''Έστιν ουν τραγωδία, μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω'' έγραψε κάποτε ο Αριστοτέλης που μας έκανε την μέγιστη τιμή να ζήσει στη Γη μας και προσεπάθησε με πολύχρονους κόπους, και γράφοντας εκατοντάδες συγγράματα,να ελλογοποιήσει και να διδάξει τις επόμενες γενιές ανθρώπων.
Οι τραγωδίες ως γνωστόν, είχαν μυθολογικό περιεχόμενο εξεφρασμένο με ''γλυκό'' καλλιτεχνικό λόγο.
Γιατί όμως ο Αριστοτέλης έγραψε ότι η τραγωδία είναι μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας η οποία έχει σημαντικότατο μέγεθος και αντίκτυπο;
Η απάντηση είναι στο ότι οι μύθοι είναι αλληγορικές περιγραφές (τουλάχιστον) αστρονομικών και κοσμογονικών γεγονότων μιας απώτατης εποχής, οι οποίες σαφώς και είναι σπουδαία γεγονότα, και έχουν καταλυτικό αντίκτυπο ως τις μέρες μας, αλλά και στο μέλλον.
Εξάλλου οι μυθολόγοι ήταν πανεπιστήμονες, αστρονόμοι και λεπτολόγοι, διότι όπως μας λέει ο Πλούταρχος στο 'περί του ΕΙ του εν Δελφοίς' λίγο παραφρασμένα ''κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα πρός αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ γιά τούς μή νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ γιά εκείνους που αρχίζουν νά μαθαίνουν, νά ερωτούν, νά ενημερώνονται καί ΔΗΛΙΟΣ καί ΦΑΝΑΙΟΣ σέ όσους φανερώνεται καί διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν τήν αλήθεια καί ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν τήν Αλήθεια, φιλοσοφώντας''.
Οι μυθολόγοι λοιπόν μεταχειρίζονταν τη συμπαντική αλήθεια φιλοσοφώντας και αλληγορώντας, και σαφώς είχαν σημαντικότατους λόγους να παρουσιάζουν με τη μορφή μύθων την αλήθεια.
Τα κοσμογονικά όμως γεγονότα που περιγράφονται μέσω των μύθων, είναι πασιφανές πως έχουν και τις επιδράσεις τους στην πολύπαθη Γη μας, και στο δεύτερο σκέλος του ορισμού της τραγωδίας, ο Αριστοτέλης μας καλεί να αναλάβουμε δράση δηλαδή να γίνουμε εμείς οι ήρωες της προσωπικής μας τραγωδίας, διότι εφόσον αποκτήσουμε στοιχειώδη συνείδηση, και καταλάβουμε ότι μας κυνηγούν οι Ερινύες(τύψεις για πράξεις μας στο προσωπικό μας παρελθόν),οι οποίες στην πραγματικότητα(στην ψυχική μας κατάσταση) είναι πολύ πιο φοβερές απο την τερατώδη μορφή που τους έδωσαν οι μυθολόγοι, η ψυχή μας, θα κληθεί να λάβει τον χρησμό του Απόλλωνος(όπως ο Ορέστης ή ο Ηρακλής για παράδειγμα)ο οποίος με το νοητό αλλά και δυσνόητο του χρησμό θα μας δείξει σημεία για το δρόμο που ωφείλουμε να ακολουθήσουμε όσοι θέλουμε να φθάσουμε στην ψυχική μας κάθαρση, και όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης "δρώντων ου δι απαγγελίας, δι ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρση". Ο Απόλλωνας όμως δίνει χρησμούς οι οποίοι σταδιακά και με βάση την εντελέχεια αποσκοπούν στην συμπαντική τελείωση. Εμείς αποζητώντας και αγωνιζόμενοι δια την προσωπική μας κάθαρση, ουσιαστικά αγωνιζόμαστε όσο μας αναλογεί(Μοίρα) δια την τελείωση του σύμπαντος, διότι ο σκοπός του κάθε όντος είναι γρανάζι ενός μεγαλύτερου σκοπού, ο οποίος με τη σειρά του είναι γρανάζι ενός ακόμα μεγαλύτερου σκοπού και ούτω καθεξής, μέχρι να φθάσουμε στον υπέρτατο σκοπό δηλαδή την τελείωση, την παντελή πνευματοποίηση των όντων(παραφράζοντας απλουστευτικά τον Αριστοτέλη).
Άποψις του γράφοντος αυτό το μικρό κείμενο, είναι πως ο Αριστοτέλης με τον ορισμό της τραγωδίας μας καλεί να γίνουμε οι ήρωες της τραγωδίας μας,κατά την οποία θα δράσουμε χωρίς φόβο, με πράξεις και όχι μόνο με λόγια(δρώντων ού δι΄απαγγελίας), και χωρίς έλεος στους νοητικούς μας εχθρούς(να υποτάξουμε τις αρνητικές σκέψεις),ώστε να επιτύχουμε την κάθαρση.
Οι τραγωδίες ως γνωστόν, είχαν μυθολογικό περιεχόμενο εξεφρασμένο με ''γλυκό'' καλλιτεχνικό λόγο.
Γιατί όμως ο Αριστοτέλης έγραψε ότι η τραγωδία είναι μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας η οποία έχει σημαντικότατο μέγεθος και αντίκτυπο;
Η απάντηση είναι στο ότι οι μύθοι είναι αλληγορικές περιγραφές (τουλάχιστον) αστρονομικών και κοσμογονικών γεγονότων μιας απώτατης εποχής, οι οποίες σαφώς και είναι σπουδαία γεγονότα, και έχουν καταλυτικό αντίκτυπο ως τις μέρες μας, αλλά και στο μέλλον.
