Ναι, αλλά άλλο ίππος και άλλο όνος.

Ο Πλούταρχος δίνει ακριβή στοιχεία για το θέμα των 183 κόσμων. Λέει ότι σε κάθε πλευρά του τριγώνου υπάρχουν 60 και ένας σε κάθε μία γωνία από της τρεις, όχι ότι κάθε μοίρα είναι κόσμος, όπως και δεν αναφέρει τη λέξη "θείος διάκοσμος" αλλά σκέτο κόσμος.

Πάντως, είναι όμορφος ο όλος συσχετισμός σου! Αν θες προχώρα το και άλλο.

...............Ψυχή που εμφυσά τη δύναμη του Πυρός, μου έχει έρθει, και ανοίγοντας το Νου, ανυψώνεται πυρσοέλικτη εις τον Αιθέρα αντηχόντας τους πολύαστρους αθανάτους κύκλους της...............

Από τον τροπικό του Καρκίνου στο κέρας της Αμαλθείας Αιγός..Sat 21/03/2009 12:0

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ wrote:Οι όνοι αντιστοιχούν στα νεφρά όπου το ύδωρ γίνεται αί-μα και η φάτνη στο στομάχι όπου ο άρτος γίνεται σώμα.

Η στέρηση της Αμβροσίας συνδέεται με την Λήθη (στέρηση Α-ληθούς Μνήμης τε και Θείας Άλης-Περιπλάνησης) στους τρείς (3) Διά-κοσμους.Το να στερείται κανείς το Νέκταρ σημαίνει την στέρηση της Αθανασίας και την λάχεση-νομή βίων κλήρων στους (180) κόσμους της αορίστου δυάδος της υποκείμενης τροφού του μεγάλου και του μικρού,του μεικτού μεταξύ απείρου και πεπερασμένου στο οποίο το ένα δίνει μορφή αποτελώντας αρχή από άποψη ουσίας (απόρροιας των όντων) και το άλλο δημιουργεί μεγέθη στην μέθεξή του μικρού και του μεγάλου με το ένα, μακριά από τον χορό των θεών και την υπερβατική και μακάρια κατάσταση των όντως όντων.

Μάριε, πώς ακριβώς σχετίζονται τα νεφρά με τους όνους; Γιατί γράφεις τη λέξη αίμα, αί-μα; Υπάρχει κάποια ερμηνεία των συλλαβών; Τρείς Δία-κοσμοι και 180 κόσμοι; Αυτό τί ακριβώς είναι;

Υ.Γ: Δεν ρωτάω για να προχωρήσεις το κείμενο σου, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω, και επειδή βαριέμαι να σου τηλεφωνω

αν θες μου εξηγείς εδώ.

Στο φως ο τάφος της ΚλεοπάτραςΤρί 21/04/2009 9:0

Τον τάφο της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου ισχυρίζονται ότι εντόπισαν αρχαιολόγοι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα, το επίμαχο σημείο, το οποίο εντοπίστηκε με ειδικό ραντάρ, βρίσκεται 17 χιλιόμετρα έξω από την Αλεξάνδρεια, σε μια δαιδαλώδη σήραγγα περίπου 20 μέτρα κάτω από το ναό Ταμπουσίρις Μάγκνα που χτίστηκε το 300 π.Χ. προς τιμή της θεάς Ίσιδος.

Ομάδα αιγυπτιολόγων, υπό τον διευθυντή του Ανώτατου Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Αιγύπτου, Ζαχί Χαουάς, θα διεξάγουν ανασκαφές σε τρία σημεία της σήραγγας, ελπίζοντας να βρουν το σημείο ταφής της διασημότερης ίσως βασίλισσας στην ιστορία.

Σημειώνεται ότι πριν από περίπου τρία χρόνια, ο δρ. Χαουάς είχε επισημάνει ως πιθανό τόπο ταφής των δύο εραστών το συγκεκριμένο ναό. Σήμερα, ο ίδιος υποστηρίζει ότι αν πράγματι βρέθηκε ο νεκροθάλαμος της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου, ο τύμβος θα είναι μεγαλύτερος από εκείνο του Βασιλιά Τουταγχαμών, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1922.

Σε περσινές ανασκαφές στο ναό, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα μπρούντζινο άγαλμα της θεάς Αφροδίτης, μία αλαβάστρινη κεφαλή της βασίλισσας Κλεοπάτρας, μία μάσκα, η οποία πιστεύεται ότι ανήκε στον Μάρκο Αντώνιο, και 22 νομίσματα με την εικόνα της τελευταίας βασίλισσας των Αιγυπτίων.

Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησαν το 30 π.Χ. μετά την ήττα τους στη ναυμαχία του Ακτίου από τον Οκταβιανό.

Πηγή: http://www.skai.gr/master_story.php?id=118263

ΠΕΡΙ ΠΥΛΩΝΤετ 12/03/2008 22:0

Με τη εξής μικρή λεπτομέρεια, ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα που σχολιάστηκε δεν αναφέρει για ανατολή και δύση αλλά για βορρά και νότο. Και ας πούμε ότι έχει κάποια λογική αυτό που θέτεις, με τις πύλες στους 2 τροπικούς τί γίνεται;

Αναφέρεις περί δυισμού και παραπέμπεις στο γεγονός του Απολλώνος-Διονύσου, μόνο που έχουμε και τον Ηράκλειτο να αναφέρει ότι Άιδης και Διόνυσος είναι ένα και το αυτό, οπότε στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε τριπλό θέμα Απόλλων-Διόνυσος-Άιδης. Για το θέμα του Ζηνός-Διός με πρώτο τον Πλάτωνα στο Κρατύλο αναφέρει ότι είναι ένα όνομα που σημαίνει λόγος και ενωμένο δηλώνει τη φύση του Θεού. Δεν αρνούμαι τον δυισμό, απλά για τα συγκεκριμένα φέρω μία διαφορετική άποψη.

ΠΕΡΙ ΠΥΛΩΝΤετ 12/03/2008 13:0

ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ἔγραψε:Κοιτώντας ἀνατολικὰ ὁ νότος εἶναι στὰ δεξιὰ (ἡ πύλη τῶν θεῶν) καὶ ὁ βορᾶς στὰ ἀριστερά (ἡ πύλη τῶν θνητῶν).

Και αν κοιτάξουμε δυτικά τότε τα πράματα αντιστρέφονται και ο βοράς είναι εκ δεξιών και ο νότος εξ αριστερών. Η ουσία όμως είναι όχι πού θα κοιτάξουμε αλλά πού βρισκονται. Είναι ενδεικτικό ότι μία στο βορά και μία στην ανατολή και όχι δεξιά και αριστερά.

Σάκη αναλόγως τί εννοείς. Αν με τη λέξη διθύραμβο εννοείς δύο θύρες, τότε προφανώς έχουμε δύο θύρες-πύλες.

ΠΕΡΙ ΠΥΛΩΝΠέμ 18/10/2007 18:0

Μια μικρή επισήμανση.
Στο συγκερκιμένο έργο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, η μία Πύλη είναι για την κάθοδο των ανθρώπων, ενώ η άλλη είναι κάθοδος-άνοδος των θεϊκών εκφάνσεων, όπως μας λέγει και ο Όμηρος των Αθανάτων διάβα...

