ΕΛΛΗΝΟ-ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

"ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ", Ηράκλειτος.

ΑΙΤΙΕΣ, ΑΦΟΡΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ-ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Στην αρχή του 1ου βιβλίου ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί κάποιες παλιότερες ιστορίες που πιστεύει ότι είναι αιτίες; για την έχθρα των Περσών και των Ελλήνων.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ότι ο Ηρόδοτος είναι αμερόληπτος και προσπαθεί και τα καταφέρνει να μας πληροφορεί την ιστορία, απ’ όλες τις πλευρές, αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Μας λέγει ότι οι λόγιοι των Περσών, υποδεικνύουν ως υπαίτιοι της έχθρας αυτής τους Φοίνικες. Διότι λέει αυτοί ήταν που ήλθαν από την καλούμενη Ερυθράν θάλασσαν εις τα παράλια της Μεσογείου και εγκαταστάθηκαν και την κατοικούσαν μέχρι τα χρόνια του Ηροδότου.
Οι Φοίνικες μετέφεραν εμπορεύματα από την Αίγυπτον και την Ασσυρίαν και τα πήγαιναν σε διάφορα μέρη μεταξύ άλλων και στο Άργος. Κατά την πέμπτην ή έκτην ημέρα οι έμποροι, αφού αξιοποίησαν, δηλαδή τα πούλησαν σχεδόν όλα τα εμπορεύματα τους, μετά ερχόντουσαν οι γυναίκες για να αγοράσουν διάφορα πράγματα. Όπως λέγουν επίσης οι Έλληνες, ότι μεταξύ των γυναικών ήταν και η θυγατέρα του βασιλέως Ίναχου, η Ιώ. Ενώ τώρα αυτές στεκόντουσαν κοντά στην πρύμνη του πλοίου και αγόραζαν, οι Φοίνικες όρμησαν επάνω στις γυναίκες. Οι περισσότερες κατάφεραν και το έσκασαν, αλλά μερικές τις άρπαξαν. Και απέπλευσαν δια την Αίγυπτο. Έτσι τα διηγιόντουσαν οι Πέρσες.

Από την πλευρά των Ελλήνων τώρα, η ιστορία είναι η εξής παρακάτω. Οι Έλληνες όταν προσέγγισαν την Τύρο της Φοινίκης άρπαξαν την θυγατέρα του βασιλέως, Ευρώπην. Είναι δυνατόν να ήσαν Κρήτες. Κατόπιν όμως αίτιοι της δευτέρας αφορμής ήταν οι Έλληνες. Πλεύσανε με μακρόν πλοίον εις την Αίαν της Κολχίδος και τον Φάσιν ποταμόν και αφού έφεραν εις πέρας κάθε άλλην υπόθεση δια την οποίαν πήγαν, άρπαξαν με την σειρά τους, την θυγατέρα του βασιλέως, την Μήδειαν. Ο βασιλεύς των Κόλχων τότε έστειλε κήρυκα εις την Ελλάδα και ζήτησαν ικανοποίηση δια την αρπαγή της Αργείας Ιούς.

Οπότε και η 2 πλευρές, συμφωνούν ότι υπήρξε μία αρπαγή γυναίκας, μείξης-ανακύκλισις ιστορίας μια παραλλαγή της αρπαγής της Ελένης, αφορμής του Τρωϊκού Πολέμου.

Ακόμα κάνει λόγο και για την αρπαγή της Ελένης, όπου οι Έλληνες την ζήτησαν πίσω με τους πρέσβεις που έστειλαν αλλά ζήτησαν και ικανοποίηση δια την αρπαγήν. Εκείνοι απήντησαν ότι εφόσον δεν είχαν στο παρελθόν ικανοποίηση, γι’ αυτό δεν την έδωσαν στους Έλληνες.

Έως τότε επρόκειται μόνον περί αρπάγων από τους μεν και από τους δεν. Όμως το πρώτο «σοβαρό» περιστατικό ήταν όταν οι Έλληνες εκστράτευσαν πρώτοι εις την Ασίαν.

Οι Πέρσες ακόμα ανάγουν την αρχή της έχθρας στην άλωση της Τροίας (υπήρξε ιστορικά ή ήταν κοσμογονικά γεγονότα;), όπως είπαμε και παραπάνω την αρπαγή της Ιούς, οι Φοίνικες δεν συμφωνούν με την διήγηση των Περσών. Ισχυρίζονται ότι δεν χρησιμοποίησαν βίαν δια να την απαγάγουν εις την Αίγυπτο, αλλά μέσα στο Άργος είχε σχέσεις με τον πλοίαρχον και κατέστει απ’ αυτόν έγκυος, αυτή φοβήθηκε τους γονείς της, έφυγε με το πλοίο των Φοινίκων. Αυτά τουλάχιστον αναφέρουν οι Πέρσες και οι Φοίνικες.

Αυτά ήταν κάποιες αιτίες και αφορμές και από τις 2 πλευρές Ελλήνων και Περσών.

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΛΥΔΟΙ
Ιστορία του Κροίσου.
Α’
Ο Κροίσος ήταν Λύδος μεν το γένος, υιός του Αλυάτου, βασιλεύς των λαών που κατοικούν εντεύθεν του Άλυος ποταμού, ο οποίος ρέων εκ νότου μεταξύ Συρίων και Παφλαγόνων εκβάλλει προς βορράν στον Εύξεινον πόντον. Ο Κροίσος ήταν ο πρώτος από τους βαρβάρους («οι δεν μετέχουν την ημετέραν παιδείαν», Ισοκράτης), που σ’ άλλους επέβαλε φόρους και σ’ άλλους όχι. Τους μεν Ίωνες, τους Αιολείς και τους Δωριείς της Ασίας τους υπέταξε, τους δε Λακεδαιμόνιους τους έκαμε φίλους.

Στην οικογένεια του Κροίσου, η οποία καλείτο Μεμνάδαι ανήκε εις τους Ηρακλείδες. Ο Κανδαύλης (δεν ήταν όνομα αλλά επίθετο μάλλον των ηγεμόνων των Σανδωνιδών, ισοδυναμούν προς τα ελληνικά κυνάρχης ή σκυλοπνίκτης), τον οποίον οι Έλληνες ονομάζουν Μύρσιλον, ήταν βασιλεύς των Σάρδεων και καταγόταν από τον Αλκαίον, υιόν Ηράκλέους. Οι βασιλείς στην χώραν προ του Άγρωνος ήταν απόγονοι του Λύδου, υιός του ΄Ατυος.

Ο Γύγην, ο υιός του Άρδυν, κυρίευσε την Πριήνην και εισέβαλε στην Μίλητον. Εκ των ημερών του, τους Κιμμέριους τους έδιωξαν κάποιες νομάδες Σκυθών ήρθαν στην Ασίαν και κυρίευσαν τις Σάρδεις πλην ακροπόλεως. Ο υιός του Αλυάττη πολέμησε τον απόγονον του Δηιόκου Κυαξάρην και τους Μήδους, εξεδίωξε τους Κιμμέριους από την Ασίαν, κατέλαβαν την Σμύρνη και εισέβαλε στους Κλαζομενές.

Συνέχισε τον πόλεμον κατά των Μιλήσιων, η επίθεση και η πολιορκίαν της πόλεως διεξήχθην κατά τον ακόλουθο τρόπο. Όταν ωρίμαζαν οι καρποί, τότε έκανε την στρατιωτικήν εισβολήν, ο στρατός δεν προχωρούσαν υπό των ήχον συρίγγων, κιθαρών, οξυαύλον και βαρυαύλων. Μόλις έφθασε στην χώραν των Μιλησσίων, δεν κατέστρεψαν ούτε έκαψαν τους οίκους της υπαίθρου. Κατέστρεφαν όμως τα δένδρα και τους καρπούς της γης και μετά απεχωρεί, (κάτι που έκαναν οι Ρώσοι στον 2ο Παγκόσμιο πόλεμό στους Ναζί, αν θυμάμαι καλά) διότι οι Μιλήσιοι κυριαρχούν στην θάλασσαν.

Ακολούθησε ενδεκαετής πόλεμος κατά τον οποίον οι Μηλήσιοι υπέστησαν 2 μεγάλες συμφορές, την μίαν στο Λιμενείον και η δεύτερην στην πεδιάδα του Μαιάνδρου. Αυτήν την εποχήν βασίλευε ο υιός του ΄Αρδυος, Σαδυάττη αυτός εισέβαλλε στην χώραν των Μιλησσίων. Στα επόμενα 5 έτη τον πόλεμον τον συνέχισε ο υίος του Σαρδυάττη, Αλυάττης.

Κατά τον 12ον έτος, ενώ ο στρατός πυρπολεί τα έτοιμα για θερισμό σπαρτά. Η φωτιά έφθασε στον ναό της Ασσησίας Αθηνάς, ο οποίος πήρε φωτιά και κάηκε. Ο Αλυάττης αρρωστήσει (παράξενο, ε;) είχε και γι’ αυτό έστειλε απεσταλμένους στην Πυθία για χρησμό. Η Πυθία δήλωσε ότι δεν θα χρησμοδοτήσει πριν ανοικοδομήσουν τον ναόν της Αθηνάς.

Μόλις το έμαθε αυτό έστειλε κύρηκα στην Μίλητον, δια να συνάψει συνθήκην ανακωχής με τον Θρασύβουλον και τους Μιλήσιους καθ’ όσον χρόνον θα παρίστατο ανάγκη προς ανοικοδόμηση του ναού. Ο απεσταλμένος σκέφθηκε το εξής: Αφού συγκέντρωσε στην αγορά όλον τον σίτον που βρισκόταν στην πόλη.
Ο κύρηξ τα είδε όλα αυτά, δηλαδή τον συγκεντρωμένον σίττον και τον λαό να πανηγυρίζει, και να τα αναγγείλει στον Αλυάττην, αυτά και έγιναν. Και αφού του ανήγειλε αυτά τα οποία του είχε μυνήσει να πει ο Λύδος, έφυγε. Ενώ ο Αλυάττης έλπιζε ότι υπήρχε μεγάλη σιτοδεία, άκουσε από τον κύρηκα τα αντίθετα από ότι περίμενε. Αλλά στο τέλος απεκατεστάθει η ειρήνη μεταξύ των. Αντί ενός έκτισε 2 ναούς στην Ασσησόν και ο ίδιος θεραπεύτηκε από την νόσον.

Ο Περίανδρος που είχε παραγγείλει στον Θρασύβουλον την απάντηση του μαντείο, εβασίλευε στην Κόρινθον. Κατά τα λεγόμενα τους (τα ομολογούν και οι Λέσβιοι) ότι στον βίο του έγινε ένα θαύμα: ο Αρίων ο Μηθυμναίος μεταφέρθει στην Ταίναρον επάνω σ’ ένα δελφίνι.

Όταν ο Αρίων απεφάσισε να πλεύσει στην Ιταλίαν και στην Σικελίαν, εκεί μάζεψε πολλά χρήματα και γύρισε στην Κόρινθον.
Ο Αλυάττης, ο Λύδος, αφού τέλειωσε τον πόλεμον, πέθανε, αφού βασίλευσε για 57 έτη.

Όταν πέθανε ο Αλυάττης, τον θρόνο τον πήρε ο υιός του, ο Κροίσος σε ηλικία 35 ετών, οποίος πρώτος απ’ τους Έλληνες προσέβαλε τους Εφέσιους. Όταν τους πολιορκούσαν αφιέρωσαν την πόλη στην Άρτεμη, έδεσαν τον ναόν ένα σχοινί το οποίον έφθανεν έως το τείχος. Η απόσταση ήταν 7 στάδια.

Όταν λοιπόν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας υποχρεώθηκαν να πληρώνουν φόρο υποτελείας, σκέφθηκε να φτιάξει και να εξοπλίσει στόλον για να επιτεθεί κατά των νήσων. Όταν ήρθαν οι Βίας ο Πριηνεύς και Πιττακός ο Μητιληναίος, ενημέρωσαν τον βασιλιά ότι οι νησιώτες συναθροίζουν πολυάριθμον ιππικόν και ότι σκοπεύουν να επιτεθούν κατά των Σαρδέων. Μάλιστα σύναψε δεσμούς φιλίας με τους νησιώτες Ίωνες.

Ο Κροίσος εκτός των Κιλικίων και των Λύκιων, είχε επίσης υπό την εξουσία του όλους τους άλλους, ήτοι τους Λύδους, τους Φρύγες, τους Μύσους, τους Μυριανδυνούς, τους Χάλυβας, τους Παφλαγόνους, τους Θύνους και Βιθυνούς Θράκες, τους Κάρας, τους Ίωνες, τους Δωριείς, τους Αιολείς και τους Παμφύλους.


ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ wrote:Ευάγγελε,σε παρακαλώ να δεχτείς τα θερμά μου συγχαρητήρια για το θέμα που άνοιξες και για την μέχρι στιγμής πληρότητα των γραφωμένων σου.
Ανυπομονώ για την συνέχεια και ολοκήρωση του θέματος πριν την όποια συζήτηση.

Μάριε, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, ελπίζω να έχεις μεγάλη υπομονή, γιατί όπως καταλαβαίνεις και ξέρεις βέβαια ο Ηρόδοτος αποτελείται από 9 βιβλία πάρα πολύ μεγάλα, όποτε και η ολοκλήρωση των θ' αργήσει πάρα πολύ.

Αλλά γνωρίζω ότι έχεις μεγάλη υπομονή...

ΚΡΟΙΣΟΣ ΚΑΙ ΣΟΛΩΝ
Β΄
ΟΙ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ

Την εποχή που ευημερούσε ο Κροίσος, όλοι οι φημιζόμενοι σοφοί ήταν Έλληνες. Μεταξύ των άλλων ήρθε και ο Σόλων ο Αθηναίος, (υποσημείωση Παπύρου: «το ρήμα φιλοσοφείν εμφανίζεται για πρώτην φοράν, κατά τον Legrand, η σημασία του δε δεν είναι εξακριβωμένη») ο οποίος αφού έγινε νομοθέτης των συμπολιτών του κατ’ αίτηση των ιδίων, έφυγε για έτη, ανεχώρησε για να επισκεφθεί και άλλους τόπους. Προφανώς για εμπλουτίσει τις γνώσεις του και να γνωρίσει τον υπόλοιπο κόσμον.

