Τα ΜΥΣΤΗΡΙΑ πριστρέφονται περί τον ΑΠΟΛΛΩΝΑ,τις 9 ΜΟΥΣΕΣ και την μητέρα τους ΜΝΥΜΟΣΥΝΗ.Η ενασχόληση με τις ΜΟΥΣΕΣ και τις ΤΕΧΝΕΣ που αντιπροσωπεύουν οδηγεί στην ΑΝΑΜΝΗΣΗ.Δηλαδή ΓΝΩΣΗ = ΑΝΑΜΝΗΣΗ.Οι 9 ΜΟΥΣΕΣ (Κλειώ,Ευτέρπη,Θάλεια,Μελπομένη,Τερψιχόρη,Ερατώ,Πολύμνια,Ουρανία,Καλλιόπη) κατά τον Αθ. Σταγειρίτη αλληγορούν τις μαθήσεις.Η γνώση είναι αποτέλεσμα της ένωσης της ΜΝΗΜΗΣ (ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ) και του ΝΟΥ (ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ,ΔΙΟΣ).
Η λέξη Μούσα προέρχεται εκ του ρήματος μω (μυέω=διδάσκω,εισάγω εις τα μυστήρια) .
Ο Θείος Ησίοδος Γράφει :
Μουσάων Ελικωνιάδων αρχώμεθ'αείδειν,
αί θ'Ελικώνος έχουσιν όρος μέγα τε ζάθεόν τε
καί τε περί κρήνην ιοειδέα πόσσ'απαλοίσιν
ορχεύνται καί βωμόν ερισθενέος Κρονίωνος
καί τε λοεσσάμεναι τέρενα χρόα Περμησσοίο
ή 'Ιππου κρήνης ή Ολμειού ζαθέοιο
ακροτάτω Ελικώνι χορούς ενεποιήσαντο
καλούς,ιμερόεντας' επερρώσαντο δε ποσσίν.
ένθεν απορνύμεναι,κεκαλυμμέναι ηέρι πολλή,
εννύχιαι στείχον περικαλλέα όσσαν ιείσαι,
υμνεύσαι Δία τ'αιγίοχον καί πότνιαν Ήρην
Αργείην,χρυσέοισι πεδίλοις εμβεβαυίαν,
κούρην τ'αιγιόχοιο Διός γλαυκώπιν Αθήνην
Φοίβον τ'Απόλλωνα και Άρτεμιν ιοχέαιραν
ηδέ Ποσειδάωνα γαιήοχον εννοσίγαιον
και Θέμιν αιδοίην ελικοβλέφαρόν τΆφροδίτην
'Ηβην τε χρυσοστέφανον καλήν τε Διώνην
Λητώ τ'Ιαπετόν τε ιδέ Κρόνον αγκυλομήτην
Ηώ τ'Ηελιόν τε μέγαν και Νύκτα μέλαιναν
άλλων τ'αθανάτων ιερόν γένος αιέν εόντων.
Η λέξη Μούσα προέρχεται εκ του ρήματος μω (μυέω=διδάσκω,εισάγω εις τα μυστήρια) .
Ο Θείος Ησίοδος Γράφει :
Μουσάων Ελικωνιάδων αρχώμεθ'αείδειν,
αί θ'Ελικώνος έχουσιν όρος μέγα τε ζάθεόν τε
καί τε περί κρήνην ιοειδέα πόσσ'απαλοίσιν
ορχεύνται καί βωμόν ερισθενέος Κρονίωνος
καί τε λοεσσάμεναι τέρενα χρόα Περμησσοίο
ή 'Ιππου κρήνης ή Ολμειού ζαθέοιο
ακροτάτω Ελικώνι χορούς ενεποιήσαντο
καλούς,ιμερόεντας' επερρώσαντο δε ποσσίν.
ένθεν απορνύμεναι,κεκαλυμμέναι ηέρι πολλή,
εννύχιαι στείχον περικαλλέα όσσαν ιείσαι,
υμνεύσαι Δία τ'αιγίοχον καί πότνιαν Ήρην
Αργείην,χρυσέοισι πεδίλοις εμβεβαυίαν,
κούρην τ'αιγιόχοιο Διός γλαυκώπιν Αθήνην
Φοίβον τ'Απόλλωνα και Άρτεμιν ιοχέαιραν
ηδέ Ποσειδάωνα γαιήοχον εννοσίγαιον
και Θέμιν αιδοίην ελικοβλέφαρόν τΆφροδίτην
'Ηβην τε χρυσοστέφανον καλήν τε Διώνην
Λητώ τ'Ιαπετόν τε ιδέ Κρόνον αγκυλομήτην
Ηώ τ'Ηελιόν τε μέγαν και Νύκτα μέλαιναν
άλλων τ'αθανάτων ιερόν γένος αιέν εόντων.
Αγαπητέ Μάριε περί του 7 ή των Σεπτών μπορούμε να ξεκινήσουμε μία διεξωδική έρευνα για να αναλύσουμε και ερμηνεύσουμε τις σχετικές πληροφορίες.Κάποιες από τις πληροφορίες αυτές είναι οι εξής:
7 νότες
7 χρώματα
7 φωνήεντα
7 μέρες δημιουργίας
7 μέρες εβδομάδος
7 πλανήτες
7 μέρη ανθρώπου
7 οπές της κεφαλής του ανθρώπου
7 γένη
7 φοραί
7 εκκλησίες
7 σάλπιγγες
7 λυχνίες
7 σφραγίδες
7 αρετές
7 βροντές
7 πνεύματα
7 λαμπάδες
7 άγγελοι
7 φιάλες
7 πληγές
7 βασιλείς
7 μυοκυψέλες μηρού
7 νευρικοί ιστοί μηριαίου οστού
7 εντέρινες χορδές
7 Πλειάδες
7 νότες
7 χρώματα
7 φωνήεντα
7 μέρες δημιουργίας
7 μέρες εβδομάδος
7 πλανήτες
7 μέρη ανθρώπου
7 οπές της κεφαλής του ανθρώπου
7 γένη
7 φοραί
7 εκκλησίες
7 σάλπιγγες
7 λυχνίες
7 σφραγίδες
7 αρετές
7 βροντές
7 πνεύματα
7 λαμπάδες
7 άγγελοι
7 φιάλες
7 πληγές
7 βασιλείς
7 μυοκυψέλες μηρού
7 νευρικοί ιστοί μηριαίου οστού
7 εντέρινες χορδές
7 Πλειάδες
"..ανέμισε το ουρανοφλεγόμενο Λοφίο της Θεάς Αθηνάς και η φωτιά της ξεχύθηκε στον Κόσμο ολάκερο..."
Ε-ΤΟΠΙΑ
Ε-ΤΟΠΙΑ
Ιστορικά η εξέλιξη της λύρας και άλλων οργάνων(κιθάρα,βάρβιτος κ.τ.λ.) ήταν μεγάλη και προστέθηκαν σε αυτά περισσότερες από 7 χορδές (8,9,10,11).Η πρώτη λύρα όμως που κατασκευάστηκε από τον Ερμή είχε 7 χορδές.Οι χορδές αυτές φτιάχτηκαν από έντερα προβάτου.Οσον αφορά τις Μούσες,αντιπροσωπεύουν όλες τις τέχνες και την μουσική,που εκφράζεται και μέσω της λύρας.Οι 7 χορδές δεν συμβολίζουν τις 9 Μούσες.Μάλλον έχουν να κάνουν με τις 7 ακτίνες του Ηλίου,τις 7 αρχές της φύσης,τα 7 κέντρα του ανθρώπου κ.τ.λ.Αυτά προς το παρόν.
"..ανέμισε το ουρανοφλεγόμενο Λοφίο της Θεάς Αθηνάς και η φωτιά της ξεχύθηκε στον Κόσμο ολάκερο..."
Ε-ΤΟΠΙΑ
Ε-ΤΟΠΙΑ
Χωρίς παρεξήγηση, θα αναφερθείτε καθόλου και στο θέμα της συγκεκριμένης δημοσίευσης;;
Μάριε...
Οι μούσες κια ο αριθμός τους που είναι το εννέα, μήπως συμβολίζουν τις εννέα διαστάσεις;;
Μήπως με την σειρά τους συνβολίζουν το 999;;
Άλλωστε 3 Χ 9 = 27!
Όπως είπες και παραπάνω, "το Μυστήριο του αριθμού 7 και του Φωτός"....
Πολύ σωστά το έθεσες γιατί είναι ηλιακός αριθμός.
Επτά ήλιους έχει και ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου, ή άμαξας, επτάστερος, Ελίκη!
Επτά όμως έχουν και οι Πλειάδες, που κάθε μια απο αυτές απεικονίζει μιά Εκκλησία της Αποκάλυψης που και αυτές είναι επτά..
Και μην ξεχνάμε....οι πλειάδες είναι έξι (!) γιατί η μια απο αυτές η Μερόπη νυμφεύτηκε θνητό και εκπορεύεται..
Μα πως να μην ηταν θνητός ο Σίσυφος αφού ηταν Μέροψ (εξού και Μερόπη).
Οι μούσες κια ο αριθμός τους που είναι το εννέα, μήπως συμβολίζουν τις εννέα διαστάσεις;;
Μήπως με την σειρά τους συνβολίζουν το 999;;
Άλλωστε 3 Χ 9 = 27!
Όπως είπες και παραπάνω, "το Μυστήριο του αριθμού 7 και του Φωτός"....
Πολύ σωστά το έθεσες γιατί είναι ηλιακός αριθμός.
Επτά ήλιους έχει και ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου, ή άμαξας, επτάστερος, Ελίκη!
Επτά όμως έχουν και οι Πλειάδες, που κάθε μια απο αυτές απεικονίζει μιά Εκκλησία της Αποκάλυψης που και αυτές είναι επτά..
Και μην ξεχνάμε....οι πλειάδες είναι έξι (!) γιατί η μια απο αυτές η Μερόπη νυμφεύτηκε θνητό και εκπορεύεται..
Μα πως να μην ηταν θνητός ο Σίσυφος αφού ηταν Μέροψ (εξού και Μερόπη).
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΣ:
Τα πρώτα αναφερόμενα Μυστήρια μετά την εποχή των "Ατλάντων" είναι τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ή Μά ή Γά,όπου περνάμε πλέον από την Βασιλεία του Ωφιωνέα στην Βασιλεία της Γαίας,με Ιερατικό Κέντρο την "Πρό-μινωική Αίθρια Πελασγική Κρήτη".Η Θεά που απεικονίζεται στο γνωστό αρχαιολογικό εύρημα,κρατά στα χέρια της τους δύο όφεις που συμβολίζουν την "άρρεν" και "θύλη" φύση,δηλαδή το ανδρικό και θυληκό χρωμόσωμα ή απλώς την δυαδική αντίληψη του ανθρώπου πάνω στον κόσμο,με όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις της.
Σε μεταγενέστερα αγάλματα συναντούμε τον Ερμή-Θείο Λόγο να παίρνει την εξουσία από τη Γαία Μά ή μητέρα του Μαία-Μήτιδα και να κρατά το σκήπτρο με τον διπλό έλικα που απεικονίζει το ανθρώπινο D.N.A.,το οποίο κρατά αργότερα ο Ασκληπιός ο Θεός της Ιατρικής και Υιός του Απόλλωνα,το οποίο αντί για τον διπλό έλικα,απεικονίζει πάλι τους δύο όφεις.Ο Διπλός Έλικας επιδέχεται πολλές διαφορετικές ερμηνείες και συνδέεται με τον συμβολισμό του Μινωικού Διπλού Πέλεκυ, αλλά και το Διπλό Ε του Μινωικού Θρόνου και του Βασιλείου της Ιωλκού.
Η Μεγάλη Θεά που κρατά και εξουσιάζει τους δύο όφεις οδηγεί συνειρμικά στην Μεγάλη Θεά των Πελασγών Ευρυνόμη
η οποία αναδύθηκε μέσα από την Τριπλή Νύχτα και χόρεψε πάνω στο Κοσμικό Χάος,σχηματίζοντας τον Αιθέρα,τον οποίο έπλασε σε Όφι,δημιουργώντας κατ'αυτό τον τρόπο τον σύντροφό της Ωφιωνέα,όπου συνουσιαζόμενη μαζί του γέννησε το Κοσμικό Ωό των Ορφικών.Όταν κάποτε ο Ωφιωνέας υπερυφανεύτηκε ότι ΕΚΕΙΝΟΣ είναι ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ των Πάντων,παραμερίζοντας και υποτιμώντας την αξία της Θεάς,εκείνη τον εκθρόνισε από τον Όλυμπο στα Τάρταρα,χτυπώντας τον με την φτέρνα της στο κεφάλι.Τότε έθεσε 6 ζεύγη Τιτάνων ώς φύλακες των ουρανίων σωμάτων:
ΗΛΙΟΣ: ΘΕΙΑ-ΥΠΕΡΙΩΝ(ΡΑ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΣΕΛΗΝΗ: ΦΟΙΒΗ-ΑΤΛΑΣ(ΣΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΑΡΗΣ: ΔΙΩΝΗ-ΚΡΕΙΟΣ
ΕΡΜΗΣ: ΜΗΤΙΣ-ΚΟΙΟΣ
ΔΙΑΣ: ΘΕΜΙΣ-ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ: ΤΗΘΥΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ
ΚΡΟΝΟΣ: ΚΡΟΝΟΣ-ΡΕΑ
Βρισκόμαστε στην εποχή της Μητριαρχείας όπου η Μεγάλη Θεά συμβολίζει την γονιμοποιητική δύναμη και παραγωγική-αναπαραγωγική φροντίδα της Μητέρας Φύσης.Το στοιχείο του <<Ιερού Θυληκού>> διασώζεται στην ιστορία ώς Γαία,Δήμητρα,
Ρέα,Ήρα,Κυβέλλη,Λητώ,Ίσιδα κτλ.
Ένα στοιχείο που αποκαλύπτει ότι πίσω από το πέπλον της Ίσιδος κρύβεται η Μεγάλη Θεά,είναι ότι η Δήμητρα ή Δηώ-Μήτηρ η Θεά της Γής κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η οποία ενσαρκώνει τις ιδιότητες της ΓΑΙΑΣ,είναι κάποια από τα προσωνύμιά της.
Η Δήμητρα αποκαλείτο από τους Μινύες Βοιωτείς ώς Καβείρια,ενώ στην Σαμοθράκη λατρεύεται ώς Καβειρώ,η οποία γέννησε με τον Ήφαιστο τους Κάβειρους,Αξιόκερσο,Αξιοκέρσα,
Αξίερο και Κάσμιλο,όπου ο Κάσμιλος είναι ο Ψυχοπομπός Ερμής,
Αξιόκερσος ο Πλούτων,Αξιόκερσα η Περσεφόνη,Κάσμιλος ο Ψυχοπομπός Ερμής και Αξίερος ο Διόνυσος ή πιθανόν τα παραπάνω ονόματα να ήταν επίπεδα μυήσεως.