ΔΗΜΗΤΗΡ... ΣΤΑΧΥΣ... ΠΑΡΘΕΝΟΣMon 06/10/2008 20:0

Στην των Ελλήνων Μυ-θεολογία, μία από τις έξι (6) Θεές εκ των δώδεκα (12) Ολυμπίων συνολικώς, είναι η Δήμητρα, η Θεά της γεωργίας και μητέρα της Περσεφόνης. Η ονομασία της ερμηνεύεται από τον Δαιμόνιο Σωκράτη, στο έργο του Θείου Πλάτωνος «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», ως Δημήτηρ, καθότι δίδουσα ως μητήρ την εδωδή(=τροφή). Αλλά ποια τροφή; Από την μυ-θεολογία μας γίνεται γνωστό ότι η προαναφερομένη τροφή καθώς και σύμβολο της Δήμητρος είναι το στάχυ, και στο ορφικό θυμίαμα της , φέρει την ιδιότητα σταχυοτρόφου.

Εκ του στάχυ, λοιπόν, περνάμε στον αστερισμό της Παρθένου και αυτό διότι ο Α’ αστήρ, του αστερισμού τούτου, ονομάζεται Στάχυς. Επίσης, ένα ακόμη στοιχείο, είναι ότι ο Ε’ αστήρ της Παρθένου φέρει την ονομασία Προτρυγήτηρ, δηλάδη η ανάδυσή του προανήγγελλε την έναρξη του τρύγου. Η ανατολή της Παρθένου ξεκινάει περί τις αρχές του Μαρτίου και είναι ορατή μέχρι τον Αύγουστο. Ως γνωστόν, τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα οποία τα εδίδαξε η Δημήτηρ, ξεκινούν στις 15 του Σεπτεμβρίου (τα μεγάλα) και ο Ήλιος διατρέχει την Παρθένο από τις 14 Σεπτεμβρίου…

Σχεδόν σε όλους τους λαούς, ο αστερισμός αυτός εικονίζεται με μία παρθένο που κρατά στο δεξιό της χέρι κλαδί φοίνικος ή ελιάς και στο αριστερό στάχυ, συμβολίζοντας τη θεά της γεωργίας. Είναι εμφανές, λοιπόν, η μεγάλη συσχέτιση μεταξύ Δήμητρος και Αστερισμό της Παρθένου. Πριν να βιαστούν μερικοί να αναφέρουν ότι ως Παρθένος συμβολίζεται η Αθηνά ή η Άρτεμις, να αναφέρουμε ότι ο μέγας νεοπλατωνικός φιλόσοφος και διευθυντής της Ακαδημίας του Πλάτωνος, Πρόκλος, βάζει την Δήμητρα, την Αθηνά και την Άρτεμις στην λεγομένη Ζωογονική τριάδα των υπερκόσμιων-εγκόσμιων θεών.

Εκτός από αυτές τις θεές, ο Αστερισμός αυτός, ταυτίζεται και με την Ίσιδα από αιγυπτιακή πλευρά αλλά και με την Ηριγόνη από ελληνική πλευρά πάλι. Όπως η Δήμητηρ περιπλανήθηκε στη γη, αναζητώντας τη Περσεφόνη, και φέροντας ως σύμβολο το στάχυ, έτσι και η Ίσις περιπλανήθηκε στη γη αναζητώντας το σώμα του Οσίριδος και φέρεται να κρατά στο αριστερό της χέρι στάχυ. Πάντοτε κοντά τους, ο Κύων, με το λαμπρότερο άστρο του τον Σείριο, να τις βοηθάει˙ ο Άνουβις την Ίσιδα και η Μαίρα την Ηριγόνη. Και φυσικα, ο μέγας Κύων βρίσκεται όλως τυχαίως κοντά στον Αστερισμό της Παρθένου… Συν τοις άλλοις, τόσο η Ηριγόνη για το χαμό του Ικάριου, όσο και η Ίσις για τον θάνατο του Οσίριδος, έκοψαν έναν βόστρυχο από την κόμη τους και να που πάλι ως δια μαγείας, όχι πολύ μακριά, έχουμε την Κόμη της Βερενίκης, η οποία από σχολιαστή του Αράτου καθώς και από τον Καλλίμαχο ονομάζεται Βόστρυχος της Βερενίκης…

Βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε:
Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία, του Ζαν Ρισπεν
Ωγυγία, του Σταγειρίτη Αθανασίου
Οι Γάμοι του Κάδμου και της Αρμονίας, του Καλάσο Ρομπέρτο
Η Μυθολογία, η Ονοματολογία και τα Αξιοπαρατήρητα των Αστερισμών, του Πλακίδου Σταύρου
Κρατύλος, του Πλάτωνος
Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας, Υπόμνημα εις Κρατύλον Πλάτωνος, Υπόμνημα εις Τίμαιον Πλάτωνος, του Πρόκλου

ΤΡΑΓΩΔΙΑΤετ 02/05/2007 19:30

Ήταν δηλαδή πολύ δύσκολο να γράψεις ένα κείμενο από μέσα σου;;;;

Μακάρι φίλε Σταύρε, να υπήρχαν και άλλοι σαν και εσένα, με τέτοιες σκέψεις.

Αλλά έχω την απαίτηση από εσένα (επειδή κάτι γνωρίζω... :blues:

) να προχωρήσεις από τη θεωρία στην πράξη και να υψώσεις το χέρι-ξίφος σου στον ΑΗΡ...

ΤΡΑΓΩΔΙΑΤρί 01/05/2007 01:51

Τα ΑΣΤΡΑ εις τον ΩΚΕΑΝΟ κινούνται...
Σύντομα θα ευθιγραμμιστούν...
Τα ακούω να με καλλούν...
ΠΑΛΛΑΣ ΑΘΗΝΑ, επέτρεψέ μου να πεθάνω με ένα ΞΙΦΟΣ εις το χέρι...

ΤΡΑΓΩΔΙΑΤετ 25/04/2007 21:41

Σταύρο από τα λεγόμενά σου θα κρατήσω μόνο δύο συγκερκιμένες προτάσεις.

Η πρώτη είναι :

Απόσπασμα

διότι εφόσον αποκτήσουμε στοιχειώδη συνείδηση

Και η δεύτερη :

Απόσπασμα

ουσιαστικά αγωνιζόμαστε όσο μας αναλογεί(Μοίρα) δια την τελείωση του σύμπαντος

Διάλεξα τις δύο αυτές προτάσεις-παρατηρήσεις-απόψεις-θέσεις-θεάσεις διότι η μία ουσιαστικά συμπληρώνει την άλλη. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που αναφέρεις είναι ίσως το βασικότερο εφόδιο-όπλο στο νοητικό και όχι μόνο πόλεμο που διεξάγει ο κάθε άνθρωπος(;;;) ανάλογα βέβαια και ποιά θέση του επιτρέπουν (το ποιοί αφήνεται εις το καθένα από εσας να αποφασίσει) να έχει.

