Πρέπει να ελκύση άμεσον προσοχήν όσον υποπτεύομαι ότι ευρισκόμεθα προ παθολογικού φαινομένου…».

Αλλά ο Βενιζέλος όμως, προφανώς θεωρούσε ότι ο Στεργιάδης ήταν ο µόνος που θα µπορούσε να κάνει τους Τούρκους ν’ αποδεχθούν την ελληνική κατοχή. Έστειλε, λοιπόν στον ∆ιοµήδη στις 31 Ιουλίου 1919 µια µεγάλη επιστολή στην οποία εξέφραζε την πεποίθησή του ότι:

«Εν µέσω της διανοητικής παρακρούσεως όλων των εν Σµύρνη ηµετέρων στρατιωτικών και πολιτικών, µόνον ο Στεργιάδης παραµένει έχων διαυγή την αντίληψιν της καταστάσεως, προσπαθών να σώση αυτήν από του ναυαγίου εις το οποίον φέρεται… Η θέσις µας εν Σµύρνη από ηµέρας εις ηµέραν καθίσταται πολιτικώς επισφαλεστέρα, ουχί εξ ανικανότητος του Στεργιάδου αλλ’ εκ των παρεκτροπών του στρατού µας… Αι παρεκτροπαί των δύο πρώτων ηµερών της κατοχής µας πρέπει να έλθουν εις φως αµειλίκτως και να τιµωρηθούν δικαίως… Αφ’ ετέρου οι αξιωµατικοί µας πρέπει να µάθουν να θωρακίζωνται µε δυσπιστίαν κατά των εισηγήσεων των εντοπίων αυτού οµογενών. Τα πάθη των τελευταίων είναι φαίνεται τόσον άγρια… Η ευθύνη και εδώ εννοείται ότι βαρύνει τους εκεί (Έλληνας) προκρίτους, όχι τον απλούν λαόν».

Εδώ βέβαια τίθεται το ερώτημα, εάν ο Βενιζέλος γνώριζε καλά ή όχι τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του Στεργιάδη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τοποθέτησή του στη θέση αυτή θεωρήθηκε από τους ιστορικούς ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του.

Φαίνεται πάντως, ότι ο Στεργιάδης συχνά παραφέρονταν σε βάρος των Ελλήνων και δημιουργούσε προστριβές αρμοδιότητας με την στρατιωτική ηγεσία. Χαρακτηρίστηκε δε, φυσιογνωμία αινιγματική ακόμη και από ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Είχε καταστεί ο πιο μισητός Έλληνας, όχι μόνο για τους Έλληνες της Σμύρνης, αλλά και για τους Έλληνες που βρίσκονταν στην Σμύρνη ως απεσταλμένοι του ελληνικού κράτους, στα πλαίσια των συνθηκών που προαναφέρθηκαν. Ο Μιχαήλ Ροδάς, που ως διευθυντής του Γραφείου Τύπου στη Σμύρνη, υπήρξε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του, γράφει μεταξύ άλλων:

«Η κατακραυγή κατά του Στεργιάδη άρχισε λίγες µέρες από την άφιξή του στη Σµύρνη. Πριν περάσει µήνας, δεν ήταν ένας, δεν ήσαν δύο εκείνοι που φώναζαν: «Αυτός δεν είναι Αρµοστής ελευθέρου κράτους. Αυτός είναι ένας «βαλής» (νοµάρχης) του Χαµίτ. Είναι ο Χαµίτ ο ίδιος. Πού ακούστηκε ανώτατος κρατικός λειτουργός να απειλεί µε µαστίγιο µέσα στο γραφείο του; Να το µεταχειρίζεται ο
ίδιος! Και ν’ απειλεί τους πάντας ότι θα διοικήσει µε τον βούρδουλα. Αυτός είναι ο άνθρωπος που φέρνει την ελευθερία στους σκλαβωµένους τόπους;… Ο Αρµοστής δια το παραµικρόν ζήτηµα συνελάµβανε εντίµους πολίτας, γνωστούς εµπόρους και βιοµηχάνους και, εάν δεν τους ερράπιζε, τους εφυλάκιζε και κατόπιν τους εξεδίωκε µακράν της Σµύρνης εις τας νήσους και τον Πειραιά».

«Η απολυταρχία του Στεργιάδη ήρχισε να καθίσταται µέχρι τοιούτου σηµείου τυρρανική και απαισία, ώστε ο ελληνικός κόσµος να συγκρίνη τη βιαιότητά του µε την τυρρανίαν των Νεοτούρκων!
Ηγνόησε τον κόσµο και τας πραγµατικάς του ανάγκας. ∆εν ηθέλησε ποτέ να µάθη και να επικοινωνήση µε την ψυχή του ελληνικού κόσµου. Εν τούτοις, όταν ελάµβανε καµµίαν ανώνυµον καταγγελίαν, χωρίς καµµίαν εξέτασιν διέτασσε αµέσως την σύλληψιν του καταγγελόµενου προσώπου, την προσαγωγήν ενώπιόν του και χωρίς πολλούς δισταγµούς τον ραβδισµόν του, απαράλλακτα όπως εγένετο εις τας τουρκικάς φυλακάς κατά την εποχήν της τυραννίας. Ποίαν υπόληψιν και ποίαν εκτίµησιν ηδύναντο να έχουν οι πολίται,
όταν επληροφορούντο ότι το κυριώτερον όργανον του Ύπατου Αρµοστού είναι ο ραβδισµός των εντίµων πολιτών;».

«Κράμα ηθικής και ανηθικότητος, μεγαλοφυίας και ανικανότητος. Ήρως αναμφισβητήτως καλών και ολεθρίων έργων. Υπεράνθρωπος και μικράνθρωπος, δούλος των παθών, των ορέξεων και των φιλοδοξιών του. Η μεγαλυτέρα του ικανότης ήτο να εξαπατά τους πάντας και να τους καταγοητεύη όταν ήτο ήρεμος. Ν’ απογυμνούται δε και ν’ αποκαλύπτεται όταν κατελαμβάνετο από μανίας. Υφίστατο ένα πραγματικόν σεληνιασμόν. Άφριζε και υπενθύμιζε την κατσίκα με το γάλα. Με μίαν κλωτσιά έχυνεν ό,τι πολύτιμον και ευεργετικόν εδημιούργει επί πολλάς ώρας και ημέρας…
Άνθρωπος της βίας και της οργής δεν επέτρεπεν αντιλογίας, δεν άφηνε να ακουσθή η γνώµη των άλλων οι οποίοι ευρίσκοντο πλησιέστερον προς τα πρόσωπα και τα πράγµατα. Είχε τον τυφλόν εγωισµόν να πιστεύη ότι «αυτός είναι το Κράτος» και ότι υπεράνω της γνώµης του δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Το «βέτο» του Ύπατου Αρµοστού ήτο απρόσβλητον, κάτι σαν τα Σουλτανικά φιρµάνια τα οποία ουδείς είχε το δικαίωµα όχι απλώς ν’ αµφισβητήση, αλλ’ ούτε καν να τα κοιτάξη!».