Άλλο προσονύμιο της Δήμητρας ήταν Ευρώπη,όπου εδώ συναντούμε τον συσχετισμό του Μύθου της Αρπαγής της Ευρώπης με τον αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.
Οι Ορφικοί απέδιδαν στην Δήμητρα το προσονύμιο "Μήτηρ-Ανταία",η οποία γέννησε την "Κόρη-Μίση",δηλαδή την Αιγύπτια Ίσιδα.(βλ αντίστοιχους Ορφικούς Ύμνους).
Ένα ακόμα προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς ήταν η λέξη "Άμμας"
και "Ρέα",όπου κατά την πατριαρχική εποχή μεταλλάσονται στην Αίγυπτο σε "Άμμων" και "Ρά".
Χαρακτηριστικά σύμβολα της Μεγάλης Θεάς ήταν το <<Ιερόν Άντρον>> και το <<Ιερό Δέντρο>>.
Το Ιερό Δέντρο συμβολίζει τη Ζωή και την Γονιμότητα,ενώ το Ιερό Άντρο ή Σπήλαιο,την Μητρότητα και τη Γέννηση.
Ο Άγγελος Σικελιανός στο ποιήμα του <<Ο ΔΑίδαλος στην Κρήτη>>,αναφέρει:
<<Στο Μέγα Δέντρο της Ζωής
που μέρα-νύχτα η Ψυχή μας το ποτίζει
έρχεται ο Ταύρος μυστικά να δροσιστεί
στον ίσκιο του και γονατίζει...
Μεγάλη Θεά,πολλοί Θεοί σε μάχονται
μα ένας κρυφά ο Θεός Σου και Θεός μας
στην τρικυμία ή στην α-μάχη ανίκητο
στέλνε παντού ως τον Άδη το Μέγα Έλεός Σου!>>
Στον <<Ακάθιστο Ύμνο>> προς την Παναγία αναφέρεται:
<<Χαίρε Δένδρον αγλαόκαρπον,εκ Σού τρέφονται οι πιστοί>>.
Η λέξη <<Μαρία>> προέρχεται από την λατινική λέξη "Marra ή Marre" και σημαίνει θάλασσα,η οποία ούσα Παρθένος γονιμοποιεί την στεριά δημιουργώντας τη Ζωή,δεδομένου ότι η ζωή στη Γή προέρχεται από το υγρό στοιχείο,αλλά και η ανθρώπινη ζωή προέρχεται από το γεννετικόν υγρό στοιχείο.
Ένας άνθρωπος αποτελείται κατά 72% από ύδωρ.Η συνουσίασις δύο ανθρώπων προκαλεί τη γέννηση ενός τρίτου ανθρώπου,όπου 72+72=144.
Όταν ψάλλεται ο <<Ακάθιστος Ύμνος>> αναφωνείται 144 φορές η λέξη <<Χαίρε>>.
Τα Αετώματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν 144 μοίρες.
Η λέξη <<Παναγία>> ετυμολογείται από τις λέξεις <<Πάν>> και <<Αγία>>,όπου η λέξη <<Αγία>> προέρχεται από το στερητικό <<Α>> και τη λέξη <<Γία>> ή οποία έχει ίδια σημασία με την λέξη <<Γαία>>,σημαίνοντας εκείνην που αποστρέφεται από τον υλικό κόσμο και αφιερώνεται στον αγνό πνευματικό κόσμο του Θείου.
Στην <<Αποκάλυψη>> του Ιωάννου κεφ. ΚΒ' αναφέρεται:
<<...και έντευθεν ήτο το Δέντρον της Ζωής,φέρον καρπούς δώδεκα,καθ'έκαστον μήνα κάμνον τον καρπόν αυτού και τα φύλλα του Δέντρου είναι είς θεραπείαν των εθνών>>.
Οι 12 καρποί που φέρει κάθε μήνα από έναν το Δέντρον της Ζωής,είναι ο Ζωδιακός Κύκλος που παρέχει Ζωή,ή κατά τον Πλούταρχο <<Περί του πώς πρέπει να ακούν οι΄νέοι τα ποιήματα>>:
<<Θεοί Ρεία Ζωόντες...>>
Κατά την τέλεση των Μητριαρχικών Μυστηρίων,ο μύστης παρουσιαζόταν στο Ιερό ενώπιον της αόρατης θεότητος όρθιος με το χέρι σφιγμένο και ανυψωμένο στο μέτωπο.
Στη συνέχεια ακολουθούσε κάποια λατρευτική πράξη που εκδηλωνόταν με θυσίες καρπών,οίνου και λαδιού.Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι κατα τους αρχαίους χρόνους,δεν γινόταν ουδέποτε θυσίες αίματος,αλλά ώς <<Αίμα>> συμβολιζόταν ο κόκκινος οίνος.Πάνω στο θέμα μας αναφέρει ο Πορφύριος,στο έργο του <<Περί αποχής εμψύχων>>:
<<Πολλά από τα πατροπαράδοτα που υπέδειξεν ο Θεόφραστος
ήταν και ότι στα αρχαιότερα χρόνια οι θυσίες εγίνοντο από καρπούς και κατ'αρχάς προσφερόταν χλόη.και σχετικά με τις σπονδές εξηγούσε με τον ακόλουθο τρόπο:"τα μέν αρχαιότερα από τα ιερά ήσαν "Νηφάλια",νηφάλια δέ ήσαν τα "υγρόσπονδα".Τα κατόπιν από αυτά ήσαν τα "μελισσόσπονδα" γιατί αυτό τον καρπό τον πήραμε από τις μέλισσες.Έπειτα ήσαν τα "ελαιόσπονδα".Ύστερα ήσαν τα "οινόσπονδα".Μαρτυρίες για αυτά δεν προέρχονται μόνον από τους πίνακες των νόμων που είναι σαν αντίγραφα από τα Κρητικά Κορυβαντικά Ιερά και που επιβεβαιώνουν την αλήθειαν
αλλά και από τον Εμπεδοκλή που λέγει ότι:
"...καί σμύρνα καθαρή στις θυσίες και λιβάνι αρωματικό και στο έδαφος έριπταν σπονδές από τα ξανθά μέλια,συνήθειες που και τώρα σώζονται σε μερικούς,ώσαν αναμφισβήτητα ίχνη αλήθειας,ότι με αστόχαστους φόνους Ταύρων δεν εβρέχετο ο Βωμός.Γιατί καθώς γνωρίζω όλους κατείχε η φιλότις και γι'αυτό ουδείς ουδέν εφόνευεν".<πορεί ακόμα να παρατηρηθεί από τον ακόμη και τώρα σωζόμενο Βωμό της Δήλου,από ότι έχει ονομασθεί "ευσεβών Βωμός",προς τον οποίον δεν προσφέρονταν κανένα ζώον,ούτε και θυσιάζετο.Έτσι,όχι μόνον απείχαν από το να θυσιάζουν ζώα,αλλά και στους ιδρύσαντες το Βωμό και στους μεταχειρίζοντές τον,μετέδωσαν την ευσέβεια.Διότι κατά το παλαιό καθώς είπαμε,οι άνθρωποι καρπούς εθυσίαζαν στους Θεούς και όχι ζώα>>.
Μετά τις σπονδές ακολουθούσαν διάφοροι τελετουργικοί χοροί ως <<δρώμενα>> των μυστηρίων,όπου οι μύστες έρχονταν σε επαφή με τη Θεότητα.Σε Ιερά της Θεάς στη Θήρα βρέθηκαν άνθη που μαρτυρούν την προσφορά ανθών στη Θεά.
Τα Μυστήρια της ΜΕγάλης Θεάς χωρίζονταν σε Μικρά και Μεγάλα.
Τα <<Μικρά>> ήταν αφιερωμένα στην Κόρη <<Δικτινναία Βριτόμαρτυς>> που στα πελασγικά σήμαινε <<Γλυκειά Παρθένος>>,κατά τα οποία οι Ιέρειες εξάγνιζαν τις γυναίκες που επρόκειτο να μυηθούν.Στη συνέχεια διδάσκονταν τις παραδόσεις περί της Μεγάλης Θεάς και της Κόρης,περί του "Αγνώστου Θεού" <<Ιασίων ή Ιήσιου Δελφίνιου Απόλλωνος>> και περί των 4 Ιερών Ζώων:
Του Ώφεως
του Λέωντος
Των Ιχθυών
Της Περιστέρας,
όπου τα 4 ζώα συμβολίζουν τα 4 στοιχεία,τα οποία συναρμόζει η Μεγάλη Θεά-Φύση.
Ακολουθούσε η <<Ύφανση του Μίτου>> που συμβολίζει την ύφανση του νήματος της ζωής του Μύστη σε συνδιασμό με την ύφανση του πέπλου των φάσεων της Σελήνης.Το έθιμο αυτό διασώθηκε στη Αθήνα ώς η <<Ύφανση του Πέπλου της Αθηνάς>>,το οποίο οποίο αποκάλυπτε το Άγαλμα της Θεάς Αθηνάς κατά την τέλεση των εορτών των Παναθηναίων.
Είναι πολύ στενή η σχέση των εννοιών:
ΜΙΤΟΣ-ΜΥΘΟΣ,ΜΗΤΡΑ-ΜΗΤΕΡΑ-ΜΙΤΡΑ(μεταγενέστερο προσωνύμιο της Μεγάλης Θεάς που αποδώθηκε στην Πάνδημη Αφροδίτη και κατά τους νεώτερους χρόνους αποδώθηκε από τους Πέρσες στον Θεό Μήθρα,ενδιάμεσο χθόνιο Θεό του Ηλιακού Θεού Ωρομάζη και του Σεληνιακού Θεού Αρειμάνιου).
Περί των <<Μεγάλων Μυστηρίων>> δεν γνωρίζουμε πολλά,
παρά ότι ήταν αφιερωμένα στην Μητέρα Θεά Δίκτυννα.Η
τέλεσή τους γινόταν γύρω από το <<Ιερό Δέντρο>> το οποίο στόλιζαν με Δώρα,συμβολίζοντας τους καρπούς και το οποίο εκρίζοναν κατά το τέλος των Μυστηρίων που συνέπιπτε με το τέλος της συγκομιδής της ετήσιας σοδειάς ψέλνοντας ύμνους για την αναβλάστησή του.Τα <<Ιερά Δέντρα>> βρίσκονταν πάντοτε κοντά στα <<Ιερά Σπήλαια ή μεταγενέστερα Άντρα>> δηλαδή τα Άβαττα,μέσα στα οποία τελλούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια και μέσα από τα οποία αναδύθηκε η λατρεία του Ιδαίου Διός κατά την Μινωική Εποχή.
Το Σύμβολο του <<Ιερού Δέντρου> διασώζεται και σήμερα μέσω του εθίμου του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου,ενώ το <<Ιερό Σπήλαιο>> ή <<Ιδαίον Άντρον>> μέσα στο οποίο ανατράφηκε η λατρεία του Διός,διασώζεται σήμερα ώς <<Φάτνη>> μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Χριστιανισμός.
Η λατρεία της Μεγάλης Θεάς διαδώθηκε στον ευρύτερο Μεσογειακό χώρο με τις μετακινήσεις των πελασγικών φυλών οι οποίες θα πρέπει να είχαν σαν εμπορικό κέντρο της εποχής την ευρύτερη περιοχή της Κρήτης.Έτσι,διαδίδεται η λατρεία της Θεάς,όπου στους Δελφούς λατρεύεται στο Ιερό της Γαίας, πρίν την μετάβαση του Ιερού στον Απόλλωνα,ως Αθηνά στην Αττική,Δήμητρα στην Ελευσίνα,Κυβέλλη και Αφροδίτη στην Κύπρο και την Μικρά Ασία και Μέση Ανατολή,Ίσιδα στην Αίγυπτο,Ινάννα στην Σουμερική πόλη Ούρ,Ιστάρ στο Βαβυλωνιακό και μεταγενέστερα Ασσυριακό Βασίλειο του Κίσ και της Νιππούρ,αλλά και της μεταγενέστερης Βαβυλώνας,η οποία συνεχίζει να τηρεί τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ως τους Χριστιανικούς Χρόνους σε ατόφια μορφή,υπό την λατρεία της Αστάρτης ή Αττάρτης,την οποία ο Αβραάμ διδάσκει αργότερα στους Ιουδαίους ώς δαίμονα Ασταρόθ.
Η ανάδειξη της λατρείας της Μεγάλης Θεάς εμφανίστηκε με το τέλος της εποχής των παγετώνων και των κατακλυσμών,
όταν το Αιγαίο ήταν ακόμα γεωλογικά ενωμένο ώς στεριά και τα νησιά του με την Κρήτη,αποτελούσαν τιςε υψηλότερες βουνοκορφές και οροσειρές.Με ην πτώση της στάθμης των υδάτων μετά τους κατακλυσμούς,αποκαλύφθηκαν τα νησιά του Αιγαίου.
Η έξοδος των ανδρών από τα σπήλαια και η αναζήτηση τροφής για την οικογένεια υποχρέωσε την γυναίκα να μένει μόνη εντός των σπηλαίων που αποτελούσαν χώρους προστασίας από τα φυσικά φαινόμενα και τα άγρια ζώα.
Εκεί φρόντιζε τα παιδιά καλλιεργώντας στο ζενίθ το έμφυτο μητρικό της ένστικτο και υφαίνοντας καλλιεργώντας τις διανοητικές της ικανότητες και επενδύοντας την νοητική της ενέργεια στην εστίαση και τη φαντασία,σε αντίθεση με τον άντρα που επένδυε την νοητική του ενέργεια στο κυνήγι.
Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας προσευχόταν σε ότι αντιλαμβανόταν ή είχε ακούσει ώς <<Θείο>>.Κι ακριβώς επειδή το φύλο της ήταν θυληκό,αντιλαμβανόταν τη φύση ως γένους θυληκού.Καθώς άρχισαν να επαναπλυθαίνουν οι άνθρωποι,άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων των σπηλαίων,οι οποίοι δεν πολεμούσαν μεταξύ τους καθώς ήταν του ίδιου γέννους και μέλη της ίδιας οικογενείας.Σταδιακά όλο και περισσότερες γυναίκες προσεύχονταν μαζί για τους άντρες τους που ήταν έξω και πολεμούσαν με τα άγρια στοιχεία της φύσης.Έτσι,δημιουργήθηκε ένα είδος τελετουργικού το οποίο διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία ως την εποχή μας.
