ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ "ΕΙ" ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ
Για τρία «Ε» μας κάνει λόγο ο Πλούταρχος στο «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς»:
ότι δ' ουκ από σκοπού ταύτα λέγεται, γνοίη τις αν ακούσας των κατά το ιερόν το μεν χρυσούν ει Λιβίας της Καίσαρος γυναικός ονομαζόντων, το δε χαλκούν Αθηναίων· το δε πρώτον και παλαιότατον τη δ' ουσία ξύλινον έτι νυν των σοφών καλούσιν, ως ουχ ενός αλλά κοινόν ανάθημα πάντων γενόμενον.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 385.F.6 - 386.A.3)
Το Ε όμως αντιστοιχεί στον αριθμό 5(Ε=5) και εφόσον ομιλεί για τρία Ε (3Ε) θα έχουμε το εξής: Ε+Ε+Ε=5+5+5=15, το 15 είναι το ΙΕ ,το οποίο όμως είναι το ίδιο με το ΕΙ, αφού και τα δύο μας κάνουν το νούμερο 15. (Ι=10, Ε=5)
Σε αυτό το σημείο έρχεται ο Πλούταρχος και μας λέγει:
ο το ΕΙ καθιέρωσε τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 391.C.7 - 391.C.8)
Το πέντε όμως όπως μας λέγει στο ίδιο έργο μιμείται την αρχή που θέτει σε τάξη το σύμπαν, τη διακοσμούσαν αρχήν:
απομιμουμένου του αριθμού την τα όλα διακοσμούσαν αρχήν. (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.D.9 - 388.D.10)
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι -αφού το Ε=5 μιμείται τη διακοσμούσαν αρχή, η οποία αρχή δεν είναι παρά το ΘΕΙΟΝ και έχουμε τρία Ε συνολικά- έχουμε ένα σύστημα τριών ΘΕΙΩΝ-ΔΙΑΚΟΣΜΟΥΝΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, μία τριαδικότητα, μία μεταβολή τριών εκφάνσεων-υποστάσεων του ΘΕΙΟΥ, διότι ως άφθαρτος ο θεός και αίδιος πεφυκώς, υπό δη τινος ειμαρμένης γνώμης και λόγου μεταβολαίς εαυτού χρώμενος( Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.F.1 - 388.F.3).
Ο Πλούταρχος δηλαδή μας γνωστοποιεί για τον τριπλό υπερ-κόσμιο ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αρμονία διαμέσου του «Ε» του εν Δελφοίς. Αυτός ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ ή η τριπλή μεταβολή του ενός υπερ-κόσμιου ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ΟΥΡΑΝΟΣ-ΚΡΟΝΟΣ-ΖΕΥΣ/ΔΙΑΣ. (Το γιατί οι τρείς αυτές Θείες Εκφάνσεις είναι ΝΟΕΣ-ΛΟΓΟΙ γίνεται κατανοητό μέσα από τον «ΚΡΑΤΥΛΟ» του Πλάτωνος, «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» και «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» του Πρόκλου). Σε εικονική αναπαράσταση θα έχουμε το εξής:
Το κάθε «Ε» εκ των τριών που μας αναφέρει ο Πλούταρχος, αντιστοιχεί και σε ένα ΝΟΥ-ΛΟΓΟ. Ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ είναι αεί ων, κατά τον Ηράκλειτο εκ της Εφέσσου, ο οποίος στο πρώτο απόσπασμά του λέγει:
του δε λόγου τουδ' εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι και πρόσθεν η ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον· γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι, πειρώμενοι και επέων και έργων τοιούτων, οκοίων εγώ διηγεύμαι κατά φύσιν διαι ρέων έκαστον και φράζων όκως έχει. τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν, όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται
<<τον λόγον αυτόν ο οποίος είναι αεί ών οι άνθρωποι ευρίσκονται πάντοτε σε αδυναμία να τον παρακολουθήσουν και πριν τον ακούσουν και αφού ήδη τον ακούσουν, διότι, ενώ τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τον λόγον αυτόν, οι άνθρωποι φαίνονται να μην τον γνωρίζουν, παρ' ό, τι εκφέρουν λόγους και επιχειρούν έργα τέτοιου είδους, όπως αυτά τα οποία έγω εξηγώ διαιρώντας κάθε εν σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως και δηλώνοντας το ποιόν τους. Από τους άλλους, όμως, ανθρώπους διαφεύγει το νόημα όσων κάμνουν κατά την εγρήγορση, όπως ακριβώς λησμονούν όσα κάμνουν στον ύπνων τους>>,
και έχει άμεση σχέση με την ακοή, το ήπαρ και το σπάσιμο-ξεπέρασμα του φράγματος των δύο καταστάσεων του ανθρώπου που μας περιγράφει ο Ηράκλειτος στο παραπάνω απόσπασμα, του εύδοντος-εγερθέντος (κοιμώμενος-αφυπνισμένος). Είναι η ίδια κατάσταση που αντιλήφθηκε ο Leto Atreides(Λίτο Ατρείδης) στο έργο «DUNE» και λέγει: "the Sleeper must awaken"( ο κοιμώμενος πρέπει να αφυπνιστεί) για να πάρει την απάντηση από τον υιό του Paul-Orestes Atreides(Πολ-Ορέστης Ατρείδης): "Father, father, the Sleeper has awaken"(Πατέρα, πατέρα, ο κοιμώμενος αφυπνίστηκε).
Ο άνθρωπος όταν ακούσει τη «φωνή» του ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ αντιλαμβάνεται την έννοια του και το βαθύτερο νόημα μέσω της ψυχής του. Η πληροφορία-φωνή θα φθάσει στην ψυχή του ανθρώπου μέσω του ήπατος, στο οποίο καταλήγει η ακοή, όπως μας περιγράφει ο Πλάτων στον Τίμαιο:
«όλως μεν ουν φωνήν θώμεν την δι' ώτων υπ' αέρος εγκεφάλου τε και αίματος μέχρι ψυχής πληγήν διαδιδομένην, την δε υπ' αυτής κίνησιν, από της κεφαλής μεν αρχομένην, τελευτώσαν δε περί την του ήπατος έδραν, ακοήν»(Τίμαιος 67.b.2 - 67.b.5).
Η ακοή, λόγω της συγκεκριμένης πορείας που κάνει μέχρι το ήπαρ, το οποίο είναι κέντρο συναισθημάτων, παθών και σχετίζεται με τα αστρικά πεδία, μπορεί να ξεπεράσει το φράγμα μεταξύ των δύο καταστάσεων του εύδοντος-εγερθέντος. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αποκτά πείρα του αεί όντος λόγου. Η ακοή, δηλαδή, συνδέει τον εξωτερικό κόσμο των αισθήσεων με τον εσωτερικό χώρο της ψυχής. Η αρμονία του ΕΙ εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου δια της ακοής, η οποία αίσθησης αυτή δεν είναι πλήρως αντικειμενική σε αντίθεση με την όραση, αλλά βρίσκεται εντός του χώρου αντικειμένου-υποκειμένου.[Για τις πληροφορίες περί της ακοής βλ. «Ηράκλειτος» του Χ. Α. Λαμπρίδου, εκδ. ΚΛΕΙΩ, σελ. 52-53] Τα παραπάνω συμβαίνουν διότι όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης «Δια τι το ακουστόν μόνον ήθος έχει»(Προβλήματα 919b.26 - 919b.27). Τελειώνοντας, για να ενισχυθεί η άποψη-θέση-θέαση περί της άμεσης σχέσεως <<Ε>> με το ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος "αγγίζει" την ψυχή μέσω της φωνής-πληροφορίας-λόγου, παραθέτουμε τα κάτωθι λόγια του Πλουτάρχου:
«τας δε περί τον λόγον αυτός ενιέναι και προβάλλειν τω φύσει φιλοσόφω της ψυχής όρεξιν εμποιών αγωγόν επί την αλήθειαν» (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 384.F.1 - 384.F.3)
Με την των Ελλήνων Φιλότητα
και την του Υπερ-Κόσμιου Λόγου-Νου Φωτεινότητα
Γουλέτας Παναγιώτης
10-10-14007
Βιβλιογραφία:
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ» εκδ. Ζήτρος
ΠΛΑΤΩΝ «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», «ΤΙΜΑΙΟΣ» εκδ. Πάπυρος
ΠΡΟΚΛΟΣ «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ», «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» εκδ. Κάκτος
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ) Χ. Α. ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ εκδ. Κλειώ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ» εκδ. Κάκτος
ΠΡΟΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ»
ότι δ' ουκ από σκοπού ταύτα λέγεται, γνοίη τις αν ακούσας των κατά το ιερόν το μεν χρυσούν ει Λιβίας της Καίσαρος γυναικός ονομαζόντων, το δε χαλκούν Αθηναίων· το δε πρώτον και παλαιότατον τη δ' ουσία ξύλινον έτι νυν των σοφών καλούσιν, ως ουχ ενός αλλά κοινόν ανάθημα πάντων γενόμενον.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 385.F.6 - 386.A.3)
Το Ε όμως αντιστοιχεί στον αριθμό 5(Ε=5) και εφόσον ομιλεί για τρία Ε (3Ε) θα έχουμε το εξής: Ε+Ε+Ε=5+5+5=15, το 15 είναι το ΙΕ ,το οποίο όμως είναι το ίδιο με το ΕΙ, αφού και τα δύο μας κάνουν το νούμερο 15. (Ι=10, Ε=5)
Σε αυτό το σημείο έρχεται ο Πλούταρχος και μας λέγει:
ο το ΕΙ καθιέρωσε τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων.(Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 391.C.7 - 391.C.8)
Το πέντε όμως όπως μας λέγει στο ίδιο έργο μιμείται την αρχή που θέτει σε τάξη το σύμπαν, τη διακοσμούσαν αρχήν:
απομιμουμένου του αριθμού την τα όλα διακοσμούσαν αρχήν. (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.D.9 - 388.D.10)
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι -αφού το Ε=5 μιμείται τη διακοσμούσαν αρχή, η οποία αρχή δεν είναι παρά το ΘΕΙΟΝ και έχουμε τρία Ε συνολικά- έχουμε ένα σύστημα τριών ΘΕΙΩΝ-ΔΙΑΚΟΣΜΟΥΝΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, μία τριαδικότητα, μία μεταβολή τριών εκφάνσεων-υποστάσεων του ΘΕΙΟΥ, διότι ως άφθαρτος ο θεός και αίδιος πεφυκώς, υπό δη τινος ειμαρμένης γνώμης και λόγου μεταβολαίς εαυτού χρώμενος( Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 388.F.1 - 388.F.3).
Ο Πλούταρχος δηλαδή μας γνωστοποιεί για τον τριπλό υπερ-κόσμιο ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αρμονία διαμέσου του «Ε» του εν Δελφοίς. Αυτός ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ ή η τριπλή μεταβολή του ενός υπερ-κόσμιου ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ΟΥΡΑΝΟΣ-ΚΡΟΝΟΣ-ΖΕΥΣ/ΔΙΑΣ. (Το γιατί οι τρείς αυτές Θείες Εκφάνσεις είναι ΝΟΕΣ-ΛΟΓΟΙ γίνεται κατανοητό μέσα από τον «ΚΡΑΤΥΛΟ» του Πλάτωνος, «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» και «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» του Πρόκλου). Σε εικονική αναπαράσταση θα έχουμε το εξής:
Το κάθε «Ε» εκ των τριών που μας αναφέρει ο Πλούταρχος, αντιστοιχεί και σε ένα ΝΟΥ-ΛΟΓΟ. Ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ είναι αεί ων, κατά τον Ηράκλειτο εκ της Εφέσσου, ο οποίος στο πρώτο απόσπασμά του λέγει:
του δε λόγου τουδ' εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι και πρόσθεν η ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον· γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι, πειρώμενοι και επέων και έργων τοιούτων, οκοίων εγώ διηγεύμαι κατά φύσιν διαι ρέων έκαστον και φράζων όκως έχει. τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν, όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται
<<τον λόγον αυτόν ο οποίος είναι αεί ών οι άνθρωποι ευρίσκονται πάντοτε σε αδυναμία να τον παρακολουθήσουν και πριν τον ακούσουν και αφού ήδη τον ακούσουν, διότι, ενώ τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τον λόγον αυτόν, οι άνθρωποι φαίνονται να μην τον γνωρίζουν, παρ' ό, τι εκφέρουν λόγους και επιχειρούν έργα τέτοιου είδους, όπως αυτά τα οποία έγω εξηγώ διαιρώντας κάθε εν σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως και δηλώνοντας το ποιόν τους. Από τους άλλους, όμως, ανθρώπους διαφεύγει το νόημα όσων κάμνουν κατά την εγρήγορση, όπως ακριβώς λησμονούν όσα κάμνουν στον ύπνων τους>>,
και έχει άμεση σχέση με την ακοή, το ήπαρ και το σπάσιμο-ξεπέρασμα του φράγματος των δύο καταστάσεων του ανθρώπου που μας περιγράφει ο Ηράκλειτος στο παραπάνω απόσπασμα, του εύδοντος-εγερθέντος (κοιμώμενος-αφυπνισμένος). Είναι η ίδια κατάσταση που αντιλήφθηκε ο Leto Atreides(Λίτο Ατρείδης) στο έργο «DUNE» και λέγει: "the Sleeper must awaken"( ο κοιμώμενος πρέπει να αφυπνιστεί) για να πάρει την απάντηση από τον υιό του Paul-Orestes Atreides(Πολ-Ορέστης Ατρείδης): "Father, father, the Sleeper has awaken"(Πατέρα, πατέρα, ο κοιμώμενος αφυπνίστηκε).
Ο άνθρωπος όταν ακούσει τη «φωνή» του ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ αντιλαμβάνεται την έννοια του και το βαθύτερο νόημα μέσω της ψυχής του. Η πληροφορία-φωνή θα φθάσει στην ψυχή του ανθρώπου μέσω του ήπατος, στο οποίο καταλήγει η ακοή, όπως μας περιγράφει ο Πλάτων στον Τίμαιο:
«όλως μεν ουν φωνήν θώμεν την δι' ώτων υπ' αέρος εγκεφάλου τε και αίματος μέχρι ψυχής πληγήν διαδιδομένην, την δε υπ' αυτής κίνησιν, από της κεφαλής μεν αρχομένην, τελευτώσαν δε περί την του ήπατος έδραν, ακοήν»(Τίμαιος 67.b.2 - 67.b.5).
Η ακοή, λόγω της συγκεκριμένης πορείας που κάνει μέχρι το ήπαρ, το οποίο είναι κέντρο συναισθημάτων, παθών και σχετίζεται με τα αστρικά πεδία, μπορεί να ξεπεράσει το φράγμα μεταξύ των δύο καταστάσεων του εύδοντος-εγερθέντος. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αποκτά πείρα του αεί όντος λόγου. Η ακοή, δηλαδή, συνδέει τον εξωτερικό κόσμο των αισθήσεων με τον εσωτερικό χώρο της ψυχής. Η αρμονία του ΕΙ εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου δια της ακοής, η οποία αίσθησης αυτή δεν είναι πλήρως αντικειμενική σε αντίθεση με την όραση, αλλά βρίσκεται εντός του χώρου αντικειμένου-υποκειμένου.[Για τις πληροφορίες περί της ακοής βλ. «Ηράκλειτος» του Χ. Α. Λαμπρίδου, εκδ. ΚΛΕΙΩ, σελ. 52-53] Τα παραπάνω συμβαίνουν διότι όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης «Δια τι το ακουστόν μόνον ήθος έχει»(Προβλήματα 919b.26 - 919b.27). Τελειώνοντας, για να ενισχυθεί η άποψη-θέση-θέαση περί της άμεσης σχέσεως <<Ε>> με το ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος "αγγίζει" την ψυχή μέσω της φωνής-πληροφορίας-λόγου, παραθέτουμε τα κάτωθι λόγια του Πλουτάρχου:
«τας δε περί τον λόγον αυτός ενιέναι και προβάλλειν τω φύσει φιλοσόφω της ψυχής όρεξιν εμποιών αγωγόν επί την αλήθειαν» (Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς 384.F.1 - 384.F.3)
Με την των Ελλήνων Φιλότητα
και την του Υπερ-Κόσμιου Λόγου-Νου Φωτεινότητα
Γουλέτας Παναγιώτης
10-10-14007
Βιβλιογραφία:
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ» εκδ. Ζήτρος
ΠΛΑΤΩΝ «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», «ΤΙΜΑΙΟΣ» εκδ. Πάπυρος
ΠΡΟΚΛΟΣ «ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ», «ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» εκδ. Κάκτος
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ) Χ. Α. ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ εκδ. Κλειώ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ» εκδ. Κάκτος
ΠΡΟΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ»
Πολύ καλή η εργασία σου Παναγιώτη!
Θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ μερικές σκέψεις.
Α.Ο Πλούταρχος στο "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [365Α]
αναφέρει ότι ο Απόλλων είναι :
Πύθιος σε εκείνους που ζητούν να γνωρίσουν
Δήλιος σε εκείνους στους οποίους αρχίζει να σημαίνει
Φαναιός σε εκείνους που αρχίζει να φανερώνεται
Ισμήνιος σε εκείνους που γνωρίζουν
Λεσχηνόριος σε εκείνους που φιλοσοφούν μαζί.
Β.Επίσης αναφέρει ότι το <<έργο της φιλοσοφίας είναι να ζητεί,να απορεί και να θαυμάζει.Τα σχετικά με το θεό μοιάζουν σαν να έχουν κρυφτεί μέσα σε αινίγματα τα οποία χρειάζονται εξήγηση και διδασκαλία της προελεύσεως.Όπως όταν καίγεται το αθάνατο πύρ από όλα τα ξύλα μόνον το ελατίσιο χρησιμοποιείται και προστίθεται μόνον δάφνη.Όπως το γιατί έχουν αναγερθεί τα αγάλματα δύο Μοιρών,ενώ οι Μοίρες είναι τρείς.Παρατήρησε στις επιγραφές το γνώθι σ'αυτόν και το μηδέν άγαν και πόσες σοφές συζητήσεις και βαθυστόχαστες απόψεις έχουν αναφυήσει ώσαν γόνιμος σπόρος>>.
[Πλούταρχος "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" 385Α-386Α].
Γ.Τα τρία Ε σχετίζονται άμεσα με τις 3 Μοίρες σε πρώτο επίπεδο.
Ο Πλούταρχος αναφέρει στο στο "Περί του Σωκράτους Δαιμόνιον" [591Β]:
<<4 οι αρχές των πάντων.
1)της Ζωής
2)της Κίνησης
3)της Γενέσεως
4)της Φθοράς.
Την πρώτη με τη δεύτερη τις συνδέει η Μονάς κατά το αόρατον.
Την δεύτερη με την τρίτη τις συνδέει ο Νούς στον ήλιο.
Την τρίτη με την τέταρτη τις συνδέει η Φύσις στην Σελήνη.
Σε κάθε σύνδεσμο κάθεται μία μοίρα που κρατάει τα κλειδιά:
Στον πρώτο η Ατροπός
Στον δεύτερο η Κλωθώ
Στον τρίτο η Λάχεσις.
Τα νησιά (άστρα) τα κατέχουν οι θεοί,ενώ η σελήνη που ανήκει στους επιχθόνιους δαίμονες αποφεύγει την Στύγα>>
Δ.Το ΕΙ κατά τον Πλούταρχο ("Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς [386Α-387Α] ) σε σχέση με τα 3 ΕΙ που αναφέρθηκαν παραπάνω στην εργασία του Παναγιώτη,αποτελεί τον τύπο μορφής επικοινωνίας με το Θεό (Συμπαντικό Νού και Λόγο) καθώς σοφός όντας δημιουργεί ερωτήματα μέσω της υπόθεσης (ΕΙ = αν) και φανερώνει σημεία παραδοχής (ΕΙ = υπάρχεις).Άρα έχουμε να κάνουμε με ευχή και παράκληση όπως και με υπόθεση και παραδοχή.<<Διότι είναι ο Θεός διαλεκτικός τα αποδεικνύουν οι χρησμοί,καθώς διαλύει και βάζει αμφιβολίες>>
(Πλούταρχος "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [387Α] ).
Άλλωστε και ο Ηράκλειτος μας αναφέρει ότι "Ο Άναξ ου το μαντείον εστί το εν Δελφοίς ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει" (απόσπ. 93)
<<Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί>> (απόσπ. 123).
Κατ'αυτό το τρόπο το ΕΙ σχετίζεται με το Δελφικό Ε το Γνώθι σ'αυτόν και το Μηδέν Άγαν.
Ε.Το ΕΙ σχετίζεται και με την πλάνη του χρόνου και των αισθήσεων καθώς όπως μας αναφέρει ο Πλούταρχος στο "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [387Α-387Ε]
<<τα όντα τα εσσόμενα προς τα εόντα (Ιλιάς Α.70)
Και καλώς ο Όμηρος πρώτα έταξε τα παρόντα και έπειτα το μέλλον και το παρωχημένον.Διότι από του όντος το συλλογισμό
βγαίνει η δύναμη του συνημμένου καθώς αν υπάρχει ετούτο προηγείται εκείνο και πάλι τούτο εκείνο θα γεννήσει.Γιατί το τεχνικό και λογικό είναι η γνώση της σύνδεσης της ακολουθίας και η πρόσληψη που δίνει στο λόγο η αίσθηση>>
Μας αναφέρει δηλαδή πρώτος ο Όμηρος ότι δεν υπάρχει παρόν,παρά μόνον κίνηση των όντων από τα εσσόμενα στα εόντα.Και συμπληρώνει ο Πλούταρχος ότι τα παρόντα (παρά τα όντα) δηλαδή οι αισθητές φθαρτές απεικονίσεις των όντως όντων κινούνται από το μέλλον στο παρελθόν,ήτοι από μία κατάσταση είς μίαν άλλη.Ο δέ χρόνος του παρ'όντος είναι ο συλλογισμός του επί της κινήσεως και της φθοράς αλλά ουσιαστικά αποτελεί μία πλάνη καθώς αυτό που υπάρχει στο παρόν συνεπάγεται κάτι που υπήρχε πρίν από αυτό και ταυτόχρονα κάτι που θα υπάρξει μετά από αυτό.Διευρύνοντας το φάσμα της διαδοχικής εναλλαγής γεννήσεως και φθοράς φτάνουμε σε δύο απόλυτα άκρα.Κάτι που έγινε στο παρελθόν και στο μέλλον ή ορθότερα κάτι που υπάρχει πέρα από τον χρόνο και αντανακλάται ταυτόχρονα στο παρελθόν και το μέλλον.Ο χρόνος λοιπόν είναι η διαρκής εναλλασόμενη κίνηση των αισθητών αντανακλάσσεων των όντως όντων από το ένα άκρο στο άλλο.
Ο χρόνος ως γνωστόν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε εδώ ώς 4η Διάσταση και αυτό που αναφέρεται παραπάνω βρίσκεται στην 5η Διάσταση.Κατ'αυτό τον τρόπο και υπό αυτή την έννοια το ΕΙ δεν συνδέεται με τον χρόνο ώς κίνηση αλλά με τον Αιών και την 5η Διάσταση.Εξ'άλλου το Ε αντιστοιχεί στον αριθμό 5.
Πάνω σε αυτό άμεση σχέση αυτό που αναφέρει ο Πλωτίνος στο Β' βιβλίο των "Ενεάδων" του με τίτλο "Περί Αιώνος και Χρόνου" [7.7] <<Διότι όταν ήμασταν στον αιώνα η πορεία μας ήταν ανοδική,ενώ τώρα πρέπει να κατεβούμε όχι κατ'οποιοδήποτε τρόπο αλλά με εκείνο τον τρόπο που κατέβηκε ο χρόνος από τον αιων>>.
Σχηματικά έχουμε δύο καθρέφτες όπου ο ένας αντανακλά μία δέσμη φωτός πάνω στον άλλον διαρκώς και συνεχώς και τα σωματίδια του φωτός αντανακλούνται από το ένα άκρο στο άλλο.Αν σταθεί κάποιος ανάμεσα στους δύο καθρέφτες σταματά την αντανάκλαση και φωτίζεται ταυτόχρονα από δύο πλευρές,
αλλά εκείνο που μπορεί να συλλάβει είναι μόνον το είδωλό του πάνω στους καθρέφτες από όποια μεριά και να γυρίσει.Αυτό είναι ο χρόνος και η θέση που στέκεται είναι το παρόν.
Τα δύο κάτοπτρα σχετίζονται με την δεκάδα δηλαδή το διπλό Ε.
Πάνω σε αυτό το σημείο αναφέρει ο Πλωτίνος στο προαναφερθέν έργο του [8.40] <<Έτσι και το πλήθος της κινήσεως όπως η δεκάδα είναι αυτό που επιφαίνεται στον όγκο του διαστήματος της κινήσεως το οποίο δεν είναι ο χρόνος αλλά το τόσο που έγινε σε κάποιο χρόνο χρόνο καθώς ο χρόνος δεν είναι παντού αλλά στην κίνηση του υποκειμένου οπότε ο χρόνος είναι κίνηση>>.
Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος είναι υποκειμενικός και σχετικός.
Πολύ πρίν τον Αινστάιν έγραψε ο Πλωτίνος στο ίδιο έργο [8.10]
<<Ο χρόνος είναι αριθμός ή μέτρο και μέτρο κατά τί μέτρο;
Και με το ίδιο μέτρο μετριέται κάθε μία από δύο κινήσεις ή γενικά όλες οι κινήσεις και η ταχεία και η βραδεία;Ακόμη κι αν είναι συνεχές μέτρο είναι μέτρο αφού είναι ποσό όπως και το μέγεθος του πήχεως.Θα είναι λοιπόν μέγεθος όπως η γραμμή που συμβαδίζει με την κίνηση.Αλλά αφού αυτή συμβαδίζει πώς θα μετρήσει αυτό με το οποίο συμβαδίζει;>> .
Ποιός καθορίζει λοιπόν το ύψος του πήχεως;
ΣΤ.Από τον χρόνο και τον αιώνα περνάμε στον άνθρωπο.
Ο ανθρώπινος νούς αντιλαμβάνεται περιορισμένα καθώς χρησιμοποιεί το 10% των λειτουργιών του και είναι διχασμένος σε 3 μέρη.Ουσιαστικά σε δύο,το συνειδητό-λογικόν και το ασυνείδητο-θυμοειδές/επιθυμητικόν τα οποία ενώνονται στο υποσυνείδητο-φανταστικόν.Το υποσυνείδητο δεν υπάρχει,όπως δεν υπάρχει και το παρόν.Είναι το σημείον μέθεξης και σύνθεσης των δύο ημισφαιρίων πάνω στο οποίο προβάλλονται οι εικόνες των δύο πεδίων.Σχετικά με την αριστερόστροφη και δεξιόστροφη κίνηση των δύο ημισφαιρίων και των συχνοτήτων της συνειδητότητας σχετίζονται οι 5 αισθήσεις και κυρίως η όσφρηση.Ο Ηράκλειτος έγραφε <<Οι ψυχές οσμώνται καθ' Αϊδην>> [απόσπ. 98].Δεν το έγραψε τυχαίως αυτό.
Πέρα από το ότι η οσμή εκτός από αναπνοή είναι και όσμωση,
υπάρχει και εκείνο το οποίο αναφέρει ο Πλάτων στον "Τίμαιο" [79Ε] σχετικά με τον τριπλό νου και το εσωτερικό πύρ και το ύδωρ.Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι στο μαντείο των Δελφών δύο στοιχεία είχαν τεράστια τελετουργική σημασία,το ύδωρ της Κασταλείας και Κασσοτίδος πηγής,το αθάνατο Ιερό πύρ του Βωμού και ο αήρ του χάσματος στο Άντρον.Λέγει λοιπόν ο Πλάτων στον "Τίμαιο":
<<Κάθε φορά που το θερμό ορμά από το ένα μέρος ωθεί κυκλικά στο άλλο τον εξωτερικό αέρα και εκείνος καθώς απωθείται πέφτει στο πύρ και θερμαίνεται ενώ εκείνος που εξέρχεται παγώνει με αποτέλεσμα να δημιουργείται κύκλος δια της ανταπόδωσης ο οποίος δονείται κυκλικά μπροστά και πίσω και παράγει με τις δύο ωθήσεις την εισπνοή και την εκπνοή>>.
Η σχέση της παραπάνω λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού με τον συμπαντικό οργανισμό είναι λειτουργία εναρμόνισης και συχρονισμού.Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πλάτων στον "Τίμαιο"
[80Β-80C] <<Οι κινήσεις των πρώτων και γρήγορων ήχων όταν επιβραδύνονται και ξαναβρίσκουν τους όμοιούς τους οι πιο αργοί που τους ακολουθούν επιβάλλουν κι αυτοί μία κίνηση και τους προλαβαίνουν.Και καθώς τους προλαβαίνουν δεν τους διαταράσσουν προσθέτοντας νέα κίνηση αλλά λειτουργούν έτσι ώστε να συμπίπτουν η βραδύτερη κίνηση με την γρηγορότερη δημιουργώντας την εντύπωση του εννιαίου η οποία αποτελείται από συνδυασμό οξείας και βαρείας ήχων.Γι'αυτό το λόγο στους άφρονες προκαλούν ευχάριστη εντύπωση και στους σόφρωνες συνειδητή απόλαυση λόγω της μίμησης της θείας αρμονίας η οποία εκδηλώνεται μέσω των ανθρωπίνων κινήσεων.Όσον αφορά την ροή των υδάτων και τις πτώσεις κεραυνών και τα θαυμαστά της έλξης από τα ήλεκτρα και τους Ηράκλειους λίθους σε κανένα από αυτά δεν υπάρχει κενό και αυτά τα σώματα απωθούνται αμοιβαία κυκλικά και καθώς χωρίζονται και συνενώνονται αλλάζουν θέσεις για να επανέλθει το καθένα στην δική του θέση.
Με αυτές τις ενέργειες παράγονται όλα τα μυστηριώδη φαινόμενα όπως θα διαπιστώσει όποιος τα μελετήσει μεθοδικά.
Η αναπνοή λοιπόν πραγματοποιείται με τον τρόπο και τους λόγους που αναφέραμε>>
Έχουμε λοιπόν τον κύκλο σύνθεσης και διάσπασης των στοιχείων εντός του σφαίρου που αναφέρει ο Εμπεδοκλής όπως το αναφέρει ο Ηράκλειτος <<Το πύρ ζεί το θάνατο της γής,ο αέρας το θάνατο του πυρός,το ύδωρ του αέρα και η γή του ύδατος>>Ηράκλειτος [απόσπ. 76] είτε αναφερόμαστε στον ανθρώπινο είτε στον συμπαντικό οργανισμό.
Όλος αυτός ο κύκλος δέχεται και παράγει ενέργεια.
Πέρα από αυτά ο Εμπεδοκλής αναφέρει:
<<Οι αντανακλάσσεις γίνονται από τις απορροές που μαζεύονται στην επιφάνεια του κατόπτρου λόγω του εκκρινόμενου πυρρός το οποίο εκκρίνεται από το κάτοπτρο μεταφέροντας τον αέρα στον οποίο συμμεταφέρονται τα ρεύματα>> [Αέτιος IV 14,1].
<<Σχετικά με την Ηράκλεια λίθο και γιατί έλκει τον σίδηρο ο Εμπεδοκλής λέει ότι από τις απορροές που βγαίνουν από τα δύο σώματα και καθώς οι πόροι του λίθου είναι συμμετρικοί με τους πόρους του σιδήρου φέρεται ο σίδηρος προς τον λίθο>>.
[Εμπεδοκλής απόσπασμα 89].
Έχουμε σχηματικά τις Ηράκλειες στήλες ή τους μαγνήτες οι οποίοι είναι δύο και στο ενδιάμεσο την αλληλεπίδρασή τους
διά των κυμμάτων και ροών των ηλεκτρομαγνητικών κυμμάτων.
Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα στοιχεία (πύρ-ύδωρ),με τους πλανήτες σε σχέση με τον ήλιο,με τα άστρα και με τους γαλαξίες.Αλλά κυρίως με την ύλη και την αντιύλη.Τί είναι όμως εκείνο που τα απωθεί;Διότι αν έλκονταν θα συγκρούονταν και θα αλληλοεξαυλώνονταν.Μάλλον κάποια ουσία,η λεγόμενη πεμπτουσία,ήτοι το 5ο στοιχείο του αιθέρος.
Γνώμη μου ότι οι 9 Διαστάσεις ανάλογες των 9 Μουσών,
είναι 4+4 δηλαδή ύλη-αντιύλη,στο μέσο των οποίων βρίσκεται η 5η Διάσταση η οποία σαφώς και σχετίζεται με το 5ο Στοιχείο του Αιθέρος,ήτοι το Ε.Υπό αυτή την έννοια έχουμε 3 Ε σε πλήρη αρμονία.
Τέλος ας θυμήσουμε ότι το ψυχρό δεν είναι ουσία,αλλά κατάσταση απουσίας του θερμού και το σκοτάδι δεν είναι χρώμα,
αλλά κατάσταση απουσίας του φωτός.Ανάλογα και η σιωπή δεν είναι ήχος,αλλά απουσία ήχου.
Ζ.Σημαντικότατο ρόλο σε σχέση με τα παραπάνω παίζει ο ήχος και κυρίως εκείνος της αρμονίας των φωνηέντων.Το δεύτερο φωνήεν είναι το Ε,ενώ το ΕΙ = 15,είναι 3 Ε σε αρμονία.
Ο δεύτερος πλανήτης από τον ήλιο προς τη γή είναι η αφροδίτη,
ενώ ο δεύτερος πλανήτης από τη γή πρός τον πλούτωνα είναι ο δίας.Η Αφροδίτη μυθολογικώς ήταν η θεά της ομορφιάς και του έρωτα η οποία προκαλούσε την ένωση θεών,θνητών και στοιχείων ενώ ο Δίας ήταν εκείνος που διά των κεραυνών του εξουσίαζε θεούς,θνητούς και στοιχεία.Ο πλανήτης δίας λόγω της μάζας του ασκεί εξουσία στους πλανήτες διά της έλξης του,ενώ ο πλανήτης αφροδίτη αποτελεί το σημείο εξισορρόπησης μεταξύ της γής και του ήλιου,όπου ο ήλιος έλκει ώς γνωστόν όλα τα σώματα όπως και όλα τα σώματα ασκούν έλξη προς τον ήλιο,
αλλά οι μεταξύ τους έλξεις και η κίνησή τους σε περιφορά γύρω από αυτόν διατηρούν το ηλιακό μας σύστημα σε λειτουργία.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το 3πλό σύστημα του Σειρίου,όπου
ο Α έλκει-δρά,ο Β έλκεται και έκλει-αντιδρά και ο Γ διατηρεί την ισορροπία του συστήματος.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα δύο πεδία του ΕΙΝΑΙ και του ΜΗ ΕΙΝΑΙ,εντός των οποίο συνθέτεται και αποσυντίθεται διαρκώς το αεί γιγνόμενο και πάντα γενόμενο ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ.
Θυμίζουμε την φράση από τον "Τίμαιο" του Πλάτωνα [27D]
<<Τί το όν αεί γένεσιν δε ούκ έχον και τί το γιγνόμενον μέν αεί όν δε ουδέποτε;>>
Η.Μέσα στο γίγνεσθαι το οποίο πάντα μεταβάλλεται (το μεταβάλλον αναπαύεται του Ηράκλειτου) τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση και θέση.Αλλά γίγνεσθαι ουσιαστικά δεν υπάρχει.
Υπάρχει αλληλεπίδραση ΕΙΝΑΙ και ΜΗ ΕΙΝΑΙ,ήτοι σχέση ΝΟΥ και ΥΛΗΣ.Η σχέση αυτή υποδηλώνει ενέργεια και ουσία που μέρος της μετέχει στο ΕΙΝΑΙ και μέρος της μετέχει στο ΜΗ ΕΙΝΑΙ καθώς διαρκώς μεταβάλλεται και υπόκειται στην φθορά και την γέννηση,δηλαδή στην διαρκή μεταβολή.
Πάνω σε αυτό μας λέγει ο Αριστοτέλης στα "Μετά τα Φυσικά" [1069Β] <<Ουσίαι υπάρχουν τρείς.Μία η Αισθητή.Εις αυτήν διακρίνουμεν την φθαρτή και την Αίδιον ουσίαν.Δι'αυτήν την φθαρτήν δεν υπάρχει αμφισβήτησις καθώς δια τα ζώα και τα φυτά αυτής της αισθητής ουσίας πρέπει να βρούμε τα στοιχεία,είναι είναι ένα είτε πολλά.
Τέλος υπάρχει και η άλλη,η Ακίνητη ουσία εις την οποίαν δίδεται χωριστή από τα αισθητά ύπαρξη,ενώ από άλλους διαιρείται σε δύο είδη,άλλοι την θεωρούν μίαν φύσιν τας Ιδέας και τα μαθηματικά και άλλοι αναγνωρίζουν από αυτές μόνον τα μαθηματικά -Αριθμούς>>.
Αναφερόμαστε πάλι σε 2 ουσίες από τις οποίες η μία είναι φθαρτή και αισθητή (μη όν) και η άλλη νοητή και ακίνητη (όν).Θα πρέπει να λάβουμε επίσης σοβαρά υπ'όψιν τα όσα λέγει ο Αριστοτέλης περί κινούντος ακίνητου και κινούμενου.Το ενδιάμεσο των δύο είναι η αίδια ουσία.Ο δέ Ηράκλειτος στο απόσπασμα 15 αναφέρει ότι <<Διόνυσος και Άϊδης εν και ωυτό>>.
Θ.Περνάμε στην τριαδικότητα του Νού.Βαση του Πλωτίνου ο Πρόκλος αναφέρει στα έργα του "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδη" και "Είς τον Πλάτωνος Τίμαιον" ότι υπάρχει Το Έν [νοητόν], ο Νους και η ψυχή [ενέργεια: εκδήλωση του νου].Το Έν πρέπει να ληφθεί υπόψιν όχι αριθμητικά αλλά ώς "είς" (μοναδικό),το οποίο είναι υπερούσιο,υπερβατικό,αμέθεκτο,
άρρητο,άληπτο,άγνωστον και σύμφωνα με τον Πλάτωνα αγαθόν.
Μέρος του Ενός μετέχει στο ΕΊΝΑΙ το οποίο είναι το ΟΝ και τα όντα,η ΟΥΣΙΑ δηλαδή και μέρος Είναι το ΈΝ το οποίο και διατηρεί την υπερβατικότητά του ώς πρώτη αρχή και αιτία.
Το μέρος που μετέχει στο ΕΙΝΑΙ είναι η ΜΟΝΑΣ,η οποία είναι όλον ώς ΝΟΥΣ και μέρη ώς Νοητά Είδη δηλαδή Ιδέες.
Η Ψυχή είναι η εκδήλωση της ενέργειας του Νού προς δημιουργία των αισθητών.Ο Νους στρέφεται προς το πρωταρχικό Ένα από το οποίο γεννήθηκε και καθρεπτίζεται σε αυτό. Το πρωταρχικό Ένα είναι η αιτία της υπάρξεως του και της ικανότητας του να νοεί. Ο νους λαμβάνει από αυτό το περιεχόμενο του, αλλά και ότι ενυπάρχει σε αυτό εμφανίζεται στον νου ως πολλότητα η οποία όμως αποτελεί ένα ενιαίο σύστημα.
Το παραπάνω σύστημα του ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ είναι τα 3 Ε που αποτελούν το ΕΙ = ΙΕ,όπου ουσιαστικά υπάρχει αυτή η διτότητα του ΕΝΟΣ και των ΠΟΛΛΩΝ του Εμπεδοκλή που η ΦΙΛΟΤΗΤΑ και το ΝΕΙΚΟΣ φέρνουν σε ύπαρξη δια της Έριδος και σε ένωση διά του Έρωτα.
Ουσιαστικά όμως ο Έρως και η Έρις είναι ένα και αποτελούν τις δύο όψεις-κινήσεις της ίδιας ορμής,δηλαδή της Ανάγκης.
Η Ανάγκη αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο ΚΡΟΝΟΣ.Τα δύο άκρα αντιστοιχούν στον ΟΥΡΑΝΟ και το ΔΙΑ/ΖΕΥΣ ο οποίος είναι ο Νούς της Μονάδος που μετέχει και διέπει τα όντα νοητά και αισθητά.
Αυτό στηρίζεται άλλωστε και από τα "Φυσικά" του Αριστοτέλη
[212Β] <<Ως δε ελέχθη τα πράγματα υπάρχουν εν τόπω τα μεν κατά δύναμιν τα δέ κατ'ενέργειαν.
Δι'αυτό όταν μέν ένα σώμα είναι ομοιογενές και συνεχές τα μέρη του υπάρχουν εν τόπω κατά δύναμιν,όταν όμως χωριστούν από το Όλον σε μέρη τότε γίγνονται ως σωρός κατ'ενεργείαν.Τα πράγματα πάλι υπάρχουν εις ένα τόπο καθ'εαυτά.Π.χ. κάθε κινητόν κατ'αύξησιν ή κατά φοράν σώμα υπάρχει καθ'εαυτόν κάπου.Ο Ουρανός όμως δεν είναι ώς πάν κάπου ούτε μέσα σε κάποιο τόπο,εφ'όσον κάτι δεν τον περιβάλει.Καθ'όσον όμως κινείται υπάρχει τόπος διά τα μέρη,το ένα μέρος του είναι συνημμένον με ένα άλλο.Άλλα υπάρχουν εις ένα τόπον κατά συμβεβηκώς όπως ο ουρανός και η ψυχή.Τα μέρη υπάρχουν εις έναν τόπο κατά κάποια έννοια διότι επί της τροχιάς αλληλεπιβάλλονται.Δι'αυτό τό άνω μέρος κινείται κυκλικώς και μόνον.Το Όλον όμως δεν υπάρχει κάπου.Διότι αυτό που υπάρχει κάπου είναι,εις την αρχή όμως αυτό καθ'αυτό χρειάζεται ένα άλλο να το εμπεριέχει.Ως προς το όλον του σύμπαντος δεν υπάρχει τίποτε έξω από το όλον και συνεπώς όλα είναι μέσα εις τον ουρανόν,καθώς ο ουρανός είναι το πάν.
Είναι χώρος όχι ο ουρανός ώς ουράνια σφαίρα,αλλά κάτι το ηρεμούν,το οποίο είναι το έσχατον του ουρανού δηλαδή το λεπτότερον τί,και το οποίο εφάπτεται παντός κινητού σώματος ώς πέραν ακίνητον.Και διά τουτου η μέν γή είναι εν τω ύδατι και το ύδωρ εν τω αέρι και αυτός εν τω αιθέρι,ο δέ αιθήρ εις τον ουρανόν ενώ ο ουρανός δεν περιέχεται υπό τινός άλλου>>.
Ο δέ Εμπεδοκλής μας λέει:
<<Διπλά θα τα πώ.Το Εν μεγάλωσε μοναδικό για νά'ναι από τα πολλά,τα πολλά χώρισαν ποιο πολλά από το Έν για να'ναι.Διπλή η γέννα των όντων των θνητών,διπλή και η φθορά.Γιατί από τη μία η σύνθεση κάθε υλικού γεννά και καταστρέφει,ενώ από την άλλη με την ανάπτυξη χωρίζεται και φθίρεται.Και αυτά μεταλλάσονται πέρα ώς πέρα και ποτέ δεν τελειώνουν,μά λόγω της φιλότηταςέρχονται κοντά και γίνονται όλα Έν και λόγω του Νείκους απομακρύνονται και χωρίζονται σε πολλαπλά.Από το ΕΝ γίνονται τα πολλά και τα πολλά γίνονται ΕΝ.
Και καθώς μεταλλάσονται πέρα ώς πέρα δεν τελειώνουν αμετακίνητα στην κυκλική τροχιά τους.Δείχνοντας του λόγου το σκοπό,διπλά τα λέω.Το Έν μεγάλωσε μοναδικό να είναι για τα πολλά και τα πολλά χώρισαν πιο πολλά από το Εν να είναι.
Πυρ,ύδωρ,γή και αήρ το αμέτρητο ύψος,το Νείκος τα φέρνει χωριστά σαν σε όλεθρο όμοια βαρύ σε όλα,μα η Φιλότητα ανάμεσά τους ίση στο μήκος και το πλάτος>>.
[Εμπεδοκλής "Περί Φύσεως" απόσπασμα 17].
Η δέ νόηση είναι αμφίδρομη και έφεση προς το αγαθόν,δηλαδή
διάσπαση και ανέλιξη προς το Έν.Άλλωστε και ο Πλάτων στον "Κρατύλο" [414D] αναφέρει <<Η φρόνησις είναι φορά(κινήσεως) και ροή νόησις.
Θα μπορούσαμε να την εκλάβουμε και ώς όνησιν φοράς και οπωσδήποτε σχετίζεται με την μετακίνηση...[]..
Η νόησις είναι νέου έσις (έφεσις προς το νέο) και το ότι είναι νέα τα όντα σημαίνει ότι υπόκεινται συνέχεια στη διαδικασία της γένεσης.Το όνομα νεόεσις δηλώνει ότι αυτό επιθυμεί η ψυχή μας.Άλλωστε παλιά δεν εκαλείτο νόησις,αλλά αντί του Η είχε δυό Ε και λεγόταν νοέεσιν>>.
Πάλι το διπλό Ε μπροστά μας...
Κλείνω με τους στίχους του Μακροβίου από το απόσπασμα 1.18:
<<ΕΙΣ ΖΕΥΣ,ΕΙΣ ΑΪΔΗΣ,ΕΙΣ ΗΛΙΟΣ,ΕΙΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ>>
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
ΠΛΑΤΩΝ : ΤΙΜΑΙΟΣ
ΚΡΑΤΥΛΟΣ
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΦΥΣΙΚΑ
ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ
ΠΡΟΚΛΟΣ: ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΝ
ΠΛΩΤΙΝΟΣ: ΕΝΕΑΔΕΣ (ΒΙΒΛΙΟ Β - ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ)
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΑΕΤΙΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΜΑΚΡΟΒΙΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΣΑΛΛΟΥΣΤΙΟΣ: ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ
ΦΟΥΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ: ΤΑ ΠΡΟΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
Θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ μερικές σκέψεις.
Α.Ο Πλούταρχος στο "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [365Α]
αναφέρει ότι ο Απόλλων είναι :
Πύθιος σε εκείνους που ζητούν να γνωρίσουν
Δήλιος σε εκείνους στους οποίους αρχίζει να σημαίνει
Φαναιός σε εκείνους που αρχίζει να φανερώνεται
Ισμήνιος σε εκείνους που γνωρίζουν
Λεσχηνόριος σε εκείνους που φιλοσοφούν μαζί.
Β.Επίσης αναφέρει ότι το <<έργο της φιλοσοφίας είναι να ζητεί,να απορεί και να θαυμάζει.Τα σχετικά με το θεό μοιάζουν σαν να έχουν κρυφτεί μέσα σε αινίγματα τα οποία χρειάζονται εξήγηση και διδασκαλία της προελεύσεως.Όπως όταν καίγεται το αθάνατο πύρ από όλα τα ξύλα μόνον το ελατίσιο χρησιμοποιείται και προστίθεται μόνον δάφνη.Όπως το γιατί έχουν αναγερθεί τα αγάλματα δύο Μοιρών,ενώ οι Μοίρες είναι τρείς.Παρατήρησε στις επιγραφές το γνώθι σ'αυτόν και το μηδέν άγαν και πόσες σοφές συζητήσεις και βαθυστόχαστες απόψεις έχουν αναφυήσει ώσαν γόνιμος σπόρος>>.
[Πλούταρχος "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" 385Α-386Α].
Γ.Τα τρία Ε σχετίζονται άμεσα με τις 3 Μοίρες σε πρώτο επίπεδο.
Ο Πλούταρχος αναφέρει στο στο "Περί του Σωκράτους Δαιμόνιον" [591Β]:
<<4 οι αρχές των πάντων.
1)της Ζωής
2)της Κίνησης
3)της Γενέσεως
4)της Φθοράς.
Την πρώτη με τη δεύτερη τις συνδέει η Μονάς κατά το αόρατον.
Την δεύτερη με την τρίτη τις συνδέει ο Νούς στον ήλιο.
Την τρίτη με την τέταρτη τις συνδέει η Φύσις στην Σελήνη.
Σε κάθε σύνδεσμο κάθεται μία μοίρα που κρατάει τα κλειδιά:
Στον πρώτο η Ατροπός
Στον δεύτερο η Κλωθώ
Στον τρίτο η Λάχεσις.
Τα νησιά (άστρα) τα κατέχουν οι θεοί,ενώ η σελήνη που ανήκει στους επιχθόνιους δαίμονες αποφεύγει την Στύγα>>
Δ.Το ΕΙ κατά τον Πλούταρχο ("Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς [386Α-387Α] ) σε σχέση με τα 3 ΕΙ που αναφέρθηκαν παραπάνω στην εργασία του Παναγιώτη,αποτελεί τον τύπο μορφής επικοινωνίας με το Θεό (Συμπαντικό Νού και Λόγο) καθώς σοφός όντας δημιουργεί ερωτήματα μέσω της υπόθεσης (ΕΙ = αν) και φανερώνει σημεία παραδοχής (ΕΙ = υπάρχεις).Άρα έχουμε να κάνουμε με ευχή και παράκληση όπως και με υπόθεση και παραδοχή.<<Διότι είναι ο Θεός διαλεκτικός τα αποδεικνύουν οι χρησμοί,καθώς διαλύει και βάζει αμφιβολίες>>
(Πλούταρχος "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [387Α] ).
Άλλωστε και ο Ηράκλειτος μας αναφέρει ότι "Ο Άναξ ου το μαντείον εστί το εν Δελφοίς ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει" (απόσπ. 93)
<<Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί>> (απόσπ. 123).
Κατ'αυτό το τρόπο το ΕΙ σχετίζεται με το Δελφικό Ε το Γνώθι σ'αυτόν και το Μηδέν Άγαν.
Ε.Το ΕΙ σχετίζεται και με την πλάνη του χρόνου και των αισθήσεων καθώς όπως μας αναφέρει ο Πλούταρχος στο "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς" [387Α-387Ε]
<<τα όντα τα εσσόμενα προς τα εόντα (Ιλιάς Α.70)
Και καλώς ο Όμηρος πρώτα έταξε τα παρόντα και έπειτα το μέλλον και το παρωχημένον.Διότι από του όντος το συλλογισμό
βγαίνει η δύναμη του συνημμένου καθώς αν υπάρχει ετούτο προηγείται εκείνο και πάλι τούτο εκείνο θα γεννήσει.Γιατί το τεχνικό και λογικό είναι η γνώση της σύνδεσης της ακολουθίας και η πρόσληψη που δίνει στο λόγο η αίσθηση>>
Μας αναφέρει δηλαδή πρώτος ο Όμηρος ότι δεν υπάρχει παρόν,παρά μόνον κίνηση των όντων από τα εσσόμενα στα εόντα.Και συμπληρώνει ο Πλούταρχος ότι τα παρόντα (παρά τα όντα) δηλαδή οι αισθητές φθαρτές απεικονίσεις των όντως όντων κινούνται από το μέλλον στο παρελθόν,ήτοι από μία κατάσταση είς μίαν άλλη.Ο δέ χρόνος του παρ'όντος είναι ο συλλογισμός του επί της κινήσεως και της φθοράς αλλά ουσιαστικά αποτελεί μία πλάνη καθώς αυτό που υπάρχει στο παρόν συνεπάγεται κάτι που υπήρχε πρίν από αυτό και ταυτόχρονα κάτι που θα υπάρξει μετά από αυτό.Διευρύνοντας το φάσμα της διαδοχικής εναλλαγής γεννήσεως και φθοράς φτάνουμε σε δύο απόλυτα άκρα.Κάτι που έγινε στο παρελθόν και στο μέλλον ή ορθότερα κάτι που υπάρχει πέρα από τον χρόνο και αντανακλάται ταυτόχρονα στο παρελθόν και το μέλλον.Ο χρόνος λοιπόν είναι η διαρκής εναλλασόμενη κίνηση των αισθητών αντανακλάσσεων των όντως όντων από το ένα άκρο στο άλλο.
Ο χρόνος ως γνωστόν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε εδώ ώς 4η Διάσταση και αυτό που αναφέρεται παραπάνω βρίσκεται στην 5η Διάσταση.Κατ'αυτό τον τρόπο και υπό αυτή την έννοια το ΕΙ δεν συνδέεται με τον χρόνο ώς κίνηση αλλά με τον Αιών και την 5η Διάσταση.Εξ'άλλου το Ε αντιστοιχεί στον αριθμό 5.
Πάνω σε αυτό άμεση σχέση αυτό που αναφέρει ο Πλωτίνος στο Β' βιβλίο των "Ενεάδων" του με τίτλο "Περί Αιώνος και Χρόνου" [7.7] <<Διότι όταν ήμασταν στον αιώνα η πορεία μας ήταν ανοδική,ενώ τώρα πρέπει να κατεβούμε όχι κατ'οποιοδήποτε τρόπο αλλά με εκείνο τον τρόπο που κατέβηκε ο χρόνος από τον αιων>>.
Σχηματικά έχουμε δύο καθρέφτες όπου ο ένας αντανακλά μία δέσμη φωτός πάνω στον άλλον διαρκώς και συνεχώς και τα σωματίδια του φωτός αντανακλούνται από το ένα άκρο στο άλλο.Αν σταθεί κάποιος ανάμεσα στους δύο καθρέφτες σταματά την αντανάκλαση και φωτίζεται ταυτόχρονα από δύο πλευρές,
αλλά εκείνο που μπορεί να συλλάβει είναι μόνον το είδωλό του πάνω στους καθρέφτες από όποια μεριά και να γυρίσει.Αυτό είναι ο χρόνος και η θέση που στέκεται είναι το παρόν.
Τα δύο κάτοπτρα σχετίζονται με την δεκάδα δηλαδή το διπλό Ε.
Πάνω σε αυτό το σημείο αναφέρει ο Πλωτίνος στο προαναφερθέν έργο του [8.40] <<Έτσι και το πλήθος της κινήσεως όπως η δεκάδα είναι αυτό που επιφαίνεται στον όγκο του διαστήματος της κινήσεως το οποίο δεν είναι ο χρόνος αλλά το τόσο που έγινε σε κάποιο χρόνο χρόνο καθώς ο χρόνος δεν είναι παντού αλλά στην κίνηση του υποκειμένου οπότε ο χρόνος είναι κίνηση>>.
Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος είναι υποκειμενικός και σχετικός.
Πολύ πρίν τον Αινστάιν έγραψε ο Πλωτίνος στο ίδιο έργο [8.10]
<<Ο χρόνος είναι αριθμός ή μέτρο και μέτρο κατά τί μέτρο;
Και με το ίδιο μέτρο μετριέται κάθε μία από δύο κινήσεις ή γενικά όλες οι κινήσεις και η ταχεία και η βραδεία;Ακόμη κι αν είναι συνεχές μέτρο είναι μέτρο αφού είναι ποσό όπως και το μέγεθος του πήχεως.Θα είναι λοιπόν μέγεθος όπως η γραμμή που συμβαδίζει με την κίνηση.Αλλά αφού αυτή συμβαδίζει πώς θα μετρήσει αυτό με το οποίο συμβαδίζει;>> .
Ποιός καθορίζει λοιπόν το ύψος του πήχεως;
ΣΤ.Από τον χρόνο και τον αιώνα περνάμε στον άνθρωπο.
Ο ανθρώπινος νούς αντιλαμβάνεται περιορισμένα καθώς χρησιμοποιεί το 10% των λειτουργιών του και είναι διχασμένος σε 3 μέρη.Ουσιαστικά σε δύο,το συνειδητό-λογικόν και το ασυνείδητο-θυμοειδές/επιθυμητικόν τα οποία ενώνονται στο υποσυνείδητο-φανταστικόν.Το υποσυνείδητο δεν υπάρχει,όπως δεν υπάρχει και το παρόν.Είναι το σημείον μέθεξης και σύνθεσης των δύο ημισφαιρίων πάνω στο οποίο προβάλλονται οι εικόνες των δύο πεδίων.Σχετικά με την αριστερόστροφη και δεξιόστροφη κίνηση των δύο ημισφαιρίων και των συχνοτήτων της συνειδητότητας σχετίζονται οι 5 αισθήσεις και κυρίως η όσφρηση.Ο Ηράκλειτος έγραφε <<Οι ψυχές οσμώνται καθ' Αϊδην>> [απόσπ. 98].Δεν το έγραψε τυχαίως αυτό.
Πέρα από το ότι η οσμή εκτός από αναπνοή είναι και όσμωση,
υπάρχει και εκείνο το οποίο αναφέρει ο Πλάτων στον "Τίμαιο" [79Ε] σχετικά με τον τριπλό νου και το εσωτερικό πύρ και το ύδωρ.Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι στο μαντείο των Δελφών δύο στοιχεία είχαν τεράστια τελετουργική σημασία,το ύδωρ της Κασταλείας και Κασσοτίδος πηγής,το αθάνατο Ιερό πύρ του Βωμού και ο αήρ του χάσματος στο Άντρον.Λέγει λοιπόν ο Πλάτων στον "Τίμαιο":
<<Κάθε φορά που το θερμό ορμά από το ένα μέρος ωθεί κυκλικά στο άλλο τον εξωτερικό αέρα και εκείνος καθώς απωθείται πέφτει στο πύρ και θερμαίνεται ενώ εκείνος που εξέρχεται παγώνει με αποτέλεσμα να δημιουργείται κύκλος δια της ανταπόδωσης ο οποίος δονείται κυκλικά μπροστά και πίσω και παράγει με τις δύο ωθήσεις την εισπνοή και την εκπνοή>>.
Η σχέση της παραπάνω λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού με τον συμπαντικό οργανισμό είναι λειτουργία εναρμόνισης και συχρονισμού.Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πλάτων στον "Τίμαιο"
[80Β-80C] <<Οι κινήσεις των πρώτων και γρήγορων ήχων όταν επιβραδύνονται και ξαναβρίσκουν τους όμοιούς τους οι πιο αργοί που τους ακολουθούν επιβάλλουν κι αυτοί μία κίνηση και τους προλαβαίνουν.Και καθώς τους προλαβαίνουν δεν τους διαταράσσουν προσθέτοντας νέα κίνηση αλλά λειτουργούν έτσι ώστε να συμπίπτουν η βραδύτερη κίνηση με την γρηγορότερη δημιουργώντας την εντύπωση του εννιαίου η οποία αποτελείται από συνδυασμό οξείας και βαρείας ήχων.Γι'αυτό το λόγο στους άφρονες προκαλούν ευχάριστη εντύπωση και στους σόφρωνες συνειδητή απόλαυση λόγω της μίμησης της θείας αρμονίας η οποία εκδηλώνεται μέσω των ανθρωπίνων κινήσεων.Όσον αφορά την ροή των υδάτων και τις πτώσεις κεραυνών και τα θαυμαστά της έλξης από τα ήλεκτρα και τους Ηράκλειους λίθους σε κανένα από αυτά δεν υπάρχει κενό και αυτά τα σώματα απωθούνται αμοιβαία κυκλικά και καθώς χωρίζονται και συνενώνονται αλλάζουν θέσεις για να επανέλθει το καθένα στην δική του θέση.
Με αυτές τις ενέργειες παράγονται όλα τα μυστηριώδη φαινόμενα όπως θα διαπιστώσει όποιος τα μελετήσει μεθοδικά.
Η αναπνοή λοιπόν πραγματοποιείται με τον τρόπο και τους λόγους που αναφέραμε>>
Έχουμε λοιπόν τον κύκλο σύνθεσης και διάσπασης των στοιχείων εντός του σφαίρου που αναφέρει ο Εμπεδοκλής όπως το αναφέρει ο Ηράκλειτος <<Το πύρ ζεί το θάνατο της γής,ο αέρας το θάνατο του πυρός,το ύδωρ του αέρα και η γή του ύδατος>>Ηράκλειτος [απόσπ. 76] είτε αναφερόμαστε στον ανθρώπινο είτε στον συμπαντικό οργανισμό.
Όλος αυτός ο κύκλος δέχεται και παράγει ενέργεια.
Πέρα από αυτά ο Εμπεδοκλής αναφέρει:
<<Οι αντανακλάσσεις γίνονται από τις απορροές που μαζεύονται στην επιφάνεια του κατόπτρου λόγω του εκκρινόμενου πυρρός το οποίο εκκρίνεται από το κάτοπτρο μεταφέροντας τον αέρα στον οποίο συμμεταφέρονται τα ρεύματα>> [Αέτιος IV 14,1].
<<Σχετικά με την Ηράκλεια λίθο και γιατί έλκει τον σίδηρο ο Εμπεδοκλής λέει ότι από τις απορροές που βγαίνουν από τα δύο σώματα και καθώς οι πόροι του λίθου είναι συμμετρικοί με τους πόρους του σιδήρου φέρεται ο σίδηρος προς τον λίθο>>.
[Εμπεδοκλής απόσπασμα 89].
Έχουμε σχηματικά τις Ηράκλειες στήλες ή τους μαγνήτες οι οποίοι είναι δύο και στο ενδιάμεσο την αλληλεπίδρασή τους
διά των κυμμάτων και ροών των ηλεκτρομαγνητικών κυμμάτων.
Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα στοιχεία (πύρ-ύδωρ),με τους πλανήτες σε σχέση με τον ήλιο,με τα άστρα και με τους γαλαξίες.Αλλά κυρίως με την ύλη και την αντιύλη.Τί είναι όμως εκείνο που τα απωθεί;Διότι αν έλκονταν θα συγκρούονταν και θα αλληλοεξαυλώνονταν.Μάλλον κάποια ουσία,η λεγόμενη πεμπτουσία,ήτοι το 5ο στοιχείο του αιθέρος.
Γνώμη μου ότι οι 9 Διαστάσεις ανάλογες των 9 Μουσών,
είναι 4+4 δηλαδή ύλη-αντιύλη,στο μέσο των οποίων βρίσκεται η 5η Διάσταση η οποία σαφώς και σχετίζεται με το 5ο Στοιχείο του Αιθέρος,ήτοι το Ε.Υπό αυτή την έννοια έχουμε 3 Ε σε πλήρη αρμονία.
Τέλος ας θυμήσουμε ότι το ψυχρό δεν είναι ουσία,αλλά κατάσταση απουσίας του θερμού και το σκοτάδι δεν είναι χρώμα,
αλλά κατάσταση απουσίας του φωτός.Ανάλογα και η σιωπή δεν είναι ήχος,αλλά απουσία ήχου.
Ζ.Σημαντικότατο ρόλο σε σχέση με τα παραπάνω παίζει ο ήχος και κυρίως εκείνος της αρμονίας των φωνηέντων.Το δεύτερο φωνήεν είναι το Ε,ενώ το ΕΙ = 15,είναι 3 Ε σε αρμονία.
Ο δεύτερος πλανήτης από τον ήλιο προς τη γή είναι η αφροδίτη,
ενώ ο δεύτερος πλανήτης από τη γή πρός τον πλούτωνα είναι ο δίας.Η Αφροδίτη μυθολογικώς ήταν η θεά της ομορφιάς και του έρωτα η οποία προκαλούσε την ένωση θεών,θνητών και στοιχείων ενώ ο Δίας ήταν εκείνος που διά των κεραυνών του εξουσίαζε θεούς,θνητούς και στοιχεία.Ο πλανήτης δίας λόγω της μάζας του ασκεί εξουσία στους πλανήτες διά της έλξης του,ενώ ο πλανήτης αφροδίτη αποτελεί το σημείο εξισορρόπησης μεταξύ της γής και του ήλιου,όπου ο ήλιος έλκει ώς γνωστόν όλα τα σώματα όπως και όλα τα σώματα ασκούν έλξη προς τον ήλιο,
αλλά οι μεταξύ τους έλξεις και η κίνησή τους σε περιφορά γύρω από αυτόν διατηρούν το ηλιακό μας σύστημα σε λειτουργία.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το 3πλό σύστημα του Σειρίου,όπου
ο Α έλκει-δρά,ο Β έλκεται και έκλει-αντιδρά και ο Γ διατηρεί την ισορροπία του συστήματος.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα δύο πεδία του ΕΙΝΑΙ και του ΜΗ ΕΙΝΑΙ,εντός των οποίο συνθέτεται και αποσυντίθεται διαρκώς το αεί γιγνόμενο και πάντα γενόμενο ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ.
Θυμίζουμε την φράση από τον "Τίμαιο" του Πλάτωνα [27D]
<<Τί το όν αεί γένεσιν δε ούκ έχον και τί το γιγνόμενον μέν αεί όν δε ουδέποτε;>>
Η.Μέσα στο γίγνεσθαι το οποίο πάντα μεταβάλλεται (το μεταβάλλον αναπαύεται του Ηράκλειτου) τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση και θέση.Αλλά γίγνεσθαι ουσιαστικά δεν υπάρχει.
Υπάρχει αλληλεπίδραση ΕΙΝΑΙ και ΜΗ ΕΙΝΑΙ,ήτοι σχέση ΝΟΥ και ΥΛΗΣ.Η σχέση αυτή υποδηλώνει ενέργεια και ουσία που μέρος της μετέχει στο ΕΙΝΑΙ και μέρος της μετέχει στο ΜΗ ΕΙΝΑΙ καθώς διαρκώς μεταβάλλεται και υπόκειται στην φθορά και την γέννηση,δηλαδή στην διαρκή μεταβολή.
Πάνω σε αυτό μας λέγει ο Αριστοτέλης στα "Μετά τα Φυσικά" [1069Β] <<Ουσίαι υπάρχουν τρείς.Μία η Αισθητή.Εις αυτήν διακρίνουμεν την φθαρτή και την Αίδιον ουσίαν.Δι'αυτήν την φθαρτήν δεν υπάρχει αμφισβήτησις καθώς δια τα ζώα και τα φυτά αυτής της αισθητής ουσίας πρέπει να βρούμε τα στοιχεία,είναι είναι ένα είτε πολλά.
Τέλος υπάρχει και η άλλη,η Ακίνητη ουσία εις την οποίαν δίδεται χωριστή από τα αισθητά ύπαρξη,ενώ από άλλους διαιρείται σε δύο είδη,άλλοι την θεωρούν μίαν φύσιν τας Ιδέας και τα μαθηματικά και άλλοι αναγνωρίζουν από αυτές μόνον τα μαθηματικά -Αριθμούς>>.
Αναφερόμαστε πάλι σε 2 ουσίες από τις οποίες η μία είναι φθαρτή και αισθητή (μη όν) και η άλλη νοητή και ακίνητη (όν).Θα πρέπει να λάβουμε επίσης σοβαρά υπ'όψιν τα όσα λέγει ο Αριστοτέλης περί κινούντος ακίνητου και κινούμενου.Το ενδιάμεσο των δύο είναι η αίδια ουσία.Ο δέ Ηράκλειτος στο απόσπασμα 15 αναφέρει ότι <<Διόνυσος και Άϊδης εν και ωυτό>>.
Θ.Περνάμε στην τριαδικότητα του Νού.Βαση του Πλωτίνου ο Πρόκλος αναφέρει στα έργα του "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδη" και "Είς τον Πλάτωνος Τίμαιον" ότι υπάρχει Το Έν [νοητόν], ο Νους και η ψυχή [ενέργεια: εκδήλωση του νου].Το Έν πρέπει να ληφθεί υπόψιν όχι αριθμητικά αλλά ώς "είς" (μοναδικό),το οποίο είναι υπερούσιο,υπερβατικό,αμέθεκτο,
άρρητο,άληπτο,άγνωστον και σύμφωνα με τον Πλάτωνα αγαθόν.
Μέρος του Ενός μετέχει στο ΕΊΝΑΙ το οποίο είναι το ΟΝ και τα όντα,η ΟΥΣΙΑ δηλαδή και μέρος Είναι το ΈΝ το οποίο και διατηρεί την υπερβατικότητά του ώς πρώτη αρχή και αιτία.
Το μέρος που μετέχει στο ΕΙΝΑΙ είναι η ΜΟΝΑΣ,η οποία είναι όλον ώς ΝΟΥΣ και μέρη ώς Νοητά Είδη δηλαδή Ιδέες.
Η Ψυχή είναι η εκδήλωση της ενέργειας του Νού προς δημιουργία των αισθητών.Ο Νους στρέφεται προς το πρωταρχικό Ένα από το οποίο γεννήθηκε και καθρεπτίζεται σε αυτό. Το πρωταρχικό Ένα είναι η αιτία της υπάρξεως του και της ικανότητας του να νοεί. Ο νους λαμβάνει από αυτό το περιεχόμενο του, αλλά και ότι ενυπάρχει σε αυτό εμφανίζεται στον νου ως πολλότητα η οποία όμως αποτελεί ένα ενιαίο σύστημα.
Το παραπάνω σύστημα του ΤΡΙΠΛΟΥ ΝΟΥ είναι τα 3 Ε που αποτελούν το ΕΙ = ΙΕ,όπου ουσιαστικά υπάρχει αυτή η διτότητα του ΕΝΟΣ και των ΠΟΛΛΩΝ του Εμπεδοκλή που η ΦΙΛΟΤΗΤΑ και το ΝΕΙΚΟΣ φέρνουν σε ύπαρξη δια της Έριδος και σε ένωση διά του Έρωτα.
Ουσιαστικά όμως ο Έρως και η Έρις είναι ένα και αποτελούν τις δύο όψεις-κινήσεις της ίδιας ορμής,δηλαδή της Ανάγκης.
Η Ανάγκη αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο ΚΡΟΝΟΣ.Τα δύο άκρα αντιστοιχούν στον ΟΥΡΑΝΟ και το ΔΙΑ/ΖΕΥΣ ο οποίος είναι ο Νούς της Μονάδος που μετέχει και διέπει τα όντα νοητά και αισθητά.
Αυτό στηρίζεται άλλωστε και από τα "Φυσικά" του Αριστοτέλη
[212Β] <<Ως δε ελέχθη τα πράγματα υπάρχουν εν τόπω τα μεν κατά δύναμιν τα δέ κατ'ενέργειαν.
Δι'αυτό όταν μέν ένα σώμα είναι ομοιογενές και συνεχές τα μέρη του υπάρχουν εν τόπω κατά δύναμιν,όταν όμως χωριστούν από το Όλον σε μέρη τότε γίγνονται ως σωρός κατ'ενεργείαν.Τα πράγματα πάλι υπάρχουν εις ένα τόπο καθ'εαυτά.Π.χ. κάθε κινητόν κατ'αύξησιν ή κατά φοράν σώμα υπάρχει καθ'εαυτόν κάπου.Ο Ουρανός όμως δεν είναι ώς πάν κάπου ούτε μέσα σε κάποιο τόπο,εφ'όσον κάτι δεν τον περιβάλει.Καθ'όσον όμως κινείται υπάρχει τόπος διά τα μέρη,το ένα μέρος του είναι συνημμένον με ένα άλλο.Άλλα υπάρχουν εις ένα τόπον κατά συμβεβηκώς όπως ο ουρανός και η ψυχή.Τα μέρη υπάρχουν εις έναν τόπο κατά κάποια έννοια διότι επί της τροχιάς αλληλεπιβάλλονται.Δι'αυτό τό άνω μέρος κινείται κυκλικώς και μόνον.Το Όλον όμως δεν υπάρχει κάπου.Διότι αυτό που υπάρχει κάπου είναι,εις την αρχή όμως αυτό καθ'αυτό χρειάζεται ένα άλλο να το εμπεριέχει.Ως προς το όλον του σύμπαντος δεν υπάρχει τίποτε έξω από το όλον και συνεπώς όλα είναι μέσα εις τον ουρανόν,καθώς ο ουρανός είναι το πάν.
Είναι χώρος όχι ο ουρανός ώς ουράνια σφαίρα,αλλά κάτι το ηρεμούν,το οποίο είναι το έσχατον του ουρανού δηλαδή το λεπτότερον τί,και το οποίο εφάπτεται παντός κινητού σώματος ώς πέραν ακίνητον.Και διά τουτου η μέν γή είναι εν τω ύδατι και το ύδωρ εν τω αέρι και αυτός εν τω αιθέρι,ο δέ αιθήρ εις τον ουρανόν ενώ ο ουρανός δεν περιέχεται υπό τινός άλλου>>.
Ο δέ Εμπεδοκλής μας λέει:
<<Διπλά θα τα πώ.Το Εν μεγάλωσε μοναδικό για νά'ναι από τα πολλά,τα πολλά χώρισαν ποιο πολλά από το Έν για να'ναι.Διπλή η γέννα των όντων των θνητών,διπλή και η φθορά.Γιατί από τη μία η σύνθεση κάθε υλικού γεννά και καταστρέφει,ενώ από την άλλη με την ανάπτυξη χωρίζεται και φθίρεται.Και αυτά μεταλλάσονται πέρα ώς πέρα και ποτέ δεν τελειώνουν,μά λόγω της φιλότηταςέρχονται κοντά και γίνονται όλα Έν και λόγω του Νείκους απομακρύνονται και χωρίζονται σε πολλαπλά.Από το ΕΝ γίνονται τα πολλά και τα πολλά γίνονται ΕΝ.
Και καθώς μεταλλάσονται πέρα ώς πέρα δεν τελειώνουν αμετακίνητα στην κυκλική τροχιά τους.Δείχνοντας του λόγου το σκοπό,διπλά τα λέω.Το Έν μεγάλωσε μοναδικό να είναι για τα πολλά και τα πολλά χώρισαν πιο πολλά από το Εν να είναι.
Πυρ,ύδωρ,γή και αήρ το αμέτρητο ύψος,το Νείκος τα φέρνει χωριστά σαν σε όλεθρο όμοια βαρύ σε όλα,μα η Φιλότητα ανάμεσά τους ίση στο μήκος και το πλάτος>>.
[Εμπεδοκλής "Περί Φύσεως" απόσπασμα 17].
Η δέ νόηση είναι αμφίδρομη και έφεση προς το αγαθόν,δηλαδή
διάσπαση και ανέλιξη προς το Έν.Άλλωστε και ο Πλάτων στον "Κρατύλο" [414D] αναφέρει <<Η φρόνησις είναι φορά(κινήσεως) και ροή νόησις.
Θα μπορούσαμε να την εκλάβουμε και ώς όνησιν φοράς και οπωσδήποτε σχετίζεται με την μετακίνηση...[]..
Η νόησις είναι νέου έσις (έφεσις προς το νέο) και το ότι είναι νέα τα όντα σημαίνει ότι υπόκεινται συνέχεια στη διαδικασία της γένεσης.Το όνομα νεόεσις δηλώνει ότι αυτό επιθυμεί η ψυχή μας.Άλλωστε παλιά δεν εκαλείτο νόησις,αλλά αντί του Η είχε δυό Ε και λεγόταν νοέεσιν>>.
Πάλι το διπλό Ε μπροστά μας...
Κλείνω με τους στίχους του Μακροβίου από το απόσπασμα 1.18:
<<ΕΙΣ ΖΕΥΣ,ΕΙΣ ΑΪΔΗΣ,ΕΙΣ ΗΛΙΟΣ,ΕΙΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ>>
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
ΠΛΑΤΩΝ : ΤΙΜΑΙΟΣ
ΚΡΑΤΥΛΟΣ
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΦΥΣΙΚΑ
ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ
ΠΡΟΚΛΟΣ: ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΝ
ΠΛΩΤΙΝΟΣ: ΕΝΕΑΔΕΣ (ΒΙΒΛΙΟ Β - ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ)
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΑΕΤΙΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΜΑΚΡΟΒΙΟΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΣΑΛΛΟΥΣΤΙΟΣ: ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ
ΦΟΥΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ: ΤΑ ΠΡΟΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε και την αμεση σχέση του 3Ε με τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου καθώς και με την τετρακτυία αφού όπως είπα 3Ε=ΕΙ=15=10 + 5 και το 10 είναι το αποτέλεσμα της αριθμητικής έκφρασεις της τετρακτυίας (1+2+3+4) και την σχέση που έχει με τα πλατωνικά στερεά που αναφέρονται στον ΤΙΜΑΙΟ καθώς και με τις 4+1 αισθήσεις που αναφέρονται στον Πλούταρχο στο Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς.---> Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς
http://fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=10&t=157
http://fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=10&t=157
Παναγιώτη,έκανα αναφορά σχετικά με τα 3Ε και τα ημισφαίρια στον βαθμό που μπορώ και μου επιτρέπεται.Κάποια πράγματα πρέπει να τα βρεί ο καθένας μόνος του.Πώς να συνδυάσει δηλαδή τα κομμάτια του πάζλ και να δεί την εικόνα.Αναφορικά οι αισθήσεις έχουν σχέση με τα στοιχεία καθώς και άλλα.
Πολύ καλή και η εργασία του Στάθη πάνω στο θέμα!
Πολύ καλή και η εργασία του Στάθη πάνω στο θέμα!
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Μία μικρή επεξήγηση για την κατάσταση του εύδοντος-εγερθέντος που αναφέρω παραπάνω.
άνθρωπος εν ευφρόνηι φάος άπτεται έαυτώ [αποθανών] αποσβεσθείς όψεις, ζών δε άπτεται τεθνεώτος εύδων, [αποσβεσθείς όψεις], εγρηγορώς άπτεται εύδοντος
"Ο Άνθρωπος μέσα εις την νύκτα το φως αγγίζει για τον εαυτόν του, αποθαμένος με κλειστά τα μάτια, και στη ζωή, στον ύπνο του και με κλειστά τα μάτια τον θάνατο αγγίζει, ενώ στο ξύπνιο του τον ύπνο αγγίζει"(Βλ. Ηράκλειτος απ. Νο. 26).
Το απόσπασμα αυτό από τον Ηράκλειτο δεν είναι σχήμα λόγου.
Νευροβιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν ότι οι άνθρωποι ζούμε δύο παράλληλες ζωές. Τις χωρίζει ένα "παραπέτασμα" στο κάτω στέλεχος του εγκεφάλου. Το παραπέτασμα συνίσταται σε:
1.Ηλεκτρική υπερδραστηριότητα, 40 φορές πάνω από το επίπεδο της εγρήγορσης, στη γεφυρο - γονατο - ινιακή περιοχή ή γγι (PGO). Είναι το "φως που ανάβει ο άνθρωπος όταν πάψει να βλέπει". Είμαστε πιο ξύπνιοι από το ξύπνιο.
2.Πλήρη μυϊκή παράλυση (εκτός από τις γρήγορες κινήσεις των ματιών) που προκαλεί η λειτουργία του κερκοφόρου πυρήνα "άλφα". Είναι ο "πεθαμένος ή κοιμισμένος" εαυτός.
Από το 1959 ο καθηγητής Michel Jouvet, διευθυντής του εργαστηρίου μοριακής ονειρολογίας, στη Λυών, είχε ανακαλύψει αυτή την αντιφατική φάση ύπνου, που γι' αυτό ονομάστηκε "παράδοξος". Παρατηρήστε την συνημμένη εικόνα την περιοχή γγι, που είναι η πηγή του ονείρου, και το ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του "δέντρου της ζωής", όπως ονομάζεται η παρεγκεφαλίδα στη Φυσιολογία(Βλ. Συννημένη εικόνα). Η παρεγκεφαλίδα δεν παίρνει μέρος στην ονειρική δραστηριότητα (από όσο βέβαια γνωρίζουμε). Αλλά μπορεί να συμβολίζει το "δέντρο της ζωής" του Κήπου ανατολικά της Εδέμ, στη εβραϊκή κοσμογονία. Όταν ο ιδιοκτήτης του Παράδεισου έδιωξε τον Αδάμ από τον Κήπο, τοποθέτησε τα Χερουβείμ και μια ρομφαία φλόγινη και περιστρεφόμενη να φυλάει το δέντρο, για να μη φάει ο Αδάμ από τους καρπούς του και "ζήσει αιωνίως". Στην εικόνα το μπλε χρώμα είναι ο χώρος του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Παρατηρούμε πως υπάρχει ένας ποταμός που έρχεται από την Εδέμ (σύμβολο του ανθρωπίνου σώματος) στον εγκέφαλο, κι από εκεί διαμερίζεται σε 4 κλάδους (τις 4 κοιλιές του εγκεφάλου), για να ποτίζεται ο Παράδεισος. Στην παραπάνω εικόνα διακρίνονται Οι χώροι του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με μπλε χρώμα. Δεξιά το δέντρο της παρεγκεφαλίδας, αριστερά, απέναντι, η περιοχή γγι. Νο. 1,2,3,4 αντιστοιχούν στις κοιλιές του εγκεφάλου. Μετά τη δημοσίευση της εργασίας των φυσιολόγων του Χάρβαρντ Mc Carley και Dr J. Allan, η ονειρική δραστηριότητα έγινε δεκτή ως μία ρυθμική,περιοδική λειτουργία. Αυτό καταγράφεται στον ηλεκτροεγκεφαλογράφο σαν περιοδική εμφάνιση σειράς αρμονικών ταλαντώσεων. Γι' αυτό ονομάζεται "βηματοδότης" η ανατομική δομή στην οποία εμφανίζεται η ονειρική δραστηριότητα. Επιπλέον, αυτό που υπογραμμίζουν οι φυσιολόγοι είναι η αυτονομία αυτής της περιοχής: την απομόνωσαν αφαιρώντας όλα τα μέρη του εγκεφάλου μπροστά από τη γέφυρα (συμπεριλαμβανομένων του υποθαλάμου, της υπόφυσης και της παρεγκεφαλίδας), σε εργαστηριακά παρασκευάσματα που διατηρήθηκαν ζωντανά για μήνες! Αυτά εξακολουθούσαν να ταλαντώνονται με τη συχνότητα ενός βιολογικού ρολογιού "ανάμεσα σε μια κατάσταση πολύ αρχαϊκής συνείδησης και ενός παράδοξου ύπνου". Από αυτό συμπεραίνεται ότι "υπάρχει αυτόνομη περιοδική ενεργοποίηση του βηματοδότη", της γέφυρας, ο οποίος ευθύνεται για τον παράδοξο ύπνο. Η ενέργεια, λοιπόν, που παρουσιάζεται στο όνειρο δεν είναι αποθηκευμένο ποσοστό ενέργειας μιας απωθημένης επιθυμίας, όπως υποστήριζε ο Φρόιντ. Οι εκφορτίσεις ενέργειας που προέρχονται από τον γγι "βηματοδότη" είναι βιολογική ενεργοποίηση των κυττάρων της "γέφυρας" και όχι μια καταπιεσμένη επιθυμία. Τα νευρικά κύτταρα είναι από μόνα τους πηγή ενέργειας και είναι αυτορρυθμιζόμενα δίκτυα. Κι αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια δεν έρχεται στον εγκέφαλο, αλλά ότι βρίσκεται ήδη εκεί.
Υ.Γ: Απορρώ πως ο καλός μου κύνας με ανέχεται...
άνθρωπος εν ευφρόνηι φάος άπτεται έαυτώ [αποθανών] αποσβεσθείς όψεις, ζών δε άπτεται τεθνεώτος εύδων, [αποσβεσθείς όψεις], εγρηγορώς άπτεται εύδοντος
"Ο Άνθρωπος μέσα εις την νύκτα το φως αγγίζει για τον εαυτόν του, αποθαμένος με κλειστά τα μάτια, και στη ζωή, στον ύπνο του και με κλειστά τα μάτια τον θάνατο αγγίζει, ενώ στο ξύπνιο του τον ύπνο αγγίζει"(Βλ. Ηράκλειτος απ. Νο. 26).
Το απόσπασμα αυτό από τον Ηράκλειτο δεν είναι σχήμα λόγου.
Νευροβιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν ότι οι άνθρωποι ζούμε δύο παράλληλες ζωές. Τις χωρίζει ένα "παραπέτασμα" στο κάτω στέλεχος του εγκεφάλου. Το παραπέτασμα συνίσταται σε:
1.Ηλεκτρική υπερδραστηριότητα, 40 φορές πάνω από το επίπεδο της εγρήγορσης, στη γεφυρο - γονατο - ινιακή περιοχή ή γγι (PGO). Είναι το "φως που ανάβει ο άνθρωπος όταν πάψει να βλέπει". Είμαστε πιο ξύπνιοι από το ξύπνιο.
2.Πλήρη μυϊκή παράλυση (εκτός από τις γρήγορες κινήσεις των ματιών) που προκαλεί η λειτουργία του κερκοφόρου πυρήνα "άλφα". Είναι ο "πεθαμένος ή κοιμισμένος" εαυτός.
Από το 1959 ο καθηγητής Michel Jouvet, διευθυντής του εργαστηρίου μοριακής ονειρολογίας, στη Λυών, είχε ανακαλύψει αυτή την αντιφατική φάση ύπνου, που γι' αυτό ονομάστηκε "παράδοξος". Παρατηρήστε την συνημμένη εικόνα την περιοχή γγι, που είναι η πηγή του ονείρου, και το ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του "δέντρου της ζωής", όπως ονομάζεται η παρεγκεφαλίδα στη Φυσιολογία(Βλ. Συννημένη εικόνα). Η παρεγκεφαλίδα δεν παίρνει μέρος στην ονειρική δραστηριότητα (από όσο βέβαια γνωρίζουμε). Αλλά μπορεί να συμβολίζει το "δέντρο της ζωής" του Κήπου ανατολικά της Εδέμ, στη εβραϊκή κοσμογονία. Όταν ο ιδιοκτήτης του Παράδεισου έδιωξε τον Αδάμ από τον Κήπο, τοποθέτησε τα Χερουβείμ και μια ρομφαία φλόγινη και περιστρεφόμενη να φυλάει το δέντρο, για να μη φάει ο Αδάμ από τους καρπούς του και "ζήσει αιωνίως". Στην εικόνα το μπλε χρώμα είναι ο χώρος του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Παρατηρούμε πως υπάρχει ένας ποταμός που έρχεται από την Εδέμ (σύμβολο του ανθρωπίνου σώματος) στον εγκέφαλο, κι από εκεί διαμερίζεται σε 4 κλάδους (τις 4 κοιλιές του εγκεφάλου), για να ποτίζεται ο Παράδεισος. Στην παραπάνω εικόνα διακρίνονται Οι χώροι του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με μπλε χρώμα. Δεξιά το δέντρο της παρεγκεφαλίδας, αριστερά, απέναντι, η περιοχή γγι. Νο. 1,2,3,4 αντιστοιχούν στις κοιλιές του εγκεφάλου. Μετά τη δημοσίευση της εργασίας των φυσιολόγων του Χάρβαρντ Mc Carley και Dr J. Allan, η ονειρική δραστηριότητα έγινε δεκτή ως μία ρυθμική,περιοδική λειτουργία. Αυτό καταγράφεται στον ηλεκτροεγκεφαλογράφο σαν περιοδική εμφάνιση σειράς αρμονικών ταλαντώσεων. Γι' αυτό ονομάζεται "βηματοδότης" η ανατομική δομή στην οποία εμφανίζεται η ονειρική δραστηριότητα. Επιπλέον, αυτό που υπογραμμίζουν οι φυσιολόγοι είναι η αυτονομία αυτής της περιοχής: την απομόνωσαν αφαιρώντας όλα τα μέρη του εγκεφάλου μπροστά από τη γέφυρα (συμπεριλαμβανομένων του υποθαλάμου, της υπόφυσης και της παρεγκεφαλίδας), σε εργαστηριακά παρασκευάσματα που διατηρήθηκαν ζωντανά για μήνες! Αυτά εξακολουθούσαν να ταλαντώνονται με τη συχνότητα ενός βιολογικού ρολογιού "ανάμεσα σε μια κατάσταση πολύ αρχαϊκής συνείδησης και ενός παράδοξου ύπνου". Από αυτό συμπεραίνεται ότι "υπάρχει αυτόνομη περιοδική ενεργοποίηση του βηματοδότη", της γέφυρας, ο οποίος ευθύνεται για τον παράδοξο ύπνο. Η ενέργεια, λοιπόν, που παρουσιάζεται στο όνειρο δεν είναι αποθηκευμένο ποσοστό ενέργειας μιας απωθημένης επιθυμίας, όπως υποστήριζε ο Φρόιντ. Οι εκφορτίσεις ενέργειας που προέρχονται από τον γγι "βηματοδότη" είναι βιολογική ενεργοποίηση των κυττάρων της "γέφυρας" και όχι μια καταπιεσμένη επιθυμία. Τα νευρικά κύτταρα είναι από μόνα τους πηγή ενέργειας και είναι αυτορρυθμιζόμενα δίκτυα. Κι αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια δεν έρχεται στον εγκέφαλο, αλλά ότι βρίσκεται ήδη εκεί.
Υ.Γ: Απορρώ πως ο καλός μου κύνας με ανέχεται...
Όρα δε την των Ελλήνων σοφίαν ουτωσί διασκοπού μενος. Τον γαρ Δία τον νουν του κόσμου υπολαμβάνοντες, ος τα εν αυτώ εδημιούργησεν έχων τον κόσμο (Βλ. Πορφύριος "Περί Αγαλμάτων" 3.1-3.3)
Ζευς δε καθό νους αφ' ου προφέρει πάντα και δημιουργεί τοις νοήμασι. (Βλ. Πορφύριος "Περί Αγαλμάτων" 3.39-3.40)
Απλά και μόνο για να ληθούν τυχόν απορίες που έχουν μερικοί για το αν τελικά ο Ζευς-Δίας είναι Νους ή όχι.
Ζευς δε καθό νους αφ' ου προφέρει πάντα και δημιουργεί τοις νοήμασι. (Βλ. Πορφύριος "Περί Αγαλμάτων" 3.39-3.40)
Απλά και μόνο για να ληθούν τυχόν απορίες που έχουν μερικοί για το αν τελικά ο Ζευς-Δίας είναι Νους ή όχι.
Των δε μύθων οι μεν εισι θεολογικοί, οι δε φυσικοί, οι δε ψυχικοί τε και υλικοί, και εκ τούτων μικτοί. Εισί δε θεολογικοί μεν οι μηδενί σώματι χρώμενοι αλλά τας ουσίας αυτάς των Θεών θεωρούντες* οίον αι του Κρόνου καταπόσεις των παίδων επειδή νοερός ο Θεός πας δε νους εις εαυτόν επιστρέφει, την ουσίαν ο μύθος αινίττεται του Θεού.
Φυσικώς δε τους μύθους έστι θεωρείν όταν τας περί τον Κοσμον ενεργείας λέγη τις των Θεών* ώσπερ ήδη τινές χρόνον μεν τον Κρόνον ενόμισαν, τα δε μέρη του χρόνου παίδας του Όλου καλέσαντες καταπίνεσθαι υπό του πατρός τους παίδάς φασιν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου 4.1.1 - 4.1.5)...Από τους μύθους, άλλοι είναι θεολογικοί, άλλοι φυσικοί, άλλοι ψυχικοί, άλλοι υλικοί, και άλλοι μεικτοί. Θεολογικοί είναι όσοι, χωρίς να καταφεύγουν σε κάποιο σώμα, θεωρούν τις ουσιές των Θεών, όπως ο μύθος του Κρόνου που καταβροχθίζει τα παιδιά του. Επειδή ο Θεός είναι νοερός και κάθε νους επιστρέφει στον εαυτό του, ο μύθος υπαιννίσεται την ουσία του Θεού.
Μπορούμε να θεωρήσουμε τους μύθους ώς φυσικούς, όταν αφορούν ενέργειες των Θεών για τον Κόσμο. Γι' αυτό λοιπόν και ορισμένοι ήδη αναγνώρισαν τον Κρόνο στον χρόνο, και αποκαλώντας <<παιδιά του Όλου>> τα μέρη του χρόνου, λένε ότι τα παιδιά καταβροχθίστηκαν από τον πατέρα.
Των δε Θεών οι μεν εισιν εγκόσμιοι, οι δε υπερ κόσμιοι. Εγκοσμίους δε λέγω αυτούς τους τον Κοσμον ποιούντας Θεούς* των δε υπερκοσμίων οι μεν ουσίας ποιούσι Θεών, οι δε νουν, οι δε ψυχάς* και δια τούτο τρεις έχουσι τάξεις και πάσας εν τοις περί τούτων λόγοις έστιν ευρείν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου" 6.1.1 - 6.1.6)... Ανάμεσα στους Θεούς, άλλοι είναι εγκόσμιοι και άλλοι υπερκόσμιοι. Εγκόσμιους αποκαλώ τους Θεούς εκείνους που δημιουργούν τον Κόσμο. Από τους υπερκόσμιους, άλλοι δημιουργούν τις ουσιές των Θεών, άλλοι τον νου, άλλοι τις ψυχές. Και για το λόγο αυτό περιλαμβάνουν τρεις τάξεις, τις οποίες μπορούμε να τις βρούμε στις διδασκαλίες που πραγματεύονται τα ζητήματα αυτα.
Απόδοση στη νεοελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος.
Φυσικώς δε τους μύθους έστι θεωρείν όταν τας περί τον Κοσμον ενεργείας λέγη τις των Θεών* ώσπερ ήδη τινές χρόνον μεν τον Κρόνον ενόμισαν, τα δε μέρη του χρόνου παίδας του Όλου καλέσαντες καταπίνεσθαι υπό του πατρός τους παίδάς φασιν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου 4.1.1 - 4.1.5)...Από τους μύθους, άλλοι είναι θεολογικοί, άλλοι φυσικοί, άλλοι ψυχικοί, άλλοι υλικοί, και άλλοι μεικτοί. Θεολογικοί είναι όσοι, χωρίς να καταφεύγουν σε κάποιο σώμα, θεωρούν τις ουσιές των Θεών, όπως ο μύθος του Κρόνου που καταβροχθίζει τα παιδιά του. Επειδή ο Θεός είναι νοερός και κάθε νους επιστρέφει στον εαυτό του, ο μύθος υπαιννίσεται την ουσία του Θεού.
Μπορούμε να θεωρήσουμε τους μύθους ώς φυσικούς, όταν αφορούν ενέργειες των Θεών για τον Κόσμο. Γι' αυτό λοιπόν και ορισμένοι ήδη αναγνώρισαν τον Κρόνο στον χρόνο, και αποκαλώντας <<παιδιά του Όλου>> τα μέρη του χρόνου, λένε ότι τα παιδιά καταβροχθίστηκαν από τον πατέρα.
Των δε Θεών οι μεν εισιν εγκόσμιοι, οι δε υπερ κόσμιοι. Εγκοσμίους δε λέγω αυτούς τους τον Κοσμον ποιούντας Θεούς* των δε υπερκοσμίων οι μεν ουσίας ποιούσι Θεών, οι δε νουν, οι δε ψυχάς* και δια τούτο τρεις έχουσι τάξεις και πάσας εν τοις περί τούτων λόγοις έστιν ευρείν.(Βλ Σαλούστιος "Περί Θεών και Κόσμου" 6.1.1 - 6.1.6)... Ανάμεσα στους Θεούς, άλλοι είναι εγκόσμιοι και άλλοι υπερκόσμιοι. Εγκόσμιους αποκαλώ τους Θεούς εκείνους που δημιουργούν τον Κόσμο. Από τους υπερκόσμιους, άλλοι δημιουργούν τις ουσιές των Θεών, άλλοι τον νου, άλλοι τις ψυχές. Και για το λόγο αυτό περιλαμβάνουν τρεις τάξεις, τις οποίες μπορούμε να τις βρούμε στις διδασκαλίες που πραγματεύονται τα ζητήματα αυτα.
Απόδοση στη νεοελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος.
Παναγιώτη,μπορούμε να πούμε ότι ο Τριπλός Νούς των νεοπλατωνικών (αν και δεν μου αρέσει ο όρος "νεοπλατωνικοί")
έχει κάποια σχέση με τις 3 ουσίες του Αριστοτέλους (νοητή,αϊδια,φθαρτή/αισθητή) εφόσον η ουσία δηλώνει απόρροια όντος;
Κι αν ναι σε τί βαθμό;
έχει κάποια σχέση με τις 3 ουσίες του Αριστοτέλους (νοητή,αϊδια,φθαρτή/αισθητή) εφόσον η ουσία δηλώνει απόρροια όντος;
Κι αν ναι σε τί βαθμό;
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;