ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Χαιρετώ!!Η άποψή μου είναι οτι ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός μπορεί να συνυπάρξει και συνηπάρχει πιο επίσημα και βιωματικά απο την επανάσταση του 1821 και την συνεχής επεκταση των συνόρων μας!!
Νομίζω οτι απο εκεί πρεπει να αρχίσουμε τον διάλογο και να δούμε τα κακα και τα καλά του Χριστιανισμού στην πολιτεία των Ελληνων και του κράτους μας διότι οπως και να το κάνουμε ήταν χριστιανοι οι επαναστάτες.Δεν μπορούμε να τους παραβλέψουμε.
Πρίν την επανάσταση οποιος θέλει και εχει τις γνωσεις μπορει να πει την αλήθεια για τον χριστιανισμό και να τον κατηγορήσει για την μη ελληνικότητα του Βυζαντίου και τον διωγμό της ελληνικής ιδέας γενικότερα.
Δεν ξέρω πολλά για το τι ανθρωποι και τι είδους είναι εκείνοι που καταφεύγουν φανατικά κατά του χριστιανισμου χωρις να καταλαβαίνουν ίσως τι επιπτώσεις μπορεί να έχει μια φανατική συμπεριφορά .Επίσης δεν μπορώ να δεχθώ ως Ελληνες περισσότερο απο τους Ελληνες χριστιανούς τους σύγχρονους<< Εθνικους>>.Γιατι το να υψώνεις τα χέρια και να επικαλείσε κατι που δεν γνωρίζεις δεν λέει τιποτα !!
Επίσης υποψιάζομαι οτι η επαναφορά της αρχαίας θρησκείας ήρθε απο έξω οπως ολα στην σύγχρονη Ελλας ,δυστυχως!
Ας μου αποδείξει καποιος οτι προέκυψε μέσα απο ανάγκη ενος λάού (ελληνικού) αλλα δυστυχως ειναι ξενόφεροι οι εθνικοί!!
Μοιάζουν περισσότερο με πολιτισμικά δρώμενα παρα με θρησκεία σοβαρή που να καλύπτει κάποιοα ανάγκη του Λάού!

Πέτρο ποιός μίλησε για σύγκρουση και φανατισμό;
Για συνειδητοποίηση λέμε.Και αφύπνιση.
Αρχικά να βρούμε από που προέρχονται οι επιστήμες και οι θρησκείες και ποιές οι διαφορές τους.Και να στραφούμε προς την πηγή τους που είναι όπως φαίνεται ο Ελληνικός πολιτισμός.

Αυτό δεν αναιρεί την συνύπαρξη,όπως και στην επιστήμη η αντίθεση της μίας επιστήμης με την άλλη δεν προκαλεί διχασμό.
Αν η επιστήμη που είναι γνώση δεν προκαλεί διχασμό και φανατισμό,τότε γιατί θα πρέπει να προκαλεί η πίστη που είναι τελείως υποκειμενική;Όχι φανατισμός και σύγκρουση.
Αλλά μην μας περνάνε και για χαζούς.

Ο Ελληνας δεν ήταν ουτε είναι χριστιανός!!!Το d.n.a μιλάει και το πεπρωμένο μας είναι η ελληνικότητα μόνο!!
Παρατηρώ καθε λογίς περαστικούς να σταυροκοπιούνται κάθε φορά που περνάνε απο μία εκκλησία και δεν μπορώ να τους βλέπω γιατι μου φαίνεται ξένο και αντιδραστικό προς τον Ελληνα συνειδητοποιημένο!
Δηλαδή θα πρέπει να νοιώθω σατανας επειδή δεν κάνω σταυρό στα ντουβάρια;

Η γνώμη μου είναι οτι ο,τι δεν ακολουθείτε απο γνωση καταλήγει στην ειδωλολατρεία
Στις παρόντες γιορτές που έρχονται θα είμαι πιο αφυπνισμένος ..............!
Το ίδιο εύχομαι και για ολλους τους συνπορευτες!

Πέτρο,βρές μου έναν χριστιανό που να έχει διαβάσει και να κατανοήσει τα Ευαγγέλια ώστε να μπορείς να κάνεις μαζί του σοβαρή θεολογική συζήτηση.

Για μένα φίλε μου εκεί είναι το πρόβλημα,και όχι όπως νομίζουν πολλοί,στο ότι είναι απλώς χριστιανοί.Ότι δεν πιστεύουν κάτι συνειδητά ούτε το γνωρίζουν.Ότι βλέπουν τις αντιφάσεις,τα καπελώματα πάνω σε κάθετί ελληνικό,ότι κάτι δεν τους κολλάει και παρ'όλα αυτά τα προσπερνάνε.Είναι δηλαδη χριστιανοί κατ'έξην-από συνήθεια.
Βρές μου έναν χριστιανό που όταν πάει στην εκκλησία να καταλαβαίνει το τί λέει ο παπάς.
Και αν πας το μεγάλο σάββατο στην εκκλησία παρατήρησε γύρω σου τον κόσμο,πόσο στα σοβαρά παίρνει και ο ίδιος ως χριστιανός την θρησκεία του.

Πάμε για μαγειρίτσα γρήγορα,θα κρυώσει!!
Κοκορέτσι γένοιτο Αμήηνν...

..............Πάντως διαπιστώνουμε έναν γενικότερο παραγκωνισμό του Πρόκλου στους αμέσους επόμενους αιώνες. Αιτία γι' αυτό αναμφίβολα υπήρξε η πολεμική του εναντίον των χριστιανών, λόγος που κάνει και τον συγγραφέα του λήμματος της Σούδας να μιλήσει με ιδιαιτέρως υποτιμητικά λόγια γι' αυτόν. Και αυτή η πολεμική του Πρόκλου, αλλά και του Πορφυρίου πριν από αυτόν, θα δημιουργήσει μια γενικότερη αποστροφή του Μεσαίωνα για τον Νεοπλατωνισμό, παρά το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός είχε πάρει πάρα πολλά στοιχεία από τον Νεοπλατωνισμό και τον τελικό διαμορφωτή του, τον Πρόκλο, και πολλοί πολέμιοί του δεν δίστασαν να αντιγράψουν ως δικά τους έργα του Πρόκλου (Ισαάκ ο Σεβαστοκράτωρ, 11ος αι.). Αυτή η περίοδος υπήρξε και καθοριστική για την απώλεια των έργων του Πρόκλου..............(Βλ Πρόκλος "Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας" Εισαγωγή σελ 68 - 69 εκδ. Κάκτος)

Υπάρχουν έργα νεοπλατωνικών και άλλων φιλοσόφων -των λεγόμενων ψευδοφιλοσόφων-
τα οποία αποτελούν ένα ολόκληρο σύστημα παραπλάνησης και παραπληροφόρησης που προσπαθούν να περάσουν χριστιανικές απόψεις μέσα από τα ονόματα Ελλήνων φιλοσόφων.
Σε αυτή την κατηγορία έργων ανήκουν το φημολογούμενο "Περί Κόσμου" του ψευδοαριστοτέλη,κάποια έργα του ψευδοπλουτάρχου,του ψευδοκαλισθένη και άλλων.

Αν συγκρίνουμε τον τρόπο γραφής του "Περί Κόσμου" με το "Περί γενέσεως και φθοράς" πχ του Αριστοτέλη θα δούμε ολοφάνερες διαφορές.Ένα σημαντικό στοιχείο πχ είναι ότι στο πρωτότυπο-αρχαίο του "Περί Κόσμου" χρησιμοποιείται για πρώτη φορά η λέξη "σύμπαν" προκειμένου να δηλώσει τον κόσμο στο σύνολό του,ενώ στα αυθετικά έργα του Σταγειρίτη βλέπουμε να χρησιμοποιεί την λέξη "πάν" όπως και οι περισσότεροι -ή μάλλον όλοι- οι φιλόσοφοι και επιστήμονες της εποχής.

Για δείτε και εδώ------------>http://www.davlos.gr/pdf/21662.pdf

Το έχω αυτό το βιβλίο και το καλό που έχει είναι ότι λέει αποκλειστικά για τους έλληνες .ούτε εθνικούς ούτε ειδωλολάτρες .
Ας μάθουν οι χριστιανοί ποιους προσκυνάνε και ποιους υμνούν στις εκκλησίες

Γεια σας και καλησπέρα!
Εγω θα το αντιστρέψω κατα μια έννοια το αρχικό θέμα και θα ρωτούσα αν έχει σχέση η ελληνικότητα με τον χριστιανισμό!
Εμένα με ακούγετε κάπως ΄διαφορετικές έννοιες!ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
Οχι ομως αναγκαστικά αντιπαλοι σε σημείο να μαλώνουμε και να οξύνονται τα πνεύματα!!
Η ελληνικότητα για μένα σημαίνει ακουω βλέπω επεξεργάζομαι και συν-διαλέγομαι
Η ελληνικότητα δεν θεωρεί εχθρούς κανέναν νομίζω!
Εκτός και αν νοιώθουν οι αλλοι εχθροι μας!Αλλο αυτό!

Η Ελληνικότητα Πέτρο δεν είχε σχέση με το χριστιανισμό στα αρχαία χρόνια. Αλλά ο χρόνος δεν σταμάτησε εκεί. Με την πάροδο του, χριστιανισμός και Ελληνισμός απέκτησαν σχέση μεταξύ τους και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις πολλή στενές. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.

Κοιτώντας την διαδρομή του Ελληνισμού έπειτα από μια εποχή και μετά, βλέπει κανείς ότι ο χριστιανισμός διείσδυσε μέσα του και αναπτύχτηκαν δεσμοί. Το αν αυτό λειτούργησε θετικά για το τον Ελληνισμό είναι υποκειμενικό και ο κάθε ένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά και πάντα σύμφωνα με τα βιώματα του.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα -σε νέα ελληνική απόδοση - από το έργο του Νεοπλατωνικού Φιλοσόφου, Πορφυρίου, γνωστό με το τίτλο Κατά Χριστιανών.

