Γ. ΜΑΡΙΟΣ

Μια ερώτηση.Τί δηλώνει το 14009 μετά ελεύσεως Ελλήνων ή ορθότερα από πού προκύπτει;

ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ wrote:Γιατί, όμως, 183; Τί το ιδιαίτερο έχει το νούμερο αυτό;

Προσωπικά πιστεύω ότι σχέση με τις μοίρες των τριγώνων αν και το τονίζουμε ξανά ότι ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι κόσμοι βρίσκονται στις πλευρές του τριγώνου.

Στο 416D αναφέρει ...................."ως τυπική αναλογία της άποψης αυτής θεώρησε ο Ξενοκράτης,ο μαθητής του Πλάτωνα,τα τρίγωνα,παραβάλλοντας το ισόπλευρο με το θείο (60-60-60),το σκαληνό με το θνητό και το ισοσκελές με το δαιμόνιο".

Επίσης,το άθροισμα των 3 αριθμών (1+8+3) είναι 12 και του 12 το 3.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στο προαναφερθέν έργο του ότι οι κόσμοι βρίσκονται στις πλευρές κι όχι στις γωνίες του τριγώνου.Δεν μιλάει για μοίρες,ούτε για ευκλείδιο ή σφαιρικό σύμπαν ούτε για κόσμο που βρίσκεται σε έλλειψη ή υπερβολή,αλλά σε μέτρο.Δεν χρησιμοποιεί μαθηματικά Ρίμαν αλλά μαθηματικά Πυθαγόρα και Αρχύτα.

Και για να είμαστε ακριβείς,στο συγκεκριμένο έργο παρουσιάζονται διάφορες απόψεις σχετικά με το αν ο κόσμος είναι ένας,αν οι κόσμοι είναι άπειροι ή αν είναι πέντε.Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο Πλούταρχος και αναφέρεται προς τον Δημήτριο όπου μεταξύ άλλων του λέγει
............................"οι κόσμοι δεν είναι ούτε άπειροι,ούτε ένας,ούτε πέντε αλλά 183 συντεταγμένοι σε σχήμα τριγώνου όπου η κάθε πλευρά έχει 60 κόσμους.Από τους τρείς υπόλοιπους,ο καθένας έχει τοποθετηθεί σε κάθεμία γωνία ενώ οι συνεχόμενοι κόσμοι εφάπτονται ο ένας με τον άλλον χαλαρά και περιστρέφονται σαν σε χορό.Η εσωτερική επίπεδη επιφάνεια του τριγώνου είναι κοινή εστία για όλους και καλείται πεδίο της αλήθειας και σε αυτό κείνται ακίνητοι οι λόγοι,τα είδη και τα υποδείγματα των πραγμάτων που γίγνονται.Γύρω τους βρίσκεται η αιωνιότητα από την οποία εν είδη απορροής κινείται ο χρόνος προς τους κόσμους.Οι ανθρώπινες ψυχές έχουν την δυνατότητα να τα δούν και να τα ατενίσουν μία μόνο φορά σε μύρια έτη εφόσον ζήσουν βίο καλό και οι μυητικές τελετές εδώ είναι όνειρο εκείνης της εποπτικής θέασης και μύησης. (Πλούταρχος,περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων 422C) ενώ συνεχίζει λίγο παρακάτω (422Ε)
............................."ο Ίππυς ο Ρήγιος για τον οποίο κάνει λόγο ο Φανίας ο Ερέσιος αναφέρει ότι ετούτος ο λόγος είναι του Πέτρωνα,ότι οι κόσμοι είναι 183 που εφάπτονται κατά στοιχείον.Το τί σημαίνει αυτό ούτε το διασαφηνίζει,ούτε προσθέτει άλλη πιθανή εξήγηση".

Οπότε ο Πλούταρχος αναφερόμενος σε κάποια παλαιότερη πυθαγόρεια θεωρία ομιλεί για περιφορά των κόσμων αλλά και για κάποιο επίπεδο στο μέσο τους. Αυτό παραπέμπει στην διαφορετική φύση των διαστάσεων.Με μία πολύ απλή διατύπωση (όχι απόλυτα ορθή κατά την ελληνική ορολογία) αναφέρεται σε μια ευκλείδια στατική διάσταση όπου όταν καμπυλώνεται δημιουργεί κινούμενους κόσμους.

Πάντως σίγουρα δεν αναφέρεται σε τρίγωνα πανοράματος!

Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σου Παναγιώτη.
Σίγουρα άλλο ίππος κι άλλο όνος.Οι ίπποι έχουν να κάνουν με την κατά Πλάτωνα τριχοτόμηση της ψυχής ενώ οι όνοι με προσδιοριστικά χαρακτηριστικά σε έναν αστερισμό.

Γνωρίζει κάποιος ποιά είναι η διαφορά κόσμου και διάκοσμου;

Η σύνδεση που προσπάθησα να κάνω έχει ως λογική την κοινή λειτουργία των δύο.Τα νεφρά διαδραμματίζουν σημαντικό ρόλο στην λειτουργία καθαρισμού του αίματος όπου τα θρεπτικά συστατικά "φιλτράρονται" και θρέφουν τον οργανισμό ενώ τα ακάθαρτα αποβάλλονται.Οι όνοι είναι δύο νεφελώματα στην καρδιά του Καρκίνου όπου αν δεχτούμε ότι ο καρκίνος είναι πύλη εισόδου ψυχών τότε οι ακάθαρτες-μη ολοκληρωμένες ψυχές περνάνε μέσα από αυτή την πύλη και ενσαρκώνονται στο γίγνεσθαι.Την πληροφορία αυτή πιστεύω πως μας την δίνει εμμέσως ο Πλάτων στον Φαίδρο όπου αναφέρει ότι ο ηνίοχος όταν φτάσει στην φάτνη ταίζει και ποτίζει τους δύο ίππους πριν τους οδηγήσει εντός του ουράνιου θόλου.Είναι συμβολική η σχέση πάντα κατά την υποκειμενική μου γνώμη.

Αν δεχτούμε ότι οι κόσμοι είναι όντως 183 σύμφωνα με τα λεγόμενα του Πλουτάρχου στο "περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων" τότε εφόσον ένα ισόπλευρο τρίγωνο έχει 180 μοίρες αυτές αντιστοιχούν σε 180 κόσμους.Επίσης θα πρέπει να νοήσουμε άλλους τρείς διάκοσμους οι οποίοι διέπουν τους κόσμους,έναν σε κάθε γωνία όπου έκαστος διέπει 60 κόσμους.