Η μεροληπτική του στάση έφτανε ως την επέμβαση στα δικαστήρια, από τα οποία αξίωνε να αθωώνονται ή να κρίνονται με επιείκεια οι Τούρκοι, ενώ οι Έλληνες να κρίνονται όσο το δυνατόν αυστηρά. Όσοι δε, δικαστικοί λειτουργοί δεν «συμμορφώνονταν» έπεφταν στην δυσμένειά του. Αναφέρθηκε δε, περιστατικό κατά το οποίο τουφέκισε ο ίδιος Έλληνα λοχία στο κέντρο ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου όπου και διέταξε να τον θάψουν, με το αιτιολογικό ότι είχε αντιτουρκική συμπεριφορά. Πρακτικές, που έρχονται σε αντίφαση σε σχέση με το περιστατικό που εξιστορεί ο Αμερικανός πρόξενος Τζορτζ Χόρτον, σύμφωνα με το οποίο, ο Στεργιάδης του είπε ότι «Οι Χριστιανοί είχαν διαφθαρεί απ’ τους Τούρκους και είχαν χάσει τον αυτοσεβασμό και την ηθικότητα τους και ότι είχαν ανάγκη από μια αφύπνιση της εθνικής τους περηφάνιας και των θρησκευτικών τους ενστίκτων». Το αποτέλεσμα πάντως ήταν να επικαλεστούν οι Τούρκοι στην διάσκεψη των Σεβρών, τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων της Σμύρνης, για ν’ αποδείξουν ότι ο τουρκικός λαός φιλήσυχος και νομοταγής, ενώ οι Έλληνες είναι αυτοί που παραβαίνουν τους νόμους. Κι αναγκάστηκε η ελληνική αντιπροσωπεία να επικαλεστεί τις στατιστικές των αγγλικών δικαστηρίων της Κύπρου, για ν’ αποδείξει πόσο μεγαλύτερη είναι η εγκληματικότητα των Τούρκων.

Όλως μυστηριωδώς πάντως, σ’ αυτήν την θέση του Ύπατου Αρμοστή, διατήρησαν τον Στεργιάδη και οι αντίπαλοι του Βενιζέλου ως την τελική αποχώρηση των Ελλήνων απ’ την Σμύρνη, αν και εικάζεται ότι ο Στεργιάδης διατηρήθηκε απ’ όλες τις κυβερνήσεις στην θέση του και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ελλήνων της Σμύρνης, για να μην δυσαρεστηθούν οι Άγγλοι. Ο ίδιος μάλιστα, όταν άλλαξε η κυβέρνηση στην Ελλάδα, ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει την Σμύρνη, δηλώνοντας την παραίτησή του και ετοίμαζε τις αποσκευές του, καθώς θεωρούσε βέβαιη την αντικατάστασή του από την κυβέρνηση των αντιβενιζελικών του Ράλλη. Κατάπληκτος, λοιπόν, ο Στεργιάδης, όπως έμειναν κατάπληκτοι και οι Μικρασιάτες που τον μισούσαν, έλαβε την ακόλουθη απάντηση στο τηλεγράφημα παραίτησής του:

«Ύπατον Αρμοστήν Σμύρνης, Επί του ημετέρου τηλεγραφήματος ευχαριστώ υμάς θερμώς και εξ ονόματος της κυβέρνησης. Παρακαλώ, δε, υμάς θερμώς, όπως παραμένοντες εις την θέσιν σας, κατά τας εκτάκτους αυτάς περιστάσεις, μη στερήσητε το έθνος των πολυτίμων υμών υπηρεσιών.

Ο Πρωθυπουργός Δημήτριος Ράλλης».

Ο ίδιος ο Βενιζέλος, την επομένη των εκλογών τις οποίες έχασε (2/15 Νοεμβρίου 1920), του είχε ήδη στείλει τηλεγράφημα:
«Αποδοκιμαζόμενος υπό του λαού αποχωρώ. Σε εξορκίζω εις τον πατριωτισμόν σου και την προσωπικήν φιλίαν μας να παραμείνεις εις την θέσιν σου, εάν η νέα κυβέρνησις σου το ζητήσει.

ΕΛ. Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ».

Παράλληλα όμως, εκτός από υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν και εκπρόσωπος των Μεγάλων Δυνάμεων, γεγονός που περιέπλεξε περισσότερο την κατάσταση. Οι ενέργειές του χαρακτηρίστηκαν από πολλούς φιλοτουρκικές και ενάντια στα εθνικά συμφέροντα.

Οι Έλληνες της Ιωνίας, διαισθανόμενοι από τις αρχές του 1921 την πιθανότητα παραίτησης της Ελλάδας από το μικρασιατικό εγχείρημα προσπάθησαν να δημιουργήσουν δικές τους οργανώσεις με στόχο την αυτονόμηση της Ιωνίας και της δημιουργίας Μικρασιατικού Κράτους. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1921 ιδρύθηκε στη Σμύρνη οργάνωση με το όνομα «Μικρασιατική Άμυνα». Επιτροπές της Άμυνας δημιουργήθηκαν επίσης στο Λονδίνο, στο Βουκουρέστι κ.ά. Παρότι ο στρατηγός Παπούλας αντιμετώπισε ευνοϊκά τους στόχους της Άμυνας, ο αρμοστής της Σμύρνης Στεργιάδης απαγόρευσε ουσιαστικά τη δράση της Άμυνας στις περιοχές που ήλεγχε.

Ο Στεργιάδης με την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου ειδοποίησε την Αθήνα το καλοκαίρι του 1922, για αποστολή πλοίων προς διάσωση του ελληνικού πληθυσμού, έχοντας επίγνωση της επερχόμενης καταστροφής. Η ελληνική κυβέρνηση όμως που παλινωδούσε εν μέσω πολιτικών παθών και μέχρι και τις τελευταίες στιγμές αμφιταλαντευόταν για το αν θα πρέπει να αποστείλει πλοία για την διάσωση του ελληνικού πληθυσμού, τον διέταξε ορθά κοφτά να «μην δημιουργήσει προσφυγικό ζήτημα». Είναι χαρακτηριστικό δε, πως ο βασιλιάς Κωνσταντίνος λίγο πριν την κατάρρευση του μετώπου είχε δημιουργήσει έναν νόμο περί διαβατηρίων (16 Ιουλίου 1922), ο οποίος «φωτογράφιζε» τους εν δυνάμει Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Μ’ αυτόν τον νόμο απαγορεύονταν η είσοδος στην Ελλάδα όσων δεν είχαν ελληνικά διαβατήρια, ενώ οι ιδιοκτήτες των πλοίων καθώς και τα πληρώματα που θα παρέβαιναν αυτόν τον νόμο τιμωρούνταν με φυλάκιση και χρηματικό πρόστιμο.
Εντούτοις οι κινήσεις του του Στεργιάδη την κρίσιμη στιγμή της κατάρρευσης του μετώπου ήταν λιγοστές, χωρίς καν να ενημερώσει τους κατοίκους για τον κίνδυνο που διέτρεχαν. Λίγες μέρες μάλιστα πριν την είσοδο των Τούρκων στην Σμύρνη, διεμήνυε στους κατά τόπους αντιπροσώπους της Αρμοστείας να μην ενθαρρύνουν με κανέναν τρόπο την αποχώρηση των πληθυσμών μετά την κατάρρευση του μετώπου. Ο ίδιος δε, ο Στεργιάδης εξαπατούσε συνειδητά τον πληθυσμό, καλλιεργώντας την ψευδή εντύπωση ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Στην εύλογη απορία μάλιστα του νέου πολιτικού τότε, Γεωργίου Παπανδρέου «Γιατί δεν ειδοποιείτε τον κόσμο να φύγει;», έδωσε την απίστευτα κυνική απάντηση «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα»! Μια κυνική απάντηση όμως, που δημιουργεί και εύλογα ερωτηματικά, εκτός κι αν συνδιαστεί με τον περίφημο νόμο των διαβατηρίων… Αυτή η απάντηση, έκανε και τον Αμερικανό πρόξενο στην Σμύρνη Τζόρτζ Χόρτον, να γράψει λίγα χρόνια αργότερα στην «Μάστιγα της Ασίας»: «Οι Έλληνες πολιτικοί είναι ικανοί να θυσιάσουν τα πάντα για να μείνουν μια εβδομάδα στην εξουσία».