Να αναφέρουμε, ότι το εν λόγω έργο ήταν 15 τόμοι, αλλά δυστυχώς κρίθηκε ακατάλληλο από την ηγεσία της εκκλησίας και καταστράφηκε.


http://www.theasis.gr/filosofia/porfirios.html

Για να είμαστε όμως και σωστοί, παραθέτω και την πλευρά του Χριστιανισμού πάνω στο θέμα αυτό.

http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/04/anyparktoi-oi-diwgmoi-kata-twn-ethnikwn-apo-hristianoys.html

http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/diogmoi.htm


Στη τελευταία σελίδα θα "μάθουμε" (;;;;;;;;;;;;;;;) ότι ο αληθινός εμπνευστής της ιεράς εξετάσεως είναι ο Πλάτων!!!!!

Έχοντας μελετήσει προσεκτικά τις παραπάνω ιστοσελίδες του Παναγιώτη αλλά και κάποια από τα έργα των λεγόμενων "απολογητών" του χριστιανισμού και από την άλλη έχοντας μελετήσει επίσης τα έργα του Πορφυρίου "Κατά Χριστιανών",του Ιουλιανού "Κατά Χριστιανών",του Κέλσου "Αληθής λόγος ή Κατά Χριστιανών" και έχοντας λάβει σοβαρά υπόψιν τα έργα του Πλουτάρχου "περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων","περί του μη χραν έμμετραν νυν την Πυθίαν","Βίοι Παράλληλοι Αλέξανδρος-Καίσαρ,Δημήτριος-Αντώνιος" και του Διογένη του Λαέρτη "Βίοι Φιλοσόφων",όπως επίσης και τα "απομνημονεύματα" του Κολοκοτρώνη,του Μακρυγιάννη,του "ανώνυμου Έλληνος"και την ιστορία του Ελευθέριου Βενιζέλου,έκανα μια συγκριτική ανασκόπηση της ιστορίας του Ελληνισμού από την αρχαιότητα ως σήμερα μένωντας μακριά από πολώσεις ώστε να είμαι όσο γίνεται πιο αντικειμενικός και αποστασιωποιημένος από τις δύο πλευρές,θέλωντας να εξετάσω το πρόβλημα στην ρίζα του σαν ουδέτερος παρατηρητής.

Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι από τους αρχαίους χρόνους ο Έλληνας είχε μια κατάρα μέσα του.Την ισχυρογνωμοσύνη (κάθε Έλληνας ξέρει τα πάντα,κανείς δεν θα απαντήσει σε κάτι "δεν ξέρω") και τον φανατισμό-διχασμό.
Δεν ξέρω αν "κάποιοι" μας θέλουν σε αυτή την κατάσταση του "διαίρει και βασίλευε",αλλά σίγουρα -είτε κάποιοι μας θέλουν σε διχόνοια είτε όχι- νομίζω ότι από μόνοι μας τα καταφέρνουμε υπέροχα και στον φανατισμό-διχασμό και στην ισχυρογνωμοσύνη.
Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία.Αλλά επειδή το να φέρεις γνώμη συνεπάγεται το ότι έχεις και τα επιχειρήματα να την στηρίξεις,αποφάσισα να κάνω την παραπάνω μελέτη
η οποία με προβλημάτιζε καιρό και να την παρουσιάσω εν συντομία στο ακόλουθο κείμενο
λαμβάνοντας όσο το δυνατό περισσότερα δεδομένα και όντας όσο μπορώ πιο αντικειμενικός και ουδέτερος.Το κείμενο αναγκαστικά θα ξεφύγει από το αρχικό θέμα που είναι η σχέση "ελληνισμού-χριστιανισμού" καθώς εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο στην μελέτη αυτή ήταν να διερευνήσω τα αίτια της πτώσης του ελληνισμού σαν κοσμοθεωρητικού συστήματος και πολιτικού-πολιτισμικού ιστορικού γίγνεσθαι, φτάνωντας στα αποτελέσματα της κάθε εποχής και κυρίως της σημερινής που ζούμε.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι επειδή δεν έχω σύνδεση ίντερνετ,η παρουσίαση αυτή δεν θα είναι ένα κατεβατό αποσπασμάτων αλλά ένα γενικό απόσταγμα ουσίας και κίνητρο προς περαιτέρω διερεύνηση του καθενός ενδιαφερομένου προσωπικά.
Επίσης,γνωρίζοντας ότι ο τομέας της ιστορίας είναι αρκετά κουραστικός στους περισσότερους ανθρώπους,θα προσπαθήσω να παρουσιάσω αυτή την ιστορική κριτική μέσα από μια λογοτεχνική αισθητική ώστε να γίνει το αντικείμενο της εργασίας κάπως πιο ευχάριστο στον αναγνώστη.Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για το μέγεθος της παρούσας δημοσίευσης για τον πολύτιμο χρόνο που ενδεχομένως μπορεί να στοιχίσει στον ενδιαφερόμενο αναγνώστη.Γι'αυτό το λόγο θεωρώ σημαντικό το να είναι τεκμηριωμένα τα όσα θα παρουσιαστούν ώστε να μην παραπληροφορήσουν αλλά να διαφωτίσουν,κινητοποιώντας τον κάθε αναγνώστη προς ανάλογες κριτικές μελέτες πάνω στην ιστορία και κυρίως στις σχέσεις αιτίων-αποτελεσμάτων μέσα σε κάθε ιστορικό γεγονός και στο σύνολο της ιστορίας γενικότερα.
Θα παρακαλούσα τους πυλαγωγούς και διαχειριστές,να κρίνουν αν η παρούσα δημοσίευση έχει σχέση με το θέμα ή όχι και ανάλογα να την μετακινήσουν σε ξεχωριστό θέμα ή όχι.