Σχετικά με το αίμα δεν νομίζω ότι η απορροία σου έχει να κάνει με την ερμηνεία των συλλαβών αι- και -μά αλλά με την παύλα ανάμεσά τους.Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια ερμηνεία μεμονωμένα για τις συλλαβές.Η χρήση της παύλας έχει σκοπό να εστιάσει την προσοχή στην λέξη,
όπως και το έκανε.Τώρα το τί ακριβώς δηλώνει αυτή η λέξη είναι κάτι που δεν έχει να κάνει με το θέμα εδώ και την ερμηνεία του δεν την γνωρίζω.

Καθώς ατενίζουμε τον νυχτερινό ουράνιο θόλο κατά τις χειμερινές τροπές,παρατηρούμε τον αστερισμό του καρκίνου στην καρδιά του οποίου βρίσκονται τα νεφελώματα των δύο όνων εν μέσω του σμήνους της φάτνης.Οι όνοι αντιστοιχούν στα νεφρά όπου το ύδωρ γίνεται αί-μα και η φάτνη στο στομάχι όπου ο άρτος γίνεται σώμα.Ο τροπικός του καρκίνου αποτελεί πύλη εισόδου της ψυχής στον κόσμο του γίγνεσθαι (τον κόσμο της γέννησης,της φθοράς και των μεταβολών) την οποία σταματά ο ηνίοχος στην φάτνη ταίζοντάς την αμβροσία και ποτίζοντάς την νέκταρ.Η ψυχή στον Φαίδρο παρομοιάζεται με άρμα σ το οποίο επιβαίνει ο ηνίοχος-λογιστικόν οδηγώντας τους δύο ίππους της ψυχής (επιθυμητικόν-θυμοειδές) εντός του ουράνιου θόλου,στην γέννηση και την κεφαλή……… «ελθόντες προς την φάτνην ο ηνίοχος τους ίππους στήσας παρέβαλεν αμβροσίαν τε και επαυτή νέκταρ επότισε.Και ούτος μεν θεών βίος» (Πλάτων,Φαίδρος 247C).Η Αμβροσία δηλώνει το μη βροτέον (εκείνο που δεν τρώγεται) από τους βροτούς-θνητούς και τούτο είναι το αθάνατον το οποίο συντάσσεται προς τα όντως όντα και δηλώνει την μνήμη.Το Νέκταρ δηλώνει εκείνο οίο άρει (πετά και ανυψώνει) εις νέκυια.Το πρόθεμα –νεκ δηλώνει τον νεκρό ή όπως αναφέρει και ο σκοτεινός ……………… «αθάνατοι θνητοί,θνητοί αθάνατοι ζώντες τον εκείνων θάνατον,τον δε εκείνων βίον τεθνώντες» (Ηράκλειτος,απόσπ. 62).Οι ψυχές που εισέρχονται στο γίγνεσθαι πίνουν από το νερό της Λήθης του ποταμού Αμέλητου αφού επιλέξουν τους κλήρους βίων τους μετά από τα λόγια του προφήτη……………. «ΑΝΑΓΚΗΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΚΟΡΗΣ ΛΑΧΕΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ.ΨΥΧΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΙ ΑΡΧΗ ΑΛΛΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΘΝΗΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ.ΟΥΧ ΥΜΑΣ ΔΑΙΜΩΝ ΛΗΞΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΥΜΕΙΣ ΔΑΙΜΟΝΑ ΑΙΡΗΣΕΣΘΑΙ.ΠΡΩΤΟΣ ΔΕ Ο ΛΑΧΩΝ ΠΡΩΤΟΣ ΑΙΡΕΙΣΘΩ ΒΙΟΝ Ω ΣΥΝΕΣΤΑΙ ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ.ΑΡΕΤΗ ΔΕ ΑΔΕΣΠΟΤΟΝ ΗΝ ΤΙΜΩΝ ΚΑΙ ΑΤΙΜΑΖΩΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΕΛΑΤΤΟΝ ΑΥΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΣ ΕΞΕΙ.ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ.ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ» (Πλάτων,Πολιτεία βιβλ. Ι 617D). Η στέρηση της Αμβροσίας συνδέεται με την Λήθη (στέρηση Α-ληθούς Μνήμης τε και Θείας Άλης-Περιπλάνησης) στους τρείς (3) Διά-κοσμους.Το να στερείται κανείς το Νέκταρ σημαίνει την στέρηση της Αθανασίας και την λάχεση-νομή βίων κλήρων στους (180) κόσμους της αορίστου δυάδος της υποκείμενης τροφού του μεγάλου και του μικρού,του μεικτού μεταξύ απείρου και πεπερασμένου στο οποίο το ένα δίνει μορφή αποτελώντας αρχή από άποψη ουσίας (απόρροιας των όντων) και το άλλο δημιουργεί μεγέθη στην μέθεξή του μικρού και του μεγάλου με το ένα, μακριά από τον χορό των θεών και την υπερβατική και μακάρια κατάσταση των όντως όντων.Γι’αυτό μόνον οι θεοί απολαμβάνουν αυτά τα αγαθά,καθ’όσον άρχουν μακάριοι έξω από τον κόσμο οίος γιγνόμενος μεν αεί τε και όν δε ουδέποτε.Το αντίθετο της Λήθης είναι η Α-λήθεια οία σημαίνει το μη ληθώ και το μη λανθάνω όπως και την θεία άλη (ταχεία περιπλάνηση εντός των όντως όντων και εν τω πάν) ενώ το αντίθετο της Λάχεσις είναι η κατάσταση στον αμετάβλητο υπερουράνιο τόπο.
Επομένως έχουμε δύο πύλες απώλειας μνήμης,μία για τον πηγαιμό και μία για την επιστροφή.Εφόσον ο καρκίνος αποτελεί την πύλη εισόδου στο γίγνεσθαι,ο Αιγόκερως αποτελεί την πύλη εξόδου από αυτό,όπως η γέννηση συντάσσεται προς το θέρος και ο χειμών προς τον θάνατο διότι όπως αναφέρει και ο Πλάτων στον Φαίδωνα …………….. «διότι αν δεν ανταποδώσουμε στα έτερα τα έτερα γιγνόμενα διαγράφοντας κύκλο κι αν η κίνηση είναι ευθεία από το ένα στο αντίθετο σε καμπή γενέσεως χωρίς να επιστρέφει,τότε όλα θα είχαν την ίδια μορφή,θα πάθαιναν όλα το ίδιο και θα έπαυαν να γίγνονται» (Πλάτων, Φαίδων 72Β).Ο Αιγόκερως συνδέεται μυθολογικώς με το κέρας της Αμαλθείας Αιγός το οποίο χάριζε πλούτο και αφθονία αγαθών στους ανθρώπους εφόσον …….. «το όνομα του Πλούτωνα δώθηκε ορθά διότι έχει σχέση με την παροχή πλούτου,καθώς ο πλούτος βγαίνει από τα βάθη της γής» (Πλάτων,Κρατύλος 403).Ο Αιγόκερως φέρει ως σύμβολο τον υιό του Ερμού (Λόγου) τον δικέρατο Πάνα (το εν τω πάν του διφυούς λόγου) οίος αιγόκερως από την μέση και κάτω είναι ιχθύς καθώς η ψυχή αναδύεται μέσα από τα κοσμικά ύδατα του γίγνεσθαι όπερ έχει ως στοιχείο το ύδωρ και ως εικόνα την θάλασσα ή τον ποταμό όπου δημιουργούνται κυμματομορφές οι οποίες επιστρέφουν στον εαυτό τους εβρισκόμενες σε διαρκή ροή.Τα κέρατα του Πανός-Αιγόκερου αντιστοιχούν στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου με τις ανάλογες λειτουργίες τους (αίσθηση-λογική) όπως και με την ανέλιξη του ανθρώπου προς τα νοητά ή την εν δεσμωτηρίω σπηλαίω καθόδευση προς τα αισθητά.Το τρίτο όμμα ήτοι το κέρας της Αμαλθείας Αιγός δηλώνει την αρμονική σχέση των δύο ημισφαιρίων όπως και την εναρμόνισή τους με τα ουράνια ημισφαίρια ώστε οι περιφορές κάθε περιόδου να σταθεροποιούνται σύμφωνα με τις περιφορές του ουρανού.

