ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
1.ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ:
Για να κατανοήσουμε σε βάθος το θέμα της παρούσας εργασίας θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στοιχειώδη πράγματα της ελληνικής ιστορίας,με έμφανση την εποχή της μάχης των θερμοπυλών,της Σαλαμίνας και των Πλαταιών,του πελοποννησιακού πολέμου,
του "χρυσού αιώνα" του Περικλέους και φυσικά της διακυβέρνησης του Πεισίστρατου,ώστε να δούμε το πολιτικό-πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η μετασωκρατική φιλοσοφία,επιστήμη και τέχνη παράλληλα με τη θρησκεία και το πολιτικό κατεστημένο των πόλεων-κρατών,
τον τρόπο που διαδώθηκε στην μεσόγειο και τις μορφές που πήρε υπό την μορφή δογμάτων,καθώς και τα στοιχεία που κράτησε από την μυθολογική παράδοση,τα μυστήρια και τις επιρροές από την πυθαγόρεια-ελεατική και ιωνική φυσική φιλοσοφία.Η αναζήτηση των παραπάνω τομέων όμως εμπίπτει στην βούληση του καθενός να γνωρίσει την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό (αρχαικό-γεωμετρικό-κλασσικό),όπως επίσης και τον αιγυπτιακό,τον μεσοποτάμειο,τον πελασγικό,τον μινωικό,τον μυκηναικό,εν συνεχεία και τον ιουδαϊκό,ώστε να κατανοήσει τις δομικές αρχές του χριστιανισμού,ώς φιλοσοφία,
ώς δόγμα,ώς θρησκεία.
Σε μιά εποχή εκφυλισμού των ελληνικών πόλεων-κρατών και βασιλείων στο τέλος της εποχής των Πτολεμαίων και στις αρχές της ανάδειξης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορείας η οποία άρχισε να επεκτείνεται στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο λαμβάνοντας πολιτισμικά στοιχεία από τις τοπικές παραδόσεις και ενσωματώνοντάς τα σε ένα εννιαίο σύστημα μονισμού το οποίο είχε σαν κύριο σκοπό να υποτάξει τις λαϊκές μάζες σε ένα δόγμα κοινά αποδεκτό -ενώ οι αναμνήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είχαν σβήσει ακόμη- γεννήθηκε και αναπτύχθηκε ώς διδασκαλία ή ώς μυστηκιστικό σύστημα ο χριστιανισμός, λαμβάνοντας αφ'ενός δομικά στοιχεία από τον ελλήνικό και τον αιγυπτιακό πολιτισμό και αφ'ετέρου από τον μεσοποτάμειο και τον ιουδαϊκό,δημιουργώντας μία μείξη μυστηριακού μυστηκισμού και εκλαικευμένης φιλοσοφίας,η οποία ωστόσο λόγω πολιτικών αυτοκρατορικών σκοπιμοτήτων αναδείχτηκε σε αυτόνομη θρησκεία.
Για κάποια πρώτη προσέγγιση του θέματος βλ.
Ηρόδοτος ,βιβλ. Β΄ Ευτέρπη.
Κέλσος, Αληθής Λόγος.
Πλούταρχος, Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων,
περί του μή χράν νυν έμμετραν την Πυθίαν.
2.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ:
Στο βίο του Ιησού όπως αυτός διασώζεται μέσω της ορθόδοξης παράδοσης (εμπλουτισμένης με λαογραφικές υπερβολές) βρίσκουμε πολλά κοινά στοιχεία με τον βίο του Αλεξάνδρου,αλλά και στοιχεία παλαιότερων ηρώων και ημίθεων,όπως του Ιάσωνα και του Ηρακλή π.χ.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ιησούς αποτέλεσε την εκδοχή ενός πνευματικού και θρησκευτικού Αλεξάνδρου ο οποίος είχε ως σκοπό να αντισταθμίσει τη μυθική δόξα του Αλεξάνδρου,της οποίας το εύρος δεν είναι δύσκολο να το προσδιορίσουμε λαμβάνοντας υπ'όψιν την επιβίωση της μνήμης του στις μέρες μας,πόσο μάλιστα την εποχή εκείνη που η μνήμη του ήταν ακόμη ζωντανότερη.Λογικό λοιπόν ότι ο θεάνθρωπος της νέας θρησκείας θα πρέπει να είχε κοινά με τον Αλέξανδρο ώστε να μπορέσει να γίνει ευκολότερα αποδεκτός στα ελληνίζοντα έθνη της εποχής.
Την εκδοχή της παρθενογέννεσης του Ιησού την συναντάμε και στην εκδοχή της γέννησης του Αλεξάνδρου από τον Δία και την Ολυμπιάδα.Σχετικά με την αντικειμενικότητα ενός τέτοιου γεγονότος είναι λογικό ότι δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι εφ'όσον δεν έχουμε άμεση εμπειρική επαφή με το γεγονός,παρά με φήμες οι οποίες μπορεί να υπερβαίνουν την σφαίρα του αληθινού γεγονότος και να εμπίπτουν στην σφαίρα του υποκειμενικού.Επίσης δεν γνωρίζουμε τί ακριβώς εννούσε ο Αλέξανδρος αν υποθέσουμε ότι υποστήριξε ότι είναι υιός του Διός,πώς αντιλαμβανόταν το Δία και τους θεούς γενικότερα,αλλά
και τί διδασκαλία είχε λάβει από τον Αριστοτέλη ως προς το ζήτημα των θεών,όπως και τί βιώματα είχε κληρονομήσει από την μητέρα του Ολυμπιάδα η οποία ήταν μυημένη στα μυστήρια των Καβείρων.Επομένως η γνώση του Αλεξάνδρου ώς προς το ζήτημα των θεών υπερβαίνει το επίπεδο αντίληψης που αντιλαμβάνεται το σύνολο της εποχής.
Περιπτώσεις πάντως παρθενογέννεσης παρατηρούνται σε πολλά είδη του φυτικού και του ζωϊκού βασιλείου και μάλιστα πολύ συχνά.
Από την άλλη πλευρά δεν θα ήταν άτοπο να υποστηρίξει κανείς ότι όλοι οι Έλληνες κατάγονται από το Δία σύμφωνα με την εκδοχή του Απολλόδωρου <<γίγνονται δε εκ Πύρρας Δευκαλίωνι παίδες Έλλην μεν πρώτος εκ Διός γεγεννήσθαι>> με τη διαφορά ότι ο Αλέξανδρος είχε συνειδητοποιήσει σέ όλο του το βάθος το <<γνώθι σ'αυτόν>>.
Σχετικά με τη θέωση του Ιησού,παρατηρούμε ανάλογα την θέωση του Αλεξάνδρου ενώ βρίσκεται ακόμη εν βίω.
Αυτή η θέωση μπορεί να είναι είτε εθελημένη είτε ακούσια.
Αν δεχτούμε το επίπεδο μόρφωσης,αρετής,ανδρείας,τόλμης,
ικανότητας,μύησης κτλ του Αλεξάνδρου το οποίο ήταν υπερβολικά υψηλό για τα μέτρα του κοινού θνητού και δή του βαρβάρου,θα πρέπει να διακρίνουμε μία μορφή που ξεχωρίζει ανάμεσα στο πλήθος από τη φύση της,και το κύδος της οποίας καλλιεργείται ευρύτερα από το κοντινό περιβάλλον της προσωπικότητας αυτής,αλλά και από τις λαογραφικές προσθέσεις του κοινωνικού της περίγυρου.Θα πρέπει να φανταστούμε μία μορφή η οποία επιβάλλεται σε έναν χώρο με την παρουσία της και μόνο,η οποία έχει απίστευτες διαλεκτικές ικανότητες και γνώσεις,όπως επίσης ότι έχει και κάποιες ψυχικές ικανότητες οι οποίες στο σύνολό τους δημιουργούν μία αίσθηση δέους και θεϊκότητας.Ανάλογες μορφές θα μπορούσαν να είναι και εκείνες του Εμπεδοκλή,του Πυθαγόρα,του Απολλώνιου του Τυαννέα,του
Σόλωνα,του Θαλή,του Σωκράτη κτλ,η κάθε μία σε διαφορετικό τομέα ανεπτυγμένη και διαφορετικά εκφραζόμενη.
Όταν δε τα έργα της συνηγορούν τη φήμη που περιβάλλει την προσωπικότητα αυτή,τότε η μορφή αυτή αναδεικνύεται στην αντίληψη του πλήθους όχι μόνον ξεχωριστή ή άριστη,αλλά ίσως και θεϊκή.Κι εδώ παίζει ρόλο ώε τί αντιλαμβανόμαστε και προσδιορίζουμε με την έννοια "θεός" και "θεϊκός".
(*για περισσότερη εμβάνθυνση βλ. Πλάτων "Κρατύλος").
Η φήμη του Αλεξάνδρου εκτινάχτηκε στο ζενίθ της μέσα σε μερικά χρόνια και υπερβαίνει στο διάστημα αυτό κατά πολύ την έννοια του θνητού,όχι τόσο στους Έλληνες,όσο στους ανατολικούς λαούς τους οποίους εκπολίτισε.
Ο ξαφνικός θάνατός του άφησε την αυτοκρατορία και το πανελλήνιο όραμα μετέωρο ώς κεραυνός εν αιθρία.
Ο στρατός του και το περιβάλλον του δεν μπόρεσε να δεχτεί την τόσο πρόωρη "φυγή" του,είτε ήταν τυχαία,είτε ήταν πράξη δολοπλοκίας,είτε ήταν ολοκλήρωση αποστολής και εθελημένη αποχώρηση.Γύρω από το θάνατό του άρχισαν να καλλιεργούνται νέες δοξασίες.Είτε ότι το σώμα του ανελήφθει αυτούσιο,είτε ότι δεν πέθανε ποτέ.Η φήμη του Αλεξάνδρου συνεχίζει να να παραμένει "ένσαρκη" μέσα από το έργο που άφησε πίσω του.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν βρέθηκε ποτέ το μνήμα και η σωρός του,γεγονός που προσδίδει στον μύθο γύρω από την προσωπικότητά του ακόμη θεικότερες διαστάσεις.
Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται από την πιο απλή εκδοχή (π.χ. καύση της σωρού του) ώς την πιο πολύπλοκη (απουλοποίηση και ανάληψη) κτλ.Και φυσικά μέσα από την λαογραφία οι εκδοχές πολλαπλασιάζονται και αναπτύσσονται σε βαθμό ασύλληπτο.
Την βαθιά αυτή επίδραση του θανάτου του Αλεξάνδρου την συναντούμε και στον θάνατο του Ιησού,όπου και οι δύο (αν υπήρξε ο δεύτερος ώς ιστορικό πρόσωπο) έλαβαν χώρα στην ηλικία των 33 ετών,γεγονός που ίσως να σχετίζεται με κάποιο συμβολισμό,όπως οι 33 σπόνδυλοι της σπονδυτικής στήλης ή κάτι άλλο.
Με την διαφορά ότι για τον Αλέξανδρο δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα,ενώ για τον Ιησού έχουμε ώς δεδομένα τα εξής:
α.ότι εκεί που βρίσκεται ο άγιος τάφος ήταν αρχαίος ναός της Αφροδίτης.Άρα είναι απίθανο να θάφτηκε Ιουδαίος σε "ειδωλολατρικό" ιερό,απίθανο και από την αντίδραση των Ελλήνων της περιοχής,και από την αντίδραση των Ιουδαίων αλλά και παράλογο ώς υβριστική πράξη από τους Ρωμαίους να θάψουν έναν "κατάδικο" σε ναό θεού.Εξ΄άλλου ο άγιος τάφος επινοήθηκε πολύ αργότερα ώς σημείο ταφής του Ιησού,όταν ο χριστιανισμός είχε πια επικρατήσει.Επομένως,ο τάφος του Ιησού ήταν σε άλλη περιοχή.
β.Θα ήταν παράλογο να βρίσκονται δύο Ρωμαίοι φύλακες έξω από ένα μνήμα,όπως περιγράφει η ορθόδοξη παράδοση και να φυλάν μία σωρό.Επομένως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τί συναίβει κατά τη διάρκεια της νύχτας,αν δηλαδή εκτάφηκε η σωρός του από τον κύκλο των μαθητών του ή αν δεν εκτάφηκε ποτέ και η εκδοχή της αναστάσεως ήταν φανταστικό δημιούργημα και για το λόγο αυτό να επινοήθηκε αργότερα ώς μνήμα ο ναός της Αφροδίτης.