Εξάλλου οι μυθολόγοι ήταν πανεπιστήμονες, αστρονόμοι και λεπτολόγοι, διότι όπως μας λέει ο Πλούταρχος στο 'περί του ΕΙ του εν Δελφοίς' λίγο παραφρασμένα ''κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα πρός αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ γιά τούς μή νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ γιά εκείνους που αρχίζουν νά μαθαίνουν, νά ερωτούν, νά ενημερώνονται καί ΔΗΛΙΟΣ καί ΦΑΝΑΙΟΣ σέ όσους φανερώνεται καί διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν τήν αλήθεια καί ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν τήν Αλήθεια, φιλοσοφώντας''.
Οι μυθολόγοι λοιπόν μεταχειρίζονταν τη συμπαντική αλήθεια φιλοσοφώντας και αλληγορώντας, και σαφώς είχαν σημαντικότατους λόγους να παρουσιάζουν με τη μορφή μύθων την αλήθεια.
Τα κοσμογονικά όμως γεγονότα που περιγράφονται μέσω των μύθων, είναι πασιφανές πως έχουν και τις επιδράσεις τους στην πολύπαθη Γη μας, και στο δεύτερο σκέλος του ορισμού της τραγωδίας, ο Αριστοτέλης μας καλεί να αναλάβουμε δράση δηλαδή να γίνουμε εμείς οι ήρωες της προσωπικής μας τραγωδίας, διότι εφόσον αποκτήσουμε στοιχειώδη συνείδηση, και καταλάβουμε ότι μας κυνηγούν οι Ερινύες(τύψεις για πράξεις μας στο προσωπικό μας παρελθόν),οι οποίες στην πραγματικότητα(στην ψυχική μας κατάσταση) είναι πολύ πιο φοβερές απο την τερατώδη μορφή που τους έδωσαν οι μυθολόγοι, η ψυχή μας, θα κληθεί να λάβει τον χρησμό του Απόλλωνος(όπως ο Ορέστης ή ο Ηρακλής για παράδειγμα)ο οποίος με το νοητό αλλά και δυσνόητο του χρησμό θα μας δείξει σημεία για το δρόμο που ωφείλουμε να ακολουθήσουμε όσοι θέλουμε να φθάσουμε στην ψυχική μας κάθαρση, και όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης "δρώντων ου δι απαγγελίας, δι ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρση". Ο Απόλλωνας όμως δίνει χρησμούς οι οποίοι σταδιακά και με βάση την εντελέχεια αποσκοπούν στην συμπαντική τελείωση. Εμείς αποζητώντας και αγωνιζόμενοι δια την προσωπική μας κάθαρση, ουσιαστικά αγωνιζόμαστε όσο μας αναλογεί(Μοίρα) δια την τελείωση του σύμπαντος, διότι ο σκοπός του κάθε όντος είναι γρανάζι ενός μεγαλύτερου σκοπού, ο οποίος με τη σειρά του είναι γρανάζι ενός ακόμα μεγαλύτερου σκοπού και ούτω καθεξής, μέχρι να φθάσουμε στον υπέρτατο σκοπό δηλαδή την τελείωση, την παντελή πνευματοποίηση των όντων(παραφράζοντας απλουστευτικά τον Αριστοτέλη).
Άποψις του γράφοντος αυτό το μικρό κείμενο, είναι πως ο Αριστοτέλης με τον ορισμό της τραγωδίας μας καλεί να γίνουμε οι ήρωες της τραγωδίας μας,κατά την οποία θα δράσουμε χωρίς φόβο, με πράξεις και όχι μόνο με λόγια(δρώντων ού δι΄απαγγελίας), και χωρίς έλεος στους νοητικούς μας εχθρούς(να υποτάξουμε τις αρνητικές σκέψεις),ώστε να επιτύχουμε την κάθαρση.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Όπως είπε και ο μέγιστος Αριστοτέλης πρέπει να νικήσουμε τους εσωτερικούς μας εχθρούς,να υποτάξουμε τα εγώ μας.Όταν συμβεί αυτό και γνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας θα αισθανόμαστε κάθε μέρα και από λίγο,κάθε μέρα περισσότερο πλούτη χρωμάτων,δονήσεις που θα συνταράζουν τον εσωτερικό μας κόσμο και μετά από αυτή την νίκη του προσωπικού μας μικρόκοσμου
θα είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε τους υπόλοιπους συν-ανθρώπους μας όπως έκαναν κάποτε οι προγονοί μας και έδωσαν το φώς του πολιτισμού σε όλη την οικουμένη.
θα είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε τους υπόλοιπους συν-ανθρώπους μας όπως έκαναν κάποτε οι προγονοί μας και έδωσαν το φώς του πολιτισμού σε όλη την οικουμένη.
τη ρωμιοσύνη μη την κλαίς
Σταύρο από τα λεγόμενά σου θα κρατήσω μόνο δύο συγκερκιμένες προτάσεις.
Η πρώτη είναι :
Και η δεύτερη :
Διάλεξα τις δύο αυτές προτάσεις-παρατηρήσεις-απόψεις-θέσεις-θεάσεις διότι η μία ουσιαστικά συμπληρώνει την άλλη. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που αναφέρεις είναι ίσως το βασικότερο εφόδιο-όπλο στο νοητικό και όχι μόνο πόλεμο που διεξάγει ο κάθε άνθρωπος(;;;) ανάλογα βέβαια και ποιά θέση του επιτρέπουν (το ποιοί αφήνεται εις το καθένα από εσας να αποφασίσει) να έχει.