Χωρίς να προεκτείνω το πεδίο διερεύνησης σε γεγονότα μεταξύ μυθολογίας και ιστορίας που είναι πολυδιάστατα και αφορούν πολλά επίπεδα όπως είναι ο τρωϊκός πόλεμος,θα "προσπεράσω" τον Ηρόδοτο και θα λάβω ως "σημείο εκκίνησης" τον Θουκιδύδη και την ιστορική μεθοδολογία του.Αναγκαστικά,η αρχή αυτή θα είναι ο Πελοπονησιακός Πόλεμος.
Όπως είναι λογικό δεν θα κάνω ολόκληρη παρουσίαση των αιτίων και των αποτελεσμάτων του πολέμου εκείνου -το έκανε άλλωστε ο Θουκιδύδης και το ολοκλήρωσε ο Ξενοφών- αλλά θα σταθώ στην γενικότερη ουσία της συγκεκριμένης περιόδου σε συγκριτική σχέση με ολόκληρο το βεληνηκές της ιστορίας.
Μετά τους μηδικούς πολέμους με τις γνωστές επιτυχίες -των ενωμένων πανελλήνων στον κοινό κίνδυνο- όπως ήταν οι Θερμοπύλες,η Σαλαμίνα και ο Μαραθώνας,η κάθε πόλη-κράτος επανήλθε στο δικό της ιδιαίτερο πολιτειακό κατεστημένο επιδιώκοντας τους δύο βασικούς και θεμελιώδεις στόχους κάθε πολιτειακής οντότητας,οι οποίοι είναι κοινοί σύμφωνα με τον Θουκιδύδη και έχουν την αφετηρία τους στην φύση του ανθρώπου:
1.Την αρχή της επιβίωσης και αυτοκυριαρχίας κάθε πόλεως-κράτους.
2.Την αρχή της ισχύος και την επέκταση της εξουσία της.
Διότι είναι σαφές ότι προκειμένου να αναπτυχθεί κάθε κράτος χρειάζεται αφενός αυτοκυριαρχία (να μην άρχεται από άλλο κράτος) και αυτοδιάθεση (να επιλέγει μόνο του το πολιτειακό του σύστημα και την εσωτερική του οργάνωση) και αφετέρου χρειάζεται ισχύ προκειμένου ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί την ύπαρξή του,την επιβίωσή του,την αυτοκυριαρχία του ως συλλογική πολιτειακή οντότητα,αλλά και την επιβίωση και ευημερία των πολιτών του ως μονάδες ώστε να υπαρχει μέσα σε αυτό έμψυχο δυναμικό (να μην πεθαίνουν από λειμό ή πείνα) και εσωτερική αρμονία (ώστε να αποφεύγονται οι εσωτερικές συγκρούσεις,εξεργέσεις και ταραχές που διακινδυνεύουν το εκάστοτε θεσμικό σύστημα).
Η ασφάλεια κάθε κράτους ως συλλογική πολιτειακή οντότητα προυποθέτει δύο δεδομένα όσον αφορά την εσωτερική τάξη: την στοιχειώδη ευημερία των πολιτών και την τήρηση των νόμων.Και για τα δύο μέσο είναι η ισχύς,διότι η ευημερία στηρίζεται στην εσωτερική οικονομική ισχύ του κράτους και μέσο προάσπισης των νόμων είναι οι φύλακες οι οποίοι μέσω της ισχύος επιβλέπουν και διαφυλάττουν τους νόμους.
Είναι σαφές,ότι όσο πιο ανεπτυγμένη είναι η παιδεία-αγωγή εν γένη και ο πολιτισμός εν είδη (επιστήμη-τέχνη-φιλοσοφία κτλ) σε μία πολιτειακή οντότητα,τόσο πιο ανεπτυγμένο θα είναι και το επίπεδο αντίληψης των μελών που την απαρτίζουν και όσο πιο ανεπτυγμένο πνευματικά είναι το συλλογικό επίπεδο μιας πολιτείας,τόσο πιο πολιτισμένη θα είναι η εικόνα της και το θεμελιώδες επίπεδό της.Ο πολιτισμός για την ελληνική ψυχή είναι άρρητα συνδεδεμένος με την διάνοια (τεχνολογία,γνώση,επιστήμη,αλήθεια κτλ) αλλά ισότιμα και με το ήθος (αρετή,ανδρεία,δικαιοσύνη,αγαθότητα,φιλότητα,τάση προς το ωραίο).Επομένως,μια πολιτεία με ισχύ και παιδεία (διανοητική-ηθική) αποτελεί το ιδεώδες της ευδαιμονίας τόσο για τους πολίτες της όσο και για την καθ'αυτή συλλογική οντότητά της.
Η ασφάλεια κάθε κράτους ώς συλλογική πολιτειακή οντότητα προυποθέτει επίσης ένα δεδομένο όσον αφορά την εξωτερική σχέση της με τις υπόλοιπες πολιτείες:
Την ισχύ.Η πολιτική-στρατηγική ισχύς συνεπάγεται στρατιωτική ισχύ.
Και όπως είναι φυσικό,η στρατιωτική ισχύς εκτός από έμψυχο δυναμικό (στρατό) έχει άμεση ανάγκη και εξάρτηση από την οικονομική ισχύ ώστε να έχει όπλα κτλ.Αλλιώς οι φύλακές της θα αναγκάζονταν να υπερασπιστούν τα τείχη της πόλεώς τους με πέτρες και ξύλα.Γι'αυτό το λόγο επέμενε ο Θουκιδύδης στην "Ιστορία" του,ότι ο πόλεμος γίνεται περισσότερο με χρήματα παρά με όπλα.
Η κάθε πολιτειακή οντότητα επομένως έχει σαν κύριο και πρωταρχικό στόχο την οικονομική ισχύ,πρώτα σε επίπεδο εθνικό και ύστερα σε επίπεδο κοινωνικό,ώστε να μπορεί μέσω της οικονομικής ισχύος να έχει στρατιωτική ισχύ και ώστε να μπορούν οι πολίτες της να διαμοιράζονται τον οικονομικό της πλούτο ανάλογα πάντα την οργάνωση κάθε πολιτείας.Κάθε πολίτευμα εξισορροπεί ανάμεσα σε αυτές τις δύο διαστάσεις που διέπουν την εσωτερική του τάξη,τον πλούτο και την εξουσία που αποτελούν το θεμέλιο της ιδιωτικής και δημόσιας ισχύος.Από την φύση του πολιτεύματος δημιουργείται μέσα στην πολιτεία αρχή ή αναρχία,τάξη ή χάος,δικαιοσύνη ή αδικία,ευημερία ή εξαθλίωση,
ομόνοια ή διχόνοια,ηρεμία ή ταραχή,δεδομένου ότι η φύση του ανθρώπου επιθυμεί όσον το δυνατόν περισσότερα έναντι του συνόλου και του συμπολίτη οδηγώντας στην αδικία και δεδομένου ότι αυτή την επιθυμία την κατευνάζει ο νόμος ο οποίος εναρμονίζει από κοινού όλους τους πολίτες και διατηρεί την ισορροπία.
Από την άλλη πλευρά,όσο πιο οργανωμένη είναι η κάθε πολιτεία και όσο πιο ενωμένα είναι τα μέρη της (συν-εργασία) προς κάποιον σκοπό που στο ανώτατό του επίπεδο είναι η ευδαιμονία,τόσο πιο εύκολα εξισσοροπεί την ισχύ μεταξύ του ιδιωτικού συμφέροντος των μελών και μεταξύ του συλλογικού συμφέροντος της πολιτείας.
Όπως αναφέρει και ο Θουκιδύδης ο δυνατός επιβάλλεται όσο του το επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του.
Σε διακρατικό επίπεδο,αυτό σημαίνει ότι κάθε κράτος υποκινούμενο από τις επιθυμίες και τους φόβους των πολιτών του,έχει την τάση να αυξάνει την ισχύ του.Η ισχύς αποτελεί την λεπτή διαχωριστική γραμμή.Δηλαδή ένα αδύναμο κράτος δεν θα τολμούσε να ασκήσει την ισχύ του απέναντι σε ένα ισχυρό κράτος αλλά κι αν ένα ισχυρό κράτος ασκούσε την ισχύ του πάνω σε ένα ανίσχυρο κράτος,το ανίσχυρο θα υποχωρούσε ή θα έμπαινε σε έναν πόλεμο τον οποίο θα ήταν καταδικασμένο να χάσει.Από την άλλη,όσο μεγαλύτερη ισχύ έχει ένα κράτος τόσο μεγαλύτερη αποτρεπτική επιρροή ασκεί προς τις εξωτερικές απειλές.Κατ'αυτό τον τρόπο,η ειρήνη σπάνια στηρίζεται στην φύση του αγαθού (μόνον οι Έλληνες στηρίχτηκαν στο μέτρο διότι είχαν άλλη κοσμοαντίληψη και αυτό που λέμε φιλότιμο) και συνήθως στηρίζεται στην αποτροπή του έχθρου μέσω της ισχύος του.Όσο πιο δυναμική ισχύ προβάλει ένα κράτος τόσο αποτρέπει τον εχθρό να επιτεθεί (διότι τον βάζει να συλλογιστεί το αυξανόμενο έμψυχο,στρατιωτικό και οικονομικό κόστος) αλλά και άλλο τόσο τον προκαλεί να αναπτυχθεί για να του επιβληθεί.Έτσι,όσο παράδοξο κι αν φαίνεται η αποτροπή αποτελεί μέσο διαφύλαξης της ειρήνης σε ένα διακρατικό περιβάλλον όπου όλοι είναι ενάντια όλων (ώστε από φόβο και συλλογιζόμενοι το κέρδος-κόστος να δημιουργούν αμυντικές συμμαχίες) κατά κανόνα (υπάρχουν και περίοδοι εξαιρέσεων και αρμονικής συμβίωσης ή οικονομικοπολιτικής επιβολής).Οπότε είναι κατανοητό το γεγονός ότι το αίτιο του πολέμου είναι η άνιση ανάπτυξη και η διαφύλαξη/επέκταση της ισχύος των κρατών και μέσο αποτροπής είναι η αναλογία του κόστους ενός πολέμου ως προς τα μέσα και την ισχύ του κράτους σε σχέση με τα μέσα και την ισχύ του αντιπάλου.Η ισχύς είπαμε ότι ξεκινάει από την οικονομική διάσταση αλλά και από την ψυχολογική διάσταση,ώστε να θεμελιωθεί η στρατιωτική και η στρατηγική/πολιτική ισχύς του κράτους στο διακρατικό του περιβάλλον.
Ως μέσα μπορούμε να ορίσουμε κάθετί το οποίο συμβάλει υπέρ της υπεροχής της ισχύος ενός κράτους,τα οποία μπορούν να πολλαπλασιάσουν την λίγη ή αρκετή ισχύ του κράτους.Τέτοια μέσα είναι πχ οι συμμαχίες,οι συνθήκες,το εμπόριο,η βιομηχανία,η δημιουργία εσωτερικής διάσπασης της εσωτερικής τάξης του αντιπάλου ή στην αρχαία εποχή τέτοια μέσα ήταν η δελφική αμφυκτιονία,οι συμμαχικές σχέσεις Αθηναίων και Λακεδαιμονίων,τα κοινά συμφέροντα,το πανελλήνιο συναίσθημα,η φύση της ελληνικής θρησκείας κτλ.

Μεταφέρουμε το σκηνικό στην εποχή του Θουκιδύδη.Υπάρχουν πολλές πόλεις-κράτη με λιγότερη ή περισσότερη ισχύ,με ιδιαίτερους σκοπούς το καθένα και κοινό σκοπό την ισχύ,την εξουσία και την ευδαιμονία,με κοινές απειλές (βάρβαροι του βορρά,Πέρσες κτλ)
και από κοινού ανάγκη αμύνης σε αυτές (Δελφική αμφυκτιονία) και ταυτόχρονα η μία πόλη-κράτος επιβουλεύεται την άλλη καθώς ακολουθούν διαφορετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.Υπάρχει από την μία η Πανελλήνια Ιδέα και από την άλλη ο Πανελλήνιος διαχασμός των πόλεων-κρατών βάση των συμφερόντων κάθε μίας σε σχέση με τις υπόλοιπες και σε σχέση με την άνιση ανάπτυξη μεταξύ τους.
Στο σκηνικό αυτό,η οικονομική και πολιτική ισχύς έχει ώς κύριο πόλο την Αθήνα και ως βασικό στρατιωτικό και παραγωγικό πόλο την Σπάρτη.Η μία πόλη-κράτος επιβουλεύεται την άλλη και βλέπει την ανάπτυξη της άλλης ως δυνάμει απειλής και την δική της ανάπτυξη ως μονόδρομο.Οι εξωτερικές απειλές (Πέρσες) έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά στην κυριαρχία μίας εκ των δύο πόλεων στον ελλαδικό χώρο.
Η κοινή γλώσσα,καταγωγή,πολιτισμός,θρησκεία των Πανελλήνων έχει δευτερεύουσα σημασία μπροστά στην προαγωγή της πολιτικής και οικονομικής ισχύος της κάθε πόλης-κράτους έναντι στις υπόλοιπες.Βλέπουμε να δημιουργείται ένα σύστημα διπολισμού μέσα στον ελλαδικό χώρο μεταξύ Αθηνών και Σπάρτης.
Η Σπάρτη υπερέχει στο πεζικό,η Αθήνα στο ναυτικό.
Η Αθήνα υπερισχύει στο εμπόριο και δή στο ναυτικό,ενώ η Σπάρτη υπερισχύει στην πλουτοπαραγωγή (γεωργία,κτηνοτροφία κτλ).
Η Σπαρτη άρχεται από στρατιωτικό σύστημα μέσω του ολιγαρχικού πολιτεύματος του Λακεδαιμονικού τύπου το οποίο θρέφεται από τις μνήμες της μυκηναϊκής δόξας,ενώ η Αθήνα αμφιταλλαντεύεται μεταξύ τυρρανίδας και δημοκρατίας (από την εποχή των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη),είναι περισσότερο δημαγωγικού/σοφιστικού τύπου και θρέφει ελπίδες για μια Αθηναϊκή ηγεμονία σε όλη την μεσόγειο.
Αντί να ενωθούν οι δύο πόλεις-κράτη και να γίνουν από κοινού υπερδύναμη,προτίμησαν να έρθουν σε διαμάχη υπονομεύοντας η μία την άλλη και υποβλέποντας στην κατάρρευση της άλλης και την τελική κατάληψή της.Αντί να δημιουργηθεί μια δωρική-ιωνική συμμαχία
η οποία θα ήταν "υπερδύναμη" στον γεωπολιτικό χώρο της Μεσογείου,δημιουργήθηκε μια πόλωση μεταξύ των ισχυρότερων πόλεων-πόλων των πανελλήνων της εποχής όπου η μία επιβουλεύεται την άλλη,αρχικά σε ιδεολογικό/πολιτειακό επίπεδο,στην συνέχεια σε οικονομικό,μετά σε στρατηγικό οδηγώντας τελικώς στην κλιμάκωση των σχέσεών τους και στην δημιουργία συμμαχιών ώστε να μπορέσει η μία να υπερισχύσει της άλλης εξισσοροπώντας την μέσω των συμμάχων και τελικώς να της επιβληθεί.
Οι δύο πόλεις-κράτη (ειδικά οι Αθηναίοι) όπως μαρτυρεί ο Θουκιδύδης άρχισαν να γίνονται αυταρχικοί προς τους συμμάχους οδηγώντας τους συχνά στην οικονομική εξαθλίωση,στην εξέργεση ή στην σφαγή ενώ δεν δίστασαν ακόμη και να συμμαχίσουν με τους Πέρσες (βλ. συγκεκριμένα παραδείγματα στο έργο του Θουκιδύδη).
Τελικά οι δύο δυνάμεις οδηγήθηκαν σε γενικό πόλεμο με τους συμμάχους τους και η πανελλήνια Ιδέα οδηγήθηκε στον εμφύλιο σπαραγμό.
Το γνωστό ιστορικό αποτέλεσμα ήταν η τελική επικράτηση των Λακεδαιμονίων,η εκμηδενιστική ήττα των Αθηναίων συνοδευόμενη από την οικονομική εξαθλίωση,την καταστροφή της πόλης,την πείνα,τον λοιμό και την ανατροπή του πολιτεύματος με την άνοδο των Τριάκοντα.Το ουσιαστικό αποτέλεσμα ήταν η αποσταθεροποίηση της πολιτικής κατάσταση στην Ελλάδα,η οικονομική/πολιτική/στρατηγική/στρατιωτική αποδυνάμωση τόσο της τελείως αποδυναμωμένης Αθήνας όσο και της Σπάρτης που είχε αποδυναμωθεί κι εκείνη από τον πόλεμο,αλλά κυρίως των συμμάχων.Έτσι,παρατηρούμε την Ελλάδα μέσα σε λίγα χρόνια να καταστρέφει ότι είχε δημιουργήσει από την εποχή των Μηδικών και μετά.Το βασικό αποτέλεσμα όμως ήταν η σπορά του εθνικού διχασμού μεταξύ των Ελλήνων ο οποίος εντοπίζεται μέχρι σήμερα και ποτέ δεν ξεριζώθηκε από την φύση του Έλληνα.Βλέπουμε πχ τους Εβραίους παρόλους τους διωγμούς ή τις περιπλανήσεις τους να παραμένουν ενωμένοι μεταξύ τους και τους Έλληνες να νικούν έναν κοινό εξωτερικό εχθρό και μετά να αλληλοσπαράζονται για την εξουσία.
Ισοπεδωμένος,αποδυναμωμένος,διασπασμένος και ταπεινωμένος ο Ελληνισμός μετά τον Πελοπονησιακό πόλεμο επιτάχυνε τον πολιτισμικό εκφυλισμό και η Αθήνα από κέντρο του τότε κόσμου μετατρέπεται σε κέντρο διαφθοράς,παρόλες τις σεβαστές προσπάθειες του Περικλή να ανοικοδομήσει την Ακρόπολη των Αθηνών ελπίζοντας να τονώσει με αυτό τον τρόπο το ελληνικό φρόνημα των Αθηναίων πολιτών πλαισιώνοντάς το με δημηγορίες ρητόρων και δημαγωγών της εκ των βάθρων διεφθαρμένης Αθήνας.
Διότι μπορεί να πιστεύουμε ότι ο Παρθενών,το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός κτλ αποτελούν θαύματα της παγκόσμιας ιστορίας,όμως δημιουργήθηκαν σε λάθος χρονική στιγμή,όταν η Αθήνα ήταν ήδη αποδυναμωμένη μέσα από τον πελοπονησιακό πόλεμο.
Από την άλλη όμως,αν δούμε συγκριτικά όλη την ιστορία σε όλο της το φάσμα,η Ακρόπολη δηλώνει την θέληση της Πανελλήνιας Ιδέας να ανυψωθεί ξανά στο επίπεδο που της αρμόζει έχοντας μετανιώσει για τα λάθη του παρελθόντος.
Με μια δεύτερη και πιο προσεκτική κριτική ματιά στην ιστορία,θα διαπιστώσουμε ότι ο πελοπονησιακός πόλεμος ήταν "δώρο θεών" για τον Ελληνισμό καθώς μέσα από αυτό το δεινό αφενός αποκαλύφθηκε η χειρότερη και βαθιά κρυμμένη πλευρά της τότε Ελλάδος και αφετέρου επειδή μέσα από αυτό το κακό αναγεννήθηκε το μεγαλύτερο αγαθό για την Ελλάδα:Το Μακεδονικό Βασίλειο.

Όσο καιρό αλληλοσπαράζονταν οι Αθηναίοι με τους Λακεδαιμόνιους αποδυναμώμενοι αμφότεροι,η Ελληνική Μακεδονία είχε την δυνατότητα να αναπτυχθεί σε όλα τα επίπεδα και να αποκτήσει τεράστια ισχύ γινόμενη υπερδύναμη.Από τον Φίλιππο τον Α',τον Αέροπο,τον Αλκέτα,τον Αμύντα και τελικώς τον Φίλιππο τον Β' η Μακεδονία αναπτύχθηκε οραματιζόμενη την συνένωση των Πανελλήνων (έστω και με την βία στην αρχή),την κάθαρση του τόπου από την διαφθορά και την επέκταση του Ελληνικού Ιδεώδους παγκοσμίως.

Παρατηρούμε ότι την εποχή της παρακμής της κλασσικής Αθήνας επικρατούσαν η πολιτική διαφθορά,η συνεχιζόμενη διαμάχη φιλοδημοκρατικών-φιλοτυρράνων,οι δημηγορίες και τα σοφίσματα ρητόρων και δημαγωγών και όσα τα παραπάνω συνεπάγονται σε ένα εντελώς εκφυλισμένο σύστημα και γεωπολιτικό-εμπορικό-πολιτισμικό κέντρο.Από την περίοδο 200 ετών πρίν ως την εποχή εκείνη- παρατηρούμε επίσης την εμφύτευση ενός νέου πνευματικού σπόρου στην Ιωνία ο οποίος θα διαδραματίσει απόλυτα καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία και εξέλιξη τόσο της Ελλάδος όσο και του κόσμου ολόκληρου.
Την γένεση της Ελληνικής Φιλοσοφίας.Στην Ιωνία,στα Άβδηρα,στην Μίλητο,στην Άσσο,
στην Κώ και στην Σάμο έρχεται στο φώς το μεγαλύτερο πνευματικό επίτευγμα όλης της ιστορίας:Η επιστημονική/γνωσιολογική/κοσμολογική-οντολογική-πολιτική και ηθική φιλοσοφία.Η αναζήτηση της α-λήθειας και η θεία άλη (περιπλάνηση) που με τις γνώσεις που συσσωρεύει σταδιακά και εξεταστικά γεμίζει το άγνωστο.
Η φιλοσοφία μεταφέρθηκε από την Μικρά Ασία στην Ελέα της Σικελίας και από τους δύο αυτούς πολιτισμικούς πόλους άρχισε να επεκτείνεται σταδιακά και να ανυψώνει το πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων για ακόμη μία φορά σε μια τόσο δύσκολη εποχή.
Με την εισαγωγή της ιωνικής φιλοσοφίας στην Αθήνα από τον Αναξαγόρα και τον Ανάξαρχο και την εισαγωγή της πυθαγόρειας/ελεατικής φιλοσοφίας από πυθαγόρειους και από τον Πλάτωνα στην Αθήνα,άρχισε να καλλιεργείται μία ασύλληπτη άνθιση πνευματικού φωτός στην Αθήνα συνδυάζοντας την κοσμολογική επιστήμη των Ιώνων και ατομικών με την οντολογική νοητική εποπτεία των Ελεατών/Πυθαγόρειων,η οποία ενσαρκώθηκε μέσα από τις μορφές του Σωκράτη και του Πλάτωνα στην Αθήνα αποκτώντας οικουμενική ισχύ δεδομένης της διανοητικής ανάπτυξης των μεγάλων φιλοσόφων και της διάχυσης του πνευματικού φωτός από εκεί σε όλη την οικουμένη καθιστώντας πάλι την Αθήνα πολιτισμική δύναμη.
Ο Σωκράτης υπήρξε η τομή μέσα στην Ελληνική Ιστορία από το Ναδίρ του πελοπονησιακού πολέμου στο Ζενίθ της ανύψωσης του Ελληνικού Ιδεώδους.
Ο Σωκράτης χρησιμοποιώντας την διαλεκτική μέθοδο εκμαίευε με ταπεινότητα και σθένος την γνώση από τους "γνώστες","μυημένους","σοφιστές","επιστήμονες" αλλά και πνευματικούς ανθρώπους και απλούς αναζητητές της αλήθειας της εποχής,
υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τίποτα και απλώς εκμαιεύει -όπως εκμαίευε η μητέρα του Φαινερέτη βρέφη στη ζωή- την αλήθεια μέσα από τις ψυχές των ανθρώπων που συναναστρέφονταν μαζί του και ταυτόχρονα λάξευε ζωντανά αγάλματα -ο ίδιος ήταν αγαλματοποιός στα νεανικά του χρόνια και σε εκείνον αποδίδεται το άγαλμα των Χαριτών στην Αθήνα- δηλαδή ψυχές.Εξετάζοντας μέσω της διαλεκτικής του ορθού λόγου τις απόψεις των συμποσιαστών του εντόπιζε τα λογικά ατοπήματα και αντιφάσεις λειτουργώντας αποφατικά (αφαιρώντας) τα λάθη και επαγωγικά (καθοδηγώντας) τους συνομιλητές του προς την αλήθεια συνθέτοντας μέσω της διαλεκτικής του καθολικούς ορισμούς οι οποίοι δεν μπορούν να ανατραπούν από κανένα επιχείρημα και είναι αποδεκτοί κοινά από όλους.Δίδασκε εν ολίγης μαιευτικά και διαλεκτικά δωρεάν,
αποδεικνύοντας την πλάνη των σοφιστών,των ρητόρων και των δημαγωγών των Αθηνών οι οποίοι δίδασκαν επί χρήμασι σοφιστίες δίχως ίχνος αλήθειας με αρχή την ρήση του Πρωταγόρα ότι μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος ή του Γοργία δεν υπάρχει αλήθεια,αλλά και να υπήρχε δεν θα μπορούσε κάποιος να την γνωρίσει,αλλά και να την γνώριζε δεν θα μπορούσε να την καταστήσει γνωστή στους υπόλοιπους,
αμφισβητώντας εκείνους που δίδασκαν ότι η αλήθεια είναι σχετική,ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια,ότι η κάθε γνώμη είναι ορθή κτλ ενώ την ίδια στιγμή πληρώνονταν με σεβαστά χρηματικά ποσά ως δάσκαλοι.
Η κατάσταση αυτή είχε ενοχλήσει το πολιτικό κατεστημένο των Αθηνών γι'αυτό και αρκετοί φιλόσοφοι διώχθηκαν από την πολιτική και ιερατική άρχουσα τάξη της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων-κρατών όπου υπήρχε διαφθορά σε μεγάλο βαθμό.
Φανερά παραδείγματα εκείνο του Αναξαγόρα που κυνηγήθηκε από το αθηναϊκό ιερατείο διότι υποστήριξε ότι ο ήλιος είναι διάπυρη σφαίρα κι όχι θεότητα,όπως εκείνο του Ανάξαρχου που αμφισβήτησε το κατεστημένο της εποχής,όπως του Πυθαγόρα που σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής τον έκαψαν ζωντανό ενώ κοιμόταν,όπως του Πρωταγόρα (μέχρι και σοφιστές κυνήγησαν! ) που αμφισβητούσε την γνώση του ανθρώπου πάνω στο περί θεών ζήτημα,όπως τον Διογένη τον κυνικό ο οποίος είχε κρεμάσει στο λαιμό του έναν κατάλογο με τα ονόματα εκείνων που είχαν βιοπραγήσει πάνω του και σίγουρα όπως του Σωκράτη ο οποίος καταδικάστηκε σε θανατική ποινή με κώνιο βάση της ετυμηγορίας της εισαγωγής καινών δαιμονίων και της διαφθοράς των νέων.Αυτό είναι το "άλλο" πρόσωπο της κλασσικής χρυσής Αθήνας και της ελληνικής πραγματικότητας που συνήθως δεν τολμούμε να αντικρύσουμε...
Η σπορά όμως είχε γίνει από τον Θαλή και τον Σόλωνα.Και η σοδειά αυτής της σποράς ήταν το πλήθος ονομάτων των Ιώνων/Ατομικών και Ελεατών/Πυθαγόρειων φιλοσόφων που άνθισαν στον Ελλαδικό χώρο προετοιμάζοντας το έδαφος για το αναπόφευκτο ερχόμενο.Την έλευση του Σωκράτη.Αν από τον Σόλωνα και τον Θαλή άνθισε όλη αυτή η πνευματική σπορά,με τον Σωκράτη ρίζωσε ολόκληρο το δέντρο της ελληνικής φιλοσοφίας το οποίος δεν μπορούσε καμία δύναμη να το ξεριζώσει πλέον.
Από κάθε συμποσιαστή -και μαθητή- του κύκλου του Σωκράτη άνθισε και από μία φιλοσοφική σχολή και φιλοσοφικό κίνημα,τόσα πολλά που ήταν αδύνατον να τα ελέγξει πια το Αθηναϊκό κατεστημένο.Σημαντικότερος καρπός του βίου και του έργου του Σωκράτη,υπήρξε φυσικά η Ακαδημία.Μέσα από την Ακαδημία αναγεννήθηκε η προσωκρατική φιλοσοφία και καταστερώθηκε η Σωκρατική επιστήμη στην ανθρώπινη ιστορία.Πάνω στην Ακαδημία στηρίχτηκε ο χρυσός αιώνας των Αθηνών καθιστώντας την μέχρι πρίν λίγο ταπεινωμένη και διασπασμένη Αθήνα πνευματικό κέντρο και πολιτισμικό υπόδειγμα της οικουμένης.Κι ας ήταν σάπια από τα θεμέλια.Μέσα από τον βούρκο της έλαμπαν μαργαριτάρια...
Μέσα από την Ακαδημία αναδύθηκε η μεγαλύτερη διανοητική μορφή όλων των εποχών από τον Πλάτωνα ως σήμερα,ο Αριστοτέλης.Ο πανεπιστήμων του γίγνεσθαι και ο φιλόσοφος του ενός και του απείρου.Ο ενσαρκωτής της Σωκρατικής Πολιτείας πάνω στο σάπιο σώμα της ιστορίας μας.

Με την επιστροφή του Αριστοτέλη από την Άσσο στα Στάγειρα πραγματοποιήθηκε η δεύτερη μεγαλύτερη συνάντηση της ιστορίας μετά την συνάντηση του Πλάτωνα με τον Σωκράτη: Εκείνη του Αριστοτέλη με τον Αλέξανδρο.
Ο Φίλιππος που ήδη είχε ανακυρηχθεί βασιλιάς των Ελλήνων και προσπαθούσε μετά βίας να διατηρήσει αυτή την αναδυόμενη τάξη,ανέθεσε την φιλοσοφική αγωγή και παιδεία του Αλεξάνδρου για 7 έτη στον Αριστοτέλη,αφού από τα 7 ως τα 14 του τον είχε εκγυμνάσει και διδάξει ο Λεωνίδας.Στην Μιέζα της Πιερίας μέσα στη φύση και ανάμεσα στις νύμφες
ο Αριστοτέλης διέπλασε υπομονετικά το ήθος του Αλεξάνδρου και του μετέδωσε το Όραμα,την Εντελέχειά του.Την ενσάρκωση του Οράματος εκείνου την γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας.Για λεπτομέριες της εκστρατείας στην Ανατολή αλλά και για την προσωπικότητα του Αλεξάνδρου μας πληροφορεί ο Πλούταρχος στους "Βίους Παράλληλους,Αλέξανδρος-Καίσαρ" αλλά και ο Αρριανός.Με την επιβολλή της τάξης στην Ελλάδα και την κατάκτηση της Βαβυλώνας,της Περσέπολης,της Αλεξάνδρειας και της Μικράς Ασίας και Μέσης Ανατολής τέθηκαν τα θεμέλια του Ελληνικού Ιδεώδους μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Εξετάζοντας με μια πιο κριτική ματιά την εκστρατεία του Αλεξάνδρου,παρατηρούμε ένα λάθος.Ότι η κατάκτηση και ο εκπολιτισμός της Ανατολής μέχρι την Ινδία ήταν ως ένα επίπεδο μάταιος.Άλλο τόσο μάταιη ήταν η προσπάθεια του Αλεξάνδρου να εξυψώσει τους βάρβαρους σε Έλληνες δημιουργώντας συζηγικές σχέσεις των Ελλήνων με τους βάρβαρους.Θα ήταν σε κάθε περίπτωση προτιμότερο και οφέλιμο να περιοριστεί η Πανελλήνια Αυτοκρατορία στα παράλια της Μικράς Ασίας και στην Μέση Ανατολή ως την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου θεμελιώνοντας σε αυτή την περιοχή το βασίλειό του.
Έτσι θα είχε την δυνατότητα να δημιουργήσει μια ασύλληπτα πανίσχυρη αυτοκρατορία στην Μεσόγειο που δεν θα είχε φθορές στην Ανατολή,αλλά αντίθετα θα μπορούσε να ελέγχει εμπορικά,στρατιωτικά,οικονομικά,στρατηγικά,γεωπολιτικά και πολιτικά όλη την μεσογειακή κοιλότητα έχοντας μεγάλη συνοχή με τις μητροπόλεις της περιοχής και βρισκόμενος κοντά στα οικουμενικά κέντρα του Ελληνισμού,τους Δελφούς,την Αθήνα και την Πέλλα ελέγχοντας απόλυτα την σταθερότητα των περιοχών και θέτωντας τις βάσεις ενός σταθερά συγκροτημένου ελεγχόμενου -κι όχι αχανούς- βασιλείου,με συγκεκριμένα κέντρα ελέγχου και χωρίς ικανό εχθρό να στραφεί εναντίον του.
Διατηρώντας τον απόλυτο έλεγχο των περιοχών από τον Δούναβη και την Οδυσσό ως την Ιωνία,την Δαμασκό,τα Ιεροσόλυμα και την Αλεξάνδρεια και έχοντας περιορίσει την φιλοδοξία του σε αυτή τη ζώνη,θα είχε καταστήσει την Ελληνική Αυτοκρατορεία αήτητη στους αιώνες των αιώνων...Πέρα από αυτά,θα είχε την δυνατότητα να επικρατήσει σε μια πιθανή απόβαση στην Ελέα και θα είχε κατακτήσει σχετικά εύκολα την τότε αναπτυσσόμενη Ρώμη -η οποία αναπτυσσόταν με ταχύτατους ρυθμούς όσο ο Αλέξανδρος πολεμούσε στα έσχατα της ανατολής με φθορές και διασκορπισμό των δυνάμεών του-.
Τί θα σήμαινε αυτό;
Ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορεία δεν θα είχε δημιουργηθεί ποτέ και ότι ο Ελληνισμός αυτή την στιγμή θα βρισκόταν..............
Ότι η περιοχή της Ιουδαίας θα ήταν κάτω από τον πλήρη έλεγχο των Ελλήνων.
Αυτό σημαίνει ότι η περιοχή πέραν του εκπολιτισμού της,θα είχε πνευματική άνθιση -ο Αλέξανδρος παντού προωθούσε και θεμελίωνε φιλοσοφικές σχολές,θέατρα,στάδια,σχολεία και ναούς της ελληνικής θρησκείας-.
Έτσι,ο Ιησούς (αν υπήρξε) θα ήταν απλά ένας φιλόσοφος της εποχής και θα είχε την φιλοσοφική του σχολή εφόσον ο Αλέξανδρος δεν έκλεισε φιλοσοφικές σχολές αλλά αντιθέτως βοηθούσε να ιδρυθούν νέες.Αν δεν είχε μαρτυρήσει ο Ιησούς -το πολύ πολύ να είχε εξοριστεί κι όχι θανατωθεί βάση της γνώσης του λάθους στην περίπτωση του Σωκράτη- και δεν θα είχε θεοποιηθεί.Το πολύ-πολύ να θεωρούνταν ως ένας μεγάλος φιλόσοφος της περιοχής,ο οποίος αν ερχόταν σε επαφή με τους φιλόσοφους του Λυκείου ή της Ακαδημίας δεν θα είχε καμία σύγκριση απέναντί τους και σήμερα να αντιλαμβανόμασταν τον Ιησού στην πραγματική του διάσταση,ως έναν νέο Επίκουρο ή ως έναν νέο Σένεκα.
Με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορεία όμως,τα πράγματα πήραν άλλη τροπή...

Ακόμη και τότε όμως,στα χρόνια του θριάμβου της Ελληνικής Ιδέας,ο Αλέξανδρος είχε να αντιμετωπίσει περισσότερο επικίνδυνους εσωτερικούς εχθρούς παρά εξωτερικούς.
Διότι αν οι Έλληνες παρέμεναν ενωμένοι μετά τον θάνατό του,η Ελληνική Αυτοκρατορεία πάλι θα παρέμενε αήττητη αν οι περιφερειάρχες δεν τρώγωνταν μεταξύ τους.
Το ότι οι "αυλικοί" επιβουλεύονταν τον Αλέξανδρο είναι δεδομένο.
Ο Πλούταρχος μας εξιστορεί (Βίοι Παράλληλοι,Αλέξανδρος 675) ότι μετά από ένα μπάνιο του Αλεξάνδρου στα παγωμένα νερά του Κύδνου στην Κιλικία κρύωσε.Τότε έλαβε μια επιστολή από τον Παρμενίωνα όπου τον προειδοποιούσε ότι ο προσωπικός του ιατρός ο Φίλιππος επιβουλεύονταν να τον δολοφονήσει με δηλητήριο γιατί ο Δαρείος του είχε τάξει να τον πάντρευε με την κόρη του (και ότι αυτό συνεπάγεται...) αν δολοφονούσε τον Αλέξανδρο.Ο Αλέξανδρος κάλεσε παρουσία αξιωματικών τον Φίλιππο που του είχε φέρει το φάρμακο και του έδωσε να διαβάσει την επιστολή ενώ εκείνος έπινε ατάραχος το φάρμακο.Το θέαμα ήταν θαυμαστό και είχε κάτι τραγικό.Ο ένας διάβαζε το γράμμα και ο άλλος έπινε το φάρμακο.Ύστερα κοίταξε ο ένας τον άλλον,αλλά το βλέμα τους δεν ήταν το ίδιο....μας μαρτυρεί ο Πλούταρχος.
Επίσης,τον επιβουλεύονταν και ο Κάσσανδρος (ο οποίος φοβήθηκε από την έκφραση του προσώπου σε μια αντιδικία του με τον Αλέξανδρο ώστε όταν μετά από χρόνια βρέθηκε στους Δελφούς και αντίκρυσε τον ανδριάντα του Αλεξάνδρου καταλήφθηκε από μανιώδη φόβο...),ο Αντίπατρος,ο Καλλισθένης με τον μαθητή του Ερμόλαο,αλλά και ο Ιόλας τα οστά του οποίου έβγαλε από το μνήμα του η Ολυμπιάδα θεωρώντας τον ως τον βασικό υπαίτιο της δολοφονίας του Αλεξάνδρου (βλ. Πλούταρχος,Βίοι παράλληλοι Αλέξανδρος 707).Το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος αρρώστησε ξαφνικά στην Βαβυλώνα και μέσα σε μερικές μέρες πέθανε είναι απόλυτο,δεδομένων των εφημερίδων της εποχής (ναι υπήρχαν από τότε εφημερίδες!!!) μόνον τυχαίο ή αθώο δεν μπορεί να είναι...

Ταυτόχρονα στην Αθήνα ο Ισοκράτης στείνει δημαγωγικό αγώνα κατά του Αριστοτέλη,
υποστηρίζοντας ότι άκουσε από τον Αγνοθέμη,ο οποίος το άκουσε από τον βασιλιά Αντίγονο,ότι ο Αριστοτέλης προμηθεύτηκε το δηλητήριο που θανάτωσε τον Αλέξανδρο.
Λίγο καιρό αργότερα,το αθηναϊκό ιερατείο συνεργαζόμενο με το ελευσίνιο κατηγορεί τον Αριστοτέλη ως άθεο λόγω του περιεχομένου των "μετά των φυσικών".Ο Αριστοτέλης αυτοεξορίζεται στην Χαλκίδα και πεθαίνει "παραδόξως" ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου (θάνατος Αλεξάνδρου:28η Μουνυχιώνος 323,θάνατος Αριστοτέλη 322).
Την ίδια χρονιά με τον Αλέξανδρο πεθαίνει και ο Διογένης ο Κυνικός,τον οποίο τον βρήκαν νεκρό στην αγορά και σκεπασμένο μέ ένα πέπλο σε κατάσταση σαν ύπνου.
Την ίδια εποχή δολοφονείται και η Στάτειρα η κόρη του Δαρείου με την οποία φημολογούταν ότι είχε σχέση ο Αλέξανδρος,από την Ρωξάνη η οποία ήταν συμπαθής προς τον μακεδονικό στρατό και η οποία ήταν έγκυος -όπως υποστήριζαν- από τον Αλέξανδρο.Πίσω από τις πολλαπλές συνομωσίες,το ζητούμενο ήταν να φύγει ο Αλέξανδρος από την μέση χωρίς να θεμελιώσει την εξουσία του.Τα ονόματα των αμέσως επομένων ηγεμόνων Αντί-πατρος και Αντί-γονος ίσως να σημαίνουν κάτι δεδομένου ότι κάθε όνομα στην αρχαία Ελλάδα δεν δίδονταν τυχαία...Εξάλλου ο Πλούταρχος (Βίοι παράλληλοι,Δημήτριος-Αντώνιος 5.1) μας πληροφορεί για διαδόχους κι όχι απογόνους...

Ακολουθούν οι διαμάχες μεταξύ των τοπικών ηγεμόνων,οι οποίοι κατάφεραν να καταστρέψουν ότι είχε αρχίσει να θεμελιώνεται.Βλέπουμε την διαμάχη του Δημήτριου του γιού του Αντίγονου προς τον Πτολεμαίο που ήταν από τους πιό έμπιστους στρατηγούς του Αλεξάνδρου,βλέπουμε τις συνομωσίες του Κασσάνδρου που πλέον κινούνταν ελεύθερα χωρίς τον Αλέξανδρο κατά του Σελεύκου του διοικητή της Βαβυλώνας,
βλέπουμε την διαμάχη του Δημητρίου με τον Πτολεμαίο και γενικά ένα χάος απληστίας και εμφύλιας διαμάχης που ξεκίνησε πρίν τον θάνατο του Αλεξάνδρου και εκδηλώθηκε αμέσως μετά τον θάνατό του.Μάλιστα,ο Πλούταρχος (Βίοι παράλληλοι,Δημήτριος-Αντώνιος 29.2) θέλωντας να αποδώσει την τραγικότητα της κατάστασης αναφέρει πως ο Αλέξανδρος εμφανίστηκε στο όνειρο του Δημητρίου ρωτώντας τον τί σύνθημα έχουν.Όταν εκείνος του είπε "Δίας και Νίκη" ο Αλέξανδρος του απάντησε "φεύγω και πάω προς τους άλλους που θα με δέχονταν",δηλώνοντας έτσι την γενικότερη απογοήτευση της εποχής από τις συνομωσίες και τις διαμάχες των Πτολεμαίων,των Αντιγονιδών και των Κασσάνδρειων.Ο δε σατυρικός ποιητής Φιλιππίδης διακωμωδώντας την αλλαζονεία του Δημητρίου που υποχρέωσε τους ελευσίνιους ιεροφάντες να τελλέσουν τα ελευσίνια μυστήρια μόνον για εκείνον -καθώς είχαν περάσει- και να τον μυήσουν στα μικρά ένα μήνα μετά την κανονική τους τέλεση και αντίστοιχα στα μεγάλα ένα μήνα μετά δίνοντάς του αυτόματα το αξίωμα του επόπτη (βλ. Πλούταρχος,Δημήτριος-Αντώνιος)- αναφέρει σε έναν σατυρικό του στίχο για τον Δημήτριο:
νομίζει ότι ο παρθενών είναι πανδοχείο
και κουβάλησε τις πόρνες του στον οίκο της Παρθένου.

Μέσα σε αυτή την δυσωδία,ο Αντώνιος καταλαμβάνει την Ελλάδα με την νίκη στο Άκτιο και οι Ρωμαίοι καταλαμβάνουν την Αίγυπτο με την νίκη στην Καρχηδόνα (η άποψη του Οβίδιου ότι οι Έλληνες κάλεσαν τους Ρωμαίους είναι λογική,δεδομένου ότι με την στάση τους αυτό έκαναν και λογικό να το βλέπει έτσι ως Ρωμαίος).
Παρ'όλα αυτά η Ελλάδα κατακτήθηκε πολιτικά και στρατιωτικά,διότι πολιτισμικά υποτάχθηκε στο Ελληνικό πνεύμα.Έτσι βλέπουμε την Στωϊκή και Επικούρια φιλοσοφία να ανθίζουν στην Ρώμη με την τελευταία στοά,την ελληνική περιφέρεια να διατηρεί την γλώσσα της,τα μυστήρια,οι ναοί,τα θέατρα και οι φιλοσοφικές σχολές να διατηρούνται στον ελλαδικό χώρο και γενικά την Ρώμη να είναι το σώμα της αυτοκρατορείας και την Αθήνα να είναι η ψυχή της.Η Ρώμη ήταν το όργανο και η Αθήνα ο νούς.
Ακόμη και τότε το αθάνατο ελληνικό πνεύμα δεν μπόρεσε να σβήσει παρόλες τις επίμονες προσπάθειες όπως εκείνη του Μιθριδάτη όταν κατέστρεψε 2 φορές την Ιερή Δήλο (κι από τότε ίσως να κουβαλάνε πάνω τους νέμεση οι πόντιοι).Η Ελληνική Ιδέα είχε θεμελιωθεί παγκοσμίως κι ακόμη κι αν οι Ρωμαίοι την εκφύλιζαν με την στάση τους η Ελληνική Κοσμοαντίληψη είχε στεριώσει παρέχοντας διαρκώς πνεύμα και όραμα.

Ενώ φαινόταν ανίκητη πλέον η αυτοκρατορεία,μια νέα συνομωσία άρχισε να δημιουργείται στην Ιουδαία.Από την μία οι απόστολοι πρωτοχριστιανοί άρχισαν να δημιουργούν μια νέα θρησκεία και να την περνάνε στην Αυτοκρατορεία ως φιλοσοφία.
Οι πρώτοι χριστιανοί σύμφωνα με τον Κέλσο και με τα ευαγγέλια ήταν άνθρωποι φτωχοί,
ψαράδες και αμόρφωτοι.Έτσι πείθονταν εύκολα ότι ο Ιησούς αποτελούσε μια λαογραφική αντίληψη ενός ημίθεου όπως ήταν ο Ηρακλής πχ για πολλούς ανθρώπους.
Αντίθετα στην επισκέψή τους στην Έφεσο οι απόστολοι εκδιώχθηκαν με τις πέτρες.
Ο χριστιανισμός έπρεπε να καλλιεργηθεί συστηματικά ώστε να μπορέσει να εισχωρήσει ανώδυνα μέσα στην καρδιά της Αυτοκρατορείας.
Το έργο αυτό το ανέλαβαν οι Ιουδαίοι φιλόσοφοι με αφετηρία τον Φίλωνα τον Ιουδαίο και τον Ιώσηππο.Από εκείνο το φιλοσοφικό ρεύμα έγινε η σύνδεση κατά τέτοιο τρόπο ώστε να περάσει χωρίς εμπόδια ο χριστιανισμός στην δύση και να εξαπλωθεί παγκοσμίως.
Οι Ιουδαίοι ήταν έξυπνοι και ενωμένοι.Γι'αυτό βρήκαν την κατάλληλη στιγμή να δράσουν μεθοδικά και υπονομευτικά καταφέρνωντας τελικά να πάρουν στα χέρια τους την ηγεσία του πλανήτη,όταν εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας.
Συνδύασαν λοιπόν τον Ιουδαϊσμό με την πλατωνική φιλοσοφία -καθώς είναι υπερβατική και περισσότερο ανοιχτή σε σχέση με την πυθαγόρεια ή την ελεατική-.Διάβασαν,έμαθαν και έδρασαν.Βρήκαν κοινό την δοξασία του Ενός και στήριξαν ότι οι Έλληνες διδάχτηκαν την ιδέα αυτή από του Ιουδαίους,καθώς μέχρι τότε πίστευαν σε πολλούς θεούς.
Συνδύασαν τις ενάδες με τους δαίμονες και τους αγγέλους της ελληνικής οντολογίας με τις ιεραρχίες των αγγέλων των Ιουδαίων και με τα Ελωίμ.
Στην θέση των νοητικών και νοερών θεών τοποθέτησαν τις Έδρες,τις Εξουσίες,τα Χερουβείμ,τα Σεραφείμ και στην θέση των αιτίων και αρχών έθεσαν τους Θρόνους και τις Αρχές.Έβαλαν σε όλο το σύστημα και μία διαμάχη ψυχών και μετουσίωσαν την θρησκεία τους σε οντολογία.Απέναντι στους Στωϊκούς και Επικούριους της Ρώμης,η Ιουδαϊκή θεολογία φάνηκε παρεμφερής (αν και αντίγραφο/παραχάραξη της ελληνικής) κι έτσι ο ιουδαιοχριστιανισμός άρχισε να περνάει από φιλοσοφικά απαίδευτους σε φιλοσοφικά καλλιεργημένους ανθρώπους.Τοποθέτησαν και τον Ιησού ως νοητικό σύμβολο του Διονύσου μέσω του θανάτου και ανάστασης και ώς έκφραση εδώ στις γήινες λαογραφικές αντιλήψεις του έδωσαν εκφάνσεις και συμβολισμούς του Ηρακλή μέσω των 12 αποστόλων (πχ 12 άθλοι) και των δύο προσώπων του (θεάνθρωπος-κριτής/ημίθεος-μαινόμενος) με ανάλογες ιδιότητες από τον Ηρακλή κατά τα μέτρα και σταθμά τους πάντα.Σημαντικό να είχε γεννηθεί με παρθενογέννηση όπως η περίπτωση της Αλκμήνης...
Φυσικά,ο απλός λαός δεν αντιλαμβανόταν τα σύμβολα αλλά έμενε στην εικόνα.
Όπως και παλαιότερα θεωρούσαν μερικοί πολλούς από τους θεούς ή ημίθεους ως ιστορικούς ανθρώπους.Βάση της πίστης και του φόβου επικράτησε ο χριστιανισμός αλλάζωντας τελείως την ταυτότητα της αυτοκρατορείας από ελληνορωμαϊκή σε ιουδαϊοχριστιανική.
Το θέμα όμως δεν είναι η επικράτηση του χριστιανισμού,αλλά η ακόμη για μια φορά διαμάχη των Ελλήνων μεταξύ τους,αυτή τη φορά με πρόσχημα θεολογικό.

Για να είμαστε δίκαιοι όμως,πολλοί "απολογητές" του χριστιανισμού μετά τα πρώτα χρόνια των από τις δύο πλευρές διωγμών,διασσώζουν έργα "κατά χριστιανών",όπως στην περίπτωση του Ωριγένη που απαντώντας στο "λογο αληθή" του Κέλσου παραθέτωντας αποσπάσματα από το έργο του διέσωσε το μεγαλύτερό του μέρος.
Με την μεταφορά της πρωτεύουσαν στο Βυζάντιο ο Κωνσταντίνος θέλησε να έχει έλεγχο της περιοχής δεδομένου ότι έβλεπε τις ταραχές στα μέρη αυτά.Το τμήμα αυτό όμως της αυτοκρατορείας αναγκαστικά απέκτησε ελληνικά στοιχεία και διαφοροποιήθηκε από το ρωμαιοκαθολικό με αποτέλεσμα το σχίσμα.
Εκεί θα μπορούσε να ξαναδημιουργηθεί κάτι,αν πάλι οι Έλληνες (Ρωμιοί τότε) δεν αλληλοτρώγονταν ξανά.Ενώ η Ανατολική Αυτοκρατορεία είχε αρχίσει από κάποιες προσπάθειες να αναβαθμιστεί πνευματικά (βλ. Ιουλιανός,Βησσαρίων,Γεμιστός κτλ) παρόλα αυτά η εξουσία για ακόμη μια φορά διέφθειρε τους Έλληνες οδηγώντας τους σε μια ακόμη καταστροφή.
Ένα δημοτικό τραγούδι της εποχής της Αλώσεως αναφέρει:
Πόλη που ναι οι πύργοι σου που ναι τα καμπαναριά σου;
Που'ναι οι αντρειωμένοι σου,τα όμορφα παλικάρια;
Η μαύρη γής τα χαίρεται στο μαυρισμένο Άδη;
Δεν έχω αμάχη την Τουρκιά,κι ουδέ κακία τον Χάρο
Μον'έχω ανάγκη την Φραγκιά,κι αμάχη έχω τον Φλάρο
Σκαρίμπας Γ.,το 21' και η αλήθεια,σελ. 89 εκδ. Κάκτος.

Φλάρος είναι ο παπάς.Και την εποχή της αλώσεως οι περισσότεροι μάχιμοι νέοι είχαν κλειστεί σε μοναστήρια φοβούμενοι τον εχθρό που πλησίαζε από την ανατολή.
Έκτοτε την ηγεσία της Ελλάδος την αναλαμβάνει η εκκλησία,πλήρη υποτελεία στον σουλτάνο.Οι παπάδες αποκτούν αξιώματα διοικητών και φοροεισπρακτόρων.
Με πρώτο τον πατριάρχη Γενάδιο να δίνει το παράδειγμα με το κάψιμο όλων των πλατωνικών έργων.
Το έργο του συνεχίστηκε ώς τον Γρηγόριο τον Ε' που αφόρισε το 1799 τον Καϊρη και την επανάσταση,που απαγόρευσε το 1849 τους χριστιανούς να βαφτίζονται με ελληνικά-ειδωλολατρικά ονόματα,που αφόρισε τον Υψηλάντη και τους Φιλικούς.
Δεν ήταν μόνον το παπαδαριό όμως.Ήταν και οι Φαναριώτες.Οι Μαυροκορδάτοι,οι Κωλέττηδες και ο Νέγρης με τις συνομωσίες τους και τα δόλια έργα τους που έσπερναν τον διχασμό μεταξύ των Ελλήνων λίγο πρίν την μεγάλη στιγμή της επανάστασης.

Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Κολοκοτρώνη προς τον φλάρο:
<<Μη μου βροντάς παπά το πασουμάκι στο τραπέζι γιατί βροντώ το σπαθί και σου κόβω το κεφάλι!>> Απομνημονεύματα Κολοκοτρωνη καταγραφή Τερτσέτη σελ 133.

Φυσικά,όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα και έγινε κρατίδιο μεγάλο μέρος της εξουσίας έφυγε από την εκκλησία και πέρασε στους πολιτικούς.Απ'τους φλάρους στους φραγκους.
Όλοι γνωρίζουμε το τέλος του Άγιου Κολοκοτρώνη και του Άγιου Νικηταρά!
Δεν γνωρίζουμε όμως τα λόγια υποδοχής του Γέρου του Μοριά προς τον Καποδίστρια όταν ήρθε να αναλάβει την διακυβέρνηση του κράτους:
<<Καλωσόρισες αφέντη!Εδώ ο τόπος είναι καλός.Αλλά πατάς στα σκατά>>
Απομνημονεύματα Κολοκοτρωνη καταγραφή Τερτσέτη σελ. 135

Ακολουθεί η δολοφονία του Καποδίστρια,η έλευση του Όθωνα,η καταστροφή του 1897 με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο που έγινε σε λάθος στιγμή,η πτώχευση επί Τρικούπη και η εγκαθίδρυση των Γλίξμπουρκ στην Ελλάδα.

Η τελευταία ελπίδα και λαμπρή σελίδα της ελληνικής ιστορίας ήταν η αποστασία του Ελευθερίου Βενιζέλου από το πολιτικό κατεστημένο του κράτους.
Η αποστασία και η δημιουργία της κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης ήταν η αρχή.
Ο καθαρισμός του τόπου ήταν η συνέχεια.
Η απελευθέρωση όλων των εδαφών με τους βαλκανικούς και η θεμελίωση της Μεγάλης Ελλάδος με συνθήκη,μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν το αποτέλεσμα.
Ο άνθρωπος ακολουθούσε τα βήματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά δεν το έχουμε καταλάβει.Αν είχε παραμείνει στην εξουσία (αν τον είχαν ψηφίσει δλδ οι Έλληνες)
η Ελλάδα σήμερα θα ήταν αλλού και ο πλανήτης θα είχε άλλη όψη.Δεν πρόφτασε όμως και πέθανε αυτοεξόριστος (;;;) στην Γαλλία μετά απόπειρα δολοφονίας.Μέχρι το 22' με την στρατηγική του επανέλθοντας στον θρόνο Γεωργίου Β' είχαν τελειώσει όλα.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε ένα όραμα στο νου του.Να διατηρήσει τα κεκτημένα και να δώσει ισχύ στις ελληνικές πόλεις (κράτη άλλωτε...) της Μικράς Ασίας.Στις 7 εκκλησίες.
Σιγά-Σιγά,συγκροτημένα και μεθοδικά,ο ελληνικός στρατός θα είχε κατορθώσει να ελέγξει τα σημαντικότερα παράκτια "κλειδιά" της Μ.Ασίας.Από την Οδυσσό,ώς την Κιλικία.
Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να ελέγξει το εμπόριο της περιοχής,θέτωντας σε ναυτικό αποκλεισμό την Τουρκία,επιτρέποντάς της να τροφοδοτείται μόνον με τρόφιμα κι όχι με όπλα,χρήματα και πρώτες ύλες πολεμοεφοδίων.Δεν θα άντεχε πολύ και σύντομα το αντάρτικο του Κεμάλ θα είχε καταρρεύσει.Εκείνο που είχε απομείνει ήταν ο έλεγχος των πλέον σημαντικών λιμανιών και πόλεων της Τουρκίας περιφερειακά ώστε να αποκλειστεί από τα ελληνικά στρατεύματα και να καταρρεύσει οικονομικά και στρατιωτικά η Τουρκία.Αν είχε παραμείνει στην εξουσία,αν τον είχαν εκλέξει οι ανόητοι Έλληνες.
Έτσι,θα εισερχόμασταν στον Β' Παγκόσμιο με διαφορετικό γεωπολιτικό και οικονομικό εκτόπισμα,μεγαλύτερο ίσως της Ιταλίας ή της Ισπανίας.Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα (αν είχε ολοκληρώσει την εντελέχειά του ο Βενιζέλος) διαφορετική διαπραγματευτική συμμαχική ισχύ με την δημιουργία μεσογειακού πόλου.
Και σίγουρα η έκβαση του Παγκόσμιου Πολέμου θα ήταν διαφορετική.

Αντίθετα,ο Γεώργιος ο Β' αντί να οχυρώσει τα κεκτημένα στην Μικρά Ασία και να κινηθεί παραλιακώς,κατευθύνθηκε επεκτατικά προς το εσωτερικό της Τουρκίας σε επιχείρηση αυτοκτονίας,διότι ήταν προβλεπόμενη η φθορά από τις συνθήκες,η αποξένωση από τα παράλια κέντρα,η μη διαφύλαξη των πόλεων (Σμύρνη κτλ),η διάσπαση του ελληνικού στρατού,και η σταδιακή φθορά από το κεμαλικό αντάρτικο.Το αποτέλεσμα ήταν η ολοκληρωτική ήττα του ελληνικού στρατού και η μικρασιατική τραγωδία.

Η ανοησία και η αναδελφότητα των "Ελλήνων" δεν σταμάτησε ούτε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.Εμφύλιος,Παλάτι,η αποστασία του Μητσοτάκη,οι συνομωσίες του Παπανδρέου,η δικτακτορία του 67',το κυπριακό,το μακεδονικό,η ένταξη στην ΕΟΚ και η νεώτερη ιστορία την οποία τη ζούμε άμεσα μέσα από τα αποτελέσματα των επιλογών μας.
Δεν αποδίδω φταίξιμο σε άλλους ή σε συνομωσίες,διότι αυτοί την δουλειά τους έκαναν και κάνουν όντας μεθοδικοί και ενωμένοι,ενώ τα μεγαλύτερα λάθη και τις μεγαλύτερες προδοσίες τις έκαναν Έλληνες απέναντι σε Έλληνες.
Μόνοι μας αδικούμε μια ζωή την ιστορία μας.Μόνοι μας καταστρέφουμε μέσα σε λίγο καιρό ότι δημιουργούσαμε χρόνια ολόκληρα.Και καθώς η ιστορία κάνει κύκλους πάλι τα ίδια θα συνέβαιναν και θα συμβούν.
Πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θα'ναι
μα ποιοί από εμάς θα προλάβουν να τα φάνε;;;

Με αυτές τις συνθήκες και με αυτή την δεδομένη φύση του Έλληνα κάθε προσπάθεια αναγέννησης είναι άσκοπη.Και αυτό το σκοτάδι δεν φεύγει από τον τόπο όσο φώς και να λάμψει.Πρέπει μέσα μας να λάμψει πρώτα και μετά θα φωτίσει και ο τόπος.

Η Φωτογραφία είναι από την Αγία Μαύρα στην Ζάκυνθο.

Πιθανότατα πρόκειτια για μεταφορά στα ελληνικά του λατινικού "Santa Maria dei greci", το οποίο επιχωριάζει συχνάκις στην ιταλική χερσόνησο, για να δηλώνει την διαφορά καθολικών και ορθοδόξων. Αντιστοίχως μπορεί κανείς να συναντήσει και το "Santa Maria di Constantinopoli", οι περισσότερες, βέβαια, πλέον καθολικές εκκλησίες, μετά τον εκκαθολικισμό των κατοίκων της ιταλικής χερσονήσου που ακολούθησε την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Έχουν μείνει όμως τα ονόματα. Στην Ζάκυνθο και σε όλα τα Επτάνησα, αλλά και τις Κυκλάδες, όπου υπήρχε έντονο καθολίκό στοιχείο, είναι απολύτως λογικό να συναντά κανείς τέτοια ονόματα σε εκκλησίες.

Με την ευκαιρία να συγχαρούμε την Καθολική Αρχιεπισκοπή Ελλάδος, καθώς είναι Η ΜΟΝΗ που αντέδρασε στους ανιστόρητους ισχυρισμούς του ψευδοαρχιεπισκόπου Στεφάνου των σκοπίων, την στιγμή που ο μητροπολίτης Αθηνών, ο αυτοαποκαλούμενος και αρχιεπίσκοπος, δεν θεώρησε σωστό να πεί ούτε κουβέντα.... Λογικό. Δεν θέλει να στεναχωρήσει τα αφεντικά του ούτε βέβαια τον άμεσο εντολοδόχο του μητροπολίτη Ζακύνθου..........

Αυτά προς το παρόν.......

Η φωτογραφία αυτή μου θύμησε την πινακίδα που είδα φέτος το καλοκαίρι έξω από τα ερέιπια της παλαιοχριστιανικής εκκλησίας της Παναγίας στην Τέλενδο απέναντι από την Κάλυμνο. Η πινακίδα έλεγε ''Παλαιοχριστιανική βασιλική της Παλιάς Παναγιάς''...