Όσον αφορά την φημολογούμενη ανάσταση δεν έχουμε έγκυρη ιστορική πηγή ότι ειδώθηκε μετά θάνατον,αλλά ακόμη και η μαρτυρία ότι ειδώθηκε από κάποιους από τους μαθητές δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση έγκυρη και αντικειμενική.
γ.Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές και μαρτυρίες σχετικά με την ζωή και το έργο του Ιησού,ούτε από τον Πλούταρχο,ούτε από κάποιον άλλο ιστορικό της εποχής. Επίσης,εκείνη την εποχή πολλοί άνθρωποι οπαδοί της στωικής φιλοσοφίας,νεοπυθαγόρειοι
νεορφικοί και περιπατικοί δίδασκαν εκλαικευμένη φιλοσοφία,ενώ ο Κέλσος αναφέρει στον αληθή λόγο ότι πολλοί αιγύπτιοι και χαλδαίοι μυστηκιστές και μάγοι έκαναν διάφορα θαύματα και κυρίως έξω από την Ρωμαική μητρόπολη,γεγονός που τους έδινε μεγαλύτερη αυτονομία.Επίσης,εκείνη την εποχή το μέσο θανάτωσης ήταν η σταύρωση και πολλοί άνθρωποι -μεταξύ των οποίων πιθανόν και φιλόσοφοι ή αγύρτες- πέθαναν κατ'αυτό τον τρόπο.
δ.Τα ευαγγέλια συγγράφτηκαν πολύ μεταγενέστερα και λέγεται ότι οι γραφές των εβδομήκοντα ήταν συνοψισμένες σε 27 ευαγγέλια (τα οποία σε πολλά σημεία έρχονται σε πλήρη αντίφαση μεταξύ τους),από τα οποία δημιουργήθηκε η καινή διαθήκη με τεχνικές κοπτοραπτικής.
ε.Ιστορικά στον τρόπο διδασκαλίας και δράσης του Ιησού (αν υπήρξε) παρατηρούμε την διδασκαλία και τη δράση ενός πυθαγόρειου.Μία ανασκόπηση στους βίους φιλοσόφων του Διογένη Λαέρτη και κυρίως στο βίο του Εμπεδοκλή,του Πυθαγόρα,του Ηράκλειτου ή ακόμη και των κυνικών Διογένη και Αντισθένη,θα μας δώσει εκπληκτικά συμπεράσματα.
3.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ:
Πάνω στο βίο του Ιησού βρίσκουμε πολλά στοιχεία της Ελληνικής και της Αιγυπτιακής Μυθολογίας,συνοψισμένα σε ένα πρόσωπο.
Πέρα από τα γνωστά (θάνατος Ζαγρέως-Ανάσταση Διονύσου,
μύθος Οσίριδος-ανάστασης Ώρου,παρθενογέννεση Περσέως,Διονύσου,Ηρακλή από το Δία κτλ) θα μπορούσαμε με μια κάπως πιο προσεκτική ματιά να βρούμε κι άλλες λεπτομέριες ουσιαστικές που να στηρίζουν την σχέση Χριστού - Μυθολογίας.
Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελεί η είσοδος του Χριστού
κατά την Κυριακή των Βαίων.Σε αυτό το μύθο παρατηρούμε ότι ό Ιησούς ήταν μονοσάνδαλος.Μονοσάνδαλος επίσης εισήλθε και ο Ιάσωνας στην Ιωλκό.Έχουμε επίσης και την κάθοδο στον Άϊδη-Άδη,ανάλογη του Ορφέα κτλ.
Επίσης υπάρχουν αγγεία της αρχαϊκής περιόδου στο μουσείο της Λειψίας που αναπαριστούν την σταύρωση του Ορφέα κτλ.
Από την ετυμολόγηση του Ιησού Χριστού,προκύπτει το Ιάσιος=θεραπεύων και προσωνύμιο του κρητικού Απόλλωνος (Ιήσιος) και ορφικό προσωνύμιό του (Ιήιος),όνομα που παραπέμπει στον Ιασίωνα που με την Δήμητρα γέννησε τον Πλούτο,αλλά και τον Ιάσωνα.
Χριστός=ο κεχρισμένος,ο χρηστός,ο χρήσιμος.
Η βάφτιση του Ιησού στον Ιορδάνη και η επιφύτιση του Αγίου Πνεύματος ώς περιστέρα, παραπέμπει στον μύθο της καθόδου του ήλιου από τον Ιάρδανο όπως τον περιγράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο 5ο βιβλίο της ιστορικής βιβλιοθήκης και έχει σαφώς σχέση με τα όσα περιγράφει ο Νόννος στα "Διονυσιακά"
τα οποία σχετίζονται με αστρονομικές εκφάνσεις της μυθολογίας,
όπως βάφτιση=το γαλαξιακό νεφέλωμα του Ιάρδανου,
περιστέρα=οι Πλειάδες,πολλαπλασιασμός των ιχθυών=είσοδος στην εποχή των Ιχθυών,12 μαθητές και Ιησούς=Ζωδιακός + Οφιούχος-Ασκληπιός-Ιήσιος,τριαδικότητα=Ζεύς-Αθηνά-Διόνυσος κτλ.
Επίσης ο Χριστός ως Διόνυσος,παραπέμπει στον μύθο της Σεμέλης και στον μύθο του Οσίριδος και της Ίσιδος (βλ. Πλούταρχος,περί Ίσιδος και Οσίριδος),αλλά και ως Κριτής παραπέμπει στις Βάκχες του Ευριπίδη και στον Ηρακλή μαινόμενο.
Είναι σαφές λοιπόν ότι πάνω στο ιστορικό ή συμβολικό πρόσωπο του Χριστού προσαρμόστηκε η λατρεία του Ηρακλή,η δόξα του Αλεξάνδρου και η μυθολογία του Διονύσου.
4.Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ:
Βλέπουμε ότι η διδασκαλία του Χριστού αποτελεί μία μορφή εκλαϊκευσης της ελληνικής φιλοσοφίας στους λαούς της ανατολής.Όσον αφορά το ηθικό μέρος της είναι καθαρά μία μείξη στωϊκισμού και κυνισμού (νηστεία,αποχή,ηθική στάση κτλ),ενώ όσον αφορά το μυστικιστικό μέρος της είναι μία μείξη νεοπυθαγορισμού και νεορφισμού (διδασκαλία του Ενός,σχέση ανθρώπου-Ώντος,ατραπός της ψυχής,σχέση Λόγου-κόσμου,
συμβολισμοί αριθμών κτλ),γεγονός που είναι πασιφανές ακόμη και με μία απλή ανάγνωση της Καινής Διαθήκης.
Αναφόρικά με το ορθόδοξο δόγμα,τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα,κι αυτό διότι αναπτύχθηκε αργότερα από την υποτιθέμενη ύπαρξη του Χριστού,σε παράλληλη πορεία με τον νεοπλατωνισμό σε σημείο να ταυτίζονται ιστορικά,καθώς ο νεοπλατωνισμός αφορά την συγχώνευση δεκάδων φιλοσοφικών συστημάτων που προέρχονται από την πλατωνική φιλοσοφία και δή τον "Τίμαιο",αλλά που διαφέρουν μεταξύ τους σε λεπτομερείς εκφάνσεις.Το ΕΝ των Ελεατών ιχνηλατήθηκε από τους νεοπλατωνικούς ώς το Πλατωνικό Αγαθόν,το οποίο και θεωρήθηκε αποκομμένο από όλα ως προς την Σοφία,ακόμη κι από τους θεούς,και το οποίο είναι ακατάληπτο,υπερβατικό, άναρχο,υπερούσιο,αμέθεκτο,άρρητο,άγνωστο,άληπτο και αγαθόν.
Το ΈΝ έπαιται η Μονάς ή δημιουργός Νούς και Είναι,από την ουσία του οποίου εκπορεύεται το γίγνεσθαι,και εδώ έχουμε την σχέση πλατωνικών ιδεών και αισθητών.
Η Τριάς αυτή λαμβάνει δομική και ουσιαστική χροιά από τους νεωπλατωνικούς και κάποιες δογματικές εκφάνσεις της παιρνούν ιστορικά στον πρωτοχριστιανισμό και την ορθοδοξία,της οποίας αποτελούν το δομικό δόγμα παραπέμπωντας σε μια παραποίηση του νεοπλατωνικού Τριπλού Νού.
Η πορεία της ψυχής προς τον Άϊδη ή τα Υπερουράνια Ηλύσσια Πεδία διασώζουν κάποια από τα δομικά στοιχεία των Ορφικών και αναπροσαρμόζονται μέσα από τον νεοπλατωνισμό και βάση του "Φαίδωνα" και της "Πολιτείας",αλλά και επιρρεασμένα από την αιγυπτιακή και ιουδαική παράδοση ως δόγματα μέσα στην ορθοδοξία όπου βασική διδασκαλία είναι η "Βασιλεία των Ουρανών".
Οι άγγελοι κτλ έρχονται να θεμελιώσουν την αλήθεια των νεοπλατωνικών ιδεών σε αντιδιαστολή με τον νεορφικό μονοθεισμό που αποδίδει τους θεούς ώς διαφορετικές εκφάνσεις και εκφράσεις του ίδιου όντος,δημιουργώντας μία σχέση Ενότητας και πολλαπλότητας,όπως αυτή παρατηρείται ήδη από τα χρόνια του Εμπεδοκλή και του Παρμενίδη.
Η δέ σχέση Πατρός και Υιού,δεν είναι άλλη από την σχέση ανθρώπου-Θεού,όπου ο άνθρωπος ώς δυσυπόστατος (Διόνυσος) είναι ταυτόχρονα υιός ανθρώπου και υιός θεού,ενώ το αγίο πνεύμα φαίνεται να λαμβάνει την Σοφία του Διός,ώς εικόνα της Αθηνάς.Αξιοπρόσεκτη επίσης είναι και η ορφική επίδραση της σχέσης του Φάνητα με τον Διόνυσο (Έρως) ώς αιτία ζωής.
Αργότερα μετά την σύγκρουση και κατά την μείξη του πρωτοχριστιανισμού με τον ιουδαισμό,ο χριστιανισμός αποστασιωποιείται από τις ελληνικές και αιγυπτιακές καταβολές του τις οποίες ωστόσο δεν μπορεί να απορρίψει και να εκβάλλει εφόσον είναι δομικές για την ύπαρξή του και ταυτίζεται με την ιουδαική παράδοση,αποσκοπώντας στην σύνδεσή του με αυτήν και στην ταυτόχρονη καταπολέμηση του ελληνισμού.
Διαφοροποιείται δε ως προς τον ιουδαισμό στο σημείο του Μεσσία
σχετικά με το άν υπήρξε ή θα υπάρξει,γεγονός που της προσδίδει περισσότερη αυτονομία,με αποτέλεσμα να έχει την ελευθερία να μπορεί να φλερτάρει πότε με τον ελληνισμό (ορθοδοξία) και πότε με τον ιουδαισμό (δυτικός χριστιανισμός και ισλάμ),αλλά διατηρώντας πάντοτε την δομική προέλευση από τον ιουδαισμό και την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης μέσω της οποίας καταπολεμά την ελληνική παράδοση και την μυθολογία από την οποία προήλθε το μεγαλύτερο μέρος της.