Ο Σόλων επισκέφθηκε την Αίγυπτο (λογικόν αφού οι Αιγύπτιοι συναγωνιζόντουσαν στο πνεύμα τους Έλληνες) δια να σπουδάσει. Όταν πήγε στα βασιλικά ανάκτορα τον περιήγησαν στα ανάκτορα και του τα επιδείκνυαν για τέσσερις ημέρες. Αφού τελείωσε η ξενάγηση τον ρώτησε ο Κροίσος: «ω ξένε Αθηναίε, έφθασεν έως εδώ η μεγάλη φήμη της σοφίας σου και των περιηγήσεων σου και ότι διψάς συνέχεια για νέες γνώσεις. Δι’ αυτό θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιος από τους πάντες που είδες είναι ο πιο ευδαίμων;»

Έκανε την ερώτηση γιατί πίστευε ότι αυτός ήταν. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
Σόλων: «ο Τέλλος ο Αθηναίος».
Κροίσος: «πως κρίνεις ότι ήταν αυτός;»
Σόλων: «Αφ’ ενός ότι ζούσαν σε ευτυχισμένη πατρίδα απέκτησε ωραία και ενάρετα παιδιά και είδε και εγγόνια. Αφ΄ ετέρου διότι ήταν και ευκατάστατος και βρήκε ένδοξον τέλος σε μια μάχη Αθηναίων-Ελευσινίων διότι πολέμησε και αυτός και τους έτρεψε σε φυγή. Οι Αθηναίοι δε τον έθαψαν με τιμές και δημοσία δαπάνη.
Το να πολεμάει για την οικογένεια και την πατρίδα του κανείς, είναι πολύ μεγάλη τιμή κάτι που στα αρχαία χρόνια ήταν κάτι το πολύ συχνό. Γιατί υπερασπίζεσαι την γη, τους προγόνους, τους απογόνους ακόμα και πάρα πολλές γενιές μετέπειτα σου.

«Ωραία, απήντησε ο Κροίσος, δεύτερος ποιος έρχεται;», ρώτησε με βεβαιότητα ότι ήξερε την απάντηση και ο σοφός απάντησε «ο Κλεόβης και ο Βίτωνας. Αυτοί ήσαν Άργειοι το γένος, εύποροι, με μεγάλη μυϊκή δύναμη αλλά για να μην σας ταλαιπωρώ έχω γράψει για το θέμα εδώ (ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ: Α’ Διατριβή: ιγ΄. Πώς `έκαστα `εστίν ποιείν αρεστώς Θέοις ή 13. Πως θα κάνουμε το καθετί ώστε να είναι αρεστό στους Θεούς viewtopic.php?f=36&t=2129).

Ο Σόλων στην συνέχεια του εξηγεί ακριβώς αυτό το οποίο είναι ο τίτλος του δοκιμίου του Στωϊκού Επίκτητου, ότι δηλαδή αλλιώς βλέπουν τα πράγματα οι άνθρωποι και αλλιώς οι θεοί (σαν Σοφός δικαιούται πιστεύω να μιλάει εκ μέρους –αν μπορούμε να το πούμε αυτό- των θεών) που κοιτάνε περισσότερο τον εσωτερικό κόσμο (απ’ τα λεγόμενα του Σόλωνος), σεβασμός, αγάπη, ηρωισμός κ.α. στα λεγόμενα του Σόλωνα αναφέρει τα 70 ανθρώπινα έτη ως την ιδανική διάρκεια ζωής του ανθρώπου. Προσωπικά τολμώ να διαφωνήσω με τον Σοφό, διότι απλούστατα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν να δώσουν πολλά και πέρα από αυτήν την ηλικία. «Γι΄ αυτό ο άνθρωπος, είναι όλο αβεβαιότητα και αστάθεια» λέγει ο Σόλων. «όποιος είναι πλούσιος και όχι ευτυχής, υπερτερεί μόνον στον πλούτο και όχι σε άλλα πολλά».

Αυτά τα λόγια δεν άρεσαν στον Κροίσο, και μετά την αναχώρηση του, θεία οργή έπληξε τον Κροίσο. Και αμέσως τότε είδε ένα όνειρο που του φανέρωσε ότι ο γιος του, ο Άτυς θα έχει ένα ατύχημα ή μάλλον θα φονευθεί από σιδηράν αιχμήν. Τον έφερε πίσω από τις πολεμικές επιχειρήσεις, ήτο στρατηγός των Λύδων στους πολέμους. Συγχρόνως έβγαλε ότι αιχμηρό από το δωμάτιο για να προστατεύσει. Ενώ ήταν απασχολημένος με τους γάμους, ήλθε ένας ξένος που είχε μολυνθεί με την πράξη του φόνου. Καταγόταν από την Φρυγίαν, εκ της βασιλικής οικογενείας. Όταν ήρθε παρεκάλεσε, όπως προστάζουν οι νόμοι, .να καθαρθεί (Απολλώνιος Ρόδιος 4, 693, Όμηρου Οδύσσεια μετά την Μνηστηροφονία και Παυσανία 3,53 περί καθαρμών). Μετά την τελετή τον ρωτά πόθεν έρχεται και ποιος είναι, εκείνος του απαντά ότι είναι ο Άδραστος και ότι φόνευσε κατά λάθος τον αδελφό του και ότι τον καταδιώκει ο πατέρας του. Γίνεται φιλοξενούμενος επειδή κατάγετο από φίλους. Ο γιος του, βλέποντας αυτήν την κατάσταση, λέει στον πατέρα του ότι αισθάνεται άχρηστος ότι θα τον βλέπουν περίεργα η αγορά και η μελλοντική γυναίκα του. Ο Κροίσος του εξήγησε, ο υιός του απήντησε ότι για κυνήγι μπορεί να πάει διότι ο αγριόχοιρος δεν έχει σιδηρά δόντια. Ο Κροίσος πείσθηκε, αλλά ζήτησε από τον Άδραστον να προσέχει τον υιό του. Ο Άδραστος δεν ήθελε λόγω του παρελθόν που είχε, αλλά δέχθηκε εξαιτίας της χάρης. Του υποσχέθηκε ότι θα τον προσέχει και ότι ο γιος του θα γυρίσει σώος από το κυνήγι. Ο Άδραστος κατά λάθος (πάλι;) σκότωσε τον γιο του Κροίσου λόγω λανθασμένου υπολογισμού του ακοντίου, με το κτύπημα αυτό βγήκε αληθινό το όνειρο του Κροίσου!. Όταν φέρναν την σωρό όπισθεν πήγαινε ο φονιάς όταν έφθασε μπροστά από τον Κροίσο του ζήτησε να τον σκοτώσει πάνω στην σωρό, επειδή δεν ήθελε να ζει μετά απ’ αυτά που είχε κάνει, ότι ήταν ανάξιος κρίση αυτογνωσίας και τύψεων. Ο Κροίσος τον λυπήθηκε (επρόκειτο για τραγικήν φιγούρα).

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

Η ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΙΣ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΥ
ΜΕΡΟΣ Α΄

Ο Κροίσος έμαθε ότι την Αττική την κατείχε ο Πεισίστρατος, ο γιος του Ιπποκράτους και την είχε διαιρεμένη. Ο λαός των Αθηνών εξαπατήθειν απ’ αυτόν και του επέτρεψε να εκλέξει μεταξύ των πολιτών 300 άνδρες, που χρησιμοποιήθηκαν από τον Πεισίστρατο, ως σωματοφύλακες ροπαλοφόροι ξύλινα. Αυτοί βοήθησαν τον Πεισίστρατο να επαναστατήσει και να κυριεύσει την Ακρόπολη. Ο Πεισίστρατος δεν διατάραξε τις αρχές και χωρίς να μεταβάλει καθόλου τους νόμους.

Οι οπαδοί του Μεγακλέους και του Λυκούργου συννενοηθέντες τον εξεδίωξαν. Μετά άρχισαν να αλληλοσυγκρούονται οι 2 ομάδες, Ο Μεγακλής προσέφερε την θέση του άρχοντα της πόλεως στον Πεισίστρατο., με όρο να νυμφευθεί την θυγατέρα του. Ο Πεισίστρατος εδέχθη.

Ο Πεισίστρατος δεν ήθελε να κάνει παιδιά μαζί της και συνευρισκόταν μαζί της ου κατά τον νόμον. Με πρόταση του Ιππίου μάζευαν χρήματα για να ανακτήσουν την διοίκηση της πόλεως, Ανάμεσα σ’ αυτούς που έδωσαν χρήματα ήταν και οι Θηβαίοι. Από την Πελοπόννησο ήρθαν οι Αργείοι μισθοφόροι.

Και ενώ είχαν στρατοπεδεύσει, οι Αθηναίοι στην πόλη ενόσω ο Πεισίστρατος εισέπραττε χρήματα και μετά κατέλαβαν τον Μαραθώνα. Αφού έμαθαν ότι οι του Πεισίστρατου μετέβαιναν στην Αθήνα, τότε έσπευσαν να επιστρέψουν.

Οι του Πεισίστρατου έπιασαν τους αντιπάλους τους στον ύπνο και τους απόθησαν. Και ακόμα ο Πεισίστρατος δεν τους άφησε να ξαναενωθούν.

Καθάρισε την Δήλον, όσον εκτείνεται η όραση από το ιερόν, εξέθαψε τους νεκρούς και τους μετέφερε σε άλλο μέρος.

Οι Λακεδαιμόνιοι είχαν νικήσει επί τέλους τους Τεγεάτες. Στην παλιότερη εποχή είχαν τους χείριστους νόμους. Η Πυθία έδωσε εντολή στον Λυκούργο να δημιουργήσει νόμους, τους οποίους τους έφερε από την Κρήτη. Μην ξεχνάμε τον Μίνωα.

Έκτισαν προς τιμήν του και ναόν όταν πέθανε. Στις μέρες του ευημέρησαν και ζούσαν εν ειρήνη. (*Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι αποφεύγω ν’ αναφερθώ σε χρησμούς διότι ΔΕΝ γνωρίζω τον ρόλο των ιερατείων;!). Οι Λακεδαιμόνιοι εξεστράτευσαν κατά των Τεγεατών. Αλλά στην εκστρατεία αυτή ηττηθησαν.

Ο Κροίσος έστειλε πρέσβεις στην Σπάρτην με δώρα, δια να ζητήσει την συμμαχίαν τους. Θέλησε δηλαδή να πάρει με το μέρος του, την μεγαλύτερη πολεμική μηχανή. Και πράγματι κατάφερε να τους κάνει φίλους και συμμάχου του. Βέβαια είχαν από πριν σχέσεις «εμπορικές» ήθελαν να αγοράσουν από τον Κροίσο χρυσό, αυτός όμως τους τον χάρισε, βλέποντας στο μέλλον την αυτήν συμμαχίαν.

Όμως αυτή η «εμπορική» συναλλαγή για κάποιους λόγους δεν έγινε ποτέ. Ο Κροίσος εξεστράτευσε κατά της Καππαδοκείας δια τους παρακάτω λόγους: αφ’ ενός ήθελε να την κατακτήσει κι αυτήν, κυρίως όμως ήθελε να εκδικηθεί τον Κύρον δια τον Αστυάγην. Διότι ο Αστυάγης, γαμβρός του Κροίσου και βασιλεύς των Μήδων, είχε ανατραπεί από τον Κύρον, υιό του Καμβύσου.

Κατόπιν, επειδή ο Αλυάττης δεν παρέδιδε τους Σκύθες, έγινε πόλεμος μεταξύ Λύδων και Μήδων, ο οποίος διήρκησε 5 έτη κατά τα οποία οι νίκες ήταν ίσες και για τις 2 πλευρές. Κατά το 6ον έτος σε μια μάχη έγινε η μέρα νύκτα (μήπως πρόκειται για έκλειψη ηλίου). Αποτέλεσμα αυτού του σημαδιού; ήταν η σύναψη ειρήνης ανάμεσα στις 2 πλευρές.

Όταν έφθασεν στον ΄Αλυν ποταμόν ο Κροίσος πέρασε τον στρατό του, απ’ την υπάρχουσα γέφυρα, που την έφτιαξε ο Θαλής ο Μιλήσιος. Όταν έφθασε στον ποταμό ο Κροίσος τον έπιασε αμηχανία, δεν μπορούσε να βρει τρόπο να πέρασε τον στρατό απέναντι. Ο Θαλής έστρεψε την ροή του ποταμού από αριστερά του στρατού στα δεξιά, ώστε να περάσουν ανενόχλητοι.
Άνωθεν του στρατοπέδου άρχισε να σκάβει βαθειάν διώρυγα και την έκαμε σε σχήμα ημισελήνου , με τρόπο ώστε ο ποταμός, εκτρεπομένος της παλιας κοίτης του εις το σημείον τούτο με αποτέλεσμα όταν πέφτει στην διώρυγα, να περιρρέη στο όπισθεν μέρος του στρατοπέδου, κατόπιν δε προσπερνών αυτό να ρίπτεται στην παλαιάν του κοίτην. Έτσι ο ποταμός έγινε διάβατος και στα 2 μέρη.

Όταν πέρασε κατέστρεψε τους αγρούς των Συρίων. Και κυρίεψε την πόλη των Πτερίων και τις διπλανές πόλεις, με αποτέλεσμα να καταστρέψει ολοσχερώς τους Σύριους. Ο Κύρος συνέχιζε να προελαύνει προς τον Κροίσο. Προσπάθησε να αποσπάσει από συμμάχους του Κροίσου, τους Ίωνες.

Επειδή ο στρατός του Κροίσου ήταν πολύ λιγότερος από αυτόν του Κύρου. Αλλά ο Κύρος ήθελε να σιγουρέψει την νίκη του, κάλεσε τους Αιγυπτίους για βοήθεια. Οι Αιγύπτιοι θα καλούσαν τους Βαβυλώνιους (είχαν συμμαχίαν και μ’ αυτούς), να έρθουν προς βοήθειαν κι αυτοί κάλεσαν και τους Λακεδαιμόνιους.

Αφού έμαθε ο Κύρος ότι ο Κροίσος αποχωρεί, σκέφθηκε να στραφεί εναντίον των Σαρδέων, πριν ενωθούν και πάλι οι Λύδοι. Μπήκε στις Σάρδεις και οδήγησε τον στρατό του εναντίον του.