Δεν θα πω κάτι παραπάνω διότι δεν έχω την γνώση-εμπερεία και την "άδεια" για να αναπτύξω το όλο θέμα της "ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ"

ΥΜΝΟΙΣάβ 12/07/2008 01:53

Πρόκλου Ύμνος κοινός εις Θεούς

Κλῦτε, θεοί, σοφίης ἱερῆς οἴηκας ἔχοντες,
οἳ ψυχὰς μερόπων ἀναγώγιον ἁψάμενοι πῦρ
ἕλκετ᾽ ἐς ἀθανάτους, σκότιον κευθμῶνα λιπούσας
ὕμνων ἀρρήτοισι καθηραμένας τελετῇσι.
κλῦτε, σαωτῆρες μεγάλοι, ζαθέων δ᾽ ἀπὸ βίβλων
νεύσατ᾽ ἐμοὶ φάος ἁγνὸν ἀποσκεδάσαντες ὁμίχλην,
ὄφρα κεν εὖ γνοίην θεὸν ἄμβροτον ἠδὲ καὶ ἄνδρα•
μηδέ με ληθαίοις ὑπὸ χεύμασιν οὐλοὰ ῥέζων
δαίμων αἰὲν ἔχοι μακάρων ἀπάνευθεν ἐόντα,
μὴ κρυερῆς γενέθλης ἐνὶ κύμασι πεπτωκυῖαν
ψυχὴν οὐκ ἐθέλουσαν ἐμὴν ἐπὶ δηρὸν ἀλᾶσθαι
Ποινή τις κρυόεσσα βίου δεσμοῖσι πεδήσῃ.
ἀλλά, θεοί, σοφίης ἐριλαμπέος ἡγεμονῆες, κέκλυτ᾽,
ἐπειγομένῳ δὲ πρὸς ὑψιφόρητον ἀταρπὸν
ὄργια καὶ τελετὰς ἱερῶν ἀναφαίνετε μύθων.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣΔευ 25/02/2008 21:59

Των δε μύθων οι μεν εισι θεολογικοί, οι δε φυσικοί, οι δε ψυχικοί τε και υλικοί, και εκ τούτων μικτοί. Εισί δε θεολογικοί μεν οι μηδενί σώματι χρώμενοι αλλά τας ουσίας αυτάς των Θεών θεωρούντες* οίον αι του Κρόνου καταπόσεις των παίδων επειδή νοερός ο Θεός πας δε νους εις εαυτόν επιστρέφει, την ουσίαν ο μύθος αινίττεται του Θεού.
Φυσικώς δε τους μύθους έστι θεωρείν όταν τας περί τον Κοσμον ενεργείας λέγη τις των Θεών* ώσπερ ήδη τινές χρόνον μεν τον Κρόνον ενόμισαν, τα δε μέρη του χρόνου παίδας του Όλου καλέσαντες καταπίνεσθαι υπό του πατρός τους παίδάς φασιν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου 4.1.1 - 4.1.5)...Από τους μύθους, άλλοι είναι θεολογικοί, άλλοι φυσικοί, άλλοι ψυχικοί, άλλοι υλικοί, και άλλοι μεικτοί. Θεολογικοί είναι όσοι, χωρίς να καταφεύγουν σε κάποιο σώμα, θεωρούν τις ουσιές των Θεών, όπως ο μύθος του Κρόνου που καταβροχθίζει τα παιδιά του. Επειδή ο Θεός είναι νοερός και κάθε νους επιστρέφει στον εαυτό του, ο μύθος υπαιννίσεται την ουσία του Θεού.
Μπορούμε να θεωρήσουμε τους μύθους ώς φυσικούς, όταν αφορούν ενέργειες των Θεών για τον Κόσμο. Γι' αυτό λοιπόν και ορισμένοι ήδη αναγνώρισαν τον Κρόνο στον χρόνο, και αποκαλώντας <<παιδιά του Όλου>> τα μέρη του χρόνου, λένε ότι τα παιδιά καταβροχθίστηκαν από τον πατέρα.

Των δε Θεών οι μεν εισιν εγκόσμιοι, οι δε υπερ κόσμιοι. Εγκοσμίους δε λέγω αυτούς τους τον Κοσμον ποιούντας Θεούς* των δε υπερκοσμίων οι μεν ουσίας ποιούσι Θεών, οι δε νουν, οι δε ψυχάς* και δια τούτο τρεις έχουσι τάξεις και πάσας εν τοις περί τούτων λόγοις έστιν ευρείν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου" 6.1.1 - 6.1.6)... Ανάμεσα στους Θεούς, άλλοι είναι εγκόσμιοι και άλλοι υπερκόσμιοι. Εγκόσμιους αποκαλώ τους Θεούς εκείνους που δημιουργούν τον Κόσμο. Από τους υπερκόσμιους, άλλοι δημιουργούν τις ουσιές των Θεών, άλλοι τον νου, άλλοι τις ψυχές. Και για το λόγο αυτό περιλαμβάνουν τρεις τάξεις, τις οποίες μπορούμε να τις βρούμε στις διδασκαλίες που πραγματεύονται τα ζητήματα αυτα.

Απόδοση στη νεοελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣΔευ 03/12/2007 19:14

Όρα δε την των Ελλήνων σοφίαν ουτωσί διασκοπού μενος. Τον γαρ Δία τον νουν του κόσμου υπολαμβάνοντες, ος τα εν αυτώ εδημιούργησεν έχων τον κόσμο (Βλ. Πορφύριος "Περί Αγαλμάτων" 3.1-3.3)

Ζευς δε καθό νους αφ' ου προφέρει πάντα και δημιουργεί τοις νοήμασι. (Βλ. Πορφύριος "Περί Αγαλμάτων" 3.39-3.40)

Απλά και μόνο για να ληθούν τυχόν απορίες που έχουν μερικοί για το αν τελικά ο Ζευς-Δίας είναι Νους ή όχι.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣΠαρ 02/11/2007 22:09

Μία μικρή επεξήγηση για την κατάσταση του εύδοντος-εγερθέντος που αναφέρω παραπάνω.

άνθρωπος εν ευφρόνηι φάος άπτεται έαυτώ [αποθανών] αποσβεσθείς όψεις, ζών δε άπτεται τεθνεώτος εύδων, [αποσβεσθείς όψεις], εγρηγορώς άπτεται εύδοντος
"Ο Άνθρωπος μέσα εις την νύκτα το φως αγγίζει για τον εαυτόν του, αποθαμένος με κλειστά τα μάτια, και στη ζωή, στον ύπνο του και με κλειστά τα μάτια τον θάνατο αγγίζει, ενώ στο ξύπνιο του τον ύπνο αγγίζει"(Βλ. Ηράκλειτος απ. Νο. 26).