Στο σημείο αυτό και υπό την δράση των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και των στοιχείων που εισρέουν διαρκώς στον χριστιανισμό από την ανατολή (Μιθραϊσμός,Καββαλισμός,Ζωροαστρισμός, Ερμητισμός,Χαλδαικός και περσικός μυστηκισμός, Αρειανισμός, γνωστικισμός,ενωχισμός κτλ) όσον αφορά την ύπαρξη του κακού ώς αρχέτυπη οντότητα με σκοπό την επιβολή της πίστης διά του φόβου,ο χριστιανισμός λαμβάνει την σημερινή του μορφή ως δόγμα και θρησκεία.Από τις διαφορετικές οπτικές και τις διαφορετικές προσεγγίσεις δημιουργούνται χριστιανικές και ιουδαικές,όπως και μεικτές αιρέσεις του χριστιανισμού που επιβάλλει η Ρωμαική Αυτοκρατορία και λόγω πολιτικών αυτοκρατορικών διαφορών η Αυτοκρατορία διαχωρίζεται σε ανατολική (Βυζάντιο) και δυτική (παπισμός) μετά το σχίσμα των εκκλησιών,σχετικά με τον βαθμό της εξουσίας της ιεροσύνης σε σχέση με την παράδοση,αλλά και την στήριξη του αριστοτελικού σχολαστικισμού της δύσης και του νεοπλατωνικού υπερβατισμού της ανατολής σε φιλοσοφικό επίπεδο.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορικώς γνωστά.
Ωστόσο δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι πατριάρχες του χριστιανισμού και της ορθοδοξίας συμπεριλαμβανομένης,του ιουδαισμού και του ισλαμισμού είναι ο Αβραάμ,ο Νώε,ο Ιακώβ,
ο Μωησής,ο Σολομών,ο Δαβίδ και όλοι οι υπόλοιποι πατριάρχες και προφήτες της ιουδαικής παράδοσης,δηλαδή της ιουδαικής πεντατεύχου ή τόρρα,της παλαιάς διαθήκης.
Για να κατανοήσουμε σε βάθος το θέμα της παρούσας εργασίας θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στοιχειώδη πράγματα της ελληνικής ιστορίας,με έμφανση την εποχή της μάχης των θερμοπυλών,της Σαλαμίνας και των Πλαταιών,του πελοποννησιακού πολέμου,
του "χρυσού αιώνα" του Περικλέους και φυσικά της διακυβέρνησης του Πεισίστρατου,ώστε να δούμε το πολιτικό-πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η μετασωκρατική φιλοσοφία,επιστήμη και τέχνη παράλληλα με τη θρησκεία και το πολιτικό κατεστημένο των πόλεων-κρατών,
τον τρόπο που διαδώθηκε στην μεσόγειο και τις μορφές που πήρε υπό την μορφή δογμάτων,καθώς και τα στοιχεία που κράτησε από την μυθολογική παράδοση,τα μυστήρια και τις επιρροές από την πυθαγόρεια-ελεατική και ιωνική φυσική φιλοσοφία.Η αναζήτηση των παραπάνω τομέων όμως εμπίπτει στην βούληση του καθενός να γνωρίσει την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό (αρχαικό-γεωμετρικό-κλασσικό),όπως επίσης και τον αιγυπτιακό,τον μεσοποτάμειο,τον πελασγικό,τον μινωικό,τον μυκηναικό,εν συνεχεία και τον ιουδαϊκό,ώστε να κατανοήσει τις δομικές αρχές του χριστιανισμού,ώς φιλοσοφία,
ώς δόγμα,ώς θρησκεία.
Σε μιά εποχή εκφυλισμού των ελληνικών πόλεων-κρατών και βασιλείων στο τέλος της εποχής των Πτολεμαίων και στις αρχές της ανάδειξης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορείας η οποία άρχισε να επεκτείνεται στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο λαμβάνοντας πολιτισμικά στοιχεία από τις τοπικές παραδόσεις και ενσωματώνοντάς τα σε ένα εννιαίο σύστημα μονισμού το οποίο είχε σαν κύριο σκοπό να υποτάξει τις λαϊκές μάζες σε ένα δόγμα κοινά αποδεκτό -ενώ οι αναμνήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είχαν σβήσει ακόμη- γεννήθηκε και αναπτύχθηκε ώς διδασκαλία ή ώς μυστηκιστικό σύστημα ο χριστιανισμός, λαμβάνοντας αφ'ενός δομικά στοιχεία από τον ελλήνικό και τον αιγυπτιακό πολιτισμό και αφ'ετέρου από τον μεσοποτάμειο και τον ιουδαϊκό,δημιουργώντας μία μείξη μυστηριακού μυστηκισμού και εκλαικευμένης φιλοσοφίας,η οποία ωστόσο λόγω πολιτικών αυτοκρατορικών σκοπιμοτήτων αναδείχτηκε σε αυτόνομη θρησκεία.
Για κάποια πρώτη προσέγγιση του θέματος βλ.
Ηρόδοτος ,βιβλ. Β΄ Ευτέρπη.
Κέλσος, Αληθής Λόγος.
Πλούταρχος, Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων,
περί του μή χράν νυν έμμετραν την Πυθίαν.
2.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ:
Στο βίο του Ιησού όπως αυτός διασώζεται μέσω της ορθόδοξης παράδοσης (εμπλουτισμένης με λαογραφικές υπερβολές) βρίσκουμε πολλά κοινά στοιχεία με τον βίο του Αλεξάνδρου,αλλά και στοιχεία παλαιότερων ηρώων και ημίθεων,όπως του Ιάσωνα και του Ηρακλή π.χ.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ιησούς αποτέλεσε την εκδοχή ενός πνευματικού και θρησκευτικού Αλεξάνδρου ο οποίος είχε ως σκοπό να αντισταθμίσει τη μυθική δόξα του Αλεξάνδρου,της οποίας το εύρος δεν είναι δύσκολο να το προσδιορίσουμε λαμβάνοντας υπ'όψιν την επιβίωση της μνήμης του στις μέρες μας,πόσο μάλιστα την εποχή εκείνη που η μνήμη του ήταν ακόμη ζωντανότερη.Λογικό λοιπόν ότι ο θεάνθρωπος της νέας θρησκείας θα πρέπει να είχε κοινά με τον Αλέξανδρο ώστε να μπορέσει να γίνει ευκολότερα αποδεκτός στα ελληνίζοντα έθνη της εποχής.
Την εκδοχή της παρθενογέννεσης του Ιησού την συναντάμε και στην εκδοχή της γέννησης του Αλεξάνδρου από τον Δία και την Ολυμπιάδα.Σχετικά με την αντικειμενικότητα ενός τέτοιου γεγονότος είναι λογικό ότι δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι εφ'όσον δεν έχουμε άμεση εμπειρική επαφή με το γεγονός,παρά με φήμες οι οποίες μπορεί να υπερβαίνουν την σφαίρα του αληθινού γεγονότος και να εμπίπτουν στην σφαίρα του υποκειμενικού.Επίσης δεν γνωρίζουμε τί ακριβώς εννούσε ο Αλέξανδρος αν υποθέσουμε ότι υποστήριξε ότι είναι υιός του Διός,πώς αντιλαμβανόταν το Δία και τους θεούς γενικότερα,αλλά
και τί διδασκαλία είχε λάβει από τον Αριστοτέλη ως προς το ζήτημα των θεών,όπως και τί βιώματα είχε κληρονομήσει από την μητέρα του Ολυμπιάδα η οποία ήταν μυημένη στα μυστήρια των Καβείρων.Επομένως η γνώση του Αλεξάνδρου ώς προς το ζήτημα των θεών υπερβαίνει το επίπεδο αντίληψης που αντιλαμβάνεται το σύνολο της εποχής.
Περιπτώσεις πάντως παρθενογέννεσης παρατηρούνται σε πολλά είδη του φυτικού και του ζωϊκού βασιλείου και μάλιστα πολύ συχνά.
Από την άλλη πλευρά δεν θα ήταν άτοπο να υποστηρίξει κανείς ότι όλοι οι Έλληνες κατάγονται από το Δία σύμφωνα με την εκδοχή του Απολλόδωρου <<γίγνονται δε εκ Πύρρας Δευκαλίωνι παίδες Έλλην μεν πρώτος εκ Διός γεγεννήσθαι>> με τη διαφορά ότι ο Αλέξανδρος είχε συνειδητοποιήσει σέ όλο του το βάθος το <<γνώθι σ'αυτόν>>.
Σχετικά με τη θέωση του Ιησού,παρατηρούμε ανάλογα την θέωση του Αλεξάνδρου ενώ βρίσκεται ακόμη εν βίω.
Αυτή η θέωση μπορεί να είναι είτε εθελημένη είτε ακούσια.
Αν δεχτούμε το επίπεδο μόρφωσης,αρετής,ανδρείας,τόλμης,
ικανότητας,μύησης κτλ του Αλεξάνδρου το οποίο ήταν υπερβολικά υψηλό για τα μέτρα του κοινού θνητού και δή του βαρβάρου,θα πρέπει να διακρίνουμε μία μορφή που ξεχωρίζει ανάμεσα στο πλήθος από τη φύση της,και το κύδος της οποίας καλλιεργείται ευρύτερα από το κοντινό περιβάλλον της προσωπικότητας αυτής,αλλά και από τις λαογραφικές προσθέσεις του κοινωνικού της περίγυρου.Θα πρέπει να φανταστούμε μία μορφή η οποία επιβάλλεται σε έναν χώρο με την παρουσία της και μόνο,η οποία έχει απίστευτες διαλεκτικές ικανότητες και γνώσεις,όπως επίσης ότι έχει και κάποιες ψυχικές ικανότητες οι οποίες στο σύνολό τους δημιουργούν μία αίσθηση δέους και θεϊκότητας.Ανάλογες μορφές θα μπορούσαν να είναι και εκείνες του Εμπεδοκλή,του Πυθαγόρα,του Απολλώνιου του Τυαννέα,του
Σόλωνα,του Θαλή,του Σωκράτη κτλ,η κάθε μία σε διαφορετικό τομέα ανεπτυγμένη και διαφορετικά εκφραζόμενη.
Όταν δε τα έργα της συνηγορούν τη φήμη που περιβάλλει την προσωπικότητα αυτή,τότε η μορφή αυτή αναδεικνύεται στην αντίληψη του πλήθους όχι μόνον ξεχωριστή ή άριστη,αλλά ίσως και θεϊκή.Κι εδώ παίζει ρόλο ώε τί αντιλαμβανόμαστε και προσδιορίζουμε με την έννοια "θεός" και "θεϊκός".
(*για περισσότερη εμβάνθυνση βλ. Πλάτων "Κρατύλος").
Η φήμη του Αλεξάνδρου εκτινάχτηκε στο ζενίθ της μέσα σε μερικά χρόνια και υπερβαίνει στο διάστημα αυτό κατά πολύ την έννοια του θνητού,όχι τόσο στους Έλληνες,όσο στους ανατολικούς λαούς τους οποίους εκπολίτισε.
Ο ξαφνικός θάνατός του άφησε την αυτοκρατορία και το πανελλήνιο όραμα μετέωρο ώς κεραυνός εν αιθρία.
Ο στρατός του και το περιβάλλον του δεν μπόρεσε να δεχτεί την τόσο πρόωρη "φυγή" του,είτε ήταν τυχαία,είτε ήταν πράξη δολοπλοκίας,είτε ήταν ολοκλήρωση αποστολής και εθελημένη αποχώρηση.Γύρω από το θάνατό του άρχισαν να καλλιεργούνται νέες δοξασίες.Είτε ότι το σώμα του ανελήφθει αυτούσιο,είτε ότι δεν πέθανε ποτέ.Η φήμη του Αλεξάνδρου συνεχίζει να να παραμένει "ένσαρκη" μέσα από το έργο που άφησε πίσω του.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν βρέθηκε ποτέ το μνήμα και η σωρός του,γεγονός που προσδίδει στον μύθο γύρω από την προσωπικότητά του ακόμη θεικότερες διαστάσεις.
Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται από την πιο απλή εκδοχή (π.χ. καύση της σωρού του) ώς την πιο πολύπλοκη (απουλοποίηση και ανάληψη) κτλ.Και φυσικά μέσα από την λαογραφία οι εκδοχές πολλαπλασιάζονται και αναπτύσσονται σε βαθμό ασύλληπτο.
Την βαθιά αυτή επίδραση του θανάτου του Αλεξάνδρου την συναντούμε και στον θάνατο του Ιησού,όπου και οι δύο (αν υπήρξε ο δεύτερος ώς ιστορικό πρόσωπο) έλαβαν χώρα στην ηλικία των 33 ετών,γεγονός που ίσως να σχετίζεται με κάποιο συμβολισμό,όπως οι 33 σπόνδυλοι της σπονδυτικής στήλης ή κάτι άλλο.
Με την διαφορά ότι για τον Αλέξανδρο δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα,ενώ για τον Ιησού έχουμε ώς δεδομένα τα εξής:
α.ότι εκεί που βρίσκεται ο άγιος τάφος ήταν αρχαίος ναός της Αφροδίτης.Άρα είναι απίθανο να θάφτηκε Ιουδαίος σε "ειδωλολατρικό" ιερό,απίθανο και από την αντίδραση των Ελλήνων της περιοχής,και από την αντίδραση των Ιουδαίων αλλά και παράλογο ώς υβριστική πράξη από τους Ρωμαίους να θάψουν έναν "κατάδικο" σε ναό θεού.Εξ΄άλλου ο άγιος τάφος επινοήθηκε πολύ αργότερα ώς σημείο ταφής του Ιησού,όταν ο χριστιανισμός είχε πια επικρατήσει.Επομένως,ο τάφος του Ιησού ήταν σε άλλη περιοχή.
β.Θα ήταν παράλογο να βρίσκονται δύο Ρωμαίοι φύλακες έξω από ένα μνήμα,όπως περιγράφει η ορθόδοξη παράδοση και να φυλάν μία σωρό.Επομένως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τί συναίβει κατά τη διάρκεια της νύχτας,αν δηλαδή εκτάφηκε η σωρός του από τον κύκλο των μαθητών του ή αν δεν εκτάφηκε ποτέ και η εκδοχή της αναστάσεως ήταν φανταστικό δημιούργημα και για το λόγο αυτό να επινοήθηκε αργότερα ώς μνήμα ο ναός της Αφροδίτης.
Όσον αφορά την φημολογούμενη ανάσταση δεν έχουμε έγκυρη ιστορική πηγή ότι ειδώθηκε μετά θάνατον,αλλά ακόμη και η μαρτυρία ότι ειδώθηκε από κάποιους από τους μαθητές δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση έγκυρη και αντικειμενική.
γ.Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές και μαρτυρίες σχετικά με την ζωή και το έργο του Ιησού,ούτε από τον Πλούταρχο,ούτε από κάποιον άλλο ιστορικό της εποχής. Επίσης,εκείνη την εποχή πολλοί άνθρωποι οπαδοί της στωικής φιλοσοφίας,νεοπυθαγόρειοι
νεορφικοί και περιπατικοί δίδασκαν εκλαικευμένη φιλοσοφία,ενώ ο Κέλσος αναφέρει στον αληθή λόγο ότι πολλοί αιγύπτιοι και χαλδαίοι μυστηκιστές και μάγοι έκαναν διάφορα θαύματα και κυρίως έξω από την Ρωμαική μητρόπολη,γεγονός που τους έδινε μεγαλύτερη αυτονομία.Επίσης,εκείνη την εποχή το μέσο θανάτωσης ήταν η σταύρωση και πολλοί άνθρωποι -μεταξύ των οποίων πιθανόν και φιλόσοφοι ή αγύρτες- πέθαναν κατ'αυτό τον τρόπο.
δ.Τα ευαγγέλια συγγράφτηκαν πολύ μεταγενέστερα και λέγεται ότι οι γραφές των εβδομήκοντα ήταν συνοψισμένες σε 27 ευαγγέλια (τα οποία σε πολλά σημεία έρχονται σε πλήρη αντίφαση μεταξύ τους),από τα οποία δημιουργήθηκε η καινή διαθήκη με τεχνικές κοπτοραπτικής.
ε.Ιστορικά στον τρόπο διδασκαλίας και δράσης του Ιησού (αν υπήρξε) παρατηρούμε την διδασκαλία και τη δράση ενός πυθαγόρειου.Μία ανασκόπηση στους βίους φιλοσόφων του Διογένη Λαέρτη και κυρίως στο βίο του Εμπεδοκλή,του Πυθαγόρα,του Ηράκλειτου ή ακόμη και των κυνικών Διογένη και Αντισθένη,θα μας δώσει εκπληκτικά συμπεράσματα.
3.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ:
Πάνω στο βίο του Ιησού βρίσκουμε πολλά στοιχεία της Ελληνικής και της Αιγυπτιακής Μυθολογίας,συνοψισμένα σε ένα πρόσωπο.
Πέρα από τα γνωστά (θάνατος Ζαγρέως-Ανάσταση Διονύσου,
μύθος Οσίριδος-ανάστασης Ώρου,παρθενογέννεση Περσέως,Διονύσου,Ηρακλή από το Δία κτλ) θα μπορούσαμε με μια κάπως πιο προσεκτική ματιά να βρούμε κι άλλες λεπτομέριες ουσιαστικές που να στηρίζουν την σχέση Χριστού - Μυθολογίας.
Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελεί η είσοδος του Χριστού
κατά την Κυριακή των Βαίων.Σε αυτό το μύθο παρατηρούμε ότι ό Ιησούς ήταν μονοσάνδαλος.Μονοσάνδαλος επίσης εισήλθε και ο Ιάσωνας στην Ιωλκό.Έχουμε επίσης και την κάθοδο στον Άϊδη-Άδη,ανάλογη του Ορφέα κτλ.
Επίσης υπάρχουν αγγεία της αρχαϊκής περιόδου στο μουσείο της Λειψίας που αναπαριστούν την σταύρωση του Ορφέα κτλ.
Από την ετυμολόγηση του Ιησού Χριστού,προκύπτει το Ιάσιος=θεραπεύων και προσωνύμιο του κρητικού Απόλλωνος (Ιήσιος) και ορφικό προσωνύμιό του (Ιήιος),όνομα που παραπέμπει στον Ιασίωνα που με την Δήμητρα γέννησε τον Πλούτο,αλλά και τον Ιάσωνα.
Χριστός=ο κεχρισμένος,ο χρηστός,ο χρήσιμος.
Η βάφτιση του Ιησού στον Ιορδάνη και η επιφύτιση του Αγίου Πνεύματος ώς περιστέρα, παραπέμπει στον μύθο της καθόδου του ήλιου από τον Ιάρδανο όπως τον περιγράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο 5ο βιβλίο της ιστορικής βιβλιοθήκης και έχει σαφώς σχέση με τα όσα περιγράφει ο Νόννος στα "Διονυσιακά"
τα οποία σχετίζονται με αστρονομικές εκφάνσεις της μυθολογίας,
όπως βάφτιση=το γαλαξιακό νεφέλωμα του Ιάρδανου,
περιστέρα=οι Πλειάδες,πολλαπλασιασμός των ιχθυών=είσοδος στην εποχή των Ιχθυών,12 μαθητές και Ιησούς=Ζωδιακός + Οφιούχος-Ασκληπιός-Ιήσιος,τριαδικότητα=Ζεύς-Αθηνά-Διόνυσος κτλ.
Επίσης ο Χριστός ως Διόνυσος,παραπέμπει στον μύθο της Σεμέλης και στον μύθο του Οσίριδος και της Ίσιδος (βλ. Πλούταρχος,περί Ίσιδος και Οσίριδος),αλλά και ως Κριτής παραπέμπει στις Βάκχες του Ευριπίδη και στον Ηρακλή μαινόμενο.
Είναι σαφές λοιπόν ότι πάνω στο ιστορικό ή συμβολικό πρόσωπο του Χριστού προσαρμόστηκε η λατρεία του Ηρακλή,η δόξα του Αλεξάνδρου και η μυθολογία του Διονύσου.
4.Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ:
Βλέπουμε ότι η διδασκαλία του Χριστού αποτελεί μία μορφή εκλαϊκευσης της ελληνικής φιλοσοφίας στους λαούς της ανατολής.Όσον αφορά το ηθικό μέρος της είναι καθαρά μία μείξη στωϊκισμού και κυνισμού (νηστεία,αποχή,ηθική στάση κτλ),ενώ όσον αφορά το μυστικιστικό μέρος της είναι μία μείξη νεοπυθαγορισμού και νεορφισμού (διδασκαλία του Ενός,σχέση ανθρώπου-Ώντος,ατραπός της ψυχής,σχέση Λόγου-κόσμου,
συμβολισμοί αριθμών κτλ),γεγονός που είναι πασιφανές ακόμη και με μία απλή ανάγνωση της Καινής Διαθήκης.
Αναφόρικά με το ορθόδοξο δόγμα,τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα,κι αυτό διότι αναπτύχθηκε αργότερα από την υποτιθέμενη ύπαρξη του Χριστού,σε παράλληλη πορεία με τον νεοπλατωνισμό σε σημείο να ταυτίζονται ιστορικά,καθώς ο νεοπλατωνισμός αφορά την συγχώνευση δεκάδων φιλοσοφικών συστημάτων που προέρχονται από την πλατωνική φιλοσοφία και δή τον "Τίμαιο",αλλά που διαφέρουν μεταξύ τους σε λεπτομερείς εκφάνσεις.Το ΕΝ των Ελεατών ιχνηλατήθηκε από τους νεοπλατωνικούς ώς το Πλατωνικό Αγαθόν,το οποίο και θεωρήθηκε αποκομμένο από όλα ως προς την Σοφία,ακόμη κι από τους θεούς,και το οποίο είναι ακατάληπτο,υπερβατικό, άναρχο,υπερούσιο,αμέθεκτο,άρρητο,άγνωστο,άληπτο και αγαθόν.
Το ΈΝ έπαιται η Μονάς ή δημιουργός Νούς και Είναι,από την ουσία του οποίου εκπορεύεται το γίγνεσθαι,και εδώ έχουμε την σχέση πλατωνικών ιδεών και αισθητών.
Η Τριάς αυτή λαμβάνει δομική και ουσιαστική χροιά από τους νεωπλατωνικούς και κάποιες δογματικές εκφάνσεις της παιρνούν ιστορικά στον πρωτοχριστιανισμό και την ορθοδοξία,της οποίας αποτελούν το δομικό δόγμα παραπέμπωντας σε μια παραποίηση του νεοπλατωνικού Τριπλού Νού.
Η πορεία της ψυχής προς τον Άϊδη ή τα Υπερουράνια Ηλύσσια Πεδία διασώζουν κάποια από τα δομικά στοιχεία των Ορφικών και αναπροσαρμόζονται μέσα από τον νεοπλατωνισμό και βάση του "Φαίδωνα" και της "Πολιτείας",αλλά και επιρρεασμένα από την αιγυπτιακή και ιουδαική παράδοση ως δόγματα μέσα στην ορθοδοξία όπου βασική διδασκαλία είναι η "Βασιλεία των Ουρανών".
Οι άγγελοι κτλ έρχονται να θεμελιώσουν την αλήθεια των νεοπλατωνικών ιδεών σε αντιδιαστολή με τον νεορφικό μονοθεισμό που αποδίδει τους θεούς ώς διαφορετικές εκφάνσεις και εκφράσεις του ίδιου όντος,δημιουργώντας μία σχέση Ενότητας και πολλαπλότητας,όπως αυτή παρατηρείται ήδη από τα χρόνια του Εμπεδοκλή και του Παρμενίδη.
Η δέ σχέση Πατρός και Υιού,δεν είναι άλλη από την σχέση ανθρώπου-Θεού,όπου ο άνθρωπος ώς δυσυπόστατος (Διόνυσος) είναι ταυτόχρονα υιός ανθρώπου και υιός θεού,ενώ το αγίο πνεύμα φαίνεται να λαμβάνει την Σοφία του Διός,ώς εικόνα της Αθηνάς.Αξιοπρόσεκτη επίσης είναι και η ορφική επίδραση της σχέσης του Φάνητα με τον Διόνυσο (Έρως) ώς αιτία ζωής.
Αργότερα μετά την σύγκρουση και κατά την μείξη του πρωτοχριστιανισμού με τον ιουδαισμό,ο χριστιανισμός αποστασιωποιείται από τις ελληνικές και αιγυπτιακές καταβολές του τις οποίες ωστόσο δεν μπορεί να απορρίψει και να εκβάλλει εφόσον είναι δομικές για την ύπαρξή του και ταυτίζεται με την ιουδαική παράδοση,αποσκοπώντας στην σύνδεσή του με αυτήν και στην ταυτόχρονη καταπολέμηση του ελληνισμού.