Δεν θα πω κάτι παραπάνω διότι δεν έχω την γνώση-εμπερεία και την "άδεια" για να αναπτύξω το όλο θέμα της "ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ"
Η πρώτη είναι :
| Απόσπασμα |
| διότι εφόσον αποκτήσουμε στοιχειώδη συνείδηση |
Και η δεύτερη :
| Απόσπασμα |
| ουσιαστικά αγωνιζόμαστε όσο μας αναλογεί(Μοίρα) δια την τελείωση του σύμπαντος |
Διάλεξα τις δύο αυτές προτάσεις-παρατηρήσεις-απόψεις-θέσεις-θεάσεις διότι η μία ουσιαστικά συμπληρώνει την άλλη. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που αναφέρεις είναι ίσως το βασικότερο εφόδιο-όπλο στο νοητικό και όχι μόνο πόλεμο που διεξάγει ο κάθε άνθρωπος(;;;) ανάλογα βέβαια και ποιά θέση του επιτρέπουν (το ποιοί αφήνεται εις το καθένα από εσας να αποφασίσει) να έχει.
Δεν θα πω κάτι παραπάνω διότι δεν έχω την γνώση-εμπερεία και την "άδεια" για να αναπτύξω το όλο θέμα της "ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ"
Τα ΑΣΤΡΑ εις τον ΩΚΕΑΝΟ κινούνται...
Σύντομα θα ευθιγραμμιστούν...
Τα ακούω να με καλλούν...
ΠΑΛΛΑΣ ΑΘΗΝΑ, επέτρεψέ μου να πεθάνω με ένα ΞΙΦΟΣ εις το χέρι...
Σύντομα θα ευθιγραμμιστούν...
Τα ακούω να με καλλούν...
ΠΑΛΛΑΣ ΑΘΗΝΑ, επέτρεψέ μου να πεθάνω με ένα ΞΙΦΟΣ εις το χέρι...
Ο Ορέστης αναγνώρισε ότι η ευθύνη για το θάνατο της μητρός του Κλυταιμνήστρας ήταν αποκλειστικά δική του, τελικά δικάστηκε στον Άρειο πάγο και αθωώθηκε.
Ο Ηρακλής αναγνώρισε την ευθύνη του φόνου των παιδιών του,πήγε στους Δελφούς,υπηρέτησε τον Ευρυσθέα,και έπειτα απο πολύμοχθους άθλους τον εδέχθησαν οι θεοί με τιμές στον Όλυμπο.
Ο Οδυσσέας έπειτα απο πολύχρονες ταλαιπωρίες έφθασε στην Ιθάκη του, το πραγματικό του σπίτι.
Ο Λεωνίδας γνώριζε απο το μαντείο ότι θα πεθάνει, πολέμησε όμως,μέχρι τέλους, και τον τιμούμε εμείς τώρα,αν και δεν είμαι σίγουρος αν αυτή είναι η μόνη τιμή που απολαμβάνει.
Η Ιφιγένεια αποφάσισε να θυσιαστεί για το κοινό καλό, η Άρτεμις την φυγάδευσε στη χθόνα των Ταύρων.
Ο Φιλοκτήτης απείχε πολύ καιρό απο την Τροία,τσιμπημένος απο την Ύδρα,και έμενε μόνος του σε ένα νησί και περνούσε τα πάνδεινα, με το δηλητήριο της Ύδρας να του φέρνει δυσβάσταχτους πόνους.Επέστρεψε στην υπηρεσία της πατρίδας του,οι γιατροί της οποίας του γιάτρεψαν τις πληγές,και με τη χρήση του αλάθητου Χρυσού του τόξου,δώρου του Ηρακλή η Τροία έπεσε.
Ο Λουκιανός ήξερε ότι του κρατούσαν οι ήρωες μια θέση στα νησιά των Μακάρων,δεν έμεινε άπραγος, επέστρεψε στη Γη και βρήκε το δικό του δρόμο της επιστροφής,γράφοντας συγκλονιστικά κείμενα για τις επόμενες γενεές,δείχνοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους.
Ο Αλέξανδρος υπέστη φοβερές ταλαιπωρίες,αλλά είχε όραμα, και δεν είχε φόβο, πάντα έμπαινε πρώτος στη μάχη παρ'ότι βασιλιάς.
Ο Περσέας, ο Ιάσωνας, ο Πλάτων, ο Πλούταρχος,ο Αριστοτέλης, ο κατάλογος είναι ατέλειωτος και συνεχίζεται ως τους ήρωες των ημερών μας.
Οι μυθικοί ήρωες είναι αρχέτυπα που οφείλουμε να διαλογιστούμε πάνω σε αυτά και να προβάλουμε την ιστορία τους πάνω στη ζωή μας,και γιατί όχι να θεωρήσουμε τον εαυτό μας έναν άλλο Ηρακλή, έναν άλλο Οδυσσέα,έναν άλλο Λεωνίδα, εμείς που λέμε ότι είμαστε Έλληνες, ενώ απέχουμε έτη φωτός απο την πραγματική ουσία του Έλληνα.
Ωφείλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των ηρωικών ιστορικών προσώπων που με τόσο στόμφο διατυμπανίζουμε ότι είμαστε απόγονοι τους,ενώ ούτε καν γνωρίζουμε τα έργα τους και την αυτοθυσία τους για τις ανώτερες ιδέες τους.