Δεικτικός είναι και ο στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης Αινιάν, ο οποίος γράφει στα «Απομνημονεύματά» του:

«Εις το πνεύμα του εκυριάρχησε μία και μόνη ιδέα. Να τρομοκρατήση άνευ ουδενός λόγου τον ελληνικόν πληθυσμόν και να περιποιηθή τον τουρκικόν.
Βεβαίως έπρεπε να μη διοικήσωμεν με βιαιότητα τους Τούρκους και εν γένει τους αλλοεθνείς. Αλλά εκ παραλλήλου επεβάλλετο η ελληνική διοίκησις να αποκτήση την αγάπην και να κινήση εις το ανώτατον σημείον το εθνικόν φρόνημα των επί τόσους αιώνας δουλευόντων ελληνικών πληθυσμών και να φανή προς αυτούς αληθινά πατρική.
Ο Στεργιάδης εκίνησεν αμέσως την αντιπάθειαν του ελληνικού πληθυσμού, τον οποίον καταφανώς περιεφρόνει και κακομετεχειρίζετο. Δυστυχώς ο Στεργιάδης δεν αντικατεστάθη και έμεινε μισούμενος από τους ατυχείς Έλληνας της Μικράς Ασίας, χωρίς να κάμη τίποτε δια να προλάβη ή έστω να μετριάση την καταστροφήν. Το δε οικτρόν είναι ότι έφυγεν από τον τόπον αυτόν, τον οποίον με τόσον αγέρωχον και περιφρονητικόν τρόπον εκυβέρνα, ως φυγάς, χωρίς καν εγκαίρως να λάβη πρόνοιαν δια την αναχώρησιν του πληθυσμού, χωρίς να ειδοποιήση τουλάχιστον εγκαίρως αυτούς δια να λάβουν ατομικώς τα μέτρα των».

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο οποίος κράτησε ακριβώς αντίθετη στάση από τον Στεργιάδη κι έμεινε στην Σμύρνη πιστός στα ιδανικά του βρίσκοντας μαρτυρικό θάνατο, μάταια προσπαθούσε να πείσει τον βασιλιά Κωνσταντίνο να αποσύρει τον Στεργιάδη από την Σμύρνη. Δεν έλαβε ποτέ απάντηση στις εκκλήσεις του. Σε άλλη δε, περίπτωση, όταν τόλμησε να προτείνει στον Στεργιάδη την ενίσχυση του στρατεύματος με έμπειρους άντρες και αξιωματικούς οι οποίοι υπηρετούσαν στο σώμα της Κωνσταντινούπολης (ουσιαστικά επρόκειτο για βενιζελικούς που είχαν εκτοπιστεί από τους άπειρους βασιλόφρονες), ο Στεργιάδης εξανέστη και βιαιοπράγησε εναντίον του πιάνοντάς τον από τα γένια.
Συγκλονιστική είναι και η επιστολή που έστειλε στον Βενιζέλο στο Παρίσι στις 25 Αυγούστου 1922, με τον κυβερνήτη του αντιτορπιλικού «Λήμνος», όταν πλέον «Ο Ελληνισμός της Μ.Ασίας, το ελληνικόν κράτος, αλλά και σύμπαν το ελληνικόν έθνος καταβαίνει εις τον Άδην…», όπου και πάλι έκανε λόγο για τον «παράφρονα» Στεργιάδη:

«Αγαπητέ φίλε και αδελφέ κ. Ελευθέριε Βενιζέλε.
Επέστη η μεγάλη στιγμή της μεγάλης εκ μέρους Σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μ.Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος, αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει εις τον Άδην, από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και να το σώση.
Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής, βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί Σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος, δια δύο πράξεις σας:
Πρώτον, διότι αποστείλατε εις Μ. Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα τούτ’ αυτό παράφρονα και εγωιστήν, φλύαρον, απερροφημένον εν τω αυτοθαυμασμώ και καταφρονούντα και υβρίζοντα και δέροντα και εξορίζοντα και φυλακίζοντα όλα τα υγιά και σώφρονα στοιχεία του τόπου, διότι εν τω φρενοκομείω του βεβαίως δεν είχον τόπον, και εις το τέλος αποδώσαντα αυτούς τους αγλαούς καρπούς της τελείας του Μικρασιατικού λαού καταστροφής, τους οποίους νυν θερίζομεν.
Και Δεύτερον, διότι πριν αποπερατώσητε το έργον Σας και θέσητε την κορωνίδα και το επιστέγασμα επί του ανεγερθέντως αφαντάστου ωραίου και μεγαλοπρεπούς δημιουργήματός Σας, της καταθέσεων των θεμελίων της περικλέεστατης ποτέ Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας, είχατε την ατυχή και ένοχον έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς κατ’ αυτάς ακριβώς τας παραμονάς της εισόδου σας εις Κωνσταντινούπολιν και της καταλήψεως αυτής υπό του Ελληνικού Στρατού προς εκτέλεσιν των όρων της -οίμοι- δια παντός καταστραφείσης Συνθήκης των Σεβρών».

Χαρακτηριστικό είναι και το περιστατικό, που αναδημοσίευσε η εφημερίδα «Εστία» Αθηνών της 7-10-2002, στην τελευταία σελίδα (προ 80ετίας) όπου γράφει:

«Ακόμη και τον ακόλουθό του επρόδωσε ο οικτρός σατράπης της Σμύρνης (σ.σ. Στεργιάδης). Νεώτατο, ωραίο παλικάρι, τον είχε φέρει μαζί του στην Σμύρνη. Εκεί ο Κρητικός χωροφύλαξ ηγάπησε μία νεαράν Σμυρναίαν, την επήρε γυναίκα του και επερίμενε από ημέρας εις ημέραν να γίνει και πατέρας. Έξαφνα ο Στεργιάδης έφυγε για να ζητήσει άσυλο εις το αγγλικό θωρηκτό. Δεν είχε όμως τον ανθρωπισμό να ειδοποιήσει τουλάχιστον και τον ακόλουθό του, ώστε να σωθεί.

Αντιθέτως, τον διαβεβαίωσε ότι πηγαίνει να συνεννοηθεί με τον Άγγλο ναύαρχο και θα επιστρέψει. Ο Κρητικός χωροφύλακας παρέλαβε την γυναίκα του και πήγε στην παραλία. Ήδη, οι Τούρκοι είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν τους δρόμους. Ο χωροφύλακας έμεινε εκεί περιμένοντας τον κύριό του. Επιτέλους οι Τούρκοι έφθασαν, έσχισαν την κοιλιά της γυναίκας του και έκαψαν ζωντανό το ωραίο παλικάρι. Τώρα ο Στεργιάδης περιποιείται την υγεία του εις Παρισίους».

Παραμένει πάντως σχήμα οξύμωρον το γεγονός ότι ο Στεργιάδης παρ’ όλο που φαίνεται να είχε επίγνωση της επερχόμενης καταστροφής, μεριμνούσε συνεχώς για την οργάνωση του Πανεπιστημίου της Σμύρνης. Και πάλι όμως φρόντιζε να αποπαίρνει όσους έστελνε ο Βενιζέλος για την στελέχωσή του. Μεταξύ αυτών που επιλέγησαν για την στελέχωση του Πανεπιστημίου ήταν ο διάσημος Έλληνας μαθηματικός Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής (που διέπρεψε στην Γερμανία) και ο υφηγητής της Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου Γεώργιος Ιωακείμογλου, ο οποίος μάλιστα ήταν και Σμυρνιός. Όταν αντίκρυσε τον Ιωακείμογλου ο Στεργιάδης έσπευσε να τον αποπάρει λέγοντας «Είσθε πολύ νέος, πολύ νέος». Ο Ιωακείμογλου όμως (που ήταν 33 ετών) του αποκρίθηκε με ετοιμότητα: «Κύριε Αρμοστά, τούτο αποτελεί πράγματι μειονέκτημα. Να είσθε όμως βέβαιος ότι αυτό θα ελαττούται ημέραν τη ημέρα».

Παρ’ ότι και ο Στεργιάδης είχε να παρουσιάσει στην διάρκεια της παρουσίας του στην Σμύρνη, ένα σχετικά πλούσιο κοινωνικό έργο, στην κοινή γνώμη το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας, αν και δεν είχε ουδεμία σχέση με τα του ελληνικού στρατού και συνεπώς με την κατάρρευση του μετώπου. Στις 19 Αυγούστου 1922, ο Αριστείδης Στεργιάδης με επείγουσα μυστική διαταγή του ζητά από τους υπαλλήλους της διοίκησης την συσκευασία όλου του αρχειακού υλικού που κατείχαν και ετοιμότητα για εγκατάλειψη. Στις 26 Απριλίου 1922 εγκαταλείπει και ο ίδιος την Σμύρνη με αγγλικό πλοίο των ξένων Δυνάμεων, ενώ μια μέρα μετά στην πόλη εισβάλλουν οι πρώτοι άτακτοι Τσέτες. Υπό την προστασία βρετανικού αγήματος, που άνοιγε βίαια δρόμο ανάμεσα στους έξαλλους Σμυρνιούς, που τον καταριόντουσαν και τον κυνηγούσαν λέγοντας «Πιάστε τον, σκοτώστε τον!», μετέφερε σε πολεμικό πλοίο ακόμη και τις καρέκλες του σπιτιού του! Από εκεί φυγαδεύτηκε στη Ρουμανία, στην συνέχεια πήγε στο Μόντε Κάρλο και κατέληξε στη Νίκαια της Γαλλίας, όπου και έζησε μέχρι και τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 1949, μισθοδοτούμενος, λένε αρκετοί ιστορικοί, από τις βρετανικές υπηρεσίες, αν και το γεγονός ότι ήταν έτσι κι αλλιώς ευκατάστατος του επέτρεψε να ζήσει στη Γαλλία μάλλον πλουσιοπάροχα, μέχρι τις παραμονές του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Τότε καταστράφηκαν οι εταιρείες στις οποίες ο Στεργιάδης είχε μετοχές με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και τις οικοσκευές του για να επιζήσει. Πάντως ο ίδιος ο Στεργιάδης σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Πατρίς» (1930) σημείωνε πως η ήττα μας στη Μικρά Ασία, οφειλόταν στο γεγονός ότι η Ελλάδα ακολουθούσε εκεί την πολιτική της Αγγλίας και όχι τη δική της πολιτική, αν και ουδέποτε μίλησε για τα γεγονότα εκεί. Αρκούνταν να παραπέμπει στα «αρχεία». Σε έρευνες πάντως που έχουν γίνει από Έλληνες και ξένους ιστορικούς στα αρχεία του Foreign Office (Τ. Σμιθ (Όραμα της Ιωνίας), Π. Δημητράκης (Οι μυστικές υπηρεσίες στη Μικρά Ασία)) και πολλούς άλλους, δεν έχει προκύψει κάποιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο Αριστείδης Στεργιάδης υπήρξε πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών (Secret Intelligence Service) των Βρετανών.

Για τον ύποπτο και ανθελληνικό ρόλο του Στεργιάδη κάνει λόγο και ο Κωνσταντίνος Πολίτης στο βιβλίο του «Μικρά Ασία»:

«Ο Στεργιάδης ήταν ένας μισέλλην, έβριζε πολύ τους Μικρασιάτες και τους ονόμαζε τουρκόσπορους, κανένας δεν τον χώνευε, ούτε κι ο Στρατός. Οι αξιωματικοί δεν του έδιναν και τόσο σημασία. Με τον Φρούραρχο δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά ούτε και με τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο.
Οι Τούρκοι του έκαναν πολλές φορές το τραπέζι. Είχε Τουρκάλες φιλενάδες ως και μια Ιταλίδα. Αυτά τα έλεγε ο κόσμος όλος…
Οι Τούρκοι δεν συγχωρούσαν σε καμία περίπτωση σε Τουρκάλα να έχει σχέσεις με χριστιανό, η ποινή ήταν θάνατος, όπου να κρυβόταν θα την σκότωναν. Τις σχέσεις αυτές τις θεωρούσαν μεγάλη προσβολή στη θρησκεία τους. Πώς τώρα οι Τούρκοι επέτρεπαν στον Στεργιάδη να έχει φιλενάδες Τουρκάλες; Οι Τουρκάλες αυτές ήταν μορφωμένες και οι ίδιοι οι Τούρκοι τις εβοήθησαν να πιάσουν σχέσεις με τον Στεργιάδη για να κάνουν τη δουλειά τους, και την έκαναν.
Ήταν ένας ηλίθιος γυναικάς και βλάκας. Επίσης και η Ιταλίδα φιλενάδα του έκανε κι αυτή κατασκοπεία. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων αυτή είχε πολλή φιλία με τον Βιτάλη, Ιταλό κατάσκοπο και τον οποίο συνέλαβε ο Υπομοίραρχος Τζέμος της αντικατασκοπείας, στο Κορδελιό, στο μπαρ Venus, που σύχναζαν πολλοί μπέηδες.
Τόσο ηλίθιος ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος που δεν κατάλαβε ότι όλες αυτές που τον περιτριγύριζαν ήταν κατάσκοποι; Και γιατί δεν είχε Ελληνίδες φιλενάδες; Γιατί ήταν αποκρουστικός άνθρωπος. Και γιατί να είναι αποκρουστικός από τις Ελληνίδες και να μην είναι και από τις Τουρκάλες; Γιατί έκαναν τη δουλίτσα τους, γι’ αυτό.
Αυτός ήταν ο Στεργιάδης, ο άνθρωπος που με την παρουσία του εμόλυνε ολόκληρη την Ιωνία μας. Ανάθεμα την ώρα που πάτησε την Σμύρνη μας, η κατάρα μας θα τον βαρύνη στους αιώνες των αιώνων…».

Μετά την φυγή του δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ελλάδα, φοβούμενος την θανατική καταδίκη, που, λόγω και των αντιδράσεων της κοινής γνώμης, θα του επιβαλλόταν. Το κοινό αίσθημα τον ήθελε να παραμείνει στη θέση του ή έστω να δώσει λόγο, όπως οι «έξι» που εκτελέστηκαν αργότερα ως υπεύθυνοι της καταστροφής. Αυτός, όμως ποτέ δεν επέστρεψε στην Ελλάδα και η φυγή του αποτελούσε «ομολογία ενοχής». Όσοι τον υπερασπίζονται διαπιστώνουν ότι δεν είχε στρατιωτική εξουσία και επομένως καμία συμμετοχή στα συμβάντα. Εξαίρουν τον οργανωτικό του ρόλο και αρκετοί προσθέτουν ότι είχε συνείδηση των γεγονότων. Έδρασε με γνώμονα το μεγάλο μυστικό, που άλλοι έκαναν ότι δεν γνώριζαν. Ότι δηλαδή, η περιοχή της Μικράς Ασίας δεν είχε προσφερθεί από τους «Δυτικούς» στους Έλληνες για κατάκτηση.

Στο σπίτι του στο Ηράκλειο, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Σημίτη, δημιουργήθηκε η «Βιβλιοθήκη Στεργιάδη» που περιλαμβάνει εκτός από τα βιβλία του Ύπατου Αρμοστή και τις ιδιωτικές του επιστολές που δεν εξαφάνισε ο ίδιος. Προέρχονται κυρίως από την τότε σύντροφο του Στεργιάδη και μητέρα της αντιστασιακής κατά την γερμανική κατοχή, Μπεάτας Πετυχάκη, μητέρας του Δημητρίου Κιτσίκη, γνωστού τουρκολόγου.

http://www.pare-dose.net/blog/?p=2562

Ἡ τῶν Τούρκων ἀθώωσις.......

Ἀξιότιμε κύριε,

δὲν πρόκειται να σταθῶ παρὰ μόνο σὲ δύο σημεία. Τὸ πρῶτο ἀναφορικὰ μὲ τὰ 400 ἔτη σκλαβιᾶς, τὸ ὁποῖο δὲν ὑφίσταται, καθὼς ὑπάρχουν περιοχὲς ποὺ πέρασαν πέραν τῶν 500 ἔτῶν ὑπὸ τοῦ ὀθωμανικοῦ ἤ ἄλλων ζυγῶν. Τὸ δεύτερο τὸ ὁποῖο θεωρῶ καὶ ΒΛΑΣΦΗΜΟ εἶναι ἡ τόσο εὔκολη "ἀθώωση" τῶν ὀθωμανῶν! ΔΕΝ ΕΣΦΑΞΑΝ;!;!;!
Εἶσθε σοβαρός; Τὸ 1922 τί ἤταν, συνωστισμὸς καὶ ὀμαδικὲς αὐτοκτονίες; Οἱ διωγμοί, οἱ σφαγές καὶ οἱ ἐξανδραποδισμοὶ τί ἤταν; Παιχνιδάκια; Τὸ Σούλι, ἡ Νάουσα, ἡ σφαγὴ τῆς Ἰερισσου καὶ τοῦ Πολυγύρου, οἱ σφαγὲς σὲ Κωνσταντινοῦπολη, Μικρὰ Ἀσία καὶ Κύπρο τὸν 19ο αι. τί ἤταν;

ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΟΙ ΑΛΛΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΥΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΜΑΣ! ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ; ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΤΑ ΠΛΕΙΣΤΑ ΟΣΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ.......
ΙΔΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ, ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΑΚΟΜΑ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ουάσιγκτον, του Λάμπρου Παπαντωνίου

για το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

25-2-2009



Κυκλοφόρησε, από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ η ετήσια Έκθεση για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο, για το έτος 2008, που το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών υποβάλλει κάθε χρόνο στο Κογκρέσο, βάσει της σχετικής αμερικανικής νομοθεσίας που θεσπίζει σειρά κριτηρίων.



Η Έκθεση για την Ελλάδα είναι σε γενικές γραμμές παρόμοια με την περσινή σε περιεχόμενο και παρατηρήσεις, με ορισμένες επισημάνσεις που αφορούν σε γεγονότα του περασμένου έτους.



Στο προοίμιο υπογραμμίζεται ότι η χώρα μας είναι μια συνταγματική, πολυκομματική Δημοκρατία 11 εκατομμυρίων κατοίκων, που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της και ότι οι πολιτικές αρχές της χώρας διατήρησαν τον αποτελεσματικό έλεγχο των Αρχών Ασφαλείας. Σημειώνεται επίσης ότι στις ελεύθερες και δίκαιες εκλογές του 2007, το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας επανεξελέγη με μικρή πλειοψηφία εδρών στη Βουλή και ο κ. Καραμανλής παρέμεινε στην Πρωθυπουργία.



Αναφέρεται, ωστόσο, ότι παρατηρήθηκαν προβλήματα σε αρκετούς τομείς, όπως κακοποίηση ιδιαίτερα παράνομων μεταναστών και αθίγγανων, από τις δυνάμεις Ασφαλείας, συνωστισμός και άσχημες συνθήκες διαβίωσης σε μερικές φυλακές, κακές συνθήκες κράτησης λαθρομεταναστών, κάποιοι περιορισμοί στην ελευθερία έκφρασης, με την επισήμανση πως ωστόσο δεν εφαρμόζονται στην πράξη, περιορισμοί και διοικητικά εμπόδια εις βάρος μη-ορθοδόξων, κράτηση και απέλαση ασυνόδευτων ή αποκομμένων από τις οικογένειές τους ανηλίκων, συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων ασύλου, αδυναμία παροχής επαρκούς προστασίας σε θύματα οικιακής βίας, διακρίσεις εις βάρος ανηλίκων Ρομά στην εκπαίδευση, που καθίστανται αντικείμενα εκμετάλλευσης μέσω της αναγκαστικής επαιτείας και εργασίας, παράνομη διακίνηση προσώπων, περιορισμοί στη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού εθνοτικών μειονοτικών ομάδων, διακρίσεις και κοινωνικός αποκλεισμός εθνοτικών μειονοτήτων, ειδικότερα των Ρομά. Προστίθεται ότι σημαντικό ποσοστό Ρομά στερούνται πρόσβασης σε αξιοπρεπή κατοικία, βασική ιατρική περίθαλψη και ευκαιρίες απασχόλησης.





Σεβασμός της ακεραιότητας του ατόμου

Το παράρτημα περί αυθαίρετης αφαίρεσης ζωής, αναφέρεται ότι δεν υπήρξαν καταγγελίες για δολοφονίες με πολιτικά κίνητρα από κυβερνητικούς υπαλλήλους. Επισημαίνεται ωστόσο ότι Αστυνομικός σκότωσε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια στις 6 Δεκεμβρίου, ενώ το θύμα και άλλοι νέοι πετούσαν πέτρες σε αυτοκίνητο της Αστυνομίας. Σημειώνεται ότι οι αρχές συνέλαβαν τον Αστυνομικό και το συνεργάτη του και ότι εκκρεμεί η δίκη. Ο Αστυνομικός ισχυρίστηκε ότι έριξε προειδοποιητικές βολές δίχως να έχει στόχο το θύμα, ενώ η αυτοψία και η βαλλιστικές έρευνες έδειξαν ότι ο Γρηγορόπουλος σκοτώθηκε από σφαίρα που εξοστρατίστηκε. Το περιστατικό πυροδότησε ταραχές και διαδηλώσεις νεολαίας και αυτοαποκαλούμενων αναρχικών σε όλη τη χώρα που διήρκησαν πάνω από μήνα και είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό δεκάδων πολιτών και Αστυνομικών καθώς και ζημίες ύψους περίπου ενός δις ευρώ.



Αναφέρει επίσης ότι:

1) τον Ιανουάριο ναυτοδικείο απήλλαξε από κάθε κατηγορία μέλος της ακτοφυλακής για την εμπλοκή του στον πυροβολισμό και θάνατο Έλληνα πολίτη τον Αύγουστο του 2007

2) μέχρι το τέλος του έτους εκκρεμούσε η δίκη συνοριακού φρουρού που πυροβόλησε και σκότωσε αλβανό μετανάστη κατά την απόπειρά του να διασχίσει παράνομα τα ελληνοαλβανικά σύνορα τον Νοέμβριο του 2007

3) τον Σεπτέμβριο σκοτώθηκαν τέσσερις γεωργιανοί μετανάστες σε σημαδεμένο ναρκοπέδιο στον Έβρο. Σημειώνεται ότι συνολικά 72 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους στα ναρκοπέδια του Έβρου τα τελευταία 17 χρόνια.



Στο παράρτημα περί βασανισμών, ωμής και απάνθρωπης συμπεριφοράς, αναφέρεται ότι ο νόμος απαγορεύει τέτοιες πρακτικές, αλλά Αστυνομικές Αρχές και η Ακτοφυλακή έχουν προβεί σε καταχρήσεις, ειδικά εις βάρος λαθρομεταναστών, αιτούντων άσυλο και Ρομά. Μνημονεύεται μεταξύ άλλων καταγγελία της Διεθνούς Αμνηστίας για χρήση υπερβολικής και παράνομη βίας από την Αστυνομία κατά διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για το θάνατο του Γρηγορόπουλου, συμπεριλαμβανομένων δύο μελών της. Σημειώνει επίσης, πως η συνέχιση της κακοποίησης κρατουμένων σε αστυνομικά τμήματα Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη, Κόρινθο, Πάτρα κ.α., καθώς και κακή συμπεριφορά των Λιμενικών Αρχών εις βάρος προσφύγων και λαθρομεταναστών. Αναφέρει επίσης σωρεία κακοποιήσεων ξυλοδαρμοί, βιασμοί κ.α και αθλιότητα συνθηκών κράτησης στις φυλακές της χώρας.





Σεβασμός πολιτικών ελευθεριών

Στο τμήμα περί ελευθερίας λόγου και τύπου, τονίζεται ότι υπάρχει ανεξαρτησία των ΜΜΕ στην Ελλάδα και ότι η κυβέρνηση γενικώς σεβάσθηκε στην πράξη τα δικαιώματα αυτά, αλλά ότι υπάρχουν ωστόσο ορισμένοι νομικοί περιορισμοί, απαγόρευση διασάλευσης φιλικών σχέσεων με γειτονικές χώρες, διασπορά ψευδών ειδήσεων που προκαλούν φόβο στους πολίτες κλπ. Υπογραμμίζει ότι η κριτική προς την κυβέρνηση είναι ελεύθερη και ότι η διάταξη του 2007 σύμφωνα με την οποία οι ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις πρέπει να γίνονται πρωτίστως στη ελληνική γλώσσα δεν είχαν στην πράξη επιπτώσεις στους εν λειτουργία τουρκόφωνους σταθμούς της Θράκης



Προσθέτει ότι ο νόμος απαγορεύει την εσκεμμένη παρότρυνση σε εκδηλώσεις βίας, μίσους και διακρίσεων εις βάρος προσώπων ή ομάδων προσώπων βάσει της φυλετικής ή εθνοτικής τους προέλευσης, με την επισήμανση ότι το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι και το Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο είχε μηνύσει την εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και το μέλος του ΛΑΟΣ Κωνσταντίνου Πλεύρη για ρατσισμό και αντισημιτισμό, με αποτέλεσμα την καταδίκη του τελευταίου σε φυλάκιση 14 μηνών. Σημειώνει επίσης αντισημιτικές δημοσιεύσεις στην «Ελευθεροτυπία» και «Τα Νέα» μετά την έναρξη των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα τον περασμένο Δεκέμβριο.





Στάση Κυβέρνησης έναντι καταγγελιών Διεθνών και ΜΚΟ

για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Αρκετός χώρος αφιερώνεται στις καταγγελίες για δυσμενή μεταχείριση και άθλιες συνθήκες ζωής των Αθίγγανων. Αναφορά γίνεται επίσης σε κρούσματα επίθεσης κατά μεταναστών από έλληνες νεοναζί.



Ως προς τους Αλβανούς μετανάστες, σημειώνεται ότι αποτελούν πλέον το 5 με 7% του πληθυσμού και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα κακομεταχείρισης, αν και εκπρόσωποι της αλβανικής κοινότητας καταγράφουν σταδιακή μείωση των εις βάρος τους διακρίσεων. Σημειώνει επίσης οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν Αλβανοί και άλλοι μετανάστες στη διαδικασία απόκτησης υπηκοότητας, μολονότι πληρούν όλες τις αντικειμενικές προϋποθέσεις.



Τέλος, επισημαίνει ότι ορισμένοι Έλληνες πολίτες αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι, Πομάκοι, Βλάχοι, Ρομά, Αρβανίτες ή Μακεδόνες, ότι ορισμένοι εξ αυτών θεωρούν πως πρέπει να αναγνωριστούν ως «μειονότητες» ή «γλωσσικές μειονότητες», αλλά ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει ως μειονότητα μόνο τη μουσουλμανική.



Ορισμένα άτομα που θεωρούν ότι αποτελούν μέλη μειονότητας αναφέρουν δυσκολίες να εκφράσουν ελεύθερα την ταυτότητά τους, απαγορεύεται η χρήση του όρου «Τούρκος» ή «τουρκικός» σε τίτλους οργανώσεων, μολονότι μεμονωμένα άτομα μπορούν νομίμως να αυτοαποκαλούνται «Τούρκοι».



Σημειώνεται ακόμη ότι μέλη της πομακικής κοινότητας διατείνονται ότι πιέζονται από τουρκόφωνους να απαρνηθούν την ύπαρξη της πομακικής ως ταυτότητας, διακριτής από την τουρκική.



Σημειώνεται επίσης ότι η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει την σλαβική διάλεκτο στην ΒΔ Ελλάδα ως «μακεδονική». Μικρός αριθμός σλαβόφωνων επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως «Μακεδόνες», γεγονός που προκαλεί σφοδρές αντιρρήσεις του ελληνικού πληθυσμού. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι και δικαστήρια δεν επιτρέπουν σε σλαβικές ομάδες να αυτοπροσδιορίζονται ως «Μακεδόνες» με το επιχείρημα ότι περίπου 2,2 εκ. εθνοτικά και γλωσσικά Έλληνες πολίτες χρησιμοποιούν ήδη τον όρο «Μακεδόνας» προκειμένου να αυτοπροσδιοριστούν.

http://www.noiazomai.net/ekthesistate2008.html

Μάλλον ἡ μαζικότητα δὲν ἔπιασε στὴν Ἑλλάδα.... Μόλις 600.000 Ἕλληνες μετείχαν. Συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὶς ἐνστάσεις ἐναντίον τοῦ ὅλου θέματος. Και ὀρθότατα ὁ Μάριος παρατήρησε ὅτι ἀν πραγματικὰ ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὸν πλανήτη θὰ προέτρεπαν κινήσεις ἐναντίον πολυεθνικῶν καὶ κρατῶν ποὺ δὲν σέβονται τὴν φύση. Ἔχουμε σκεφθεῖ ἐπίσης ὅτι μὲ τέτοιες κινήσεις ἐφησυχάζουμε τὸν κόσμο ὅτι ἔκανε τὸ καθῆκον του ἀπέναντι στὴν φύση καὶ στὴ οἰκολογία; Ἤσυχος τῶρα μπορεῖ νὰ συνεχίζει νὰ ρυπαίνει ἀνενόχλητος......

Μία ἐρώτηση, γιατὶ τὸ σύμβολο τῆς Ὕβρεως τῶν Ἀθηναίων, τὸ ὁποῖο κατασκευάστηκε ἐνάντια στὸν ὅρκο ποὺ ἔδωσαν πρὸς τοὺς Θεούς, ἀποτελεῖ φωτεινὸ σύμβολο; Φῶς ἡ Ὕβρις;;;;;;

Συνάντηση Τίτο με Ζαχαριάδη

Το δεύτερο έγγραφο που ανασύρθηκε από τα γιουγκοσλαβικά αρχεία, αφορά τη συνάντηση των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ Ζαχαριάδη και Ιωαννίδη με τους Γιουγκοσλάβους αξιωματούχους Τίτο, Καρντέλι και Τζίλας, στις 21 Φεβρουαρίου του 1948. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε την εποχή που οι μάχες του Εμφυλίου είχαν εισέλθει στην πλέον κρίσιμη φάση τους και ως εκ τούτου, οι ανάγκες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας σε όπλα και πυρομαχικά ήταν μεγάλες. Το θέμα των πολεμοφοδίων τέθηκε επί τάπητος, συζητήθηκε μάλιστα στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής του ΚΚΕ αλλά και σε συνδυασμό με την επίσημη πολιτική που ακολουθούσε η Σοβιετική Ενωση. Αρχικά ο Καρντέλι εξήγησε στον Ζαχαριάδη τις απόψεις του Στάλιν για τον Εμφύλιο Πόλεμο, τις οποίες δυστυχώς ο πρακτικογράφος δεν καταγράφει, και στη συνέχεια, ο Τίτο υποστήριξε τα ακόλουθα: «Νομίζω ότι ο Στάλιν με τον τρόπο αυτό επέστησε την προσοχή μας ότι το ελληνικό ζήτημα αποτελεί δικό μας ρίσκο. Οι Ελληνες πρέπει να συνομιλήσουν από μόνοι τους με τους Ρώσους».

Ο Ζαχαριάδης ζήτησε βοήθεια «έστω και λίγη» και ο Τίτο απάντησε: «Οχι λίγη, αλλά με προσοχή. Κατά πρώτο λόγο χρειάζεστε πυρομαχικά». Οταν ο Ιωαννίδης επέμεινε, ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης ανταπάντησε ως εξής: «Πρέπει να γίνει αγώνας για τις μάζες. Ο (εσωτερικός) εχθρός είναι αδύναμος. Να έχετε υπόψη σας ότι ιστορικά δεν είναι το ίδιο να σας νικήσει ο Τσαλδάρης ή οι Αμερικανοί με ανοικτή επέμβαση. Οι Αμερικανοί, εξάλλου, φοβούνται τον ανορθόδοξο πόλεμο».

Από τα διαμειφθέντα στην παραπάνω συζήτηση εξάγεται το συμπέρασμα πως ο Στάλιν είχε ήδη αποστείλει το μήνυμα στους Γιουγκοσλάβους και στο ΚΚΕ να απεμπλακούν μόνοι τους. Στην ίδια γραμμή, ο Τίτο διεμήνυσε στον Ζαχαριάδη πως η ήττα φάνταζε πλέον αναπόδραστη και κατά συνέπεια, θα ήταν σκόπιμο για την ηγεσία του ΚΚΕ να φροντίσει να εξασφαλίσει τουλάχιστον την υστεροφημία της, ηττώμενη από τους Αμερικανούς και όχι από τους «ανίκανους» στρατιώτες του Τσαλδάρη.

Επειτα από ενάμιση χρόνο, οι απαισιόδοξες διαπιστώσεις των Γιουγκοσλάβων αξιωματούχων είχαν επιβεβαιωθεί. Η Σοβιετική Ενωση δεν στήριξε το ΚΚΕ στον βαθμό που το τελευταίο θα επιθυμούσε, ενώ παράλληλα αλλεπάλληλες ήταν και οι αποτυχίες στα μέτωπα του πολέμου από τον Εθνικό Στρατό. Επιπρόσθετα, οι σχέσεις του ΚΚΕ με τη γιουγκοσλαβική ηγεσία είχαν πλέον διαρραγεί, ως αποτέλεσμα της αποπομπής του Τίτο από την Κομινφόρμ, το καλοκαίρι του 1948.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_303338

Καλύτερα να χάσετε από τους Αμερικανούς
Τι συμβούλευσε ο Τίτο τον Ζαχαριάδη – Αποκαλυπτικά τα γιουγκοσλαβικά αρχεία για το ΚΚΕ και το Μακεδονικό Ζήτημα

Του Ιακωβου Δ. Μιχαηλιδη*

Την τελευταία δεκαετία η μελέτη του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου εντατικοποιήθηκε. Καθοριστικό μερίδιο σε αυτό έχει αναμφίβολα η διάθεση στους ερευνητές νέων αρχειακών πηγών που παρέμεναν επί δεκαετίες απροσπέλαστες, κυρίως λόγω των κανονισμών των αρχείων. Μία από τις συνιστώσες του Εμφυλίου, που έχει ιδιαίτερα ωφεληθεί από την άνθηση της εκδοτικής παραγωγής τα τελευταία χρόνια, είναι οι διεθνείς διαστάσεις του και ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με την ανάμειξη της Γιουγκοσλαβίας -και δευτερευόντως της Βουλγαρίας- στις ελληνικές υποθέσεις.

Τα νέα στοιχεία, που σήμερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, επιβεβαιώνουν πολλές από τις υποθέσεις των ερευνητών, αναδεικνύοντας παράλληλα αρκετές άγνωστες λεπτομέρειες ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Από τα γιουγκοσλαβικά ντοκουμέντα που φυλάσσονται στο αρχείο του ιστορικού ηγέτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, Στρατάρχη Τίτο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα απόρρητο σημείωμα που αναφέρεται στη συνάντηση ανάμεσα στον Ελληνα σύνδεσμο του ΕΑΜ στο Βελιγράδι και τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη.

Τίτο και Μακεδονία

Στις αρχές του 1945, λοιπόν, ο εκπρόσωπος του ΕΑΜ στη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα Ανδρέας Τζήμας ζήτησε ακρόαση από τον Τίτο, προκειμένου να συζητήσουν τις τρέχουσες εξελίξεις. Ο Τζήμας ήταν εξαιρετικά ανήσυχος από τη δράση των Γιουγκοσλάβων πρακτόρων στην ελληνική Μακεδονία, που είχε προκαλέσει την οξεία αντίδραση του πατριωτικού ΕΑΜ. «Λένε στον λαό», ρώτησε με αγωνία ο Τζήμας, «ότι ο Τίτο επιθυμεί να κατακτήσει τη Θεσσαλονίκη. Θα θέλαμε να ακούσουμε την άποψή σας για το ζήτημα αυτό. Ζητάτε την ανεξαρτησία ολόκληρης της Μακεδονίας;».

Η απάντηση του Τίτο υπήρξε καθησυχαστική: «Ποτέ δεν έθεσα ζήτημα για αλλαγή των συνόρων της Ελλάδας προς όφελος της Γιουγκοσλαβίας. Αλλά δεν συμφωνώ μαζί σας, επειδή δεν δώσατε στους Μακεδόνες τα εθνικά τους δικαιώματα, να μιλούν τη γλώσσα τους, να έχουν πλήρη αυτονομία, να αισθάνονται ελεύθεροι. Ολα πηγάζουν από την έλλειψη κατανόησης από την πλευρά σας για το Μακεδονικό Ζήτημα. Δεν αποκλείεται και οι Αγγλοι να έχωσαν τα χέρια τους στην υπόθεση αυτή. Αυτοί επιθυμούν, μέσω αυτού του παράγοντα, να διαλύσουν τις σχέσεις μας και να μας αποκόψουν από τον λαό μας. Εσείς έπρεπε να κρατήσετε μια σωστή γραμμή στο ζήτημα αυτό και να πάτε μέχρι τέλους. Ναι, οι Βούλγαροι είναι εξίσου ένοχοι, αλλά εσείς έχετε μεγάλη ευθύνη».

Τι απάντησε ο Τζήμας

Ο Τζήμας, ωστόσο, δεν είχε ζητήσει ακρόαση για να ακούσει απλώς τις απόψεις του Γιουγκοσλάβου Στρατάρχη. Είχε διαφορετική αντίληψη και φρόντισε να του την εκφράσει: «Δεν είναι αλήθεια», ανταπάντησε. «Ο Τέμπο, αλλά και οι άλλοι σύντροφοί σας, στην πραγματικότητα βοηθούν ανοικτά με τις ενέργειές τους την ελληνική αντίδραση. Πρέπει να γνωρίζετε ότι ολόκληρη η Ελλάδα γνωρίζει τον Τέμπο ως εκπρόσωπό σας, επειδή το διαδόσαμε ευρέως. Η ομιλία του δεν ήταν όπως έπρεπε. Δεν λέμε ότι ο ίδιος εφάρμοσε τη γραμμή σας, ομιλώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά ο ελληνικός λαός δεν το γνωρίζει. Αυτό το εκμεταλλεύονται στο εξωτερικό. Πολλοί από τους Μακεδόνες ήταν Βούλγαροι φασίστες και αυτοί βρίσκονται σήμερα στη Βουλγαρία. Εμείς δώσαμε στους Μακεδόνες πλήρη ελευθερία. Στην περιοχή των Σερρών, για παράδειγμα, σε όλα τα μακεδονικά σχολεία είναι μακεδονική και η διοίκηση. Μία ήταν η αμφισβητούμενη υπόθεση με τους Μακεδόνες. Ενα δικό τους τάγμα δεν θέλησε να μας υπακούσει (σημ. εννοεί το Τάγμα του Γκότση), το περικυκλώσαμε και αυτό κατέφυγε σε σας. Αυτό ήταν όλο. Δεν σκοτώσαμε κανέναν. Δεν σκοτώσαμε τους προδότες, πόσω μάλλον τους Μακεδόνες μας. Σε ένα ακόμη ζήτημα λαθεύουν πολλοί δικοί σας. Η Ελληνική Μακεδονία είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν πολύ λίγες περιοχές αμιγώς μακεδονικές. Το 90% του πληθυσμού είναι Ελληνες», κατέληξε ο Ελληνας κομμουνιστής.

Ηταν η εποχή που οι πατριωτικές καταβολές του ΕΑΜ βάραιναν καταλυτικά στη συνείδηση των στελεχών του και δεν άφηναν περιθώρια παρανοήσεων αναφορικά με την ελληνικότητα του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας. Αλλά ο Τίτο δεν επρόκειτο να αφήσει την ευκαιρία χαμένη. Αφού χαρακτήρισε αρχικά «αμφισβητούμενο ζήτημα» το καθεστώς της Θεσσαλονίκης, λίγο αργότερα δεν έκρυψε από τον συνομιλητή του τις προθέσεις του: Αρχικά κατηγόρησε το ΚΚΕ «ότι καβάλησε την ουρά της μπουρζουαζίας», συμπληρώνοντας πως «…Εάν κυριαρχήσει σε σας η αντίδραση, η Μακεδονία πρέπει να περιέλθει στους κόλπους της Γιουγκοσλαβίας. Αν εσείς εφαρμόσετε σωστή πολιτική στο Μακεδονικό Ζήτημα και έχετε την εξουσία στα χέρια σας, τότε και για μας θα είναι καλύτερα και οι Μακεδόνες δεν θα αντιδράσουν για το πού ανήκουν, μόνο να έχουν την ελευθερία τους. Και αν πάμε ακόμη μακρύτερα, ειλικρινά σας λέω, σε ενδεχόμενη ομοσπονδία των βαλκανικών χωρών, κάτι που και πάλι εξαρτάται από εσάς, θα ήταν ένα και το αυτό σε ποιον θα ανήκε η Ελληνική Μακεδονία. Είναι σημαντικό τα δύο κόμματά μας να εργάζονται σε πλήρη σύμπνοια και να έχουν ξεκάθαρες απόψεις για όλα τα ζητήματα».

Πρόκειται για την πρώτη αρχειακή μαρτυρία που καταγράφει τις βλέψεις της κομμουνιστικής γιουγκοσλαβικής ηγεσίας και του Τίτο προσωπικά επί της ελληνικής Μακεδονίας. Φωτίζεται, έτσι, μια αμφιλεγόμενη πτυχή του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Ταυτόχρονα η πρόσβαση σε τέτοιου είδους πηγές ενισχύει τις προσδοκίες πως ένα ακόμη σημείο - γρίφος στο παζλ των δραματικών γεγονότων της δεκαετίας του 1940, εκείνο των μυστικών αποφάσεων των Βούλγαρων και των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών στο Μπλεντ, οι οποίες προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων αλλά ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν, ενδέχεται σύντομα να διαλευκανθεί.

Περισσότερο από έναν χρόνο πριν από τις τελευταίες μάχες του Εμφυλίου στον Γράμμο, ο Τίτο όχι μόνο είχε διαβλέψει την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού αλλά και με κυνισμό συμβούλευσε τον Ζαχαριάδη να επιλέξει την ήττα από τους «Αμερικανούς και όχι από τον Τσαλδάρη»! Τα αρχεία Τίτο για τον Εμφύλιο, που πρόσφατα βρέθηκαν στα χέρια Ελλήνων ερευνητών, αποκαλύπτουν τις κρίσιμες συναντήσεις Γιουγκοσλάβων και Ελλήνων κομμουνιστών εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Ο Τίτο, επίσης, είχε -όπως προκύπτει- χρησιμοποιήσει αρκετά επιθετικά το θέμα των «Μακεδόνων» και της ενσωμάτωσης της Μακεδονίας στην Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και για τη Θεσσαλονίκη δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον όρο «αμφισβητούμενο καθεστώς». Πάντως από τα αρχεία προκύπτει ότι συνάντησε (τουλάχιστον μία φορά) τη σθεναρή αντίδραση του εκπροσώπου του ΕΑΜ. Τ. Κ.

Πρόσωπα και γεγονότα

- Η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 30 και 31 Ιανουαρίου 1949, αναγνώρισε το δικαίωμα του «μακεδονικού λαού» της Ελλάδας για εθνική αποκατάσταση και αυτοδιάθεση. Ηταν μια απόφαση που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και κατηγορίες εναντίον του ΚΚΕ για αντεθνική δράση. Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να παραγνωρισθεί η επιχειρηματολογία των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ πως η απόφαση εκείνη στόχευε στον περιορισμό των λιποταξιών των Σλαβομακεδόνων ανταρτών του ΔΣΕ και της καταφυγής τους στη Γιουγκοσλαβία.

- Ο Ανδρέας Τζήμας, βλαχικής καταγωγής, καταγόταν από τη Σαμαρίνα Γρεβενών. Σπούδασε Νομικά. Το 1931 μαζί με άλλους κομμουνιστές από την περιοχή της Καστοριάς συνελήφθη και φυλακίστηκε για ένα διάστημα στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του 1936 εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην περιφέρεια Φλώρινας - Καστοριάς. Ακολούθησε και νέα φυλάκισή του. Απελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 1941 από την Ακροναυπλία. Ηταν μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ και πολιτικός καθοδηγητής του ΕΛ.ΑΣ. Τοποθετήθηκε σύνδεσμος του ΚΚΕ στο Βελιγράδι και στους παρτιζάνους του Τίτο.

-Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Ουσιαστικά ήταν δεύτερος, μετά τον Νίκο Ζαχαριάδη, στην ηγεσία του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υπέγραφε τα τηλεγραφήματά του με τα ψευδώνυμα «Διονύσης», «Ντενίσοβιτς» ή «Ντενίσοβ».

- Ο Μίλοβαν Τζίλας ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του γιουγκοσλαβικού αντιστασιακού κινήματος τη δεκαετία του 1940. Ηταν αντιπρόεδρος στις πρώτες κυβερνήσεις του στρατάρχη Τίτο.

- Ο Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς ήταν υπουργός Εσωτερικών και ένας από τους τρεις γραμματείς του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας. Στενός συνεργάτης του Τίτο, ήταν επικεφαλής της διαβόητης μυστικής αστυνομίας, γνωστότερης ως «Ούντμπα».

- Ο Εντβαντ Καρντέλι ήταν στενός συνεργάτης του Τίτο, αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών στις πρώτες κυβερνήσεις του.

- Ο Τέμπο ήταν στέλεχος των παρτιζάνων, στενός συνεργάτης του Τίτο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_303339