Διαφοροποιείται δε ως προς τον ιουδαισμό στο σημείο του Μεσσία
σχετικά με το άν υπήρξε ή θα υπάρξει,γεγονός που της προσδίδει περισσότερη αυτονομία,με αποτέλεσμα να έχει την ελευθερία να μπορεί να φλερτάρει πότε με τον ελληνισμό (ορθοδοξία) και πότε με τον ιουδαισμό (δυτικός χριστιανισμός και ισλάμ),αλλά διατηρώντας πάντοτε την δομική προέλευση από τον ιουδαισμό και την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης μέσω της οποίας καταπολεμά την ελληνική παράδοση και την μυθολογία από την οποία προήλθε το μεγαλύτερο μέρος της.
Στο σημείο αυτό και υπό την δράση των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και των στοιχείων που εισρέουν διαρκώς στον χριστιανισμό από την ανατολή (Μιθραϊσμός,Καββαλισμός,Ζωροαστρισμός, Ερμητισμός,Χαλδαικός και περσικός μυστηκισμός, Αρειανισμός, γνωστικισμός,ενωχισμός κτλ) όσον αφορά την ύπαρξη του κακού ώς αρχέτυπη οντότητα με σκοπό την επιβολή της πίστης διά του φόβου,ο χριστιανισμός λαμβάνει την σημερινή του μορφή ως δόγμα και θρησκεία.Από τις διαφορετικές οπτικές και τις διαφορετικές προσεγγίσεις δημιουργούνται χριστιανικές και ιουδαικές,όπως και μεικτές αιρέσεις του χριστιανισμού που επιβάλλει η Ρωμαική Αυτοκρατορία και λόγω πολιτικών αυτοκρατορικών διαφορών η Αυτοκρατορία διαχωρίζεται σε ανατολική (Βυζάντιο) και δυτική (παπισμός) μετά το σχίσμα των εκκλησιών,σχετικά με τον βαθμό της εξουσίας της ιεροσύνης σε σχέση με την παράδοση,αλλά και την στήριξη του αριστοτελικού σχολαστικισμού της δύσης και του νεοπλατωνικού υπερβατισμού της ανατολής σε φιλοσοφικό επίπεδο.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορικώς γνωστά.
Ωστόσο δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι πατριάρχες του χριστιανισμού και της ορθοδοξίας συμπεριλαμβανομένης,του ιουδαισμού και του ισλαμισμού είναι ο Αβραάμ,ο Νώε,ο Ιακώβ,
ο Μωησής,ο Σολομών,ο Δαβίδ και όλοι οι υπόλοιποι πατριάρχες και προφήτες της ιουδαικής παράδοσης,δηλαδή της ιουδαικής πεντατεύχου ή τόρρα,της παλαιάς διαθήκης.
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.
Μια από τις πιο απολαυστικές δημοσιεύσεις του ΜΕΓΑΛΟΥ Μάριου... Πρόβληματισμούς σχετικά με το θέμα είχα απο την ηλικία των 10 όταν έμαθα οτι τόσο ο Ιησούς όσο και ο Μ.Αλέξανδρος έζησαν ώς τα 33 τους καθώς είπσης αυθόρμητα συνέδεσα το γεγονός της ανάστασης του πρώτου με τον ανύπαρκτο (μέχρι τώρα) τάφο του δευτέρου.... Ηταν απλές αυθόρμητες σκεψεις ... μετά απο αυτές ακολούθησαν και άλλες,παρόλα αυτά παρέμειναν μόνο σκέψεις καθώς δεν έιχα τις γνώσεις για κάτι πιό ισχυρό.
Να πώ ακόμα πως υπάρχει ή θεωρία πως συνωμοσίες ηθελάν να κρύψουν την σχέση Ιησού-Μ.Μαγδαλυνής καθώς για κάποιο λόγο ήταν ανεπυθήμητος ο συσχετισμός τους με τους Όσιρις-Ίσιδα , Όπως επίσης να κρύψουν και πολλά άλλα χωρίς να ξέρω τον σκοπό.... Εκεί οφείλεται η απόκρυψη κάποιον "χαμένων" συγγραμάτων σχετικά με την ζωή του Ιησού, όπως επίσης και η απόρρυψη κάποιον ευαγγελίων ώς επίσημα ευαγγέλεια (όπως πχ το ευαγγέλιο του Φιλλίπου). Τέτοιες ενέργιες νομίζω πως έγιναν και απο τον Κωνσταντίνο τον μέγα κατά την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας...
Να πώ ακόμα πως υπάρχει ή θεωρία πως συνωμοσίες ηθελάν να κρύψουν την σχέση Ιησού-Μ.Μαγδαλυνής καθώς για κάποιο λόγο ήταν ανεπυθήμητος ο συσχετισμός τους με τους Όσιρις-Ίσιδα , Όπως επίσης να κρύψουν και πολλά άλλα χωρίς να ξέρω τον σκοπό.... Εκεί οφείλεται η απόκρυψη κάποιον "χαμένων" συγγραμάτων σχετικά με την ζωή του Ιησού, όπως επίσης και η απόρρυψη κάποιον ευαγγελίων ώς επίσημα ευαγγέλεια (όπως πχ το ευαγγέλιο του Φιλλίπου). Τέτοιες ενέργιες νομίζω πως έγιναν και απο τον Κωνσταντίνο τον μέγα κατά την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας...
''ΈΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ''
Μάριε..
Σαν σκέψεις και ερεθίσματα
...για να ξεφύγουμε λίγο απο την ουφολογία και δρακοντολογία..
Μήπως έχεις προσέξει τι σχήμα έχουν οι εκκλησίες;
Σου θυμίζει τίποτα;
Τι σχέδια υπάρχουν ζωγραφισμένα επάνω;;
Και που...
Πότε η Χριστός απεικονίζεται με μακριά, και πότε με κοντά η καθόλου μαλλιά;
και γιατί είναι χρυσά;
Γιατί η Πανγαία είναι αειπάρθενος;
Γιατί στην λυκόσουρα (ευτυχώς δεν κάηκε) υπάρχει Ναός της Δέσποινας (;;) ή αλλιώς της Κόρης....
Τι σχέση έχει η κοινωνία με σώμα Δήμητρας, και αίμα Διονύσου, με την σημερινή αγία κοινωνία της ορθοδοξίας;
Γιατί οι εορτές της ορθοδοξίας συμβαίνουν με ανατολές και επιτολές Άστρων και Αστερισμών;
Τι σχέση έχουν οι Πλειάδες με την γιορτή του Αγίου πνεύματος;
Γιατί οι εκκλησίες της ανατολής είναι επτά;
..και μια που εκπορεύεται!!
Γιατί τα πάντα διέπονται απο κοσμοσυμπαντικούς νόμους και αιτίες, μόνο που εμείς θρώσκουμε;;
Θα γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα η επανεμφάνιση του Ενός....αν και προσωρινή;;;
Τελικός μήπως έχουμε δίκιο κάποιοι που υποστηρίζουν οτι όλες οι θρησκείες της χθονός, είναι μια σύνοψη της κοσμογονίας - συμπαντολογίας - οντολογίας - ανθρωπολογίας;;
Τα παραπάνω δεν είναι σε μορφή ερωτήσεων...αλλά προβληματισμών!!
Και κάτι που Λέει ο Γίωργος.....
Γιατί οταν θέλουμε να πούμε οτι η ώρα είναι 1, λέμε 13;;;;;
Σαν σκέψεις και ερεθίσματα
...για να ξεφύγουμε λίγο απο την ουφολογία και δρακοντολογία..
Μήπως έχεις προσέξει τι σχήμα έχουν οι εκκλησίες;
Σου θυμίζει τίποτα;
Τι σχέδια υπάρχουν ζωγραφισμένα επάνω;;
Και που...
Πότε η Χριστός απεικονίζεται με μακριά, και πότε με κοντά η καθόλου μαλλιά;
και γιατί είναι χρυσά;
Γιατί η Πανγαία είναι αειπάρθενος;
Γιατί στην λυκόσουρα (ευτυχώς δεν κάηκε) υπάρχει Ναός της Δέσποινας (;;) ή αλλιώς της Κόρης....
Τι σχέση έχει η κοινωνία με σώμα Δήμητρας, και αίμα Διονύσου, με την σημερινή αγία κοινωνία της ορθοδοξίας;
Γιατί οι εορτές της ορθοδοξίας συμβαίνουν με ανατολές και επιτολές Άστρων και Αστερισμών;
Τι σχέση έχουν οι Πλειάδες με την γιορτή του Αγίου πνεύματος;
Γιατί οι εκκλησίες της ανατολής είναι επτά;
..και μια που εκπορεύεται!!
Γιατί τα πάντα διέπονται απο κοσμοσυμπαντικούς νόμους και αιτίες, μόνο που εμείς θρώσκουμε;;
Θα γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα η επανεμφάνιση του Ενός....αν και προσωρινή;;;
Τελικός μήπως έχουμε δίκιο κάποιοι που υποστηρίζουν οτι όλες οι θρησκείες της χθονός, είναι μια σύνοψη της κοσμογονίας - συμπαντολογίας - οντολογίας - ανθρωπολογίας;;
Τα παραπάνω δεν είναι σε μορφή ερωτήσεων...αλλά προβληματισμών!!
Και κάτι που Λέει ο Γίωργος.....
Γιατί οταν θέλουμε να πούμε οτι η ώρα είναι 1, λέμε 13;;;;;
Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
| Απόσπασμα |
| Μήπως έχεις προσέξει τι σχήμα έχουν οι εκκλησίες; Σου θυμίζει τίποτα; Τι σχέδια υπάρχουν ζωγραφισμένα επάνω;; Και που... |
Αν δεν κάνω λάθος έχουν σχήμα τρούλου.
Μου θυμίζει σαφώς σχήμα αστεροσκοποίου,μόνο που λείπει το τηλεσκόπιο!Ίσως και να μην χρειάζεται εφ'όσον η επικοινωνία με τους ουρανούς γίνεται πλέον με άλλους τρόπους...πιο πνευματικούς.
Αν θυμάμαι καλά στο κέντρο του θόλου υπάρχει η μορφή του Χριστού και γύρω τα Χερουβείμ,Σεραφείμ κτλ.
Θυμισέ μου αν υπάρχουν και οι μορφές των 12 μαθητων.
Με λίγα λόγια παρατηρούμε τον διφυή ήλιο,την σελήνη και τον
ζωδιακό.Η ορθότερα,παρατηρούμε τα φάσματα συμβολικών απεικονήσεων αυτών.Τα πρωτότυπα μπορούμε να τα παρατηρήσουμε κάλλιστα στο Ευγενίδειο Ίδρυμα...
| Απόσπασμα |
| Πότε η Χριστός απεικονίζεται με μακριά, και πότε με κοντά η καθόλου μαλλιά; και γιατί είναι χρυσά; |
Με κοντά ή καθόλου μαλλιά δεν έχω δεί κάποια αγιογραφία του Χριστού.Aν γνωρίζεις κάποια πηγή παράπεμψέ με σε παρακαλώ.
Με χρυσά μαλλιά όχι πολύ μακριά ,ήταν οι περισσότερες προβυζαντινές αγιογραφίες.Προφανώς λόγω του ότι δεν είχαν σβήσει ακόμη οι αναμνήσεις των σκεπτομορφών του Διονύσου και του Αλεξάνδρου...
| Απόσπασμα |
| Γιατί η Πανγαία είναι αειπάρθενος; |
Διότι όπως αναφέρει ο Πλάτων στον "Κρατύλο" και ο Αναξαγόρας,η Σελήνη λαμβάνει συνεχώς νέο φώς από τον ήλιο κι έτσι είναι διαρκώς νέα (Σελας νέα).Αυτό άλλωστε συμβολίζει και το άναμμα δαδών στις εορτές της Αρτέμιδος κατά τον Κλεομήδη.
| Απόσπασμα |
| Γιατί στην λυκόσουρα (ευτυχώς δεν κάηκε) υπάρχει Ναός της Δέσποινας (;;) ή αλλιώς της Κόρης.... |
Και σε άλλα μέρη υπήρχαν ανάλογοι ναοί,όπως η Κρήτη,η Ελευσίνα κ.α.Για την Λυκόσουρα δεν γνωρίζω πολλά πράγματα,
παρά μόνον κάποια από αυτά που αναφέρει ο Παυσανίας.