Όπως μας γνωστοποιεί ο Πορφύριος ............Οὐ μόνον δ', ὡς φαμέν, κόσμου σύμβολον ἤτοι γενητοῦ αἰσθητοῦ τὸ ἄντρον ἐποιοῦντο, ἀλλ' ἤδη καὶ πασῶν τῶν ἀοράτων δυνάμεων τὸ ἄντρον ἐν συμβόλῳ παρελάμβανον διὰ τὸ σκοτεινὰ μὲν εἶναι τὰ ἄντρα, ἀφανὲς δὲ τὸ τῶν δυνάμεων οὐσιῶδες. οὕτω καὶ ὁ Κρόνος ἐν τῷ Ὠκεανῷ αὑτῷ ἄντρον κατασκευάζει κἀκεῖ κρύπτει τοὺς ἑαυτοῦ παῖδας· ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ Δημήτηρ ἐν ἄντρῳ τρέφει τὴν Κόρην μετὰ νυμφῶν.
.......όπως είπαμε ήδη,το άντρον είναι σύμβολο του αισθητού γεννητού κόσμου αλλά και πάντων των αόρατων δυνάμεων διότι είναι σκοτεινά τα άντρα,καθώς είναι αφανές το ουσιώδες των δυνάμεων.Γι'αυτό ο Κρόνος εν τον Ωκεανό αυτό κατασκευάζει άντρον και κρύβει τα παιδιά του.Τοιουτοτρόπως και η Δήμητρα σε άντρο τρέφει την Κόρη μαζί με τις νύμφες.Πορφύριος,περί του εν Οδύσσεια των νυμφών άντρον.
Στο ίδιο έργο μας αποκαλύπτει ότι ..........καὶ χιτών γε τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ ὃ ἠμφίεσται, θαῦμα τῷ ὄντι ἰδέσθαι, εἴτε πρὸς τὴν σύστασιν ἀποβλέποις εἴτε πρὸς τὴν πρὸς τοῦτο σύνδεσιν τῆς ψυχῆς. οὕτω καὶ παρὰ τῷ Ὀρφεῖ ἡ Κόρη, ἥπερ ἐστὶ παντὸς τοῦ σπειρομένου ἔφορος, ἱστουργοῦσα παραδίδοται, τῶν παλαιῶν καὶ τὸν οὐρανὸν πέπλον εἰρηκότων οἷον θεῶν οὐρανίων περίβλημα.
.......και ο χιτών είναι το σώμα που ντύνεται η ψυχή,θαυμαστό να το γνωρίζει κανείς είτε αποβλέπει προς την σύσταση είτε προς την σύνδεσή του με την ψυχή.Αυτό είναι κατά τον Ορφέα η κόρη,η έφορος του σπειρομένου παντός,υφαίνουσα ιστό,των παλαιών και του ουρανού το πέπλο ήτοι των ουράνιων θεών το περίβλημα....
Πορφύριος,περί του εν Οδύσσεια των νυμφών άντρον.

Στο έργο του "περί αγαλμάτων" μας αναφέρει ότι ....Εν δέ τοίς κατ' Ελευσίνα μυστηρίοις ο μέν ιεροφάντης εις εικόνα τού δημιουργού ενσκευάζεται, δαδούχος δέ εις τήν ηλίου, καί ο μέν επί βωμώ εις τήν σελήνης, ο δέ ιεροκήρυξ Ερμού.
.........Κατά τα ελευσίνια μυστήρια ο ιεροφάντης υποδύεται την εικόνα του δημιουργού ενώ ο δαδούχος τον ήλιο και ο μέν είναι επί του βωμού της σελήνης,ο δέ ιεροκύρηκας του Ερμή....Πορφύριος,περί αγαλμάτων κεφ 10.

........Επεί δέ καί τών εις γήν βαλλομένων σπερμάτων ήν τις δύναμις, ήν ήλιος περί τό κάτω ημισφαίριον ιών έλκει κατά τάς χειμερίους τροπάς, Κόρη μέν η δύναμις η σπερματούχος, Πλούτων δέ ο υπό γήν ιών ήλιος καί τόν αφανή περινοστών κόσμον κατά τάς χειμερίους τροπάς. Ός αρπάζειν λέγεται τήν Κόρην, ήν ποθεί η Δημήτηρ κρυπτομένην υπό γήν.Όρα δε και τούτων τάς εικόνας. Σύμβολα γάρ η Κόρη φέρει τάς προβολάς τών κατά τούς καρπούς υπέρ τήν γήν εκφύσεων: ο δέ Διόνυσος κοινά μέν πρός τήν Κόρην έχει τά κέρατα, έστι δέ θηλύμορφος, μηνύων τήν περί τήν γένεσιν τών ακροδρύων αρρενόθηλυν δύναμιν. Πλούτων δέ ο Κόρης άρπαξ κυνήν μέν έχει τού αφανούς πόλου σύμβολον, τό δέ σκήπτρον τό κολοβόν σημείον τής τών κάτω βασιλείας.Ο δέ κύων αυτού δηλοί τήν κύησιν τών καρπών εις τρία διηρημένην, εις τήν καταβολήν καί τήν υποδοχήν καί τήν ανάδοσιν, ό δηλοί τάς ψυχάς, κέκληται κύων, αλλά παρά τό κύειν, ή χορηγός ο Πλούτων, όταν αρπάση τήν Κόρην.
......Η δύναμη των βαλλώμενων σπερμάτων στην γή είναι ο ήλιος και η κόρη είναι η δύναμη η σπερματούχος.
Πλούτων είναι ο υπό τη γή ήλιος ο αφανής κατά τις χειμερινές τροπές,ο οποίος λέγεται ότι λέγεται ότι αρπάζει την κόρη την οποία ποθεί η Δήμητρα.Δες τις εικόνες τους.Σύμβολα της Κόρης οι προβολές των καρπών που εκφύονται πάνω από την γή.Ο Διόνυσος έχει κοινά με την Κόρη τα κέρατα,είναι θυλήμορφος και μαρτυρεί την αρσενικοθύληκη δύναμη των ακροδρύων.Ο Πλούτων που άρπαξε την Κόρη έχει ως σύμβολο του αφανούς πόλου την κυναίη,ενώ το σκήπτρο είναι σημείο του βασιλείου των κάτω.Ο σκύλος του δηλώνει την κύηση των καρπών που είναι διαιρεμένη στα τρία,στην καταβολή,την υποδοχή και την ανάδοση και δηλώνει τις ψυχές.Ο Πλούτων λέγεται κύων (σκύλος) εκ του κύειν (κυώ)
ή χορηγός όταν αρπάζει την Κόρη.Πορφύριος,περί αγαλμάτων κεφ. 7.


ΥΓ:Έλενα,κατά την γνώμη μου είναι πολύ ση-μαντικές οι παρατηρήσεις σου στο θέμα και αποτελούν κίνητρο όχι μόνον για αναζήτηση αλλά και για ολόκληρο μυσταγωγικό ταξίδι.
Βασίλη,η ερώτηση που "'έριξες" ανεβάζει κατά πολύ το επίπεδο της συζήτησης και μας βάζει σε δύσκολα μονοπάτια σκέψης....

Νομίζω ότι τα τρία στάχια δηλώνουν τα 3 μέρη της ψυχής (λογιστικόν,θυμοειδές,επιθυμητικόν) και έχουν σχέση με τον ηνίοχο του πλατωνικού Φαίδρου.Από την άλλη μου φαίνεται ότι έχουν δηλώνουν την τριαδικότητα του όντος με έμφαση την ζωογονική (και επιστρεπτική) τριάδα των θεών που ανέφερε η Έλενα.

Η περιπλάνηση της Δήμητρας προς αναζήτηση της Κόρης (=κόρη όμματος) στον κάτω κόσμο διήρκησε εννέα ημέρες,αριθμός που παραπέμπει στον αριθμό της κυήσεως.Καθώς η τριάδα ανυψώνεται στον εαυτό της,το πέπλο της Ίσιδος τινάσσεται και σπέρνει τους ψυχονοητικούς σπόρους στα όργανα του χρόνου.Καθώς ανθίζουν οι λωτοί ανυψώνονται από τον βούρκο στον οποίο θάφτηκαν (=σήμα ψυχής) και αναζητούν την δίδουσα ως μήτηρ Μητέρα Θεά επιθυμώντας να επιστρέψουν στην αρχέγονη μήτρα της.Τότε είναι που θερίζει η κόρη τους ανθούς κάπου κοντά στον μυχό της Εκάτης.

Η αναζήτηση της Δήμητρας στον κάτω κόσμο παρομοιάζεται με την είσοδο στον λαβύρινθο
της οντολογικής υπάρξεως που δύναται και επιθυμεί να βγεί από το σπήλαιο και να αντικρύσει το νοερό φώς της αλήθειας,ακολουθώντας τον αρχέγονο μίτο της κοσμικής συνειδήσεως στα μονοπάτια των μύθων.Η τροφή της Δήμητρας ωθεί την ψυχή να επιβληθεί στις αλυσίδες της και να απελευθερωθεί από την κατάσταση του δεσμώτη.

Τί είναι όμως εκείνο που κράτησε την κόρη στο βασίλειο του Πλούτωνα;
Τί άλλο εκτός από την επιθυμία;

Δίπλα στο στάχυ βρίσκονται τα σίδια (=ρόδια),εικόνα του νοερού ενός και της σχέσεως του με τον μερισμό των ψυχών.Οι συσχετισμοί με τις αναμνήσεις από τον κόσμο των ιδεών είναι αναπόφεκτοι...

Η πορεία ανόδου και καθόδου της Κόρης δεν είναι άλλη από την πορεία της ψυχής που άγεται προς τον υπερουράνιο τόπο.Όντας εγγύτερα στο Αγαθόν δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από παρθένος,εφόσον είναι η καθαρή νόηση του ενός.

Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που συνδέει τους μύθους.Συγκεκριμένα τον ύμνο της κόρης με τον μύθο του Φάνητα που σπάει το κοσμικό ωό και ανελίσσεται προς το ένα.
Ειδικότερα υπάρχει ένας μύθος σχετικά μη γνωστός:

Κάποτε υπήρχαν στον ουρανό δύο δίδυμα αδέλφια που χόρευαν μακάρια το ένα γύρω από το άλλο σαν υπέρλαμπρα αστέρια.Κάποτε εμφανίστηκε ένα τρίτο αστεράκι το οποίο αποτελούσε την σκεπτομορφή τους.Ο ένας από τους δύο αδελφούς κοίταξε το είδωλό του πάνω στην επιφάνεια του τειροειδούς κατόπτρου και μαγεύτηκε από αυτό.
Ξαφνικά άρχισε να πέφτει...να πέφτει...να πέφτει...χάνοντας την συνείδησή του...
Όταν συνήλθε βρισκόταν σε έναν τόπο περίεργο,ξένο μα τόσο γνώριμο...Γύρω του υπήρχαν ποτάμια,αστέρια,θάλασσες,βουνά...Άρχισε να παρατηρεί τα νοοτόιπια γύρω του και να μαγεύεται από αυτά σε τέτοιο βαθμό ώστε να λησμονεί ότι έβλεπε εικόνες.
Τις νύχτες κοιτούσε τον ουρανό και ένιωθε μια παράξενη νοσταλγία.Ήταν η φωνή του αδελφού του που του μιλούσε,μα εκείνος δεν τον άκουγε και νόμιζε πως σκεφτόταν πράγματα φανταστικά.Την μοναξιά του την έκανε τέχνη και ποίηση,αργότερα άρχισε να αναρωτιέται για τη ροή του ποταμού και την ροή των άστρων.Κατέγραφε τις σκέψεις του και φιλοσοφούσε.Ώσπου μια μέρα κατανόησε ότι το μαύρο πέπλο της νύχτας ήταν το όριο του κοσμικού αυγού που τον περίκλειε.Όταν έσπασε το αυγό άνοιξε τα φτερά του και πέταξε προς τον ουρανό.Αφού αντάμωσε με τον αδελφό του κατανόησε ότι δεν είχε πέσει κάτω αλλά απλώς είχε αποκοιμηθεί...

Καθώς αναδυόμαστε από την οντολογική μας λήθη παρατηρούμε ότι κάθε τί που γνωρίζουμε δεν το γνωρίζουμε.Απλά το θυμόμαστε...Καθώς μεταβαίνει η Κόρη από τον πάνω στον κάτω κόσμο,ο κήπος των αισθήσεων ξηραίνεται και ο οίνος μετουσιώνεται σε ουσία πυρός.

Κι αν κάποια πράγματα μοιάζουν μπερδεμένα είναι για να τα ξεμπερδέξουμε.Η έτοιμη τροφή δεν αρμόζει σε νοήμονες ανθρώπους αλλά μάλλον σε ζώα...

Κάποιες σκέψεις σχετικά με το θέμα...

Την περασμένη παρασκευή συζητήθηκε στον Κ.Ε.Α. το εν λόγω τεκταινόμενο.

Ακούστηκε η άποψη ότι όλο αυτό το ρεύμα που εξοικονομήθηκε εκείνη την ώρα,θα μπορούσε κάλλιστα να συσσωρευτεί κάπου.Κι αυτό να γίνει σε κάθε χώρα που συμμετέχει σ'αυτό.
Πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτό το ρεύμα;
Να έχει σχέση άραγε με το πείραμα Cern;
Να είναι μια ψυχολογική προετοιμασία για μια ενδεχόμενη επερχόμενη εποχή δίχως ρεύμα;

Πέρα από αυτά,εκείνο που μου προκάλεσε περισσότερο ενδιαφέρον είναι το πώς επιδρά η μαζική υποβολή και πώς λειτουργεί στην ψυχολογία της μάζας.Αυθόρμητη συμμετοχή δίχως σκέψη.
Αν κάποιοι θέλουν πραγματικά να στείλουν ένα μήνυμα προς τους ισχυρούς,γιατί δεν παρακινούν τον κόσμο να μποϊκοτάρει προϊόντα πολυεθνικών;


ΥΓ:Και κάτι εντελώς συμπτωματικό και άσχετο με το όλο θέμα.
Την ώρα που ξεκίνησε το πείραμα,ένας πολύ φωτεινός αστεροειδής διέσχισε τον ουρανό στο ύψος της Πάρνηθας.Όποιος παρακολουθεί τα αστρονομικά νέα,παρακαλώ πολύ όπως μας ενημερώσει για το συμβάν.

Καλό του ταξίδι και να είναι μακάριος.Υπήρξε πραγματικός φιλόσοφος και η συνεισφορά του στην αναγέννηση του ελληνικού πνεύματος ήταν το λιγότερο τεράστια.Ελπίζω να συνεχιστεί το μνημειώδες έργο του.

Εύγε Σταύρο!!!!!!

Η παρούσα δημοσίευση είναι μακράν ότι καλύτερο έχω δεί εδώ μέσα εδώ και πολύ καιρό!
Συνέχισε έτσι!

Αν θές, εξήγησέ μας, τί είδους πύλη είναι ο ήλιος; Ή ορθότερα πύλη πρός τί;

Καθώς αναδυόμαστε εκ της λήθης ώς άλλοι δεσμώτες οίοι αρχίζουν την ουράνια πορεία τους βγάζοντας φτερά (βλ Φαίδρο Πλάτωνος) πορευόμαστε με μεγάλο αγώνα από την αισθητική στην νοητική ζωή στο όραμα της ιδανικής πολιτείας.
Καθώς διαλύονται και αναδομούνται οι μορφές εντός του έλληνος λόγου-πυρός,τα πάντα φαίνονται να αλλάζουν και να εκπυρώνονται.Ο νους ανοίγεται στην ιδέα του απείρου ώσπου ο χρόνος αρχίζει να παγώνει και ο χώρος να αραιώνει.
Από ένα σημείο και μετά είναι δύσκολο να διακρίνουμε αν ο χώρος έγινε χρόνος ή ο χρόνος χώρος.Στο πεδίο αυτό αναπηδούμε ένας ένας και βυθιζόμαστε στην αιώνια μνημονική λίμνη διαπλάθωντας με μεγάλη προσπάθεια εντός μας ζώντες αδριάντες.
Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και βιώνουμε είναι ο κόσμος που νοούμε και προβάλλουμε.Γι'αυτό και είναι μεταβλητός κι όχι στατικός.'Οσο προσεγγίζουμε τις ιδέες των όντως όντων και του Αγαθού τόσο εξομοιωνόμαστε προς αυτά.Τότε γινόμαστε αληθινοί ιδεολάτρες.ΚΑΛΛΟΣ-ΑΡΜΟΝΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ.ΦΡΟΝΗΣΗ-ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ-ΑΝΔΡΕΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.Ούτος ο προορισμός...
Ο αγώνας για την Αρετή και η εξομοίωση με την Ιδέα του Αγαθού.Ένας ένας ξεπηδάμε μέσα στην μνημονική πυρίσπορη λίμνη και έξω από την κρύα θάλασσα του κόσμου.Κάθε αποκατάσταση δηλώνει και έναν φύλακα της Πολιτείας.

Όταν θα έχει συμπληρωθεί ένας αριθμός ψυχών,τότε ο κόσμος θα αλλάξει απότομα και τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο...

Ο Ιδεολόγος-Πολεμιστής δηλώνει εκείνον που νίκησε τον θάνατο και την ζωή.

Είναι πλέον καιρός -παράλληλα με την φιλοσοφία- όσοι νιώθουν Έλληνες ή Ιδεολόγοι να περάσουν στην αντεπίθεση και στην Δίκη/Νέμεση. Απλά καθημερινά πράγματα και νοοτροπίες γύρω μας υποβαθμίζουν την ελληνική ιδέα.Ολόκληρο το παρακράτος με τις παραφυάδες του είναι ένας βούρκος. Είναι καιρός πλέον να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων. Τί εννοώ:
Να καταγγέλουμε επώνυμα στο διαδύκτιο ή και νομικά ακόμη κάθε ανάρμοστη συμπεριφορά που παρατηρούμε γύρω μας από τα γρανάζια του παρακράτους και της εξουσίας. Όσο τους αφήνουμε επαναπαύονται.Όπου παρατηρούμε παράτυπες και άδικες συμπεριφορές οφείλουμε ως δίκαιοι άνθρωποι και ενεργοί πολίτες να τις καταγγέλουμε με κάθε νόμιμο μέσο και αρχή (αγωγές,μηνύσεις,εξώδικες καταγγελίες κτλ). Και αν το ζήτημα είναι οικονομικό,υπάρχει και ο συνήγορος του πολίτη όπως και ο δικηγορικός σύλλογος που μπορούν να αναλάβουν δράση. Πολεμιστής θα πεί κατά πρώτο λόγο ενεργός πολίτης. Αν είμαστε όλοι μαζί ενεργοί,τότε ίσως κάτι θα αλλάξει αφού θα υπάρχει αποτροπή από την πλευρά μας.Τουλάχιστον θα έχουμε την ηθική ικανοποίηση ότι πράξαμε το χρέως μας απέναντι στο δίκαιο.


Όσον αφορά τον ιδεολόγο, είναι ζωτική ανάγκη να αναπαραγάγεται ο πολιτισμός και αυτό απαιτεί πνευματική εγρήγορση η οποία κατακτάται μέσω της φιλοσοφίας και της γνώσης της ιστορίας. Η φιλοσοφία ισορροπεί το νομικό δίκαιο με το φυσικό δίκαιο,προάγει ενάρετους ανθρώπους που φιλοδοξούν και τείνουν προς το άριστο και αναδομεί τα ιδανικά μιας άριστης πολιτείας.

Ιδιαίτερη προσοχή θέλουν οι δήθεν φιλοσοφίες τεκτονικού,θεοσοφικού,γνωστικού τύπου κτλ οι οποίες έχουν εντελώς αντίθετα κίνητρα από την καθ'αυτή φιλοσοφία και προέρχονται από αντίστοιχα κέντρα, τα οποία έχουν μολύνει δυστυχώς σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον λεγόμενο "ελληνοκεντρικό" χώρο (πλην εξαιρέσεων). Γι'αυτό θα ήταν ασφαλέστερο και ορθότερο να εστιάσουμε στην ελληνική γραμματεία όσον αφορά τον πνευματικό τομέα (στον τομέα της νοητικής ανέλιξης κι όχι στον γνωσιολογικό τομέα των επιστημών).
Όχι σε δεύτερα χέρια που ερμηνεύουν κατά το δοκούν το τί θα ήθελαν να πούν οι αρχαίοι,
αλλά στους αρχαίους καθ'αυτούς. Οτιδήποτε άλλο σήμερα είναι ύποπτο και σκοτεινό έως και μασωνοκινούμενο.

Είναι σημαντικό και ζωτικό για την πολιτεία μας να διαιωνίσουμε τις θέσεις και αρχές των προγόνων μας όπως και να προσπαθήσουμε να τους θέτουμε ως πρότυπα και να τους ακολουθήσουμε.

Τί χρειάζεται για να γίνει αντιληπτή αυτή η αλλαγή και τί προσδιορίζει την συνείδηση;

Επίσης,το "δέντρο της ζωής" έχει σχέση με τον βιβλικό μύθο με το δέντρο της γνώσης και το δέντρο της ζωής;

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ.
Όχι ο Θεός θα μας σώσει· εμείς θα σώσουμε το Θεό, πολεμώντας, δημιουργώντας, μετουσιώνοντας την ύλη σε πνέμα.

Η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού.
Η προσευκή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σου ΄δωκα, δώσε μου.
Η προσευκή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό. Αυτό έκαμα σήμερα, να πώς πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα αλάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμαι αύριο να πολεμήσω.


Ζούμε τη φοβερή έφοδο, δρασκελίζουμε τους οχτρούς, δρασκελίζουμε τους φίλους που παραπομένουν, κιντυνεύουμε μέσα στο χάος, πνιγόμαστε. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξες.
Ο άνεμος του ολέθρου φυσάει· αυτή είναι σήμερα η πνοή του Θεού μας· ας πάμε μαζί του! Ο άνεμος του ολέθρου είναι το πρώτο χορευτικό συνέπαρμα της δημιουργικής περιστροφής. Φυσάει πάνω από τις κεφαλές κι από τις πολιτείες, γκρεμίζει τις Ιδέες και τα σπίτια, περνάει από τις ερημιές, φωνάζει: "Ετοιμαστείτε! Πόλεμος! Πόλεμος!"
Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέμε, η λάσπη που μας δόθηκε, το ψωμί, η φωτιά, το πνέμα!
Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ο κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! Ας πιάσουμε τη θέση μας στη μάχη!

Από την Ασκητική του Ν.Καζατζάκη

Συμπάσχω και συντάσσομαι.Επόμενος.

Αν κρίνουμε βάση του τέλους των Ελλήνων Ιδεολόγων Πολεμιστών,βλέπουμε τί απήχηση είχαν στην πολιτεία τους.
Τον Πυθαγόρα τον έκαψαν ζωντανό.
Ο Ηράκλειτος παραιτήθηκε από τα πολιτικά δρώμενα της Εφέσου φανερώς απογοητευμένος και έζησε μοναχικός,ασκητικό βίο στα βουνά.
Ο Εμπεδοκλής έφυγε αυτοθέλητα πηδώντας μέσα στην Αίτνα διδάσκοντας το μεγαλύτερο μάθημα στην ανθρωπότητα.Τον να υπερβούν το φόβο του θανάτου που έχει τις ρίζες του στον εγωϊσμό.Όχι στα λόγια,αλλά στην πράξη.
Ο Αναξαγόρας κατηγορήθηκε για ασέβεια από το αθηναϊκό ιερατείο.
Ο Σωκράτης καταδικάστηκε να πιεί το κώνειο με την δημηγορία ότι εισάγει καινά δαιμόνια και διαφθείρει τους νέους.
Ο Πρωταγόρας καταδικάστηκε για αθεϊα.
Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σε δίκη με την κατηγορία της αθεϊας και αυτοεξορίστηκε στην Χαλκίδα κατά το τέλος της ζωής του.
Ο Αλέξανδρος επίσης δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το έργο του και αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε ο αλληλοφαγωμός των αλεξανδρινών ηγεμόνων.
Κι αυτές αποτελούν μόνον μερικές δειγματοληπτικές περιπτώσεις.
Ποιός θα το περίμενε;Η Ιερά Εξέταση και το κυνήγι μαγισσών μέσα στο λίκνο του πολιτισμού,τον χρυσό αιώνα!

Όλα εκείνα τα πνεύματα που οικοδόμησαν αυτό που λέμε πολιτισμό,επιστήμη,φιλοσοφία,
πολιτεία,λεπροί ανάμεσα στο ελληνικό ιδεώδες του εσθλού.Δεν μας τα είπανε καλά οι δάσκαλοι στα σχολεία.Οι άνθρωποι εκείνοι που έστησαν το ιδεώδες του Φιλοσόφου-Πολεμιστή ήταν εξόριστοι στην ίδια τους την πολιτεία.
Εκείνοι οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρότυπο του πολιτισμού σε όλο τον πλανήτη,
που τη γλώσσα τους μιλάνε διεθνώς -αν και λάθος- οι επιστήμες,οι τέχνες,η φιλοσοφία,
οι ιδεολογίες,στην ίδια τους την μητρίδα ήταν αμπελοφιλόσοφοι και αργόσχολοι.Αυτή τη γνώμη έχει τουλάχιστον η πλειοψηφία των πολιτών αυτού του κράτους.Γι'αυτό και τους έχουν καταδικάσει στο περιθώριο της άγνοιας.Πλήν λιγοστών εξαιρέσεων κι από αυτές μετρημένες ξεφεύγουν από το επίπεδο του επιφανειακού.

Τί έκανε όμως αυτούς τους ανθρώπους να ξεχωρίσουν;

O Σοφοκλής την απόλυτη μοναδικότητα της ύπαρξης στην ώρα του θανάτου την εζωγράφισε με το θάνατο του Οιδίποδα στο σκοτεινό φαράγγι του φωτερού Κολωνού.
Το πιο ωραίο χορικό της αττικής τραγωδίας που σώθηκε περιγράφει το τοπίο της ώρας του θανάτου για τον κάθε άνθρωπο.
Είναι ο τόπος με τους κήπους και τ΄ αηδόνια στη κοιλάδα του Κολωνού, που κατεβαίνει στη θάλασσα ψηλά από την Κηφισιά. Με τις χλωρασιές, τους καρπούς, τα νερά και τα θροΐσματα. Μέσα στις τροφούς και τις βυζάστρες του θεού έρωτα Διόνυσου. Μέσα σε λαμπερά και ξεκάπουλα άλογα, που σαν τα κύματα τρέχουν λίμπερδα στους αγρούς. Μέσα σε κισσούς, τους νάρκισσους, τους χρυσαυγείς κρόκους και τη χρυσοχάλκινη Αφροδίτη. Όλα τελούνται εδώ, στη συμβασιλεία του ελληνικού φωτός.
Στην παντοτινή και άπεφθη γαλήνη της διαύγειας:
Ευίππου, ξένε, τάσδε χώρας
ίκου τα κράτιστα γης έπαυλα
τον αργήτα Κολωνόν,
ενθ΄α λίγεια μινύρεται
θαμίζουσα μαλιστ΄ αηδών
χλωραίς υπό βάσσαις.
Αυτός είναι ο τόπος, όπου ο Σοφοκλής καλεί τον άνθρωπο, ξένο του και μαθητή στο μέγιστο μάθημα, για να’ ρθει να πεθάνει.
Να πεθάνει. Να αναγνωρίσει, δηλαδή, να παραδεχτεί και να χαιρετήσει τον περίγυρο της ώρας του θανάτου του. Μέσα στα επίλοιπα αληθινά, το πιο αληθινό τοπίο του βίου μας.
Εκεί. Κάπου στη μενεξεδένια και ξανθιά χώρα της κοιλάδας του Κηφισού. Δίπλα στα ιερά θεμέλια της δικαιοσύνης, στο βωμό των Ερινύων και των Ευμενίδων, ο Οιδίποδας θα πεθάνει μόνος. Κανείς δε θα μάθει το πως και το τι ετούτης της ακραίας του ώρας.
Σύμφωνα με τη σύλληψη και το σχεδιασμό του Σοφοκλή η αόρατη πράξη θανάτου και το αόρατο ταξίδι θανάτου του Οιδίποδα είναι η στιγμή της Ανάληψής του στην ίδια την ζωή.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δεν γίνεται ούτε στον ουρανό της έντρομης και της βλακώδους φαντασίας του ανθρώπου, ούτε στον άδη του ωμού και σκουληκοφόρου εξευτελισμού του.
Ο θάνατος του Οιδίποδα είναι η ώρα της Ανάληψης του ανθρώπου, που έσωσε να γίνει άνθρωπος μέσα στο χρόνο και μέσα στο φως. Είναι η κατάθεση μνήμης του βασανισμένου, που έζησε και έδειξε, και έμαθε και έπαθε, και πέρασε.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δηλώνει τη χαρούμενη αγγελία της δικαίωσης του δικαίου. Είναι το ουλτιμάτο σήμα, που στερεώνει ασφαλές το μέλλον της ανθρωπότητας απάνου στην πέτρα της δοκιμασίας του ανθρώπου, που γίνεται στο τέλος νικητήρια, γιατί στη διαδρομή εστάθηκε ηρωική.
Η ανάληψη του Οιδίποδα είναι το απολυτήριο μάθημα για την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας, μαζί με τα πριν και μαζί με τα μετά της. Είναι ένα νεύμα κατανόησης, και μια χειρονομία αποδοχής του αλάλητου πόνου και του αλάλητου λυτρωμού.
Προσοχή όμως! όλα γίνονται και τελούνται εδώ. Καμία μεταφυσική, κανένα επέκεινα και εκείθεν και υπερβατικό και υπερουράνιο. Όχι ανοησίες. Όχι δειλία, πανουργία και αθλιότητα τη φριχτή στιγμή του θανάτου σου..
Με την τραγωδία του Κολωνού η διαθήκη που άφησε ο Σοφοκλής στους ανθρώπους έχει μία μόνο πρόταση:
Μάθε έτσι να ζεις και συ, και είπε έτσι να ζουν και οι μετά από σένα:γήινα μέτρια και εξαγνισμένα.
Γήινα, μέτρια και προπαντός εξαγνισμένα για τα λάθη που έκαμες όταν ζούσες. Γιατί άνθρωπος στη βάση του σημαίνει λάθος και στην κορυφή του εξαγνισμός. Οι Καθαρμοί ήταν ο ένας από τους δύο τίτλους των βιβλίων που έγραψε ο Εμπεδοκλής.
Ο θάνατος στον Κολωνό, ο ανείδωτος και ο αφανής, είναι η ανάληψη της δικαιωμένης μνήμης στον τόπο και στο χρόνο της αιώνιας δοκιμασίας του κάθε ερχόμενου ανθρώπου.Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ. 153

Μόνον όποιος νίκησε τον θάνατο,νίκησε και τη ζωή.
Ξεκίνησε σαν πίθηκος,αλλά έφτασε να γίνει άνθρωπος.
Αλλά η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.


ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ

Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.

Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.

Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.

Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.

Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή, Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.Δ.Λιαντίνης,Ελληνικά.


Το θέμα είναι πώς μπορεί να γίνει η θεωρία πράξη.
Στον σημερινό πολιτισμό των πιθήκων,πετυχημένος είναι όποιος έχει δημιουργήσει ένα ψεύτικο πρότυπο.Μια βιτρίνα για τα μάτια του κόσμου.

Αξία πρώτη: Να έχεις καλή δουλειά και να βγάζεις πολλά λεφτά.Να κάνεις καρριέρα έστω κι αν χρειαστεί να βολευτείς,να συμβιβαστείς,να παρακαλέσεις,να γλύψεις,να λαδώσεις,να μπείς από την πίσω πόρτα σε κάποια δημόσια υπηρεσία.Να πάς με τα νερά του συστήματος και να γίνεις μέρος του.Αλλιώς θα πεινάσεις.

Αξία δεύτερη: Να έχεις πτυχία,να γνωρίζεις ξένες γλώσσες,να μετράς την αξία σου σε χαρτιά και διπλώματα.Κάθε άλλη γνώση είναι χάσιμο χρόνου.Τα χαρτιά σου και η κοινωνική σου θέση προσδιορίζουν την αξία σου.Αλλιώς είσαι ένα τίποτα.

Αξία τρίτη:Να είσαι καλός οικογενειάρχης.Να φαίνεσαι δηλαδή στην κοινωνία σου ως τέτοιος.Να φαίνεσαι ηθικός κι ας μην είσαι.Να φαίνεσαι σωστός κι ας μην είσαι.Αλλιώς είσαι περιθώριο.

Αυτά είναι μια πικρή αλλά αληθινή πραγματικότητα.
Θα ήταν καλύτερη η κατάσταση αν υπήρχε η σωστή αγωγή και παιδεία από μικρές ηλικίες και ο ανάλογος -ελληνικός- τρόπος ζωής στην συνέχεια.Έτσι η θεωρία της πολιτείας των φιλοσόφων θα μπορούσε να γίνει μακροπρόθεσμα πράξη.
Αλλά όπως απέδειξε η ιστορία,αυτό είναι ουτοπικό και άτοπο.

Ο άνθρωπος θα συνεχίσει να βάζει τον εαυτούλη του και το βόλεμά του πάνω απ'όλα και δεν είναι διατεθιμένος να θυσιάσει ο,τιδήποτε.Έχει κουραστεί να αναζητά.
Αναγκαστικά θα τον συμπαρασύρει μία από τις δύο πλευρές.
Ο συμβιβασμός ή το περιθώριο.Μπαίνει στο σύστημα,δεσμεύεται με υποχρεώσεις και ευθύνες,πέφτει σε λήθη κουρασμένος και δεν μπορεί να βγεί ξανά ή μένει εκτός καταλήγωντας στο περιθώριο.Πλην εξαιρέσεων που αρκούνται στα προς το ζείν και μένουν στο μέσο των δύο καταστάσεων.Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν τους γραφικούς κάθε εποχής.Από τον Ηράκλειτο και τον Σωκράτη ως τον Καζατζάκη και τον Λιαντίνη.Αφορισμένοι από την εποχή τους και εξόριστοι από την κοινωνία τους.

Πολύ ωραίες φωτογραφίες Μιχάλη!
Ήθελα να σε ρωτήσω: ασχολείσαι γενικά με την φωτογραφία;Κι αν ναι,αυτές οι φωτογραφίες είναι δικές σου;

ΥΓ: επί της ευκαιρίας,καλώς σε βρίσκω και στην καινούρια δημοθοινία!

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια έναν συνοικισμό αυτόνομο
γι αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια και στον υπόνομο
κι εσύ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβύθι στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
φτιάξε μαζί μας το δικό σου παραμύθι γιατί χανόμαστε...

Μές το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το,το ξεχασμένο μονοπάτι σου
και ξαναχάστην,ξαναβρές την,ξαναδές την,την ξεχασμένη ιστορία σου