Μόλις είδε ο Κύρος ότι οι Λύδοι να παρατάσσονται προς μάχην, φοβήθηκε το ιππικόν. Συνάθροισε και ξεφορτώθηκε τις καμήλες έπρεπε να μεταφέρει τρόφιμα και σκεύη στον στρατό του. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν να νικήσει ο Κύρος και οι Λύδοι με λίγη βοήθεια από τις καμήλες που φοβήθηκαν τα άλογα.

Ο Κροίσος ζήτησε βοήθεια από τους Σπαρτιάτες, και αυτοί έτρεξαν προς βοήθειαν του. Έφθασε και 2ος κήρυκας στην Σπάρτη που τους ανήγγειλε ότι ο Κροίσος συνελήφθηκε αιχμάλωτος. Θεώρησαν αυτό το γεγονός ως μέγα συμφορά και έκατσαν σπίτι. Οι Σπαρτιάτες ήταν πολύ θρήσκοι και πρόσεχαν πολύ τις γιορτές και τα σημάδια, μην ξεχνάτε ότι στην μάχη του Μαραθώνα (όπως θα δούμε) πήγαν μετά την Πανσέληνο μιας εορτής.

Οι Πέρσες κυρίευσαν τις Σάρδεις και συνέλαβαν τον Κροίσον, και τον έφεραν μπροστά στον Κύρο και τον έδεσαν για τον κάψουν μαζί με άλλους 14 νέους προς τιμήν κάποιας θεότητας. Τότε ανεφώνησε «Σόλων». Ο Κύρος ρώτησε ποιος ήταν αυτός, και ο Κροίσος του εξήγησε την ιστορίαν. Και τότε ο Κύρος τον ελευθέρωσε φοβήμενος την νέμεσιν.

Ο Κροίσος για να τον βοήθησε επειδή του χάρισε την ζωήν, του είπε τι να κάνει στην άμυνα του ώστε να μην κινδυνεύσει απ’ τους μελλοντικούς επαναστάτες. Να βάλει σ’ όλες τις πύλες φύλακες γιατί οι Πέρσες είναι κλέφτες και θα προσπαθήσουν να τον κλέψουν.

Ο Κύρος ευχαρίστησε για την βοήθεια του Κροίσου, δηλαδή τις ορθές στρατιωτικές συμβουλές του. Ο Κροίσος είχε αφιερώσει πολλά αναθήματα σε πολλούς ελληνικούς ναούς. Στο Τμώλον υπήρχε το μνημείο του Αλυάττου, πατρός του Κροίσου, του οποίου η βάση έχει γίνει από μεγάλους λίθους, το υπόλοιπον δε μνημείο από σωρόν χώματος. Το κατεσκεύασαν οι έμποροι, οι χειροτέχνες και οι πορνευόμενες νεανίδες. Οι θυγατέρες των Λύδων, πορνεύονται όλες δια να μαζέψουν τις προίκες, μέχρι να παντρευτούν. Η περίμετρος του μηνμείου ήταν 6 στάδια και 2 πλέθρες, το δε πλάτος 13 πλέθρες.

Είναι οι πρώτοι που έκοψαν και μεταχειρίσθηκαν χρυσά και αργυρά νομίσματα. Αυτοί επινόησαν και τα παιχνίδια τα οποία –στις μέρες του Ηροδότου- ήταν κοινά με τους Έλληνες.

Ο Κροίσος είχε βάλει σ’ όλην την χώραν ειδικούς ανθρώπους να διοικούν για λογαριασμό του. Στο Μηδικό έθνος συνεσωμάτωσε ο Δηϊόκης, οι Μήδοι περιλαμβάνουν τα εξής γένη: Βούσαι, Παρητακηνοί, Στρούχατες, Αριζανοί, Βούδιοι, Μάγοι. Αυτά είναι τα Μηδικά γένη.

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

Η ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΙΣ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΥ
ΜΕΡΟΣ Β΄

Ο Φραόρτης, ο γιος του Δηϊόκη, παρέλαβε την βασιλεία για 53 έτη μετά το θάνατο του πατέρα του. Αυτός έκανε πόλεμον εναντίον των Περσών. Αλλά μετά από 22 ετή τον εφόνευσαν. Τον Φραόρτην, τον διαδέχθηκε ο γιος του Κυαξάρη, εγγονό του Δηϊόκου. Αυτός πρώτος διήρεσε τα ασιατικά στρατεύματα σε διάφορα σώματα, κατέταξε χωριστά κατά όπλον τους λογχοφόρους, τους τοξότες και τους ιππείς.

Από την λίμνην Μαιώτιδα τον Φάσιν ποταμόν είναι 30 ημέρες πεζοπορία. Από την Κολχίδα εώς την Μηδίαν υπάρχει ένα έθνος, οι Σάσπειρες. Οι Σκύθες εισεβαλαν στο βόρειον μέρος έχοντας στα δεξιά τον Καύκασον. Εκεί συνεπλάκησαν οι Μήδοι με τους Σκύθες, οι Μήδοι ηττήθηκαν και έχασαν την ηγεμονίαν της Ασίας. Οι Σκύθες διαχύθηκαν σ’ όλην την Ασίαν.

Από κει επορεύθησαν προς την Αίγυπτον, όταν όμως έφθασαν στην Συριακή Παλαιστίνη, ο βασιλεύς της Αιγύπτου Ψαμμήτιχος ήρθε να τους προϋπαντήσει και κατάφερε να τους πείσει να αποχωρήσουν και μα δώρα και με παρακλήσεις. Υποχωρώντας, λίγοι απ’ αυτούς εσύλησαν τον ναό της Ουράνιας Αφροδίτης, το οποίον ιερόν είναι το αρχαιότερο της θεάς.

Οι Σκύθες ήσαν κύριοι της Ασίας επί 28 έτη, οι οποίοι ήσαν πολύ θρασείς και ατάσθαλοι. Ο Κυαξάρης λοιπόν και οι Μήδοι προσκάλεσαν τους περισσοτέρους απ’ αυτούς τους μέθυσαν και τους εφόνευσαν. Τοιουτοτρόπως ανέλαβαν και πάλι την ηγεμονίαν οι Μήδοι.

Στην βασιλεία, τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Αστυάγης, ο οποίος απέκτησε μίαν θυγατέρα, την Μανδάνην. Την οποία πάντρεψε μ’ έναν Πέρση, τον Καμβύσην.

Ο Κύρος συνεκάλεσε τους εκπροσώπους των Περσικών γενεών, οι οποίες είναι οι εξής: Πασαργάδες, οι Μαράφιοι και οι Μάσπιοι, οι Πασαργάδες μεταξύ των οποίων και η οικογένεια Αχαμενιδών, από την οποία κατάγονται και οι Πέρσες βασιλείς. Άλλοι Πέρσες είναι οι Πανθιαλαίοι, οι Δηρουσιαίοι, οι Γερμάνιοι, οι οποίοι είναι όλοι γεωργοί, Δαίοι, Μάρδοι, Δροπικοί, Σαγάρτιοι, είναι νομάδες.

Όταν οι Μήδοι κατά την εκστρατείαν ήρθαν σε σύγκρουση με τους Πέρσες. Ο Αστυάγης αφού βασίλευσε επί 35 έτη, οι Μήδοι εκυριάρχησα επί 128 έτη της πέρας του Άλυος Ασίας. Απεστάτησαν από τον Δαρείον. Τότε επί του Αστυάγους, οι Πέρσες και ο Κύρος απεστάτησαν κατά των Μήδων.

Οι Ίωνες και οι Αιολείς, μόλις η Λύδια κατακτήθηκε από τους Πέρσες, έστειλαν πρέσβεις στις Σάρδεις προς τον Κύρον δηλούντες ότι ήθελαν να είναι υπήκοοι του υπό τους όρους αυτούς όπως ήσαν και του Κροίσου. Ο Κύρος ζήτησε από τους Ίωνες να επαναστατήσουν κατά του Κροίσου, δεν επείσθησαν.

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΝΑ 2 ΒΔΟΜΑΔΕΣ, ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Από τους Ίωνες λοιπόν τούτους οι Μιλήσιοι δεν είχαν φόβο ότι κινδύνευαν, λόγω της συνθήκης που συνήψαν, αλλά και οι εξ αυτών νησιώτες δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Εκείνη την εποχήν όλον το ελληνικό γένος ήταν ασθενές, αλλά το Ιωνικόν έθνος ήταν το ασθενέστατον και το λιγότερο υπολογίσιμον. Αντιθέτως οι 12 πόλεις και δια εσεμνύοντο και έκτισαν ιερόν ιδιαίτερον, το οποίον ονόμασαν Πανιώνιον.

Οι Δωριείς μετονόμασαν την Εξάπολις σε Πεντάπολις, πρόσεχαν να μην δέχονται στο Τροπικόν ιερόν κανένα από τους πλησιέστερους Δωριείς απέκλεισαν μάλιστα εκ του ιερού και εκείνους από τους δικούς των που είχαν παραβεί τους νόμους.

Οι Ίωνες συνεκρότησαν Δεκάπολη και θέλησαν να δεχθούν περισσότερους δια τον λόγον ότι, όταν ήταν στην Πελοπόννησον είχαν 10 πόλεις, σήμερον έχουν 12 πόλεις (στην εποχή του Ηροδότου).

Ανέμειχθησαν με τους Ίωνες οι Μινύοι, Ορχομενοί, Κάδμειοι, Δρυόπες και Φωκείς αποσχισθέντες και Μολοσσοί και Πελασγοί της Αρκαδίας και Δωριείς της Επιδαύρου και πολλοί άλλοι λαοί.

Ως βασιλείς εγκαθίδρυσαν, άλλοι μεν εξ αυτών Λυκίους απόγονους του Γλαύκου, υιός Ιππολόχου, άλλοι δε Καύκωνας Πυλίους απογόνους του Κόδρου, υιός Μελάνθου. Οι 11 Αιολικές πόλεις είναι, η Κύμη, η Λήρισα, Νέον Τείχος, Τήμνος, Κίλλα, Νότιον, Αιγιρόεσσα, Πιτάνη, Αιγαίες, Μύρινα, Γρύνεια. Διότι την Σμύρνην την είχαν πάρει οι Ίωνες.

Όταν ο Άρπαγος κατέλαβε τα τείχη των με επιχώματα, εισήλθαν όλοι στα πλοία και πήγαν στην Θράκην, οπού έκτισαν τα Άβδηρα. Οι Ίωνες, εκτός των Μιλήσιων, πολέμησαν τον Άρπαγον. Ηττήθησαν όμως και εκυριεύθησαν. Οι Μιλήσιοι συνθηκολόγησαν με τον Κύρον. Όταν δε ο Άρπαγος υπέταξε τους εν τη ηπείρω Ίωνες, φοβήθηκαν οι νήσιοι και παρεδόθησαν στον Κύρον. Ο Άρπαγος στην συνέχειαν εξέστράτευσε κατά των Κάρων, των Καύνιων και των Λυκίων, φέρων μαζί του και Ίωνες και Αιολείς. Οι Κάρες εδίδαξαν να δένουν λοφία στις περικεφαλαίες και να θέτουν διακριτικά εμβλήματα και τις λαβές των ασπίδων. Οι Ίωνες έδιωξαν τους Κάρες. Οι Λύκιοι, όταν ο Άρπαγος έφερε τον στρατόν του στον Ξάνθιον ποταμόν. Ηττήθησαν όμως απωθήθησαν προς την πόλη και συνήθροισαν τα γυναικόπαιδα, πλούτοι και τους δούλους στην ακρόπολη και την έκαψε.

Ο Κύρος υπέταξε τους λαούς της άνω Ασίας, επετέθη κατά των Ασσυρίων. Η πρώτη που βασίλεψε την Ασσυρία ήταν η Σεμιραμίς, η 2η βασίλισσα ήταν η Νίτωκρις. Όταν εκστρατεύε ο Κύρος έπαιρνε μεγάλην προμήθειαν από τρόφιμα και ποίμνια του τόπου του. Αφού εκδικήθηκε τον Γύνδην, ο Κύρος διαίρεσε σε 360 διώρυγγες. Οι Βαβυλώνιοι τον περίμεναν ένοπλοι, ηττήθησαν όμως, διότι κατάφεραν οι Πέρσες να τους περικυκλώσουν.

Ως ενδύματα χρησιμοποιούσαν ένα χιτώνα λινόν που φθάνει εώς τα πόδια, και επάνω σ’ αυτόν επενδύονται ένα άλλον χιτώνα μάλλινον και περιτυλίσσονται με λευκόν μανδύαν ελαφρόν, ενώ τα υποδήματα των είναι εγχώρια και ομοιάζουν με τους ομβάδες των Βοιωτών. Τα κεφάλια των που φέρουν μακράν κομήν τα δένουν με μίτρας και αλείφουν όλον το σώμα με μύρα. Έκαστος έχει σφραγίδα και ράβδον χειροποίητον, επάνω σε κάθε ραβδί απεικονίζουν ή μήλον ή ρόδον ή κρίνον ή αετόν. Μεταφέρουν τους ασθενείς στην πλατείαν της αγοράς, διότι δεν είχαν ιατρούς. Όποιος είχε στο παρελθόν την ίδιαν ασθένειαν πλησιάζει και συμβουλεύει τον ασθενή. Θάπτουν τους νεκρούς με μέλι, οι θρήνοι είναι ίδιοι με τους Αιγυπτίους.

Ο Κύρος επολέμησε με την Τόμυρις, η μάχη ήταν τρομερή και δεν υποχωρούσε κανείς. Τελικά κέρδισαν οι Μεσαγέτες, και το μεγαλύτερον μέρος του Περσικού στρατού κατεστράφηκε. Και ο Κύρος εβασίλευσε επί 29 έτη. Οι Μεσαγέτες φορούν ενδύματα όμοια με τους Σκύθες και έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής. Είναι έφιπποι, πεζοί, τοξότες και λογχοφόροι, συνηθίζουν να κρατούν αμφιστόμους πελέκεις με χαλκόν φτιαγμένα. Στις αιχμές των ακοντίων, βελών και τους πέλεκεις χρησιμοποιούν χρυσόν και χαλκόν.

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΜΒΥΣΟΥ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΘΙΟΠΩΝ

Μετά τον Κύρον, παρέλαβε την βασιλείαν ο Καμβύσης, υιός του Κύρου και της Κασσανδάνης, θυγατέρα του Φαρνάσπου (ήτο Αχαιμενίδης αλλ’ όχι εκ του βασιλικού κλάδου). Όταν απεφάσισε να εκστρατεύσει κατά της Αιγύπτου, εκτός των στρατιωτικών τμημάτων των άλλων λαών επί των οποίων εβασίλευεν, έλαβε μαζί του και από τους υποταγμένους λαούς συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων. Πήρε μαζί του, δηλαδή, όσους περισσότερους μπορούσε.

Οι Αιγύπτιοι αφ’ ετέρου, πριν βασιλεύσει σ’ αυτούς ο Ψαμμήτιχος, θεωρούσαν εαυτούς ότι ήταν οι πρώτοι πλασθέντες από όλους τους ανθρώπους. Αφ’ ότου όμως ο Ψαμμήτιχος γενόμενος βασιλεύς θέλησε να μάθει ποιοι επλάσθησαν αληθινά πρώτοι, έκτοτε νομίζαν ότι οι Φρύγες είναι οι αρχαιότεροι αυτών, όλων δε των άλλων αυτοί. Ο Ψαμμήτιχος έκανε ένα κόλπο για να μάθει αν ισχύει όντως:
Έδωκε 2 νεογνά τυχόντων ανθρώπων σε έναν ποιμένα να τα πάρει στα ποίμνια του και να τα αναθρέψει κατά τον ακόλουθον τρόπον. Τον διέταξε κανείς να μη προφέρει ποτέ ενώπιον των ούτε μίαν λέξη, να τα κατακλίνει ιδιαιτέρως σε μεμονωμένην καλύβα και σε ορισμένη ώρα να πηγαίνει στις αίγες, όταν δεν θα εχόρταιναν γάλα να φροντίζει δι’ ότι άλλο θα είχαν ανάγκην. Όταν δε παρήλθον 2 έτη αφ’ ότου ο ποιμήν εξεπλήρου το έργον του, μίαν ημέραν που άνοιγε την θύραν και εισήρχετο στην καλύβα, τα 2 παιδιά συρόμενα στα πόδια του έτεινον τα χέρια τους και φώναζαν «βέκος» (ο Ramsay βρήκε την λέξη σε φρυγικές επιγραφές. Από τον Ιππώνακτα εξ άλλου γνωρίζουμε ότι «βέκος» εσήμαινε ψωμί στην Κύπρον, με την έννοιαν δε αυτήν εχρησιμοποιείτο υπό της δημώδους Ιωνικής διαλέκτου). Μετά από μελέτην έμαθαν ότι έτσι ονόμαζαν το ψωμί οι Φρύγες. Τοιουτοτρόπως λοιπόν και έπειταν απ’ αυτήν δοκιμήν ανεγνώρισαν ότι πράγματι οι Φρύγες ήταν αρχαιότεροι των. Οι Έλληνες όμως, μεταξύ πολλών άλλων παραλογισμών, λέγουν ότι ο Ψαμμήτιχος διέταξε να αναθρέψουν τα παιδιά αυτά γυναίκες τον οποίων έκοψε την γλώσσαν.

Οι Ηλιουπολίτες φημίζονται ότι είναι σοφότεροι από τους Αιγυπτίους. Οι Αιγύπτιοι επενόησαν τον ενιαυτόν, διαιρεμένο σε εποχές και σε 12 μέρη. Έλεγαν ακόμη αυτήν την διαίρεση την έκαναν βάση αστρονομικών παρατηρήσεων. Σ’ αυτό είναι σοφότεροι των Ελλήνων, οι οποίοι δια να συμβιβάσουν την τάξη των εποχών του έτους προσθέτουν 1 μήνα εμβόλιμον ανά 3 έτη, ενώ οι Αιγύπτιοι έχοντες τους 12 μήνες 30 ημερών προσθέτουν κατ’ έτος 5 ημέρες συμπληρωματικές. Οι Αιγύπτιοι λένε ότι οι Έλληνες πήραν τις ονομασίες των μηνών απ’ αυτούς.

Η Αίγυπτος στην οποίαν οι Έλληνες μεταβαίνουν με πλοία είναι γη επίκτητος και δώρον του ποταμού. Η φύσις της γης της Αιγύπτου είναι η εξής: κατά πρώτον όταν πλέεις προς την Αίγυπτον και απέχει ακόμη μια μέρα δρόμον από την ξηράν, εάν ρίξεις βολίδα θα ανασύρεις πηλόν, έστω και αν είσαι σε βάθος 11 οργυιών.

Το μήκος της θαλάσσης μέχρι της Αιγύπτου είναι 60 σχοίνοι, από του Πλινθινήτου κόλπου μέχρι της Σερβωνίδος λίμνης, πλησίον της οποίας υψούται το όρος Κάσιον. Από την λίμνην εκείνην λοιπόν είναι 60 σχοίνοι. Το παραλιακόν μήκος της Αιγύπτου είναι 3.600 στάδια.

Απ’ εκεί και μέχρι της Ηλιουπόλεως προς τα μεσόγεια, η Αίγυπτος είναι ευρεία, όλη δε επίπεδος, ένυδρος και βαλτώδης. Δι’ όποιον ανέρχεται από την θάλασσαν εώς την Ηλιούπολη η απόσταση είναι περίπου όση η απ’ Αθηνών εις Πίσαν οδόν, από τον βωμόν των 12 θεών στον ναό του Ολυμπίου Διός. Όποιος μετρήσει αυτές τις 2 οδούς θα βρει την διαφορά είναι 15 στάδια δια να γίνουν 1.500, από την θάλασσαν δε εώς την θάλασσαν είναι η ίδια με την παραπάνω.

Από την Ηλιούπολη προς τα άνω η Αίγυπτος είναι στενή. Προς την οροσειράν της Αραβίας, διευθυνομένη προς μεσημβρίαν και νότον και προχωρούσα στο εσωτερικόν προς την καλούμενην Ερυθράν θάλασσάν. Στην οροσειράν αυτήν είναι τα λατομεία από τα οποία εκόπησαν για τις πυραμίδες της Μέμφιδος. Από το άλλον μέρος που είναι προς την Λιβύην εκτείνεται άλλη πετρώδης οροσειρά σκεπασμένη από άμμον και στην οποία υπάρχουν οι Πυραμίδες. Ακολουθεί και εκτεινόμενη προς μεσημβρίαν. Μετά τον ποταμόν η χώρα είναι στενή.

Από την Ηλιούπολη εώς την Θήβα αναπλέει κανείς τον Νείλον σε 9 ημέρες και η απόσταση είναι 4.860 στάδια, σχοινών 80 εόντων. Αν συνενώσουμε τα μέτρα σε αιγυπτιακά στάδια, το μήκος της παραλίας, είναι 3.600 στάδια, ως προς την απόσταση δε από την θάλασσαν στο εσωτερικό μέχρι Θηβών είναι 6.020 στάδια. Από την Θήβα εώς την Ελεφάντινην πόλη είναι 1.800.

Από τους ποταμούς που δημιούργησαν αυτά τα μέρη με τις προσχώσεις προς τα στόμια του Νείλου τα οποία είναι 5, υπάρχουν κι άλλοι ποταμοί, αλλά στον Νείλο, έκαμαν έργα. Μεταξύ των άλλων ο Αχελώος.

Υπάρχει ένας κόλπος, ο οποίος εισέρχεται στη ξηράν από την Ερυθράν θάλασσαν, μακρός και στενός. Το μήκος του, εως τον ανοικτόν πέλαγος χρειάζεται να κοπηλατεί κάποιος επί 40 ημέρες. Και προς την βόρειαν θάλασσαν εισέδυε προς την Αιθιοπίαν, ο Αραβικός κόλπος ήρχετο από την νότια θάλασσαν προς την Συρίαν.

Η Αίγυπτος, αφ’ ενός μεν προεξέχει στην θάλασσαν εν σχέσει προς την συνεχόμενην παραλία, αφ’ ετέρου δε ότι βλέπει κανείς κογχύλια στα όρη, και στην επιφάνεια υπάρχει τόσο άλας ώστε να κατατρώει τις πυραμίδες. Η γη της Αιγύπτου δεν μοιάζει ούτε προς την Αραβία που γειτονεύει ούτε προς την Λιβύην, ούτε με την Συρίαν (γιατί τα παράλια της Αραβίας τα κατέχουν Σύριοι), αλλ’ είναι μαύρη και αιχμηρά, σχηματισθείσα υπό του ποταμού από την Αιθιοπίαν. Ενώ στην Λιβύην ξέρουμε ότι η γη είναι μάλλον ερυθρότερη και αμμώδης, στην Αραβίαν δε και την Συρίαν μάλλον αργιλλώδης και πετρώδεις.

ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ....

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΙΛΟΣ

Τα παρακάτω γραφόμενα, όπως καταμαρτυρεί και ο τίτλος, μιλάνε για τον ποταμόν Νείλον και το ζωοποιό ρόλο που έπαιξε και παίζει στην περιοχήν.

Οι Ιερείς έλεγαν, επί της βασιλείας του Μοίριου, ότι ο ποταμός έφθανε τουλάχιστον 8 πήχεις (το ύψος της πλημμύρας του Νείλου), επότιζε την κάτω της Μέμφιδος Αίγυπτον, 19 έτη από τον θάνατον του Μοίροιου. Ενώ τώρα, αν τα νερά δεν ανεβούν 16 ή 15 πήχεις δεν ξεχειλίζει στα χωράφια. Όταν έμαθαν (οι Αιγύπτιοι) ότι όλη η χώρα των Ελλήνων δεν ποτίζεται με ποταμούς, αλλά με νερά της βροχής, είπαν ότι οι Έλληνες αν δεν βρέξει, θα πεινάσουν.

Όμως και οι Αιγύπτιοι, η κάτω της Μέμφιδος χώρα εξακολουθήσει να αυξάνει σε ύψος με την ίδιαν αναλογίαν του παρελθόντος, οι Αιγύπτιοι θα πεινάσουν, αφού ούτε βροχή θα υπάρχει, ούτε ο ποταμός να ξεχειλίζει;

Οι Έλληνες και οι ίδιοι Ίωνες δεν γνωρίζουν να συλλογίζονται ορθώς όταν υποστηρίζουν ότι ολόκληρη η γη διαιρείται σε 3 μόρια, την Ευρώπην, την Ασίαν και την Λιβύην. Διότι τότε αυτοί θα έπρεπε να υπολογίσουν και 4ον, το Δέλτα της Αιγύπτου, αφού τούτο δεν ανήκει ούτε στην Ασίαν, ούτε στην Λυβύην ανήκει;

Όταν πλημμυρίζει ο Νείλος, κατακλύζει όχι μόνον το Δέλτα, αλλά και τα εδάφη της Αραβικής περιοχής. Ο ποταμός αρχίζει να πλημμυρίζει επί 100 ημέρες, έπειτα κατεβαίνει η στάθμη του το χειμώνα, μέχρι των επομένων θερινών τροπών, εξακολουθεί να έχει ολίγα νερά.

Μερικοί Έλληνες έδωσαν 3 εξηγήσεις:
1. οι ετήσιοι άνεμοι προκαλούν τις πλημμύρες του ποταμού, διότι τον εμποδίζουν να χύνεται έξω στην θάλασσαν. Πολλάκις όμως, συμβαίνει ώστε και χωρίς ετήσιους ανέμους να πλημμυρίζει ο Νείλος.
2. υποστηρίζει ότι οι πλημμύρες προέρχονται εκ του ότι ο Νείλος έρχεται από τον Ωκεανόν, ο δε Ωκεανός ρέει περί της γης
3. είναι η πιθανοφανής να είναι η λανθασμένη. Ότι ο Νείλος σχηματίζεται από τα χιόνια που λειώνουν, ρέει από την Λιβύην δια μέσου της Αιθιοπίας και εκβάλλει στην Αίγυπτον.

Τον χειμώνα ο ήλιος εκδιώκεται από την κακοκαιρίαν εκ της αρχαίας του τροχιά και έρχεται στα άνω μέρη της Λιβύης.

Ο ήλιος όταν περνά από την άνω Λιβύην κάμνει τα έξης, επειδή εκεί η ατμόσφαιρα των μερών αυτών είναι όλον τον καιρόν καθαρή και το έδαφος είναι ζεστόν, και ποτέ δεν φυσούν σ’ αυτήν ψυχροί άνεμοι, ο ήλιος όταν περνά, περνά από το μέσον του ουρανού. Όταν όμως μετριάζεται ο χειμώνας, ο ήλιος γυρίζει στο μέσο του ουρανού, και τραβά προς το μέρος του τον ποταμό.

Τοιουτοτρόπως στην άνω Λιβύην επικρατεί διαρκές θέρος.
Η αιτίαν που ο Νείλος δεν παρουσιάζει αύραν, είναι ότι από κλίματα κατ’ εξοχήν θερμά δεν είναι φυσικόν να πνέουν τοιούτοι δροσεροί άνεμοι, οι οποίοι συνηθίζουν να πνέουν μόνον από ένα ψυχρόν τόπον.

Για τις πηγές του Νείλου κανείς Αιγύπτιος, ούτε Λίβυος, ούτε Έλληνας δεν μπόρεσε να μου πει, παρά μόνον ο εις Σάϊν της Αιγύπτου γραμματέας του ιερού ταμείου της Αθήνας. Και αυτός όμως μου φάνηκε ότι έλεγε αστεία. Να τι μου είπε: ότι υπήρχαν 2 βουνά, των οποίων οι κορυφές απολήγουν εις οξύ σημείον, μεταξύ της Συήνης της Θυβαϊδος και της Ελαφαντίνης και ονομάζονται το μεν ένα Κρώφι, το δε άλλο Μώφι. Οι πηγές λοιπόν του Νείλου, που είναι βάραθρα, τρέχουν από το μέσον των βουνών αυτών, και το μεν άλλο μισό των ρέει στην Αίγυπτον προς βορράν και το άλλο μισό ρέει στην Αιθιοπίαν και προς νότον.

Η διάβαση του μέρους αυτού απαιτεί 4 ημερών πλούν, και ο Νείλος εκεί είναι οφιοειδής. Πρέπει δε κατ’ αυτόν τον τρόπον να διανύσεις πλουν 12 σχοίνων. Έπειτα θα φθάσεις σε ομαλή πεδιάδα όπου υπάρχει νήσος, την οποίαν περιβρέχει ο ποταμός, και ονομάζεται Ταχομψώ. Επάνω στην Ελαφαντίνην κατοικούν πλέον Αιθίοπες, οι οποίοι κατοικούν στο μισό μέρος και στο άλλο μισό της νήσου κατοικούν Αιγύπτιοι. Από εκεί έπειτα, αφήνων το πλοίον, θα διανύσεις δρόμον 40 ημερών, κατά μήκος του ποταμού, διότι είναι γεμάτος μυτερούς βράχους και πολλούς υφάλους που καθιστούν τον διάπλουν αδύνατον.

Μετά θα φθάσεις στους Αυτομόλους, που το όνομα τους είναι «Ασχάμ», που στα ελληνικά σημαίνει «εκείνοι οι οποίοι στέκουν προς τα αριστερά του βασιλέως». Αυτοί κατάγονται από 240.000 Αιγύπτιους πολεμιστές που επαναστάτησαν και ήλθαν στην Αιθιοπία. Και έτσι γνωρίζοντας τα ήθη των Αιγυπτίων έγιναν ημερώτεροι.

Οι Νεσαμώνες γύρισαν πίσω στους ανθρώπους που ήταν όλοι μάγοι. Οι Κέλτες είναι πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες και συνορεύουν με τους Κυνησίους, οι οποίοι είναι οι έσχατοι που κατοικούν προς δυσμάς.

Ο Ίστρος χύνεται εις Αίγυπτον η οποία είναι απέναντι της ορεινής Κιλικίας. Από εκεί εώς την Σινώπην του Εύξεινου Πόντου απαιτείται δι’ έναν ταχύν οδοιπόρον ευθεία οδός 5 ημερών, και η Σινώπη κείται απέναντι του στομίου του Ίστρου.

ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ

Ας μιλήσουμε για τα έθιμα των Αιγυπτίων. Οι γυναίκες πηγαίνουν στην αγορά για να αγοράσουν ότι χρειάζονται, ενώ οι άνδρες κάθονται στην οικία τους και υφαίνουν προς τα κάτω, αντιθέτως με άλλους λαούς. Οι άνδρες φέρουν τα φορτία πάνω στο κεφάλι, ενώ οι γυναίκες στο χέρι. Οι γυναίκες ουρούν όρθιες, ενώ οι άνδρες καθήμενοι. Τρώγουν έξω, αντί για μέσα στην οικία.

Στην Αίγυπτον οι ιερείς των θεών ξυρίζουν τα μαλλιά τους, ενώ όταν πενθούν τ’ αφήνουν μακριά (ενώ στα ομηρικά χρόνια όταν πενθούσαν έκοβαν την κόμη τους, ας θυμηθούμε τον Αχιλλέα που έκοψε την κόμη του [Ψ43-53], που μάλιστα τα είχε αφιερώσει στον ποταμόν-θεό Σπερχειό, ο πατέρας του Πηλέας όταν γεννήθηκε, ο συμβολισμός του κοψίματος των μαλλιών είναι ότι απαρνιέται τις χαρές της ζωής). Τρέφονται με τροφές από όλυρα (Το αρχαιότερο ίσως δημητριακό και βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων, μνημονεύεται και ως μετά της κριθής ως φόρβης των ίππων [ΙΛΙΑΣ: Ε196, Θ564]), τα οποία μερικοί τα λένε και ζειάς. Ζυμώνουν με τα πόδια, αλλά ανακατώνουν την λάσπην και μαζεύουν την κοπριά με τα χέρια. Οι Αιγύπτιοι περιτέμνονται. Οι Έλληνες γράφουν και λογαριάζουν με χαλίκια, φέροντες το χέρι από αριστερά προς τα δεξιά, ενώ οι Αιγύπτιοι φέρουν το χέρι αντιστρόφως.

Οι προμάντεις της Δωδώνης λέγουν τα εξής: 2 μέλανες περιστερές πέταξαν εκ Θηβών της Αιγύπτου, και η μεν μία από αυτές ήλθεν στην Λιβύην και η άλλη στην Δωδώνην. Η τελευταία εκάθησε επάνω σε μίαν φήγον (από τον ψίθυρον των φυλλωμάτων της ιεράς φυγού εξηγούσαν τους χρησμούς του Μαντείου της Δωδώνης) μίλησε με ανθρώπινη φωνήν, και είπε ότι πρέπει να γίνει εκεί μαντείον του Διός αυτά τα θεώρησαν θείαν προσταγήν, και την εξετέλεσαν έπειτα. Η άλλη περιστερά που πήγε στην Λιβύην λέγουν ότι διέταξε τους Λιβύους να ιδρύσουν το μαντείον του Άμμωνος, το οποίον είναι επίσης και του Διός.

Μου φαίνεται επίσης ότι οι γυναίκες ονομάστηκαν από τους Δωδωναίους «περιστερές», διότι ήσαν βάρβαροι και φαίνεται ότι μιλούσαν σαν πουλιά. Όταν λέγουν ότι η περιστερά είναι μελανή, θέλουν να πουν ότι η γυναίκα ήταν Αιγυπτία.

Οι Αιγύπτιοι είναι οι πρώτοι από τους ανθρώπους που τις εσύστησαν τις πανηγύρεις, πομπές και τις επίσημες παρελάσεις, και από αυτούς εδιδάχθησαν οι Έλληνες.

Οι Αιγύπτιοι τελούν όχι μόνον μία πανήγυρη τον έτος, αλλά πολλές.
-στην πόλη Βουβάστη, προς τιμήν της Αρτέμιδος
-στην πόλη Βουσίριν, προς τιμήν της Ίσιδος, υπάρχει και πολύ μεγάλος ναός προς τιμήν της
-στην πόλη Σαϊν, προς τιμήν της Αθηνάς
-στην Ηλιούπολη, προς τιμήν του Ηλίου
-στην πόλη Βουτούν, προς τιμήν της Λητούς
-στην πόλη Πάπρημη, προς τιμήν του Άρεως.

Όταν συναχθούν στην πόλη Σάϊν για τις θυσίες, ανάβουν και καίνε όλοι μίαν νύκτα πολλούς λύχνους στην ύπαιθρον περί των οίκων τους σε κύκλο, οι λύχνοι αυτοί είναι μικρά αγγεία, γεμάτα αλάτι και λάδι, μ’ ένα φυτίλι στην επιφάνεια και η γιορτή ονομάζεται «λυχνοκαϊα». Όσοι Αιγύπτιοι δεν έλθουν στην πανήγυρη αυτήν, περιμένουν την νύκτα της θυσίας, ανάβουν και αυτοί όλοι τους λύχνους, και τοιουτοτρόπως γίνεται φωτοχυσία σ’ όλην την Αίγυπτον. Αυτό γίνεται διότι υπάρχουν περί τούτου μία ιερά παράδοση που αναφέρουν. Η φωταψία γίνεται δια να βοηθήσουν την θεάν Ίσιν αναζητούσαν το σώμα του Όσιρις.

Αυτοί που πηγαίνουν στην Ηλιούπολη και στην Βούτουν προσφέρουν μόνον θυσίες. Στην Παπρήμιν τελούν θυσίες και ιεροπραξίες και σ’ άλλες πόλεις, όταν όμως ο ήλιος αρχίσει να κλίνει προς την δύση, μερικοί από τους ιερείς ενασχολούνται με το άγαλμα, οι περισσότεροι από αυτούς, κρατούντες ξύλα με κεφαλοειδή άκραν, στέκονται στην είσοδο του ιερού. Άλλοι δε 1.000 άνδρες, που κάμνουν τάξιμον, κρατούντες ξύλα, στέκουν και αυτοί στο απέναντι μέρος. Το άγαλμα, που είναι μέσα σε μικρόν ναόν από επιχρυσωμένα ξύλα, το μεταφέρουν την παραμονήν σε άλλο οίκιμα. Οι ολίγοι ιερείς που είχαν μείνει ολόγυρα στο άγαλμα, σύρουν μίαν τετράτροχη άμαξαν, η οποία έχει επάνω της τον ναόν και το άγαλμα, οι οποίοι στέκουν στα προπύλαια, δεν τους αφήνουν να εισέλθουν αυτοι που κάμνουν το τάξιμον ερχόμενοι προς βοήθειαν του θεού, τους κτυπούν, και εκείνοι αμύνονται. Τότε γίνεται μάχην με ξύλα και πολλά κεφάλια συντρίβονται.

Υπάρχει θρησκευτικός κανόνας να μην έρχονται γυναίκες μέσα στους ναούς, ούτε άπλυτοι, οι Αιγύπτιοι τους έφτιαξαν αυτούς τους κανόνες. Όλοι, εκτός από τους Έλληνες και τους Αιγυπτίους, έρχονται στους ναούς άνδρες και γυναίκες μαζί. Διότι βλέπουν και τα άλλα ζώα και πτηνά να βατεύονται μέσα στους ναούς και στα άλλα τεμένη των θεών.

Είναι πολλά τα θηρία (ζώα) που ζουν με τους ανθρώπους, και θα ήταν πολύ περισσότερους, αν δεν συνέβαιναν στους τα εξής: όταν οι θηλυκοί γεννήσουν, επειδή ζητούν να έλθουν σε μείξη μαζί τους. Επειδή δεν το πέτυχαν πηγαίνουν και αρπάζουν κρυφά από τα θηλυκά τα νεογνά των, τα σκοτώνουν, αλλά δεν τα τρώγουν. Όταν γίνονται πυρκαγιές, συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα. Οι Αιγύπτιοι, αφού τοποθετηθούν κατά διαστήματα, φροντίζουν πώς να σώσουν τις γάτες, και παραμελούν έτσι να σβήσουν την φωτιάν. Οι γάτες που στην Αίγυπτον, συμβολίζουν την ψυχήν και νομίζω συνοδεύουν την ψυχήν, γλιστρούν ανάμεσα στους ανθρώπους, ή πηδούν επάνω από αυτούς και ρίπτονται μέσα στην φωτιάν. Όταν γίνονται αυτά, τους καταλαμβάνει μεγάλο πένθος. Αν πεθάνει μια γάτα από φυσικόν αίτιον, όλοι όσοι κατοικούν στο σπίτι, ξυρίζουν μόνον τα φρύδια τους, αν πεθάνει σκύλος, ξυρίζουν όλον το σώμα και την κεφαλήν.

Οι νεκρές γάτες μεταφέρονται σε ιερά οικήματα, και, αφού βαλσαμωθούν, θάπτονται στην Βούβαστη τους σκύλους όμως τους θάβει ο καθένας στην πόλη μέσα σε ιερά φέρετρα. Τις μυγάλες (νυφίτσες) και του ιέρακες (ιερό ζώον του Ήλιου) που πηγαίνουν στην Βουτούν, και τους ίβεις στην Ερμούπολη.

Η φύση των κροκοδείλων είναι αυτή τους 4 ψυχρότερους μήνες του χειμώνος δεν τρώγει απολύτως τίποτε, μολονότι δε είναι ζώον τετράποδον, ζει και σε ξηρά και σε λίμνες, διότι τίκτει τα ωά και τα εκλεπίζει στην ξηράν και εκεί περνά το μεγαλύτερον μέρος της ημέρας, την δε νύκτα περνά ολόκληρον μέσα στον ποταμόν, διότι το νερό είναι θερμότερον από την δροσιά του υπαίθρου. Έχει μάτια χοίρου, δόντια μεγάλα, και χαυλιόδοντες, αναλόγως προς το σώμα του. Είναι το μόνον ζώο που δεν έχει γλώσσαν ούτε και κινεί την κάτω σιαγόνα, αλλ’ είναι το μόνον από τα ζώα που έχει την κάτω σιαγόνα κινητήν, και την πλησιάζει προς τα κάτω. Έχει δυνατά νύχια, και δέρμα λεπιδωτόν αδιαπέραστον στα νώτα. Ενώ δεν είναι τυφλόν μέσα στο νερό, βλέπει και μακριά στην ξηράν, το σώμα του είναι γεμάτο βδέλες.

Σε μερικούς Αιγύπτιους οι κροκόδειλοι είναι ιεροί, σε άλλους όχι, αλλ’ απεναντίας οι τελευταίοι τους μεταχειρίζονται σαν εχθρούς. Αυτοί που κατοικούν στην περιφέρεια των Θηβών και της λίμνης Μοίριος τους θεωρούν ιερούς. Όταν ψοφήσουν, τους βαλαμώνουν και τους θάβουν μέσα σε ιερά φέρετρα. Τους ονόμασαν Χάμψαι, οι δε Ίωνες κροκόδειλους.

Τα παρακάτω τα πήρα από την ιστοσελίδα Βικιπαίδεια, την ελληνικήν:
Ο κροκόδειλος είναι ζώο που ανήκει στην τάξη των μεγάλων ερπετών. Η τάξη αυτή διαιρείται σε τρεις οικογένειες: των κροκοδειλιδών, των αλλιγατοριδών και των γαβιαλιδών.
Οι κροκόδειλοι είναι διαδεδομένοι σε πολλά μέρη της γης. Σήμερα μπορεί να συναντηθούν κροκόδειλοι στη βόρεια και κεντρική Αμερική, στο βορειοδυτικό τμήμα της νότιας Αμερικής, στις Αντίλλες, στην Αφρική καθώς και στα νησιά που βρίσκονται στις ανατολικές της ακτές, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες, στη νότια Ασία.
Ανάμεσα στα σημαντικότερα είδη των κροκόδειλων είναι τα παρακάτω:
• 1 Κροκόδειλος του Νείλου
• 2 Κροκόδειλος ο καταφράκτης
• 3 Κροκόδειλος ο αμερικανικός
• 4 Κροκόδειλος του Ορενόκου
• 5 Κροκόδειλος της Κούβας
• 6 Κροκόδειλος της θάλασσας
• 7 Κροκόδειλος του Βούρκου

Κροκόδειλος του Νείλου
Είναι ο πιο γνωστός από όλα τα άλλα είδη. Σήμερα σπάνια μπορεί να τον συναντήσει κανείς ακόμα και στο Νείλο. Το μήκος του φτάνει τα 5 μέτρα και το βάρος του τα 1.000 κιλά. Τρέφεται από ζώα μικρά, που τα πιάνει όταν πλησιάζουν τις όχθες για να πιουν νερό ή όταν, για οποιοδήποτε λόγο, πέσουν στο νερό. Γεννά στην άμμο μέχρι 30 αβγά που δεν επωάζει. Ο κροκόδειλος του Νείλου σήμερα, εξαιτίας του συστηματικού κυνηγιού που του γινόταν για το δέρμα του και το κρέας του που είναι πολύ νόστιμο, κοντεύει να εξαφανιστεί.

Κροκόδειλος ο καταφράκτης
Λιγότερο γνωστός, ζει στην κεντρική Αφρική και το μήκος του δεν ξεπερνά τα 5,20 μέτρα.
Κροκόδειλος ο αμερικανικός
Είναι ο μεγαλύτερος από όλα τα είδη των κροκόδειλων και το μήκος του φτάνει τα 7,50 μέτρα. Ζει στην κεντρική Αμερική, στη Φλώριδα στην Κούβα, στις Αντίλλες κλπ. Ο κροκόδειλος αυτός κολυμπά πολλές φορές και στην ανοιχτή θάλασσα.

Κροκόδειλος του Ορενόκου
Είναι κι αυτός από τους πιο μεγάλους και φτάνει τα 7,5 μέτρα. Ο κροκόδειλος αυτός ζει αποκλειστικά στο γλυκό νερό. Αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για όλα τα ζώα που πλησιάζουν τις όχθες όπου ζει ακόμη και για τον άνθρωπο.

Κροκόδειλος της Κούβας
Ζει στην Κούβα και ξεχωρίζει από τα άλλα είδη γιατί τα σαγόνια του είναι αρκετά μακριά. Σήμερα ο κροκόδειλος αυτός εκτρέφεται σε πολλές φάρμες στην Κούβα.

Κροκόδειλος της θαλάσσης
Η πατρίδα του είναι οι νότιες Ινδίες. Έχει διαδοθεί σ' όλα τα γύρω νησιά και τις παραλίες. Σύμφωνα με μερικές πληροφορίες, έχουν εμφανιστεί ζώα που το μήκος τους ξεπερνούσε τα 10 μέτρα. Ζει κοντά στις ακτές, αλλά κολυμπά και στην ανοιχτή θάλασσα και μάλιστα σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Κολυμπώντας φτάνει μέχρι τις ακτές της Αυστραλίας, όπου κι αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τους κολυμβητές και τους ψαράδες. Οι κροκόδειλοι αυτοί επιτίθενται εναντίον του ανθρώπου και πολλοί από αυτούς είναι ανθρωποφάγοι.

Κροκόδειλος του Βούρκου
Ζει στην Κεϋλάνη, στο δυτικό Πακιστάν και στην Ινδονησία. Το μήκος του δεν ξεπερνά τα 4 μέτρα. Στις Ινδίες, σε μερικές περιοχές, θεωρείται ιερό ζώο και δεν μπορεί κανείς να του κάνει κακό. Δεν αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τον άνθρωπο, παρόλο που υπάρχουν και περιπτώσεις που έχει επιτεθεί εναντίον ανθρώπων.
Τώρα υπάρχουν πολλοί τρόποι, με τους οποίους πιάνουν ένα κροκόδειλον. Ο κυνηγός θέτει σε αγκίστρι ως δόλωμα κρέας από ράχην χοίρου, το ρίπτει στο μέσον του ποταμού, αυτός δε μένει στην όχθην και, κρατά ζωντανό το χοιρίδιον, το κτυπά. Ο κροκόδειλος, όταν ακούσει την φωνήν, ορμά προς το μέρος από το οποίον έρχεται αυτή, και αφού επιτύχει το κρέας του χοίρου το καταπίνει. Οι άλλοι τότε το σύρουν έξω. Όταν τον βγάζουν στην ξηράν, πρώτα από όλα ο κυνηγός του αλείφει τα μάτια με λάσπην, το ζώον πολύ εύκολα δαμάζεται.

Οι ιπποπόταμοι στον νομόν του Παπρημίου είναι ιεροί, στους άλλους όμως Αιγυπτίους δεν είναι ιεροί. Είναι ζώον τετράποδον, δίχηλον (έχει σχισμένον σε 2 τον όνυχα του ποδός), είναι σιμόν (με το ρύγχος κεκλιμένον προς τα κάτω), έχει χαίτην, ουράν και χρεμετισμούς ίππου, έχει χαυλιόδοντες και μέγεθος όσον το μεγαλύτερον βόδι. Το δέρμα του είναι τόσον χονδρόν, ώστε άμα ξεραθεί, κατασκευάζουν από αυτό λαβές ακοντίων.

Ο ιπποπόταμος είναι μεγάλο φυτοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των ιπποποταμιδών, που ζει στην Αφρική.
Χαρακτηριστικά
Οι ιπποπόταμοι είναι ζώα κοινωνικά, που ζουν σε αγέλες με πληθυσμό έως και 40 ζώα. Η διάρκεια ζωής τους είναι 40-50 έτη. Τα θηλυκά φτάνουν στη σεξουαλική ωρίμανση στα 5 με 6 χρόνια τους και έχουν κύηση διάρκειας 8 μηνών.
Έχουν μήκος 3,5 μέτρα και 1,5 μέτρα ύψος στο ακρώμιο, και θεωρούνται, μαζί με το λευκό ρινόκερο τα μεγαλύτερα στεριανά ζώα μετά τον ελέφαντα (οι γνώμες των ειδικών διίστανται ως προς το ποιό από τα δύο είναι μεγαλύτερο). Φαίνεται ότι οι αρσενικοί ιπποπόταμοι αυξάνουν διαρκώς σε μέγεθος σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ οι θηλυκοί φτάνουν στο μέγιστο βάρος τους γύρω στην ηλικία των 25 ετών. Τα θηλυκά, που δεν ξεπερνούν τον 1,5 τόνο σε βάρος, είναι μικρότερα από τα αρσενικά (φυλετικός διμορφισμός), τα οποία μπορούν να ζυγίζουν έως και 3,2 τόννους. Παρά τον όγκο τους, οι ιπποπόταμοι τρέχουν γρηγορότερα από τον άνθρωπο. Η ταχύτητά τους ποικίλλει από 30 έως 50 χλμ/ώρα.
Ιπποπόταμος κάτω από την επιφάνεια του νερού
Τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια του ιπποπόταμου είναι τοποθετημένα ψηλά στο κρανίο του. Αυτό του επιτρέπει να περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας μισοβυθισμένος στα νερά τροπικών ποταμών, αποφεύγοντας τη ζέστη και τα ηλιακά εγκαύματα. Για επιπλέον προστασία από τον ήλιο, το δέρμα του εκκρίνει μια φυσική αντιηλιακή ουσία με αντιβακτηριακές ιδιότητες, που είναι κόκκινη στο χρώμα, και καμιά φορά αναφέρεται ως «ιδρώτας αίματος», αλλά δεν είναι ούτε αίμα, ούτε ιδρώτας. Στην αρχή της έκκρισής της η ουσία είναι άχρωμη, αλλά γρήγορα γίνεται κόκκινη και καταλήγει καφέ.

Συγγένειες
Όπως φαίνεται από το όνομα, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι οι ιπποπόταμοι είχαν συγγένεια με τα άλογα. Μέχρι το 1985 οι φυσιοδίφες τους κατέτασσαν μαζί με τα γουρούνια, λόγω των τραπεζιτών τους. Σήμερα θεωρείται ότι οι πλησιέστεροι εν ζωή συγγενείς του ιπποπόταμου είναι τα κήτη. [1]

Πού ζει
Πριν την τελευταία εποχή των παγετώνων, οι ιπποπόταμοι ζούσαν στη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Μπορούν να ζήσουν σε ψυχρότερα κλίματα με την προϋπόθεση ότι το νερό δεν παγώνει κατά το χειμώνα. Το είδος ζούσε στο Νείλο μέχρι τους ιστορικούς χρόνους, όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, ενώ απολιθώματα ηλικίας 180.000 ετών έχουν βρεθεί στη Μάλτα. Ιπποπόταμοι ζουν μέχρι σήμερα στα ποτάμια και στις λίμνες της Ουγκάντα, του Σουδάν, του Κόνγκο και της Αιθιοπίας, της Κένυας, όπως επίσης και στη Νότια Αφρική, (Μποτσουάνα, Νότια Αφρική, Ζιμπάμπουε, Ζάμπια). Πληθυσμοί ιπποποτάμων υπάρχουν επίσης στην Τανζανία και τη Μοζαμβίκη.

Συμπεριφορά
Ένας ιπποπόταμος ανοίγει το στόμα του
Οι ιπποπόταμοι αγαπούν να έχουν τη δική τους περιοχή. Ο αρσενικός ιπποπόταμος συχνά μαρκάρει μια περιοχή στην όχθη ενός ποταμού, όπου διατηρεί χαρέμι με θηλυκά, και την υπερασπίζει από άλλα αρσενικά. Στις διενέξεις επιστρατεύει τους κυνόδοντές του, που έχουν μήκος 50 εκατοστά, και το κεφάλι του, το οποίο χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό. Καθώς συχνά μπαίνουν στην περιοχή του αγρότες και τουρίστες, κι εκείνος την υπερασπίζει, θεωρείται από τα πιο επικίνδυνα ζώα στην Αφρική. Σκοτώνει κροκοδείλους και λιοντάρια και είναι υπεύθυνος για πολύ περισσότερους θανάτους ανθρώπων απ' ότι άλλα ζώα της Αφρικής. Ο ιπποπόταμος δεν κυνηγά ανθρώπους, αλλά υπερασπίζεται με σθένος την περιοχή του από αυτούς.
Οι ιπποπόταμοι βρίσκονται σε ρηχά νερά. Βγαίνουν από το νερό τη νύχτα για να φάνε, και καταναλώνουν 50 κιλά φυτών καθημερινά. Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι δεν επιπλέουν γενικά. Όταν βρίσκονται σε βαθιά νερά, προωθούνται πηδώντας στον βυθό. Οι μικρότεροι ιπποπόταμοι επιπλέουν και κινούνται συνήθως κολυμπώντας και κλωτσώντας με τα πισινά τους πόδια. Τα μωρά ιπποπόταμοι γεννιούνται κάτω από το νερό, με βάρος από 25 έως 45 κιλά, και πρέπει να κολυμπήσουν στην επιφάνεια για να πάρουν την πρώτη αναπνοή τους. Όταν το νερό είναι πολύ βαθύ γι' αυτά, κάθονται στην πλάτη της μητέρας τους, και για να θηλάσουν κολυμπούν κάτω από το νερό.
Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι βγαίνουν στην επιφάνεια του νερού για ν' αναπνεύσουν κάθε 3.5 λεπτά. Οι νεαροί πρέπει ν' αναπνέουν κάθε 2 με 3 λεπτά. Η διαδικασία της ανάδυσης στην επιφάνεια και της αναπνοής είναι αυτόματη και συμβαίνει ακόμα κι όταν ο ιπποπόταμος κοιμάται, χωρίς να ξυπνήσει. Έχει αναφερθεί ιπποπόταμος που έμεινε κάτω από το νερό για 30 λεπτά. [3] Όταν ο ιπποπόταμος βυθίζεται στο νερό, κρατά κλειστά τα ρουθούνια του.

Εξαφάνιση
Κρανίο ιπποπόταμου, με τους μεγάλους κυνόδοντες που χρησιμοποιεί στη μάχη
Τρία είδη ιπποποτάμων (οικογένεια ιπποποταμιδών) εξαφανίστηκαν κατά την Ολόκαινο στη Μαδαγασκάρη εδώ και 100) χρόνια. Το είδος νάνου ιπποποτάμου Phanourios minutis, ζούσε στην Κύπρο αλλά εξαφανίστηκε στο τέλος της Πλειστοκαίνου. Δεν είναι σίγουρο αν αυτό οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Το 2005 οι ιπποπόταμοι στο Κονγκό ήταν 800-900, ενώ το 1975 αριθμούσαν 29.000. Αυτή η μείωση αποδίδεται στον πόλεμο, στο ότι οι ιπποπόταμοι θεωρούνται επικίνδυνοι, και στο ότι η - παράνομη - πώληση του κρέατός τους είναι κερδοφόρα στη μαύρη αγορά.
Στον ποταμόν γεννώνται επίσης και ενυδρίδες, τις οποίες θεωρούν ιερές. Ακόμα ιερόν θεωρούν το ονομαζόμενον λεπιδωτόν, καθώς και το χέλι. Επίσης τα πτηνά που είναι αφιερωμένα στον Νείλον είναι οι χηναλώπεκες.

Υπάρχει κι άλλο ιερόν πτηνόν, ο Φοίνιξ. Επρόκειτο για μυθικόν πτηνόν. Το έχουν δει πολύ λίγοι, οι Ηλιουπολίτες λένε ότι τους επισκέπτεται κάθε 500 έτη. Ξεκινά από την Αραβίαν, μεταφέρει στον ναόν του Ήλιου το σώμα του πατέρα του, τυλιγμένον σε σμύρναν και το θάπτει εκει. Πρώτα πλάθει από σμύρναν ένα τόσο μεγάλο αυγό, σκάβει μέσα το αυγό, και βάνει μέσα στον πατέρα του, το βουλώνει με άλλην σμύρναν στο μέρος που έσκαψε και έβαλε μέσα τον πατέρα του, με τρόπον ώστε το αυγό ν’ αποκτήσει πάλι το αρχικόν βάρος του, και αφού το βουλώσει το μεταφέρει στην Αίγυπτον στο ναόν του Ήλιου.

Το πουλί του Φοίνικα τιμούνταν στην αρχαία Ελλάδα και συνδεόταν με την λατρεία του Ήλιου και του Απόλλωνα.
Πέρα από την αρχαία Ελλάδα, ο Φοίνικας ήταν ένα πολύ ιερό σύμβολο και για άλλους πολιτισμούς:
• Σύμφωνα με τους Αιγυπτίους ονομάζεται Μπένου (Bennu) και βρίσκονταν στη κορυφή της πυραμίδας που ξεπρόβαλε στη Δημιουργία από τα αρχέγονα ύδατα. O Φοίνιξ συνδέεται με το γιο του Όσιρη και της Ίσιδος, τον Ώρο, που είναι το ιερό βρέφος που παίρνει εκδίκηση για το θάνατο του Πατέρα του.
• Στον Εβραϊκό πολιτισμό είναι το μόνο ζώο που δεν τρώει από το καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού. Σύμφωνα με αυτή τη παράδοση λοιπόν η Εύα δίνει σε όλα τα ζώα να φάνε και μόνο αυτός αντιστέκεται. Ο Θεός λοιπόν τον τιμάει τον Φοίνικα (εβραϊστί Milcham) και τον κάνει αθάνατο. Έτσι είναι μόνο ένα αρσενικό και δεν αναπαράγεται.
• Στον πρωτοχριστιανισμό, ο Φοίνιξ αναπαριστά τον Ιησού Χριστό, που επίσης πεθαίνει και ανασταίνεται σε τρεις μέρες όπως και ο φοίνιξ αναγεννιέται πλήρως σε τρεις μέρες. Ο συμβολισμός μπορεί να γίνει εμφανής σε πολλούς ναούς της Ελλάδας.
• Ο Φοίνιξ αποτελεί ιερό ζώο του Βισνού, στην Ινδουιστική θρησκεία. Για την ακρίβεια συνδέεται με το Avatar του Βισνού (ένας από τους τρεις μεγάλους θεούς της συγκεκριμένης θρησκείας και κατά αυτούς ο συντηρητής των πάντων), τον δοξασμένο Ράμα (Ραμ) που είναι ο θεός του Ήλιου. Εκεί ονομάζεται Garunda.
• Για τους Κινέζους, βασιλεύει στο Νότο (το στοιχείο του Πυρός). Αιώνιος αγαπημένος του θεωρείται ο Ιερός Δράκος. Στη κινέζικη πρακτική Feng Shui θεωρείται πανίσχυρη γητεία για καλή ερωτική ζωή να έχουν αυτά τα δύο ιερά ζώα ρομαντική στιγμή.
• Ο Φοίνιξ σε διάφορες μορφές εμφανίζεται και στους Πέρσες, στους Νοτιοαφρικανούς, ακόμα και τους αρχαίους πολιτισμούς της κεντρικής και νότιας Αμερικής.
Ο Φοίνικας ως σύμβολο
Ο Φοίνικας είναι ένα πανίσχυρο σύμβολο που αφομοιώνει τη δύναμη του ανθρώπου να αναγεννιέται από τις δυσκολίες του και να γίνεται ακόμα πιο δυνατός. Ο Ιερός Φοίνιξ δε πρέπει να μπερδεύεται με ένα δαίμονα με παρόμοιο όνομα που βρίσκεται στο κλειδί του Σολομώντα. Αυτός αντιστοιχεί στη Σελήνη, ενώ ο Ιερός Φοίνιξ είναι αναμφισβήτητα ένα πλάσμα της Φωτιάς και του Ήλιου.
Στην αλχημεία και τον αποκρυφισμό είναι ένα ισχυρό σύμβολο του στοιχείου του Πυρός και χρησιμοποιείται εκτενώς.
Τέλος, χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, την περίοδο 1967-1974.

Στα περίχωρα των Θηβών υπάρχουν ιεροί όφεις που δεν πειράζουν καθόλου τους ανθρώπους, είναι μικροί στο μέγεθος και φέρουν 2 κέρατα τα οποία φυτρώνουν στην κορυφήν της κεφαλής, όταν αποθάνουν τους θάπτουν μέσα στο ναόν του Διός.

Αντίκρυ της πόλεως Βουτούς (ΒΔ του Δέλτα ή παρά τις Πικρές Λίμνες στην σημερινήν διώρυγα του Σουέζ), εκεί πήγε ο Ηρόδοτος δια να μάθει για τους πτερωτούς όφεις. Όταν πήγε, είδε πολλά κόκκαλα και ραχοκόκκαλα φιδιών. Μόλις έλθει η άνοιξη πετούν πτερωτά φίδια από την Αραβίαν προς την Αίγυπτον, αλλά τα πουλιά Ίβεις βγαίνουν προς συνάντηση των, και δεν αφήνουν τους όφεις να περάσουν, αλλά τα σκοτώνουν.

Οι Αιγύπτιοι 3 κατά σειράν μέρες κάθε μηνός καθαρίζονται, προσπαθούν να διατηρήσουν την υγεία τους, με εμετικά και με κλύσματα, διότι φρονούν ότι όλες οι ασθένειες προέρχονται από τις τροφές που τρώγουν. Και είναι πιο γεροί από τους Λίβυους. Κρασί φτιάχνουν από κριθάρι, τα ψάρια τα ξεραίνουν στον ήλιον και τα τρώγουν ωμά, αλλά παστωμένα με αλάτι. Από τους όρνιθες, τα ορτύκια, τις πάπιες και τα μικρά, επίσης παστωμένα. Τα ψάρια και τους όρνιθες, εκτός των ιερά, τα τρώγουν ψητά ή βραστά.

Μεταξύ των άλλων εθίμων, των αξιών να μνημονευθούν, υπάρχει ένα άσμα, ο Λίνος τον οποίον τον τραγουδούν στην Φοινίκην, την Κύπρον και σ’ άλλα μέρη, αλλά το όνομα του αλλάζει από έθνος σε έθνος (αντιστοιχεί προς τον Άδωνη, τον Ταμμούζ της Συρίας, τον Λύδον Άτυν, τον Ύλαν της Μυσίας). Ο Λίνος στην Αιγυπτιακή γλώσσαν ονομάζεται «Μάνερως» (στην Αιγυπτιακήν γλώσσαν «Μάα-νέ-ρα» σημαινει γύρισε πίσω). Οι Αιγύπτιοι είπαν ότι αυτός υπήρξε ο μονογενής γιος του βασιλέως της Αιγύπτου, και ότι, πέθανε πρώορως, ετιμήθει με τα μοιρολόγια αυτά από τους Αιγύπτιους, και ότι υπήρξε το πρώτον και μοναδικόν τραγούδι των.

Οι Αιγύπτιοι συμφωνούν σ’ ένα με τους Λακεδαιμόνιους, οι νεότεροι τους όταν συναντούν πρεσβυτέρους των, υποχωρούν και παραμερίζουν από τον δρόμον, και σηκώνονται για κάτσουν οι γηραιότεροι. Στο εξής όμως δεν συμφωνούν με κανένα από τους Έλληνες, ότι χαιρετούν ο ένας τον άλλον στο δρόμον, προσκυνούν, κατεβάζοντας το χέρι στο γόνατον.

Φορούν λινούς χιτώνες με θυσανούς γύρω στα σκέλη, τους οποίους τους αποκαλούν καλασίρεις, και επάνω από τους χιτώνες φορούν, σαν πανωφόρι, μάλλινον άσπρον μανδύαν. Στους ναούς όμως δεν φορούν μάλλινα ενδύματα, ούτε και θάπτουν με αυτά τους νεκερούς, διότι ο θείος νόμος δεν το επιτρέπει. Συμφωνούν με τις απόρρητες διδαχές και μυσταγωγίες των ονομαζομένων μεν Ορφικών και Βακχικών, τα οποία όμως πράγματι προήλθαν από την Αίγυπτον και των Πυθαγορείων. Ούτε και σ’ αυτά που λαμβάνει μέρος να ταφεί με μάλλινα επιτρέπεται.

Και τα εξής έχουν εφευρεθεί από τους Αιγυπτίους. Κάθε μήνας και κάθε μέρα ανήκει σ’ έναν θεό, και ο καθένας από την ημέραν της γεννήσεως του μπορεί να προειδεί τι θα του συμβεί και πως θα πεθάνει, καθώς και τι άνθρωπος πρόκειται να γίνει. Όσον αφορά τις προβλέψεις για το μέλλον, οι Αιγύπτιοι έχουν κάνει τις περισσότερες.

Η τέχνη αυτή δεν αποδίδεται σε κανένα από τους ανθρώπους, παρά μόνον σε μερικούς Θεούς. Διότι υπάρχει εκεί μαντείον του Ηρακλέους, του Απόλλωνος, της Αθηνάς, της Αρτέμιδος, του Άρεως και του Διός και εκείνο που τιμούν περισσότερον από όλα τα μαντεία είναι το της Λητούς στην πόλη Βουτούν. Η χρησμοδότηση όμως δεν είναι παντού η ίδια, αλλά διαφορετική.

Η ιη(α)τρική είναι κατανεμημένη κατά τον ακόλουθον τρόπον, κάθε ιητρός θεραπεύει μίαν μόνο νόσον. Όλα τα μέρη είναι γεμάτα ιατρούς, διότι ο καθένας έχει όπως άλλωστε και σήμερα, από μίαν ειδικότηταν.

Αυτά είναι εν περιλήψει τα έθιμα και οι θρησκευτικες εορτές των Αιγυπτίων.

Η νεκρολατρεία ήταν αρκετά διαδομένη στην Αίγυπτο. Φρόντιζαν τους νεκρούς, έτσι ώστε να διατηρούνται άφθαρτα τα σώματά τους μέσα στους τάφους. Για την ψυχή πίστευαν πως εξακολουθούσε να υπάρχει μέσα στο σώμα, εφόσον το σώμα ήταν ακέραιο. Γι' αυτό οι νεκροί ταριχεύονταν και διατηρούνταν ως μούμιες σε ασφαλισμένους τάφους. Πολλές μούμιες βρέθηκαν ύστερα από ανασκαφές που έγιναν σε αρχαίους αιγυπτιακούς τάφους. Τους νεκρούς τους έθαβαν μαζί με τα αγαπημένα τους αντικείμενα. Πίστευαν πως η ψυχή είχε τις ίδιες υλικές ανάγκες με το ζωντανό άνθρωπο. Γι' αυτό βρέθηκαν στους τάφους στολίδια και μαγειρικά σκεύη. Αργότερα όμως άρχισαν να πιστεύουν πως η ψυχή ήταν κάτι το ξεχωριστό από το σώμα. Η ψυχή ή η διάνοια, όπως την ήθελαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, ήταν κάτι το θείο και φωτεινό, κάτι που υπήρχε πριν από το σώμα, άφθαρτο κι αιώνιο. Μετά το θάνατο του ανθρώπου περιφερόταν, όπου περιφέρονταν οι πιστοί του θεού. Ζούσαν στο γαλάζιο ουρανό της κοιλάδας του Νείλου. Κατά μια άλλη δοξασία η ψυχή έφευγε μετά το θάνατο σ' άλλη χώρα, όπου βασίλευε ο θεός των νεκρών και ζούσε ζωή αιώνια. Για να πάει στη χώρα αυτή η ψυχή, περνούσε από δύσκολους δρόμους, με πολλά εμπόδια. Ο Όσιρης, ως θεός των νεκρών, ήταν ο μεγάλος κριτής της ψυχής του ανθρώπου, που περνούσε απ' αυτόν για να πάει στο βασίλειο της ευτυχίας. Η κρίση γινόταν με βάση την ηθική ζωή του ανθρώπου στη Γη. Αλλά και πολλές άλλες δοξασίες υπάρχουν για τη μεταθανάτια ζωή στη θρησκεία των αρχαίων Αιγυπτίων.

Τα μοιρολόγια και οι ενταφιασμοί των αρχαίων Αιγυπτίων των αρχαίων Αιγυπτίων γίνονται ως εξής:
Όταν πεθάνει κάποιος τον οποίον σέβονται, όλες οι γυναίκες από το σπίτι αλείφουν την κεφαλήν των με λάσπην ή και το πρόσωπον των, ύστερα, αφού αφήσουν στην οικίαν τον νεκρόν, περιερχόμενοι στην πόλη με τα ενδύματα κατεβασμένα έως την ζώνην και με γυμνούς τους μαστούς, κτυπιόνται και μαζί με αυτές όλοι οι συγγενείς και οι άνδρες. Αφού τα πράξουν όλα αυτά, τον μεταφέρουν για την ταρίχευσή.

Τότε τους δείχνουν ξύλινα δείγματα νεκρών ζωγραφισμένα σε φυσικόν χρώμα, ύστερα δείχνουν το 2ον που είναι πιο φθηνόν, αλλά κατώτερον, ύστερα τους ρωτούν κατά ποιον τρόπον θέλουν να βαλσαμωθεί ο νεκρός. Και φυσικά συμφωνούν για την πληρωμή. Ο τρόπος που γίνεται η ταρίχευση είναι ο εξής:
Πρώτα βγάζουν από τα ρουθούνια τον εγκέφαλον μ’ έναν κυρτόν σίδηρον ένα μέρος το αφαιρούν με αυτόν τον τρόπον, και άλλον μέρος με χύσιμον διαλυτικών ουσιών μέσα στην κεφαλήν. Ύστερα με τροχισμένον αιθιϊκόν λίθον ενεργούν λαπαροτομίαν και βγάζουν έξω όλα τα εντόσθια της κοιλίας, και αφού την καθαρίσουν εντελώς, και την ξεπλύνουν με κρασί από φοίνικα, την καθαρίζουν πάλι με τριμμένα αρώματα. Έπειτα αφού γεμίσουν την κοιλίαν με καθαράν τριμμένην σμύρναν, με κανέλλα και με άλλα αρώματα, εκτός από θυμίαμα, την ράβουν πάλι. Έπειτα από αυτά, θέτουν το σώμα μέσα σε νίτρον επί 70 ημέρες δια να ξεραθεί, και δεν επιτρέπεται να το ξηράνουν επί περισσοτέρων ημερών. Όταν περάσουν οι 70 ημέρες, αφού πλύνουν τον νεκρόν, περιτυλίγουν όλον του το σώμα με λουριά κομμένα από λεπτότατον ύφασμα από βύσσον (είδος λεπτοτάτου λινού) βρεγμένα σε κόμμι, που χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον αντί κόλλας οι Αιγύπτιοι. Έπειτα τον παραλαμβάνουν οι συγγενείς, κατασκευάζουν ξύλινην θήκην σε σχήμα ανθρώπου, κλείνουν μέσα τον νεκρόν, και τον αποθέτουν στο νεκρικόν θάλαμον, και τον στήνουν όρθιον προς στο τοίχον.
Έτσι ετοιμάζουν και τους πλουσίους, με την ταρίχευση πολυτελείας.
Αφού γεμίσουν τα κλύσματα με λάδι πυκνόρευστον, που βγαίνει από κέδρον, γεμίζουν ύστερα με αυτό την κοιλίαν του νεκρού, χωρίς ούτε να την σχίσουν, ούτε να βγάλουν τα εντόσθια, αλλ’ αφού κάμουν από οπίσω κλύσμα, και εμποδίζουν το υγρόν να βγει από κει που εισήχθη, βυθίζουν το σώμα μέσα στο νίτρον κατά τις ορισμένες ημέρες, την τελευταίαν ημέραν εξάγουν από την κοιλίαν το λάδι του κέδρου. Τόσον δε μεγάλην δύναμη έχει το λάδι του κέδρου, ώστε βγάζει έξω μαζί διαλελυμένα έντερα και σπλάχνα. Τις σάρκες τις διαλύει το νίτρον, και δεν μένει τίποτε άλλο από τον νεκρόν, παρά μόνον το δέρμα και τα κόκκαλα.

Το 3ο είδος, είναι αυτό που κάνουν στους οικονομικά ασθενέστερους. Αφού καθαρίσουν την κοιλίαν με «συρμαίαν» (δεν είναι γνωστόν ποίον ήταν το φυτόν «σέρμιτ» από το οποίον εξηγεί το απολυμαντικόν αυτό φάρμακόν), ξηραίνουν τον νεκρόν στο νίτρον επί 70 ημέρες, και έπειτα τον αποδίδουν στους συγγενείς, δια να τον μετακομίσουν.

Τις γυναίκες όμως των επιφανών ανδρών, όταν πεθάνουν, δεν τις δίδουν αμέσως προς ταρίχευση, ούτε και εκείνες που ήταν πολύ ωραίες και είχαν μεγάλην υπόληψη. Μόνον όταν περάσουν 3 ή 4 ημέρες, τις παραδίδουν προς ταρίχευση. Και αυτό το κάμνουν, δια να μην έρχονται σε μείξη με τις γυναίκες αυτές, διότι λέγουν, ότι κάποιος από αυτούς συνελήφθη επ’ αυτοφώρω, ερχόμενος εις μείξη με γυναίκα που απέθανε προσφάτως, και τον κατήγγειλε ο συντεχνίτης του.

Όποιος από τους Αιγυπτίους, ή από τους ξένους, αρπαχθεί από κροκόδειλον, ή παρασυρθεί από τον ίδιον τον ποταμόν, και βρεθεί η σορός του, σε όποιαν πόλη εκβρασθεί από τον ποταμόν, οι κάτοικοι της πόλεως έχουν καθήκον, αφού τον βαλσαμώσουν και τον στολίσουν όσον το δυνατόν καλύτερα, να τον θάψουν μέσα σε επιταφίους θαλάμους (ανήκαν στο ιερόν του Νείλου). Ούτε και επιτρέπετε να τον αγγίξει κανείς άλλος, παρά μόνο οι ιερείς του Νείλου, που τον πιάνουν με τα χέρια των και τον θάπτουν, διότι το σώμα του θεωρείται κάτι περισσότερον από νεκρόν.

Αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν ελληνικά έθιμα, ούτε και κανενός άλλου λαού. Οι άλλοι Αιγύπτιοι τηρούν αυτόν τον νόμο. Στην πόλη Χέμμις υπάρχει τετράγωνος ναός του Περσέως, της Δανάης, και γύρω φυτρώνουν φοίνικες. Οι Χεμμίτες λέγουν, ότι ο Περσέας εμφανίζεται πολλές φορές στην χώρα τους και βρίσκουν μέσα στον ναόν ένα φορεμένο σανδάλι του μέγεθος των 2 πηχέων.
Τι να ‘ταν αυτό το αποτύπωμα; Ότι το μέρος έχει άνωθεν προστασίαν;
Λέγουν ότι ο Περσεύς, κατάγεται από την πόλη τους, διότι ο Δαναός και ο Λυγκεύς, που ήταν Χεμμίτες, πήγα μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα.
Οι άλλοι που μένουν στα έλη, έχουν τα ίδια έθιμα με των υπολοίπων Αιγυπτίων, και νυμφεύονται μίαν γυναίκα. Όταν ξεχειλίσει ο ποταμός και οι κάμποι γίνουν πέλαγος, φυτρώνουν πολλά κρίνα, τα οποία αυτοί τα λένε «λωτόν». Τα κόβουν, τα ξηραίνουν στον ήλιον, και ύστερα, αφού κοπανίσουν αυτό που είναι στο μέσον, παρασκευάζουν απ’ αυτό ψωμί. Η ρίζα είναι φαγώσιμο, γλυκιάν και στρογγυλή.
Ως λάδι, οι Αιγύπτιοι που κατοικούν την περιοχή των ελών, μεταχειρίζονται αυτό που παράγεται από τον καρπόν των σιλλικύπριον (Ricinus communis, ήτοι το κοινώς ρετσινόλαδο) το λάδι αυτό το ονομάζουν «κίκι». Στις όχθες των ποταμών και των λιμνών σπείρουν τα σιλλικύπρια αυτά, τα οποία στην Ελλάδα φυτρώνουν αφ’ ευατών άγρια. Αυτά, σπειρομένα στην Αίγυπτον, παράγουν καρπόν άφθονον, αλλά με κακήν οσμήν. Όταν το συνάξουν, άλλοι μεν τον κοπανίζουν και τον περνούν από πιεστήριον, άλλοι δε αφού τον ξηραίνουν στην φωτιάν, τον βράζουν, και περισυλλέγουν το ρευστό που χύνεται από αυτόν. Είναι παχύ και εξ ίσου με το κοινόν λάδι κατάλληλον δια λύχνον, αλλά παράγει βαριά οσμήν.
Για τα κουνούπια που είναι άφθονα, επειδή έχουν έλη, κοιμούνται ψηλά σε πύργους, γιατί τα κουνούπια λόγω ανέμων δεν πετάνε ψηλά. Οι άλλοι τοποθετούν δίκτυον, και άλλοι κοιμούνται μέσα σε πανωφόρι ή σινδόνην.
Όταν ο Νείλος πλημμυρίσει την χώραν, μόνον οι πόλεις φαίνονται επάνω από τα νερά, σχεδόν απαράλλακτα όπως οι νήσοι του Αιγαίου. Όταν γίνεται αυτό το φαινόμενον, δεν περνούν πλέον με πλοία το ποταμόν, αλλά με αυτά δια μέσου του πεδίου.

Ο βασιλέας που επηρέασε πάρα πολύ την πορεία της Αιγύπτου, ήταν αναμφισβήτητα ο Σεσώστρις. Οι ιερείς έλεγαν ότι πρώτος αυτός βγήκε άξω από τον Αραβικόν κόλπον με πολεμικά πλοία και υπέταξε όλους τους λαούς που κατοικούν παρά την Ερυθράν θάλασσαν. Αφού γύρισε, συγκέντρωσε πολυάριθμον στρατόν και προχώρησε δια μέσου της ηπείρου (κατά τον Στράβωνα επέδραμε σ' όλην την Ασίαν, κατά δε τον Διόδωρον πέρασε τον Γάγγυν, κατέλαβε τις Ινδίες και έφθασε στον ωκεανόν) υποτάσσοντας όλους τους λαούς που έβρισκε στο πέρασμά του.
Όταν κατέλαβε την Ασίαν, πέρασε στην Ευρώπην και υπέταξε τους Σκύθες και τους Θράκες. Και αυτό είναι το πιο μακρίνο μέρος, που έφθασεν ο Αιγυπτιακός στρατός.

Μόνον οι Κόλχοι και οι Αιγύπτιοι επεξεργάζονται κατά τον ίδιον τρόπον το λινάρι, ακόμη όλη τους η ζωή και η γλώσσα ομοιάζουν. Το λινάρι, οι Έλληνες το αποκαλούν Σαρδωνικόν, και της Αιγύπτου Αιγυπτιακόν. Οι ιερείς έλεγαν ότι επιστρέφων ο Σεσώστρις έφερε μαζί του πολλούς ανθρώπους από τα έθνη που καταλάμβανε.
Τους λίθους, οι οποίοι επί της βασιλεία του προς χάρη του μεταφέρθησαν στο ιερόν του Ηφαίστου (δεν ήταν τυχαίον που το ιερόν ήταν του Ηφαιστου!) που παρεμπιπτόντως ήσαν πολύ μεγάλοι, τους μετέφεραν επίσης. Άνοιξαν επίσης και διώρυγες και έκαμαν την Αίγυπτον, ανίκανοι να την διανύσουν με ίππους και άμαξες. Έκοψε ο Σεσώστρις την χώραν στην μέσην, και έτσι οι Αιγύπτιοι δεν είχαν πρόσβαση στον Νείλον. Όσοι Αιγύπτιοι δεν είχαν τις πόλεις πλησίον του ποταμού, αλλά στα μεσόγεια, οσάκις ο ποταμός απεσύρετο, επειδή στερούντο νερού, μεταχειρίζοντο γλυφά νερά, διότι αντλούσαν αυτά από πηγάδια.

Ο βασιλιάς εμοίρασε την χώραν στους Αιγυπτίους και έδωσε στον καθέναν κλήρον ίσον με τους άλλους, τετράγωνον δια της διανομής, όρισε καθένας «ενιαύσιον» (πλην των ιερέων και των στρατιωτικών). Αν ήθελε ν’ αφαιρεθεί ο ποταμός από κάποιον μέρος του κλήρου του, μπορούσε να πάει στον βασιλιά και να του αναφέρει τι συνέβη, αυτός το έλεγχε, και διόρθωνε την παρασπονδία και στον φόρο.
Αυτός ο βασιλιάς είναι ο μόνος Αιγύπτιος, ο οποίος βασίλευσε και στην Αιθιοπία άφησε ως ανάμνηση του εαυτού του έμπροσθεν του ναού του Ηφαίστου λίθινους ανδριάντας (στο Μιτ-Ραχίνα παρά την Μέμφιν υπάρχουν 2 κολοσσιαία αγάλματα του Ραμσύ του ΙΙ), 2 μεν 30 πήχεων που αναπαριστάν τον βασιλιά και την βασίλισσα, και 4 δια τα παιδιά των, ύψους 20 πήχεων.

Αφού πέθανε ο Σεσώστρις, τον διαδέχθηκε ο υιός του, ο Φέρως (ο βασιλιάς με τον τίτλον «Φαραώ» μετατράπηκε σε κύριον όνομα) αυτός δεν απετέλεσε κανένα στρατηγικόν κατόρθωμα.
Για τον βασιλιά Ραμψίνιτο, οι Ιερείς των Αιγυπτίων λένε ότι κατέβηκε στον Άδη, ζωντανός, όπου εκεί έπαιξε κύβους με την Δήμητρα (είναι η Ίσις των Αιγυπτίων), άλλοτε κερδίζει και άλλοτε χάνει, επανήλθε στην πόλη με ένα μανδήλι χρυσοκέντητο, το οποίον είχε δεχθεί ως δώρον απ’ αυτήν. Από τότε που γύρισε οι Αιγύπτιοι εορτάζουν μίαν εορτήν και μάλιστα αυτή κράταγε μέχρι τα χρόνια του Ηροδότου. Την ημέραν της εορτής οι ιερείς υφαίναν έναν μανδύαν, έπειτα δένουν τα μάτια ενός απ’ αυτούς με ταινία και τον οδηγούν, αφού του φορέσουν τον μανδύαν, στον δρόμον που οδηγεί στο ιερόν της Δήμητρος, που απέχει 20 στάδια και αυτοί γυρίζουν πίσω. Λέγουν ότι τους οδηγούν 2 λύκοι και μετά τον οδηγούν πίσω.

Σύμφωνα με τους Αιγύπτιους, η Δήμητρα και ο Διόνυσος βασιλεύουν στον κάτω κόσμον. Πρώτοι οι Αιγύπτιοι είναι που διατύπωσαν την διδασκάλιαν ότι η ψυχή των ανθρώπων είναι αθάνατοι (έχω κάποιες αντιρρήσεις ή αμφιβολίες περί τούτου), και ότι όταν χαθεί το σώμα, η ψυχή εισέρχεται σε άλλα ζώα, μετά εισέρχεται και πάλι σε άνθρωπο και η περιπλάνηση της συμπληρώνεται σε 3.000 έτη.
Μέχρι της βασιλείας του Ραμψινίτου, έλεγαν οι Ιερείς έλεγαν ότι η χώραν ήταν σε τάξη τα πάντα και ευτυχισμένη, όταν όμως έγινε βασιλιάς ο Χέοψ τους έφερε δυστηχίαν (ενδέχεται αυτό που γράφει ο Ηρόδοτος να ‘ναι λαϊκοί θρύλοι, διότι ο Χέοψ έφτιαξε μνημεία και πολλούς ναούς). Έκλεισε όλα τα ιερά και σταμάτησε τις θυσίες, έπειτα ανάγκασε όλους να εργάζονται δια αυτόν. Άλλους έβαλε στην κατασκευή των πυραμιδών, και άλλους στα λατομεία να φέρουν λίθους με πλοία, η εργασία αυτή γινόταν από χιλιάδες άνδρες, οι οποίο άλλαζαν κάθε 3 μήνες. Έφτιαξαν και οδόν για την μεταφορά των λίθων, μήκους 5 σταδίων, πλάτος 10 οργιές, ύψους 8, 10 χρόνια πήρε η ολοκλήρωση του έργου. Δια την πυραμίδα πήρε 20 έτη.

Ο Χέοψ έφθασε στο σημείο διαστροφής, επειδή είχε ανάγκη για περισσότερα χρήματα. Έκανε την θυγατέρα του πόρνη, για βγάλει περισσότερα χρήματα και την διέταξε να παίρνει ένα ποσό. Αυτή ύστερα να αφήσει και ένα δικό της μνημείον παρακαλώντας τον καθένα που έρχεται, να της χαρίζει ένα λίθο. Απ’ αυτούς τους λίθους λένε ότι κτίστηκε η λεγόμενη πυραμίδα της κόρης του Honsten, η οποία είναι στην μέση των 3 πυραμίδων.