Ας δούμε τί αναφέρει ο Παυσανίας στα "Λακωνικά" και τα "Αρκαδικά":
«τις Ελληνικές παραδόσεις του είδους αυτού, όταν άρχισα να γράφω το έργο μου, τις θεωρούσα μάλλον ανόητες, όταν όμως έφτασα στα Αρκαδικά, σχημάτισα τη γνώμη γι' αυτές πως τον παλιό καιρό οι Έλληνες που λογαριάζονταν ως σοφοί έλεγαν ό,τι είχαν να πουν με αινίγματα και όχι με σαφείς εκφράσεις»
« Η πόλις αυτή(Λυκόσουρα) εξηφανίσθη από τας βροχάς και τον κατακλυσμό επί Δευκαλίωνος, και όσοι από τους ανθρώπους κατόρθωσαν να σωθούν από την καταιγίδα κατέφυγον είς τας κορυφάς του Λυκαίου όρους και του Παρνασσού, έχοντας σαν οδηγόν τα ουρλιάσματα των λύκων και τους ίδιους τους λύκους, την δε πόλιν την οποία έκτισαν εκεί ωνόμασαν εξ αιτίας αυτού, Λυκόσουρα ».
<<..Πολεων δε,οποσας επι τη ηπειρω εδειξε γη και εν νησοις,Λυκοσουρα εστι πρεσβυτατη,και ταυτην ειδεν ο ηλιος πρωτην...>>
Επίσης,ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι όταν η Σεμέλη γέννησε το Διόνυσο εκδιώχθηκε από τον Κάδμο .Η Σεμέλη με το Διόνυσο έφυγαν με μία βάρκα η οποία ξεβράστηκε στις Βρασίες,το σημερινό Λεωνίδιο το οποίο έφερε το όνομα <<Κήπος του Διονύσου>>.Στο μέρος που ξεβράστηκε η βάρκα του Διονύσου υπήρχε ναός του Απόλλωνα του Μαλεάτη.
[Τα προηγούμενα αποσπάσματα του Παυσανία τα χρησιμοποίησα από δική σου παλαιότερη δημοσίευση περί του θέματος των Αρκάδων].
Σχετικά με τον Αρκά,η μυθολογία μας αναφέρει ότι ήταν υιός του Διός και της νύμφης Καλλιστούς,ακολούθου της Αρτέμιδος την οποία η Άρτεμις χτύπησε με τα βέλη της.Ο Δίας την καταστέρισε στην Μεγάλη Άρκτο ενώ το γόνο τους τον Αρκά τον παρέδωσε στην Πλειάδα Μαία η οποία τον ανέθρεψε και ο οποίος έγινε ο γενάρχης των Αρκάδων.Μετά τον θάνατό του καταστερίστηκε κοντά στην μητέρα του και είναι ο γνωστός αστερισμός της Μικρής Άρκτου.
Έχω την εντύπωση ότι άλλο η Δέσποινα κι άλλο η Κόρη.
Το προσωνύμιο "Κόρη" το βρίσκουμε τουλάχιστον στους Ορφικούς της "Σελήνης",της "Περσεφόνης και της "Αρτέμιδος"
(ότι έχει σχέση δηλ. με την Σελήνη),ενώ το προσωνύμιο "Δέσποινα" το συναντούμε στους ύμνους της "Αθηνάς",της "Μητρός Ανταίας" και της "Δήμητρα" (ότι έχει σχέση με τη Γαία και τη Φύση).
Αλήθεια,τί σήμαινε το προσωνύμιο της Κρητικής Κόρης Δίκτυννας Βιρτόμαρτυς;
| Απόσπασμα |
| Τι σχέση έχει η κοινωνία με σώμα Δήμητρας, και αίμα Διονύσου, με την σημερινή αγία κοινωνία της ορθοδοξίας; |
Ότι ίσως παραμερίστηκε το στοιχείο του σώματος Δήμητρας και το τελετουργικό περιορίστηκε πλέον σε σώμα και αίμα Χριστού.
Αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε ή να διαφωνίσουμε σχετικά με το εξής: Εφ όσον υπάρχει ομοιότητα ή έστω κάτι κοινό μεταξύ των δύο μεταλήψεων,θα πρέπει να δεχτούμε ότι τα σύμβολα του Διονύσου και του Χριστού ταυτίζονται (*σύμβολα κι όχι πρόσωπα).
Αν δεχτούμε την παραπάνω σχέση θα πρέπει να δεχτούμε επίσης ότι ο Χριστός αποτελεί συμβολισμό του Διονύσου.
Κάτι τέτοιο όμως είναι κάθετο και αντίθετο με το επίσημο ορθόδοξο δόγμα.
| Απόσπασμα |
| Γιατί οι εορτές της ορθοδοξίας συμβαίνουν με ανατολές και επιτολές Άστρων και Αστερισμών; |
Προφανώς διότι έτσι συνέβαινε κατά την αρχαιότητα,καθώς η θρησκεία (ή θρώσκειν ορθότερα) των Ελλήνων και των Αιγυπτίων ήταν αστρονομικής φύσεως και σύνοψη αστρονομικών και κοσμογονικών γεγονότων.Επομένως οι ίδιες ημερομηνίες κληρονομήθηκαν κι από τον χριστιανισμό.
Χωρίς να είμαστε σίγουροι αν το γνώριζαν οι τότε πατριάρχες ή αν το γνωρίζουν οι σημερινοί,ή αν ήταν και είναι σε θέση να το παραδεχτούν.
| Απόσπασμα |
| Τι σχέση έχουν οι Πλειάδες με την γιορτή του Αγίου πνεύματος; |
Ότι η ανατολή τους συντελείται κατά τις εορτές του Αγίου Πνεύματος,του οποίο το σύμβολο είναι η Περιστέρα!
Επίσης,είναι γνωστό ότι το σύμβολο των Πλειάδων ήταν οι Περιστέρες.
| Απόσπασμα |
| Γιατί οι εκκλησίες της ανατολής είναι επτά; ..και μια που εκπορεύεται!! |
Έχει σχέση με τα προηγούμενα...
1 Εκκλησία για κάθε Πλειάδα!
Ταϋγέτη
Κελαινώ
Αστερόπη
Αλκυώνη
Ηλέκτρα
Μαία
Πλειόνη
και...
η εκπορευόμενη Μερόπη!
| Απόσπασμα |
| Γιατί τα πάντα διέπονται απο κοσμοσυμπαντικούς νόμους και αιτίες, μόνο που εμείς θρώσκουμε;; |
Μεγάλο ζήτημα αυτό που θέτεις και δυστυχώς δεν απαντάται έτσι απλά!Ας εμπιστευτούμε παρ'όλα αυτά τα λεγόμενα των Ελλήνων Φιλοσόφων (Από το Θαλή ώς τον Πρόκλο) περί του Ενός,του Είναι και του μή Είναι.
| Απόσπασμα |
| Θα γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα η επανεμφάνιση του Ενός....αν και προσωρινή;;; |
Όπως καταλαβαίνεις το θέμα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί για ευνόητους λόγους!Δεν είμαστε σε θέση να μπορούμε να γνωρίζουμε!
| Απόσπασμα |
| Τελικός μήπως έχουμε δίκιο κάποιοι που υποστηρίζουν οτι όλες οι θρησκείες της χθονός, είναι μια σύνοψη της κοσμογονίας - συμπαντολογίας - οντολογίας - ανθρωπολογίας;; |
Ναι,εν μέρει.
Τα προαναφερόμενα είναι συνοψισμένα στην μυθολογία και δή την Ελληνική,η οποία και περιέχει την τέχνη,την φιλοσοφία,την επιστήμη (Μούσες-Μνημοσύνη) και την μαντική-θρησκεία-μυστήρια (Απόλλων-Διόνυσος).
Οι θρησκείες αποτελούν δόγματα που προέκυψαν μέσα από την προσπάθεια ανάλυσης της μυθολογίας μέσα από τη φιλοσοφία και κατέληψαν σε θρησκείες για ωφελιμιστικούς και ηθικοκανονιστικούς σκοπούς.
| Απόσπασμα |
| Και κάτι που Λέει ο Γίωργος..... Γιατί οταν θέλουμε να πούμε οτι η ώρα είναι 1, λέμε 13;;;;; |
Προφανώς,διότι οι θεοί είναι εκφάνσεις και εκφράσεις του συμπαντικού Οργανισμού,όπου ενωμένοι ώς Όλον συνθέτουν το Όν (όχι το Έν το οποίο είναι υπερούσιο και αποκομμένο απ'όλα).
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.
Αλλά δεν θα ήταν δίκαιο να μην παραθέσουμε και την επίσημη άποψη της Ορθόδοξης Παράδοσης περί των όσων συζητάμε!
Εμείς συμφωνούμε στο ότι ο χριστιανισμός προήλθε μέσα από την μυθολογία των Ελλήνων,η Ορθοδοξία όμως συμφωνεί με αυτό;
Ας δούμε την επίσημη άποψή της:
ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
--------------------------------------------------------------------------------
Επτά αναθέματα κατά των ΕΛΛΗΝΩΝ και της ΕΘΝΙΚΗΣ μας Κοσμοθεάσεως και Φιλοσοφίας από το «Τριώδιον», τα οποία περιέχονται στο «Συνοδικό της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» (787 μαχχ) και τα οποία αναγιγνώσκονται ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
1. Ετι τοις φρονούσι και λέγουσι, κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ως κτιστήν εκ τούτου πάντως, και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν. Άκτιστον δε, άκτιστον χαρακτηρίσει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσιν εις αθείαν παντελή περιπίπτειν, και την Ελληνικήν μυθολογίαν, και των κτισμάτων λατρείαν τη καθαρά και αμώμω των Χριστιανών Πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας Αγίων θεοπνεύστου θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
2. Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, και αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος ει το είναι παραγάγοντος τα πάντα, και ως Ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
3. Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίας επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσας εγκειμένοις ώστε και ετέρους ποτε μεν λάθρα, ποτέ δε νοερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
4. Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και Ελληνικά ρήματα, ότι τε προϋπαρξις εστι των ψυχών και εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως, ή αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δια των τοιούτων λόγων την Βασιλείαν Των Ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ήν αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο, και δια πάσης της παλαιάς και νέας Γραφής ημείς παρελάβομε, ότι και η Κόλασις ατελεύτητος και η Βασιλεία αίδιος, δια δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύασι, και ετέροις αιωνίας προξένοις γινομένοις ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
5. Τοις ευσεβείν μεν επαγγελομένοις, τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη και Καθολική Εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γής, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς, ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
6. Τοις την μωράν των έξωθεν (=Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν και κρίσιν και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
7. Τοις λέγουσιν, ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά Αγίων και Καθολικών Συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων Πατέρων αναθέματι καθυποβλήθέντας, ως αλλότριοι της Καθολικής Εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισί κατά πολύ, και ενταύθα, και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
Εμείς συμφωνούμε στο ότι ο χριστιανισμός προήλθε μέσα από την μυθολογία των Ελλήνων,η Ορθοδοξία όμως συμφωνεί με αυτό;
Ας δούμε την επίσημη άποψή της:
ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
--------------------------------------------------------------------------------
Επτά αναθέματα κατά των ΕΛΛΗΝΩΝ και της ΕΘΝΙΚΗΣ μας Κοσμοθεάσεως και Φιλοσοφίας από το «Τριώδιον», τα οποία περιέχονται στο «Συνοδικό της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» (787 μαχχ) και τα οποία αναγιγνώσκονται ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
1. Ετι τοις φρονούσι και λέγουσι, κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ως κτιστήν εκ τούτου πάντως, και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν. Άκτιστον δε, άκτιστον χαρακτηρίσει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσιν εις αθείαν παντελή περιπίπτειν, και την Ελληνικήν μυθολογίαν, και των κτισμάτων λατρείαν τη καθαρά και αμώμω των Χριστιανών Πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας Αγίων θεοπνεύστου θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
2. Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, και αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος ει το είναι παραγάγοντος τα πάντα, και ως Ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
3. Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίας επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσας εγκειμένοις ώστε και ετέρους ποτε μεν λάθρα, ποτέ δε νοερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
4. Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και Ελληνικά ρήματα, ότι τε προϋπαρξις εστι των ψυχών και εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως, ή αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δια των τοιούτων λόγων την Βασιλείαν Των Ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ήν αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο, και δια πάσης της παλαιάς και νέας Γραφής ημείς παρελάβομε, ότι και η Κόλασις ατελεύτητος και η Βασιλεία αίδιος, δια δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύασι, και ετέροις αιωνίας προξένοις γινομένοις ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
5. Τοις ευσεβείν μεν επαγγελομένοις, τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη και Καθολική Εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γής, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς, ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
6. Τοις την μωράν των έξωθεν (=Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν και κρίσιν και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
7. Τοις λέγουσιν, ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά Αγίων και Καθολικών Συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων Πατέρων αναθέματι καθυποβλήθέντας, ως αλλότριοι της Καθολικής Εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισί κατά πολύ, και ενταύθα, και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ.
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.
Αυτοι οι αναθεματισμοι ειναι τυπικοι αφού κανεις νέος ανθρωπος δεν παίρνει σοβαρα τους ψαλμους ουτε παταει στην εκκλησια.Το θέμα είναι οτι εδω και 1700 χρόνια εχεί μπολιαστει σε αυτη την χώρα ο ανθελληνισμος η η αδιαφορία για για κάθε τι πατρώο.αν δεν είχαμε και τον διαφώτισμο ακόμα θα εσπαζαν ναους!Σήμερα τους μιλας για αρχαια Ελλαδα και σου λένε .....εεε ειμαστε λιγοι ,δεν γίνονται αυτα ,λες βλακείς κ.α.Η αυτοπεποιθηση του Ελληνα έχει καταποντιστεί.
Αγγέλου Πέτρος
Οταν αλλαξουν οι πνευματικοι ταγοι΄του Εθνους ισως αλλαξουν καποια πραγματα.
Αγγέλου Πέτρος
Φίλε Πέτρο τα πράγματα θα αλλάξουν άν αλλάξουμε Εμείς...
Ας μην ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους για να κρυφτούμε...
Ας μην ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους για να κρυφτούμε...
"..ανέμισε το ουρανοφλεγόμενο Λοφίο της Θεάς Αθηνάς και η φωτιά της ξεχύθηκε στον Κόσμο ολάκερο..."
Ε-ΤΟΠΙΑ
Ε-ΤΟΠΙΑ
Για να αλλάξουμε όμως χρειάζεται να βρούμε τα πρώτα αίτια και τις πρώτες αρχές του κάθε πράγματος ώστε να νοήσουμε την ουσία του και να δούμε την διαχρονική εξέλιξή του σε διαλεκτική σχέση με την ανθρώπινη φύση και τον εσωτερικό μας κόσμο.
<<Οι κοιμισμένοι είναι συνεργοί σ'αυτά που γίνονται στον κόσμο>> έλεγε ο Ηράκλειτος 2.500 χρόνια πρίν.
Και σίγουρα δεν είχε άδικο...
<<Οι κοιμισμένοι είναι συνεργοί σ'αυτά που γίνονται στον κόσμο>> έλεγε ο Ηράκλειτος 2.500 χρόνια πρίν.
Και σίγουρα δεν είχε άδικο...
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.
Να αναζήτησουμε δηλαδή τα Αρχέτυπα,τα οποία με την σειρά τους θα μας οδηγήσουν στην αναζήτηση της Ουσίας του Θεού,γιατί όλα προέρχονται από Αυτόν.Όλα είναι Δημιούργημά Του.Αυτή είναι η πρώτη Αρχή και το πρώτο Αίτιο.
"..ανέμισε το ουρανοφλεγόμενο Λοφίο της Θεάς Αθηνάς και η φωτιά της ξεχύθηκε στον Κόσμο ολάκερο..."
Ε-ΤΟΠΙΑ
Ε-ΤΟΠΙΑ
Μήπως έχεις προσέξει τι σχήμα έχουν οι εκκλησίες;
Σου θυμίζει τίποτα;
Βλαση μου για ποιες εκκλησιες ρωτας; τις προβυζαντινες; τις βυζαντινες; τις μεταβυζαντινες; τις συγχρονες; τις καθολικες; γιατι υπαρχουν πολλοι αρχιτεκτονικοι τυποι ναων και διαφερουν πολυ μεταξυ τους στο σχημα.
Ας ξεκινησουμε απ αυτη την διευκρινηση, αν θελεις, σε παρακαλω,
και σιγα σιγα το αναπτυσουμε το θεμα ενα, ενα, ειναι κατι που με ενδιαφερει πολυ .
Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΗΛΙΟΣ
Σου θυμίζει τίποτα;
Βλαση μου για ποιες εκκλησιες ρωτας; τις προβυζαντινες; τις βυζαντινες; τις μεταβυζαντινες; τις συγχρονες; τις καθολικες; γιατι υπαρχουν πολλοι αρχιτεκτονικοι τυποι ναων και διαφερουν πολυ μεταξυ τους στο σχημα.
Ας ξεκινησουμε απ αυτη την διευκρινηση, αν θελεις, σε παρακαλω,
και σιγα σιγα το αναπτυσουμε το θεμα ενα, ενα, ειναι κατι που με ενδιαφερει πολυ .
Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΗΛΙΟΣ
Σκαψε, Τι βλεπεις ; Ανθρωπους και πουλια,νερα και πετρες.
Σκαψε ακομα, Τι βλεπεις ; ιδεες κι ονειρατα ,αστραπες και φαντασματα.
Σκαψε ακομα τι βλεπεις ; Δε βλεπω τιποτα Νυχτα βουβη, πηχτη σα θανατος.
θα ναι ο θανατος.
Σκαψε ακομα .
Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
Σκαψε ακομα, Τι βλεπεις ; ιδεες κι ονειρατα ,αστραπες και φαντασματα.
Σκαψε ακομα τι βλεπεις ; Δε βλεπω τιποτα Νυχτα βουβη, πηχτη σα θανατος.
θα ναι ο θανατος.
Σκαψε ακομα .
Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
TΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ!
Κινέζοι Άγιοι!
Νέγρος Ιησούς!
The Troparion of Kassiani:
Kαι ο Άγιος-Νικόλας επί της πάταξης κατά των Ειδωλολατρών...
Κινέζοι Άγιοι!
Νέγρος Ιησούς!
The Troparion of Kassiani:
Kαι ο Άγιος-Νικόλας επί της πάταξης κατά των Ειδωλολατρών...
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.
Ας ευθυμήσουμε λίγο...
ΖΕΥΣ εν ζει θεός!!!!
Οι σημερινές αγιοαγραφίες της ορθοδοξίας δεν μοιάζουν πολύ με τις αγιογραφίες των κινέζων?ΕΕ παίδες? ιδια όχρα έχουν τα πρόσωπα ταλαίπορα και καχεκτικά.
Οι σημερινές αγιοαγραφίες της ορθοδοξίας δεν μοιάζουν πολύ με τις αγιογραφίες των κινέζων?ΕΕ παίδες? ιδια όχρα έχουν τα πρόσωπα ταλαίπορα και καχεκτικά.
Αγγέλου Πέτρος
Μάλλον λησμονείς Πέτρε ότι οι αγιογραφίες που παρουσιάζονται είναι βυζαντινής τεχνοτροπίας, άρα λογικό να υπάρχουν ομοιότητες........ Αναφορικά με την βυζαντινή τεχνοτροπία των εικόνων ίσως θα έπρεπε να ανατρέξουμε στα ελληνιστικά νεκρικά πορτραίτα Φαγιούμ, να δούμε τί αυτά θέλουν να δώσουν, γιατί απογυμνώνονται από κάθε φυσιοκρατεία κ.τ.λ. Οι απλοί αφορισμοί δεν οδηγούν στην γνώση αλλά στην παρανόηση.......
Με φιλότητα,
Αλέξανδρος
Με φιλότητα,
Αλέξανδρος
Δεν θα σε απαντήσω Αλέξανδρε γιατι γινόμαστε φθηνοί οσο αψιμαχούμε μεταξύ μας και μάλιστα απο το ιντερνετ.Σου υπενθυμίζω όμως οτι δεν διαβάζω πολύ και οι γνώσεις μου είναι σκόρπιες.Οπότε να με συγχωρέσεις !!
Κάτι αλλο που σκέφτηκα τώρα είναι οτι ο χριστιανισμός μετεφερε την αρετή και την καλοσύνη στο θεό.Δήλαδή οτι είναι μονο ιδιότητες του θεού η καλοσύνη και η αρετή.Ετσι στην προσπάθεια των ανθρώπων να πλησιασουν τον θεό μέσα στην αγνοια τους και την ασχετοσύνη τους χάνουν και τα κάλα του.
Ο ελληνισμός και οι αρχαίοι Ελληνες κυρίως προσπάθησαν να διδάξσουν την αρετή.Ητάν υπόθεσή των ανθρώπων να διδαχθούν την αρετή και οχι ενός θεόυ.
Κάτι αλλο που σκέφτηκα τώρα είναι οτι ο χριστιανισμός μετεφερε την αρετή και την καλοσύνη στο θεό.Δήλαδή οτι είναι μονο ιδιότητες του θεού η καλοσύνη και η αρετή.Ετσι στην προσπάθεια των ανθρώπων να πλησιασουν τον θεό μέσα στην αγνοια τους και την ασχετοσύνη τους χάνουν και τα κάλα του.
Ο ελληνισμός και οι αρχαίοι Ελληνες κυρίως προσπάθησαν να διδάξσουν την αρετή.Ητάν υπόθεσή των ανθρώπων να διδαχθούν την αρετή και οχι ενός θεόυ.
Αγγέλου Πέτρος
Πέτρε,
δεν τίθεται θέμα αψιμαχίας αλλά διαλόγου, τουλάχιστον κατ' εμέ. Άλλωστε ελληνικόν το διαλέγεσθαι. Αυτό που προσπαθώ να πώ είναι ότι χρειάζεται κόπος για να εννοήσουμε. Οι απλοί αφορισμοί δεν οδηγούν στην γνώση αλλά στην παρανόηση και τον φανατισμό, πρακτικές συνήθεις κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, τα οποία οδήγησαν στα γνωστά σε όλους μας και κατακριτέα από όλους μας αποτελέσματα. Το δεν "διαβάζω πολύ" εξακολουθεί για μένα να μην αποτελεί δικαιολογία. Κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να αρχίσει την μελέτη. Εάν δεν το επιθυμεί για χ ή ψ λόγους, τότε θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στην διατύπωση των απόψεών του. Τα θέματα είναι πολύ λεπτά για να αρκούμαστε σε αφορισμούς. Οι Έλληνες υπήρξαν φιλομαθείς και δεν κουράζονταν να αναζητούν και να μελετούν. Ας τους ακολουθήσουμε λοιπόν....
Αναφορικά με την άποψη περι αρετής, τονίζω απλώς ότι η καινή διαθήκη και όχι η παλαιά παρουσιάζει τον θεό ως καλό και ενάρετο, ως θεό αγάπης. Η παλαιά δείχνει τον θεό τιμωρό. Οι Έλληνες τόνιζαν το ήθος, την αρετή και το πρότυπο του καλού καγαθού. Δεν μπορώ όμως να να εννοήσω πώς οι άνθρωποι "στην προσπάθεια τους να πλησιάσουν τον θεό μέσα στην άγνοιά τους και την ασχετοσύνη τους χάνουν και τα καλά του". Σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατ' εικόνα και οφείλει να αγωνίζεται για το καθ' ομοίωσιν με τον θεό. Να ακολουθήσει την "στενή και τεθλιμένη οδό", για να φθάσει στην αγιότητα, όπως ορίζουν οι Πατέρες. (Τώρα, βέβαια, μπορεί να με αποκαλέσεις πάλι υπέρμαχο του χριστιανισμού, αλλά προσπαθώ απλά να σου πώ και την άλλη άποψη, μήπως και φθάσουμε σε κάποιο συμπέρασμα!).
Αν μελετήσουμε τον Ησίοδο ή τον Επίκτητο και δούμε παράλληλα κείμενα της ορθοδόξου πατρολογίας δεν νομίζω ότι θα βρούμε μεγάλες διαφορές αναφορικά με το ήθος και την αρετή......Ας μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι οι μοναχοί τον Επίκτητο τον είχαν σαν "Εγχειρίδιο"...... Όπως μπορούμε, λοιπόν, άλλη μία φορά να παρατηρήσουμε, οι πτυχές είναι πολλές και χρειάζεται μελέτη για να καταλήξουμε κάπου, αν καταλήξουμε. Έτοιμες λύσεις και μασημένη τροφή δεν υπάρχει στην Γνώση. Η Γνώση είναι η Ιθάκη. Και "η Ιθάκη σου χάρισε το ωραίο ταξείδι" κατά Καβάφη.....
Με φιλότητα,
Αλέξανδρος
δεν τίθεται θέμα αψιμαχίας αλλά διαλόγου, τουλάχιστον κατ' εμέ. Άλλωστε ελληνικόν το διαλέγεσθαι. Αυτό που προσπαθώ να πώ είναι ότι χρειάζεται κόπος για να εννοήσουμε. Οι απλοί αφορισμοί δεν οδηγούν στην γνώση αλλά στην παρανόηση και τον φανατισμό, πρακτικές συνήθεις κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, τα οποία οδήγησαν στα γνωστά σε όλους μας και κατακριτέα από όλους μας αποτελέσματα. Το δεν "διαβάζω πολύ" εξακολουθεί για μένα να μην αποτελεί δικαιολογία. Κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να αρχίσει την μελέτη. Εάν δεν το επιθυμεί για χ ή ψ λόγους, τότε θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στην διατύπωση των απόψεών του. Τα θέματα είναι πολύ λεπτά για να αρκούμαστε σε αφορισμούς. Οι Έλληνες υπήρξαν φιλομαθείς και δεν κουράζονταν να αναζητούν και να μελετούν. Ας τους ακολουθήσουμε λοιπόν....
Αναφορικά με την άποψη περι αρετής, τονίζω απλώς ότι η καινή διαθήκη και όχι η παλαιά παρουσιάζει τον θεό ως καλό και ενάρετο, ως θεό αγάπης. Η παλαιά δείχνει τον θεό τιμωρό. Οι Έλληνες τόνιζαν το ήθος, την αρετή και το πρότυπο του καλού καγαθού. Δεν μπορώ όμως να να εννοήσω πώς οι άνθρωποι "στην προσπάθεια τους να πλησιάσουν τον θεό μέσα στην άγνοιά τους και την ασχετοσύνη τους χάνουν και τα καλά του". Σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατ' εικόνα και οφείλει να αγωνίζεται για το καθ' ομοίωσιν με τον θεό. Να ακολουθήσει την "στενή και τεθλιμένη οδό", για να φθάσει στην αγιότητα, όπως ορίζουν οι Πατέρες. (Τώρα, βέβαια, μπορεί να με αποκαλέσεις πάλι υπέρμαχο του χριστιανισμού, αλλά προσπαθώ απλά να σου πώ και την άλλη άποψη, μήπως και φθάσουμε σε κάποιο συμπέρασμα!).
Αν μελετήσουμε τον Ησίοδο ή τον Επίκτητο και δούμε παράλληλα κείμενα της ορθοδόξου πατρολογίας δεν νομίζω ότι θα βρούμε μεγάλες διαφορές αναφορικά με το ήθος και την αρετή......Ας μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι οι μοναχοί τον Επίκτητο τον είχαν σαν "Εγχειρίδιο"...... Όπως μπορούμε, λοιπόν, άλλη μία φορά να παρατηρήσουμε, οι πτυχές είναι πολλές και χρειάζεται μελέτη για να καταλήξουμε κάπου, αν καταλήξουμε. Έτοιμες λύσεις και μασημένη τροφή δεν υπάρχει στην Γνώση. Η Γνώση είναι η Ιθάκη. Και "η Ιθάκη σου χάρισε το ωραίο ταξείδι" κατά Καβάφη.....
Με φιλότητα,
Αλέξανδρος
| Απόσπασμα (ΒΟΥΒΟΥΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ @ Δεκ. 04 2007,18:37) |
| Έτοιμες λύσεις και μασημένη τροφή δεν υπάρχει στην Γνώση. Η Γνώση είναι η Ιθάκη. Και "η Ιθάκη σου χάρισε το ωραίο ταξείδι" κατά Καβάφη..... Με φιλότητα, Αλέξανδρος |
Φίλε Αλέξανδρε σύμφωνώ.Να καταλήξουμε οτι δεν δεχόμαστε μασημένη τρόφή που μας την <<πλασάρουν>> οι άλλοι.
Δεν υπάρχει αντίφαση στην καινή και παλαιά διαθήκη?
Ασχετο!
Πως γίνεται να γράψουν οι μαθητές του Ιησου τα ιδια γεγονότα περίπου ανασύροντας τα μόνο απο την μνήμη τους.Με κάθε λεπτομέρια?Δεν είναι λίγο δύσκολο να γίνει αυτό?
Να πω την αμαρτία μου λοιπον. Ισως είναι κατασκευασμένη η καινή διαθήκη γιατι υπαρχει αναφορά στο χειρόγραφο των Εσσαίων οτι προετοίμαζαν μία νέα θρησκεία.
Αγγέλου Πέτρος
Μα ο Ιησούς ,σύμφωνα με απόκρυφα ευαγγελία (Τα οποία είναι τα μόνα γραπτά από όπου μαθαίνουμε για τη ζωή του από το 13ο μέχρι το 30ό έτος της ηλικίας του) έζησε κάποια χρόνια μαζί με Εσσαίους ως μαθητευόμενος τους. Ο χριστιανισμός είναι ένα δημιουργημένο δόγμα το οποίο για να επιβιώσει στην εποχή του έπρεπε να πατήσει κάπου σταθερά... Για αυτό τον λόγο στηρίχθηκε (που αλλού;) στην ελληνική φιλοσοφία . Το πρόβλημα όμως ήταν ποιο φιλοσοφικό υπόβαθρο θα ακολουθούσε... κάποιοι υποστήριξαν τον πλατωνικό ιδεαλισμό ενώ άλλοι τον αριστοτελικό πραγματισμό ο οποιος όπως είναι φυσικό υπερίσχυσε λόγο της περισσότερο απτής και ευκολονοητης υφής του... (το σχίσμα των εκκλησιών στην ουσία οφείλεται σε αυτην ακριβώς την σύγκρουση μεταξύ πλατωνικών και αριστοτελικών αντιλήψεων) ...έτσι γίνεται εύκολα κατανοητό για ποιο λόγο παρατηρούμε όλες αυτές τις αντιστοιχείες και ομοιότητες μεταξύ (ορθοδόξου κυρίως) χριστιανισμού και ελληνισμού. Σύμφωνα με τις δίκες μου απόψεις πάντα ο χριστιανισμός μπορεί και αντιλαμβάνεται όντος το θείο αλλά μέσα από ένα "καλπικο" πρίσμα.
Ετσι καθώς οι επιστήμες προχωρούν με γρήγορο ρυθμό και όλο και ανατρέπονται πολλά πιστεύω με τον ερχομό στο φως πολλών νέων στοιχείων, μπορούμε σιγά σιγά να καθιστισουμε άχρηστο αυτό το "καλπικο" πρίσμα και να κοιτάξουμε άμεσα με γυμνό μάτι... Προσοχή μόνο να μην τυφλωθούμε
.....ευτυχώς το αριστοτελικο υπόβαθρο αρχίζει να αμφισβητείται όλο και περισσότερο από την σύγχρονη φυσική η οποία βρίσκει απαντήσεις στις ιδέες των προσωκρατικων φιλοσόφων.
πρέπει να αφήσουμε στην άκρη της διαφορές που χωρίζουν τον χριστιανισμό από τον ελληνισμό και να επικεντρωθούμε στις ομοιότητες οι οποίες είναι πάμπολλες ακόμα και μετά από τόσα γεγονότα τα οποία συνέβησαν λόγο της ισχυρής σύγκρουσής τους η οποία κατά κύριο λόγο οφειλόταν στην άγνοια κάποιων ανθρώπων...
Ετσι καθώς οι επιστήμες προχωρούν με γρήγορο ρυθμό και όλο και ανατρέπονται πολλά πιστεύω με τον ερχομό στο φως πολλών νέων στοιχείων, μπορούμε σιγά σιγά να καθιστισουμε άχρηστο αυτό το "καλπικο" πρίσμα και να κοιτάξουμε άμεσα με γυμνό μάτι... Προσοχή μόνο να μην τυφλωθούμε
.....ευτυχώς το αριστοτελικο υπόβαθρο αρχίζει να αμφισβητείται όλο και περισσότερο από την σύγχρονη φυσική η οποία βρίσκει απαντήσεις στις ιδέες των προσωκρατικων φιλοσόφων. πρέπει να αφήσουμε στην άκρη της διαφορές που χωρίζουν τον χριστιανισμό από τον ελληνισμό και να επικεντρωθούμε στις ομοιότητες οι οποίες είναι πάμπολλες ακόμα και μετά από τόσα γεγονότα τα οποία συνέβησαν λόγο της ισχυρής σύγκρουσής τους η οποία κατά κύριο λόγο οφειλόταν στην άγνοια κάποιων ανθρώπων...
''ΈΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ''
Το πρόβλημα όμως ήταν ποιο φιλοσοφικό υπόβαθρο θα ακολουθούσε... κάποιοι υποστήριξαν τον πλατωνικό ιδεαλισμό ενώ άλλοι τον αριστοτελικό πραγματισμό ο οποιος όπως είναι φυσικό υπερίσχυσε λόγο της περισσότερο απτής και ευκολονοητης υφής του... (το σχίσμα των εκκλησιών στην ουσία οφείλεται σε αυτην ακριβώς την σύγκρουση μεταξύ πλατωνικών και αριστοτελικών αντιλήψεων) ...
Είναι μήπως εύκολο να μου υποδείξει κανείς κάποια ουσιαστική διαφορά κοσμοαντίληψης μεταξύ πλατωνικής και αριστοτελικής φιλοσοφίας;
Προσοχή μόνο να μην τυφλωθούμε
Δηλαδή;Τί διαφορά έχει το αριστοτελικό υπόβαθρο από το προσωκρατικό;Και ως προσωκρατικό λέμε τους ελεάτες,τους ίωνες,τους πυθαγόρειους,τους σοφιστές;
Κι όταν λές ότι το αριστοτελικό υπόβαθρο αμφισβητείται όλο και περισσότερο από την σύχρονη φυσική τί εννοείς;
Ποιά θεωρία της σύχρονης φυσικής και σε ποιά υπόθεση;
Μήπως η σύχρονη φυσική προσπαθεί να αγγίξει το αριστοτελικό υπόβαθρο αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορεί (απόκλιση φρονήσεως πχ);Και το γεγονός ότι έστω η σύχρονη φυσική αμφισβητεί το αριστοτελικό υπόβαθρο (ποιό είναι τελικά αυτό το υπόβαθρο;) είναι κακό για την φιλοσοφία,για την σύχρονη φυσική ή για τον άνθρωπο;
α αφήσουμε στην άκρη της διαφορές που χωρίζουν τον χριστιανισμό από τον ελληνισμό και να επικεντρωθούμε στις ομοιότητες οι οποίες είναι πάμπολλες ακόμα και μετά από τόσα γεγονότα τα οποία συνέβησαν λόγο της ισχυρής σύγκρουσής τους η οποία κατά κύριο λόγο οφειλόταν στην άγνοια κάποιων ανθρώπων...
Τις ομοιότητες ή τις αντιγραφές;;;
ΜΕΓΑΣ ΗΓΕΜΩΝ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΔΙΑΣ/ΖΕΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΠΑΝΤΑ,ΤΩ ΔΕ ΕΠΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑ ΘΕΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.ΕΚΒΑΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΘΕΕΙ.