Ο Έλλην Ιδεολόγος - Πολεμιστής
Ένας Ιδεολόγος - Ιδεολάτρης είναι ένα τίποτα αν δε μάχεται για τις ιδέες του. Ο Πολεμιστής δίχως πνεύμα είναι ένα τίποτα διότι μάχεται άνευ ορθής γνώμεως, μία ορθή γνώμη που θα τον καθοδηγήσει στη γνώση και εκείνη με τη σειρά της στην επιστήμη(=όντως-αληθής γνώση). Οι Φύλακες της Πολιτείας, μας λέγει ο Δαιμόνιος Σωκράτης, οφείλουν να είναι πολεμιστές και φιλόσοφοι ταυτοχρόνως.
Ο σημερινός έλλην πολίτης, που θέλει να λέγεται ΈΛΛΗΝ, έχει χρέος να αντιληφθεί ότι η Πολιτεία του (σε οποιαδήποτε προέκταση και αν ληφθεί, δηλαδη ως κοινωνία, χώρα και ψυχή) βρίσκεται σε κίνδυνο και πτώση. Ο σημερινός έλλην πολίτης, που θέλει να φθάσει στο επίπεδο-είδος του ΈΛΛΗΝΟΣ, οφείλει να γίνει οπλίτης. Ένας πολίτης - οπλίτης, ο οποίος διακατέχεται από το ιδεώδες του εσθλού. Ένα ιδεώδες που θεοποιήθηκε από τους ΈΛΛΗΝΕΣ ή πρωτονοήθηκε και ενσαρκώθηκε ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ........................................Ο εσθλός των ελλήνων για τους σύγχρονους μπορεί και να σημαίνει και τοπν αριστοκράτη. Ο αριστοκράτης όμως για τους έλληνες δεν εσήμαινε ούτε τα βαμπυρ, ούτε τα παράσιτα.(...) Όλα τούτα μπορεί να' χουν τη σημασία τους. Ο κόμπος όμως βρίσκεται αλλού. Θα γίνει κανείς ό,τι είναι πλασμένος να γίνει, ό,τι επιβάλλει της ελευθερίας του το χρέος να γίνει, όταν ξεκινήσει από τπολύ πιο πρώτες αφετηρίες και για πολύ πιο έσχατα τέρματα. Επειδή δεν έχει πάτο το μηδέν ούτε κορφή το είναι. Και επειδή πρέπει να πατήσει το απύθμενο, και να στραφεί πασχίζοντας στο αναναβάτο ο άνθρωπος για να μπορέσει να περπατήσει σωστά, να νοηματοδοτήσει δηλαδή με την ουσία της αλήθειας και της πραγματικότητας, που όντως έξω απ΄αυτόν τον έφεραν και θα τον πάρουν, τον στενό και σύντομο δρόμο της μοίρας - μοίρα θα πει κομμάτι - μέσα στου σύμπαντος το ακατάληπτο συνεχές........................................(Βλ Λιαντίνης Δημήτριος "Homo Enducandus" σελ 106-108)
Έχοντας κατά νου τα προαναφερομένα, ο εκάστοτε έλλην μαχητής, συνειδητοποιεί ότι το πνεύμα άγει το ξίφος. Ένα ξίφος που τόσο ανάγκη, εν τέλει, το έχει η πατρίδα μας. Άπό την άλλη, ο έλλην ιδεολόγος, νοεί ότι το ξίφος ενσαρκώει το πνεύμα. Ένα πνεύμα που τόσο λύπει από τη μητρίδα τουτή. Το ορθόν υφίσταται στη κοινή δράση των δύο πολικών αντιθέτων, πνεύμα - ξίφος ή αλλιώς στοχασμού - πράξεως. Η Πολιτεία έπεσε διότι το πνεύμα αποκοιμήθηκε και το ξίφος αδρανοποιήθηκε. Ως πότε;;;; Πότε το πνεύμα θα εξέλθει εκ του ύπνου(=εξ υπνο) και το ξίφος θα ενοποιήσει το φυσικό νόμο των εναντίων, τη δράση - αντίδραση;
Δεν αρκεί να λέμε ότι ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι η ύψιστη και τελειοτάτη έκφραση του πνευματικού πολιτισμού. Δεν αρκεί να μαχόμαστε, δίχως να γνωρίζουμε το "γιατί".
Νοητικός Πόλεμος, Πολεμική Νόηση!
Ο πόλεμος που διεξάγει ο Έλλην Ιδεολόγος - Πολεμιστής είναι πολύπλευρος και πολυεπίπεδος. Ξεκινά από την ίδια την ατομικότητά του, προχωράει στη κοινωνία και καταλήγει στη χώρα και κατ' επέκταση στον κόσμο ολάκερο. Νιώθει μόνος αλλά, άλλο μοναχικός και άλλο μονάχος. Νιώθει αλλότριος για τον κόσμο τούτο και η φράση "γεννημένος σε λάθος αιώνα" του ηχεί ορθή, αλλά το ρομαντικό κάλλος σε αυτη τη διαφορετικότητα είναι η δυνατότητα της επιγνώσεως του ότι είναι διαφορετικός. Ο πόλεμος μέσα του είναι τρομακτικός αλλά ατενίζοντας τα πρότυπα των ΕΛΛΗΝΩΝ αναδιπλώνεται στον εαυτό του και φθάνει στη Μεγάλη Τριάδα που λάμπει στον Αιθέρα, με απόρροια να βαδίζει σταθερά και με δυνατή βούληση. Στη κοινωνία που του κληρώθηκε να ζει, αντιλαμβάνεται τη πτώση αλλά δεν τη κατακρίνει με αρνητική στάση, προτάσει το δικό του βίο εμπράκτως. Για παράδειγμα, γνωρίζει τη μεγάλη καταστροφή που επέφερε ο Χριστιανισμός στον Ελληνισμό (υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) αλλά δε μάχεται τους αδελφούς του. Κρατεί ενωτική στάση διότι ο καιρός δεν είναι για εμφυλίους... Θα έχει το χρόνο να διδάξει και να καταστήσει γνωστή την ιστορική πραγματικότητα, αλλά τώρα για εκείνον προέχουν άλλα...
Για τον Έλλην Ιδεολόγο - Πολεμιστή προέχει η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη, η Αρετή και η επάνοδος της Ελλάδος στο βάθρο που η ίδια δημιούργησε, το λίκνο του Πνεύματος!
.............................εάν μη έλπηται ανέπλιστον ουκ εξευρήσει......................
Ο σημερινός έλλην πολίτης, που θέλει να λέγεται ΈΛΛΗΝ, έχει χρέος να αντιληφθεί ότι η Πολιτεία του (σε οποιαδήποτε προέκταση και αν ληφθεί, δηλαδη ως κοινωνία, χώρα και ψυχή) βρίσκεται σε κίνδυνο και πτώση. Ο σημερινός έλλην πολίτης, που θέλει να φθάσει στο επίπεδο-είδος του ΈΛΛΗΝΟΣ, οφείλει να γίνει οπλίτης. Ένας πολίτης - οπλίτης, ο οποίος διακατέχεται από το ιδεώδες του εσθλού. Ένα ιδεώδες που θεοποιήθηκε από τους ΈΛΛΗΝΕΣ ή πρωτονοήθηκε και ενσαρκώθηκε ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ........................................Ο εσθλός των ελλήνων για τους σύγχρονους μπορεί και να σημαίνει και τοπν αριστοκράτη. Ο αριστοκράτης όμως για τους έλληνες δεν εσήμαινε ούτε τα βαμπυρ, ούτε τα παράσιτα.(...) Όλα τούτα μπορεί να' χουν τη σημασία τους. Ο κόμπος όμως βρίσκεται αλλού. Θα γίνει κανείς ό,τι είναι πλασμένος να γίνει, ό,τι επιβάλλει της ελευθερίας του το χρέος να γίνει, όταν ξεκινήσει από τπολύ πιο πρώτες αφετηρίες και για πολύ πιο έσχατα τέρματα. Επειδή δεν έχει πάτο το μηδέν ούτε κορφή το είναι. Και επειδή πρέπει να πατήσει το απύθμενο, και να στραφεί πασχίζοντας στο αναναβάτο ο άνθρωπος για να μπορέσει να περπατήσει σωστά, να νοηματοδοτήσει δηλαδή με την ουσία της αλήθειας και της πραγματικότητας, που όντως έξω απ΄αυτόν τον έφεραν και θα τον πάρουν, τον στενό και σύντομο δρόμο της μοίρας - μοίρα θα πει κομμάτι - μέσα στου σύμπαντος το ακατάληπτο συνεχές........................................(Βλ Λιαντίνης Δημήτριος "Homo Enducandus" σελ 106-108)
Έχοντας κατά νου τα προαναφερομένα, ο εκάστοτε έλλην μαχητής, συνειδητοποιεί ότι το πνεύμα άγει το ξίφος. Ένα ξίφος που τόσο ανάγκη, εν τέλει, το έχει η πατρίδα μας. Άπό την άλλη, ο έλλην ιδεολόγος, νοεί ότι το ξίφος ενσαρκώει το πνεύμα. Ένα πνεύμα που τόσο λύπει από τη μητρίδα τουτή. Το ορθόν υφίσταται στη κοινή δράση των δύο πολικών αντιθέτων, πνεύμα - ξίφος ή αλλιώς στοχασμού - πράξεως. Η Πολιτεία έπεσε διότι το πνεύμα αποκοιμήθηκε και το ξίφος αδρανοποιήθηκε. Ως πότε;;;; Πότε το πνεύμα θα εξέλθει εκ του ύπνου(=εξ υπνο) και το ξίφος θα ενοποιήσει το φυσικό νόμο των εναντίων, τη δράση - αντίδραση;
Δεν αρκεί να λέμε ότι ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι η ύψιστη και τελειοτάτη έκφραση του πνευματικού πολιτισμού. Δεν αρκεί να μαχόμαστε, δίχως να γνωρίζουμε το "γιατί".
Νοητικός Πόλεμος, Πολεμική Νόηση!
Ο πόλεμος που διεξάγει ο Έλλην Ιδεολόγος - Πολεμιστής είναι πολύπλευρος και πολυεπίπεδος. Ξεκινά από την ίδια την ατομικότητά του, προχωράει στη κοινωνία και καταλήγει στη χώρα και κατ' επέκταση στον κόσμο ολάκερο. Νιώθει μόνος αλλά, άλλο μοναχικός και άλλο μονάχος. Νιώθει αλλότριος για τον κόσμο τούτο και η φράση "γεννημένος σε λάθος αιώνα" του ηχεί ορθή, αλλά το ρομαντικό κάλλος σε αυτη τη διαφορετικότητα είναι η δυνατότητα της επιγνώσεως του ότι είναι διαφορετικός. Ο πόλεμος μέσα του είναι τρομακτικός αλλά ατενίζοντας τα πρότυπα των ΕΛΛΗΝΩΝ αναδιπλώνεται στον εαυτό του και φθάνει στη Μεγάλη Τριάδα που λάμπει στον Αιθέρα, με απόρροια να βαδίζει σταθερά και με δυνατή βούληση. Στη κοινωνία που του κληρώθηκε να ζει, αντιλαμβάνεται τη πτώση αλλά δεν τη κατακρίνει με αρνητική στάση, προτάσει το δικό του βίο εμπράκτως. Για παράδειγμα, γνωρίζει τη μεγάλη καταστροφή που επέφερε ο Χριστιανισμός στον Ελληνισμό (υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) αλλά δε μάχεται τους αδελφούς του. Κρατεί ενωτική στάση διότι ο καιρός δεν είναι για εμφυλίους... Θα έχει το χρόνο να διδάξει και να καταστήσει γνωστή την ιστορική πραγματικότητα, αλλά τώρα για εκείνον προέχουν άλλα...
Για τον Έλλην Ιδεολόγο - Πολεμιστή προέχει η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη, η Αρετή και η επάνοδος της Ελλάδος στο βάθρο που η ίδια δημιούργησε, το λίκνο του Πνεύματος!
.............................εάν μη έλπηται ανέπλιστον ουκ εξευρήσει......................
Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν κρίνουμε βάση του τέλους των Ελλήνων Ιδεολόγων Πολεμιστών,βλέπουμε τί απήχηση είχαν στην πολιτεία τους.
Τον Πυθαγόρα τον έκαψαν ζωντανό.
Ο Ηράκλειτος παραιτήθηκε από τα πολιτικά δρώμενα της Εφέσου φανερώς απογοητευμένος και έζησε μοναχικός,ασκητικό βίο στα βουνά.
Ο Εμπεδοκλής έφυγε αυτοθέλητα πηδώντας μέσα στην Αίτνα διδάσκοντας το μεγαλύτερο μάθημα στην ανθρωπότητα.Τον να υπερβούν το φόβο του θανάτου που έχει τις ρίζες του στον εγωϊσμό.Όχι στα λόγια,αλλά στην πράξη.
Ο Αναξαγόρας κατηγορήθηκε για ασέβεια από το αθηναϊκό ιερατείο.
Ο Σωκράτης καταδικάστηκε να πιεί το κώνειο με την δημηγορία ότι εισάγει καινά δαιμόνια και διαφθείρει τους νέους.
Ο Πρωταγόρας καταδικάστηκε για αθεϊα.
Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σε δίκη με την κατηγορία της αθεϊας και αυτοεξορίστηκε στην Χαλκίδα κατά το τέλος της ζωής του.
Ο Αλέξανδρος επίσης δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το έργο του και αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε ο αλληλοφαγωμός των αλεξανδρινών ηγεμόνων.
Κι αυτές αποτελούν μόνον μερικές δειγματοληπτικές περιπτώσεις.
Ποιός θα το περίμενε;Η Ιερά Εξέταση και το κυνήγι μαγισσών μέσα στο λίκνο του πολιτισμού,τον χρυσό αιώνα!
Όλα εκείνα τα πνεύματα που οικοδόμησαν αυτό που λέμε πολιτισμό,επιστήμη,φιλοσοφία,
πολιτεία,λεπροί ανάμεσα στο ελληνικό ιδεώδες του εσθλού.Δεν μας τα είπανε καλά οι δάσκαλοι στα σχολεία.Οι άνθρωποι εκείνοι που έστησαν το ιδεώδες του Φιλοσόφου-Πολεμιστή ήταν εξόριστοι στην ίδια τους την πολιτεία.
Εκείνοι οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρότυπο του πολιτισμού σε όλο τον πλανήτη,
που τη γλώσσα τους μιλάνε διεθνώς -αν και λάθος- οι επιστήμες,οι τέχνες,η φιλοσοφία,
οι ιδεολογίες,στην ίδια τους την μητρίδα ήταν αμπελοφιλόσοφοι και αργόσχολοι.Αυτή τη γνώμη έχει τουλάχιστον η πλειοψηφία των πολιτών αυτού του κράτους.Γι'αυτό και τους έχουν καταδικάσει στο περιθώριο της άγνοιας.Πλήν λιγοστών εξαιρέσεων κι από αυτές μετρημένες ξεφεύγουν από το επίπεδο του επιφανειακού.
Τί έκανε όμως αυτούς τους ανθρώπους να ξεχωρίσουν;
O Σοφοκλής την απόλυτη μοναδικότητα της ύπαρξης στην ώρα του θανάτου την εζωγράφισε με το θάνατο του Οιδίποδα στο σκοτεινό φαράγγι του φωτερού Κολωνού.
Το πιο ωραίο χορικό της αττικής τραγωδίας που σώθηκε περιγράφει το τοπίο της ώρας του θανάτου για τον κάθε άνθρωπο.
Είναι ο τόπος με τους κήπους και τ΄ αηδόνια στη κοιλάδα του Κολωνού, που κατεβαίνει στη θάλασσα ψηλά από την Κηφισιά. Με τις χλωρασιές, τους καρπούς, τα νερά και τα θροΐσματα. Μέσα στις τροφούς και τις βυζάστρες του θεού έρωτα Διόνυσου. Μέσα σε λαμπερά και ξεκάπουλα άλογα, που σαν τα κύματα τρέχουν λίμπερδα στους αγρούς. Μέσα σε κισσούς, τους νάρκισσους, τους χρυσαυγείς κρόκους και τη χρυσοχάλκινη Αφροδίτη. Όλα τελούνται εδώ, στη συμβασιλεία του ελληνικού φωτός.
Στην παντοτινή και άπεφθη γαλήνη της διαύγειας:
Ευίππου, ξένε, τάσδε χώρας
ίκου τα κράτιστα γης έπαυλα
τον αργήτα Κολωνόν,
ενθ΄α λίγεια μινύρεται
θαμίζουσα μαλιστ΄ αηδών
χλωραίς υπό βάσσαις.
Αυτός είναι ο τόπος, όπου ο Σοφοκλής καλεί τον άνθρωπο, ξένο του και μαθητή στο μέγιστο μάθημα, για να’ ρθει να πεθάνει.
Να πεθάνει. Να αναγνωρίσει, δηλαδή, να παραδεχτεί και να χαιρετήσει τον περίγυρο της ώρας του θανάτου του. Μέσα στα επίλοιπα αληθινά, το πιο αληθινό τοπίο του βίου μας.
Εκεί. Κάπου στη μενεξεδένια και ξανθιά χώρα της κοιλάδας του Κηφισού. Δίπλα στα ιερά θεμέλια της δικαιοσύνης, στο βωμό των Ερινύων και των Ευμενίδων, ο Οιδίποδας θα πεθάνει μόνος. Κανείς δε θα μάθει το πως και το τι ετούτης της ακραίας του ώρας.
Σύμφωνα με τη σύλληψη και το σχεδιασμό του Σοφοκλή η αόρατη πράξη θανάτου και το αόρατο ταξίδι θανάτου του Οιδίποδα είναι η στιγμή της Ανάληψής του στην ίδια την ζωή.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δεν γίνεται ούτε στον ουρανό της έντρομης και της βλακώδους φαντασίας του ανθρώπου, ούτε στον άδη του ωμού και σκουληκοφόρου εξευτελισμού του.
Ο θάνατος του Οιδίποδα είναι η ώρα της Ανάληψης του ανθρώπου, που έσωσε να γίνει άνθρωπος μέσα στο χρόνο και μέσα στο φως. Είναι η κατάθεση μνήμης του βασανισμένου, που έζησε και έδειξε, και έμαθε και έπαθε, και πέρασε.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δηλώνει τη χαρούμενη αγγελία της δικαίωσης του δικαίου. Είναι το ουλτιμάτο σήμα, που στερεώνει ασφαλές το μέλλον της ανθρωπότητας απάνου στην πέτρα της δοκιμασίας του ανθρώπου, που γίνεται στο τέλος νικητήρια, γιατί στη διαδρομή εστάθηκε ηρωική.
Η ανάληψη του Οιδίποδα είναι το απολυτήριο μάθημα για την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας, μαζί με τα πριν και μαζί με τα μετά της. Είναι ένα νεύμα κατανόησης, και μια χειρονομία αποδοχής του αλάλητου πόνου και του αλάλητου λυτρωμού.
Προσοχή όμως! όλα γίνονται και τελούνται εδώ. Καμία μεταφυσική, κανένα επέκεινα και εκείθεν και υπερβατικό και υπερουράνιο. Όχι ανοησίες. Όχι δειλία, πανουργία και αθλιότητα τη φριχτή στιγμή του θανάτου σου..
Με την τραγωδία του Κολωνού η διαθήκη που άφησε ο Σοφοκλής στους ανθρώπους έχει μία μόνο πρόταση:
Μάθε έτσι να ζεις και συ, και είπε έτσι να ζουν και οι μετά από σένα:γήινα μέτρια και εξαγνισμένα.
Γήινα, μέτρια και προπαντός εξαγνισμένα για τα λάθη που έκαμες όταν ζούσες. Γιατί άνθρωπος στη βάση του σημαίνει λάθος και στην κορυφή του εξαγνισμός. Οι Καθαρμοί ήταν ο ένας από τους δύο τίτλους των βιβλίων που έγραψε ο Εμπεδοκλής.
Ο θάνατος στον Κολωνό, ο ανείδωτος και ο αφανής, είναι η ανάληψη της δικαιωμένης μνήμης στον τόπο και στο χρόνο της αιώνιας δοκιμασίας του κάθε ερχόμενου ανθρώπου.Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ. 153
Μόνον όποιος νίκησε τον θάνατο,νίκησε και τη ζωή.
Ξεκίνησε σαν πίθηκος,αλλά έφτασε να γίνει άνθρωπος.
Αλλά η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ
Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.
Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.
Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.
Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.
Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.
Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.
Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή, Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.Δ.Λιαντίνης,Ελληνικά.
Το θέμα είναι πώς μπορεί να γίνει η θεωρία πράξη.
Στον σημερινό πολιτισμό των πιθήκων,πετυχημένος είναι όποιος έχει δημιουργήσει ένα ψεύτικο πρότυπο.Μια βιτρίνα για τα μάτια του κόσμου.
Αξία πρώτη: Να έχεις καλή δουλειά και να βγάζεις πολλά λεφτά.Να κάνεις καρριέρα έστω κι αν χρειαστεί να βολευτείς,να συμβιβαστείς,να παρακαλέσεις,να γλύψεις,να λαδώσεις,να μπείς από την πίσω πόρτα σε κάποια δημόσια υπηρεσία.Να πάς με τα νερά του συστήματος και να γίνεις μέρος του.Αλλιώς θα πεινάσεις.
Αξία δεύτερη: Να έχεις πτυχία,να γνωρίζεις ξένες γλώσσες,να μετράς την αξία σου σε χαρτιά και διπλώματα.Κάθε άλλη γνώση είναι χάσιμο χρόνου.Τα χαρτιά σου και η κοινωνική σου θέση προσδιορίζουν την αξία σου.Αλλιώς είσαι ένα τίποτα.
Αξία τρίτη:Να είσαι καλός οικογενειάρχης.Να φαίνεσαι δηλαδή στην κοινωνία σου ως τέτοιος.Να φαίνεσαι ηθικός κι ας μην είσαι.Να φαίνεσαι σωστός κι ας μην είσαι.Αλλιώς είσαι περιθώριο.
Αυτά είναι μια πικρή αλλά αληθινή πραγματικότητα.
Θα ήταν καλύτερη η κατάσταση αν υπήρχε η σωστή αγωγή και παιδεία από μικρές ηλικίες και ο ανάλογος -ελληνικός- τρόπος ζωής στην συνέχεια.Έτσι η θεωρία της πολιτείας των φιλοσόφων θα μπορούσε να γίνει μακροπρόθεσμα πράξη.
Αλλά όπως απέδειξε η ιστορία,αυτό είναι ουτοπικό και άτοπο.
Ο άνθρωπος θα συνεχίσει να βάζει τον εαυτούλη του και το βόλεμά του πάνω απ'όλα και δεν είναι διατεθιμένος να θυσιάσει ο,τιδήποτε.Έχει κουραστεί να αναζητά.
Αναγκαστικά θα τον συμπαρασύρει μία από τις δύο πλευρές.
Ο συμβιβασμός ή το περιθώριο.Μπαίνει στο σύστημα,δεσμεύεται με υποχρεώσεις και ευθύνες,πέφτει σε λήθη κουρασμένος και δεν μπορεί να βγεί ξανά ή μένει εκτός καταλήγωντας στο περιθώριο.Πλην εξαιρέσεων που αρκούνται στα προς το ζείν και μένουν στο μέσο των δύο καταστάσεων.Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν τους γραφικούς κάθε εποχής.Από τον Ηράκλειτο και τον Σωκράτη ως τον Καζατζάκη και τον Λιαντίνη.Αφορισμένοι από την εποχή τους και εξόριστοι από την κοινωνία τους.
Τον Πυθαγόρα τον έκαψαν ζωντανό.
Ο Ηράκλειτος παραιτήθηκε από τα πολιτικά δρώμενα της Εφέσου φανερώς απογοητευμένος και έζησε μοναχικός,ασκητικό βίο στα βουνά.
Ο Εμπεδοκλής έφυγε αυτοθέλητα πηδώντας μέσα στην Αίτνα διδάσκοντας το μεγαλύτερο μάθημα στην ανθρωπότητα.Τον να υπερβούν το φόβο του θανάτου που έχει τις ρίζες του στον εγωϊσμό.Όχι στα λόγια,αλλά στην πράξη.
Ο Αναξαγόρας κατηγορήθηκε για ασέβεια από το αθηναϊκό ιερατείο.
Ο Σωκράτης καταδικάστηκε να πιεί το κώνειο με την δημηγορία ότι εισάγει καινά δαιμόνια και διαφθείρει τους νέους.
Ο Πρωταγόρας καταδικάστηκε για αθεϊα.
Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σε δίκη με την κατηγορία της αθεϊας και αυτοεξορίστηκε στην Χαλκίδα κατά το τέλος της ζωής του.
Ο Αλέξανδρος επίσης δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το έργο του και αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε ο αλληλοφαγωμός των αλεξανδρινών ηγεμόνων.
Κι αυτές αποτελούν μόνον μερικές δειγματοληπτικές περιπτώσεις.
Ποιός θα το περίμενε;Η Ιερά Εξέταση και το κυνήγι μαγισσών μέσα στο λίκνο του πολιτισμού,τον χρυσό αιώνα!
Όλα εκείνα τα πνεύματα που οικοδόμησαν αυτό που λέμε πολιτισμό,επιστήμη,φιλοσοφία,
πολιτεία,λεπροί ανάμεσα στο ελληνικό ιδεώδες του εσθλού.Δεν μας τα είπανε καλά οι δάσκαλοι στα σχολεία.Οι άνθρωποι εκείνοι που έστησαν το ιδεώδες του Φιλοσόφου-Πολεμιστή ήταν εξόριστοι στην ίδια τους την πολιτεία.
Εκείνοι οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρότυπο του πολιτισμού σε όλο τον πλανήτη,
που τη γλώσσα τους μιλάνε διεθνώς -αν και λάθος- οι επιστήμες,οι τέχνες,η φιλοσοφία,
οι ιδεολογίες,στην ίδια τους την μητρίδα ήταν αμπελοφιλόσοφοι και αργόσχολοι.Αυτή τη γνώμη έχει τουλάχιστον η πλειοψηφία των πολιτών αυτού του κράτους.Γι'αυτό και τους έχουν καταδικάσει στο περιθώριο της άγνοιας.Πλήν λιγοστών εξαιρέσεων κι από αυτές μετρημένες ξεφεύγουν από το επίπεδο του επιφανειακού.
Τί έκανε όμως αυτούς τους ανθρώπους να ξεχωρίσουν;
O Σοφοκλής την απόλυτη μοναδικότητα της ύπαρξης στην ώρα του θανάτου την εζωγράφισε με το θάνατο του Οιδίποδα στο σκοτεινό φαράγγι του φωτερού Κολωνού.
Το πιο ωραίο χορικό της αττικής τραγωδίας που σώθηκε περιγράφει το τοπίο της ώρας του θανάτου για τον κάθε άνθρωπο.
Είναι ο τόπος με τους κήπους και τ΄ αηδόνια στη κοιλάδα του Κολωνού, που κατεβαίνει στη θάλασσα ψηλά από την Κηφισιά. Με τις χλωρασιές, τους καρπούς, τα νερά και τα θροΐσματα. Μέσα στις τροφούς και τις βυζάστρες του θεού έρωτα Διόνυσου. Μέσα σε λαμπερά και ξεκάπουλα άλογα, που σαν τα κύματα τρέχουν λίμπερδα στους αγρούς. Μέσα σε κισσούς, τους νάρκισσους, τους χρυσαυγείς κρόκους και τη χρυσοχάλκινη Αφροδίτη. Όλα τελούνται εδώ, στη συμβασιλεία του ελληνικού φωτός.
Στην παντοτινή και άπεφθη γαλήνη της διαύγειας:
Ευίππου, ξένε, τάσδε χώρας
ίκου τα κράτιστα γης έπαυλα
τον αργήτα Κολωνόν,
ενθ΄α λίγεια μινύρεται
θαμίζουσα μαλιστ΄ αηδών
χλωραίς υπό βάσσαις.
Αυτός είναι ο τόπος, όπου ο Σοφοκλής καλεί τον άνθρωπο, ξένο του και μαθητή στο μέγιστο μάθημα, για να’ ρθει να πεθάνει.
Να πεθάνει. Να αναγνωρίσει, δηλαδή, να παραδεχτεί και να χαιρετήσει τον περίγυρο της ώρας του θανάτου του. Μέσα στα επίλοιπα αληθινά, το πιο αληθινό τοπίο του βίου μας.
Εκεί. Κάπου στη μενεξεδένια και ξανθιά χώρα της κοιλάδας του Κηφισού. Δίπλα στα ιερά θεμέλια της δικαιοσύνης, στο βωμό των Ερινύων και των Ευμενίδων, ο Οιδίποδας θα πεθάνει μόνος. Κανείς δε θα μάθει το πως και το τι ετούτης της ακραίας του ώρας.
Σύμφωνα με τη σύλληψη και το σχεδιασμό του Σοφοκλή η αόρατη πράξη θανάτου και το αόρατο ταξίδι θανάτου του Οιδίποδα είναι η στιγμή της Ανάληψής του στην ίδια την ζωή.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δεν γίνεται ούτε στον ουρανό της έντρομης και της βλακώδους φαντασίας του ανθρώπου, ούτε στον άδη του ωμού και σκουληκοφόρου εξευτελισμού του.
Ο θάνατος του Οιδίποδα είναι η ώρα της Ανάληψης του ανθρώπου, που έσωσε να γίνει άνθρωπος μέσα στο χρόνο και μέσα στο φως. Είναι η κατάθεση μνήμης του βασανισμένου, που έζησε και έδειξε, και έμαθε και έπαθε, και πέρασε.
Η ανάληψη του Οιδίποδα δηλώνει τη χαρούμενη αγγελία της δικαίωσης του δικαίου. Είναι το ουλτιμάτο σήμα, που στερεώνει ασφαλές το μέλλον της ανθρωπότητας απάνου στην πέτρα της δοκιμασίας του ανθρώπου, που γίνεται στο τέλος νικητήρια, γιατί στη διαδρομή εστάθηκε ηρωική.
Η ανάληψη του Οιδίποδα είναι το απολυτήριο μάθημα για την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας, μαζί με τα πριν και μαζί με τα μετά της. Είναι ένα νεύμα κατανόησης, και μια χειρονομία αποδοχής του αλάλητου πόνου και του αλάλητου λυτρωμού.
Προσοχή όμως! όλα γίνονται και τελούνται εδώ. Καμία μεταφυσική, κανένα επέκεινα και εκείθεν και υπερβατικό και υπερουράνιο. Όχι ανοησίες. Όχι δειλία, πανουργία και αθλιότητα τη φριχτή στιγμή του θανάτου σου..
Με την τραγωδία του Κολωνού η διαθήκη που άφησε ο Σοφοκλής στους ανθρώπους έχει μία μόνο πρόταση:
Μάθε έτσι να ζεις και συ, και είπε έτσι να ζουν και οι μετά από σένα:γήινα μέτρια και εξαγνισμένα.
Γήινα, μέτρια και προπαντός εξαγνισμένα για τα λάθη που έκαμες όταν ζούσες. Γιατί άνθρωπος στη βάση του σημαίνει λάθος και στην κορυφή του εξαγνισμός. Οι Καθαρμοί ήταν ο ένας από τους δύο τίτλους των βιβλίων που έγραψε ο Εμπεδοκλής.
Ο θάνατος στον Κολωνό, ο ανείδωτος και ο αφανής, είναι η ανάληψη της δικαιωμένης μνήμης στον τόπο και στο χρόνο της αιώνιας δοκιμασίας του κάθε ερχόμενου ανθρώπου.Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ. 153
Μόνον όποιος νίκησε τον θάνατο,νίκησε και τη ζωή.
Ξεκίνησε σαν πίθηκος,αλλά έφτασε να γίνει άνθρωπος.
Αλλά η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ
Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.
Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.
Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.
Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.
Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.
Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.
Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή, Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.Δ.Λιαντίνης,Ελληνικά.
Το θέμα είναι πώς μπορεί να γίνει η θεωρία πράξη.
Στον σημερινό πολιτισμό των πιθήκων,πετυχημένος είναι όποιος έχει δημιουργήσει ένα ψεύτικο πρότυπο.Μια βιτρίνα για τα μάτια του κόσμου.
Αξία πρώτη: Να έχεις καλή δουλειά και να βγάζεις πολλά λεφτά.Να κάνεις καρριέρα έστω κι αν χρειαστεί να βολευτείς,να συμβιβαστείς,να παρακαλέσεις,να γλύψεις,να λαδώσεις,να μπείς από την πίσω πόρτα σε κάποια δημόσια υπηρεσία.Να πάς με τα νερά του συστήματος και να γίνεις μέρος του.Αλλιώς θα πεινάσεις.
Αξία δεύτερη: Να έχεις πτυχία,να γνωρίζεις ξένες γλώσσες,να μετράς την αξία σου σε χαρτιά και διπλώματα.Κάθε άλλη γνώση είναι χάσιμο χρόνου.Τα χαρτιά σου και η κοινωνική σου θέση προσδιορίζουν την αξία σου.Αλλιώς είσαι ένα τίποτα.
Αξία τρίτη:Να είσαι καλός οικογενειάρχης.Να φαίνεσαι δηλαδή στην κοινωνία σου ως τέτοιος.Να φαίνεσαι ηθικός κι ας μην είσαι.Να φαίνεσαι σωστός κι ας μην είσαι.Αλλιώς είσαι περιθώριο.
Αυτά είναι μια πικρή αλλά αληθινή πραγματικότητα.
Θα ήταν καλύτερη η κατάσταση αν υπήρχε η σωστή αγωγή και παιδεία από μικρές ηλικίες και ο ανάλογος -ελληνικός- τρόπος ζωής στην συνέχεια.Έτσι η θεωρία της πολιτείας των φιλοσόφων θα μπορούσε να γίνει μακροπρόθεσμα πράξη.
Αλλά όπως απέδειξε η ιστορία,αυτό είναι ουτοπικό και άτοπο.
Ο άνθρωπος θα συνεχίσει να βάζει τον εαυτούλη του και το βόλεμά του πάνω απ'όλα και δεν είναι διατεθιμένος να θυσιάσει ο,τιδήποτε.Έχει κουραστεί να αναζητά.
Αναγκαστικά θα τον συμπαρασύρει μία από τις δύο πλευρές.
Ο συμβιβασμός ή το περιθώριο.Μπαίνει στο σύστημα,δεσμεύεται με υποχρεώσεις και ευθύνες,πέφτει σε λήθη κουρασμένος και δεν μπορεί να βγεί ξανά ή μένει εκτός καταλήγωντας στο περιθώριο.Πλην εξαιρέσεων που αρκούνται στα προς το ζείν και μένουν στο μέσο των δύο καταστάσεων.Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν τους γραφικούς κάθε εποχής.Από τον Ηράκλειτο και τον Σωκράτη ως τον Καζατζάκη και τον Λιαντίνη.Αφορισμένοι από την εποχή τους και εξόριστοι από την κοινωνία τους.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Μάριε κατανοώ τη πικρία σου αλλά ο σκοπός του κειμένου αυτού είναι να πείσει τον εκάστοτε άνθρωπο με ελληνική συνείδηση που είναι ιδεολόγος να γίνει και πολεμιστής και το αντίστροφο, ο πολεμιστής και ιδεολόγος. Δεν έχει ως σκοπό να κατακρίνει τη στάση του σημερινού ανθρώπου και της κοινωνίας εν γένει. Εξάλλου λέω το εξής:
Στη κοινωνία που του κληρώθηκε να ζει, αντιλαμβάνεται τη πτώση αλλά δεν τη κατακρίνει με αρνητική στάση, προτάσει το δικό του βίο εμπράκτως.
Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ.
Όχι ο Θεός θα μας σώσει· εμείς θα σώσουμε το Θεό, πολεμώντας, δημιουργώντας, μετουσιώνοντας την ύλη σε πνέμα.
Η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού.
Η προσευκή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σου ΄δωκα, δώσε μου.
Η προσευκή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό. Αυτό έκαμα σήμερα, να πώς πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα αλάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμαι αύριο να πολεμήσω.
Ζούμε τη φοβερή έφοδο, δρασκελίζουμε τους οχτρούς, δρασκελίζουμε τους φίλους που παραπομένουν, κιντυνεύουμε μέσα στο χάος, πνιγόμαστε. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξες.
Ο άνεμος του ολέθρου φυσάει· αυτή είναι σήμερα η πνοή του Θεού μας· ας πάμε μαζί του! Ο άνεμος του ολέθρου είναι το πρώτο χορευτικό συνέπαρμα της δημιουργικής περιστροφής. Φυσάει πάνω από τις κεφαλές κι από τις πολιτείες, γκρεμίζει τις Ιδέες και τα σπίτια, περνάει από τις ερημιές, φωνάζει: "Ετοιμαστείτε! Πόλεμος! Πόλεμος!"
Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέμε, η λάσπη που μας δόθηκε, το ψωμί, η φωτιά, το πνέμα!
Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ο κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! Ας πιάσουμε τη θέση μας στη μάχη!
Από την Ασκητική του Ν.Καζατζάκη
Συμπάσχω και συντάσσομαι.Επόμενος.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ.
Όχι ο Θεός θα μας σώσει· εμείς θα σώσουμε το Θεό, πολεμώντας, δημιουργώντας, μετουσιώνοντας την ύλη σε πνέμα.
Η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού.
Η προσευκή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σου ΄δωκα, δώσε μου.
Η προσευκή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό. Αυτό έκαμα σήμερα, να πώς πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα αλάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμαι αύριο να πολεμήσω.
Ζούμε τη φοβερή έφοδο, δρασκελίζουμε τους οχτρούς, δρασκελίζουμε τους φίλους που παραπομένουν, κιντυνεύουμε μέσα στο χάος, πνιγόμαστε. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξες.
Ο άνεμος του ολέθρου φυσάει· αυτή είναι σήμερα η πνοή του Θεού μας· ας πάμε μαζί του! Ο άνεμος του ολέθρου είναι το πρώτο χορευτικό συνέπαρμα της δημιουργικής περιστροφής. Φυσάει πάνω από τις κεφαλές κι από τις πολιτείες, γκρεμίζει τις Ιδέες και τα σπίτια, περνάει από τις ερημιές, φωνάζει: "Ετοιμαστείτε! Πόλεμος! Πόλεμος!"
Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέμε, η λάσπη που μας δόθηκε, το ψωμί, η φωτιά, το πνέμα!
Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ο κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! Ας πιάσουμε τη θέση μας στη μάχη!
Από την Ασκητική του Ν.Καζατζάκη
Συμπάσχω και συντάσσομαι.Επόμενος.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ wrote:Συμπάσχω και συντάσσομαι.Επόμενος.
Κάποτε, ένας τρελλλλλλλλλλλλλλλλλός είχε γράψει
(Βλ http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=11&t=1952)...........και έγινε......η μεγάλη του βορά πύλη, η ευρισκόμενη ανάμεσα εις του Διδύμους και τον Ταύρο (Ρεστάου - 69), άνοιξε.........το πύρινο ΑΑΚΧΟΥΤ βρίσκεται στην θέση του, .......πλέον τίποτα δεν είναι το ίδιο. (16-22 Σεπ. 2006).
Ο μικρός Βασιλέας (Λαός = 144.003 Δαίμονες) δεν βρίσκεται πλέον εις την....υγρασία. Οι διαστάσεις άλλαξαν δια το ανθρώπινο γένος και όχι μόνον.
Οι διαστάσεις άλλαξαν, ναι, πράγματι, αλλά για να γίνει αντιληπτή η "αλλαγή" αυτή - η οποία πάντοτε βρίσκεται σε νοητικό επίπεδο - δεν χρειάζεται μόνο ενέργεια μιας Λυσιστράτης άλλα του καθε ανθρώπου που έχει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και θέλει να λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, εξασφαλίζοντας την ανοδική πορεία - ανέλιξη ψυχής στη Κοσμική Ψυχή - στο "Δένδρο της Ζωής" .
Εξάλλου
Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!..............(Βλ Καζαντζάκης "Ασκητική")
Αλλά ΑΡΧΕΙ
Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Τί χρειάζεται για να γίνει αντιληπτή αυτή η αλλαγή και τί προσδιορίζει την συνείδηση;
Επίσης,το "δέντρο της ζωής" έχει σχέση με τον βιβλικό μύθο με το δέντρο της γνώσης και το δέντρο της ζωής;
Επίσης,το "δέντρο της ζωής" έχει σχέση με τον βιβλικό μύθο με το δέντρο της γνώσης και το δέντρο της ζωής;
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Θέαση-ταυτοποίηση-ανέλιξη.
Ήθελα να προσθέσω τα εξής χρήσιμα απο το βιβλίο
Εις τον Κρατύλον Πλάτωνος εκλογαί χρήσιμοι του Πρόκλου
Πρώτα να μιλήσουμε για τα κρυφά ονόματα που υπάρχουν στους ίδιους τους θεούς.Αλλωστε και από τους παλαιούς άλλοι λένε πως αυτά΄άρχισαν από τα ανώτερα γένη,και ότι οι θεοί υπάρχουν πέρα από τις σημασίες του είδους αυτού,και άλλοι δέχονται ότι τα ονόματα είναι στους ίδιους τους θεούς,κι από αυτούς σε εκείνους που έλαβαν την ανώτατη τάξη.Απο τους θεούς λοιπόν που έχουν ύπαρξη ενοποιημένη και απόκρυφη,δύναμη που γεννά τα πάντα,νού τέλειο και πλήρη απο τα νοήματα και που κατά την τριάδα αυτήν υποστασιοποιούν τα πάντα,είναι ανάγκη αυτοί που βρίσκονται πάντοτε σε ψηλότερο σημείο και είναι τοποθετημένοι πιο κοντά στο Αγαθό να προχωρούν στις μεθέξεις τους προς όλα κατά σχήμα τριαδικό,ώστε άλλες από αυτές να είναι εντελώως απόκρυφες ,αυτές που ρυθμίζονται σύμφωνα με την ύπαρξη των πρώτων,άλλες πιο φανερές και διαιρεμένες,όσες απορρέουν από τον νού των υπερβατικών αιτιών,και άλλες,τέλος,ενδιάμεσες,όποιας λογής είναι εκέινες που απορέουν από τις γόνιμες δυνάμεις.Δίνοντας δηλαδή υπόσταση σε όλα,διέσπειραν στα πάντα σημάδια και αποτυπώματα της τριαδικής τους υπόστασης,άλλωστε και η φύση εθέτει στα σώματα το έναυσμα της ιδιότητας της με το οποίο κινεί τα σώματα και τα κυβερνά σαν από την πρύμνη,και ο δημιουργός εγκαθίδρυσε στο σύμπαν την εικόνα της δικής του υπεροχής ως μονάδας μέσα από την οποία καθοδηγεί τον κόσμο,όμοια με <<κυβερνήτη πλοίου>>,όπως λέει ο Πλάτων,πιάνοντας τα <<πηδάλια>> και τον <<οίακα>>Τα πηδάλια αυτά και ο οίακας του παντός,με τα οποία ο δημιουργός δίνει την αρμονική τάξη στο σύμπαν,δεν πρέπει να τα θεωρούμε κάτι άλλο παρα σύμβολα της όλης δημιουργίας,από εμάς μεν ακατάληπτα,για τους θεούς όμως γνώριμα και ολοφάνερα.Τί πρέπει να λέμε γι αυτά?Της ίδιας και της άρρητης και επέκεινα των νοητών αιτίας υπάρχει για καθένα από τα όντα,μέχρι και τα έσχατα,ένα σημείο ,μέσω του οποίου τα πάντα εξαρτώνται από εκείνη,αλλα πιο μακριά άλλα πιο κοντά,ανάλογα με το πόσο έντονο ή πόσο αμυδρό είναι το σημείο σε αυτά,και τούτο είναι η κινητήρια δύναμη προς τον πόθο του Αγαθού,αυτό που παρέχειστα όντα άσβεστο τον έρωτα αυτόν,άγνωστο το ίδιο στην ύπαρξη του(καθώς φτάνει και μέχρι εκείνα που δεν μπορύν να έχουν γνώση),υπέρτερο της ζωής(υπάρχει άλλωστε και στα άψυχα) και χωρίς νοητική τη δύναμη του(καθώς βρίσκεται και στα αμέτοχα της νόησης) Όπως λοιπόν η φύση και η δημιουργική μονάδα(Ο δημιουργός Νούς) και ο ίδιος ο υπερβατικός των όλων πατέρας εγκατέσπειραν στα δευτερεύοντα τα σημεία της δικής τους ιδιότητας ,και μέσω αυτών στρέφουν τα πάντα προς τον εαυτό τους,έτσι και όλοι οι θεοί δίνουν σε όσα δημιουργούνται από αυτούς τα σύμβολα της δικής τους αιτίας,και μέσω αυτών εγκαθιστούν τα πάντα στον εαυτό τους.Τα σημεία λοιπόν της ύπαρξης των υπέρτερων όντων,εγκατασπειρώμενα στα δευτερεύοντα,είναι άρρητα και άγνωστα και η δράση και κίνηση τους υπερυψώνει κάθε νόηση.Αυτοί είναι πράγματι οι χαρακτήρες του φωτός δια των οποίων οι θεοι φανερώνονται στα γεννήματα τους,εναδικοί στην οντότητα τους μέσα στους ίδιους τους θεούς,δείχνοντας στους ανώτερους από εμάς εκείνους ως γένεση και φτάνοντας τελικά σε εμάς μεριστοί και σχηματοποιημένοι.Για τούτο και [u]προτρέπουν <<οι θεοί>> να νοούμε <<το προβαλόμενο σχήμα του φωτός>>[/u]ενώ δηλαδή επάνω είναι ασχημάτιστη,σχηματοποιείται κατά την προχώρηση της,και ενώ εκεί είναι εγκαθιδρυμένη στον απόκρυφο και εναδικό χαρακτήρα της,με την κίνηση αποκαλύπτει τους ίδιους τους θεούς,οφείλοντας,αφ’ενός τη δραστηριοότητα της στην θεική αιτία και,αφ’ετέρου τον σχηματισμό της στη δεχόμενη αιτία.Τα μέσα πάλι που φωτίζονται από τις δυνάμεις ανήκουν κατά έναν τρόπο στα άρρητα και στα ρητά,προχωρώντας και αυτά δια μέσου όλων των ενδιάμεσων γενών(δεν θα ήταν άλλωστε δυνατό να φτάσουν μέχρις εμάς οι δημιούργικές των πρωτίστων δόσεις των θεών,αν πολύ πρωτύτερα τα ανώτερα από εμάς γένη δεν μετείχαν του φωτισμού που έρχεται από εκεί),όντας οικεία στο καθένα και φανερώνωντας καθολικά με σύμμετρο τρόπο τις δυνάμεις εκείνων που τους εδωσαν υπόσταση.Τέτοιας λογής είναι τα λεγόμενα σύμβολα των θεών,ενιαία κατά την μορφή ενόσω βρίσκονται στους υψηλότερους κόσμους και πολύμορφα στους υποδεέστερους.
Ήθελα να προσθέσω τα εξής χρήσιμα απο το βιβλίο
Εις τον Κρατύλον Πλάτωνος εκλογαί χρήσιμοι του Πρόκλου
Πρώτα να μιλήσουμε για τα κρυφά ονόματα που υπάρχουν στους ίδιους τους θεούς.Αλλωστε και από τους παλαιούς άλλοι λένε πως αυτά΄άρχισαν από τα ανώτερα γένη,και ότι οι θεοί υπάρχουν πέρα από τις σημασίες του είδους αυτού,και άλλοι δέχονται ότι τα ονόματα είναι στους ίδιους τους θεούς,κι από αυτούς σε εκείνους που έλαβαν την ανώτατη τάξη.Απο τους θεούς λοιπόν που έχουν ύπαρξη ενοποιημένη και απόκρυφη,δύναμη που γεννά τα πάντα,νού τέλειο και πλήρη απο τα νοήματα και που κατά την τριάδα αυτήν υποστασιοποιούν τα πάντα,είναι ανάγκη αυτοί που βρίσκονται πάντοτε σε ψηλότερο σημείο και είναι τοποθετημένοι πιο κοντά στο Αγαθό να προχωρούν στις μεθέξεις τους προς όλα κατά σχήμα τριαδικό,ώστε άλλες από αυτές να είναι εντελώως απόκρυφες ,αυτές που ρυθμίζονται σύμφωνα με την ύπαρξη των πρώτων,άλλες πιο φανερές και διαιρεμένες,όσες απορρέουν από τον νού των υπερβατικών αιτιών,και άλλες,τέλος,ενδιάμεσες,όποιας λογής είναι εκέινες που απορέουν από τις γόνιμες δυνάμεις.Δίνοντας δηλαδή υπόσταση σε όλα,διέσπειραν στα πάντα σημάδια και αποτυπώματα της τριαδικής τους υπόστασης,άλλωστε και η φύση εθέτει στα σώματα το έναυσμα της ιδιότητας της με το οποίο κινεί τα σώματα και τα κυβερνά σαν από την πρύμνη,και ο δημιουργός εγκαθίδρυσε στο σύμπαν την εικόνα της δικής του υπεροχής ως μονάδας μέσα από την οποία καθοδηγεί τον κόσμο,όμοια με <<κυβερνήτη πλοίου>>,όπως λέει ο Πλάτων,πιάνοντας τα <<πηδάλια>> και τον <<οίακα>>Τα πηδάλια αυτά και ο οίακας του παντός,με τα οποία ο δημιουργός δίνει την αρμονική τάξη στο σύμπαν,δεν πρέπει να τα θεωρούμε κάτι άλλο παρα σύμβολα της όλης δημιουργίας,από εμάς μεν ακατάληπτα,για τους θεούς όμως γνώριμα και ολοφάνερα.Τί πρέπει να λέμε γι αυτά?Της ίδιας και της άρρητης και επέκεινα των νοητών αιτίας υπάρχει για καθένα από τα όντα,μέχρι και τα έσχατα,ένα σημείο ,μέσω του οποίου τα πάντα εξαρτώνται από εκείνη,αλλα πιο μακριά άλλα πιο κοντά,ανάλογα με το πόσο έντονο ή πόσο αμυδρό είναι το σημείο σε αυτά,και τούτο είναι η κινητήρια δύναμη προς τον πόθο του Αγαθού,αυτό που παρέχειστα όντα άσβεστο τον έρωτα αυτόν,άγνωστο το ίδιο στην ύπαρξη του(καθώς φτάνει και μέχρι εκείνα που δεν μπορύν να έχουν γνώση),υπέρτερο της ζωής(υπάρχει άλλωστε και στα άψυχα) και χωρίς νοητική τη δύναμη του(καθώς βρίσκεται και στα αμέτοχα της νόησης) Όπως λοιπόν η φύση και η δημιουργική μονάδα(Ο δημιουργός Νούς) και ο ίδιος ο υπερβατικός των όλων πατέρας εγκατέσπειραν στα δευτερεύοντα τα σημεία της δικής τους ιδιότητας ,και μέσω αυτών στρέφουν τα πάντα προς τον εαυτό τους,έτσι και όλοι οι θεοί δίνουν σε όσα δημιουργούνται από αυτούς τα σύμβολα της δικής τους αιτίας,και μέσω αυτών εγκαθιστούν τα πάντα στον εαυτό τους.Τα σημεία λοιπόν της ύπαρξης των υπέρτερων όντων,εγκατασπειρώμενα στα δευτερεύοντα,είναι άρρητα και άγνωστα και η δράση και κίνηση τους υπερυψώνει κάθε νόηση.Αυτοί είναι πράγματι οι χαρακτήρες του φωτός δια των οποίων οι θεοι φανερώνονται στα γεννήματα τους,εναδικοί στην οντότητα τους μέσα στους ίδιους τους θεούς,δείχνοντας στους ανώτερους από εμάς εκείνους ως γένεση και φτάνοντας τελικά σε εμάς μεριστοί και σχηματοποιημένοι.Για τούτο και [u]προτρέπουν <<οι θεοί>> να νοούμε <<το προβαλόμενο σχήμα του φωτός>>[/u]ενώ δηλαδή επάνω είναι ασχημάτιστη,σχηματοποιείται κατά την προχώρηση της,και ενώ εκεί είναι εγκαθιδρυμένη στον απόκρυφο και εναδικό χαρακτήρα της,με την κίνηση αποκαλύπτει τους ίδιους τους θεούς,οφείλοντας,αφ’ενός τη δραστηριοότητα της στην θεική αιτία και,αφ’ετέρου τον σχηματισμό της στη δεχόμενη αιτία.Τα μέσα πάλι που φωτίζονται από τις δυνάμεις ανήκουν κατά έναν τρόπο στα άρρητα και στα ρητά,προχωρώντας και αυτά δια μέσου όλων των ενδιάμεσων γενών(δεν θα ήταν άλλωστε δυνατό να φτάσουν μέχρις εμάς οι δημιούργικές των πρωτίστων δόσεις των θεών,αν πολύ πρωτύτερα τα ανώτερα από εμάς γένη δεν μετείχαν του φωτισμού που έρχεται από εκεί),όντας οικεία στο καθένα και φανερώνωντας καθολικά με σύμμετρο τρόπο τις δυνάμεις εκείνων που τους εδωσαν υπόσταση.Τέτοιας λογής είναι τα λεγόμενα σύμβολα των θεών,ενιαία κατά την μορφή ενόσω βρίσκονται στους υψηλότερους κόσμους και πολύμορφα στους υποδεέστερους.
<<Έρχεται το αληθές ες φώς ενίοτ' ου ζητούμενον>>
Είναι πλέον καιρός -παράλληλα με την φιλοσοφία- όσοι νιώθουν Έλληνες ή Ιδεολόγοι να περάσουν στην αντεπίθεση και στην Δίκη/Νέμεση. Απλά καθημερινά πράγματα και νοοτροπίες γύρω μας υποβαθμίζουν την ελληνική ιδέα.Ολόκληρο το παρακράτος με τις παραφυάδες του είναι ένας βούρκος. Είναι καιρός πλέον να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων. Τί εννοώ:
Να καταγγέλουμε επώνυμα στο διαδύκτιο ή και νομικά ακόμη κάθε ανάρμοστη συμπεριφορά που παρατηρούμε γύρω μας από τα γρανάζια του παρακράτους και της εξουσίας. Όσο τους αφήνουμε επαναπαύονται.Όπου παρατηρούμε παράτυπες και άδικες συμπεριφορές οφείλουμε ως δίκαιοι άνθρωποι και ενεργοί πολίτες να τις καταγγέλουμε με κάθε νόμιμο μέσο και αρχή (αγωγές,μηνύσεις,εξώδικες καταγγελίες κτλ). Και αν το ζήτημα είναι οικονομικό,υπάρχει και ο συνήγορος του πολίτη όπως και ο δικηγορικός σύλλογος που μπορούν να αναλάβουν δράση. Πολεμιστής θα πεί κατά πρώτο λόγο ενεργός πολίτης. Αν είμαστε όλοι μαζί ενεργοί,τότε ίσως κάτι θα αλλάξει αφού θα υπάρχει αποτροπή από την πλευρά μας.Τουλάχιστον θα έχουμε την ηθική ικανοποίηση ότι πράξαμε το χρέως μας απέναντι στο δίκαιο.
Όσον αφορά τον ιδεολόγο, είναι ζωτική ανάγκη να αναπαραγάγεται ο πολιτισμός και αυτό απαιτεί πνευματική εγρήγορση η οποία κατακτάται μέσω της φιλοσοφίας και της γνώσης της ιστορίας. Η φιλοσοφία ισορροπεί το νομικό δίκαιο με το φυσικό δίκαιο,προάγει ενάρετους ανθρώπους που φιλοδοξούν και τείνουν προς το άριστο και αναδομεί τα ιδανικά μιας άριστης πολιτείας.
Ιδιαίτερη προσοχή θέλουν οι δήθεν φιλοσοφίες τεκτονικού,θεοσοφικού,γνωστικού τύπου κτλ οι οποίες έχουν εντελώς αντίθετα κίνητρα από την καθ'αυτή φιλοσοφία και προέρχονται από αντίστοιχα κέντρα, τα οποία έχουν μολύνει δυστυχώς σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον λεγόμενο "ελληνοκεντρικό" χώρο (πλην εξαιρέσεων). Γι'αυτό θα ήταν ασφαλέστερο και ορθότερο να εστιάσουμε στην ελληνική γραμματεία όσον αφορά τον πνευματικό τομέα (στον τομέα της νοητικής ανέλιξης κι όχι στον γνωσιολογικό τομέα των επιστημών).
Όχι σε δεύτερα χέρια που ερμηνεύουν κατά το δοκούν το τί θα ήθελαν να πούν οι αρχαίοι,
αλλά στους αρχαίους καθ'αυτούς. Οτιδήποτε άλλο σήμερα είναι ύποπτο και σκοτεινό έως και μασωνοκινούμενο.
Είναι σημαντικό και ζωτικό για την πολιτεία μας να διαιωνίσουμε τις θέσεις και αρχές των προγόνων μας όπως και να προσπαθήσουμε να τους θέτουμε ως πρότυπα και να τους ακολουθήσουμε.
Να καταγγέλουμε επώνυμα στο διαδύκτιο ή και νομικά ακόμη κάθε ανάρμοστη συμπεριφορά που παρατηρούμε γύρω μας από τα γρανάζια του παρακράτους και της εξουσίας. Όσο τους αφήνουμε επαναπαύονται.Όπου παρατηρούμε παράτυπες και άδικες συμπεριφορές οφείλουμε ως δίκαιοι άνθρωποι και ενεργοί πολίτες να τις καταγγέλουμε με κάθε νόμιμο μέσο και αρχή (αγωγές,μηνύσεις,εξώδικες καταγγελίες κτλ). Και αν το ζήτημα είναι οικονομικό,υπάρχει και ο συνήγορος του πολίτη όπως και ο δικηγορικός σύλλογος που μπορούν να αναλάβουν δράση. Πολεμιστής θα πεί κατά πρώτο λόγο ενεργός πολίτης. Αν είμαστε όλοι μαζί ενεργοί,τότε ίσως κάτι θα αλλάξει αφού θα υπάρχει αποτροπή από την πλευρά μας.Τουλάχιστον θα έχουμε την ηθική ικανοποίηση ότι πράξαμε το χρέως μας απέναντι στο δίκαιο.
Όσον αφορά τον ιδεολόγο, είναι ζωτική ανάγκη να αναπαραγάγεται ο πολιτισμός και αυτό απαιτεί πνευματική εγρήγορση η οποία κατακτάται μέσω της φιλοσοφίας και της γνώσης της ιστορίας. Η φιλοσοφία ισορροπεί το νομικό δίκαιο με το φυσικό δίκαιο,προάγει ενάρετους ανθρώπους που φιλοδοξούν και τείνουν προς το άριστο και αναδομεί τα ιδανικά μιας άριστης πολιτείας.
Ιδιαίτερη προσοχή θέλουν οι δήθεν φιλοσοφίες τεκτονικού,θεοσοφικού,γνωστικού τύπου κτλ οι οποίες έχουν εντελώς αντίθετα κίνητρα από την καθ'αυτή φιλοσοφία και προέρχονται από αντίστοιχα κέντρα, τα οποία έχουν μολύνει δυστυχώς σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον λεγόμενο "ελληνοκεντρικό" χώρο (πλην εξαιρέσεων). Γι'αυτό θα ήταν ασφαλέστερο και ορθότερο να εστιάσουμε στην ελληνική γραμματεία όσον αφορά τον πνευματικό τομέα (στον τομέα της νοητικής ανέλιξης κι όχι στον γνωσιολογικό τομέα των επιστημών).
Όχι σε δεύτερα χέρια που ερμηνεύουν κατά το δοκούν το τί θα ήθελαν να πούν οι αρχαίοι,
αλλά στους αρχαίους καθ'αυτούς. Οτιδήποτε άλλο σήμερα είναι ύποπτο και σκοτεινό έως και μασωνοκινούμενο.
Είναι σημαντικό και ζωτικό για την πολιτεία μας να διαιωνίσουμε τις θέσεις και αρχές των προγόνων μας όπως και να προσπαθήσουμε να τους θέτουμε ως πρότυπα και να τους ακολουθήσουμε.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Η σημερινή εποχή κατά το γράφοντα παρομοιάζεται ως ένα άστυ με λειψυδρία. Το ύδωρ της Νιότης, της αναζωογονήσεως της ψυχής των αστών, είναι το Ελληνικό Θρώσκειν! Είναι επιτακτική ανάγκη να λουστούμε και να πιούμε από τα θεϊκά νάματα(=πηγαίο ύδωρ) της αρχαίας γνώσεως. Εμείς οι Έλληνες ,επιβάλλεται, να επανέλθουμε στον κοσμικό – αγαθό στοχασμό των προγόνων μας, να εν-οραματιστούμε με σεβασμό στην ιστορία και την παράδοση των πατέρων μας, τους εκφραστές του αγαθού, της φιλίας, του κάλλους και της αρμονίας. Ο πνευματικός ξεσηκωμός είναι, πλέον, επιτακτικός. Οφείλουμε να αφυπνιστούμε, να αντιδράσουμε σαν πνευματικά όντα, σπάζοντας όλα τα δεσμά των δογματισμών και της θεοφοβίας. Οι Έλληνες ομιλούσαν για Ιδεολατρεία και Θεοσέβεια. Πρέπει να γίνουμε εραστές της όντως γνώσεως, ελεύθεροι Άνθρωποι. Εξάλλου, όπως μας λέει και ο Σοφοκλής, παν το ζητούμενον αλώτόν, εκφεύγει δε ταμελούμενον, δηλαδή ότι επιδιώκεται μπορεί να επιτευχθεί, ότι παραμελείται ξεφεύγει. Ας ταξιδέψουμε(καθότι ταξιδεύω = τα άξια οδεύω) με φτερωτά λόγια (έπεα πτερόεντα) στον Όλυμπο και στα Ηλύσια Πεδία, στους ουρανούς κι στα άστρα, διότι ούτω θα μπορέσουμε να νοήσουμε το μεγαλείο του Απολλώνιου Φωτός εντός της ψυχής μας. Το Ελληνικό πνεύμα άρχισε και πάλι να προβάλλει σαν η μόνη ελπίδα που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα, από τον ηθικό και πνευματικό μαρασμό. Η σημερινή εποχή εκφράζεται από την υλική εξάρτηση, την μιζέρια και την εγωιστική αυταρέσκεια. Το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ πάνε περίπατο… Γράφονται αιματοβαμμένες σελίδες διαφθοράς και ύβρεως. Άλλα, η Ύβρις ουδέποτε ενεργεί μόνη της… Η Νέμεσις πάντοτε τη συνοδεύει… Ας γίνουμε πρωτοπόροι μιας άλλης εποχής, ενός πνευματικού κινήματος που θα είναι ταυτόχρονα χθόνιο, ουράνιο και υπερουράνιο θεσπίζοντας νέες μορφές συμπεριφοράς και σκέψεως, που θα συνδέει τον άνθρωπο με την επιστήμη του παρελθόντος και του μέλλοντος χαράζοντας μια νέα φωτεινή πορεία για την πατρίδα μας και τον κόσμο ολάκερο. Απώτερος στόχος μας, η πνευματική ανύψωση του ανθρώπου. Εξάλλου η μόνη ισότητα εντός του Κοσμικού Γίγνεσθαι είναι η σε όλα τα όντα δυνατότητα για εξέλιξη – ανέλιξη. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν, όλοι μας οφείλουμε σε Εκείνον.
Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Καθώς αναδυόμαστε εκ της λήθης ώς άλλοι δεσμώτες οίοι αρχίζουν την ουράνια πορεία τους βγάζοντας φτερά (βλ Φαίδρο Πλάτωνος) πορευόμαστε με μεγάλο αγώνα από την αισθητική στην νοητική ζωή στο όραμα της ιδανικής πολιτείας.
Καθώς διαλύονται και αναδομούνται οι μορφές εντός του έλληνος λόγου-πυρός,τα πάντα φαίνονται να αλλάζουν και να εκπυρώνονται.Ο νους ανοίγεται στην ιδέα του απείρου ώσπου ο χρόνος αρχίζει να παγώνει και ο χώρος να αραιώνει.
Από ένα σημείο και μετά είναι δύσκολο να διακρίνουμε αν ο χώρος έγινε χρόνος ή ο χρόνος χώρος.Στο πεδίο αυτό αναπηδούμε ένας ένας και βυθιζόμαστε στην αιώνια μνημονική λίμνη διαπλάθωντας με μεγάλη προσπάθεια εντός μας ζώντες αδριάντες.
Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και βιώνουμε είναι ο κόσμος που νοούμε και προβάλλουμε.Γι'αυτό και είναι μεταβλητός κι όχι στατικός.'Οσο προσεγγίζουμε τις ιδέες των όντως όντων και του Αγαθού τόσο εξομοιωνόμαστε προς αυτά.Τότε γινόμαστε αληθινοί ιδεολάτρες.ΚΑΛΛΟΣ-ΑΡΜΟΝΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ.ΦΡΟΝΗΣΗ-ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ-ΑΝΔΡΕΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.Ούτος ο προορισμός...
Ο αγώνας για την Αρετή και η εξομοίωση με την Ιδέα του Αγαθού.Ένας ένας ξεπηδάμε μέσα στην μνημονική πυρίσπορη λίμνη και έξω από την κρύα θάλασσα του κόσμου.Κάθε αποκατάσταση δηλώνει και έναν φύλακα της Πολιτείας.
Όταν θα έχει συμπληρωθεί ένας αριθμός ψυχών,τότε ο κόσμος θα αλλάξει απότομα και τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο...
Ο Ιδεολόγος-Πολεμιστής δηλώνει εκείνον που νίκησε τον θάνατο και την ζωή.
Καθώς διαλύονται και αναδομούνται οι μορφές εντός του έλληνος λόγου-πυρός,τα πάντα φαίνονται να αλλάζουν και να εκπυρώνονται.Ο νους ανοίγεται στην ιδέα του απείρου ώσπου ο χρόνος αρχίζει να παγώνει και ο χώρος να αραιώνει.
Από ένα σημείο και μετά είναι δύσκολο να διακρίνουμε αν ο χώρος έγινε χρόνος ή ο χρόνος χώρος.Στο πεδίο αυτό αναπηδούμε ένας ένας και βυθιζόμαστε στην αιώνια μνημονική λίμνη διαπλάθωντας με μεγάλη προσπάθεια εντός μας ζώντες αδριάντες.
Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και βιώνουμε είναι ο κόσμος που νοούμε και προβάλλουμε.Γι'αυτό και είναι μεταβλητός κι όχι στατικός.'Οσο προσεγγίζουμε τις ιδέες των όντως όντων και του Αγαθού τόσο εξομοιωνόμαστε προς αυτά.Τότε γινόμαστε αληθινοί ιδεολάτρες.ΚΑΛΛΟΣ-ΑΡΜΟΝΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ.ΦΡΟΝΗΣΗ-ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ-ΑΝΔΡΕΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.Ούτος ο προορισμός...
Ο αγώνας για την Αρετή και η εξομοίωση με την Ιδέα του Αγαθού.Ένας ένας ξεπηδάμε μέσα στην μνημονική πυρίσπορη λίμνη και έξω από την κρύα θάλασσα του κόσμου.Κάθε αποκατάσταση δηλώνει και έναν φύλακα της Πολιτείας.
Όταν θα έχει συμπληρωθεί ένας αριθμός ψυχών,τότε ο κόσμος θα αλλάξει απότομα και τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο...
Ο Ιδεολόγος-Πολεμιστής δηλώνει εκείνον που νίκησε τον θάνατο και την ζωή.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;