Το απόσπασμα αυτό από τον Ηράκλειτο δεν είναι σχήμα λόγου.
Νευροβιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν ότι οι άνθρωποι ζούμε δύο παράλληλες ζωές. Τις χωρίζει ένα "παραπέτασμα" στο κάτω στέλεχος του εγκεφάλου. Το παραπέτασμα συνίσταται σε:
1.Ηλεκτρική υπερδραστηριότητα, 40 φορές πάνω από το επίπεδο της εγρήγορσης, στη γεφυρο - γονατο - ινιακή περιοχή ή γγι (PGO). Είναι το "φως που ανάβει ο άνθρωπος όταν πάψει να βλέπει". Είμαστε πιο ξύπνιοι από το ξύπνιο.
2.Πλήρη μυϊκή παράλυση (εκτός από τις γρήγορες κινήσεις των ματιών) που προκαλεί η λειτουργία του κερκοφόρου πυρήνα "άλφα". Είναι ο "πεθαμένος ή κοιμισμένος" εαυτός.

Από το 1959 ο καθηγητής Michel Jouvet, διευθυντής του εργαστηρίου μοριακής ονειρολογίας, στη Λυών, είχε ανακαλύψει αυτή την αντιφατική φάση ύπνου, που γι' αυτό ονομάστηκε "παράδοξος". Παρατηρήστε την συνημμένη εικόνα την περιοχή γγι, που είναι η πηγή του ονείρου, και το ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του "δέντρου της ζωής", όπως ονομάζεται η παρεγκεφαλίδα στη Φυσιολογία(Βλ. Συννημένη εικόνα). Η παρεγκεφαλίδα δεν παίρνει μέρος στην ονειρική δραστηριότητα (από όσο βέβαια γνωρίζουμε). Αλλά μπορεί να συμβολίζει το "δέντρο της ζωής" του Κήπου ανατολικά της Εδέμ, στη εβραϊκή κοσμογονία. Όταν ο ιδιοκτήτης του Παράδεισου έδιωξε τον Αδάμ από τον Κήπο, τοποθέτησε τα Χερουβείμ και μια ρομφαία φλόγινη και περιστρεφόμενη να φυλάει το δέντρο, για να μη φάει ο Αδάμ από τους καρπούς του και "ζήσει αιωνίως". Στην εικόνα το μπλε χρώμα είναι ο χώρος του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Παρατηρούμε πως υπάρχει ένας ποταμός που έρχεται από την Εδέμ (σύμβολο του ανθρωπίνου σώματος) στον εγκέφαλο, κι από εκεί διαμερίζεται σε 4 κλάδους (τις 4 κοιλιές του εγκεφάλου), για να ποτίζεται ο Παράδεισος. Στην παραπάνω εικόνα διακρίνονται Οι χώροι του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με μπλε χρώμα. Δεξιά το δέντρο της παρεγκεφαλίδας, αριστερά, απέναντι, η περιοχή γγι. Νο. 1,2,3,4 αντιστοιχούν στις κοιλιές του εγκεφάλου. Μετά τη δημοσίευση της εργασίας των φυσιολόγων του Χάρβαρντ Mc Carley και Dr J. Allan, η ονειρική δραστηριότητα έγινε δεκτή ως μία ρυθμική,περιοδική λειτουργία. Αυτό καταγράφεται στον ηλεκτροεγκεφαλογράφο σαν περιοδική εμφάνιση σειράς αρμονικών ταλαντώσεων. Γι' αυτό ονομάζεται "βηματοδότης" η ανατομική δομή στην οποία εμφανίζεται η ονειρική δραστηριότητα. Επιπλέον, αυτό που υπογραμμίζουν οι φυσιολόγοι είναι η αυτονομία αυτής της περιοχής: την απομόνωσαν αφαιρώντας όλα τα μέρη του εγκεφάλου μπροστά από τη γέφυρα (συμπεριλαμβανομένων του υποθαλάμου, της υπόφυσης και της παρεγκεφαλίδας), σε εργαστηριακά παρασκευάσματα που διατηρήθηκαν ζωντανά για μήνες! Αυτά εξακολουθούσαν να ταλαντώνονται με τη συχνότητα ενός βιολογικού ρολογιού "ανάμεσα σε μια κατάσταση πολύ αρχαϊκής συνείδησης και ενός παράδοξου ύπνου". Από αυτό συμπεραίνεται ότι "υπάρχει αυτόνομη περιοδική ενεργοποίηση του βηματοδότη", της γέφυρας, ο οποίος ευθύνεται για τον παράδοξο ύπνο. Η ενέργεια, λοιπόν, που παρουσιάζεται στο όνειρο δεν είναι αποθηκευμένο ποσοστό ενέργειας μιας απωθημένης επιθυμίας, όπως υποστήριζε ο Φρόιντ. Οι εκφορτίσεις ενέργειας που προέρχονται από τον γγι "βηματοδότη" είναι βιολογική ενεργοποίηση των κυττάρων της "γέφυρας" και όχι μια καταπιεσμένη επιθυμία. Τα νευρικά κύτταρα είναι από μόνα τους πηγή ενέργειας και είναι αυτορρυθμιζόμενα δίκτυα. Κι αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια δεν έρχεται στον εγκέφαλο, αλλά ότι βρίσκεται ήδη εκεί.

Υ.Γ: Απορρώ πως ο καλός μου κύνας με ανέχεται...

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣΠέμ 18/10/2007 21:42

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε και την αμεση σχέση του 3Ε με τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου καθώς και με την τετρακτυία αφού όπως είπα 3Ε=ΕΙ=15=10 + 5 και το 10 είναι το αποτέλεσμα της αριθμητικής έκφρασεις της τετρακτυίας (1+2+3+4) και την σχέση που έχει με τα πλατωνικά στερεά που αναφέρονται στον ΤΙΜΑΙΟ καθώς και με τις 4+1 αισθήσεις που αναφέρονται στον Πλούταρχο στο Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς.---> Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς
http://fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=10&t=157

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣΤρί 16/10/2007 21:05

Για τρία «Ε» μας κάνει λόγο ο Πλούταρχος στο «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς»:
ότι δ' ουκ από σκοπού ταύτα λέγεται, γνοίη τις αν ακούσας των κατά το ιερόν το μεν χρυσούν ει Λιβίας της Καίσαρος γυναικός ονομαζόντων, το δε χαλκούν Αθηναίων· το δε πρώτον και παλαιότατον τη δ' ουσία ξύλινον έτι νυν των σοφών καλούσιν, ως ουχ ενός αλλά κοινόν ανάθημα πάντων γενόμενον.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 385.F.6 - 386.A.3)

Το Ε όμως αντιστοιχεί στον αριθμό 5(Ε=5) και εφόσον ομιλεί για τρία Ε (3Ε) θα έχουμε το εξής: Ε+Ε+Ε=5+5+5=15, το 15 είναι το ΙΕ ,το οποίο όμως είναι το ίδιο με το ΕΙ, αφού και τα δύο μας κάνουν το νούμερο 15. (Ι=10, Ε=5)
Σε αυτό το σημείο έρχεται ο Πλούταρχος και μας λέγει:
ο το ΕΙ καθιέρωσε τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 391.C.7 - 391.C.8)