Ίσως όχι άδικα Θα αναρωτείτε, μα εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι δεν έχουμε αυτή τη δύναμη, είναι άλλες οι εποχές,δεν υπάρχει ελπίδα και πολλά άλλα.
Τότε τι σας κάνει να μπαίνετε σε αυτή τη δημοθοίνια, τι σας ωθεί να μελετάτε τη μυθολογία, την ιστορία και τη φιλοσοφία;
Τι σας ωθεί να μελετάτε το άδικο που συμβαίνει στον κόσμο;
Τι γεγονότα, φυσιολογικά και 'παράξενα' σαν κάποιο αόρατο χέρι,σας έχουν φέρει στο σημείο αυτή τη στιγμή να διαβάζετε αυτές τις γραμμές;
Πώς έφτασε η ζωή σας σε αυτό το σημείο;
Τι θυσίες έκαναν οι δικοί σας για εσάς;
Τι λάθη κάνατε και πρέπει να τα αναγνωρίσετε και να τα διορθώσετε.
Τι έχει φέρει την χρυσή ψυχή σας στο σημείο να αισθάνεται αδύναμη;
Τι εγκαύματα έχει η ψυχή σας και θα δικάσει ο δίκαιος Ραδάμανθυς όταν περάσετε τις πύλες του Άδη ώστε να σας κρίνει και να σας αφήσει να μεταβείτε στα Ηλύσια πεδία;
Πως μπορείτε να γιατρέψετε αυτά τα εγκαύματα;
Ο Λουκιανός λέει πως με τη φιλοσοφία και τη γνώση της αληθείας σιγά σιγά γιατρεύονται.
Η γνώση έστω και ψυγμάτων αληθείας, θα εξυψώσει την ψυχή σας,ένα αόρατο φως θα σας οδηγήσει στην απαλλαγή του φόβου. Απο τα ενδόμυχα της ψυχής σας θα καταλάβετε πως κάτι επιτέλους πρέπει να κάνετε και εσείς,για τη δική σας εξέλιξη και την κοινή εξέλιξη και ότι γίνει.
Οπότε συνεχίζουμε να μελετούμε,κυνηγάμε το όραμα,ψάχνουμε τρόπους να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και το σύνολο και τους εφαρμόζουμε.Ρωτάμε στους έμπιστους φίλους μας τις απορίες μας. Απαλλάσουμε σιγά σιγά την ψυχή μας απο τις κακές επιρροές(σκέψεις και αφύσικες τροφές).Η οποιαδήποτε μικρή πράξη αρετής μας κάνει λίγο ακόμα πιο ενάρετους στο δρόμο προς την ευδαιμονία.
Όπου φθάσουμε, το ταξίδι μετράει, και ο έχων αγαθές προθέσεις ανταμοίβεται.
ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ
Πριν αποφασίσω να γράψω αυτές τις γραμμές, το μυαλό μου ήταν εντελώς άδειο. Δύο καλοί μου φίλοι όμως μου είπαν να προσπαθήσω να γράψω.
Το αν είναι καλό αυτό το κείμενο δε μπορώ να το κρίνω.
Με ενδιαφέρει όμως που προσπάθησα να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει,που κόπιασα έστω και λίγο.Που προσπάθησα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να κάνω μια μικρή πράξη αρετής προς όλους σας και να ξύσω λίγο τα εγκαύματα της ψυχής μου και να βρώ το δικό μου δρόμο για τα νησιά των Μακάρων,και εν τέλει να ευχαριστήσω τους δύο φίλους μου.
Ο Ηρακλής αναγνώρισε την ευθύνη του φόνου των παιδιών του,πήγε στους Δελφούς,υπηρέτησε τον Ευρυσθέα,και έπειτα απο πολύμοχθους άθλους τον εδέχθησαν οι θεοί με τιμές στον Όλυμπο.
Ο Οδυσσέας έπειτα απο πολύχρονες ταλαιπωρίες έφθασε στην Ιθάκη του, το πραγματικό του σπίτι.
Ο Λεωνίδας γνώριζε απο το μαντείο ότι θα πεθάνει, πολέμησε όμως,μέχρι τέλους, και τον τιμούμε εμείς τώρα,αν και δεν είμαι σίγουρος αν αυτή είναι η μόνη τιμή που απολαμβάνει.
Η Ιφιγένεια αποφάσισε να θυσιαστεί για το κοινό καλό, η Άρτεμις την φυγάδευσε στη χθόνα των Ταύρων.
Ο Φιλοκτήτης απείχε πολύ καιρό απο την Τροία,τσιμπημένος απο την Ύδρα,και έμενε μόνος του σε ένα νησί και περνούσε τα πάνδεινα, με το δηλητήριο της Ύδρας να του φέρνει δυσβάσταχτους πόνους.Επέστρεψε στην υπηρεσία της πατρίδας του,οι γιατροί της οποίας του γιάτρεψαν τις πληγές,και με τη χρήση του αλάθητου Χρυσού του τόξου,δώρου του Ηρακλή η Τροία έπεσε.
Ο Λουκιανός ήξερε ότι του κρατούσαν οι ήρωες μια θέση στα νησιά των Μακάρων,δεν έμεινε άπραγος, επέστρεψε στη Γη και βρήκε το δικό του δρόμο της επιστροφής,γράφοντας συγκλονιστικά κείμενα για τις επόμενες γενεές,δείχνοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους.
Ο Αλέξανδρος υπέστη φοβερές ταλαιπωρίες,αλλά είχε όραμα, και δεν είχε φόβο, πάντα έμπαινε πρώτος στη μάχη παρ'ότι βασιλιάς.
Ο Περσέας, ο Ιάσωνας, ο Πλάτων, ο Πλούταρχος,ο Αριστοτέλης, ο κατάλογος είναι ατέλειωτος και συνεχίζεται ως τους ήρωες των ημερών μας.
Οι μυθικοί ήρωες είναι αρχέτυπα που οφείλουμε να διαλογιστούμε πάνω σε αυτά και να προβάλουμε την ιστορία τους πάνω στη ζωή μας,και γιατί όχι να θεωρήσουμε τον εαυτό μας έναν άλλο Ηρακλή, έναν άλλο Οδυσσέα,έναν άλλο Λεωνίδα, εμείς που λέμε ότι είμαστε Έλληνες, ενώ απέχουμε έτη φωτός απο την πραγματική ουσία του Έλληνα.
Ωφείλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των ηρωικών ιστορικών προσώπων που με τόσο στόμφο διατυμπανίζουμε ότι είμαστε απόγονοι τους,ενώ ούτε καν γνωρίζουμε τα έργα τους και την αυτοθυσία τους για τις ανώτερες ιδέες τους.
Ίσως όχι άδικα Θα αναρωτείτε, μα εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι δεν έχουμε αυτή τη δύναμη, είναι άλλες οι εποχές,δεν υπάρχει ελπίδα και πολλά άλλα.
Τότε τι σας κάνει να μπαίνετε σε αυτή τη δημοθοίνια, τι σας ωθεί να μελετάτε τη μυθολογία, την ιστορία και τη φιλοσοφία;
Τι σας ωθεί να μελετάτε το άδικο που συμβαίνει στον κόσμο;
Τι γεγονότα, φυσιολογικά και 'παράξενα' σαν κάποιο αόρατο χέρι,σας έχουν φέρει στο σημείο αυτή τη στιγμή να διαβάζετε αυτές τις γραμμές;
Πώς έφτασε η ζωή σας σε αυτό το σημείο;
Τι θυσίες έκαναν οι δικοί σας για εσάς;
Τι λάθη κάνατε και πρέπει να τα αναγνωρίσετε και να τα διορθώσετε.
Τι έχει φέρει την χρυσή ψυχή σας στο σημείο να αισθάνεται αδύναμη;
Τι εγκαύματα έχει η ψυχή σας και θα δικάσει ο δίκαιος Ραδάμανθυς όταν περάσετε τις πύλες του Άδη ώστε να σας κρίνει και να σας αφήσει να μεταβείτε στα Ηλύσια πεδία;
Πως μπορείτε να γιατρέψετε αυτά τα εγκαύματα;
Ο Λουκιανός λέει πως με τη φιλοσοφία και τη γνώση της αληθείας σιγά σιγά γιατρεύονται.
Η γνώση έστω και ψυγμάτων αληθείας, θα εξυψώσει την ψυχή σας,ένα αόρατο φως θα σας οδηγήσει στην απαλλαγή του φόβου. Απο τα ενδόμυχα της ψυχής σας θα καταλάβετε πως κάτι επιτέλους πρέπει να κάνετε και εσείς,για τη δική σας εξέλιξη και την κοινή εξέλιξη και ότι γίνει.
Οπότε συνεχίζουμε να μελετούμε,κυνηγάμε το όραμα,ψάχνουμε τρόπους να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και το σύνολο και τους εφαρμόζουμε.Ρωτάμε στους έμπιστους φίλους μας τις απορίες μας. Απαλλάσουμε σιγά σιγά την ψυχή μας απο τις κακές επιρροές(σκέψεις και αφύσικες τροφές).Η οποιαδήποτε μικρή πράξη αρετής μας κάνει λίγο ακόμα πιο ενάρετους στο δρόμο προς την ευδαιμονία.
Όπου φθάσουμε, το ταξίδι μετράει, και ο έχων αγαθές προθέσεις ανταμοίβεται.
ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ
Πριν αποφασίσω να γράψω αυτές τις γραμμές, το μυαλό μου ήταν εντελώς άδειο. Δύο καλοί μου φίλοι όμως μου είπαν να προσπαθήσω να γράψω.
Το αν είναι καλό αυτό το κείμενο δε μπορώ να το κρίνω.
Με ενδιαφέρει όμως που προσπάθησα να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει,που κόπιασα έστω και λίγο.Που προσπάθησα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να κάνω μια μικρή πράξη αρετής προς όλους σας και να ξύσω λίγο τα εγκαύματα της ψυχής μου και να βρώ το δικό μου δρόμο για τα νησιά των Μακάρων,και εν τέλει να ευχαριστήσω τους δύο φίλους μου.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ήταν δηλαδή πολύ δύσκολο να γράψεις ένα κείμενο από μέσα σου;;;; 
Μακάρι φίλε Σταύρε, να υπήρχαν και άλλοι σαν και εσένα, με τέτοιες σκέψεις.
Αλλά έχω την απαίτηση από εσένα (επειδή κάτι γνωρίζω...
) να προχωρήσεις από τη θεωρία στην πράξη και να υψώσεις το χέρι-ξίφος σου στον ΑΗΡ...
Μακάρι φίλε Σταύρε, να υπήρχαν και άλλοι σαν και εσένα, με τέτοιες σκέψεις.
Αλλά έχω την απαίτηση από εσένα (επειδή κάτι γνωρίζω...
) να προχωρήσεις από τη θεωρία στην πράξη και να υψώσεις το χέρι-ξίφος σου στον ΑΗΡ...Προς τιμήν του Διονύσου γίνονταν κατά την αρχαιότητα τέσσερις εορτές:
α.τα Μικρά κατ'αγρούς Διονύσια
β.τα Μεγάλα εν άστει Διονύσια
γ.τα Ανθεστήρια
δ.τα Λήναια.
Κατά τα Λήναια εδιδάσκοντο οι τραγωδίες.,ενώ από το 534 π.Χ. εδιδάσκοντο επισήμως εις τα εν άστει Διονύσια.
Τα Μεγάλα εν άστει Διονύσια διαρκούσαν 6 ημέρες όπου κατά τις 3 τελευταίες διεξήγοντο οι δραματικοί αγώνες.
Ο υποψήφιος ποιητής υπέβαλλε εις τον κριτή 3 τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα.Ο κριτής εξέταζε τα έργα όλων των υποψηφίων εκ των οποίων εκλέγονταν οι τρείς καλύτεροι ήτοι χορόν δηλαδή μετά επιτροπής ακρόασης-παρουσίασης.
Οι ποιητές επληρώνοντο από το δημόσιο ταμείο,όπως και οι υποκριτές-ηθοποιοί.Τα έξοδα του Χορού τα αναλάμβαναν οι
χορηγοί δηλαδή 3 πλούσιοι Αθηναίοι ο καθένας από τους οποίους αναλάμβανε έναν εκ των διαγωνιζομένων.
Ο ποιητής σκηνοθετούσε το έργο του,ασκούσε το χορό εν άσματι και εν όρχησι ασκόντας και μαθήματα μιμητικής και απαγγελίας,ενώ συχνά λειτουργούσε και ώς χοροδιδάσκαλος.
Λίγο πριν τον αγώνα κατηρτίζετο ο προκαταρκτικός κατάλογος των κριτών με τα ονόματα 500 Αθηναίων (50 από κάθε φυλή) τα οποία γράφονταν σε πινακίδες και ρίχνονταν σε 10 υδρίες,μία για κάθε φυλή,όπου και διαλέγονταν τυχαίως 10 κριτές, και τα πινακίδια των κληροθέντων εφυλάσσοντο στον οποσθόδομο του Παρθενώνος.
Δυο ημέρες πρίν τις εορτές πραγματοποιούνταν ο προαγών,όπου οι υποψήφιοι με τη συνοδία του χορού και των ηθοποιών παρουσιάζονταν στο ωδείον όπου προέλεγαν την υπόθεση του έργου τους μπροστά στο κοινό.
Την τέταρτη ημέρα των Μεγάλων εν άστει Διονυσίων άρχιζαν οι παραστάσεις με την ανατολή του ηλίου.Η είσοδος αρχικά ήταν ελεύθερη,ενώ ύστερα καθιερώθηκαν τα σύμβολα(εισητήρια).Ωστόσο υπήρχαν τα θεωρικά δηλαδή δωρεάν εισητήρια για τους άπορους και τα κατώτατα κοινωνικά στρώματα,καθώς η τραγωδία εθεωρούντο υψίστης ηθικής και κοινωνικής σημασίας.Τα θεώρια πληρώνονταν από το δημόσιο ταμείο.
Ηχούσε η σάλπιξ και αναφωνούνταν -μετά από κλήρωση- η σειρά των ονομάτων των ποιητών.Την πρώτη ημέρα διαδραματίζονταν τα έργα του πρώτου κληρωθέντος,δηλαδή οι 3 τραγωδίες και το ένα σατυρικό δράμα.
Τις επόμενες δύο τα έργα των υπολοίπων αντίστοιχα.
Με τό τέλος των αγώνων οι 10 κριτές έγραφαν την κριτική τους πάνω στα πινακίδια.Στην συνέχεια εκληρώνοντο οι 5 εκ των 10,οι οποίοι απεφάσιζαν διά πλειοψηφίας το αποτέλεσμα του αγώνος.
Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος και δύσκολος,καθώς κάθε υποψήφιος θα έπρεπε να παρουσιάσει 4 έργα και να επιλεγεί εκ των τόσων άλλων υποψηφίων ώστε να εκλεγεί στην τριάδα και τελικώς να διαγωνιστεί.Προυπόθεση να έχει κλείσει τα 27 του χρόνια.
Το βραβείο των δραματικών αγώνων ήταν ένα απλό στεφάνι κισσού και δόξα μέχρι τους επόμενους αγώνες.
Κάποιοι τραγικοί βέβαια κατάφεραν να σπάσουν την διάρκεια του χρόνου και η δόξα τους συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Αναφερόμαστε φυσικά στην τραγική τριάς.
Πηγή:
Μαθήματα αρχαίας ελληνικής γλώσσης α' κύκλου σπουδών
Άννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου,Ελληνική Αγωγή.
Εγκυκλοπέδια Δομή.
α.τα Μικρά κατ'αγρούς Διονύσια
β.τα Μεγάλα εν άστει Διονύσια
γ.τα Ανθεστήρια
δ.τα Λήναια.
Κατά τα Λήναια εδιδάσκοντο οι τραγωδίες.,ενώ από το 534 π.Χ. εδιδάσκοντο επισήμως εις τα εν άστει Διονύσια.
Τα Μεγάλα εν άστει Διονύσια διαρκούσαν 6 ημέρες όπου κατά τις 3 τελευταίες διεξήγοντο οι δραματικοί αγώνες.
Ο υποψήφιος ποιητής υπέβαλλε εις τον κριτή 3 τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα.Ο κριτής εξέταζε τα έργα όλων των υποψηφίων εκ των οποίων εκλέγονταν οι τρείς καλύτεροι ήτοι χορόν δηλαδή μετά επιτροπής ακρόασης-παρουσίασης.
Οι ποιητές επληρώνοντο από το δημόσιο ταμείο,όπως και οι υποκριτές-ηθοποιοί.Τα έξοδα του Χορού τα αναλάμβαναν οι
χορηγοί δηλαδή 3 πλούσιοι Αθηναίοι ο καθένας από τους οποίους αναλάμβανε έναν εκ των διαγωνιζομένων.
Ο ποιητής σκηνοθετούσε το έργο του,ασκούσε το χορό εν άσματι και εν όρχησι ασκόντας και μαθήματα μιμητικής και απαγγελίας,ενώ συχνά λειτουργούσε και ώς χοροδιδάσκαλος.
Λίγο πριν τον αγώνα κατηρτίζετο ο προκαταρκτικός κατάλογος των κριτών με τα ονόματα 500 Αθηναίων (50 από κάθε φυλή) τα οποία γράφονταν σε πινακίδες και ρίχνονταν σε 10 υδρίες,μία για κάθε φυλή,όπου και διαλέγονταν τυχαίως 10 κριτές, και τα πινακίδια των κληροθέντων εφυλάσσοντο στον οποσθόδομο του Παρθενώνος.
Δυο ημέρες πρίν τις εορτές πραγματοποιούνταν ο προαγών,όπου οι υποψήφιοι με τη συνοδία του χορού και των ηθοποιών παρουσιάζονταν στο ωδείον όπου προέλεγαν την υπόθεση του έργου τους μπροστά στο κοινό.
Την τέταρτη ημέρα των Μεγάλων εν άστει Διονυσίων άρχιζαν οι παραστάσεις με την ανατολή του ηλίου.Η είσοδος αρχικά ήταν ελεύθερη,ενώ ύστερα καθιερώθηκαν τα σύμβολα(εισητήρια).Ωστόσο υπήρχαν τα θεωρικά δηλαδή δωρεάν εισητήρια για τους άπορους και τα κατώτατα κοινωνικά στρώματα,καθώς η τραγωδία εθεωρούντο υψίστης ηθικής και κοινωνικής σημασίας.Τα θεώρια πληρώνονταν από το δημόσιο ταμείο.
Ηχούσε η σάλπιξ και αναφωνούνταν -μετά από κλήρωση- η σειρά των ονομάτων των ποιητών.Την πρώτη ημέρα διαδραματίζονταν τα έργα του πρώτου κληρωθέντος,δηλαδή οι 3 τραγωδίες και το ένα σατυρικό δράμα.
Τις επόμενες δύο τα έργα των υπολοίπων αντίστοιχα.
Με τό τέλος των αγώνων οι 10 κριτές έγραφαν την κριτική τους πάνω στα πινακίδια.Στην συνέχεια εκληρώνοντο οι 5 εκ των 10,οι οποίοι απεφάσιζαν διά πλειοψηφίας το αποτέλεσμα του αγώνος.
Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος και δύσκολος,καθώς κάθε υποψήφιος θα έπρεπε να παρουσιάσει 4 έργα και να επιλεγεί εκ των τόσων άλλων υποψηφίων ώστε να εκλεγεί στην τριάδα και τελικώς να διαγωνιστεί.Προυπόθεση να έχει κλείσει τα 27 του χρόνια.
Το βραβείο των δραματικών αγώνων ήταν ένα απλό στεφάνι κισσού και δόξα μέχρι τους επόμενους αγώνες.
Κάποιοι τραγικοί βέβαια κατάφεραν να σπάσουν την διάρκεια του χρόνου και η δόξα τους συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Αναφερόμαστε φυσικά στην τραγική τριάς.
Πηγή:
Μαθήματα αρχαίας ελληνικής γλώσσης α' κύκλου σπουδών
Άννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου,Ελληνική Αγωγή.
Εγκυκλοπέδια Δομή.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Είχα κάποτε μαλώσει με έναν φίλο μου, για χρόνια δε μιλούσαμε,τον αγνοούσα
Είχα κάποτε μαλώσει με τον πατέρα μου, για χρόνια δε μιλούσαμε, ούτε που ήξερα τι κάνει
Ένας σοφός μου είπε να γυρίσω σε αυτούς.
Το σκέφτηκα,άφησα πίσω τον εγωισμό,τις άσχημες κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει, και αποφάσισα να γυρίσω σε αυτούς.
Μιλώντας τους,κατάλαβα ότι ως δια μαγείας είχαν αλλάξει και αυτοί.
Ο ευκολότερος τρόπος για να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, είναι να αλλάξουμε εμείς.
Είχα κάποτε μαλώσει με τον πατέρα μου, για χρόνια δε μιλούσαμε, ούτε που ήξερα τι κάνει
Ένας σοφός μου είπε να γυρίσω σε αυτούς.
Το σκέφτηκα,άφησα πίσω τον εγωισμό,τις άσχημες κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει, και αποφάσισα να γυρίσω σε αυτούς.
Μιλώντας τους,κατάλαβα ότι ως δια μαγείας είχαν αλλάξει και αυτοί.
Ο ευκολότερος τρόπος για να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, είναι να αλλάξουμε εμείς.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Εις την σελίδαν 416 του ογκοδεστάτου και φλέβας χρυσού πληροφοριών βιβλίου του Ιωάννου Πασσά
"ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΛΙΟΥ - Το Αρχαίον Ελληνικόν Πνεύμα" και εις το λήμμα Αριστοτέλης, αναφέρεται:
"Η παράδοσις αναφέρει ότι η εις Αθήνας μετάβασις του Αριστοτέλους εγένετο καθ'υπόδειξιν του εν Δελφοίς θεού,όστις αποκρινόμενος εις υποβληθέν εις αυτόν ερώτημα, εχρησημοδότησεν ότι έπρεπε να ακολουθήσει φιλοσοφικά μαθήματα εν Αθήναις(Του Πυθοί θεού χρήσαντος αυτώ φιλοσοφείν Αθήνησι)"
Άπαντες γνωρίζουμε ότι ο Αριστοτέλης κατόπιν του χρησμού, μετέβη στην Αθήνα και μαθήτευσε στην Ακαδημία παρά το πλευρό του Πλάτωνος, όπου και το πνεύμα του έφτασε στο απόγειο όπως συμπεραίνουμε αναγιγνώσκοντας έστω και ελάχιστα εκ των συγγραμάτων του.Όπως γνωρίζουμε επίσης και ότι ο Αριστοτέλης ήταν ένας εκ των βασικότερων προσώπων,όστις ενέπνευσεν το όραμα εις τον Αλέξανδρο.Η ιστορία του Αλεξάνδρου και το έργο του είναι εν μέρει γνωστά σε όλους μας, και εμβαθύνοντας ο αναγνώστης σταδιακά στο Αρχαίο ελληνικό πνεύμα, διαπιστώνει πως η πορεία του Αλεξάνδρου και της πανελλήνιας στρατιάς στα πέρατα της Χθονός ήταν επιβεβλημένη,και αυτό το σημειώνει ακόμα και ο Όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός(περισσότερες πληροφορίες στο Μείξις - Ανακύκλησις μυθολογίας ιστορίας του Ιωάννου Φουράκη).
Συμπεραίνουμε λοιπόν δια άλλη μια φορά πως οι τόσο βεβηλωμένοι και κατασυκοφαντημένοι πια απο μερικούς Χρησμοί, ελήφθησαν σοβαρά απο μερικούς άλλους,και αφού επιτέλεσαν το θείον εξελικτικόν καθήκον τους, είτε αναχώρησαν δια των Θερμό-πυλών(300), είτε διά της Βαβυλώνος(Αλέξανδρος), είτε δια της γέφυρας της Χαλκίδος(Αριστοτέλης).
Πλέον, το έργο έχει κληροδοτηθεί στα χέρια μας, είτε θέλουμε να το καταλάβουμε είτε όχι...
"ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΛΙΟΥ - Το Αρχαίον Ελληνικόν Πνεύμα" και εις το λήμμα Αριστοτέλης, αναφέρεται:
"Η παράδοσις αναφέρει ότι η εις Αθήνας μετάβασις του Αριστοτέλους εγένετο καθ'υπόδειξιν του εν Δελφοίς θεού,όστις αποκρινόμενος εις υποβληθέν εις αυτόν ερώτημα, εχρησημοδότησεν ότι έπρεπε να ακολουθήσει φιλοσοφικά μαθήματα εν Αθήναις(Του Πυθοί θεού χρήσαντος αυτώ φιλοσοφείν Αθήνησι)"
Άπαντες γνωρίζουμε ότι ο Αριστοτέλης κατόπιν του χρησμού, μετέβη στην Αθήνα και μαθήτευσε στην Ακαδημία παρά το πλευρό του Πλάτωνος, όπου και το πνεύμα του έφτασε στο απόγειο όπως συμπεραίνουμε αναγιγνώσκοντας έστω και ελάχιστα εκ των συγγραμάτων του.Όπως γνωρίζουμε επίσης και ότι ο Αριστοτέλης ήταν ένας εκ των βασικότερων προσώπων,όστις ενέπνευσεν το όραμα εις τον Αλέξανδρο.Η ιστορία του Αλεξάνδρου και το έργο του είναι εν μέρει γνωστά σε όλους μας, και εμβαθύνοντας ο αναγνώστης σταδιακά στο Αρχαίο ελληνικό πνεύμα, διαπιστώνει πως η πορεία του Αλεξάνδρου και της πανελλήνιας στρατιάς στα πέρατα της Χθονός ήταν επιβεβλημένη,και αυτό το σημειώνει ακόμα και ο Όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός(περισσότερες πληροφορίες στο Μείξις - Ανακύκλησις μυθολογίας ιστορίας του Ιωάννου Φουράκη).
Συμπεραίνουμε λοιπόν δια άλλη μια φορά πως οι τόσο βεβηλωμένοι και κατασυκοφαντημένοι πια απο μερικούς Χρησμοί, ελήφθησαν σοβαρά απο μερικούς άλλους,και αφού επιτέλεσαν το θείον εξελικτικόν καθήκον τους, είτε αναχώρησαν δια των Θερμό-πυλών(300), είτε διά της Βαβυλώνος(Αλέξανδρος), είτε δια της γέφυρας της Χαλκίδος(Αριστοτέλης).
Πλέον, το έργο έχει κληροδοτηθεί στα χέρια μας, είτε θέλουμε να το καταλάβουμε είτε όχι...
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος