Ο λόγος που ανοίγω ξεχωριστό θέμα για τους Τελχίνες είναι
ότι κατά την άποψή μου διαχωρίζονται από τους Κρήτες-Κύδωνες
και από τους Κούρητες-Κορύβαντες-Ιδαίους Δάκτυλους και από πλευρά ανθρωπολογική (αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ανθρώπινα όντα οι Τελχίνες) αλλά και από πλευρά μυθολογική.
_._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._.
Λαμβάνοντας ως εγκυρότερες τις αρχαίες αναφορές λόγω του ότι παραμένουν περισσότερο αμέθεκτες από νεώτερες προσεγγίσεις και προσωπικές απόψεις ή συνδέσεις αρχίζουμε την ουσιαστική ιχνηλάτησή μας και κατάδυση στην μυθολογία από την αναφορά του Διόδωρου του Σικελλιώτη <<Είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους>>.
Από αυτό συμπεραίνουμε ότι οι Τελχίνες είχαν στην κατοχή τους
κάποιου είδους τεχνογνωσία η οποία ήταν άγνωστη στους ανθρώπους είτε διότι οι άνθρωποι δεν είχαν φτάσει στο επίπεδο
του έμφρωνος ανθρώπου ή διότι είχε προηγηθεί κάποιος ή κάποιοι κατακλυσμοί και γεωφυσικές καταστροφές με αποτέλεσμα να χαθεί η γνώση,άποψη που εν μέρη βρίσκει ανταπόκριση στα λεγόμενα του Αιγύπτιου Ιερέα στον "Τίμαιο"
Πλάτωνα <<Σόλων,Σόλων εσείς οι Έλληνες είστε αεί παίδες
κανείς δεν είναι γέρος.Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν έχετε στη ψυχή σας καμία παλιά γνώση που να προέρχεται από την αρχαία ιστορία που να έχει γεράσει με το πέρασμα του χρόνου.
Και η αιτία είναι η ακόλουθη.Πολλές και για πολλούς λόγους καταστροφές έχουν γίνει και θα γίνονται από πυρκαγιές και κατακλυσμούς.>>
Όπως γνωρίζουμε από την σύγχρονη γεωλογία η Ευρωπαϊκή Ήπειρος πέρασε κάποιες εποχές παγετώνων ίσως λόγω της μετατόπισης του άξονα του πλανήτη και της ενδεχόμενη αναστροφής των πόλων του με τελευταία την εποχή των παγετώνων μεταξύ της μινδέλιου προς βούρμιου περιόδου (700.000 - 25.000 π.Χ.).Οι παγετώνες αυτοί όπως είναι φυσικό άρχισαν να υποχωρούν απελευθερώνοντας τεράστια ποσά υδάτινων μαζών με συνέπεια να ανεβεί η στάθμη του νερού προκαλώντας κατακλυσμούς.Οι διασωθέντες άνθρωποι κατέφυγαν στις παρυφές των βουνών σε σπήλαια ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν και όταν κατέβηκε η στάθμη του νερού με την πάροδο των αιώνων (ίσως και χιλιετηρίδων) ξανακατοίκησαν τις πεδιάδες.
Οι Τελχίνες συμβολικά εκφράζουν τις αρχέγονες μνήμες από τον κατακλυσμό όπου επικρατούσε το υδάτινο στοιχείο και την
πρώτη μνήμη από την χρήση του πυρός ώς την πρώιμη μεταλλουργία που έδωσε στους ανθρώπους την τεχνογνωσία
και τον πολιτισμό.Υπάρχει κάποια σύνδεση των Τελχίνων με τους
Κορύβαντες και τους Κάβειρους.Ο Ήφαιστος ο θεός του πυρός και των μετάλλων και η Δήμητρα (Καβειρώ) η θεά της γεωργίας και της σποράς (πνευματικής και γεωργικής) ήταν οι γονείς των Καβείρων ή Μεγάλων Θεών.Τα δε Καβείρια Μυστήρια λέγονταν και ως λατρεία πυρός,δλδ διδαχή της τεχνογνωσίας,του πυρός,
της γεωργίας,της μεταλλουργίας με προεκτάσεις στην πνευματική ανάπτυξη.Οι Κορύβαντες και οι Τελχίνες δίδαξαν το πύρ (φυσικό και πνευματικό),την κατασκευή εργαλείων και όπλων,τον χορό και άλλα πολλά που σχετίζονται με την πρακτική και θεωρητική γνώση.
Καθώς όμως η τεχνογνωσία έχει δύο χρήσεις μία θετική προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο και μία αρνητική και καταστρεπτική,
ανάλογα και οι Τελχίνες έχουν δύο όψεις,μία ευεργετική προς την ανθρωπότητα και μία αρνητική.Υπό αυτή την οπτική και ως ένα επίπεδο οι Τελχίνες σχετίζονται με τις πρώτες μεταλλουργικές και τεχνικές συντεχνίες (επιστημονικές ομάδες σήμερα) οι οποίες δίδαξαν στην ανθρωπότητα την γνώση του πυρός.Το πύρ ωστόσο μπορεί να φωτίσει ή να κάψει.
Μέσα από την τεχνολογία μπορούν να γεννηθούν μεταλλάξεις και τερατουργήματα.Ανάλογα οι Τελχίνες ήταν άνθρωποι ή δαίμονες με μορφή ανθρώπου και ταυτόχρονα μεταλλαγμένοι με αποστροφαία μορφή.Το γεγονός ότι ήταν μισοί άνθρωποι και μισοί ψάρια ίσως και να σημαίνει το γεγονός ότι ο άνθρωπος και όλα τα ζωικά είδη της στεριάς (ο άνθρωπος ως βιολογική οντότητα κι όχι ώς ψυχοπνευματική) να προέρχονται από την θάλασσα και τα ψάρια όπως και από τα πρώτα αμφίβια που βγήκαν από την θάλασσα προς την στεριά,υπόθεση η οποία δεν βρίσκει μόνον ανταπόκριση στην βιολογία του σήμερα αλλά και στην επιστήμη της αρχαίας εποχής,όπου χαρακτηριστικά αναφέρει ο Εμπεδοκλής στο απόσπ. 31 <<ήτοι ιχθύς...>>.
Η τεχνογνωσία που "έφεραν" οι Τελχίνες ίσως να εμπεριείχε εντός της το δημιουργικό (εργαλεία-εργασία) και το καταστροφικό (όπλα-πόλεμος) και ίσως για αυτό το λόγο να θεωρούνταν κάπως ποιο "σκοτεινά" τα Καβείρια Μυστήρια και γενικά η λατρεία του πυρός.Από αυτή την άποψη οι τεχλίνες ήταν τα επιστημονικά ιερατεία της εποχής τους που έφεραν τον πολιτισμό στον άνθρωπο,γεγονός μακάριο και ταυτόχρονα ολέθριο.Ήταν 3 ανάλογοι των 3 μετάλλων.Του χρυσού (=πλούτου),του αργυρού (=ισχύος) και του χάλκινου (=εξουσίας).Το χρυσό σχετίζεται με τον ήλιο και τα ηλιακά ιερατεία,το αργυρό με την σελήνη και τα σεληνιακά ιερατεία και το χάλκινο με την μείξη των δύο ή και με την Αφροδίτη.
Υπάρχει επίσης άμεση σχέση και με τα γένη του Ησιόδου,αλλά και με τις επιρροές του ηλίου,της σελήνης και της αφροδίτης,όπως φυσικά και με τις μεταστοιχειώσεις του ηλιακού πυρήνα.
Σαν στοιχεία,το χρυσό σχετίζεται με το πύρ,το αργυρό με το ύδωρ,και το χάλκινο με τον αήρ ή σε φυσικό επίπεδο με τα κβάντα και το ήλιο,το υδρογόνο και το οξυγόνο.
Άμεση η σχέση επίσης και με τους 3 μάγους (αλχημιστές θα λέγαμε στον μεσαίωνα) που έφεραν τα δώρα στο θείο βρέφος.
Κατά την εποχή των Ιχθυών η ανθρωπότητα πέρασε στην φάση της εκβιομηχανοποίησης με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της.
Κάτι τέτοιο ενδέχεται να είχε συμβεί και στο παρελθόν και μάλιστα όχι μία αλλά πολλές φορές,όπου μία εποχή μηχανών διαδεχόταν μία εποχή "περιβαλλοντολογικής συνείδησης" σε αρμονία με τη φύση και τον πλανήτη,όπου θεωρητικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μία εποχή αντιμαχόταν την άλλη.
Διότι οι Έλληνες πχ της Κλασσικής εποχής είχαν επιστημονικές γνώσεις πολύ υψηλού επιπέδου αλλά τις χρησιμοποιούσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επιφέρουν εν δυνάμει απειλές στο οικοσύστημα Γαία.Μήπως το γεγονός ότι ο Αναξαγόρας που προσπάθησε να διαχωρίσει τον ήλιο από το Δία μειώνοντας έτσι την ιερότητα της φύσης να σήμαινε ότι κατακεραυνώθηκε από αυτόν όπως αναφέρει ο Λουκιανός ή διώχθηκε από το αθηναικό ιερατείο όπως αναφέρουν οι ιστορικοί;Διότι αν το πύρ της γνώσης περνούσε ανοιχτά στα ανθρώπινα χέρια θα φτάναμε στην επικινδυνότητα της σημερινής απειλής με τα πυρηνικά,χημικά,μεταλλαγμένα κτλ...γεγονός που δικαιολογεί το γιατί ο Προμηθέας καταδικάστηκε από τον Δία και γιατί βάση της "προφητείας" του Αισχύλου στον "Προμηθέα Δεσμώτη" στ. 780 αναφέρει <<Τα σκήπτρα του θα χάσει ο Δίας μόνος από τις άμυαλες βουλές του.Θα κάνει γάμο που θα μετανιώσει.
Τρανότερο υιό του θα κάνει.Να το εμποδίσει αυτό δεν έχει τρόπο μονάχα αν λυθώ από τα δεσμά μου.Θα με λυτρώσει δικός σου γόνος (της Ιούς) 13 γενεές μετά...>>
Ο Ηρακλής ώς ηλιακό σύμβολο έχει 2 όψεις,μία ώς λυτρωτής και ήρωας και μία ώς μαινόμενος και σφαγέας της οικογένειάς του.
Μιλάμε δλδ για 2 διαφορετικές κοσμοαντιλήψεις,όπου η πρώτη
(η "υλιστική" θα λέγαμε) αγνοεί τον παράγοντα αρμονία με το περιβάλλον και ιερότητα της επιστήμης και της φύσης αρνούμενη την ψυχή,ενώ η άλλη (η "πνευματική") διατηρεί την αρμονία με την φύση και κρατάει ζωντανή μέσα στην μυθολογία την ιερότητα της επιστήμης δεχούμενη την ψυχή.
Και εδώ τίθεται το φιλοσοφικό ερώτημα:
<<Τελικά η τεχνολογία οφέλησε και οφελεί τον άνθρωπο;
Κι αν ναι,μήπως προκάλεσε και δεινά;Κι ακόμη πρέπει να είναι ενωμένη η φιλοσοφία με την επιστήμη και τις τέχνες μέσα στην μυθολογία ή πρέπει να είναι χώρια;>>
Διότι η φιλοσοφία δεν ήταν μόνον γνωσιολογία (μελέτη του γίγνεσθαι και των κοσμογονικών αρχών) ή μόνον οντολογία (μελέτη των όντων) αλλά και ηθική (ηθική και διανοητική διάπλαση του ανθρώπου),ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει κάποιες εσωτερικές ηθικές βάσεις και να χρησιμοποιήσει μέ όμορφο τρόπο και κυρίως με σύνεση τις γνώσεις του,πάντα σε σύνδεση με την αστέρευτη πηγή της μυθολογίας.
Η Μυθολογία αναφέρει οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - σημείο που αναδεικνύει την αντιπαράθεση χθόνιας και ηλιακής φύσης σε όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις.
Ο δε Ποσειδών ώς θεός του υγρού στοιχείου ήταν ο πατέρας του Άτλαντα (γενάρχη των Ατλάντων) και ο Δίας ως θεός του ηλιακού και αιθερικού στοιχείου ήταν ο πατέρας του Έλληνα (γενάρχη των Ελλήνων).Οι Τελχίνες συνεργάσθηκαν με τους Κύκλωπες και κατασκεύασαν την Τρίαινα του Ποσειδώνα, που έγινε έμβλημα των Ατλάντων.Η σύγκρουση των δύο πολιτισμών μοιάζει με την σύγκρουση του ύδατος (υδροχόος) με το πύρ
(λέων) και παραπέμπει στην μυθολογική μάχη Ποσειδώνα-Ηλίου και στην διαμάχη του Ατρέα με τον Θυέστη και τα όσα αναφέρει ο Πλάτων στον "Πολιτικό" περί αναστροφής των πόλων και αλλαγής της επικρατούσας τάξης.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πύρ ανεβαίνει με τις φλόγες του προς τον ουρανό όπως και η ψυχή,ενώ το ύδωρ απλώνεται και απορροφάται από το έδαφος όπως το αίμα και το γεννετικό υλικό,έχουμε δλδ μια αντίθετη ροπή του πύρινου με το υγρό στοιχείο.
Και από τους μυθολογικούς και φιλοσοφικούς συμβολισμούς πάμε σε μία περισσότερο "υπερβατική" θέαση του θέματος:
Σύμφωνα με την μυθολογία οι Τελχίνες ήταν Μυθολογικά όντα που παρουσιάζονται πότε ως θνητοί και πότε ως Δαίμονες. Περιγράφονταν χωρίς χέρια και πόδια και με φτέρα.Είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται.Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών.Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα.
Στο βιβλίο "Ο Άγνωστος Σείριος" του Ρόμπερτ Τέμπλ αναφέρεται:
<<Σ'αυτούς τους Σουμέριους αναφέρεται και ο Σαγκάν (διάσημος αστρονόμος) με το θρύλο που έχουν για ένα αμφίβιο πλάσμα που ίδρυσε τον πολιτισμό τους>>.
Η πρώτη σκέψη είναι ότι αυτά τα δύο συνδέονται αμέσως και ότι οι Τελχίνες συνδέονται με τους αμφίβιους δημιουργούς του Σουμεριακού πολιτισμού που αφήνει να εννοηθεί ο Ρόμπερτ Τέμπλ στο βιβλίο του,καθώς και ότι συνδέονται με τον Φιλισταίο θεό Ντάγκον και τους Ντόγκον όπως αναφέρει μέσα στο βιβλίο του.
Μελετώντας όμως σε βάθος τις σουμεριακές πινακίδες που συνθέτουν τα σουμεριακά έπη και συγκεκριμένα το Άτρα-Χάσις,
την κάθοδο της Ινάννα στον κάτω κόσμο (ή κάθοδο της Ιστάρ στον κάτω κόσμο στην Βαβυλωνιακή εκδοχή),τις ανεξάρτητες πινακίδες,το έπος του Γκιλγαμές,τον κατακλυσμό του Ζαρατούστρα,πουθενά δεν υπάρχει αναφορά για αμφίβιο όν ή θεό που δημιούργησε τον πολιτισμό των Σουμερίων.
Αντίθετα ώς δημιουργοί αναφέρονται οι Αννουνάκι οι οποίοι ήταν 7 και συγκεκριμένα ο Ενλίλ και ο Ένκι ήταν οι δημιουργοί του σουμεριακού πολιτισμού.Ήταν όμως ανθρωπόμορφοι και όχι αμφίβιοι.Και πρωπαντώς ουδεμία σχέση έχουν με τον Ντάγκον,τον Λεβιάθαν κτλ.Οι Αννουνάκι όπως δείχνουν τα μυθολογικά στοιχεία σχετίζονται ή μάλλον ταυτίζονται με τους Ιδαίους Δάκτυλους ή ίσως ακόμη και με τους Αργοναύτες σε κάποιο επίπεδο αν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι δεν ήταν μόνον εκφάνσεις αστρονομικών μύθων και αστερισμών με απολήξεις στο υλικό γίγνεσθαι.
Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο οι Τελχίνες είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς.
Μια κάπως αυθέραιτη σκέψη είναι ότι αν τελικά υπάρχουν όντα που ήρθαν κάποτε από κάποιο άστρο και δημιούργησαν ή βοήθησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό να αναπτυχθεί είναι αφ'ενός οι Τελχίνες,αφ'ετέρου οι Ιδαίοι Δάκτυλοι οι οποίοι εκδίωξαν τους Τελχίνες στην συνέχεια και επικράτησε μία διαμάχη μεταξύ των δύο μέσα στην ιστορία,οι οποίοι προήλθαν από το ίδιο αστρικό σύστημα του Σειρίου,οι Ιδαίοι δάκτυλοι από το πλανητικό σύστημα του Σειρίου Β' και οι Τελχίνες από το πλανητικό σύστημα του Σειρίου Α' ,πρώτα οι Τελχίνες ώς εξόριστοι "ηλιακοί θεοί" ή απόστολοι (φέροντες αποστολή) που "εξέπεσαν" και στην συνέχεια οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Λικνήτες όπου επανέφεραν την τάξη και την αρμονία.Όλα αυτά βέβαια αποτελούν προσωπική αντίληψη ή μάλλον υποψία επιστημονικής φαντασίας,παρά τεκμηριωμένη πραγματικότητα.Πάντως υπάρχουν στοιχεία σύνδεσης με ενδιάμεσο κρίκο τον πολιτισμό των "Ντόγκον" και τον πολιτισμό των "Τζόμπας",πολιτισμούς ανεξάρτητους ο ένας με τον άλλον και αγνοούντες ο ένας την ύπαρξη του άλλου,οι
οποίοι πρεσβεύουν ότι κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σειρίου και μάλιστα έχουν απίστευτες αστρονομικές γνώσεις για το πώς λειτουργεί το Κύναστρο,για τον πλανήτη Δία και τους δορυφόρους του,για τους δακτύλιους του Κρόνου,για την κίνηση της Αφροδίτης,για τον γενετικό κώδικα και άλλα πολλά.
Οι δε Ντόπας πέρα από τους περίφημους δίσκους που έχουν (ανάλογους των δίσκων της Κνωσσού και της Φαιστού) έχουν ώς ιερό τέμενος ένα μεταλλικό αντικείμενο που μοιάζει με σκάφος...
Οι δύο πολιτισμοί μόλις τον περασμένο αιώνα εντοπίστηκαν από τους δυτικούς,οι οποίοι φαινομενικά συνάντησαν δύο πρωτόγονους πολιτισμούς με αφύσικες επιστημονικές γνώσεις...
(Για περισσότερα βλ. Ρόμπερτ Τέμπλ "Ο Άγνωστος Σείριος" και Ρόμπιν Κάρυλ Έβανς "Η Εξορία των Θεών του Ήλιου").
Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από το μουσείο της Καλύμνου.
ότι κατά την άποψή μου διαχωρίζονται από τους Κρήτες-Κύδωνες
και από τους Κούρητες-Κορύβαντες-Ιδαίους Δάκτυλους και από πλευρά ανθρωπολογική (αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ανθρώπινα όντα οι Τελχίνες) αλλά και από πλευρά μυθολογική.
_._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._.
Λαμβάνοντας ως εγκυρότερες τις αρχαίες αναφορές λόγω του ότι παραμένουν περισσότερο αμέθεκτες από νεώτερες προσεγγίσεις και προσωπικές απόψεις ή συνδέσεις αρχίζουμε την ουσιαστική ιχνηλάτησή μας και κατάδυση στην μυθολογία από την αναφορά του Διόδωρου του Σικελλιώτη <<Είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους>>.
Από αυτό συμπεραίνουμε ότι οι Τελχίνες είχαν στην κατοχή τους
κάποιου είδους τεχνογνωσία η οποία ήταν άγνωστη στους ανθρώπους είτε διότι οι άνθρωποι δεν είχαν φτάσει στο επίπεδο
του έμφρωνος ανθρώπου ή διότι είχε προηγηθεί κάποιος ή κάποιοι κατακλυσμοί και γεωφυσικές καταστροφές με αποτέλεσμα να χαθεί η γνώση,άποψη που εν μέρη βρίσκει ανταπόκριση στα λεγόμενα του Αιγύπτιου Ιερέα στον "Τίμαιο"
Πλάτωνα <<Σόλων,Σόλων εσείς οι Έλληνες είστε αεί παίδες
κανείς δεν είναι γέρος.Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν έχετε στη ψυχή σας καμία παλιά γνώση που να προέρχεται από την αρχαία ιστορία που να έχει γεράσει με το πέρασμα του χρόνου.
Και η αιτία είναι η ακόλουθη.Πολλές και για πολλούς λόγους καταστροφές έχουν γίνει και θα γίνονται από πυρκαγιές και κατακλυσμούς.>>
Όπως γνωρίζουμε από την σύγχρονη γεωλογία η Ευρωπαϊκή Ήπειρος πέρασε κάποιες εποχές παγετώνων ίσως λόγω της μετατόπισης του άξονα του πλανήτη και της ενδεχόμενη αναστροφής των πόλων του με τελευταία την εποχή των παγετώνων μεταξύ της μινδέλιου προς βούρμιου περιόδου (700.000 - 25.000 π.Χ.).Οι παγετώνες αυτοί όπως είναι φυσικό άρχισαν να υποχωρούν απελευθερώνοντας τεράστια ποσά υδάτινων μαζών με συνέπεια να ανεβεί η στάθμη του νερού προκαλώντας κατακλυσμούς.Οι διασωθέντες άνθρωποι κατέφυγαν στις παρυφές των βουνών σε σπήλαια ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν και όταν κατέβηκε η στάθμη του νερού με την πάροδο των αιώνων (ίσως και χιλιετηρίδων) ξανακατοίκησαν τις πεδιάδες.
Οι Τελχίνες συμβολικά εκφράζουν τις αρχέγονες μνήμες από τον κατακλυσμό όπου επικρατούσε το υδάτινο στοιχείο και την
πρώτη μνήμη από την χρήση του πυρός ώς την πρώιμη μεταλλουργία που έδωσε στους ανθρώπους την τεχνογνωσία
και τον πολιτισμό.Υπάρχει κάποια σύνδεση των Τελχίνων με τους
Κορύβαντες και τους Κάβειρους.Ο Ήφαιστος ο θεός του πυρός και των μετάλλων και η Δήμητρα (Καβειρώ) η θεά της γεωργίας και της σποράς (πνευματικής και γεωργικής) ήταν οι γονείς των Καβείρων ή Μεγάλων Θεών.Τα δε Καβείρια Μυστήρια λέγονταν και ως λατρεία πυρός,δλδ διδαχή της τεχνογνωσίας,του πυρός,
της γεωργίας,της μεταλλουργίας με προεκτάσεις στην πνευματική ανάπτυξη.Οι Κορύβαντες και οι Τελχίνες δίδαξαν το πύρ (φυσικό και πνευματικό),την κατασκευή εργαλείων και όπλων,τον χορό και άλλα πολλά που σχετίζονται με την πρακτική και θεωρητική γνώση.
Καθώς όμως η τεχνογνωσία έχει δύο χρήσεις μία θετική προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο και μία αρνητική και καταστρεπτική,
ανάλογα και οι Τελχίνες έχουν δύο όψεις,μία ευεργετική προς την ανθρωπότητα και μία αρνητική.Υπό αυτή την οπτική και ως ένα επίπεδο οι Τελχίνες σχετίζονται με τις πρώτες μεταλλουργικές και τεχνικές συντεχνίες (επιστημονικές ομάδες σήμερα) οι οποίες δίδαξαν στην ανθρωπότητα την γνώση του πυρός.Το πύρ ωστόσο μπορεί να φωτίσει ή να κάψει.
Μέσα από την τεχνολογία μπορούν να γεννηθούν μεταλλάξεις και τερατουργήματα.Ανάλογα οι Τελχίνες ήταν άνθρωποι ή δαίμονες με μορφή ανθρώπου και ταυτόχρονα μεταλλαγμένοι με αποστροφαία μορφή.Το γεγονός ότι ήταν μισοί άνθρωποι και μισοί ψάρια ίσως και να σημαίνει το γεγονός ότι ο άνθρωπος και όλα τα ζωικά είδη της στεριάς (ο άνθρωπος ως βιολογική οντότητα κι όχι ώς ψυχοπνευματική) να προέρχονται από την θάλασσα και τα ψάρια όπως και από τα πρώτα αμφίβια που βγήκαν από την θάλασσα προς την στεριά,υπόθεση η οποία δεν βρίσκει μόνον ανταπόκριση στην βιολογία του σήμερα αλλά και στην επιστήμη της αρχαίας εποχής,όπου χαρακτηριστικά αναφέρει ο Εμπεδοκλής στο απόσπ. 31 <<ήτοι ιχθύς...>>.
Η τεχνογνωσία που "έφεραν" οι Τελχίνες ίσως να εμπεριείχε εντός της το δημιουργικό (εργαλεία-εργασία) και το καταστροφικό (όπλα-πόλεμος) και ίσως για αυτό το λόγο να θεωρούνταν κάπως ποιο "σκοτεινά" τα Καβείρια Μυστήρια και γενικά η λατρεία του πυρός.Από αυτή την άποψη οι τεχλίνες ήταν τα επιστημονικά ιερατεία της εποχής τους που έφεραν τον πολιτισμό στον άνθρωπο,γεγονός μακάριο και ταυτόχρονα ολέθριο.Ήταν 3 ανάλογοι των 3 μετάλλων.Του χρυσού (=πλούτου),του αργυρού (=ισχύος) και του χάλκινου (=εξουσίας).Το χρυσό σχετίζεται με τον ήλιο και τα ηλιακά ιερατεία,το αργυρό με την σελήνη και τα σεληνιακά ιερατεία και το χάλκινο με την μείξη των δύο ή και με την Αφροδίτη.
Υπάρχει επίσης άμεση σχέση και με τα γένη του Ησιόδου,αλλά και με τις επιρροές του ηλίου,της σελήνης και της αφροδίτης,όπως φυσικά και με τις μεταστοιχειώσεις του ηλιακού πυρήνα.
Σαν στοιχεία,το χρυσό σχετίζεται με το πύρ,το αργυρό με το ύδωρ,και το χάλκινο με τον αήρ ή σε φυσικό επίπεδο με τα κβάντα και το ήλιο,το υδρογόνο και το οξυγόνο.
Άμεση η σχέση επίσης και με τους 3 μάγους (αλχημιστές θα λέγαμε στον μεσαίωνα) που έφεραν τα δώρα στο θείο βρέφος.
Κατά την εποχή των Ιχθυών η ανθρωπότητα πέρασε στην φάση της εκβιομηχανοποίησης με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της.
Κάτι τέτοιο ενδέχεται να είχε συμβεί και στο παρελθόν και μάλιστα όχι μία αλλά πολλές φορές,όπου μία εποχή μηχανών διαδεχόταν μία εποχή "περιβαλλοντολογικής συνείδησης" σε αρμονία με τη φύση και τον πλανήτη,όπου θεωρητικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μία εποχή αντιμαχόταν την άλλη.
Διότι οι Έλληνες πχ της Κλασσικής εποχής είχαν επιστημονικές γνώσεις πολύ υψηλού επιπέδου αλλά τις χρησιμοποιούσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επιφέρουν εν δυνάμει απειλές στο οικοσύστημα Γαία.Μήπως το γεγονός ότι ο Αναξαγόρας που προσπάθησε να διαχωρίσει τον ήλιο από το Δία μειώνοντας έτσι την ιερότητα της φύσης να σήμαινε ότι κατακεραυνώθηκε από αυτόν όπως αναφέρει ο Λουκιανός ή διώχθηκε από το αθηναικό ιερατείο όπως αναφέρουν οι ιστορικοί;Διότι αν το πύρ της γνώσης περνούσε ανοιχτά στα ανθρώπινα χέρια θα φτάναμε στην επικινδυνότητα της σημερινής απειλής με τα πυρηνικά,χημικά,μεταλλαγμένα κτλ...γεγονός που δικαιολογεί το γιατί ο Προμηθέας καταδικάστηκε από τον Δία και γιατί βάση της "προφητείας" του Αισχύλου στον "Προμηθέα Δεσμώτη" στ. 780 αναφέρει <<Τα σκήπτρα του θα χάσει ο Δίας μόνος από τις άμυαλες βουλές του.Θα κάνει γάμο που θα μετανιώσει.
Τρανότερο υιό του θα κάνει.Να το εμποδίσει αυτό δεν έχει τρόπο μονάχα αν λυθώ από τα δεσμά μου.Θα με λυτρώσει δικός σου γόνος (της Ιούς) 13 γενεές μετά...>>
Ο Ηρακλής ώς ηλιακό σύμβολο έχει 2 όψεις,μία ώς λυτρωτής και ήρωας και μία ώς μαινόμενος και σφαγέας της οικογένειάς του.
Μιλάμε δλδ για 2 διαφορετικές κοσμοαντιλήψεις,όπου η πρώτη
(η "υλιστική" θα λέγαμε) αγνοεί τον παράγοντα αρμονία με το περιβάλλον και ιερότητα της επιστήμης και της φύσης αρνούμενη την ψυχή,ενώ η άλλη (η "πνευματική") διατηρεί την αρμονία με την φύση και κρατάει ζωντανή μέσα στην μυθολογία την ιερότητα της επιστήμης δεχούμενη την ψυχή.
Και εδώ τίθεται το φιλοσοφικό ερώτημα:
<<Τελικά η τεχνολογία οφέλησε και οφελεί τον άνθρωπο;
Κι αν ναι,μήπως προκάλεσε και δεινά;Κι ακόμη πρέπει να είναι ενωμένη η φιλοσοφία με την επιστήμη και τις τέχνες μέσα στην μυθολογία ή πρέπει να είναι χώρια;>>
Διότι η φιλοσοφία δεν ήταν μόνον γνωσιολογία (μελέτη του γίγνεσθαι και των κοσμογονικών αρχών) ή μόνον οντολογία (μελέτη των όντων) αλλά και ηθική (ηθική και διανοητική διάπλαση του ανθρώπου),ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει κάποιες εσωτερικές ηθικές βάσεις και να χρησιμοποιήσει μέ όμορφο τρόπο και κυρίως με σύνεση τις γνώσεις του,πάντα σε σύνδεση με την αστέρευτη πηγή της μυθολογίας.
Η Μυθολογία αναφέρει οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - σημείο που αναδεικνύει την αντιπαράθεση χθόνιας και ηλιακής φύσης σε όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις.
Ο δε Ποσειδών ώς θεός του υγρού στοιχείου ήταν ο πατέρας του Άτλαντα (γενάρχη των Ατλάντων) και ο Δίας ως θεός του ηλιακού και αιθερικού στοιχείου ήταν ο πατέρας του Έλληνα (γενάρχη των Ελλήνων).Οι Τελχίνες συνεργάσθηκαν με τους Κύκλωπες και κατασκεύασαν την Τρίαινα του Ποσειδώνα, που έγινε έμβλημα των Ατλάντων.Η σύγκρουση των δύο πολιτισμών μοιάζει με την σύγκρουση του ύδατος (υδροχόος) με το πύρ
(λέων) και παραπέμπει στην μυθολογική μάχη Ποσειδώνα-Ηλίου και στην διαμάχη του Ατρέα με τον Θυέστη και τα όσα αναφέρει ο Πλάτων στον "Πολιτικό" περί αναστροφής των πόλων και αλλαγής της επικρατούσας τάξης.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πύρ ανεβαίνει με τις φλόγες του προς τον ουρανό όπως και η ψυχή,ενώ το ύδωρ απλώνεται και απορροφάται από το έδαφος όπως το αίμα και το γεννετικό υλικό,έχουμε δλδ μια αντίθετη ροπή του πύρινου με το υγρό στοιχείο.
Και από τους μυθολογικούς και φιλοσοφικούς συμβολισμούς πάμε σε μία περισσότερο "υπερβατική" θέαση του θέματος:
Σύμφωνα με την μυθολογία οι Τελχίνες ήταν Μυθολογικά όντα που παρουσιάζονται πότε ως θνητοί και πότε ως Δαίμονες. Περιγράφονταν χωρίς χέρια και πόδια και με φτέρα.Είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται.Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών.Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα.
Στο βιβλίο "Ο Άγνωστος Σείριος" του Ρόμπερτ Τέμπλ αναφέρεται:
<<Σ'αυτούς τους Σουμέριους αναφέρεται και ο Σαγκάν (διάσημος αστρονόμος) με το θρύλο που έχουν για ένα αμφίβιο πλάσμα που ίδρυσε τον πολιτισμό τους>>.
Η πρώτη σκέψη είναι ότι αυτά τα δύο συνδέονται αμέσως και ότι οι Τελχίνες συνδέονται με τους αμφίβιους δημιουργούς του Σουμεριακού πολιτισμού που αφήνει να εννοηθεί ο Ρόμπερτ Τέμπλ στο βιβλίο του,καθώς και ότι συνδέονται με τον Φιλισταίο θεό Ντάγκον και τους Ντόγκον όπως αναφέρει μέσα στο βιβλίο του.
Μελετώντας όμως σε βάθος τις σουμεριακές πινακίδες που συνθέτουν τα σουμεριακά έπη και συγκεκριμένα το Άτρα-Χάσις,
την κάθοδο της Ινάννα στον κάτω κόσμο (ή κάθοδο της Ιστάρ στον κάτω κόσμο στην Βαβυλωνιακή εκδοχή),τις ανεξάρτητες πινακίδες,το έπος του Γκιλγαμές,τον κατακλυσμό του Ζαρατούστρα,πουθενά δεν υπάρχει αναφορά για αμφίβιο όν ή θεό που δημιούργησε τον πολιτισμό των Σουμερίων.
Αντίθετα ώς δημιουργοί αναφέρονται οι Αννουνάκι οι οποίοι ήταν 7 και συγκεκριμένα ο Ενλίλ και ο Ένκι ήταν οι δημιουργοί του σουμεριακού πολιτισμού.Ήταν όμως ανθρωπόμορφοι και όχι αμφίβιοι.Και πρωπαντώς ουδεμία σχέση έχουν με τον Ντάγκον,τον Λεβιάθαν κτλ.Οι Αννουνάκι όπως δείχνουν τα μυθολογικά στοιχεία σχετίζονται ή μάλλον ταυτίζονται με τους Ιδαίους Δάκτυλους ή ίσως ακόμη και με τους Αργοναύτες σε κάποιο επίπεδο αν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι δεν ήταν μόνον εκφάνσεις αστρονομικών μύθων και αστερισμών με απολήξεις στο υλικό γίγνεσθαι.
Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο οι Τελχίνες είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς.
Μια κάπως αυθέραιτη σκέψη είναι ότι αν τελικά υπάρχουν όντα που ήρθαν κάποτε από κάποιο άστρο και δημιούργησαν ή βοήθησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό να αναπτυχθεί είναι αφ'ενός οι Τελχίνες,αφ'ετέρου οι Ιδαίοι Δάκτυλοι οι οποίοι εκδίωξαν τους Τελχίνες στην συνέχεια και επικράτησε μία διαμάχη μεταξύ των δύο μέσα στην ιστορία,οι οποίοι προήλθαν από το ίδιο αστρικό σύστημα του Σειρίου,οι Ιδαίοι δάκτυλοι από το πλανητικό σύστημα του Σειρίου Β' και οι Τελχίνες από το πλανητικό σύστημα του Σειρίου Α' ,πρώτα οι Τελχίνες ώς εξόριστοι "ηλιακοί θεοί" ή απόστολοι (φέροντες αποστολή) που "εξέπεσαν" και στην συνέχεια οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Λικνήτες όπου επανέφεραν την τάξη και την αρμονία.Όλα αυτά βέβαια αποτελούν προσωπική αντίληψη ή μάλλον υποψία επιστημονικής φαντασίας,παρά τεκμηριωμένη πραγματικότητα.Πάντως υπάρχουν στοιχεία σύνδεσης με ενδιάμεσο κρίκο τον πολιτισμό των "Ντόγκον" και τον πολιτισμό των "Τζόμπας",πολιτισμούς ανεξάρτητους ο ένας με τον άλλον και αγνοούντες ο ένας την ύπαρξη του άλλου,οι
οποίοι πρεσβεύουν ότι κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σειρίου και μάλιστα έχουν απίστευτες αστρονομικές γνώσεις για το πώς λειτουργεί το Κύναστρο,για τον πλανήτη Δία και τους δορυφόρους του,για τους δακτύλιους του Κρόνου,για την κίνηση της Αφροδίτης,για τον γενετικό κώδικα και άλλα πολλά.
Οι δε Ντόπας πέρα από τους περίφημους δίσκους που έχουν (ανάλογους των δίσκων της Κνωσσού και της Φαιστού) έχουν ώς ιερό τέμενος ένα μεταλλικό αντικείμενο που μοιάζει με σκάφος...
Οι δύο πολιτισμοί μόλις τον περασμένο αιώνα εντοπίστηκαν από τους δυτικούς,οι οποίοι φαινομενικά συνάντησαν δύο πρωτόγονους πολιτισμούς με αφύσικες επιστημονικές γνώσεις...
(Για περισσότερα βλ. Ρόμπερτ Τέμπλ "Ο Άγνωστος Σείριος" και Ρόμπιν Κάρυλ Έβανς "Η Εξορία των Θεών του Ήλιου").
Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από το μουσείο της Καλύμνου.
Πηγές για περαιτέρω αναζήτηση:
Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.
Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά ονόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους".
Σ' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδμο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.
Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν αυτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τελχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.
Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του ΟΛύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.
πηγή: http://www.alito.gr/modules....thold=0
Στην ιστοσελίδα:
http://www.livepedia.gr/index.p....5%CF%82
διαβάζουμε για τους Τελχίνες:
Λαός του Ελλαδικού χώρου κατά την 2η χιλιετηρίδα π.Χ. Πιθανώς, πρόκειται για άλλη ονομασία των Τυρρηνών ή Τυρσηνών που επιχειρούσαν εμπόριο, πειρατεία και μερικές φορές ίδρυαν αποικίες στον Αιγαιωτικό χώρο.
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία οι Τελχίνες, θεωρούνταν γιοί της Καφείρας (επώνυμης των Καβείρων), κόρης του Ωκεανού. Αυτοί εγκαταστάθηκαν πρώτα στην Κρήτη κι ύστερα στη Ρόδο. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες μεταλλουργοί.
Οι Τελχίνες συνεργάσθηκαν με τους Κύκλωπες και κατασκεύασαν την Τρίαινα του Ποσειδώνα, που έγινε έμβλημα των Ατλάντων. Μια εκδοχή λεει, πως οι Τελχίνες και η μητέρα τους η Καφείρα ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα. Άλλη παράδοση λεει, πως ο Ποσειδώνας έφερε τους Τελχίνες, με την αδελφή τους Αλία και την Αμφιτρίτη, από την Κρήτη στη Ρόδο. O Ποσειδώνας επιβουλεύτηκε την Αλία, που γέννησε τη Ρόδο, από την οποία πήρε το όνομα η νήσος (πριν είχε και τα ονόματα Οφιούσα, Τελχινίς, Αστερία, Πελασγία κ.ά.).
Άλλη παράδοση λεει, πως η Ρόδος ήταν κόρη της Αμφιτρίτης. Υπήρχε μάλιστα και ναός της Αμφιτρίτης (Βρέθηκε στο λόφο Άγιου Στέφανου).
Η Ρόδος γλίτωσε από τον κατακλυσμό, γιατί έφυγε με τους Τελχίνες που τον πρόβλεψαν. Αργότερα η Ρόδος επέστρεψε στο νησί και συζεύχθηκε το τον Ήλιο, που ήρθε με τους Ηλιάδες.
Οι γνήσιοι Ρόδιοι απέδιδαν την καταγωγή τους στους Τελχίνες.
Στην ελεύθερη εγκυκλοπέδια γνώσης διαβάζουμε:
http://www.gnwsis.gr/pmwiki.....5%CE%A3
Τελχίνες. Μυθολογικά όντα που παρουσιάζονται πότε ως θνητοί και πότε ως Δαίμονες ?. Περιγράφονταν χωρίς χέρια και πόδια και με φτέρα, ενώ τους θεωρούσαν γιούς της θάλασσας ή, της Γης ή, του Πόντου ?. Σύμφωνα με την παράδοση ? οι Τελχίνες κατάγονταν από την Κρήτη ? και για αυτό το λόγο ονομάζονταν και ως Τελχινία. Στην Κρήτη ? υπήρχαν εννέα Τελχίνες, οι οποίοι πήγαν στην Κύπρο ? και κατόπιν στην Ρόδο ? που ονομάστηκε Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν τις πόλεις Ιαλυσός ?, Κάμειρος ? και Λίνδος ?, ενώ η Ρέα ? τους παρέδωσε τον Ποσειδώνα ? να τον αναθρέψουν μαζί με την κόρη του Ωκεανού ?, την Καφείρα ?.
Ο Ποσειδώνας ? στη συνέχεια πήρε για γυναίκα του την αδελφή των Τελχίνων, την Αλία ? από την οποία απέκτησε έξι γιούς και μια κόρη την Ρόδη ? που έδωσε το όνομα της στο νησί. Οι Τελχίνες εξορίστηκαν από την Ρόδο ? από τους Ηλιάδες ? και περιπλανήθηκαν σε αρκετά μέρη. Αργότερα, όμως, επέστρεψαν και προκάλεσαν πολλές καταστροφές. Σύμφωνα, όμως, με άλλη παράδοση έφυγαν μόνοι τους, διότι είχαν προβλέψει πως ο Δίας θα προκαλούσε κατακλυσμό.
Οι Τελχίνες, ωστόσο, παρουσιάζονται και ως θνητοί άνθρωποι, οι οποίοι ήταν σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες. Ανακάλυψαν τον χαλκό, τον σίδηρο και πολλά άλλα μέταλλα, κατασκεύασαν εργαλεία και δίδαξαν τις σχετικές τέχνες. Λέγεται πως αυτοί κατασκεύασαν την τρίαινα του Ποσειδώνα ?, αλλά και αγάλματα της Αθηνάς ?, της Ηρας ?, του Απόλλωνα ? και άλλων Θεών, τα οποία ονομάζονταν Τελχινίωνες. Αναφέρεται ακόμη ότι ο Απόλλωνας ? έστειλε λοιμό για να τιμωρήσει τους Σικυώνιους, διότι δεν είχαν δώσει στους Τελχίνες την αμοιβή που είχαν συμφωνήσει. Σύμφωνα πάντως, με το λεξικό του Ησύχιου ? το όνομα Τελχίνες σημαίνει...«βάσκανοι, γόητες, φθονεροί ή, παρά την τήξιν ή, παρά το θέλγειν».
Στην ιστοσελίδα
http://www.milopotamos.com/index.p....emid=98
διαβάζουμε:
Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι και οι Τελχίνες, κατά την παράδοση, ήταν αυτοί που πρώτοι βρήκαν και επεξεργάσθηκαν το χαλκό και το σίδηρο και αυτοί που δίδαξαν στον Ήφαιστο την τέχνη της μεταλλουργίας. Οι Ιδαίοι, οι «γόητες» Άκμων, Δαμναμενεύς και Κέλμις, θεωρούνται από τους περισσότερους συγγραφείς ως οι πρώτοι κάτοικοι της Κρήτης και τοποθετούνται στο όρος Ίδη ενώ κατά μία άλλη παράδοση κατοικούσαν στις υπώρειες του όρους Ίδη στην Τρωάδα από όπου ήρθαν μαζί με τον Μύγδονα στην Ευρώπη. Εκτός από τη σχέση τους με τη μεταλλουργία, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι θεωρούνται ότι εισήγαγαν τις μυστηριακές λατρείες, σχετίζονταν με τη μουσική, είχαν τη δυνατότητα ως μάγοι και σοφοί να αποτρέπουν το κακό και κατά τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων είναι πάντα συνδεδεμένοι με τη λατρεία της Μητέρας Θεάς.
Οι Τελχίνες, οι οποίοι κατά τον Στράβωνα υπήρξαν οι πρώτοι που επεξεργάσθηκαν το χαλκό και το σίδηρο, κατοικούσαν επίσης στην Κρήτη από όπου πήγαν στην Κύπρο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στη Ρόδο η οποία ονομάσθηκε και Τελχινίς. Τα ονόματά τους ήταν Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός ενώ κατά μία άλλη παράδοση ήταν περισσότεροι και είχαν άλλα ονόματα, Σκέλμις και Δαμναμενεύς, τα οποία αποδίδονται και στους Ιδαίους Δάκτυλους. Επεξεργάσθηκαν πρώτοι το χαλκό και το σίδηρο, κατασκεύασαν πρώτοι αγάλματα θεών και αντίθετα με τους Ιδαίους, ήταν «φθονεροί» και «ψογεροί» και κατείχαν μυστικά και άλλων τεχνών χρήσιμων για το βίο των ανθρώπων, τα οποία όμως δεν μετέδιδαν στους άλλους αλλά κρατούσαν ζηλόφθονα για τους ίδιους.
Πίσω από το μύθο των Ιδαίων Δακτύλων και των Τελχίνων φαίνεται να απηχούνται οι κλειστά οργανωμένες συντεχνίες των μεταλλουργών οι οποίοι διατηρούσαν στα πλαίσια της ομάδας τα μυστικά της τέχνης τους. Πρόκειται για ομάδες επαγγελματικές-οικογενειακές, ομάδες μεταλλουργών «δημιουργών» που διατήρησαν τις γνώσεις, τα μυστικά της τέχνης και τις τεχνικές, δια μέσου των «Σκοτεινών Αιώνων» και κράτησαν τη συνέχεια από τα προϊστορικά χρόνια έως και το 10ο αι. π.Χ. Οι τεχνίτες αυτοί αντιμετωπίζονταν πάντα ως «γόητες», μάγοι και σοφοί, κατά αναλογία των μυθικών δαιμόνων με τους οποίους φαίνεται ότι ήταν συνυφασμένοι, γεγονός που θα πρέπει να υποστηριζόταν από τη φύση του επαγγέλματος αλλά και από τον κλειστό χαρακτήρα των ομάδων κατόχων των μυστικών του. Η αντιμετώπιση εξάλλου των μεταλλουργών ως μάγων με αξιοθαύμαστες και συγχρόνως επικίνδυνες, μαγικές ικανότητες είναι συχνή και σε άλλους πολιτισμούς5.
Δάκτυλοι σύμφωνα με τη μυθολογία ήσαν γίγαντες που είχαν αναλάβει τη φύλαξη του Δία όταν ήταν μικρός. Για τη γέννηση τους υπάρχουν πολλές εκδοχές (βλέπε Κρητική Μυθολογία του Ν. Ψιλάκη), που όλες αναφέρονται στον Ψηλορείτη.
1) "Όταν η Ρέα κοιλοπονούσε το Δία, για να μη φωνάξει και την ακούσει ο Κρόνος, έμπηξε τα δάκτυλα της στη Γη και εδημιουργήθηκαν πέντε ρυάκια από κάθε χέρι κι από κάθε δάκτυλο ξεπετάχτηκε κι ένας γίγαντας που ονομάστηκαν Ιδαίοι από την Ίδη (Ψηλορείτη) και Δάκτυλοι επειδή έγιναν από τα δάκτυλα της Ρέας.
2) Μια από τις νύμφες, η Αγχιάλη, έπιασε με τα δάκτυλα της Οαξία γη κι απ' αυτήν φύτρωσαν οι γίγαντες που αναφέραμε παραπάνω κι ονομάστηκαν Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πού όμως έμπηξε τα δάκτυλα της η Ρέα, η πού έπιασε η Αγχιάλη την Οαξία γη; Όπως είναι γνωστό τα Ζωνιανά τα διασχίζει ο ποταμός που ονομάζεται Μυλο-πόταμος και που δεν είναι άλλος από τον αρχαίο Οάξη, (βλ. εγκυκλ. Λεξικό Ήλιος), που ενώνεται στα Μουρτζανά με το Γεροπόταμο. Στις πηγές του το μέρος λέγεται στου «ΠΟΥΛΟΥ» Πούλος όμως όπως ξέρουν όλοι οι Κρητικοί είναι η μούτζα, η ανοιχτή παλάμη. Λέγεται δε έτσι, γιατί εκεί ενώνονται πέντε ρυάκια που κατηφορίζουν από τον Ψηλορείτη και αν τα δεις από ψηλά είναι ακριβώς ένας πούλος δηλ. το αποτύπωμα μιας ανοικτής παλάμης. Αυτά τα ρυάκια είναι:
α)Του Νησιού (μεταξύ Νησιού και Κουνάλη Κούτελο),
β) του Καβδελιό (Δετές Καβδελιό Κουτειά),
γ) Ζουριδόσπηλια (Κουτσιά -Κοπροκεφάλα),
δ) Πελεκατού (Κοπροκεφάλα - Πελεκατός)
ε) Λαγκοπεράματος. Και ως προς το μέγεθος μοιάζουν με τα δάκτυλα του χεριού της Ρέας και το μπράτσο της είναι ο ποταμός Οάξης.
Μα κι αν υποτεθεί ότι εννοεί τη γη της αρχαίας Οάξου σημερινής Αξού, πάλι στο ίδιο σημείο καταλήγουμε γιατί είναι γνωστό ότι ολόκληρη η περιφέρεια των Ζωνιανών και των Ανωγείων μέχρι τη Νίδα και τις κορφές του Ψηλορείτη ανήκε στο βασίλειο της Οάξου, άρα και όλη η γη αυτής της περιοχής ήταν Οαξία. επομένως και η γη του Οάξη και του Πούλου. Συνδέεται όμως και μ' αυτά που έγραψα στο προηγούμενο φύλλο των «Μ.Ν.» Ζου Λάκκος - Ζουλιανά - Ζωνιανά σπήλιος του Ζου, πηγή της Αμάλθειας, και δύο χιλιόμετρα πιο κάτω το Δισκούρι = Διός κούροι. Όλα αυτά αποτελούν μια συνέχεια, μια ενότητα αξιοπρόσεκτη που έχει σχέση με το Δία και ξεκινά από το χιονοδρομικό (εκεί φτάνει το μεσαίο δάκτυλο της Ρέας) και Ιδαίο Άντρο - Ιδαίοι Δάκτυλοι -Οάξης - Ζου Λάκκος - Ζουλιανά Ζωνιανά (Ζώνε θεέ). Δισκούρι (Διός Κούροι) = Γιοι του Δία, ο όρκος Νή ζά... οι θρύλοι οι παραδόσεις, συνηγορούν ότι θα 'πρεπε να ερευνηθεί αρχαιολογικά ο τόπος και ειδικά ο σπήλιος του Ζου. Ιδαίο άντρο είναι κι αυτός όπως και της Νίδας και των Καμάρων και τόσοι άλλοι σπήλιοι γνωστοί και άγνωστοι της Ίδης-Ψηλορείτη. (Βλ. Ιερά σπήλαια της Κρήτης του Πώλ Φώρ). Γιατί εφόσον δεν το κάνει η Αρχαιολογική υπηρεσία, φροντίζουν να την υποκαταστήσουν άλλοι την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το σπήλιο του ΖΟΥ είδα αρκετά σημάδια ανασκαφών. Ευτυχώς ο Δίας - η φύση φρόντισε να προφυλάξει το μέρος σκεπάζοντας το με ογκόλιθους (γκρέμισμα της οροφής) που κάνει δύσκολο το έργο τους. Άλλωστε πού είναι ο τάφος του Δία; Τι θα πει Ζαννέτα η Τζαννέτα; (και έτσι λέγεται η περιοχή γύρω από του ΖΟΥ). Μήπως Τζαν-Ζαν = Δίας και νέτα-νέτος το Ιταλικό χωρίς απόβαρο, ο έτοιμος, αυτός που έχει τελειώσει. (Βλ. Εγκ. Λεξ. Ήλιος) Δηλ. Δίας τελειωμένος - τέλος του Δία, τάφος του Δία. Αυτό είναι δική μου ερμηνεία και δεν επιμένω ότι είναι και η μόνη.
Στο fishfinder αναφέρεται:
http://www.fishfinder.gr/Page.as....16-Null
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Αδης ήτανε γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα δε με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί ωστόσο συγγραφείς τον θεωρούνε μεγαλύτερο αδερφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Δία, όπου όμως στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της μια πέτρα φασκιωμένη, αλλά ένα πουλάρι, που η Ρέα το έδωσε, αντί για το νεογέννητο παιδί της, στον Κρόνο να το καταπιεί κι έκρυψε το παιδί μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντινεία. Σύμφωνα δε με άλλους συγγραφείς, Αρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνα. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Αρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με γέννηση κανενός βρέφους...
Εξάλλου, η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδόνα κάτι ανάλογο με την ανατροφή του Δία στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που εδώ οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε σύγχρονα να τους λατρεύουν ως θεότητες της φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο.
Μιλήσαμε σχετικά μ' αυτούς στα παραπάνω κι είχαμε πει μεταξύ άλλων πως αυτοί, οι Τελχίνες, είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (που ωστόσο κατά μερικούς την είχαν οι Κύκλωπες κατασκευάσει). Κι είπαμε πως η Ρέα στους γιους της θάλασσας, τους Τελχίνες, ανάθεσε του παιδιού της την ανατροφή και με την Καφίρας, της κόρης του Ωκεανού, τη συμπαράσταση.
Στην ιστοσελίδα <a href="www.mythologia.com" target="_blank">www.mythologia.com</a>
και ομοίως στον σύνδεσμο
http://forum.nautilia.gr/showthread.php?t=925
διαβάζουμε:
Μια χώρα όπως η Ελλάδα, που βρέχεται στη μεγαλύτερη έκτασή της από θάλασσα και περιλαμβάνει χίλια περίπου μικρά και μεγάλα νησιά, δεν ήταν δυνατόν να μην έχει ένα θεό κατεξοχήν θαλασσινό. Αυτός ήταν ο Ποσειδώνας, ένας από τους δώδεκα Ολύμπιους θεούς, αδερφός του Δία και του Πλούτωνα. Ο Ποσειδώνας, όπως και τ' αδέρφια του, έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του μέσα στο σκοτεινό στομάχι του πατέρα του Κρόνου. Μέχρι τη στιγμή που ο αδερφός τους, ο Δίας, με το μαγικό βοτάνι της Μήτιδας, κατάφερε να τους βγάλει από την ιδιόμορφη φυλακή τους. Υπήρχαν όμως και άλλοι μύθοι σχετικά με τη γέννηση του θεού. Έτσι, οι αρχαίοι ποιητές διηγούνται ότι η Ρέα και στην περίπτωση του Ποσειδώνα κατάφερε να ξεγελάσει τον άντρα της. Αντί να του δώσει να καταπιεί το θεϊκό βρέφος, του έδωσε τυλιγμένο στα σπάργανα ένα νεογέννητο αλογάκι. Κατόπιν, για να μην ακούσει ο φοβερός παιδοκτόνος το κλάμα του μωρού, η Ρέα το έβαλε να μεγαλώσει ανάμεσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα.Tα βελάσματά τους κάλυπταν τις φωνές του. Ανέθεσε μάλιστα την ανατροφή του στη Νύμφη Άρνη. Κάποια μέρα που ο Κρόνος πέρασε από εκεί, επειδή όλο και του φαινόταν πως άκουγε μωρουδίστικο κλάμα, ρώτησε την Άρνη αν υπήρχε κοντά κάποιο μωρό.
Μα αυτή του απάντησε περιγελαστικά: - Πώς θέλεις να βρεθεί μωρό εδώ πέρα; Ποιος θα το γεννήσει, οι κατσίκες και οι προβατίνες ή εγώ που είμαι ανύπαντρη κοπέλα;
Έτσι ο Κρόνος έφυγε ντροπιασμένος. Όμως στο εξής η Άρνη είχε συνέχεια το νου της μήπως φανεί ξαφνικά ο φοβερός Τιτάνας στα μέρη της και ανακαλύψει το παιδί. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο και ο Ποσειδώνας θα βρισκόταν αστραπιαία στο τεράστιο στομάχι του, μα και η ίδια δε θα είχε καλύτερο τέλος. Γι' αυτό κάλεσε τους Τελχίνες, θεότητες παρόμοιες με τους Κουρήτες της Κρήτης, που προστάτευαν τον Δία. Κάθε φορά που ο νεογέννητος έκλαιγε, οι άγριοι Τελχίνες άρχιζαν να χορεύουν, να βγάζουν κραυγές και να χτυπούν τα δόρατά τους πάνω στη γη. Μέσα σε τόσο μεγάλο πανικό και σε τέτοια φασαρία ο Κρόνος δεν μπορούσε ν' ακούσει τίποτα. Μαζί με τους Τελχίνες ανέλαβε τη φροντίδα του θεϊκού βρέφους και η Ωκεανίδα Καφείρα, μετά από παράκληση της θείας της Ρέας. Λένε πως οι θεϊκοί δαίμονες χάρισαν στον Ποσειδώνα το παντοδύναμο όπλο του, την τρίαινα, σύμφωνα όμως με άλλες παραδόσεις του την είχαν δωρίσει οι Κύκλωπες.Μάλιστα, ο Ποσειδώνας, όταν μεγάλωσε και ανδρώθηκε, γνώρισε την αδερφή των συντρόφων του, την Αλία και την ερωτεύτηκε. Από αυτήν απέκτησε έξι γιους.
Στο Ελληνικό Πάνθεον
http://pantheon.20m.com/poseidwn.htm
διαβάζουμε:
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Άδης ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί συγγραφείς τον θεωρούν μεγαλύτερο αδελφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν πως ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Διός. Στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της Κρόνο για να καταπιεί μια πέτρα φασκιωμένη όπως έκανε με τον Δία, αλλά ένα πουλάρι αντί για το νεογέννητο παιδί της κι έκρυψε το παιδί της μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντίνεια. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, Άρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνος. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Άρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με καμιά γέννηση βρέφους.
Η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδώνος κάτι ανάλογο της ανατροφής του Διός στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που στην Κρήτη οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε να τους λατρεύουν συγχρόνως ως θεότητες τις φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο. Οι Τελχίνες είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (κατά μερικούς την είχαν κατασκευάσει οι Κύκλωπες). Η Ρέα, στους γιους της θάλασσας τους Τελχίνες, ανάθεσε την ανατροφή του παιδιού της και με της Καφίρα, της κόρης του Ωκεανού την συμπαράσταση.
Ο ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ είχε γράψει περί των Τελχίνων στην δημοθοινία:
http://www.ellhnismos.org/cgi-bin....8;t=705
Τελχίνες
Στα πνεύματα της φωτιάς κατατάσσουν και τους Τελχίνες, αλλά δεν έχουμε και γι' αυτούς ακριβέστερες πληροφορίες από όσες έχουμε για τους Καβείρους. Φαίνεται ότι ήταν ηφαιστειακά πνεύματα κι αυτοί. Μύθους τους συναντούμε στην Κύπρο, τη Ρόδο και την Κρήτη.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.
Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας (μορφή ραδιενέργιας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά ονόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων. (Θυμιθυτε τους τρείς μάγους με τα δώρα στην γέννηση του Χριστού. Υπάρχει σχετισμός; )
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους". Σ' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδμο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.
Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν αυτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τελχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.
Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του Ολύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.
Η αρχαία Σικυώνα ως μία πόλη ως τον τόπο που διάλεξαν οι Ολύμπιοι Θεοί για την απόδοση τιμών μεταξύ τους, μετά την νίκη τους εναντίον των Γιγάντων και ο Ησίοδος αναφέρει την Μυκόνη (Σικυών) ως το μέρος που ο Προμηθέας εξαπάτησε τους τα χειρότερα κομμάτια από τα θυσιασμένα ζώα, κρατώντας τα καλύτερα για τους ανθρώπους.
Οι αρχαιοι επίσης πίστευαν ότι στην Σικώνα έφερε ο Προμηθέας την φωτιά στον ανθρώπινο γένος.
Λίγες είναι οι γνώσεις μας για την ιστορία της αρχαίας πόλης και αυτές κυρίως προέρχονται από τις λίστες των βασιλέων του Παυσανία και του Ευσέβιου.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο πρώτος βασιλιάς της Σικυώνος και ιδρυτής της, ήταν ο Αιγιαλεύς και η πόλη ονομάσθηκε Αιγιαλεία και ολόκληρος η Πελοπόννησος ονομαζότανε Αιγιαλός.
Εκτισε την πόλη στην πεδιάδα και την Ακρόπολη στην άκρη της ανατολικής πλευράς του οροπεδίου (όπου, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, βρισκόντε ο Ναός της Αθηνάς). Ο γιος, Εύρωπος τον διαδέχθηκε και μετά αυτόν ο Τελχίνος, από τον οποίο η πόλη πήρε πιθανότατα το όνομα της, Τελχινία.
Ο γιος του Άπις έφθασε σε τέτοια μεγάλη δύναμη, ώστε ολόκληρη η περιοχή νοτίως τους Ισθμού, ονομάστηκε Απία. Μετά τον Άπι ακολούθησε ο γιος του Θελξίων, και μετά αυτόν ο Αίγυρος, Θουρίμαχος και Λεύκιππος. Ο Λεύκιππος δεν έκανε γιο αλλά κόρη, την Καλχινία, η οποία σύμφωνα με την παράδοση έκανε με τον Ποσειδώνα ένα αγόρι. Ο Λεύκιππος το ανέθρεψε και του έδωσε το βασίλειο του. Το ονομά του ήταν Πέρατος.
Ο Σκήψιος θεωρεί πιθανόν Κουρήτες και Κορυβάντες να είναι ίδιοι: οι νεαροί (κούροι, Κουρήτες), που εκτελούσαν τον πολεμικό χορό για τη Μητέρα των θεών, τη Ρέα, οι ίδιοι που ονομάστηκαν Κορυβάντες από το ότι έβγαιναν να χορέψουν χτυπώντας το κεφάλι τους όπως βάδιζαν ρυθμικά. Ο ποιητής (Όμηρος) τους λέει «ανθρώπους που βαδίζουν ρυθμικά» («Βητάρμονες»). Και επειδή οι Κορύβαντες χόρευαν και μάλιστα με ένθεη μανία, λέμε «κορυβαντιώντες» όσους κινούνται φρενιασμένα. ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι c 469 ΙΙΙ, 11)
Ο συγγραφέας της Φαρωνίδας αναφέρει τους Κουρήτες ως αυλητές και Φρύγες. Αλλοι τους λένε εντόπιους και με χάλκινες ασπίδες. Αλλοι λένε τους Κορυβάντες Φρύγες, κι όχι τους Κουρήτες. Τους θεωρούν Κρητικούς και λένε ότι πρώτοι αυτοί στην Εύβοια φόρεσαν χάλκινα όπλα. Γι αυτό και τους είπαν Χαλκιδείς. Aλλοι λένε πως οι Τιτάνες έδωσαν στη Ρέα ένοπλους διακόνους από τη Βακριανή ή κατ άλλους από τη Κολχίδα, τους Κορύβαντες. Στα κρητικά κείμενα, οι Κουρήτες λέγονται τροφοί του Δία και φύλακες. Η Ρέα τους έστειλε στην Κρήτη από τη Φρυγία. Aλλοι λένε ότι στη Ρόδο ήταν εννιά τελχίνες. Ακολούθησαν τη Ρέα στην Κρήτη, ανέθρεψαν το Δία και μετονομάστηκαν Κουρήτες ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι c 472, ΙΙΙ, 19)
Σύμφωνα με το Διόδωρο και το Στράβωνα, όπως θα δούμε πιο κάτω, οι Ιδαίοι δάκτυλοι και η λατρεία τους πέρασε από τη Κρήτη στη Φρυγία (Τρωάδα) Μ. Ασία (Περισσότερα βλέπε «Ιδαίοι Δάκυλοι « και «Κρητικός και Λίβυος Δίας»)
Ο νομός Δωδεκανήσου είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο νοτιοανατολικό τμήμα του Αιγαίου πελάγους. Παρά την ονομασία του, το σύμπλεγμα αυτό αποτελείται από περισσότερα νησιά, πολλά από τα οποία είναι ακατοίκητα. Στα Δωδεκάνησα συμπεριλαμβάνονται τα νησιά Πάτμος, Αστυπάλαια, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Νίσυρος, Χάλκη, Τήλος, Σύμη, Ρόδος, Κάρπαθος και Κάσος. Τα Δωδεκάνησα, παλαιότερα ονομάζονταν και Νότιες Σποράδες, αρχίζουν στο βορρά με την Πάτμο, την Άρκο και το Αγαθονήσι και με κατεύθυνση νοτιοανατολική τελειώνουν στη Μεγίστη.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα τα νησιά της Δωδεκανήσου ήταν γνωστά το καθένα με το όνομά τους και όχι ως σύνολο. Οι πληροφορίες μας για την προϊστορική περίοδο της ιστορίας τους είναι ελάχιστες. Γνωρίζουμε όμως θετικά ότι στην Δ' π.Χ. χιλιετία υπήρχαν ήδη εκεί κάτοικοι (Τελχίνες και Κάρες). Οι μινωικοί Κρητικοί ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στη Ρόδο, ενώ στα μυκηναϊκά χρόνια (μετά το 1400 π.Χ.) έφτασαν οι πρώτοι Έλληνες άποικοι (Αχαιοί από την Πελοπόννησο). Αργότερα ήρθαν και Δωριείς με επικεφαλής τον Αλθαιμένη, εγγονό του βασιλιά του Άργους Τημένου. Ειδικά η Λέρος και η Πάτμος αποικίστηκαν από Ίωνες της Μιλήτου.
Πολυάριθμα ροδιακά αγγεία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων βρέθηκαν στη Μ. Ασία, στη Ρωσία, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες για την ακμή του ροδιακού εμπορίου. Μεγάλη εξάλλου είναι η συμβολή των Ροδίων και των Κώων στον αποικισμό της Μ. Ασίας και της Σικελίας: ίδρυσαν τη Φάσηλη και τους Σόλους (στη Μ. Ασία) και τον Ακράγαντα, την Καμάρινα και τη Γέλα (στη Σικελία).
Το πολίτευμα στα νησιά ήταν δημοκρατικό, εκτός από τη Ρόδο, τη Λίνδο, την Κάμιρο και την Ιαλυσό, όπου διατηρήθηκε το μοναρχικό έως τον ΣΤ' π.Χ. αιώνα. (Τύραννος της Λίνδου ήταν και ο σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος). Οι τρεις μεγάλες πόλεις τής Ρόδου (Ρόδας, Λίνδος, Κάμιρος) ίδρυσαν με την Κω, την Κνίδο και την Αλικαρνασσό συμμαχικό οργανισμό γνωστό ως Δωρική Εξάπολη (ΣΤ π.Χ. αιώνας). Oι Δωδεκανήσιοι υποτάχτηκαν στους Πέρσες, αλλά τους απελευθέρωσε ο αθηναϊκός στόλος και από τότε εντάχτηκαν στην αθηναϊκή συμμαχία. Στη συμμαχία αυτή οι Δωδεκανήσιοι έμειναν πιστοί και κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και μόνο λίγο πριν από το τέλος του αποχώρησαν από τη συμμαχία. Στο τέλος του Ε' π.Χ. αιώνα η Ρόδος, με ενωμένες τις τρεις πόλεις της σε ένα ισχυρό κράτος, έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη. Το ναυτικό της μάλιστα δίκαιο αναγνωρίστηκε στο πανελλήνιο ως το μόνο που ίσχυε στην εποχή του. Τον Δ' αιώνα γνώρισε μεγάλη ακμή και η Κω με την Ιατρική Σχολή του Ιπποκράτη.
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Αδης ήτανε γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα δε με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί ωστόσο συγγραφείς τον θεωρούνε μεγαλύτερο αδερφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Δία, όπου όμως στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της μια πέτρα φασκιωμένη, αλλά ένα πουλάρι, που η Ρέα το έδωσε, αντί για το νεογέννητο παιδί της, στον Κρόνο να το καταπιεί κι έκρυψε το παιδί μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντινεία. Σύμφωνα δε με άλλους συγγραφείς, Αρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνα. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Αρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με γέννηση κανενός βρέφους...
Εξάλλου, η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδόνα κάτι ανάλογο με την ανατροφή του Δία στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που εδώ οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε σύγχρονα να τους λατρεύουν ως θεότητες της φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο.
Οι Τελχίνες, είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (που ωστόσο κατά μερικούς την είχαν οι Κύκλωπες κατασκευάσει). Κι είπαμε πως η Ρέα στους γιους της θάλασσας, τους Τελχίνες, ανάθεσε του παιδιού της την ανατροφή και με την Καφίρας, της κόρης του Ωκεανού, τη συμπαράσταση (και τα περί Αλίας και τον ερωτά της με τον Ποσειδώνα και τα έξι τους αγόρια και τη θυγατέρα, τη Ρόδο.
Από τον Αρκαδικό Ερμή στα Καβείρια Μυστήρια Του Ευάγγελου Ψαρά Πριν από τα γεγονότα που σφραγίζουν την πορεία ενός τόπου, πολύ πριν η ιστορία χαράξει όλα όσα συνέβησαν και τα καταστήσει δεδομένα, προηγείται η παράδοση, οι θρύλοι, τα σύμβολα και κυρίως η Μυθολογία, για την οποία ο Βολταίρος έλεγε ότι είναι η αδελφή της ιστορίας. Κάτω από το πνεύμα αυτό λοιπόν για την ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε για πληροφορίες αρχικά στα ερμαϊκά Μυστήρια, για τα οποία μιλά και ο Παυσανίας, ένας από τους μεγάλους έλληνες ιστορικούς και περιηγητές τις αρχαιότητας και αναφέρει ότι τελούνταν στην Αρκαδία κατά το τέλος της νεολιθικής εποχής, γύρω στο 4000 π.Χ.
Παρατηρεί επίσης, πως τα ερμαϊκά μυστήρια θα πρέπει να προπορεύονταν όλων των άλλων πρωτοελληνικών μυστηρίων. Ο μελετητής μάλιστα Βερνάρδος Μπεράρ στο έργο του «Περί Αρκαδικών Μυστηρίων και τύπων λατρείας» (1894) έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις πολλών αρχαιολόγων, οι οποίοι φορτώνουν τη μεσογειακή μυθολογία με απόψεις περί μεταναστεύσεως Αρίων από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας και την ανάπτυξη του Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Μπεράρ μάλιστα εισηγείται μια πρωτότυπη μέθοδο στην εξέταση της μυθολογίας, λέγοντας ότι πριν εξετάσουμε την ελληνική μυθολογία σαν ενιαίο σύνολο, θα πρέπει να αναστήσουμε χωριστά τις μυθολογίες των Αρκάδων, Σπαρτιατών, Αθηναίων, Θεσσαλών, Βοιωτών και άλλων περιοχών της Ελλάδας.
Έτσι εγκαταλείποντας τη μέθοδο της συλλογικής μυθολογίας, εφαρμόζουμε τη μέθοδο της αναλυτικής εξέτασης, της τοπικής μυθολογίας. Κάτω λοιπόν από το πνεύμα αυτό αν εξετάσουμε την περιοχή της Αρκαδίας από τις πλέον απρόσβλητες από εξωτερικές επιρροές και δυσπρόσιτη περιοχή της Πελοποννήσου, όπου η λατρεία του Ερμή χρονολογείται πολύ πριν ακόμη η ελληνική μυθολογία τον συμπεριλάβει στο Ολυμπιακό πάνθεο. Ο Ζαν Ρισπέν μάλιστα θεωρεί τον Ερμή ως καθαρά τοπική θεότητα των Αρκάδων, κατά δε τον Παυσανία το Λύκαιο όρος ήταν ο τόπος των πρώτων μυστηριακών εκδηλώσεων των Αρκάδων υπό την ηγεσία του Λυκάονα, του γιου του Πελασγού. Στις τελετές αυτές, γράφει ο Παυσανίας, προσφέρονταν μυστηριακές θυσίες όπως τις αποκαλεί στις οποίες απαγορευόταν επί ποινή θανάτου η παρουσία των αμυήτων.
Φαίνεται ότι οι τελετές αυτές γίνονταν μέχρι και τα χρόνια του Παυσανία, αφού αναφέρει ότι μπροστά στον βωμό των θυσιών υψώνονταν δυο στήλες με κατεύθυνση ανατολική, πάνω τους δε ήταν ζωγραφισμένα διάφορα σύμβολα και παραστάσεις και όπως σχολιάζει σε πολύ παλιά εποχή πρέπει να γινόταν και ανθρωποθυσίες. Στην ελληνική μυθολογία λέγεται για το θέμα αυτό , ότι ο Δίας, ο πατέρας του Ερμή εξεμάνη όταν ο Λυκάονας ανάμειξε ανθρώπινες σάρκες στις θυσίες που πρόσφερε και γι’ αυτό τον μεταμόρφωσε σε Λύκο. Οι Πελασγοί Αρκάδες, πάντοτε κατά τον Παυσανία, ήταν οι πρώτοι οικοδόμοι, που ανήγειραν την πρώτη και αρχαιότερη πόλη του κόσμου, τη σημερινή Λυκόσουρα, την οποία περιγράφει ως την πρώτη πόλη που είδε το φως και από αυτή έμαθαν οι άνθρωποι να κτίζουν πόλεις. Τη λατρεία του Ερμή εξυμνεί και ο Όμηρος, ο οποίος σε πολλά σημεία της Οδύσσειας μας πληροφορεί ότι ο Ερμής γεννήθηκε σε σπήλαιο του όρους Κυλλήνη και ανατράφηκε κοντά στη πόλη της Ακακίας η οποία πήρε το όνομά της από τον γιο Άκακο του Λυκάονα. Εκεί υπήρχε και ναός του Άκακου Ερμή, γνωστού και ως γιου του φωτός.
Και ο Όμηρος και ο Παυσανίας μας λένε σε σχετική περικοπή, ότι πολλά δεν μας τα αναφέρουν διότι τους δεσμεύουν όρκοι σιγής και έτσι στερηθήκαμε πολλές πληροφορίες. Στον Ερμή αποδίδεται σαν συμβολικό χρώμα το Γαλάζιο και τα πρώτα ξόανα που παρίσταναν τον Ερμή τοποθετούνταν πάνω σε κυβικό λίθο και ο Ερμής θεωρούνταν προστάτης των οδοιπόρων και των οικοδόμων. Οι οδοιπόροι είχαν ως έθιμο, στο τέλος της οδοιπορίας τους να αφήνουν μια πέτρα. Έτσι στους διάφορους προορισμούς δημιουργώντας ένας σωρός από πέτρες που άφηναν οι διάφοροι οδοιπόροι. Επίσης σ αυτούς τους σωρούς συνήθιζαν να αφήνουν και τρόφιμα για τους επερχόμενους. Από το έθιμο αυτό προφανώς επεκράτησαν στους μεταγενέστερους οι Ερμές της κλασσικής περιόδου που ήταν οδοδείκτες. Όλα τα προαναφερθέντα καλύπτουν την περίοδ
Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.
Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά ονόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους".
Σ' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδμο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.
Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν αυτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τελχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.
Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του ΟΛύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.
πηγή: http://www.alito.gr/modules....thold=0
Στην ιστοσελίδα:
http://www.livepedia.gr/index.p....5%CF%82
διαβάζουμε για τους Τελχίνες:
Λαός του Ελλαδικού χώρου κατά την 2η χιλιετηρίδα π.Χ. Πιθανώς, πρόκειται για άλλη ονομασία των Τυρρηνών ή Τυρσηνών που επιχειρούσαν εμπόριο, πειρατεία και μερικές φορές ίδρυαν αποικίες στον Αιγαιωτικό χώρο.
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία οι Τελχίνες, θεωρούνταν γιοί της Καφείρας (επώνυμης των Καβείρων), κόρης του Ωκεανού. Αυτοί εγκαταστάθηκαν πρώτα στην Κρήτη κι ύστερα στη Ρόδο. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες μεταλλουργοί.
Οι Τελχίνες συνεργάσθηκαν με τους Κύκλωπες και κατασκεύασαν την Τρίαινα του Ποσειδώνα, που έγινε έμβλημα των Ατλάντων. Μια εκδοχή λεει, πως οι Τελχίνες και η μητέρα τους η Καφείρα ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα. Άλλη παράδοση λεει, πως ο Ποσειδώνας έφερε τους Τελχίνες, με την αδελφή τους Αλία και την Αμφιτρίτη, από την Κρήτη στη Ρόδο. O Ποσειδώνας επιβουλεύτηκε την Αλία, που γέννησε τη Ρόδο, από την οποία πήρε το όνομα η νήσος (πριν είχε και τα ονόματα Οφιούσα, Τελχινίς, Αστερία, Πελασγία κ.ά.).
Άλλη παράδοση λεει, πως η Ρόδος ήταν κόρη της Αμφιτρίτης. Υπήρχε μάλιστα και ναός της Αμφιτρίτης (Βρέθηκε στο λόφο Άγιου Στέφανου).
Η Ρόδος γλίτωσε από τον κατακλυσμό, γιατί έφυγε με τους Τελχίνες που τον πρόβλεψαν. Αργότερα η Ρόδος επέστρεψε στο νησί και συζεύχθηκε το τον Ήλιο, που ήρθε με τους Ηλιάδες.
Οι γνήσιοι Ρόδιοι απέδιδαν την καταγωγή τους στους Τελχίνες.
Στην ελεύθερη εγκυκλοπέδια γνώσης διαβάζουμε:
http://www.gnwsis.gr/pmwiki.....5%CE%A3
Τελχίνες. Μυθολογικά όντα που παρουσιάζονται πότε ως θνητοί και πότε ως Δαίμονες ?. Περιγράφονταν χωρίς χέρια και πόδια και με φτέρα, ενώ τους θεωρούσαν γιούς της θάλασσας ή, της Γης ή, του Πόντου ?. Σύμφωνα με την παράδοση ? οι Τελχίνες κατάγονταν από την Κρήτη ? και για αυτό το λόγο ονομάζονταν και ως Τελχινία. Στην Κρήτη ? υπήρχαν εννέα Τελχίνες, οι οποίοι πήγαν στην Κύπρο ? και κατόπιν στην Ρόδο ? που ονομάστηκε Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν τις πόλεις Ιαλυσός ?, Κάμειρος ? και Λίνδος ?, ενώ η Ρέα ? τους παρέδωσε τον Ποσειδώνα ? να τον αναθρέψουν μαζί με την κόρη του Ωκεανού ?, την Καφείρα ?.
Ο Ποσειδώνας ? στη συνέχεια πήρε για γυναίκα του την αδελφή των Τελχίνων, την Αλία ? από την οποία απέκτησε έξι γιούς και μια κόρη την Ρόδη ? που έδωσε το όνομα της στο νησί. Οι Τελχίνες εξορίστηκαν από την Ρόδο ? από τους Ηλιάδες ? και περιπλανήθηκαν σε αρκετά μέρη. Αργότερα, όμως, επέστρεψαν και προκάλεσαν πολλές καταστροφές. Σύμφωνα, όμως, με άλλη παράδοση έφυγαν μόνοι τους, διότι είχαν προβλέψει πως ο Δίας θα προκαλούσε κατακλυσμό.
Οι Τελχίνες, ωστόσο, παρουσιάζονται και ως θνητοί άνθρωποι, οι οποίοι ήταν σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες. Ανακάλυψαν τον χαλκό, τον σίδηρο και πολλά άλλα μέταλλα, κατασκεύασαν εργαλεία και δίδαξαν τις σχετικές τέχνες. Λέγεται πως αυτοί κατασκεύασαν την τρίαινα του Ποσειδώνα ?, αλλά και αγάλματα της Αθηνάς ?, της Ηρας ?, του Απόλλωνα ? και άλλων Θεών, τα οποία ονομάζονταν Τελχινίωνες. Αναφέρεται ακόμη ότι ο Απόλλωνας ? έστειλε λοιμό για να τιμωρήσει τους Σικυώνιους, διότι δεν είχαν δώσει στους Τελχίνες την αμοιβή που είχαν συμφωνήσει. Σύμφωνα πάντως, με το λεξικό του Ησύχιου ? το όνομα Τελχίνες σημαίνει...«βάσκανοι, γόητες, φθονεροί ή, παρά την τήξιν ή, παρά το θέλγειν».
Στην ιστοσελίδα
http://www.milopotamos.com/index.p....emid=98
διαβάζουμε:
Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι και οι Τελχίνες, κατά την παράδοση, ήταν αυτοί που πρώτοι βρήκαν και επεξεργάσθηκαν το χαλκό και το σίδηρο και αυτοί που δίδαξαν στον Ήφαιστο την τέχνη της μεταλλουργίας. Οι Ιδαίοι, οι «γόητες» Άκμων, Δαμναμενεύς και Κέλμις, θεωρούνται από τους περισσότερους συγγραφείς ως οι πρώτοι κάτοικοι της Κρήτης και τοποθετούνται στο όρος Ίδη ενώ κατά μία άλλη παράδοση κατοικούσαν στις υπώρειες του όρους Ίδη στην Τρωάδα από όπου ήρθαν μαζί με τον Μύγδονα στην Ευρώπη. Εκτός από τη σχέση τους με τη μεταλλουργία, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι θεωρούνται ότι εισήγαγαν τις μυστηριακές λατρείες, σχετίζονταν με τη μουσική, είχαν τη δυνατότητα ως μάγοι και σοφοί να αποτρέπουν το κακό και κατά τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων είναι πάντα συνδεδεμένοι με τη λατρεία της Μητέρας Θεάς.
Οι Τελχίνες, οι οποίοι κατά τον Στράβωνα υπήρξαν οι πρώτοι που επεξεργάσθηκαν το χαλκό και το σίδηρο, κατοικούσαν επίσης στην Κρήτη από όπου πήγαν στην Κύπρο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στη Ρόδο η οποία ονομάσθηκε και Τελχινίς. Τα ονόματά τους ήταν Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός ενώ κατά μία άλλη παράδοση ήταν περισσότεροι και είχαν άλλα ονόματα, Σκέλμις και Δαμναμενεύς, τα οποία αποδίδονται και στους Ιδαίους Δάκτυλους. Επεξεργάσθηκαν πρώτοι το χαλκό και το σίδηρο, κατασκεύασαν πρώτοι αγάλματα θεών και αντίθετα με τους Ιδαίους, ήταν «φθονεροί» και «ψογεροί» και κατείχαν μυστικά και άλλων τεχνών χρήσιμων για το βίο των ανθρώπων, τα οποία όμως δεν μετέδιδαν στους άλλους αλλά κρατούσαν ζηλόφθονα για τους ίδιους.
Πίσω από το μύθο των Ιδαίων Δακτύλων και των Τελχίνων φαίνεται να απηχούνται οι κλειστά οργανωμένες συντεχνίες των μεταλλουργών οι οποίοι διατηρούσαν στα πλαίσια της ομάδας τα μυστικά της τέχνης τους. Πρόκειται για ομάδες επαγγελματικές-οικογενειακές, ομάδες μεταλλουργών «δημιουργών» που διατήρησαν τις γνώσεις, τα μυστικά της τέχνης και τις τεχνικές, δια μέσου των «Σκοτεινών Αιώνων» και κράτησαν τη συνέχεια από τα προϊστορικά χρόνια έως και το 10ο αι. π.Χ. Οι τεχνίτες αυτοί αντιμετωπίζονταν πάντα ως «γόητες», μάγοι και σοφοί, κατά αναλογία των μυθικών δαιμόνων με τους οποίους φαίνεται ότι ήταν συνυφασμένοι, γεγονός που θα πρέπει να υποστηριζόταν από τη φύση του επαγγέλματος αλλά και από τον κλειστό χαρακτήρα των ομάδων κατόχων των μυστικών του. Η αντιμετώπιση εξάλλου των μεταλλουργών ως μάγων με αξιοθαύμαστες και συγχρόνως επικίνδυνες, μαγικές ικανότητες είναι συχνή και σε άλλους πολιτισμούς5.
Δάκτυλοι σύμφωνα με τη μυθολογία ήσαν γίγαντες που είχαν αναλάβει τη φύλαξη του Δία όταν ήταν μικρός. Για τη γέννηση τους υπάρχουν πολλές εκδοχές (βλέπε Κρητική Μυθολογία του Ν. Ψιλάκη), που όλες αναφέρονται στον Ψηλορείτη.
1) "Όταν η Ρέα κοιλοπονούσε το Δία, για να μη φωνάξει και την ακούσει ο Κρόνος, έμπηξε τα δάκτυλα της στη Γη και εδημιουργήθηκαν πέντε ρυάκια από κάθε χέρι κι από κάθε δάκτυλο ξεπετάχτηκε κι ένας γίγαντας που ονομάστηκαν Ιδαίοι από την Ίδη (Ψηλορείτη) και Δάκτυλοι επειδή έγιναν από τα δάκτυλα της Ρέας.
2) Μια από τις νύμφες, η Αγχιάλη, έπιασε με τα δάκτυλα της Οαξία γη κι απ' αυτήν φύτρωσαν οι γίγαντες που αναφέραμε παραπάνω κι ονομάστηκαν Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πού όμως έμπηξε τα δάκτυλα της η Ρέα, η πού έπιασε η Αγχιάλη την Οαξία γη; Όπως είναι γνωστό τα Ζωνιανά τα διασχίζει ο ποταμός που ονομάζεται Μυλο-πόταμος και που δεν είναι άλλος από τον αρχαίο Οάξη, (βλ. εγκυκλ. Λεξικό Ήλιος), που ενώνεται στα Μουρτζανά με το Γεροπόταμο. Στις πηγές του το μέρος λέγεται στου «ΠΟΥΛΟΥ» Πούλος όμως όπως ξέρουν όλοι οι Κρητικοί είναι η μούτζα, η ανοιχτή παλάμη. Λέγεται δε έτσι, γιατί εκεί ενώνονται πέντε ρυάκια που κατηφορίζουν από τον Ψηλορείτη και αν τα δεις από ψηλά είναι ακριβώς ένας πούλος δηλ. το αποτύπωμα μιας ανοικτής παλάμης. Αυτά τα ρυάκια είναι:
α)Του Νησιού (μεταξύ Νησιού και Κουνάλη Κούτελο),
β) του Καβδελιό (Δετές Καβδελιό Κουτειά),
γ) Ζουριδόσπηλια (Κουτσιά -Κοπροκεφάλα),
δ) Πελεκατού (Κοπροκεφάλα - Πελεκατός)
ε) Λαγκοπεράματος. Και ως προς το μέγεθος μοιάζουν με τα δάκτυλα του χεριού της Ρέας και το μπράτσο της είναι ο ποταμός Οάξης.
Μα κι αν υποτεθεί ότι εννοεί τη γη της αρχαίας Οάξου σημερινής Αξού, πάλι στο ίδιο σημείο καταλήγουμε γιατί είναι γνωστό ότι ολόκληρη η περιφέρεια των Ζωνιανών και των Ανωγείων μέχρι τη Νίδα και τις κορφές του Ψηλορείτη ανήκε στο βασίλειο της Οάξου, άρα και όλη η γη αυτής της περιοχής ήταν Οαξία. επομένως και η γη του Οάξη και του Πούλου. Συνδέεται όμως και μ' αυτά που έγραψα στο προηγούμενο φύλλο των «Μ.Ν.» Ζου Λάκκος - Ζουλιανά - Ζωνιανά σπήλιος του Ζου, πηγή της Αμάλθειας, και δύο χιλιόμετρα πιο κάτω το Δισκούρι = Διός κούροι. Όλα αυτά αποτελούν μια συνέχεια, μια ενότητα αξιοπρόσεκτη που έχει σχέση με το Δία και ξεκινά από το χιονοδρομικό (εκεί φτάνει το μεσαίο δάκτυλο της Ρέας) και Ιδαίο Άντρο - Ιδαίοι Δάκτυλοι -Οάξης - Ζου Λάκκος - Ζουλιανά Ζωνιανά (Ζώνε θεέ). Δισκούρι (Διός Κούροι) = Γιοι του Δία, ο όρκος Νή ζά... οι θρύλοι οι παραδόσεις, συνηγορούν ότι θα 'πρεπε να ερευνηθεί αρχαιολογικά ο τόπος και ειδικά ο σπήλιος του Ζου. Ιδαίο άντρο είναι κι αυτός όπως και της Νίδας και των Καμάρων και τόσοι άλλοι σπήλιοι γνωστοί και άγνωστοι της Ίδης-Ψηλορείτη. (Βλ. Ιερά σπήλαια της Κρήτης του Πώλ Φώρ). Γιατί εφόσον δεν το κάνει η Αρχαιολογική υπηρεσία, φροντίζουν να την υποκαταστήσουν άλλοι την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το σπήλιο του ΖΟΥ είδα αρκετά σημάδια ανασκαφών. Ευτυχώς ο Δίας - η φύση φρόντισε να προφυλάξει το μέρος σκεπάζοντας το με ογκόλιθους (γκρέμισμα της οροφής) που κάνει δύσκολο το έργο τους. Άλλωστε πού είναι ο τάφος του Δία; Τι θα πει Ζαννέτα η Τζαννέτα; (και έτσι λέγεται η περιοχή γύρω από του ΖΟΥ). Μήπως Τζαν-Ζαν = Δίας και νέτα-νέτος το Ιταλικό χωρίς απόβαρο, ο έτοιμος, αυτός που έχει τελειώσει. (Βλ. Εγκ. Λεξ. Ήλιος) Δηλ. Δίας τελειωμένος - τέλος του Δία, τάφος του Δία. Αυτό είναι δική μου ερμηνεία και δεν επιμένω ότι είναι και η μόνη.
Στο fishfinder αναφέρεται:
http://www.fishfinder.gr/Page.as....16-Null
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Αδης ήτανε γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα δε με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί ωστόσο συγγραφείς τον θεωρούνε μεγαλύτερο αδερφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Δία, όπου όμως στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της μια πέτρα φασκιωμένη, αλλά ένα πουλάρι, που η Ρέα το έδωσε, αντί για το νεογέννητο παιδί της, στον Κρόνο να το καταπιεί κι έκρυψε το παιδί μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντινεία. Σύμφωνα δε με άλλους συγγραφείς, Αρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνα. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Αρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με γέννηση κανενός βρέφους...
Εξάλλου, η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδόνα κάτι ανάλογο με την ανατροφή του Δία στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που εδώ οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε σύγχρονα να τους λατρεύουν ως θεότητες της φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο.
Μιλήσαμε σχετικά μ' αυτούς στα παραπάνω κι είχαμε πει μεταξύ άλλων πως αυτοί, οι Τελχίνες, είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (που ωστόσο κατά μερικούς την είχαν οι Κύκλωπες κατασκευάσει). Κι είπαμε πως η Ρέα στους γιους της θάλασσας, τους Τελχίνες, ανάθεσε του παιδιού της την ανατροφή και με την Καφίρας, της κόρης του Ωκεανού, τη συμπαράσταση.
Στην ιστοσελίδα <a href="www.mythologia.com" target="_blank">www.mythologia.com</a>
και ομοίως στον σύνδεσμο
http://forum.nautilia.gr/showthread.php?t=925
διαβάζουμε:
Μια χώρα όπως η Ελλάδα, που βρέχεται στη μεγαλύτερη έκτασή της από θάλασσα και περιλαμβάνει χίλια περίπου μικρά και μεγάλα νησιά, δεν ήταν δυνατόν να μην έχει ένα θεό κατεξοχήν θαλασσινό. Αυτός ήταν ο Ποσειδώνας, ένας από τους δώδεκα Ολύμπιους θεούς, αδερφός του Δία και του Πλούτωνα. Ο Ποσειδώνας, όπως και τ' αδέρφια του, έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του μέσα στο σκοτεινό στομάχι του πατέρα του Κρόνου. Μέχρι τη στιγμή που ο αδερφός τους, ο Δίας, με το μαγικό βοτάνι της Μήτιδας, κατάφερε να τους βγάλει από την ιδιόμορφη φυλακή τους. Υπήρχαν όμως και άλλοι μύθοι σχετικά με τη γέννηση του θεού. Έτσι, οι αρχαίοι ποιητές διηγούνται ότι η Ρέα και στην περίπτωση του Ποσειδώνα κατάφερε να ξεγελάσει τον άντρα της. Αντί να του δώσει να καταπιεί το θεϊκό βρέφος, του έδωσε τυλιγμένο στα σπάργανα ένα νεογέννητο αλογάκι. Κατόπιν, για να μην ακούσει ο φοβερός παιδοκτόνος το κλάμα του μωρού, η Ρέα το έβαλε να μεγαλώσει ανάμεσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα.Tα βελάσματά τους κάλυπταν τις φωνές του. Ανέθεσε μάλιστα την ανατροφή του στη Νύμφη Άρνη. Κάποια μέρα που ο Κρόνος πέρασε από εκεί, επειδή όλο και του φαινόταν πως άκουγε μωρουδίστικο κλάμα, ρώτησε την Άρνη αν υπήρχε κοντά κάποιο μωρό.
Μα αυτή του απάντησε περιγελαστικά: - Πώς θέλεις να βρεθεί μωρό εδώ πέρα; Ποιος θα το γεννήσει, οι κατσίκες και οι προβατίνες ή εγώ που είμαι ανύπαντρη κοπέλα;
Έτσι ο Κρόνος έφυγε ντροπιασμένος. Όμως στο εξής η Άρνη είχε συνέχεια το νου της μήπως φανεί ξαφνικά ο φοβερός Τιτάνας στα μέρη της και ανακαλύψει το παιδί. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο και ο Ποσειδώνας θα βρισκόταν αστραπιαία στο τεράστιο στομάχι του, μα και η ίδια δε θα είχε καλύτερο τέλος. Γι' αυτό κάλεσε τους Τελχίνες, θεότητες παρόμοιες με τους Κουρήτες της Κρήτης, που προστάτευαν τον Δία. Κάθε φορά που ο νεογέννητος έκλαιγε, οι άγριοι Τελχίνες άρχιζαν να χορεύουν, να βγάζουν κραυγές και να χτυπούν τα δόρατά τους πάνω στη γη. Μέσα σε τόσο μεγάλο πανικό και σε τέτοια φασαρία ο Κρόνος δεν μπορούσε ν' ακούσει τίποτα. Μαζί με τους Τελχίνες ανέλαβε τη φροντίδα του θεϊκού βρέφους και η Ωκεανίδα Καφείρα, μετά από παράκληση της θείας της Ρέας. Λένε πως οι θεϊκοί δαίμονες χάρισαν στον Ποσειδώνα το παντοδύναμο όπλο του, την τρίαινα, σύμφωνα όμως με άλλες παραδόσεις του την είχαν δωρίσει οι Κύκλωπες.Μάλιστα, ο Ποσειδώνας, όταν μεγάλωσε και ανδρώθηκε, γνώρισε την αδερφή των συντρόφων του, την Αλία και την ερωτεύτηκε. Από αυτήν απέκτησε έξι γιους.
Στο Ελληνικό Πάνθεον
http://pantheon.20m.com/poseidwn.htm
διαβάζουμε:
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Άδης ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί συγγραφείς τον θεωρούν μεγαλύτερο αδελφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν πως ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Διός. Στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της Κρόνο για να καταπιεί μια πέτρα φασκιωμένη όπως έκανε με τον Δία, αλλά ένα πουλάρι αντί για το νεογέννητο παιδί της κι έκρυψε το παιδί της μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντίνεια. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, Άρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνος. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Άρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με καμιά γέννηση βρέφους.
Η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδώνος κάτι ανάλογο της ανατροφής του Διός στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που στην Κρήτη οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε να τους λατρεύουν συγχρόνως ως θεότητες τις φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο. Οι Τελχίνες είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (κατά μερικούς την είχαν κατασκευάσει οι Κύκλωπες). Η Ρέα, στους γιους της θάλασσας τους Τελχίνες, ανάθεσε την ανατροφή του παιδιού της και με της Καφίρα, της κόρης του Ωκεανού την συμπαράσταση.
Ο ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ είχε γράψει περί των Τελχίνων στην δημοθοινία:
http://www.ellhnismos.org/cgi-bin....8;t=705
Τελχίνες
Στα πνεύματα της φωτιάς κατατάσσουν και τους Τελχίνες, αλλά δεν έχουμε και γι' αυτούς ακριβέστερες πληροφορίες από όσες έχουμε για τους Καβείρους. Φαίνεται ότι ήταν ηφαιστειακά πνεύματα κι αυτοί. Μύθους τους συναντούμε στην Κύπρο, τη Ρόδο και την Κρήτη.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.
Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας (μορφή ραδιενέργιας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά ονόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων. (Θυμιθυτε τους τρείς μάγους με τα δώρα στην γέννηση του Χριστού. Υπάρχει σχετισμός; )
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους". Σ' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδμο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.
Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν αυτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τελχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.
Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του Ολύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.
Η αρχαία Σικυώνα ως μία πόλη ως τον τόπο που διάλεξαν οι Ολύμπιοι Θεοί για την απόδοση τιμών μεταξύ τους, μετά την νίκη τους εναντίον των Γιγάντων και ο Ησίοδος αναφέρει την Μυκόνη (Σικυών) ως το μέρος που ο Προμηθέας εξαπάτησε τους τα χειρότερα κομμάτια από τα θυσιασμένα ζώα, κρατώντας τα καλύτερα για τους ανθρώπους.
Οι αρχαιοι επίσης πίστευαν ότι στην Σικώνα έφερε ο Προμηθέας την φωτιά στον ανθρώπινο γένος.
Λίγες είναι οι γνώσεις μας για την ιστορία της αρχαίας πόλης και αυτές κυρίως προέρχονται από τις λίστες των βασιλέων του Παυσανία και του Ευσέβιου.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο πρώτος βασιλιάς της Σικυώνος και ιδρυτής της, ήταν ο Αιγιαλεύς και η πόλη ονομάσθηκε Αιγιαλεία και ολόκληρος η Πελοπόννησος ονομαζότανε Αιγιαλός.
Εκτισε την πόλη στην πεδιάδα και την Ακρόπολη στην άκρη της ανατολικής πλευράς του οροπεδίου (όπου, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, βρισκόντε ο Ναός της Αθηνάς). Ο γιος, Εύρωπος τον διαδέχθηκε και μετά αυτόν ο Τελχίνος, από τον οποίο η πόλη πήρε πιθανότατα το όνομα της, Τελχινία.
Ο γιος του Άπις έφθασε σε τέτοια μεγάλη δύναμη, ώστε ολόκληρη η περιοχή νοτίως τους Ισθμού, ονομάστηκε Απία. Μετά τον Άπι ακολούθησε ο γιος του Θελξίων, και μετά αυτόν ο Αίγυρος, Θουρίμαχος και Λεύκιππος. Ο Λεύκιππος δεν έκανε γιο αλλά κόρη, την Καλχινία, η οποία σύμφωνα με την παράδοση έκανε με τον Ποσειδώνα ένα αγόρι. Ο Λεύκιππος το ανέθρεψε και του έδωσε το βασίλειο του. Το ονομά του ήταν Πέρατος.
Ο Σκήψιος θεωρεί πιθανόν Κουρήτες και Κορυβάντες να είναι ίδιοι: οι νεαροί (κούροι, Κουρήτες), που εκτελούσαν τον πολεμικό χορό για τη Μητέρα των θεών, τη Ρέα, οι ίδιοι που ονομάστηκαν Κορυβάντες από το ότι έβγαιναν να χορέψουν χτυπώντας το κεφάλι τους όπως βάδιζαν ρυθμικά. Ο ποιητής (Όμηρος) τους λέει «ανθρώπους που βαδίζουν ρυθμικά» («Βητάρμονες»). Και επειδή οι Κορύβαντες χόρευαν και μάλιστα με ένθεη μανία, λέμε «κορυβαντιώντες» όσους κινούνται φρενιασμένα. ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι c 469 ΙΙΙ, 11)
Ο συγγραφέας της Φαρωνίδας αναφέρει τους Κουρήτες ως αυλητές και Φρύγες. Αλλοι τους λένε εντόπιους και με χάλκινες ασπίδες. Αλλοι λένε τους Κορυβάντες Φρύγες, κι όχι τους Κουρήτες. Τους θεωρούν Κρητικούς και λένε ότι πρώτοι αυτοί στην Εύβοια φόρεσαν χάλκινα όπλα. Γι αυτό και τους είπαν Χαλκιδείς. Aλλοι λένε πως οι Τιτάνες έδωσαν στη Ρέα ένοπλους διακόνους από τη Βακριανή ή κατ άλλους από τη Κολχίδα, τους Κορύβαντες. Στα κρητικά κείμενα, οι Κουρήτες λέγονται τροφοί του Δία και φύλακες. Η Ρέα τους έστειλε στην Κρήτη από τη Φρυγία. Aλλοι λένε ότι στη Ρόδο ήταν εννιά τελχίνες. Ακολούθησαν τη Ρέα στην Κρήτη, ανέθρεψαν το Δία και μετονομάστηκαν Κουρήτες ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι c 472, ΙΙΙ, 19)
Σύμφωνα με το Διόδωρο και το Στράβωνα, όπως θα δούμε πιο κάτω, οι Ιδαίοι δάκτυλοι και η λατρεία τους πέρασε από τη Κρήτη στη Φρυγία (Τρωάδα) Μ. Ασία (Περισσότερα βλέπε «Ιδαίοι Δάκυλοι « και «Κρητικός και Λίβυος Δίας»)
Ο νομός Δωδεκανήσου είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο νοτιοανατολικό τμήμα του Αιγαίου πελάγους. Παρά την ονομασία του, το σύμπλεγμα αυτό αποτελείται από περισσότερα νησιά, πολλά από τα οποία είναι ακατοίκητα. Στα Δωδεκάνησα συμπεριλαμβάνονται τα νησιά Πάτμος, Αστυπάλαια, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Νίσυρος, Χάλκη, Τήλος, Σύμη, Ρόδος, Κάρπαθος και Κάσος. Τα Δωδεκάνησα, παλαιότερα ονομάζονταν και Νότιες Σποράδες, αρχίζουν στο βορρά με την Πάτμο, την Άρκο και το Αγαθονήσι και με κατεύθυνση νοτιοανατολική τελειώνουν στη Μεγίστη.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα τα νησιά της Δωδεκανήσου ήταν γνωστά το καθένα με το όνομά τους και όχι ως σύνολο. Οι πληροφορίες μας για την προϊστορική περίοδο της ιστορίας τους είναι ελάχιστες. Γνωρίζουμε όμως θετικά ότι στην Δ' π.Χ. χιλιετία υπήρχαν ήδη εκεί κάτοικοι (Τελχίνες και Κάρες). Οι μινωικοί Κρητικοί ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στη Ρόδο, ενώ στα μυκηναϊκά χρόνια (μετά το 1400 π.Χ.) έφτασαν οι πρώτοι Έλληνες άποικοι (Αχαιοί από την Πελοπόννησο). Αργότερα ήρθαν και Δωριείς με επικεφαλής τον Αλθαιμένη, εγγονό του βασιλιά του Άργους Τημένου. Ειδικά η Λέρος και η Πάτμος αποικίστηκαν από Ίωνες της Μιλήτου.
Πολυάριθμα ροδιακά αγγεία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων βρέθηκαν στη Μ. Ασία, στη Ρωσία, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες για την ακμή του ροδιακού εμπορίου. Μεγάλη εξάλλου είναι η συμβολή των Ροδίων και των Κώων στον αποικισμό της Μ. Ασίας και της Σικελίας: ίδρυσαν τη Φάσηλη και τους Σόλους (στη Μ. Ασία) και τον Ακράγαντα, την Καμάρινα και τη Γέλα (στη Σικελία).
Το πολίτευμα στα νησιά ήταν δημοκρατικό, εκτός από τη Ρόδο, τη Λίνδο, την Κάμιρο και την Ιαλυσό, όπου διατηρήθηκε το μοναρχικό έως τον ΣΤ' π.Χ. αιώνα. (Τύραννος της Λίνδου ήταν και ο σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος). Οι τρεις μεγάλες πόλεις τής Ρόδου (Ρόδας, Λίνδος, Κάμιρος) ίδρυσαν με την Κω, την Κνίδο και την Αλικαρνασσό συμμαχικό οργανισμό γνωστό ως Δωρική Εξάπολη (ΣΤ π.Χ. αιώνας). Oι Δωδεκανήσιοι υποτάχτηκαν στους Πέρσες, αλλά τους απελευθέρωσε ο αθηναϊκός στόλος και από τότε εντάχτηκαν στην αθηναϊκή συμμαχία. Στη συμμαχία αυτή οι Δωδεκανήσιοι έμειναν πιστοί και κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και μόνο λίγο πριν από το τέλος του αποχώρησαν από τη συμμαχία. Στο τέλος του Ε' π.Χ. αιώνα η Ρόδος, με ενωμένες τις τρεις πόλεις της σε ένα ισχυρό κράτος, έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη. Το ναυτικό της μάλιστα δίκαιο αναγνωρίστηκε στο πανελλήνιο ως το μόνο που ίσχυε στην εποχή του. Τον Δ' αιώνα γνώρισε μεγάλη ακμή και η Κω με την Ιατρική Σχολή του Ιπποκράτη.
Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Αδης ήτανε γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα δε με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί ωστόσο συγγραφείς τον θεωρούνε μεγαλύτερο αδερφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Δία, όπου όμως στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της μια πέτρα φασκιωμένη, αλλά ένα πουλάρι, που η Ρέα το έδωσε, αντί για το νεογέννητο παιδί της, στον Κρόνο να το καταπιεί κι έκρυψε το παιδί μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντινεία. Σύμφωνα δε με άλλους συγγραφείς, Αρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνα. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Αρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με γέννηση κανενός βρέφους...
Εξάλλου, η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδόνα κάτι ανάλογο με την ανατροφή του Δία στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που εδώ οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε σύγχρονα να τους λατρεύουν ως θεότητες της φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο.
Οι Τελχίνες, είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (που ωστόσο κατά μερικούς την είχαν οι Κύκλωπες κατασκευάσει). Κι είπαμε πως η Ρέα στους γιους της θάλασσας, τους Τελχίνες, ανάθεσε του παιδιού της την ανατροφή και με την Καφίρας, της κόρης του Ωκεανού, τη συμπαράσταση (και τα περί Αλίας και τον ερωτά της με τον Ποσειδώνα και τα έξι τους αγόρια και τη θυγατέρα, τη Ρόδο.
Από τον Αρκαδικό Ερμή στα Καβείρια Μυστήρια Του Ευάγγελου Ψαρά Πριν από τα γεγονότα που σφραγίζουν την πορεία ενός τόπου, πολύ πριν η ιστορία χαράξει όλα όσα συνέβησαν και τα καταστήσει δεδομένα, προηγείται η παράδοση, οι θρύλοι, τα σύμβολα και κυρίως η Μυθολογία, για την οποία ο Βολταίρος έλεγε ότι είναι η αδελφή της ιστορίας. Κάτω από το πνεύμα αυτό λοιπόν για την ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε για πληροφορίες αρχικά στα ερμαϊκά Μυστήρια, για τα οποία μιλά και ο Παυσανίας, ένας από τους μεγάλους έλληνες ιστορικούς και περιηγητές τις αρχαιότητας και αναφέρει ότι τελούνταν στην Αρκαδία κατά το τέλος της νεολιθικής εποχής, γύρω στο 4000 π.Χ.
Παρατηρεί επίσης, πως τα ερμαϊκά μυστήρια θα πρέπει να προπορεύονταν όλων των άλλων πρωτοελληνικών μυστηρίων. Ο μελετητής μάλιστα Βερνάρδος Μπεράρ στο έργο του «Περί Αρκαδικών Μυστηρίων και τύπων λατρείας» (1894) έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις πολλών αρχαιολόγων, οι οποίοι φορτώνουν τη μεσογειακή μυθολογία με απόψεις περί μεταναστεύσεως Αρίων από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας και την ανάπτυξη του Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Μπεράρ μάλιστα εισηγείται μια πρωτότυπη μέθοδο στην εξέταση της μυθολογίας, λέγοντας ότι πριν εξετάσουμε την ελληνική μυθολογία σαν ενιαίο σύνολο, θα πρέπει να αναστήσουμε χωριστά τις μυθολογίες των Αρκάδων, Σπαρτιατών, Αθηναίων, Θεσσαλών, Βοιωτών και άλλων περιοχών της Ελλάδας.
Έτσι εγκαταλείποντας τη μέθοδο της συλλογικής μυθολογίας, εφαρμόζουμε τη μέθοδο της αναλυτικής εξέτασης, της τοπικής μυθολογίας. Κάτω λοιπόν από το πνεύμα αυτό αν εξετάσουμε την περιοχή της Αρκαδίας από τις πλέον απρόσβλητες από εξωτερικές επιρροές και δυσπρόσιτη περιοχή της Πελοποννήσου, όπου η λατρεία του Ερμή χρονολογείται πολύ πριν ακόμη η ελληνική μυθολογία τον συμπεριλάβει στο Ολυμπιακό πάνθεο. Ο Ζαν Ρισπέν μάλιστα θεωρεί τον Ερμή ως καθαρά τοπική θεότητα των Αρκάδων, κατά δε τον Παυσανία το Λύκαιο όρος ήταν ο τόπος των πρώτων μυστηριακών εκδηλώσεων των Αρκάδων υπό την ηγεσία του Λυκάονα, του γιου του Πελασγού. Στις τελετές αυτές, γράφει ο Παυσανίας, προσφέρονταν μυστηριακές θυσίες όπως τις αποκαλεί στις οποίες απαγορευόταν επί ποινή θανάτου η παρουσία των αμυήτων.
Φαίνεται ότι οι τελετές αυτές γίνονταν μέχρι και τα χρόνια του Παυσανία, αφού αναφέρει ότι μπροστά στον βωμό των θυσιών υψώνονταν δυο στήλες με κατεύθυνση ανατολική, πάνω τους δε ήταν ζωγραφισμένα διάφορα σύμβολα και παραστάσεις και όπως σχολιάζει σε πολύ παλιά εποχή πρέπει να γινόταν και ανθρωποθυσίες. Στην ελληνική μυθολογία λέγεται για το θέμα αυτό , ότι ο Δίας, ο πατέρας του Ερμή εξεμάνη όταν ο Λυκάονας ανάμειξε ανθρώπινες σάρκες στις θυσίες που πρόσφερε και γι’ αυτό τον μεταμόρφωσε σε Λύκο. Οι Πελασγοί Αρκάδες, πάντοτε κατά τον Παυσανία, ήταν οι πρώτοι οικοδόμοι, που ανήγειραν την πρώτη και αρχαιότερη πόλη του κόσμου, τη σημερινή Λυκόσουρα, την οποία περιγράφει ως την πρώτη πόλη που είδε το φως και από αυτή έμαθαν οι άνθρωποι να κτίζουν πόλεις. Τη λατρεία του Ερμή εξυμνεί και ο Όμηρος, ο οποίος σε πολλά σημεία της Οδύσσειας μας πληροφορεί ότι ο Ερμής γεννήθηκε σε σπήλαιο του όρους Κυλλήνη και ανατράφηκε κοντά στη πόλη της Ακακίας η οποία πήρε το όνομά της από τον γιο Άκακο του Λυκάονα. Εκεί υπήρχε και ναός του Άκακου Ερμή, γνωστού και ως γιου του φωτός.
Και ο Όμηρος και ο Παυσανίας μας λένε σε σχετική περικοπή, ότι πολλά δεν μας τα αναφέρουν διότι τους δεσμεύουν όρκοι σιγής και έτσι στερηθήκαμε πολλές πληροφορίες. Στον Ερμή αποδίδεται σαν συμβολικό χρώμα το Γαλάζιο και τα πρώτα ξόανα που παρίσταναν τον Ερμή τοποθετούνταν πάνω σε κυβικό λίθο και ο Ερμής θεωρούνταν προστάτης των οδοιπόρων και των οικοδόμων. Οι οδοιπόροι είχαν ως έθιμο, στο τέλος της οδοιπορίας τους να αφήνουν μια πέτρα. Έτσι στους διάφορους προορισμούς δημιουργώντας ένας σωρός από πέτρες που άφηναν οι διάφοροι οδοιπόροι. Επίσης σ αυτούς τους σωρούς συνήθιζαν να αφήνουν και τρόφιμα για τους επερχόμενους. Από το έθιμο αυτό προφανώς επεκράτησαν στους μεταγενέστερους οι Ερμές της κλασσικής περιόδου που ήταν οδοδείκτες. Όλα τα προαναφερθέντα καλύπτουν την περίοδ
Κι θα ήθελα να εστιάσουμε εδώ:
Μια από τις νύμφες, η Αγχιάλη, έπιασε με τα δάκτυλα της Οαξία γη κι απ' αυτήν φύτρωσαν οι γίγαντες που αναφέραμε παραπάνω κι ονομάστηκαν Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πού όμως έμπηξε τα δάκτυλα της η Ρέα, η πού έπιασε η Αγχιάλη την Οαξία γη; Όπως είναι γνωστό τα Ζωνιανά τα διασχίζει ο ποταμός που ονομάζεται Μυλο-πόταμος και που δεν είναι άλλος από τον αρχαίο Οάξη, (βλ. εγκυκλ. Λεξικό Ήλιος), που ενώνεται στα Μουρτζανά με το Γεροπόταμο.
Μια από τις νύμφες, η Αγχιάλη, έπιασε με τα δάκτυλα της Οαξία γη κι απ' αυτήν φύτρωσαν οι γίγαντες που αναφέραμε παραπάνω κι ονομάστηκαν Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πού όμως έμπηξε τα δάκτυλα της η Ρέα, η πού έπιασε η Αγχιάλη την Οαξία γη; Όπως είναι γνωστό τα Ζωνιανά τα διασχίζει ο ποταμός που ονομάζεται Μυλο-πόταμος και που δεν είναι άλλος από τον αρχαίο Οάξη, (βλ. εγκυκλ. Λεξικό Ήλιος), που ενώνεται στα Μουρτζανά με το Γεροπόταμο.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
ΖΟΥΛΙΑΝΑ - ΖΟΥΤΟΛΑΚΚΟ - ΖΩΝΙΑΝΑ
Αυτή είναι η σειρά των ονομάτων που πήρε το χωριό από την ίδρυση του μέχρι σήμερα. Ας δούμε πως πήρε αυτά τα ονόματα:
Είναι γενικά παραδεκτό ότι κάθε μύθος και κάθε θρύλος βασίζεται σε κάποιο πραγματικό ιστορικό ή θρησκευτικό γεγονός το οποίο με την πάροδο του χρόνου αλλοιώνεται και πολύ περισσότερο όταν οι μύθοι αυτοί αναφέρονται σε προϊστορικά θέματα. Τίποτα δε λέγεται τυχαία. Φαντάσματα, θαμμένοι θησαυροί, νεράιδες κλπ κάπου βασίζονται. Στην περίπτωση μας ο θρύλος ο σχετικός με την ίδρυση και ονομασία του χωριού λεει: Ένας βοσκός ο Ζας (του Ζου) έβοσκε το κοπάδι του στο μέρος που σήμερα είναι το χωριό που τότε ήταν δάσος πυκνό και τα πότιζε στην πηγή του Δισκουριού που είναι τρία χιλιόμετρα πιο κάτω. Έχανε όμως κάθε μέρα για λίγο μια αίγα και δεν ήξερε που πήγαινε. Την παρακολούθησε και είδε ότι είχε ανακαλύψει μια μικρή πηγή και έπινε νερό. Εγκαταστάθηκε τότε μόνιμα εκεί, αφού είχε εξασφαλίσει νερό και απ' αυτόν το μέρος ονομάστηκε ΖΟΥΛΙΑΝΑ, όπως λέμε Αγγελιανά, Απλαδιανά κλπ. Σήμερα ακόμη το νοτιοανατολικό μέρος του χωριού λέγεται Ζουλιανά. Επειδή δε την αίγα που ανακάλυψε το νερό τη φώναζε Αμάλθη (Αμάλθεια) η πηγή πήρε τ' όνομα της και μέχρι σήμερα λέγεται "Νερό τσ' Αμάλθης". Υπάρχει μάλιστα μια παλιά μαντινάδα που λέει "Διαβάτη, από τα Ζωνιανά αν τύχει και περάσεις, από τσ' Αμάλθης το νερό να πιείς να ξεδιψάσεις. Έτσι λοιπόν ο Ζας (Ζευς - Δίας) έγινε ο ιδρυτής και νονός του χωριού. Όταν πέθανε θάφτηκε εκεί και από το μνήμα του, το λάκκο του, όπως λένε αλλιώς τον τάφο ονομάστηκε ο τόπος "Του Ζου ο Λάκκος", δηλαδή του Ζου (Δία) ο τάφος. Λένε π.χ. όταν κανείς είναι ετοιμοθάνατος "Αυτός έχει τον ένα του πόδι στο λάκκο" ή όταν πεθαίνει "Ότι γέμισε το λάκκο του". Σιγά σιγά υπερίσχυσε αυτό το όνομα και μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα λεγόταν "Ζου το Λάκκο" και Ζουλιανά λεγόταν και λέγεται ακόμη η γειτονιά που αναφέραμε. Βλέπουμε λοιπόν ότι και τα δύο ονόματα ΖΟΥΛΙΑΝΑ και ΖΟΥΤΟΛΑΚΚΟ προέρχονται από το ΖΑ που είναι ένα από τα πολλά ονόματα του ΔΙΑ. Λεγόταν Ζευς, Δίας, Ζας, Ζης, Ζαν, Δαν, Ταν κλπ. Σήμερα το χωριό λέγεται Ζωνιανά που και αυτό προέρχεται από το Δία όπως θα δούμε. Οι κάτοικοι του χωριού οι Ζουλακκιανοί ή Ζουλακκίτες όταν ήθελαν να πουν: ω! Θεέ μου, όπως λέμε σήμερα, ή "Άκουσε με Θεέ μου" έλεγαν "Ζώνε Θεέ" ή "ηκούτε μου Ζώνε Θεέ". Αυτή την προσφώνηση - επίκληση την έκαναν μόνο οι Ζουλακκιανοί. Οι Ανωγειανοί έλεγαν "Ζάνε Θεέ". Απ' αυτή την ονομάσία του Δία "Ζώνε" πήρε το τρίτο όνομα το χωριό ΖΩΝ - ΙΑΝΑ όπως Παρασύρης - Παρασυριανά, Κλίνης - Κλινιανά, Κάββαλος - Καββαλιανά κλπ. Για να αποδείξω ότι αυτά δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας αλλά όντως τα ονόματα και η ιστορία - προϊστορία του χωριού είναι στενά συνδεμένα με τον Δία θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα από έργα ιστορικών, σοφών, ερευνητών κλπ.
1) Ο Φερεκύδης, αρχαίος σοφός 6ος π.Χ. αιώνας, στο έργο του "Επτάμυχος ή Θεοκρασία" λεει "Ζας μεν και χρόνος ήσαν αεί και χθονίη..." δηλαδή ο Δίας και ο χρόνος υπήρχαν προαιωνίος και η χθονία που ονομάστηκε Γη... (Διογ. Λαέρτιος 1.119).
2) Mauer Das Griechische Volk 1ος τ. σελ. 3 Zeus Thal oder Jupiter 1835. Ακόμη και σήμερα μια από τις κοιλάδες του όρους Ίδη στην Κρήτη λέγεται "Κοιλάδα του Δία - Ζουλάκκος" και μια συνηθισμένη επίκληση των κατοίκων είναι: "Ο Δίας ας με εισακούσει" "Ηκούτε μου Ζώνε Θεέ".
3) Ο Β. Ψιλλάκης (υποσημ. Μ. Χουρμούζης) Τ. Α΄ σελ. 390 αναφέρει: Εν Μυλοποτάμω εύρηνται και νυν ονόματα θέσεων και χωρίων πανάρχαια ούτως εκτός της Τριπόδος, ταύτης του μοναστηρίου Δισκούρι (Διόσκουροι) έχοντες εκεί πιθανώς ιερόν της Δωρικής Κράνας (Κρήνη) πλησίον αυτής το αξιοσημείωτον χωρίον Ζουτολάκκον. Τούτο εκ των μεσογειωτέρων όν του Μυλοποτάμου και της Ίδης ολίγον μόνον αυτού υπερκειμένων των Ανωγείων υπομιμνήσκει την ΚΑΤΟΙΚΙΑΝ ΤΟΥ ΚΡΗΤΑΓΕΝΟΥΣ ΔΙΟΣ ΤΗΣ ΙΔΗΣ. Κατά το εγχώριον δε ιδίωμα προφέρεται το όνομα "Στου Ζου το λάκκο" τουτέστιν εις τον τόπον τον χώρον το λάκκον του Ζου (του Διός).
4) Ο Ιωάννης Προμπονάς αναφέρει ότι στου Ζου το Λάκκο οι κάτοικοι επικαλούνται το Δία με το "Ζώνε Θεέ".
5) Ο Μπουνιαλής (Κρητικός πόλεμος σελ. 235) λέει: Και έρχομαι να σασε πω ο για και την Αμνάτο του Ζου το Λάκκο πού τονε στο Ψηλορείτη κάτω.
6) Βασιλικάτα - Μνημεία Κρητικής Ιστορίας σελ. 131 αναφέρει την πλήρη ονομασία με την Κρητική προφορά Laco tu Zu.
7) Ο Χουρμούζης Βυζάντιος στα "Κρητικά" 1842 σελ. 46 ΖουτοΛάκκο. Στα ορεινά χωριά του Μυλοποτάμου Αξός - Λιβάδα (όχι Λιβάδια) ΖουτοΛάκκο και Κράνα δεν προφέρουν το λ πριν από τα α - ο - ω - ου. Λένε π.χ. γάα = γάλα, καό αντί καλό, μιούνε αντί μιλούνε, δηώνω = δηλώνω.
8) Ο Καστροφύλακας ( Κ. 183) το αναφέρει στον κατάλογο οφειλομένων αγγαρειών AXO ET SO = Αξός κα Ζω με 1200 οφειλ. αγγαρείες ενώ στον κατάλογο πληθυσμών δεν αναφέρεται διότι προφανός το θεωρούσαν ένα με την Αξό.
9) Ο Αλεξ. Σούτσος στο βιβλίο του "Η Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης Παρίσι 1829 στη σελ. 158" αναφέρει "... ο άλλος (τόπος) είναι ο ονομαζόμενος Ζουτολάκκος που κατοικείται από την πολεμοχαρή φυλή των Ζουλακκιτών. Σύμφωνα με την Κρητική παράδοση ο Δίας συνήθιζε να κατεβαίνει εκεί όταν επισκεπτόταν τις κορυφές της Ίδης. Γι αυτό ακριβώς το λόγο ο τόπος αυτός ονομάστηκε Ζουλάκκος δηλαδή Λάκκος του Δία. Και πράγμα που δεν είναι λιγότερο περίεργο, οι αυτόχθονες κάτοικοι του χωριού διατηρούν ακόμα την ακόλουθη ικεσία των προγόνων τους αλλοιωμένη από το χρόνο "Ηκούτε μου Ζώνε Θεέ" δηλαδή άκουσε με Δία".
10) Ακόμη πιο άξιος προσοχής είναι ο μέχρι πρότινος όρκος των βοσκών που όταν είχαν διαφορές μεταξύ τους ή αμφιβολίες έλεγαν τον όρκο "Νή Ζα, φάσκω σου και κάτεχε το, δε φταίω στο πράμα σου έργω η βουλή μου" δηλαδή Μα το Δία σου λέω και να το ξέρεις ότι δεν έκανα ούτε ξέρω τίποτε γι αυτό που με ρωτάς (Έργω βουλή το λένε και σήμερα). Ορκίζονται δηλαδή στο Δία χωρίς να ξέρουν ότι "Νη Ζα" θα πει "Μα το Δία" όπως λέμε "Μα το Θεό". Τα "Ζα" το έπαιρναν με τη σημασία του ζώα όπως ζα λένε τα πρόβατα και τις αίγες. Όποιο Ζωνιανό βοσκό πάνω από 70 - 80 χρονών κι αν ρωτήσεις θυμάται αυτόν τον όρκο. Ο πατέρας μου (πέθανε το 1987) μου είπε ότι όταν αυτός ήταν νεαρός βοσκός ο όρκος που αναφέραμε παραπάνω αναφερόταν ως εξής: Έκαναν ένα σταυρό σε μια πλάκα, έβαζαν το χέρι επάνω όπως κάνουν σήμερα στο Ευαγγέλιο, και έλεγαν τον όρκο μόνο που μετά το Νη Ζα πρόσθεταν και μα τον Αϊ Γιώργη. Έλεγαν δηλαδή Νη Ζα και μα τον Αϊ Γιώργη... Μα το Δία και μα τον Αϊ Γιώργη... Προφανώς με την επικράτηση του χριστιανισμού προστέθηκαν στον όρκο και τα χριστιανικά στοιχεία - σταυρός και Αϊ Γιώργης.
"Σύναξη πάλι εκάμανε οι Ζωνιανοί στον Άδη.
Τους κάλεσαν οι 17 που πέσανε στ' Αρκάδι
Καλούν και τσ' άλλους Ζωνιανούς από τη Θεσσαλία
Θράκη Μωριά και Ρούμελη και τη Μακεδονία
Ήπειρο Κρήτη και νησιά και τη Μ. Ασία
όσους για την πατρίδα μας γενήκανε θυσία.
Γιατί στην επικράτεια δεν είναι ούτε στρέμμα
που να μην το ποτίσανε οι Ζωνιανοί με αίμα.
Για να μπορούμε σήμερο ελεύθερα να ζούμε
κι αιώνια τη μνήμη τους ως πρέπει να τιμούμε."
πηγη:http://www.zoniana.gr
Αυτή είναι η σειρά των ονομάτων που πήρε το χωριό από την ίδρυση του μέχρι σήμερα. Ας δούμε πως πήρε αυτά τα ονόματα:
Είναι γενικά παραδεκτό ότι κάθε μύθος και κάθε θρύλος βασίζεται σε κάποιο πραγματικό ιστορικό ή θρησκευτικό γεγονός το οποίο με την πάροδο του χρόνου αλλοιώνεται και πολύ περισσότερο όταν οι μύθοι αυτοί αναφέρονται σε προϊστορικά θέματα. Τίποτα δε λέγεται τυχαία. Φαντάσματα, θαμμένοι θησαυροί, νεράιδες κλπ κάπου βασίζονται. Στην περίπτωση μας ο θρύλος ο σχετικός με την ίδρυση και ονομασία του χωριού λεει: Ένας βοσκός ο Ζας (του Ζου) έβοσκε το κοπάδι του στο μέρος που σήμερα είναι το χωριό που τότε ήταν δάσος πυκνό και τα πότιζε στην πηγή του Δισκουριού που είναι τρία χιλιόμετρα πιο κάτω. Έχανε όμως κάθε μέρα για λίγο μια αίγα και δεν ήξερε που πήγαινε. Την παρακολούθησε και είδε ότι είχε ανακαλύψει μια μικρή πηγή και έπινε νερό. Εγκαταστάθηκε τότε μόνιμα εκεί, αφού είχε εξασφαλίσει νερό και απ' αυτόν το μέρος ονομάστηκε ΖΟΥΛΙΑΝΑ, όπως λέμε Αγγελιανά, Απλαδιανά κλπ. Σήμερα ακόμη το νοτιοανατολικό μέρος του χωριού λέγεται Ζουλιανά. Επειδή δε την αίγα που ανακάλυψε το νερό τη φώναζε Αμάλθη (Αμάλθεια) η πηγή πήρε τ' όνομα της και μέχρι σήμερα λέγεται "Νερό τσ' Αμάλθης". Υπάρχει μάλιστα μια παλιά μαντινάδα που λέει "Διαβάτη, από τα Ζωνιανά αν τύχει και περάσεις, από τσ' Αμάλθης το νερό να πιείς να ξεδιψάσεις. Έτσι λοιπόν ο Ζας (Ζευς - Δίας) έγινε ο ιδρυτής και νονός του χωριού. Όταν πέθανε θάφτηκε εκεί και από το μνήμα του, το λάκκο του, όπως λένε αλλιώς τον τάφο ονομάστηκε ο τόπος "Του Ζου ο Λάκκος", δηλαδή του Ζου (Δία) ο τάφος. Λένε π.χ. όταν κανείς είναι ετοιμοθάνατος "Αυτός έχει τον ένα του πόδι στο λάκκο" ή όταν πεθαίνει "Ότι γέμισε το λάκκο του". Σιγά σιγά υπερίσχυσε αυτό το όνομα και μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα λεγόταν "Ζου το Λάκκο" και Ζουλιανά λεγόταν και λέγεται ακόμη η γειτονιά που αναφέραμε. Βλέπουμε λοιπόν ότι και τα δύο ονόματα ΖΟΥΛΙΑΝΑ και ΖΟΥΤΟΛΑΚΚΟ προέρχονται από το ΖΑ που είναι ένα από τα πολλά ονόματα του ΔΙΑ. Λεγόταν Ζευς, Δίας, Ζας, Ζης, Ζαν, Δαν, Ταν κλπ. Σήμερα το χωριό λέγεται Ζωνιανά που και αυτό προέρχεται από το Δία όπως θα δούμε. Οι κάτοικοι του χωριού οι Ζουλακκιανοί ή Ζουλακκίτες όταν ήθελαν να πουν: ω! Θεέ μου, όπως λέμε σήμερα, ή "Άκουσε με Θεέ μου" έλεγαν "Ζώνε Θεέ" ή "ηκούτε μου Ζώνε Θεέ". Αυτή την προσφώνηση - επίκληση την έκαναν μόνο οι Ζουλακκιανοί. Οι Ανωγειανοί έλεγαν "Ζάνε Θεέ". Απ' αυτή την ονομάσία του Δία "Ζώνε" πήρε το τρίτο όνομα το χωριό ΖΩΝ - ΙΑΝΑ όπως Παρασύρης - Παρασυριανά, Κλίνης - Κλινιανά, Κάββαλος - Καββαλιανά κλπ. Για να αποδείξω ότι αυτά δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας αλλά όντως τα ονόματα και η ιστορία - προϊστορία του χωριού είναι στενά συνδεμένα με τον Δία θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα από έργα ιστορικών, σοφών, ερευνητών κλπ.
1) Ο Φερεκύδης, αρχαίος σοφός 6ος π.Χ. αιώνας, στο έργο του "Επτάμυχος ή Θεοκρασία" λεει "Ζας μεν και χρόνος ήσαν αεί και χθονίη..." δηλαδή ο Δίας και ο χρόνος υπήρχαν προαιωνίος και η χθονία που ονομάστηκε Γη... (Διογ. Λαέρτιος 1.119).
2) Mauer Das Griechische Volk 1ος τ. σελ. 3 Zeus Thal oder Jupiter 1835. Ακόμη και σήμερα μια από τις κοιλάδες του όρους Ίδη στην Κρήτη λέγεται "Κοιλάδα του Δία - Ζουλάκκος" και μια συνηθισμένη επίκληση των κατοίκων είναι: "Ο Δίας ας με εισακούσει" "Ηκούτε μου Ζώνε Θεέ".
3) Ο Β. Ψιλλάκης (υποσημ. Μ. Χουρμούζης) Τ. Α΄ σελ. 390 αναφέρει: Εν Μυλοποτάμω εύρηνται και νυν ονόματα θέσεων και χωρίων πανάρχαια ούτως εκτός της Τριπόδος, ταύτης του μοναστηρίου Δισκούρι (Διόσκουροι) έχοντες εκεί πιθανώς ιερόν της Δωρικής Κράνας (Κρήνη) πλησίον αυτής το αξιοσημείωτον χωρίον Ζουτολάκκον. Τούτο εκ των μεσογειωτέρων όν του Μυλοποτάμου και της Ίδης ολίγον μόνον αυτού υπερκειμένων των Ανωγείων υπομιμνήσκει την ΚΑΤΟΙΚΙΑΝ ΤΟΥ ΚΡΗΤΑΓΕΝΟΥΣ ΔΙΟΣ ΤΗΣ ΙΔΗΣ. Κατά το εγχώριον δε ιδίωμα προφέρεται το όνομα "Στου Ζου το λάκκο" τουτέστιν εις τον τόπον τον χώρον το λάκκον του Ζου (του Διός).
4) Ο Ιωάννης Προμπονάς αναφέρει ότι στου Ζου το Λάκκο οι κάτοικοι επικαλούνται το Δία με το "Ζώνε Θεέ".
5) Ο Μπουνιαλής (Κρητικός πόλεμος σελ. 235) λέει: Και έρχομαι να σασε πω ο για και την Αμνάτο του Ζου το Λάκκο πού τονε στο Ψηλορείτη κάτω.
6) Βασιλικάτα - Μνημεία Κρητικής Ιστορίας σελ. 131 αναφέρει την πλήρη ονομασία με την Κρητική προφορά Laco tu Zu.
7) Ο Χουρμούζης Βυζάντιος στα "Κρητικά" 1842 σελ. 46 ΖουτοΛάκκο. Στα ορεινά χωριά του Μυλοποτάμου Αξός - Λιβάδα (όχι Λιβάδια) ΖουτοΛάκκο και Κράνα δεν προφέρουν το λ πριν από τα α - ο - ω - ου. Λένε π.χ. γάα = γάλα, καό αντί καλό, μιούνε αντί μιλούνε, δηώνω = δηλώνω.
8) Ο Καστροφύλακας ( Κ. 183) το αναφέρει στον κατάλογο οφειλομένων αγγαρειών AXO ET SO = Αξός κα Ζω με 1200 οφειλ. αγγαρείες ενώ στον κατάλογο πληθυσμών δεν αναφέρεται διότι προφανός το θεωρούσαν ένα με την Αξό.
9) Ο Αλεξ. Σούτσος στο βιβλίο του "Η Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης Παρίσι 1829 στη σελ. 158" αναφέρει "... ο άλλος (τόπος) είναι ο ονομαζόμενος Ζουτολάκκος που κατοικείται από την πολεμοχαρή φυλή των Ζουλακκιτών. Σύμφωνα με την Κρητική παράδοση ο Δίας συνήθιζε να κατεβαίνει εκεί όταν επισκεπτόταν τις κορυφές της Ίδης. Γι αυτό ακριβώς το λόγο ο τόπος αυτός ονομάστηκε Ζουλάκκος δηλαδή Λάκκος του Δία. Και πράγμα που δεν είναι λιγότερο περίεργο, οι αυτόχθονες κάτοικοι του χωριού διατηρούν ακόμα την ακόλουθη ικεσία των προγόνων τους αλλοιωμένη από το χρόνο "Ηκούτε μου Ζώνε Θεέ" δηλαδή άκουσε με Δία".
10) Ακόμη πιο άξιος προσοχής είναι ο μέχρι πρότινος όρκος των βοσκών που όταν είχαν διαφορές μεταξύ τους ή αμφιβολίες έλεγαν τον όρκο "Νή Ζα, φάσκω σου και κάτεχε το, δε φταίω στο πράμα σου έργω η βουλή μου" δηλαδή Μα το Δία σου λέω και να το ξέρεις ότι δεν έκανα ούτε ξέρω τίποτε γι αυτό που με ρωτάς (Έργω βουλή το λένε και σήμερα). Ορκίζονται δηλαδή στο Δία χωρίς να ξέρουν ότι "Νη Ζα" θα πει "Μα το Δία" όπως λέμε "Μα το Θεό". Τα "Ζα" το έπαιρναν με τη σημασία του ζώα όπως ζα λένε τα πρόβατα και τις αίγες. Όποιο Ζωνιανό βοσκό πάνω από 70 - 80 χρονών κι αν ρωτήσεις θυμάται αυτόν τον όρκο. Ο πατέρας μου (πέθανε το 1987) μου είπε ότι όταν αυτός ήταν νεαρός βοσκός ο όρκος που αναφέραμε παραπάνω αναφερόταν ως εξής: Έκαναν ένα σταυρό σε μια πλάκα, έβαζαν το χέρι επάνω όπως κάνουν σήμερα στο Ευαγγέλιο, και έλεγαν τον όρκο μόνο που μετά το Νη Ζα πρόσθεταν και μα τον Αϊ Γιώργη. Έλεγαν δηλαδή Νη Ζα και μα τον Αϊ Γιώργη... Μα το Δία και μα τον Αϊ Γιώργη... Προφανώς με την επικράτηση του χριστιανισμού προστέθηκαν στον όρκο και τα χριστιανικά στοιχεία - σταυρός και Αϊ Γιώργης.
"Σύναξη πάλι εκάμανε οι Ζωνιανοί στον Άδη.
Τους κάλεσαν οι 17 που πέσανε στ' Αρκάδι
Καλούν και τσ' άλλους Ζωνιανούς από τη Θεσσαλία
Θράκη Μωριά και Ρούμελη και τη Μακεδονία
Ήπειρο Κρήτη και νησιά και τη Μ. Ασία
όσους για την πατρίδα μας γενήκανε θυσία.
Γιατί στην επικράτεια δεν είναι ούτε στρέμμα
που να μην το ποτίσανε οι Ζωνιανοί με αίμα.
Για να μπορούμε σήμερο ελεύθερα να ζούμε
κι αιώνια τη μνήμη τους ως πρέπει να τιμούμε."
πηγη:http://www.zoniana.gr
Μάριε με τις εικόνες που παραθέτεις - εκτός από ένα συγκεκριμένο είδος "σαλαχίου" που είναι - τί ακριβώς θες να πεις;
Όντας ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ...............ενεργώ..............πράττω................ΚΑΤΑΛΥΩ!
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Αν θελήσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία......."Εἰ ἐθελήσουσι πάντες ἄνθρωποι εἶναι Χριστιανοί, οὐκ ἂν ἔτι οἵδε ἐθέλοιεν"........(Βλ Κέλσος "Αληθής Λόγος" 3.9)
Οι παραπάνω εικόνες είναι ένα είδος σαλαχιού και βρίσκονται στο μουσείο της Καλύμνου όπου βρέθηκαν.
Απλά θέλω να πώ ότι κάπως έτσι φαντάζομαι σχηματικά τους Τεχλίνες (αν υπάρχουν) και βάση των λιγοστών στοιχείων που έχουμε από την μυθολογία.
Απλά θέλω να πώ ότι κάπως έτσι φαντάζομαι σχηματικά τους Τεχλίνες (αν υπάρχουν) και βάση των λιγοστών στοιχείων που έχουμε από την μυθολογία.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Παιδιά επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση ακραία !Σύμφωνα με τον Νοννο τα Διονυσιακά λέω οτι, κυκλωπες,Ιδαιοι Δακτυλοι, Κουρήτες οπως και οι Τελχήνες κ.α ειναι θεια οντα , εστω δαιμονες!!
Συμφωνα με τα δικά μου Διοννυσιακα Η Ρέα εκτος απο τον ανθρωπινο στρατο που μαζευτηκε για χαρη του Διονύσου σύναξε και τις θείες φαλαγγες.Εκει συνγκαταλεγονται και οι Τελχήνες και τους παρουσιάζει ως υδροβιους δαιμονες που εξορίστηκαν απο το στοιχείο τους και ειναι περιπλανόμανοι στο νησι της Σάμου !!
Συμφωνα με τα δικά μου Διοννυσιακα Η Ρέα εκτος απο τον ανθρωπινο στρατο που μαζευτηκε για χαρη του Διονύσου σύναξε και τις θείες φαλαγγες.Εκει συνγκαταλεγονται και οι Τελχήνες και τους παρουσιάζει ως υδροβιους δαιμονες που εξορίστηκαν απο το στοιχείο τους και ειναι περιπλανόμανοι στο νησι της Σάμου !!
Δία-σπορά απευθείας εκ του παρελθοντος -μελλοντος -παρον
Ἂν ἔχεις τὴν εὐγενῆ καλοσύνη παρέθεσέ μας τὸ κείμενο ἀπὸ τὰ Διονυσιακά του Νόνου, καὶ ἀκόμη καλύτερα ἂν μπορεῖς τὸ πρωτότυπο
Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
Βλάση την καλησπέρά μου !!
Θα επικοινωνήσω μαζί σου μέσω προσωπικού μηνύματος για να δικαιολογήσω με στοιχεία την τοποθέτησή μου γιατι νομίζω οτι αν το κάνω δημόσια θα δημιουργήσω αντιδράσεις αλλα και ανωφελη ταραχη στους νοες των συνπορευτων και στον δικό μου κατ επέκταση!
Σε χαιρετω προς το παρόν και συνεχίζουμε!
Υ.Γ Οποιος απο τους συνπορευτες επιθυμει καποια εξήγηση για την δημοσίευσή μου παρακαλώ πολύ θα ήταν τιμή μου να ανταποδώσω χωρίς κουραση εκ μέρους μου!
Θα επικοινωνήσω μαζί σου μέσω προσωπικού μηνύματος για να δικαιολογήσω με στοιχεία την τοποθέτησή μου γιατι νομίζω οτι αν το κάνω δημόσια θα δημιουργήσω αντιδράσεις αλλα και ανωφελη ταραχη στους νοες των συνπορευτων και στον δικό μου κατ επέκταση!
Σε χαιρετω προς το παρόν και συνεχίζουμε!
Υ.Γ Οποιος απο τους συνπορευτες επιθυμει καποια εξήγηση για την δημοσίευσή μου παρακαλώ πολύ θα ήταν τιμή μου να ανταποδώσω χωρίς κουραση εκ μέρους μου!
Διόνυσος