Το πέντε όμως όπως μας λέγει στο ίδιο έργο μιμείται την αρχή που θέτει σε τάξη το σύμπαν, τη διακοσμούσαν αρχήν:
απομιμουμένου του αριθμού την τα όλα διακοσμούσαν αρχήν. (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.D.9 - 388.D.10)
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι -αφού το Ε=5 μιμείται τη διακοσμούσαν αρχή, η οποία αρχή δεν είναι παρά το ΘΕΙΟΝ και έχουμε τρία Ε συνολικά- έχουμε ένα σύστημα τριών ΘΕΙΩΝ-ΔΙΑΚΟΣΜΟΥΝΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, μία τριαδικότητα, μία μεταβολή τριών εκφάνσεων-υποστάσεων του ΘΕΙΟΥ, διότι ως άφθαρτος ο θεός και αίδιος πεφυκώς, υπό δη τινος ειμαρμένης γνώμης και λόγου μεταβολαίς εαυτού χρώμενος( Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.F.1 - 388.F.3).
Ο Πλούταρχος δηλαδή μας γνωστοποιεί για τον τριπλό υπερ-κόσμιο ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αρμονία διαμέσου του «Ε» του εν Δελφοίς. Αυτός ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ ή η τριπλή μεταβολή του ενός υπερ-κόσμιου ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ΟΥΡΑΝΟΣ-ΚΡΟΝΟΣ-ΖΕΥΣ/ΔΙΑΣ. (Το γιατί οι τρείς αυτές Θείες Εκφάνσεις είναι ΝΟΕΣ-ΛΟΓΟΙ γίνεται κατανοητό μέσα από τον «ΚΡΑΤΥΛΟ» του Πλάτωνος, «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» και «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» του Πρόκλου). Σε εικονική αναπαράσταση θα έχουμε το εξής:

Το κάθε «Ε» εκ των τριών που μας αναφέρει ο Πλούταρχος, αντιστοιχεί και σε ένα ΝΟΥ-ΛΟΓΟ. Ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ είναι αεί ων, κατά τον Ηράκλειτο εκ της Εφέσσου, ο οποίος στο πρώτο απόσπασμά του λέγει:
του δε λόγου τουδ' εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι και πρόσθεν η ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον· γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι, πειρώμενοι και επέων και έργων τοιούτων, οκοίων εγώ διηγεύμαι κατά φύσιν διαι ρέων έκαστον και φράζων όκως έχει. τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν, όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται
<<τον λόγον αυτόν ο οποίος είναι αεί ών οι άνθρωποι ευρίσκονται πάντοτε σε αδυναμία να τον παρακολουθήσουν και πριν τον ακούσουν και αφού ήδη τον ακούσουν, διότι, ενώ τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τον λόγον αυτόν, οι άνθρωποι φαίνονται να μην τον γνωρίζουν, παρ' ό, τι εκφέρουν λόγους και επιχειρούν έργα τέτοιου είδους, όπως αυτά τα οποία έγω εξηγώ διαιρώντας κάθε εν σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως και δηλώνοντας το ποιόν τους. Από τους άλλους, όμως, ανθρώπους διαφεύγει το νόημα όσων κάμνουν κατά την εγρήγορση, όπως ακριβώς λησμονούν όσα κάμνουν στον ύπνων τους>>,
και έχει άμεση σχέση με την ακοή, το ήπαρ και το σπάσιμο-ξεπέρασμα του φράγματος των δύο καταστάσεων του ανθρώπου που μας περιγράφει ο Ηράκλειτος στο παραπάνω απόσπασμα, του εύδοντος-εγερθέντος (κοιμώμενος-αφυπνισμένος). Είναι η ίδια κατάσταση που αντιλήφθηκε ο Leto Atreides(Λίτο Ατρείδης) στο έργο «DUNE» και λέγει: "the Sleeper must awaken"( ο κοιμώμενος πρέπει να αφυπνιστεί) για να πάρει την απάντηση από τον υιό του Paul-Orestes Atreides(Πολ-Ορέστης Ατρείδης): "Father, father, the Sleeper has awaken"(Πατέρα, πατέρα, ο κοιμώμενος αφυπνίστηκε).
Ο άνθρωπος όταν ακούσει τη «φωνή» του ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ αντιλαμβάνεται την έννοια του και το βαθύτερο νόημα μέσω της ψυχής του. Η πληροφορία-φωνή θα φθάσει στην ψυχή του ανθρώπου μέσω του ήπατος, στο οποίο καταλήγει η ακοή, όπως μας περιγράφει ο Πλάτων στον Τίμαιο:
«όλως μεν ουν φωνήν θώμεν την δι' ώτων υπ' αέρος εγκεφάλου τε και αίματος μέχρι ψυχής πληγήν διαδιδομένην, την δε υπ' αυτής κίνησιν, από της κεφαλής μεν αρχομένην, τελευτώσαν δε περί την του ήπατος έδραν, ακοήν»(Τίμαιος 67.b.2 - 67.b.5).
Η ακοή, λόγω της συγκεκριμένης πορείας που κάνει μέχρι το ήπαρ, το οποίο είναι κέντρο συναισθημάτων, παθών και σχετίζεται με τα αστρικά πεδία, μπορεί να ξεπεράσει το φράγμα μεταξύ των δύο καταστάσεων του εύδοντος-εγερθέντος. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αποκτά πείρα του αεί όντος λόγου. Η ακοή, δηλαδή, συνδέει τον εξωτερικό κόσμο των αισθήσεων με τον εσωτερικό χώρο της ψυχής. Η αρμονία του ΕΙ εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου δια της ακοής, η οποία αίσθησης αυτή δεν είναι πλήρως αντικειμενική σε αντίθεση με την όραση, αλλά βρίσκεται εντός του χώρου αντικειμένου-υποκειμένου.[Για τις πληροφορίες περί της ακοής βλ. «Ηράκλειτος» του Χ. Α. Λαμπρίδου, εκδ. ΚΛΕΙΩ, σελ. 52-53] Τα παραπάνω συμβαίνουν διότι όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης «Δια τι το ακουστόν μόνον ήθος έχει»(Προβλήματα 919b.26 - 919b.27). Τελειώνοντας, για να ενισχυθεί η άποψη-θέση-θέαση περί της άμεσης σχέσεως <<Ε>> με το ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος "αγγίζει" την ψυχή μέσω της φωνής-πληροφορίας-λόγου, παραθέτουμε τα κάτωθι λόγια του Πλουτάρχου:
«τας δε περί τον λόγον αυτός ενιέναι και προβάλλειν τω φύσει φιλοσόφω της ψυχής όρεξιν εμποιών αγωγόν επί την αλήθειαν» (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 384.F.1 - 384.F.3)

Με την των Ελλήνων Φιλότητα
και την του Υπερ-Κόσμιου Λόγου-Νου Φωτεινότητα
Γουλέτας Παναγιώτης
10-10-14007

Βιβλιογραφία:
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ» εκδ. Ζήτρος
ΠΛΑΤΩΝ «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», «ΤΙΜΑΙΟΣ» εκδ. Πάπυρος
ΠΡΟΚΛΟΣ «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ», «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» εκδ. Κάκτος
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ) Χ. Α. ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ εκδ. Κλειώ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ» εκδ. Κάκτος
ΠΡΟΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ»

Η σημασία της Ελληνικής ΦιλοσοφίαςΔευ 29/12/2008 15:22

Το παρόν κείμενο είναι από τον βιβλίο των ΤΣΕΛΛΕΡ - ΝΕΣΤΛΕ, "Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας" εκδ. το 1942 από το Παν/μιο Θεσσαλονίκης. Η πρώτη έκδοσή του ήταν το 1883 και η πρώτη του ελληνική μετάφραση το 1886 από τον Μαργαρίτη Ευαγγελίδη.

Η σημασία της ελληνική φιλοσοφίας

Γιατί καταγινόμαστε στην ελληνική φιλοσοφία ακόμα σήμερα, 1400 χρόνια από τότε που ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε (529 μ. Χ.) την τελευταία ελληνική φιλοσοφική σχολή, την Πλατωνική Ακαδημία της Αθήνας; Μιάμιση χιλιετηρίδα χριστιανική παιδεία δεν έφτασε να ξεπεράσει αυτή την «ειδωλολατρική» φιλοσοφία και να την κάνει άχρηστη για μας; Η φιλοσοφία των νέων χρόνων δεν προχώρησε τόσο πέρα από τα πορίσματα της ελληνικής διανόησης όσο η φυσική επιστήμη κ’ η τεχνική προχώρησαν πέρα από το σκαλοπάτι που το είχαν φτάσει στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, ώστε να μη χρειαζόμαστε να διδαχτούμε τίποτε απ’ αυτή; Μήπως κάθε λαός και κάθε εποχή δεν έχουν τη δική τους φιλοσοφία, και μπορεί η φιλοσοφία ενός από καιρό περασμένου λαού, όπως οι Έλληνες, να έχει για μας άλλο ενδιαφέρον παρά της αρχαιομάθειας; Τέτοια ερωτήματα είναι υποχρεωμένος να θέτει όποιος καταπιάνεται με τη μελέτη της ελληνική φιλοσοφίας και να προσπαθήσει ν’ απαντήσει σ’ αυτά.
Πρώτα είναι χωρίς άλλο μια ιστορική περιέργεια, που τραβάει και το νεότερο άνθρωπο σ’ αυτή τη μελέτη. Η ελληνική φιλοσοφία είναι σπουδαίο συστατικό της ευρωπαϊκής πνευματικής ζωής, που χωρίς αυτή δε θα μπορούσε να καταλάβομε την ανάπτυξή της. Μα σ’ αυτό το καθαρά ιστορικό αντίκρισμα η ιστορία της φιλοσοφίας προβάλλει σα μέρος της ιστορίας του πολιτισμού, πρώτα του πολιτισμού του ελληνικού λαού. Κ’ είναι μέρος της χωρίς άλλο, αφού το καθέ φιλοσοφικό σύστημα κ’ οι προσωπικοί του δημιουργοί ριζώνουν στη γενική πνευματική ιδιοσυγκρασία του καιρού, άρα είναι ιστορικά καθορισμένοι, ακόμα κι όταν ξεπερνούν την εποχή τους, και με τα διανοήματά τους δείχνουν καινούργιους δρόμους στις κατοπινές γενεές. Όμως η ιστορία της φιλοσοφίας έχει και τους ιδιαίτερους της νόμους, γιατί οι προσπάθειες των φιλοσόφων να λύσουν το κοσμικό πρόβλημα δεν παρουσιάζουν εξωτερική μονάχα και λίγο πολύ τυχαία αλληλουχία, παρά το ένα πρόβλημα φυτρώνει από το άλλο μ’ εσωτερική αναγκαιότητα, το ένα σύστημα σέρνει το άλλο πίσω του σαν προκοπή ή σα συμπλήρωμα, σαν αντίφαση ή σαν αντίθεση. Έτσι κ’ η ιστορία της φιλοσοφίας ενός λαού καθρεφτίζει την ανάπτυξη της διανόησής του κ’ η ιστορία της γνώσης καταντάει, από τη δική της μεριά, ένα κομμάτι γνώση της ιστορίας.
Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για ιστορία της φιλοσοφίας σε γενική έννοια; Ο κάθε λαός, ο κάθε πολιτισμένος κάν λαός, δεν κατάφερε να κάνει φιλοσοφία. Πολλοί λαοί έχουν αγίους, προφήτες, θρησκευτικούς μεταρρυθμιστές, πολύ λίγοι όμως φιλοσόφους. Από τους λαούς της αρχαιότητας υπολογίσιμοι είναι, εκτός από τους Έλληνες, μονάχα οι Ινδοί κι οι Κινέζοι. Για τους τελευταίους, αυτοί που ξέρουν τα φιλοσοφικά συγγράμματα, λένε πως η γλώσσα τους ακόμα δεν είναι κατάλληλη για φιλοσοφία. Το βαθύτερο τους σύστημα, ο ταοϊσμός του Λάο – Τσε, είναι περισσότερο μυστικισμός παρά φιλοσοφία, ενώ ο Κονγ – Τσε, που κατά τη δική του μαρτυρία είταν «μεταδότης κι όχι δημιουργός» και σφιχτοκρατιόταν από τη θρησκεία, είταν περισσότερο κήρυκας ηθικής παρά φιλόσοφος και δεν είχε αντίληψη για μεταφυσικά ζητήματα. Είναι αλήθεια πως οι Ινδοί έβγαλαν διάφορα φιλοσοφικά συστήματα, η ινδική φιλοσοφία όμως, ακόμα και στα πιο υλιστικά της συστήματα, δε χάνει ποτές την επαφή με τη θρησκεία, δε γίνεται δηλαδή ποτές ανεξάρτητη, και με τον απόκοσμό της χαρακτήρα είναι κάτι ολότελα ασυμβίβαστο με τη δική μας φύση. Όπως κι αν είναι όμως, δεν υπάρχει καμία συνάφεια ανάμεσα στη φιλοσοφική διανόηση των Κινέζων και των Ινδών είτε ανάμεσα στη διανόηση ενός από τους λαούς αυτούς και των Ελλήνων. Οι τρεις αυτοί λαοί δημιούργησαν τη φιλοσοφία τους αντλώντας από τη δική τους ουσία. Η ελληνική φιλοσοφία όμως έγινε η γενάρχισσα ολόκληρης της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Οι φιλοσοφικές ιδέες που βρίσκομε στα βιβλία των Ρωμαίων δεν είναι πρωτότυπες παρά δανεισμένες από τους Έλληνες και μεταδομένες με το φόρεμα της λατινικής γλώσσας στο μεσαιωνικό και νεότερο κόσμο.
Η ελληνική φιλοσοφία έχει, όπως όλα τα δημιουργήματα της ελληνικής διάνοιας, το γνώρισμα του πηγαίου και του θεμελιακού για την ανάπτυξη ολόκληρου του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ποτές ένας λαός δεν αντίκρισε την ουσία του και τους θεσμούς, τα ήθη κ’ έθιμα που ανάβλισαν απ’ αυτή, με τόσο μεγάλη απροκαταληψία όση οι Έλληνες, κανένας δεν κοίταξε το γύρω κόσμο κι ολόκληρο το σύμπαν με ανοιχτότερο μάτι. Κ’ η απροκαταληψία αυτή, ζευγαρωμένη με μια δυνατή αίσθηση της πραγματικότητας, που της αντιστοιχούσε μια όχι λιγότερο δυνατή αφαιρετική ικανότητα, τους έκανε ικανούς να καταλάβουν πολύ νωρίς τις θρησκευτικές τους παραστάσεις αυτό που είταν: πλάσματα της καλλιτεχνικής φαντασίας, και στη θέση ενός μυθικού κόσμου να βάλουν έναν άλλο φτιαγμένο με τη δύναμη της ανεξάρτητης ανθρώπινης διανόησης, του λόγου, που είχε την απαίτηση να εξηγεί την πραγματικότητα από φυσικά αίτια. Αν δεν είναι μικρότερη εκδούλευση το να βλέπει και να θέτει κανείς τα προβλήματα – γιατί το να έχει κανείς απορίες για τις καθιερωμένες, τις απλοϊκές αντιλήψεις, το θαυμάζειν, είναι η αρχή της φιλοσοφίας – από το να τα λύνει, ήδη από την άποψη αυτή οι Έλληνες κατάφεραν πράματα που θα μείνουν. Όλα τα βασικά ζητήματα της φιλοσοφίας, της θεωρητικής όσο και της πραχτικής, τα έθεσαν κι απάντησαν με τη χαρακτηριστική για το ελληνικό πνεύμα διάφανη καθαρότητα. Δημιούργησαν τις βασικές έννοιες της φιλοσοφίας, κ’ επειδή φιλοσοφία και φυσική είταν στην αρχή αχώριστες έφτιαξαν επίσης μεγάλο μέρος από τις έννοιες της φυσικής επιστήμης, που μέσα σ’ αυτές κινείται και μ’ αυτές δουλεύει ολόκληρη η κατοπινή ευρωπαϊκή φιλοσοφία κ’ επιστήμη. Θεμελίωσαν όλους τους βασικούς κλάδους της φιλοσοφίας, σχημάτισαν όλες τις τυπικές μορφές της κοσμοθεωρίας. Ακόμα κ’ η εκκλησιαστική φιλοσοφία του Μεσαίωνα, η Σχολαστική, δεν μπόρεσε να κάνει χωρίς αυτή και, σαν κινδύνευε να ναρκωθεί σ’ ένα παρανοημένο αριστοτελισμό, είταν πάλι το γνήσιο, το ξαναζωντανεμένο στην Αναγέννηση, ελεύθερο ελληνικό πνεύμα, που ξύπνησε τη νόηση και την έρευνα της εποχής σε καινούργια ζωή κι άνοιξε το δρόμο στη νεότερη φιλοσοφία. Κι αν στην τελευταία αυτή, με την ανάπτυξη των καθέκαστα επιστημών, και τα φιλοσοφικά προβλήματα έγιναν πολυπλοκότερα, πάλι τα βγάζει πέρα καλύτερα στις μπερδεψιές όποιος δε χάνει από το μάτι τις μεγάλες βασικές γραμμές της φιλοσοφικής διανόησης, που οι Έλληνες τις τράβηξαν μια για πάντα, και ξέρει ν’ ανάγει το περίπλοκο σε απλά αρχικά διανοήματα και να το καταλαβαίνει ξεκινώντας από τέτοια.
Όμως οι διανοητικές οικοδομές των Ελλήνων φιλοσόφων δεν πρέπει να περνούν μονάχα για προπαιδεία της νεότερης φιλοσοφίας, παρά να έχουν σαν εξαιρετική συμβολή στην ανάπτυξη της πνευματικής ζωής του ανθρώπου την ιδιαίτερη αξία τους. Είταν οι Έλληνες που ασφάλισαν ύστερα από αγώνα τη λευτεριά και την αυτοτέλεια της φιλοσοφικής διανόησης, που διαλάλησαν κ’ επίβαλαν την αυτονομία του λογικού, και μάλιστα από δυο απόψεις. Η «σοφία» στην ελληνική έννοια σήμαινε πάντα δίπλα στη θεωρητική ερμηνεία του κόσμου ένα ορισμένο πραχτικό αντίκρισμα της ζωής. Εκείνο λοιπόν που ξεχωρίζει τον Έλληνα «σοφόν» είναι, κοντά στην ανεξαρτησία της επιστημονικής διανόησης, η επίσης καθαρά λογικά θεμελιωμένη εσωτερική ελευθερία για τη ρύθμιση της ζωής, η «αυτάρκεια». Οι πρωτοπόροι Έλληνες φιλόσοφοι έζησαν κι όλας πάντα σα φιλόσοφοι. Αυτό ο Νίτσε το είπε «θαρρετή ξαστεριά φιλοσοφικής ζωής» και το είχε παράπονο που αυτό δεν βρίσκει στους φιλοσόφους των νέων χρόνων. Αν η απουσία θρησκευτικής δογματικής ευνοούσε τις προσπάθειες για τη δημιουργία και διάδοση της φιλοσοφικής ερμηνείας του κόσμου, η πραχτική φιλοσοφία, μια που έλειπε ηθική θεμελιωμένη στην αυθεντία της θρησκείας, γέμιζε κυριολεχτικά ένα κενό στην πνευματική κ’ ηθική ζωή του λαού, μια θέση που σε άλλους λαούς την έπιανε η πίστη στην αποκάλυψη, που κανόνιζε και την πραχτική ζωή. Αυτό έδωσε στην ελληνική φιλοσοφία τη μεγάλη της δημοτικότητα και θέση στη ζωή των Ελλήνων κι αργότερα των Ρωμαίων πολύ σπουδαιότερη και πολύ σημαντικότερη από κείνη που πήρε η φιλοσοφία των νέων χρόνων. Η τελευταία, παρόλες τις θεωρητικές επαγγελίες για την ανεξαρτησία της, είταν πάντα περιορισμένη από τη δύναμη της εκκλησιαστικής ζωής και μιας ηθικής μπλεγμένης με τη θρησκεία κ’ έμεινε υπόθεση των λογίων και χτήμα μικρού σχετικά κύκλου. Η ελληνική φιλοσοφία, αντίθετα, επειδή βλάστησε από το πνεύμα του λαού όπως πριν απ’ αυτήν η τέχνη κ’ η ποίηση, είναι οργανικό συστατικό του ελληνικού πολιτισμού και της ανήκει η ίδια υπέρχρονη σημασία, όπως στ’ άλλα δημιουργήματα των Ελλήνων, που με αυτά έχει στα καλύτερα της έργα κοινή την ξετελειωμένη καλλιτεχνική μορφή. Όπως τα τραγούδια του Ομήρου, όπως τα αριστουργήματα της αττικής τραγωδίας και της τέχνης των χρόνων του Περικλή, και το γέννημα αυτό του ελληνικού νου στέκεται εμπρός μας με αμάραντη δροσερότητα.

ΑΓΧΙΒΑΤΕΙΝ ΑΓΧΙΒΑΣΙΗΝΣάβ 28/06/2008 19:14

Μία μικρή παρεμαβατική δοξασία να διατυπώσω, χωρίς να θέλω να χαλάσω τη συνοχή των δημοσιεύσεών σας.

Για τον τίτλο του θέματος ΑΓΧΙΒΑΤΕΙΝ ΑΓΧΙΒΑΣΙΗΝ.
Είναι το 122ο απόσπασμα του Σκοτεινού και η λέξη αγχιβασίην προέρχεται εκ του άγχι=πλησίον/εξ ίσου και του βα από βαίνω.
Δηλαδή μία πορεία μεταξύ των εναντίων, πορεία η οποία έχει τη βάση της στη διαλεκτική, καθότι μόνο με τη διαλεκτική εντοπίζει κάποιος τον λόγο-Λόγο και δεν προβαίνει σε εσφαλμένες οδούς. Ο γενητός κόσμος έχει όντα και καταστάσεις που περιγράφονται μόνο από τη διαδικασία αυτή, αγχιβατικώς δηλαδή, διότι είναι μεσότητες μεταξύ των εναντίων, ήτοι πολικών αντιθέτων. Οι άνθρωποι όμως που δεν έχουν "μυηθεί" στη διαδικασία της διαλεκτικής δεν δύναται να κατανοήσουν τα γενητά και φθαρτά όντα με αποτέλεσμα να τα "ονοματίζουν" με όνομα ενός εκ των εναντίων. Περί αυτού μας λέγει ο Λαμπρίδης........................Εις τον χώρον των φαινομένων, όμως, υπάρχουν μόνον αγχιβατικά όντα, όπως θνητόν - αθάνατον, αντίξουν - συμφέρον.(...) Οι άνθρωποι ένεκα της ανεπιστημοσύνης των δεν βλέπουν την μικτήν φύσιν των όντων, την κρυφήν - φανεράν, αλλά μόνον την φανεράν. Ο Ηράκλειτος, όμως, δια της αγχιβατικής εκφράσεως κατορθώνει να δείξη ότι όντος και μένοντος του ενός τα <<πάντα ρεί>> και <<ουδέν μένει>>.......................(Βλ Χ. Α. Λαμπρίδης "Ηράκλειτος" σελ 428 εκδ Κλείω)

Ο Έλλην Ιδεολόγος - ΠολεμιστήςWed 29/10/2008 19:0

Η σημερινή εποχή κατά το γράφοντα παρομοιάζεται ως ένα άστυ με λειψυδρία. Το ύδωρ της Νιότης, της αναζωογονήσεως της ψυχής των αστών, είναι το Ελληνικό Θρώσκειν! Είναι επιτακτική ανάγκη να λουστούμε και να πιούμε από τα θεϊκά νάματα(=πηγαίο ύδωρ) της αρχαίας γνώσεως. Εμείς οι Έλληνες ,επιβάλλεται, να επανέλθουμε στον κοσμικό – αγαθό στοχασμό των προγόνων μας, να εν-οραματιστούμε με σεβασμό στην ιστορία και την παράδοση των πατέρων μας, τους εκφραστές του αγαθού, της φιλίας, του κάλλους και της αρμονίας. Ο πνευματικός ξεσηκωμός είναι, πλέον, επιτακτικός. Οφείλουμε να αφυπνιστούμε, να αντιδράσουμε σαν πνευματικά όντα, σπάζοντας όλα τα δεσμά των δογματισμών και της θεοφοβίας. Οι Έλληνες ομιλούσαν για Ιδεολατρεία και Θεοσέβεια. Πρέπει να γίνουμε εραστές της όντως γνώσεως, ελεύθεροι Άνθρωποι. Εξάλλου, όπως μας λέει και ο Σοφοκλής, παν το ζητούμενον αλώτόν, εκφεύγει δε ταμελούμενον, δηλαδή ότι επιδιώκεται μπορεί να επιτευχθεί, ότι παραμελείται ξεφεύγει. Ας ταξιδέψουμε(καθότι ταξιδεύω = τα άξια οδεύω) με φτερωτά λόγια (έπεα πτερόεντα) στον Όλυμπο και στα Ηλύσια Πεδία, στους ουρανούς κι στα άστρα, διότι ούτω θα μπορέσουμε να νοήσουμε το μεγαλείο του Απολλώνιου Φωτός εντός της ψυχής μας. Το Ελληνικό πνεύμα άρχισε και πάλι να προβάλλει σαν η μόνη ελπίδα που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα, από τον ηθικό και πνευματικό μαρασμό. Η σημερινή εποχή εκφράζεται από την υλική εξάρτηση, την μιζέρια και την εγωιστική αυταρέσκεια. Το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ πάνε περίπατο… Γράφονται αιματοβαμμένες σελίδες διαφθοράς και ύβρεως. Άλλα, η Ύβρις ουδέποτε ενεργεί μόνη της… Η Νέμεσις πάντοτε τη συνοδεύει… Ας γίνουμε πρωτοπόροι μιας άλλης εποχής, ενός πνευματικού κινήματος που θα είναι ταυτόχρονα χθόνιο, ουράνιο και υπερουράνιο θεσπίζοντας νέες μορφές συμπεριφοράς και σκέψεως, που θα συνδέει τον άνθρωπο με την επιστήμη του παρελθόντος και του μέλλοντος χαράζοντας μια νέα φωτεινή πορεία για την πατρίδα μας και τον κόσμο ολάκερο. Απώτερος στόχος μας, η πνευματική ανύψωση του ανθρώπου. Εξάλλου η μόνη ισότητα εντός του Κοσμικού Γίγνεσθαι είναι η σε όλα τα όντα δυνατότητα για εξέλιξη – ανέλιξη. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν, όλοι μας οφείλουμε σε Εκείνον.

Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!

Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)

Ο Έλλην Ιδεολόγος - ΠολεμιστήςSat 28/06/2008 12:0

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ wrote:Συμπάσχω και συντάσσομαι.Επόμενος.

Κάποτε, ένας τρελλλλλλλλλλλλλλλλλός είχε γράψει

...........και έγινε......η μεγάλη του βορά πύλη, η ευρισκόμενη ανάμεσα εις του Διδύμους και τον Ταύρο (Ρεστάου - 69), άνοιξε.........το πύρινο ΑΑΚΧΟΥΤ βρίσκεται στην θέση του, .......πλέον τίποτα δεν είναι το ίδιο. (16-22 Σεπ. 2006).
Ο μικρός Βασιλέας (Λαός = 144.003 Δαίμονες) δεν βρίσκεται πλέον εις την....υγρασία. Οι διαστάσεις άλλαξαν δια το ανθρώπινο γένος και όχι μόνον.

(Βλ http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=11&t=1952)

Οι διαστάσεις άλλαξαν, ναι, πράγματι, αλλά για να γίνει αντιληπτή η "αλλαγή" αυτή - η οποία πάντοτε βρίσκεται σε νοητικό επίπεδο - δεν χρειάζεται μόνο ενέργεια μιας Λυσιστράτης άλλα του καθε ανθρώπου που έχει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και θέλει να λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, εξασφαλίζοντας την ανοδική πορεία - ανέλιξη ψυχής στη Κοσμική Ψυχή - στο "Δένδρο της Ζωής" .

Εξάλλου
Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!..............(Βλ Καζαντζάκης "Ασκητική")

Αλλά ΑΡΧΕΙ