Ακόμη και όταν ο άνθρωπος εξήλθε οριστικά από τα σπήλαια και κατοίκησε την ύπαιθρο,τα πολιτισμικά αυτά στοιχεία διασώθηκαν με την μορφή των μύθων και των μυστηρίων μέσα από την παράδοση.
Κατά αυτό τον τρόπο,το Ιερό Σπήλαιο διασώζει μνήμες από την εποχή που κατοικούσαμε σαν σύνολο στα σπήλαια,ενώ το Ιερό Δέντρο μας θυμίζει και κατά κάποιο τρόπο δοξάζει την Μητέρα Φύση η οποία μας έθρεψε και μας θρέφει,φροντίζοντάς μας σαν στοργική μητέρα.
Η παράδοση αυτή ξεκίνησε σε βάθος απροσδιόριστων χρόνων και θεμελιώθηκε κατά την εποχή των Διδύμων με οικουμενικό κέντρο της εποχής την Κρήτη,ώς <<τόπο καταγωγής>> του ανθρώπινου διασωθέντα μετακατακλυσμιαίου πολιτισμού...
Τα πρώτα αναφερόμενα Μυστήρια μετά την εποχή των "Ατλάντων" είναι τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ή Μά ή Γά,όπου περνάμε πλέον από την Βασιλεία του Ωφιωνέα στην Βασιλεία της Γαίας,με Ιερατικό Κέντρο την "Πρό-μινωική Αίθρια Πελασγική Κρήτη".Η Θεά που απεικονίζεται στο γνωστό αρχαιολογικό εύρημα,κρατά στα χέρια της τους δύο όφεις που συμβολίζουν την "άρρεν" και "θύλη" φύση,δηλαδή το ανδρικό και θυληκό χρωμόσωμα ή απλώς την δυαδική αντίληψη του ανθρώπου πάνω στον κόσμο,με όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις της.
Σε μεταγενέστερα αγάλματα συναντούμε τον Ερμή-Θείο Λόγο να παίρνει την εξουσία από τη Γαία Μά ή μητέρα του Μαία-Μήτιδα και να κρατά το σκήπτρο με τον διπλό έλικα που απεικονίζει το ανθρώπινο D.N.A.,το οποίο κρατά αργότερα ο Ασκληπιός ο Θεός της Ιατρικής και Υιός του Απόλλωνα,το οποίο αντί για τον διπλό έλικα,απεικονίζει πάλι τους δύο όφεις.Ο Διπλός Έλικας επιδέχεται πολλές διαφορετικές ερμηνείες και συνδέεται με τον συμβολισμό του Μινωικού Διπλού Πέλεκυ, αλλά και το Διπλό Ε του Μινωικού Θρόνου και του Βασιλείου της Ιωλκού.
Η Μεγάλη Θεά που κρατά και εξουσιάζει τους δύο όφεις οδηγεί συνειρμικά στην Μεγάλη Θεά των Πελασγών Ευρυνόμη
η οποία αναδύθηκε μέσα από την Τριπλή Νύχτα και χόρεψε πάνω στο Κοσμικό Χάος,σχηματίζοντας τον Αιθέρα,τον οποίο έπλασε σε Όφι,δημιουργώντας κατ'αυτό τον τρόπο τον σύντροφό της Ωφιωνέα,όπου συνουσιαζόμενη μαζί του γέννησε το Κοσμικό Ωό των Ορφικών.Όταν κάποτε ο Ωφιωνέας υπερυφανεύτηκε ότι ΕΚΕΙΝΟΣ είναι ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ των Πάντων,παραμερίζοντας και υποτιμώντας την αξία της Θεάς,εκείνη τον εκθρόνισε από τον Όλυμπο στα Τάρταρα,χτυπώντας τον με την φτέρνα της στο κεφάλι.Τότε έθεσε 6 ζεύγη Τιτάνων ώς φύλακες των ουρανίων σωμάτων:
ΗΛΙΟΣ: ΘΕΙΑ-ΥΠΕΡΙΩΝ(ΡΑ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΣΕΛΗΝΗ: ΦΟΙΒΗ-ΑΤΛΑΣ(ΣΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΑΡΗΣ: ΔΙΩΝΗ-ΚΡΕΙΟΣ
ΕΡΜΗΣ: ΜΗΤΙΣ-ΚΟΙΟΣ
ΔΙΑΣ: ΘΕΜΙΣ-ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ: ΤΗΘΥΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ
ΚΡΟΝΟΣ: ΚΡΟΝΟΣ-ΡΕΑ
Βρισκόμαστε στην εποχή της Μητριαρχείας όπου η Μεγάλη Θεά συμβολίζει την γονιμοποιητική δύναμη και παραγωγική-αναπαραγωγική φροντίδα της Μητέρας Φύσης.Το στοιχείο του <<Ιερού Θυληκού>> διασώζεται στην ιστορία ώς Γαία,Δήμητρα,
Ρέα,Ήρα,Κυβέλλη,Λητώ,Ίσιδα κτλ.
Ένα στοιχείο που αποκαλύπτει ότι πίσω από το πέπλον της Ίσιδος κρύβεται η Μεγάλη Θεά,είναι ότι η Δήμητρα ή Δηώ-Μήτηρ η Θεά της Γής κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η οποία ενσαρκώνει τις ιδιότητες της ΓΑΙΑΣ,είναι κάποια από τα προσωνύμιά της.
Η Δήμητρα αποκαλείτο από τους Μινύες Βοιωτείς ώς Καβείρια,ενώ στην Σαμοθράκη λατρεύεται ώς Καβειρώ,η οποία γέννησε με τον Ήφαιστο τους Κάβειρους,Αξιόκερσο,Αξιοκέρσα,
Αξίερο και Κάσμιλο,όπου ο Κάσμιλος είναι ο Ψυχοπομπός Ερμής,
Αξιόκερσος ο Πλούτων,Αξιόκερσα η Περσεφόνη,Κάσμιλος ο Ψυχοπομπός Ερμής και Αξίερος ο Διόνυσος ή πιθανόν τα παραπάνω ονόματα να ήταν επίπεδα μυήσεως.
Άλλο προσονύμιο της Δήμητρας ήταν Ευρώπη,όπου εδώ συναντούμε τον συσχετισμό του Μύθου της Αρπαγής της Ευρώπης με τον αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.
Οι Ορφικοί απέδιδαν στην Δήμητρα το προσονύμιο "Μήτηρ-Ανταία",η οποία γέννησε την "Κόρη-Μίση",δηλαδή την Αιγύπτια Ίσιδα.(βλ αντίστοιχους Ορφικούς Ύμνους).
Ένα ακόμα προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς ήταν η λέξη "Άμμας"
και "Ρέα",όπου κατά την πατριαρχική εποχή μεταλλάσονται στην Αίγυπτο σε "Άμμων" και "Ρά".
Χαρακτηριστικά σύμβολα της Μεγάλης Θεάς ήταν το <<Ιερόν Άντρον>> και το <<Ιερό Δέντρο>>.
Το Ιερό Δέντρο συμβολίζει τη Ζωή και την Γονιμότητα,ενώ το Ιερό Άντρο ή Σπήλαιο,την Μητρότητα και τη Γέννηση.
Ο Άγγελος Σικελιανός στο ποιήμα του <<Ο ΔΑίδαλος στην Κρήτη>>,αναφέρει:
<<Στο Μέγα Δέντρο της Ζωής
που μέρα-νύχτα η Ψυχή μας το ποτίζει
έρχεται ο Ταύρος μυστικά να δροσιστεί
στον ίσκιο του και γονατίζει...
Μεγάλη Θεά,πολλοί Θεοί σε μάχονται
μα ένας κρυφά ο Θεός Σου και Θεός μας
στην τρικυμία ή στην α-μάχη ανίκητο
στέλνε παντού ως τον Άδη το Μέγα Έλεός Σου!>>
Στον <<Ακάθιστο Ύμνο>> προς την Παναγία αναφέρεται:
<<Χαίρε Δένδρον αγλαόκαρπον,εκ Σού τρέφονται οι πιστοί>>.
Η λέξη <<Μαρία>> προέρχεται από την λατινική λέξη "Marra ή Marre" και σημαίνει θάλασσα,η οποία ούσα Παρθένος γονιμοποιεί την στεριά δημιουργώντας τη Ζωή,δεδομένου ότι η ζωή στη Γή προέρχεται από το υγρό στοιχείο,αλλά και η ανθρώπινη ζωή προέρχεται από το γεννετικόν υγρό στοιχείο.
Ένας άνθρωπος αποτελείται κατά 72% από ύδωρ.Η συνουσίασις δύο ανθρώπων προκαλεί τη γέννηση ενός τρίτου ανθρώπου,όπου 72+72=144.
Όταν ψάλλεται ο <<Ακάθιστος Ύμνος>> αναφωνείται 144 φορές η λέξη <<Χαίρε>>.
Τα Αετώματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν 144 μοίρες.
Η λέξη <<Παναγία>> ετυμολογείται από τις λέξεις <<Πάν>> και <<Αγία>>,όπου η λέξη <<Αγία>> προέρχεται από το στερητικό <<Α>> και τη λέξη <<Γία>> ή οποία έχει ίδια σημασία με την λέξη <<Γαία>>,σημαίνοντας εκείνην που αποστρέφεται από τον υλικό κόσμο και αφιερώνεται στον αγνό πνευματικό κόσμο του Θείου.
Στην <<Αποκάλυψη>> του Ιωάννου κεφ. ΚΒ' αναφέρεται:
<<...και έντευθεν ήτο το Δέντρον της Ζωής,φέρον καρπούς δώδεκα,καθ'έκαστον μήνα κάμνον τον καρπόν αυτού και τα φύλλα του Δέντρου είναι είς θεραπείαν των εθνών>>.
Οι 12 καρποί που φέρει κάθε μήνα από έναν το Δέντρον της Ζωής,είναι ο Ζωδιακός Κύκλος που παρέχει Ζωή,ή κατά τον Πλούταρχο <<Περί του πώς πρέπει να ακούν οι΄νέοι τα ποιήματα>>:
<<Θεοί Ρεία Ζωόντες...>>
Κατά την τέλεση των Μητριαρχικών Μυστηρίων,ο μύστης παρουσιαζόταν στο Ιερό ενώπιον της αόρατης θεότητος όρθιος με το χέρι σφιγμένο και ανυψωμένο στο μέτωπο.
Στη συνέχεια ακολουθούσε κάποια λατρευτική πράξη που εκδηλωνόταν με θυσίες καρπών,οίνου και λαδιού.Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι κατα τους αρχαίους χρόνους,δεν γινόταν ουδέποτε θυσίες αίματος,αλλά ώς <<Αίμα>> συμβολιζόταν ο κόκκινος οίνος.Πάνω στο θέμα μας αναφέρει ο Πορφύριος,στο έργο του <<Περί αποχής εμψύχων>>:
<<Πολλά από τα πατροπαράδοτα που υπέδειξεν ο Θεόφραστος
ήταν και ότι στα αρχαιότερα χρόνια οι θυσίες εγίνοντο από καρπούς και κατ'αρχάς προσφερόταν χλόη.και σχετικά με τις σπονδές εξηγούσε με τον ακόλουθο τρόπο:"τα μέν αρχαιότερα από τα ιερά ήσαν "Νηφάλια",νηφάλια δέ ήσαν τα "υγρόσπονδα".Τα κατόπιν από αυτά ήσαν τα "μελισσόσπονδα" γιατί αυτό τον καρπό τον πήραμε από τις μέλισσες.Έπειτα ήσαν τα "ελαιόσπονδα".Ύστερα ήσαν τα "οινόσπονδα".Μαρτυρίες για αυτά δεν προέρχονται μόνον από τους πίνακες των νόμων που είναι σαν αντίγραφα από τα Κρητικά Κορυβαντικά Ιερά και που επιβεβαιώνουν την αλήθειαν
αλλά και από τον Εμπεδοκλή που λέγει ότι:
"...καί σμύρνα καθαρή στις θυσίες και λιβάνι αρωματικό και στο έδαφος έριπταν σπονδές από τα ξανθά μέλια,συνήθειες που και τώρα σώζονται σε μερικούς,ώσαν αναμφισβήτητα ίχνη αλήθειας,ότι με αστόχαστους φόνους Ταύρων δεν εβρέχετο ο Βωμός.Γιατί καθώς γνωρίζω όλους κατείχε η φιλότις και γι'αυτό ουδείς ουδέν εφόνευεν".<πορεί ακόμα να παρατηρηθεί από τον ακόμη και τώρα σωζόμενο Βωμό της Δήλου,από ότι έχει ονομασθεί "ευσεβών Βωμός",προς τον οποίον δεν προσφέρονταν κανένα ζώον,ούτε και θυσιάζετο.Έτσι,όχι μόνον απείχαν από το να θυσιάζουν ζώα,αλλά και στους ιδρύσαντες το Βωμό και στους μεταχειρίζοντές τον,μετέδωσαν την ευσέβεια.Διότι κατά το παλαιό καθώς είπαμε,οι άνθρωποι καρπούς εθυσίαζαν στους Θεούς και όχι ζώα>>.
Μετά τις σπονδές ακολουθούσαν διάφοροι τελετουργικοί χοροί ως <<δρώμενα>> των μυστηρίων,όπου οι μύστες έρχονταν σε επαφή με τη Θεότητα.Σε Ιερά της Θεάς στη Θήρα βρέθηκαν άνθη που μαρτυρούν την προσφορά ανθών στη Θεά.
Τα Μυστήρια της ΜΕγάλης Θεάς χωρίζονταν σε Μικρά και Μεγάλα.
Τα <<Μικρά>> ήταν αφιερωμένα στην Κόρη <<Δικτινναία Βριτόμαρτυς>> που στα πελασγικά σήμαινε <<Γλυκειά Παρθένος>>,κατά τα οποία οι Ιέρειες εξάγνιζαν τις γυναίκες που επρόκειτο να μυηθούν.Στη συνέχεια διδάσκονταν τις παραδόσεις περί της Μεγάλης Θεάς και της Κόρης,περί του "Αγνώστου Θεού" <<Ιασίων ή Ιήσιου Δελφίνιου Απόλλωνος>> και περί των 4 Ιερών Ζώων:
Του Ώφεως
του Λέωντος
Των Ιχθυών
Της Περιστέρας,
όπου τα 4 ζώα συμβολίζουν τα 4 στοιχεία,τα οποία συναρμόζει η Μεγάλη Θεά-Φύση.
Ακολουθούσε η <<Ύφανση του Μίτου>> που συμβολίζει την ύφανση του νήματος της ζωής του Μύστη σε συνδιασμό με την ύφανση του πέπλου των φάσεων της Σελήνης.Το έθιμο αυτό διασώθηκε στη Αθήνα ώς η <<Ύφανση του Πέπλου της Αθηνάς>>,το οποίο οποίο αποκάλυπτε το Άγαλμα της Θεάς Αθηνάς κατά την τέλεση των εορτών των Παναθηναίων.
Είναι πολύ στενή η σχέση των εννοιών:
ΜΙΤΟΣ-ΜΥΘΟΣ,ΜΗΤΡΑ-ΜΗΤΕΡΑ-ΜΙΤΡΑ(μεταγενέστερο προσωνύμιο της Μεγάλης Θεάς που αποδώθηκε στην Πάνδημη Αφροδίτη και κατά τους νεώτερους χρόνους αποδώθηκε από τους Πέρσες στον Θεό Μήθρα,ενδιάμεσο χθόνιο Θεό του Ηλιακού Θεού Ωρομάζη και του Σεληνιακού Θεού Αρειμάνιου).
Περί των <<Μεγάλων Μυστηρίων>> δεν γνωρίζουμε πολλά,
παρά ότι ήταν αφιερωμένα στην Μητέρα Θεά Δίκτυννα.Η
τέλεσή τους γινόταν γύρω από το <<Ιερό Δέντρο>> το οποίο στόλιζαν με Δώρα,συμβολίζοντας τους καρπούς και το οποίο εκρίζοναν κατά το τέλος των Μυστηρίων που συνέπιπτε με το τέλος της συγκομιδής της ετήσιας σοδειάς ψέλνοντας ύμνους για την αναβλάστησή του.Τα <<Ιερά Δέντρα>> βρίσκονταν πάντοτε κοντά στα <<Ιερά Σπήλαια ή μεταγενέστερα Άντρα>> δηλαδή τα Άβαττα,μέσα στα οποία τελλούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια και μέσα από τα οποία αναδύθηκε η λατρεία του Ιδαίου Διός κατά την Μινωική Εποχή.
Το Σύμβολο του <<Ιερού Δέντρου> διασώζεται και σήμερα μέσω του εθίμου του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου,ενώ το <<Ιερό Σπήλαιο>> ή <<Ιδαίον Άντρον>> μέσα στο οποίο ανατράφηκε η λατρεία του Διός,διασώζεται σήμερα ώς <<Φάτνη>> μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Χριστιανισμός.
Η λατρεία της Μεγάλης Θεάς διαδώθηκε στον ευρύτερο Μεσογειακό χώρο με τις μετακινήσεις των πελασγικών φυλών οι οποίες θα πρέπει να είχαν σαν εμπορικό κέντρο της εποχής την ευρύτερη περιοχή της Κρήτης.Έτσι,διαδίδεται η λατρεία της Θεάς,όπου στους Δελφούς λατρεύεται στο Ιερό της Γαίας, πρίν την μετάβαση του Ιερού στον Απόλλωνα,ως Αθηνά στην Αττική,Δήμητρα στην Ελευσίνα,Κυβέλλη και Αφροδίτη στην Κύπρο και την Μικρά Ασία και Μέση Ανατολή,Ίσιδα στην Αίγυπτο,Ινάννα στην Σουμερική πόλη Ούρ,Ιστάρ στο Βαβυλωνιακό και μεταγενέστερα Ασσυριακό Βασίλειο του Κίσ και της Νιππούρ,αλλά και της μεταγενέστερης Βαβυλώνας,η οποία συνεχίζει να τηρεί τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ως τους Χριστιανικούς Χρόνους σε ατόφια μορφή,υπό την λατρεία της Αστάρτης ή Αττάρτης,την οποία ο Αβραάμ διδάσκει αργότερα στους Ιουδαίους ώς δαίμονα Ασταρόθ.
Η ανάδειξη της λατρείας της Μεγάλης Θεάς εμφανίστηκε με το τέλος της εποχής των παγετώνων και των κατακλυσμών,
όταν το Αιγαίο ήταν ακόμα γεωλογικά ενωμένο ώς στεριά και τα νησιά του με την Κρήτη,αποτελούσαν τιςε υψηλότερες βουνοκορφές και οροσειρές.Με ην πτώση της στάθμης των υδάτων μετά τους κατακλυσμούς,αποκαλύφθηκαν τα νησιά του Αιγαίου.
Η έξοδος των ανδρών από τα σπήλαια και η αναζήτηση τροφής για την οικογένεια υποχρέωσε την γυναίκα να μένει μόνη εντός των σπηλαίων που αποτελούσαν χώρους προστασίας από τα φυσικά φαινόμενα και τα άγρια ζώα.
Εκεί φρόντιζε τα παιδιά καλλιεργώντας στο ζενίθ το έμφυτο μητρικό της ένστικτο και υφαίνοντας καλλιεργώντας τις διανοητικές της ικανότητες και επενδύοντας την νοητική της ενέργεια στην εστίαση και τη φαντασία,σε αντίθεση με τον άντρα που επένδυε την νοητική του ενέργεια στο κυνήγι.
Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας προσευχόταν σε ότι αντιλαμβανόταν ή είχε ακούσει ώς <<Θείο>>.Κι ακριβώς επειδή το φύλο της ήταν θυληκό,αντιλαμβανόταν τη φύση ως γένους θυληκού.Καθώς άρχισαν να επαναπλυθαίνουν οι άνθρωποι,άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων των σπηλαίων,οι οποίοι δεν πολεμούσαν μεταξύ τους καθώς ήταν του ίδιου γέννους και μέλη της ίδιας οικογενείας.Σταδιακά όλο και περισσότερες γυναίκες προσεύχονταν μαζί για τους άντρες τους που ήταν έξω και πολεμούσαν με τα άγρια στοιχεία της φύσης.Έτσι,δημιουργήθηκε ένα είδος τελετουργικού το οποίο διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία ως την εποχή μας.
Ακόμη και όταν ο άνθρωπος εξήλθε οριστικά από τα σπήλαια και κατοίκησε την ύπαιθρο,τα πολιτισμικά αυτά στοιχεία διασώθηκαν με την μορφή των μύθων και των μυστηρίων μέσα από την παράδοση.
Κατά αυτό τον τρόπο,το Ιερό Σπήλαιο διασώζει μνήμες από την εποχή που κατοικούσαμε σαν σύνολο στα σπήλαια,ενώ το Ιερό Δέντρο μας θυμίζει και κατά κάποιο τρόπο δοξάζει την Μητέρα Φύση η οποία μας έθρεψε και μας θρέφει,φροντίζοντάς μας σαν στοργική μητέρα.
Η παράδοση αυτή ξεκίνησε σε βάθος απροσδιόριστων χρόνων και θεμελιώθηκε κατά την εποχή των Διδύμων με οικουμενικό κέντρο της εποχής την Κρήτη,ώς <<τόπο καταγωγής>> του ανθρώπινου διασωθέντα μετακατακλυσμιαίου πολιτισμού...
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ:
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήσαν τα Ιερότερα των Ελλήνων κατά τους ιστορικούς χρόνους και ήσαν αφιερωμένα στην Ελευσίνια Δηώ-Μήτηρ Θεσμοφόρο,στην Κόρη και τον <<Παί>> Ίακχο.
Η Δήμητρα και η Κόρη ενσαρκώνουν και αναβιώνουν τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς Δίκτυννας και της Κόρης Δίκτυνναίας Βριτόμαρτυς,συνθέτωντας το <<παλαιό>> με νεώτερα στοιχεία.Το ίδιο συναίβει και στην Σαμοθράκη με την Καβειρώ,στην Αίγυπτο με την Ίσιδα κτλ.
Η λατρεία τους μεταφέρθηκε από την Κρήτη στην Ελευσίνα μέσω του Ιερατικού γένους των Ευμολπιδών οι οποίοι ήταν οι έφοροι και επόπτες ή Αρχιερείς-Ιεροφάντες των Ελευσινίων Μυστηρίων.Κατά την παράδοση,ο Μέλαμπος είχε φέρει τη λατρεία της Θεσμοφόρου από τα Νότια της Μεσογείου 220 χρόνια μετά την εποχή των Αργοναυτικών,εμπλουτίζοντάς την όμως με το Ορφικό στοιχείο του Διονύσου,για τον οποίο είχε διδαχτεί από τον Κάδμο.Ο ίδιος ο Ορφέας σύμφωνα με την επιγραφή της Σούδας είχε μυηθεί στα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων,έχοντας εμπλουτίσει την Ορφική Παράδοση με παλαιότερα στοιχεία πρίν "διασωθεί" σε Ναό του Απόλλωνος και αναδείξει στη συνέχεια τα Ορφικά,Διονυσιακά και Ελευσίνια Μυστήρια,τα οποία απορρέουν από τον κοινό πυρήνα δύο διαφορετικών παραδοσιακών κέντρων:
Των Κρητικών Μυστηρίων της Μεγάλης Θεάς και των Ιδαίων Δακτύλων,
αλλά και από 2 διαφορετικά Ιερατεία τα οποία αναδείχθηκαν μέσα από την επικράτεια των Κρόνιων Προ-πελασγικών Ιερατείων:
Του Ηλιακού και του Σεληνιακού.
Ο ίδιος ο Ορφέας δεν ήτο φυσικό πρόσωπο.Και δεδομένου της περιορισμένης γνώσης μας στα παρελθόντα,είναι λογικό να μπερδεύονται κάπως τα πράγματα.
Η Λατρεία του Κρητού Απόλλωνος κατάγεται εν αντιθέση Ελευσινίων από τον Ιδαίο Δία και μεταφέρθηκε από τους Οργιόνες-Κούρητες-Κύνιδες Ιερείς στην Ανατολική Αττική στα Άντρα του Πανός της Πεντέλης και του Νυμφολήπτου Απόλλωνος στον Υμηττό.
Τα Ελευσίνια είχαν σαν πρώτο σταθμό μετάβασης τον Δήμο Φλύας της Αττικής πρίν εγκαταστηθούν στην Ελευσίνα,όπου τα δύο Ιερατεία συνυπήρχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αττική όπως συναίβει στο παρελθόν και στην Κρήτη,ή ξεκίνησαν ώς ένα Ιερατείο από την Αττική κατά την εποχή του Εριχθονίου,μεταφέρθηκαν στην Κρήτη μέσω του υιού του Πανδίωνος όπου άλλαξε η μορφή τους δεδομένης της σύγκρουσης Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών,και ξαναγύρισαν στην Αττική μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλλίωνος.
Οι Εριχθονιδείς και οι Πανδίωνες διασώζονται ως και την εποχή του Κλεισθένη,ο οποίος χωρίζει την Αττική σε φυλές,δύο από τις οποίες είναι και οι προαναφερόμενες.
Το πιο πιθανό κατά την άποψή μου είναι ότι η <<πηγή>> των δύο Ιερατείων να ήταν η Κρήτη και ότι οι Κεκρωπίδες είχαν Κρόνια Ιερατεία,τα οποία διασώθηκαν στην περιοχή του Ταυγέτου μετά τον κατακλυσμό.
Στην Αττική αργότερα επικράτησε το Ηλιακό Ιερατείο και στην ελευσίνα το Σεληνιακό,το οποίο διατήρησε τις δομές των Μυστηρίων της Κρητικής Μεγάλης Θεάς και εμπλουτίστηκε με στοιχεία από τα Κρόνια Ιερατεία κατά την <<μυθολογική συνάντηση>> Κάδμου-Μέλαμπου στην περιοχή της Αρκαδίας,όπου ο <<γόνος>> τους ώς προπάτωρ του Ορφισμού εγκαταστάθηκε εν συνεχεία στην Φλύα της Αττικής και απέκτησε την μεταγενέστερη Ορφική Δομή του,παραμερίζοντας το στοιχείο του Δελφίνιου Διδυμαίου Απόλλωνος και εστιάζοντας στο στοιχείο της Δίκτυννας και Κόρης εμπεριέχοντας και το Διονυσιακό στοιχείο,το οποίο διασώθηκε μέσα από τα Λαβυρινθικά Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων.
Κεντρικά πρόσωπα των Ελευσινίων ήταν η Δήμητρα,η Κόρη,ο Πλούτων και ο Ίακχος,σε αντίθεση με το ιερατικό σύστημα των Αθηνών που έχουμε την Αρτέμιδα,τον Απόλλωνα,τον Δία,
την Αθηνά και τον Διόνυσο ώς συνδετικό στοιχείο των δύο.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα δόγματα του Χριστιανισμού,
που παρ'όλες τις διαφορές τους έχουν σαν συνδετικό στοιχείο τον Χριστό.
Η αντιπαράθεση των δύο Ιερατείων συνοψίζεται:
Στην αντιμαχία Αθηνάς-Ποσειδώνα για την κυριότητα των Αθηνών.
Στην Μυθολογική Μάχη Ήλιου-Ποσειδώνα.
Στα "αντίπαλα στρατόπεδα" των Θεών κατά τα Τρωικά και την Οδύσσεια.
Στην προγενέστερη σύγκρουση Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών.
Στην σύγκρουση επιχθόνιων-ουρανιδών,γνωστή στον Λουκιανό ώς πόλεμο Ενδυμίωνος-Φαέθοντα.
Στην ανατροπή του Κρόνου από το Δία και την αντιπαράθεση της Ήρας και του Πύθωνος που στέλνει κατά της Λητούς και την μετατροπή της Αστερίας σε Δήλο,όπου γεννιέται ο Απόλλων ο οποίος επικρατει του Πύθωνος και παραλαμβάνει το Μαντείο των Δελφών από τη Γαία.
Στην διαφορετική επίδραση Σείριου-Σελήνης και τον εξισσοροποιητικό ρόλο του Ηλίου,ο οποίος μεταβάλεται σε κάθε γένος του Ησιόδου.
Στην αντιμαχία για επικράτηση Ιδαίων Δακτύλων με κέντρο των Ιδαίο Δία έναντι της Μεγάλης Θεάς.
Στην αντιπαράθεση Αθηναίων-Ελευσινίων,αλλά και Αθηναίων-Λακεδαιμονίων.
Έτσι,έχουμε μία κατάσταση ιερατικού διυσμού,όπου στα ενδιάμεσα θρησκευτικά-φιλοσοφικά και ιστορικά πεδία έχουμε μέθεξη,μείξη και σύνθεση στοιχείων που ανακατεύουν αντιθέτως τον κυκεώνα του κοσμοπολιτικού και κοινωνικοπολιτιστικού,ανθρωπολογικού και θρησκευτικού γίγνεσθαι...
Εστιάζοντας στην ελευσίνα,ξεκινάμε με την προυπόθεση ότι δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε,πλίν μυθολογικών αναφορών και διασωζώμενων στοιχείων από μεταγενέστερους συγγραφείς και ιερατεία.
Κατά την μυθολογία,η δήμητρα κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο μας,αναζητώντας την Κόρη Φερσέφασσα που έχει απαγάγει ο Πλούτων,συμβολίζοντας τον Χθόνιο ή και τον Υποχθόνιο Ζήνα ή ακόμα και τον Θούξιο Ζεύ.Όλα αυτά σχετίζονται με την ιστορία του ηλιακού μας συστήματος,την κάθοδο της Σελήνης και την έλευση της Δήμητρας,όπου η κάθοδος της Σελήνης έχει σχέση με την Πτώση του Ζαγρέως και την ανάστασή του μέσω της Αθηνάς σε Διόνυσο ελευθερέα,καθώς και με την αναφερόμενη από τα Χριστιανικά Κείμενα και την Πλατωνική Φιλοσοφία πτώση των Ψυχών από τον Υπερουράνιο Κόσμο των Ιδεών και την Σχέση Έρωτα με τον Κοσμογονικό Έροτα,
όπως και με το ρητό του Ηρακλείτου <<Διόνυσος και Άδης έν και το αυτό εστί>>,όπου πίσω από το τρομερό για θρησκευτικοπολιτικούς λόγους πρόσωπο του Άδη κρύβεται το ανθρώπινο σώμα το Αιδές...
Η αρπαγή της Περσεφόνης έχει σχέση επίσης και με την αρπαγή της Ευρώπης και ίσως και με την αρπαγή της Μήδειας από τον Ιάσωνα,αλλά και με την Μυθολογική Ελένη-Σελαναία.
Η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη 9 ημέρες στον κάτω κόσμο,αριθμός που σχετίζεται με την περίοδο γέννησης-τήξης και κύησης των ανθρώπινων εμβρύων,με τους 9 μήνες παραμονής του Απόλλωνος στους Δελφούς και τις φάσεις του Σειρίου στο ημισφαίριό μας,τα 9 χρόνια όπου ο Μίνωας λάμβανε τους νόμους του Βασιλείου του από το Δία και τις 9 ώρες Βασιλείας του Μίνωα.Τέλος,το 9 είναι παράγωγο του 27 σύμφωνα και με τα λεγόμενα του συμπορευτού μας Σάκη σε δημοσίευση απάντησής του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα σχετικά με τις 9 Μούσσες.
Θλιμμένη η Θεά κάθησε κάτω από μιά ελιά πάνω στην <<Αγέλαστη Πέτρα>>,την ώρα που οι κόρες του Κελεού μαζί με την τροφό τους Ιάμβη,έπαιρναν νερό από το <<Καλλίχορον Πηγάδι>>.Η λέξη κελεώ σημαίνει ΄<<μιλώ κάτω από το φώς,συναθροίζομαι>> και ευκλείω<<μιλώ καλώς για κάτι>>.
Η Θεά δέχτηκε την φιλοξενία τους.Στα Ορφικά αναφέρεται:
<<Έτσι,αφού είπε τράβηξε το πέπλο της και έδειξε του σώματός της όχι το κόσμιο σχήμα,το παιδί ο Ίακχος ήταν εκεί και με το χέρι του έρριχνε γελώντας κάτω από τους κόλπους της Ιαμβούς στάρι και ρόδι.Η Θεά κατάλαβε και γέλασε και δέχτηκε το Λαμπερό Αγγείο όπου βρισκόταν μέσα ο Κυκεών>>
(ΔΙΔΩ ΚΑΛΛΕΓΡΗ <<ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ>>
Κατά άλλη εκδοχή του Μύθου,ηεπειδή η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη,παραμέλισε τη φροντίδα της γής και ξέσπασε λοιμός στους ανθρώπους.Τότε,ο Δία ζήτησε από τον Πλούτωνα την Περσεφόνη.Εκείνη όμως είχε φάει από το Ρόδι του Κάτω Κόσμου και δεν μπορούσε να επιστρέψει από τον Κάτω Κόσμο.Έτσι,παρέμενε 9 μήνες στον Πάνω Κόσμο και στη συνέχεια επίστρεφε στο Βασίλειο του Πλούτωνα.
Επεται συνέχεια...
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήσαν τα Ιερότερα των Ελλήνων κατά τους ιστορικούς χρόνους και ήσαν αφιερωμένα στην Ελευσίνια Δηώ-Μήτηρ Θεσμοφόρο,στην Κόρη και τον <<Παί>> Ίακχο.
Η Δήμητρα και η Κόρη ενσαρκώνουν και αναβιώνουν τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς Δίκτυννας και της Κόρης Δίκτυνναίας Βριτόμαρτυς,συνθέτωντας το <<παλαιό>> με νεώτερα στοιχεία.Το ίδιο συναίβει και στην Σαμοθράκη με την Καβειρώ,στην Αίγυπτο με την Ίσιδα κτλ.
Η λατρεία τους μεταφέρθηκε από την Κρήτη στην Ελευσίνα μέσω του Ιερατικού γένους των Ευμολπιδών οι οποίοι ήταν οι έφοροι και επόπτες ή Αρχιερείς-Ιεροφάντες των Ελευσινίων Μυστηρίων.Κατά την παράδοση,ο Μέλαμπος είχε φέρει τη λατρεία της Θεσμοφόρου από τα Νότια της Μεσογείου 220 χρόνια μετά την εποχή των Αργοναυτικών,εμπλουτίζοντάς την όμως με το Ορφικό στοιχείο του Διονύσου,για τον οποίο είχε διδαχτεί από τον Κάδμο.Ο ίδιος ο Ορφέας σύμφωνα με την επιγραφή της Σούδας είχε μυηθεί στα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων,έχοντας εμπλουτίσει την Ορφική Παράδοση με παλαιότερα στοιχεία πρίν "διασωθεί" σε Ναό του Απόλλωνος και αναδείξει στη συνέχεια τα Ορφικά,Διονυσιακά και Ελευσίνια Μυστήρια,τα οποία απορρέουν από τον κοινό πυρήνα δύο διαφορετικών παραδοσιακών κέντρων:
Των Κρητικών Μυστηρίων της Μεγάλης Θεάς και των Ιδαίων Δακτύλων,
αλλά και από 2 διαφορετικά Ιερατεία τα οποία αναδείχθηκαν μέσα από την επικράτεια των Κρόνιων Προ-πελασγικών Ιερατείων:
Του Ηλιακού και του Σεληνιακού.
Ο ίδιος ο Ορφέας δεν ήτο φυσικό πρόσωπο.Και δεδομένου της περιορισμένης γνώσης μας στα παρελθόντα,είναι λογικό να μπερδεύονται κάπως τα πράγματα.
Η Λατρεία του Κρητού Απόλλωνος κατάγεται εν αντιθέση Ελευσινίων από τον Ιδαίο Δία και μεταφέρθηκε από τους Οργιόνες-Κούρητες-Κύνιδες Ιερείς στην Ανατολική Αττική στα Άντρα του Πανός της Πεντέλης και του Νυμφολήπτου Απόλλωνος στον Υμηττό.
Τα Ελευσίνια είχαν σαν πρώτο σταθμό μετάβασης τον Δήμο Φλύας της Αττικής πρίν εγκαταστηθούν στην Ελευσίνα,όπου τα δύο Ιερατεία συνυπήρχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αττική όπως συναίβει στο παρελθόν και στην Κρήτη,ή ξεκίνησαν ώς ένα Ιερατείο από την Αττική κατά την εποχή του Εριχθονίου,μεταφέρθηκαν στην Κρήτη μέσω του υιού του Πανδίωνος όπου άλλαξε η μορφή τους δεδομένης της σύγκρουσης Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών,και ξαναγύρισαν στην Αττική μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλλίωνος.
Οι Εριχθονιδείς και οι Πανδίωνες διασώζονται ως και την εποχή του Κλεισθένη,ο οποίος χωρίζει την Αττική σε φυλές,δύο από τις οποίες είναι και οι προαναφερόμενες.
Το πιο πιθανό κατά την άποψή μου είναι ότι η <<πηγή>> των δύο Ιερατείων να ήταν η Κρήτη και ότι οι Κεκρωπίδες είχαν Κρόνια Ιερατεία,τα οποία διασώθηκαν στην περιοχή του Ταυγέτου μετά τον κατακλυσμό.
Στην Αττική αργότερα επικράτησε το Ηλιακό Ιερατείο και στην ελευσίνα το Σεληνιακό,το οποίο διατήρησε τις δομές των Μυστηρίων της Κρητικής Μεγάλης Θεάς και εμπλουτίστηκε με στοιχεία από τα Κρόνια Ιερατεία κατά την <<μυθολογική συνάντηση>> Κάδμου-Μέλαμπου στην περιοχή της Αρκαδίας,όπου ο <<γόνος>> τους ώς προπάτωρ του Ορφισμού εγκαταστάθηκε εν συνεχεία στην Φλύα της Αττικής και απέκτησε την μεταγενέστερη Ορφική Δομή του,παραμερίζοντας το στοιχείο του Δελφίνιου Διδυμαίου Απόλλωνος και εστιάζοντας στο στοιχείο της Δίκτυννας και Κόρης εμπεριέχοντας και το Διονυσιακό στοιχείο,το οποίο διασώθηκε μέσα από τα Λαβυρινθικά Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων.
Κεντρικά πρόσωπα των Ελευσινίων ήταν η Δήμητρα,η Κόρη,ο Πλούτων και ο Ίακχος,σε αντίθεση με το ιερατικό σύστημα των Αθηνών που έχουμε την Αρτέμιδα,τον Απόλλωνα,τον Δία,
την Αθηνά και τον Διόνυσο ώς συνδετικό στοιχείο των δύο.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα δόγματα του Χριστιανισμού,
που παρ'όλες τις διαφορές τους έχουν σαν συνδετικό στοιχείο τον Χριστό.
Η αντιπαράθεση των δύο Ιερατείων συνοψίζεται:
Στην αντιμαχία Αθηνάς-Ποσειδώνα για την κυριότητα των Αθηνών.
Στην Μυθολογική Μάχη Ήλιου-Ποσειδώνα.
Στα "αντίπαλα στρατόπεδα" των Θεών κατά τα Τρωικά και την Οδύσσεια.
Στην προγενέστερη σύγκρουση Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών.
Στην σύγκρουση επιχθόνιων-ουρανιδών,γνωστή στον Λουκιανό ώς πόλεμο Ενδυμίωνος-Φαέθοντα.
Στην ανατροπή του Κρόνου από το Δία και την αντιπαράθεση της Ήρας και του Πύθωνος που στέλνει κατά της Λητούς και την μετατροπή της Αστερίας σε Δήλο,όπου γεννιέται ο Απόλλων ο οποίος επικρατει του Πύθωνος και παραλαμβάνει το Μαντείο των Δελφών από τη Γαία.
Στην διαφορετική επίδραση Σείριου-Σελήνης και τον εξισσοροποιητικό ρόλο του Ηλίου,ο οποίος μεταβάλεται σε κάθε γένος του Ησιόδου.
Στην αντιμαχία για επικράτηση Ιδαίων Δακτύλων με κέντρο των Ιδαίο Δία έναντι της Μεγάλης Θεάς.
Στην αντιπαράθεση Αθηναίων-Ελευσινίων,αλλά και Αθηναίων-Λακεδαιμονίων.
Έτσι,έχουμε μία κατάσταση ιερατικού διυσμού,όπου στα ενδιάμεσα θρησκευτικά-φιλοσοφικά και ιστορικά πεδία έχουμε μέθεξη,μείξη και σύνθεση στοιχείων που ανακατεύουν αντιθέτως τον κυκεώνα του κοσμοπολιτικού και κοινωνικοπολιτιστικού,ανθρωπολογικού και θρησκευτικού γίγνεσθαι...
Εστιάζοντας στην ελευσίνα,ξεκινάμε με την προυπόθεση ότι δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε,πλίν μυθολογικών αναφορών και διασωζώμενων στοιχείων από μεταγενέστερους συγγραφείς και ιερατεία.
Κατά την μυθολογία,η δήμητρα κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο μας,αναζητώντας την Κόρη Φερσέφασσα που έχει απαγάγει ο Πλούτων,συμβολίζοντας τον Χθόνιο ή και τον Υποχθόνιο Ζήνα ή ακόμα και τον Θούξιο Ζεύ.Όλα αυτά σχετίζονται με την ιστορία του ηλιακού μας συστήματος,την κάθοδο της Σελήνης και την έλευση της Δήμητρας,όπου η κάθοδος της Σελήνης έχει σχέση με την Πτώση του Ζαγρέως και την ανάστασή του μέσω της Αθηνάς σε Διόνυσο ελευθερέα,καθώς και με την αναφερόμενη από τα Χριστιανικά Κείμενα και την Πλατωνική Φιλοσοφία πτώση των Ψυχών από τον Υπερουράνιο Κόσμο των Ιδεών και την Σχέση Έρωτα με τον Κοσμογονικό Έροτα,
όπως και με το ρητό του Ηρακλείτου <<Διόνυσος και Άδης έν και το αυτό εστί>>,όπου πίσω από το τρομερό για θρησκευτικοπολιτικούς λόγους πρόσωπο του Άδη κρύβεται το ανθρώπινο σώμα το Αιδές...
Η αρπαγή της Περσεφόνης έχει σχέση επίσης και με την αρπαγή της Ευρώπης και ίσως και με την αρπαγή της Μήδειας από τον Ιάσωνα,αλλά και με την Μυθολογική Ελένη-Σελαναία.
Η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη 9 ημέρες στον κάτω κόσμο,αριθμός που σχετίζεται με την περίοδο γέννησης-τήξης και κύησης των ανθρώπινων εμβρύων,με τους 9 μήνες παραμονής του Απόλλωνος στους Δελφούς και τις φάσεις του Σειρίου στο ημισφαίριό μας,τα 9 χρόνια όπου ο Μίνωας λάμβανε τους νόμους του Βασιλείου του από το Δία και τις 9 ώρες Βασιλείας του Μίνωα.Τέλος,το 9 είναι παράγωγο του 27 σύμφωνα και με τα λεγόμενα του συμπορευτού μας Σάκη σε δημοσίευση απάντησής του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα σχετικά με τις 9 Μούσσες.
Θλιμμένη η Θεά κάθησε κάτω από μιά ελιά πάνω στην <<Αγέλαστη Πέτρα>>,την ώρα που οι κόρες του Κελεού μαζί με την τροφό τους Ιάμβη,έπαιρναν νερό από το <<Καλλίχορον Πηγάδι>>.Η λέξη κελεώ σημαίνει ΄<<μιλώ κάτω από το φώς,συναθροίζομαι>> και ευκλείω<<μιλώ καλώς για κάτι>>.
Η Θεά δέχτηκε την φιλοξενία τους.Στα Ορφικά αναφέρεται:
<<Έτσι,αφού είπε τράβηξε το πέπλο της και έδειξε του σώματός της όχι το κόσμιο σχήμα,το παιδί ο Ίακχος ήταν εκεί και με το χέρι του έρριχνε γελώντας κάτω από τους κόλπους της Ιαμβούς στάρι και ρόδι.Η Θεά κατάλαβε και γέλασε και δέχτηκε το Λαμπερό Αγγείο όπου βρισκόταν μέσα ο Κυκεών>>
(ΔΙΔΩ ΚΑΛΛΕΓΡΗ <<ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ>>
Κατά άλλη εκδοχή του Μύθου,ηεπειδή η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη,παραμέλισε τη φροντίδα της γής και ξέσπασε λοιμός στους ανθρώπους.Τότε,ο Δία ζήτησε από τον Πλούτωνα την Περσεφόνη.Εκείνη όμως είχε φάει από το Ρόδι του Κάτω Κόσμου και δεν μπορούσε να επιστρέψει από τον Κάτω Κόσμο.Έτσι,παρέμενε 9 μήνες στον Πάνω Κόσμο και στη συνέχεια επίστρεφε στο Βασίλειο του Πλούτωνα.
Επεται συνέχεια...
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ <<ΤΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΔΡΩΜΕΝΑ>> :
Οι Θεσμοφοριάζουσες προπαρασκευάζονταν στο Ιερό της Αρτέμιδος στην Βραυώνα για την τέλεση των <<Παναθηναίων>> και των << Ελευσινίων>>.
Οι κορασίδες προετοιμάζονταν για 5 ημέρες και πρίν την έναρξη τους προετοιμάζονταν με καθαρμούς αποφεύγοντας την επαφή με τους άνδρες.Κατά τα Θεσμοφόρια τιμούνταν η Θεσμοφόρος καθώς εκείνη ήταν η πρώτη που δίδαξε στους ανθρώπους την καλλιέργια της γής δίνοντας μάλιστα τον πρώτο σπόρο στον Τριπτόλεμο.Οι κορασίδες κοιμούνταν κάτω από το <<κνέωρο>> την λεγόμενη λυγαριά,εφελκύοντας κατ'αυτό τον τρόπο την αγνή και κατασταλτική των ορμών δύναμη του δέντρου.Τα Θεσμοφόρια χωρίζονταν σε 3 ημέρες:
1)Την <<κάθοδο>> των Αρρηφορίων.
2)Την <<Νηστεία>>.
3)Την ημέρα της <<Ζημίας>>,δηλαδή εξιλέωσης για τυχόν αμάρτημα κατά τις ημέρες των Ελευσινίων.
Τα Ελευσίνια χωρίζονταν σε <<Μικρά>> και <<Μεγάλα>>.
Τα Μικρά τελλούνταν στις αρχές του Ανθεστηρίωνος και τα Μεγάλα στις αρχές του Βοηδρομίωνος.
Τα Μικρά τελλούνταν στον Ιλισσό,ονομάζονταν <Εν Αγραίς>>
κι ήταν αφιερωμένα στην Κόρη Φερσέφασσα.Ουσιαστικά,η τέλεσή τους ήταν προπαρασκευαστική προάγνευση των μυστών για τα Μεγάλα.Οι μυούμενοι θυσίαζαν συμβολικά χοιρίδια,περνούσαν από τον <<Υδρανόν>> Ιεροφάντη όπου εξομολογούνταν,διδάσκονταν κάποια σύμβολα γενικής και φύσεως περί των Ελευσινίων.
Τα <<Μεγάλα Μυστήρια>> ξεκινούσαν στην Αθήνα με των ξεσηκωμό των μυστών των Μικρών Μυστηρίων,γι'αυτό και η ημέρα αυτή ονομαζόταν <<Αγυρμός>>,με κατεύθυνση την Ελευσίνα διαμέσω της Ιεράς Οδού.
Την δεύτερη ημέρα <<Άλαλαι Μύσται>> λούζονταν στην παραλία.Την τρίτη μέρα <<νηστεία>> νήστευαν όλη μέρα και έτρωγαν το βράδυ παστέλι με σουσάμι.
Την τέταρτη μέρα <<καλάθου κάθοδος>> ξεκινούσε η πομπή όπου ακολουθούσαν οι κορασίδες που κρατούσαν καλάθια με σίδια(ρόδια) και στάρυ.Την πέμπτη μέρα <<λαμπάδων ήμαρ>> η πομπή έφτανε στον Ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα,όπου άναβαν τις δάδες από το <<Ιερό Πύρ>> του Δαδούχου και διανυκτέρευαν εκεί.
Την έκτη μέρα <<Ίακχος>> περιφερόταν στην πόλη της Ελευσίνας το <<Ξόανον>> του Ιάκχου στεφανομένο με άμπελο και σπαρμένο με άνθη περνώντας από την Ιερά Οδό,όπου οι μύστες κρατώντας δάδες υποδέχονταν τον Ίακχο με χαρμόσυνες φωνές.Οι μύστες λούζονταν στα νερά των Ρειτών και τα μεσάνυχτα έκαναν την είσοδό τους στο άστυ κρατώντας αναμένες δάδες.Τότε άρχιζαν οι Μυσταγωγίες,
όπου τελλούνταν τα <<Τελλούμενα>>,τα <<Δρώμενα>>,τα <<Λεγόμενα>> και τα <<Δεικνυόμενα>>,που αποτελούνταν από Αποκαλύψεις των Ελευσινίων Μυστηρίων και από δραματικές πράξης αναπαράστασης των Διδασκαλιών,εντός του Ναού της Δήμητρας.Οι μύστες νήστευαν 9 ημέρες και κατά την 10η μεταλάμβαναν από τον <<Κυκεώνα>> το <<Αίμα Διονύσου και Σώμα της Δήμητρος>>,που σχετίζεται με την ανάσταση του Ζαγρέως Διονύσου σε Διόνυσο Ελευθερέα και απεικονίζει την Εσωτερική Ανάσταση και Αναγέννηση του Μύστη,υπό την ευλογία του Ιεροφάνη που έψελνε:
<<Ιερόν έτεκε πότνια κούρον Βριμώ Βριμόν>>.Οι Μύστες αναφωνούσαν <<ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ ΙΩ ΙΑΚΧΕ>> και τότε δείχνονταν τα οπτικά μυστήρια του <<εν σιωπή τεθερισμένον στάχυν>> που σχετίζεται με την <<Αποκάλυψη των Αρρηφορίων>>.
Ακολουθούσε περιφοράτων Αρρηφορίων από τις Θεσμοφοριάζουσες Κόρες που συμβολίζουν τις Κόρες του Κελεού κατά τον Μύθο και η φράση του Ιεροφάντη:
<<ΚΟΝΓΚ ΟΜ ΠΑΞ>>,όπου σήμαινε <<ΌΡΑ,ΑΚΟΥ,ΣΙΩΠΑ>>,
όπου ο,τιδήποτε από εκεί και πέρα έχει αποσιωπηθεί με Όρκο Ιερό και δεν γνώρίζουμε τίποτε από εκεί και πέρα ούτε έστω και υποθετικά.Σχετικά με τον Όρκο αυτό αποφαίνεται το Ορφικό που λέει:<<Τούδε και προσόδευε>>.
Κατά την επιστροφή στην Αθήνα οι πολίτες των Αθηνών συγκεντρώνονταν στην γέφυρα του Ιλισσού να υποδεχτούν τους μύστες που έρχονταν πάνω σε άμαξες,πάνω στις οποίες κάθονταν και οι Θεσμοφοριάζουσες που φώναζαν <<σέρνωντας τα εξ αμάξης>>.Τα περισσότερα αγγεία που έχουν βρεθεί απεικονίζουν την Δήμητρα πάνω σε άμαξα,η οποία έχει σχέση με την επτάστερο Ελίκη άμαξα,κοινώς Άρκτο.
Πολλά στοιχεία έχουν διασωθεί μέσω των Ελευσινίων από τα Ελληνοορθόδοξα Μυστήρια κατά τα Μυστήρια των Παθών της <<Μεγάλης Εβδομάδας>>,με την περιφορά του Επιταφίου,το άναμα των λαμπάδων από τον Δαδούχο ιερέα,τον στολισμό του Επιταφίου με άνθη,τα αναφωνήματα <<ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ>>,τα ιερατικά Άμφια,την εξομολόγηση,την Μετάληψη <<Σώματος και Αίματος Χριστού>>,τα <<λεγόμενα>> και τα <<δεικνυόμενα>> όπου ο Ιερέας δείχνει το <<ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ>>
την Πομπή σε κατανυκτική ατμόσφαιρα την Μεγάλη Παρασκευή,τα <<απόρρητα>> που πράττει και λέει ο Ιερέας στην Αγία Τράπεζα καπ.
Αναφορικά,οι Εκκλησιαστικοί Ναοί έχουν 3 εισόδους προς τα Ιερά,ανάλογη αρχιτεκτονική με τα αρχαία Θέατρα,όπου από τη σκηνή εισέρχονται στο <<Άβαττον>> μόνον οι Ιερείς και οι Ηθοποιοί,καθώς και τον διαχωρισμό του Ναού σε αριστερή και δεξιά πτέρυγα,ανάλογη των θεάτρων.Στο Θέατρον υπήρχε ο Οκρίβαντας.Στην εκκλησιαστική γλώσσα,ο άμβωνας ονομάζεται ακόμη και σήμερα <<Οκρίβαντας>>.
Ανάλογα,τα Κρητικά Μυστήρια της <<Μεγάλης Θεάς>> διασώζονται μέσω της Εορτής του Δεκαπενταύγουστου.Αναφορικά,το προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς των Κρητών Δικτυνναίας Βριτίμαρτυς σήμαινε <,Γλυκειά Παρθένος>>,ενώ στα <<Ορφικά>> η Δήμητρα αποκαλείται ώς <<Δέσποινα>>.Τυχαίο;
Ιησούς σημαίνει ο θεραπευτής και αποτελεί προσωνύμιο του Απόλλωνος,μεταγενέστερα γνωστό ώς <<Ιήιος>>.Το προσονύμιο του Κρητού Απόλλωνος ήταν <<Ιασίων>>.Ο Ιάσων των Αργοναυτικών είναι εκείνος που φέρνει το Χρυσόμαλλο Δέρας ΄που είναι η πνευματική φώτισις των μυστηρίων και σχετίζετεται με τον Αιθέρα και το Άκτιστον Πύρ.Ο Ιησούς είναι υιός ανθρώπου,δηλαδή ο θεράπων.
Χριστός σημαίνει ο Χρισμένος και είναι ο υιός του ανθρώπου που επέστρεψε από την <<άλλη πλευρά>> νικώντας τον Θάνατο και το σώμα ή Άδη,μεταφέροντας το πνευματικό φώς των Μυστηρίων του Σύμπαντος-του Θεού Πατρός-του Ανθρώπου και βαπτίζεται στα νερά του Ιερού Ιάρδανου-Ιορδάνη όπου το Θείον Φώς-Φωτόνιον εισέρχεται εντός της Κεφαλής του με την μορφή της Περιστέρας,σύμβολο του Αγίου Πνεύματος και της Αθηνάς και αναγεννημένος χρίζεται Υιός Θεού.Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος Βασιλιάς της Κρήτης και Υιός του Διός και της Ιδέας είναι ο Κρής,ο οποίος δίνει το όνομά του στην Κρήτη.Η σύνθεσις των δύο ονομάτων Ιήσιος Κρής,φέρνει στο νού πολλά...
Εξ'άλλου ο Διόνυσος (Διός Νούς και Διόν Ύσος,πλήν των άλλων) ράβεται στο δεξί μηρό του Διός,όπου ο Υιός Χριστός κάθεται <<εκ δεξιών του Πατρός>>.Κι αυτό τυχαίο;
Επίσης κατά την αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες Δελφικές Εορτές ήταν τα <<Θεοφάνεια>> τα οποία διασώζονται ως σήμεραμε το ίδιο όνομα και οι εορτές του Διός Σωτήρος που διασώζονται ακόμα ώς Ημέρα του <<Σωτήρος>>.
Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο όπως προαναφέραμε σσυμβολίζει το Ιερό Δέντρο των Κρητικών Μυστηρίων και η <<Φάτνη>> το Ιδαίον Άντρον.
Ο ΙΗΣΟΥΣ είναι ο ΙΧΘΥΣ και η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΑΡΘΕΝΟΣ.Τα δύο Ζώδια είναι το ένα το πολικό αντίθετο του άλλου.
Πέρα από όλα αυτά έχουμε και την Εορτή του Αγίου Πνεύματος,η οποία εορτάζεται μόνον στην Ελληνοορθόδοξη Παράδοση,γιατί προφανώς σχετίζεται με τις Εορτές των Παναθηναίων προς τιμήν της Παλλάδας Αθηνάς.Και μήν ξεχνάμε το <<Άκτιστον Πύρ>> της Λαμπρής από τον Άγιο Τάφο και τη σχέση με το <<Ιερόν Πύρ>> των Δελφών και τις Εορτές της Εαρινής Ισημερίας...
Κατά την άποψή μου,τα Ελευσίνια Μυστήρια ποτέ δεν σταμάτησαν να τελλούνται.Συνεχίσαν να τελλούνται με διαφορετική μορφή μέσα από τα Ορθόδοξα Μυστήρια και συνεχίζουν να τελλούνται,απ'όσο νομίζω πως είμαι σε θέση να κρίνω.Η Ελληνοορθοδοξία αποτελεί την σύνοψη των τέλετουργικών και παραδόσεων των σημαντικότερων ελληνικών και αιγυπτιακών(βλ. Οσιριακά και Ισιακά Μυστήρια στο Έργο του Πλουτάρχου <<Περι Ίσιδος και Οσίριδος>>) θρησκευτικών συστημάτων και μυστηρίων,που ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΕΙ ΜΟΛΥΝΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ <<ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ>> ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ ΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΑΛΛΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΩΝ.
ΤΕΛΟΣ,ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΝ
Ε Ι Δ Ω Λ Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
Ι Δ Ε Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ,ΥΜΝΩΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
<<Εν γάρ το σοφόν.επίσταται γνώμη ότεη εκυβέρνησε πάντα διά πάντων...>>
(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ Ο ΕΦΕΣΣΙΟΣ)
Οι Θεσμοφοριάζουσες προπαρασκευάζονταν στο Ιερό της Αρτέμιδος στην Βραυώνα για την τέλεση των <<Παναθηναίων>> και των << Ελευσινίων>>.
Οι κορασίδες προετοιμάζονταν για 5 ημέρες και πρίν την έναρξη τους προετοιμάζονταν με καθαρμούς αποφεύγοντας την επαφή με τους άνδρες.Κατά τα Θεσμοφόρια τιμούνταν η Θεσμοφόρος καθώς εκείνη ήταν η πρώτη που δίδαξε στους ανθρώπους την καλλιέργια της γής δίνοντας μάλιστα τον πρώτο σπόρο στον Τριπτόλεμο.Οι κορασίδες κοιμούνταν κάτω από το <<κνέωρο>> την λεγόμενη λυγαριά,εφελκύοντας κατ'αυτό τον τρόπο την αγνή και κατασταλτική των ορμών δύναμη του δέντρου.Τα Θεσμοφόρια χωρίζονταν σε 3 ημέρες:
1)Την <<κάθοδο>> των Αρρηφορίων.
2)Την <<Νηστεία>>.
3)Την ημέρα της <<Ζημίας>>,δηλαδή εξιλέωσης για τυχόν αμάρτημα κατά τις ημέρες των Ελευσινίων.
Τα Ελευσίνια χωρίζονταν σε <<Μικρά>> και <<Μεγάλα>>.
Τα Μικρά τελλούνταν στις αρχές του Ανθεστηρίωνος και τα Μεγάλα στις αρχές του Βοηδρομίωνος.
Τα Μικρά τελλούνταν στον Ιλισσό,ονομάζονταν <Εν Αγραίς>>
κι ήταν αφιερωμένα στην Κόρη Φερσέφασσα.Ουσιαστικά,η τέλεσή τους ήταν προπαρασκευαστική προάγνευση των μυστών για τα Μεγάλα.Οι μυούμενοι θυσίαζαν συμβολικά χοιρίδια,περνούσαν από τον <<Υδρανόν>> Ιεροφάντη όπου εξομολογούνταν,διδάσκονταν κάποια σύμβολα γενικής και φύσεως περί των Ελευσινίων.
Τα <<Μεγάλα Μυστήρια>> ξεκινούσαν στην Αθήνα με των ξεσηκωμό των μυστών των Μικρών Μυστηρίων,γι'αυτό και η ημέρα αυτή ονομαζόταν <<Αγυρμός>>,με κατεύθυνση την Ελευσίνα διαμέσω της Ιεράς Οδού.
Την δεύτερη ημέρα <<Άλαλαι Μύσται>> λούζονταν στην παραλία.Την τρίτη μέρα <<νηστεία>> νήστευαν όλη μέρα και έτρωγαν το βράδυ παστέλι με σουσάμι.
Την τέταρτη μέρα <<καλάθου κάθοδος>> ξεκινούσε η πομπή όπου ακολουθούσαν οι κορασίδες που κρατούσαν καλάθια με σίδια(ρόδια) και στάρυ.Την πέμπτη μέρα <<λαμπάδων ήμαρ>> η πομπή έφτανε στον Ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα,όπου άναβαν τις δάδες από το <<Ιερό Πύρ>> του Δαδούχου και διανυκτέρευαν εκεί.
Την έκτη μέρα <<Ίακχος>> περιφερόταν στην πόλη της Ελευσίνας το <<Ξόανον>> του Ιάκχου στεφανομένο με άμπελο και σπαρμένο με άνθη περνώντας από την Ιερά Οδό,όπου οι μύστες κρατώντας δάδες υποδέχονταν τον Ίακχο με χαρμόσυνες φωνές.Οι μύστες λούζονταν στα νερά των Ρειτών και τα μεσάνυχτα έκαναν την είσοδό τους στο άστυ κρατώντας αναμένες δάδες.Τότε άρχιζαν οι Μυσταγωγίες,
όπου τελλούνταν τα <<Τελλούμενα>>,τα <<Δρώμενα>>,τα <<Λεγόμενα>> και τα <<Δεικνυόμενα>>,που αποτελούνταν από Αποκαλύψεις των Ελευσινίων Μυστηρίων και από δραματικές πράξης αναπαράστασης των Διδασκαλιών,εντός του Ναού της Δήμητρας.Οι μύστες νήστευαν 9 ημέρες και κατά την 10η μεταλάμβαναν από τον <<Κυκεώνα>> το <<Αίμα Διονύσου και Σώμα της Δήμητρος>>,που σχετίζεται με την ανάσταση του Ζαγρέως Διονύσου σε Διόνυσο Ελευθερέα και απεικονίζει την Εσωτερική Ανάσταση και Αναγέννηση του Μύστη,υπό την ευλογία του Ιεροφάνη που έψελνε:
<<Ιερόν έτεκε πότνια κούρον Βριμώ Βριμόν>>.Οι Μύστες αναφωνούσαν <<ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ ΙΩ ΙΑΚΧΕ>> και τότε δείχνονταν τα οπτικά μυστήρια του <<εν σιωπή τεθερισμένον στάχυν>> που σχετίζεται με την <<Αποκάλυψη των Αρρηφορίων>>.
Ακολουθούσε περιφοράτων Αρρηφορίων από τις Θεσμοφοριάζουσες Κόρες που συμβολίζουν τις Κόρες του Κελεού κατά τον Μύθο και η φράση του Ιεροφάντη:
<<ΚΟΝΓΚ ΟΜ ΠΑΞ>>,όπου σήμαινε <<ΌΡΑ,ΑΚΟΥ,ΣΙΩΠΑ>>,
όπου ο,τιδήποτε από εκεί και πέρα έχει αποσιωπηθεί με Όρκο Ιερό και δεν γνώρίζουμε τίποτε από εκεί και πέρα ούτε έστω και υποθετικά.Σχετικά με τον Όρκο αυτό αποφαίνεται το Ορφικό που λέει:<<Τούδε και προσόδευε>>.
Κατά την επιστροφή στην Αθήνα οι πολίτες των Αθηνών συγκεντρώνονταν στην γέφυρα του Ιλισσού να υποδεχτούν τους μύστες που έρχονταν πάνω σε άμαξες,πάνω στις οποίες κάθονταν και οι Θεσμοφοριάζουσες που φώναζαν <<σέρνωντας τα εξ αμάξης>>.Τα περισσότερα αγγεία που έχουν βρεθεί απεικονίζουν την Δήμητρα πάνω σε άμαξα,η οποία έχει σχέση με την επτάστερο Ελίκη άμαξα,κοινώς Άρκτο.
Πολλά στοιχεία έχουν διασωθεί μέσω των Ελευσινίων από τα Ελληνοορθόδοξα Μυστήρια κατά τα Μυστήρια των Παθών της <<Μεγάλης Εβδομάδας>>,με την περιφορά του Επιταφίου,το άναμα των λαμπάδων από τον Δαδούχο ιερέα,τον στολισμό του Επιταφίου με άνθη,τα αναφωνήματα <<ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ>>,τα ιερατικά Άμφια,την εξομολόγηση,την Μετάληψη <<Σώματος και Αίματος Χριστού>>,τα <<λεγόμενα>> και τα <<δεικνυόμενα>> όπου ο Ιερέας δείχνει το <<ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ>>
την Πομπή σε κατανυκτική ατμόσφαιρα την Μεγάλη Παρασκευή,τα <<απόρρητα>> που πράττει και λέει ο Ιερέας στην Αγία Τράπεζα καπ.
Αναφορικά,οι Εκκλησιαστικοί Ναοί έχουν 3 εισόδους προς τα Ιερά,ανάλογη αρχιτεκτονική με τα αρχαία Θέατρα,όπου από τη σκηνή εισέρχονται στο <<Άβαττον>> μόνον οι Ιερείς και οι Ηθοποιοί,καθώς και τον διαχωρισμό του Ναού σε αριστερή και δεξιά πτέρυγα,ανάλογη των θεάτρων.Στο Θέατρον υπήρχε ο Οκρίβαντας.Στην εκκλησιαστική γλώσσα,ο άμβωνας ονομάζεται ακόμη και σήμερα <<Οκρίβαντας>>.
Ανάλογα,τα Κρητικά Μυστήρια της <<Μεγάλης Θεάς>> διασώζονται μέσω της Εορτής του Δεκαπενταύγουστου.Αναφορικά,το προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς των Κρητών Δικτυνναίας Βριτίμαρτυς σήμαινε <,Γλυκειά Παρθένος>>,ενώ στα <<Ορφικά>> η Δήμητρα αποκαλείται ώς <<Δέσποινα>>.Τυχαίο;
Ιησούς σημαίνει ο θεραπευτής και αποτελεί προσωνύμιο του Απόλλωνος,μεταγενέστερα γνωστό ώς <<Ιήιος>>.Το προσονύμιο του Κρητού Απόλλωνος ήταν <<Ιασίων>>.Ο Ιάσων των Αργοναυτικών είναι εκείνος που φέρνει το Χρυσόμαλλο Δέρας ΄που είναι η πνευματική φώτισις των μυστηρίων και σχετίζετεται με τον Αιθέρα και το Άκτιστον Πύρ.Ο Ιησούς είναι υιός ανθρώπου,δηλαδή ο θεράπων.
Χριστός σημαίνει ο Χρισμένος και είναι ο υιός του ανθρώπου που επέστρεψε από την <<άλλη πλευρά>> νικώντας τον Θάνατο και το σώμα ή Άδη,μεταφέροντας το πνευματικό φώς των Μυστηρίων του Σύμπαντος-του Θεού Πατρός-του Ανθρώπου και βαπτίζεται στα νερά του Ιερού Ιάρδανου-Ιορδάνη όπου το Θείον Φώς-Φωτόνιον εισέρχεται εντός της Κεφαλής του με την μορφή της Περιστέρας,σύμβολο του Αγίου Πνεύματος και της Αθηνάς και αναγεννημένος χρίζεται Υιός Θεού.Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος Βασιλιάς της Κρήτης και Υιός του Διός και της Ιδέας είναι ο Κρής,ο οποίος δίνει το όνομά του στην Κρήτη.Η σύνθεσις των δύο ονομάτων Ιήσιος Κρής,φέρνει στο νού πολλά...
Εξ'άλλου ο Διόνυσος (Διός Νούς και Διόν Ύσος,πλήν των άλλων) ράβεται στο δεξί μηρό του Διός,όπου ο Υιός Χριστός κάθεται <<εκ δεξιών του Πατρός>>.Κι αυτό τυχαίο;
Επίσης κατά την αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες Δελφικές Εορτές ήταν τα <<Θεοφάνεια>> τα οποία διασώζονται ως σήμεραμε το ίδιο όνομα και οι εορτές του Διός Σωτήρος που διασώζονται ακόμα ώς Ημέρα του <<Σωτήρος>>.
Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο όπως προαναφέραμε σσυμβολίζει το Ιερό Δέντρο των Κρητικών Μυστηρίων και η <<Φάτνη>> το Ιδαίον Άντρον.
Ο ΙΗΣΟΥΣ είναι ο ΙΧΘΥΣ και η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΑΡΘΕΝΟΣ.Τα δύο Ζώδια είναι το ένα το πολικό αντίθετο του άλλου.
Πέρα από όλα αυτά έχουμε και την Εορτή του Αγίου Πνεύματος,η οποία εορτάζεται μόνον στην Ελληνοορθόδοξη Παράδοση,γιατί προφανώς σχετίζεται με τις Εορτές των Παναθηναίων προς τιμήν της Παλλάδας Αθηνάς.Και μήν ξεχνάμε το <<Άκτιστον Πύρ>> της Λαμπρής από τον Άγιο Τάφο και τη σχέση με το <<Ιερόν Πύρ>> των Δελφών και τις Εορτές της Εαρινής Ισημερίας...
Κατά την άποψή μου,τα Ελευσίνια Μυστήρια ποτέ δεν σταμάτησαν να τελλούνται.Συνεχίσαν να τελλούνται με διαφορετική μορφή μέσα από τα Ορθόδοξα Μυστήρια και συνεχίζουν να τελλούνται,απ'όσο νομίζω πως είμαι σε θέση να κρίνω.Η Ελληνοορθοδοξία αποτελεί την σύνοψη των τέλετουργικών και παραδόσεων των σημαντικότερων ελληνικών και αιγυπτιακών(βλ. Οσιριακά και Ισιακά Μυστήρια στο Έργο του Πλουτάρχου <<Περι Ίσιδος και Οσίριδος>>) θρησκευτικών συστημάτων και μυστηρίων,που ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΕΙ ΜΟΛΥΝΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ <<ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ>> ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ ΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΑΛΛΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΩΝ.
ΤΕΛΟΣ,ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΝ
Ε Ι Δ Ω Λ Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
Ι Δ Ε Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ,ΥΜΝΩΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
<<Εν γάρ το σοφόν.επίσταται γνώμη ότεη εκυβέρνησε πάντα διά πάντων...>>
(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ Ο ΕΦΕΣΣΙΟΣ)
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
ΜΑΡΙΕ! Λυπούμαι, έπειδή δέν διαθέτω τόν άπαιτούμενο χρόνο διά νά έπιχειρήσω μία κάποια, καλόπιστη φυσικά, κριτική τής παρούσας Σου έργασίας. Έπέτρεψέ μου όμως΄νά Σού έκφράσω, διατυπώσω καί άποτυπώσω τά πιό Πυραιθέρια ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ.
Η παρούσα μελέτησου τημά όλα τά Μέλη, καί Έμένα φυσικά, τού "ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ" Έλπίζω καί όνειρεύουμαι όπως καί άλλά μέλη τού Κ.Ε.Α. άλλά καί τής ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑΣ έπιχειρήσουν παρόμοιες μελέτες καί δημοσιεύσεις.
Καί πάλι τά Πυραιθέρια μου ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.
Η παρούσα μελέτησου τημά όλα τά Μέλη, καί Έμένα φυσικά, τού "ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ" Έλπίζω καί όνειρεύουμαι όπως καί άλλά μέλη τού Κ.Ε.Α. άλλά καί τής ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑΣ έπιχειρήσουν παρόμοιες μελέτες καί δημοσιεύσεις.
Καί πάλι τά Πυραιθέρια μου ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.
7-Κατά τον Μίνωααν, οι Κάβειροι ήσαν τέσσαρες, ονομαζόμενοι : Αξιόκερσος, Κασμίλος, Αξίερωζ και Αξιόχβρσος.
Εκ τούτων οι μεν δύο πρώτοι είναι άρρενες, άντιπροσωπεύοντες τον ^δην η Πλούτο να και τον Έρμήν, οι δε δύο άλλοι θήλεις άαντιστοιχούσαι προς την Δήμητραν και Περσεφόνην.
Η μαρτυρία αύτη του Μνασέα συμπληρωθείσα υπό του Διονυσιδώρου, οφείλεται εις την ακριτομυθίαν και βεβήλωσιν του πρώτου, χάρις εις την οποίαν οφείλομεν την γνώσιν των ονομάτων αυτών Διότι, εις γνωστόν, δεν επετρέπετοτά ονόματα αυτών να προφέρωνται υπό των πιστών.
Ο Παυσανίας. π. χ. ομιλών περί Καβείρων, εις τα μυστήρια των οποίων φαίνεται ότι ήτο μεμυημένος, ζητεί συγγνώμην παρά των αναγνωστών του, διότι σιωπά περί αυτών. (IX, 25, 5).
Η πληροφορία αύτη του Μίνωα μας γνωρίζει την αληθεστέραν σχέσιν των Καβειρικών θεοτήτων της Σαμοθράκης προς τους κυρίως Ελληνικούς Θεούς.
Επίσης τα Ορφικά έπη σχετίζουν τους δρρενας Κάβειρους προς την Δήμητραν και Περσεφόνην, ο δε Στράβων αναφέρει περί των οργίων της Σαμοθράκης ότι έτελούντο προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης, δηλαδή της Περσεφόνης.
Ο δε Ηρόδοτος, εν τι λατρείαι των Καβείρων της Σαμοθράκης, ταυτίζει τον θυφαλλικόν Ερμήν των Πελασγών προς τους Κάβειρους, προσθέτων ότι οι μεμυημένοι εγνώριζον την έννοιαν του ιερού μύθου, όστις κατά τον Κικέρωνα εδήλου το πάθος, το όποιον διήγειρεν εις αυτόν η θέα της Περσεφόνης.
Εις το Βατικανόν σώζεται μνημείον μαρμάρινον, σχκτιζόμενον με τα μυστήρια της Σαμοθράκης. Το μνημείον τούτο είναι γεγλυμμένον κατά τάς τρεις προσόψεις αυτού, παριστάνει δε επί της μιας πλευράς τον Αξιόκερσον ιθυφαλλικόν επί της άλλης την Αξιόκερσον εν πλήρει περιβόλι, και επί της τρίτης τον Κάσμιλον γυμνόν μεν, αλλ άνευ της προπετείας του Αξιοκέρσου.
Αλλά το προσδίδον μεγαλυτέραν αξίαν εις το μαρμάρινον τούτο μνημείον, είναι το ότι επί της βάσεως εκάστης πλευράς απεικονίζονται εν σμικρω αι Ελληνικαί θεότητες, αι οποίαι ανταποκρίνονται προς τας τρεις Καβειρικάς θεότητας, Ούτω κάτωθεν του Αξιοκέρσου απεικονίζεται ο Απόλλων - Ήλιος, κάτωθεν της Αξιοκέρσης η Αφροδίτη, και κάτωθεν του Κασμίλου ο Έρως.
Κατά ταύτα τρανώτατα αποδεικνύεται ότι και τα τρία αγάλματα, τα όποια εποίησεν ο Σκόπας δια την Σαμοθράκην : του Φαέθοντος, της Αφροδίτης και του Πόθου, είναι μετάφρασις, ούτως ειπείν, των θεοτήτων των μυστηρίων τούτων.
Εις τι αγγείον απεικονίζεται ο Πάν, η Αφροδίτη και ο Ερμής. Ο Πάν κατέχει ενταύθα τ")ν θέσιν του Φαέθοντος, καθ' όσον ούτος είναι θεός του φωτός, "φωσφόρος", εξ ου και επί τίνος αγγείου "Φάος" επικαλείται.
Επί τίνος αλλού αγγείου φέρεται η προτομή της Αξιοκέρσης, εχούσης τα χαρακτηριστικά της Αφροδίτης η της Περσεφόνης μετά των πρώτων γραμμάτων του ονόματος της, όπως απεικονίζονται αύται συνήθως επί των πλείστων κεραμογραφικών μνημείων.
Επί της άλλης πλευράς του αγγείου φέρεται ο Διόνυσος ως παιδίον μετά του ονόματος του πλήρους, κρατών θύρσον και περιβεβλημένος κισσόν, και ανταποκρίνεται προς τον Κάσμιλον.
Εκ τούτων οι μεν δύο πρώτοι είναι άρρενες, άντιπροσωπεύοντες τον ^δην η Πλούτο να και τον Έρμήν, οι δε δύο άλλοι θήλεις άαντιστοιχούσαι προς την Δήμητραν και Περσεφόνην.
Η μαρτυρία αύτη του Μνασέα συμπληρωθείσα υπό του Διονυσιδώρου, οφείλεται εις την ακριτομυθίαν και βεβήλωσιν του πρώτου, χάρις εις την οποίαν οφείλομεν την γνώσιν των ονομάτων αυτών Διότι, εις γνωστόν, δεν επετρέπετοτά ονόματα αυτών να προφέρωνται υπό των πιστών.
Ο Παυσανίας. π. χ. ομιλών περί Καβείρων, εις τα μυστήρια των οποίων φαίνεται ότι ήτο μεμυημένος, ζητεί συγγνώμην παρά των αναγνωστών του, διότι σιωπά περί αυτών. (IX, 25, 5).
Η πληροφορία αύτη του Μίνωα μας γνωρίζει την αληθεστέραν σχέσιν των Καβειρικών θεοτήτων της Σαμοθράκης προς τους κυρίως Ελληνικούς Θεούς.
Επίσης τα Ορφικά έπη σχετίζουν τους δρρενας Κάβειρους προς την Δήμητραν και Περσεφόνην, ο δε Στράβων αναφέρει περί των οργίων της Σαμοθράκης ότι έτελούντο προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης, δηλαδή της Περσεφόνης.
Ο δε Ηρόδοτος, εν τι λατρείαι των Καβείρων της Σαμοθράκης, ταυτίζει τον θυφαλλικόν Ερμήν των Πελασγών προς τους Κάβειρους, προσθέτων ότι οι μεμυημένοι εγνώριζον την έννοιαν του ιερού μύθου, όστις κατά τον Κικέρωνα εδήλου το πάθος, το όποιον διήγειρεν εις αυτόν η θέα της Περσεφόνης.
Εις το Βατικανόν σώζεται μνημείον μαρμάρινον, σχκτιζόμενον με τα μυστήρια της Σαμοθράκης. Το μνημείον τούτο είναι γεγλυμμένον κατά τάς τρεις προσόψεις αυτού, παριστάνει δε επί της μιας πλευράς τον Αξιόκερσον ιθυφαλλικόν επί της άλλης την Αξιόκερσον εν πλήρει περιβόλι, και επί της τρίτης τον Κάσμιλον γυμνόν μεν, αλλ άνευ της προπετείας του Αξιοκέρσου.
Αλλά το προσδίδον μεγαλυτέραν αξίαν εις το μαρμάρινον τούτο μνημείον, είναι το ότι επί της βάσεως εκάστης πλευράς απεικονίζονται εν σμικρω αι Ελληνικαί θεότητες, αι οποίαι ανταποκρίνονται προς τας τρεις Καβειρικάς θεότητας, Ούτω κάτωθεν του Αξιοκέρσου απεικονίζεται ο Απόλλων - Ήλιος, κάτωθεν της Αξιοκέρσης η Αφροδίτη, και κάτωθεν του Κασμίλου ο Έρως.
Κατά ταύτα τρανώτατα αποδεικνύεται ότι και τα τρία αγάλματα, τα όποια εποίησεν ο Σκόπας δια την Σαμοθράκην : του Φαέθοντος, της Αφροδίτης και του Πόθου, είναι μετάφρασις, ούτως ειπείν, των θεοτήτων των μυστηρίων τούτων.
Εις τι αγγείον απεικονίζεται ο Πάν, η Αφροδίτη και ο Ερμής. Ο Πάν κατέχει ενταύθα τ")ν θέσιν του Φαέθοντος, καθ' όσον ούτος είναι θεός του φωτός, "φωσφόρος", εξ ου και επί τίνος αγγείου "Φάος" επικαλείται.
Επί τίνος αλλού αγγείου φέρεται η προτομή της Αξιοκέρσης, εχούσης τα χαρακτηριστικά της Αφροδίτης η της Περσεφόνης μετά των πρώτων γραμμάτων του ονόματος της, όπως απεικονίζονται αύται συνήθως επί των πλείστων κεραμογραφικών μνημείων.
Επί της άλλης πλευράς του αγγείου φέρεται ο Διόνυσος ως παιδίον μετά του ονόματος του πλήρους, κρατών θύρσον και περιβεβλημένος κισσόν, και ανταποκρίνεται προς τον Κάσμιλον.
8-Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το Καβειρικόν σύστημα είναι σύστημα θεών της φύσεως, όπως και πάντες οι θεοί των Πελασγικών φυλών, εις τας οποίας ο ανθρωπομορφισμός κατέχει πολύ κατωτέραν θέσιν παρά εις την Ελληνικήν θρησκείαν.
Φέρει δε το σύστημα τούτο εν εαυτώ σαφή τα γνωρίσματα της εκ της Μικράς Ασίας καταγωγής του και της στενής και αναντηρήτου συγγενείας προς το φρυγικόν θρήσκευμα.
Δύναται δε να συνοψισθεί ως εξής: Μεγάλη τις θήλεια θεότης, πρώτη αρχή και γενική, μήτηρ των θεών, ως και πάντων των όντων, Γη Μήτηρ, ούτως ειπείν, ανάλογος εν τη αρχική αυτών συλλήψει προς την Κυβέλην της Φρυγίας η της Ιδης, ευκόλως δυναμένη να ταυτισθή προς την Δήμητραν και να προσέγγιση την Αφροδίτην.
Έπειτα πλησίον της δύο αρρένες θεότητες, εξ αυτής μεν καταγόμενοι, αλλά διάφορον βαθμόν έχοντες την θείαν καταγωγήν, συναποτελούντες μετ αυτής οικογενειακόν τι σύμπλεγμα.
Εκ των αρρένων τούτων θεών ο πρώτος ο και αρχαιότερος θεωρείται αλληλοδιαδόχους ως Ζευς, Αδης, Ηλιος και Διόνυσος, όχι παιδίον, αλλ ανήρ.
Εν Λήμνω θεωρείται ο Ηφαιστος, καθ δσον είναι ο θεός της φωτεινής και πύρινης αρχής του ουρανίου και χθονίου πυρός το όποιον γονιμοποιεί την πρωτίστην και αδρανή ύλην, την Γήν Μητέρα εκ της οποίας κατάγεται.
Εκ της ενώσεως αυτών γεννάται ο Χάσμιλος, ο διακοσμητής του Σύμπαντος, ο γήινος γεννητής, προσωποποιούμενος δια του Ιδυφαλλικού Έρμου, του Διονύσου η και αυτού του Έρωτος, πράγμα πού αναμιμνήσκει εις ημάς το όνομα Ίμερος Ίμβρος, το όποιον υπό του Καβειρικού τούτου Ερμού εδόθη εις την φερώνυμον νήσον.
Μεταξύ των δύο τούτων θεών οι όποιοι είναι κυρίως Κάβειροι, υπάρχει η αντίθεσις η παρατηρούμενη εις πάντα πολυθεϊσμόν, αφ ενός δηλαδή η μεγαλοπρεπής αδράνεια και ανάπαυσις θεού αθανάτου, αφετέρου δε δράσις συνεχής θεού ζώντος και θνήσκοντος.
Μετά τα ανωτέρω ερχόμεθα εις την έρμηνείαν των ονομάτων αυτών.
Ο Κάσμιλος η Κάδμιλος ερμηνεύεται δια του "Διατάασων", κατά τίνας δε φαίνεται συγγενής προς το ρήμα κάξω, χήδω το όποιον σημαίνει: διακοσμώ, μεριμνώ.
Εις τα αλλά ονόματα ευρίσκομεν το επίθετον "άξιος", το όποιον κατά την αρχαίο ταύτην σημασίαν σημαίνει τον "ισχυρόν", τον "δυνατόν", όπως εις το κύριον όνομα "Αξιθέα" και την επίκλησιν των γυναικών της Ήλιδος προς τον Διόνυσον τον ταυρόμορφον : Αξιε ταύρε.
'Οσον φορά το δεύτερον συνθετικόν - κέρσος και-κέρσα, ουδεμία υπάρχει ικανοποιητική ερμηνεία. Πολύ πιθανόν να σημαίνουν τον σύζυγον και την σύζυγον, καθ όσον ο Ησύχιος το μεν "κέρσβ" εξηγεί δια του "γάμος", εις δε το "κέρσαι" αποδίδει την σημασίαν του "νυμφεύεσθσι".
Φέρει δε το σύστημα τούτο εν εαυτώ σαφή τα γνωρίσματα της εκ της Μικράς Ασίας καταγωγής του και της στενής και αναντηρήτου συγγενείας προς το φρυγικόν θρήσκευμα.
Δύναται δε να συνοψισθεί ως εξής: Μεγάλη τις θήλεια θεότης, πρώτη αρχή και γενική, μήτηρ των θεών, ως και πάντων των όντων, Γη Μήτηρ, ούτως ειπείν, ανάλογος εν τη αρχική αυτών συλλήψει προς την Κυβέλην της Φρυγίας η της Ιδης, ευκόλως δυναμένη να ταυτισθή προς την Δήμητραν και να προσέγγιση την Αφροδίτην.
Έπειτα πλησίον της δύο αρρένες θεότητες, εξ αυτής μεν καταγόμενοι, αλλά διάφορον βαθμόν έχοντες την θείαν καταγωγήν, συναποτελούντες μετ αυτής οικογενειακόν τι σύμπλεγμα.
Εκ των αρρένων τούτων θεών ο πρώτος ο και αρχαιότερος θεωρείται αλληλοδιαδόχους ως Ζευς, Αδης, Ηλιος και Διόνυσος, όχι παιδίον, αλλ ανήρ.
Εν Λήμνω θεωρείται ο Ηφαιστος, καθ δσον είναι ο θεός της φωτεινής και πύρινης αρχής του ουρανίου και χθονίου πυρός το όποιον γονιμοποιεί την πρωτίστην και αδρανή ύλην, την Γήν Μητέρα εκ της οποίας κατάγεται.
Εκ της ενώσεως αυτών γεννάται ο Χάσμιλος, ο διακοσμητής του Σύμπαντος, ο γήινος γεννητής, προσωποποιούμενος δια του Ιδυφαλλικού Έρμου, του Διονύσου η και αυτού του Έρωτος, πράγμα πού αναμιμνήσκει εις ημάς το όνομα Ίμερος Ίμβρος, το όποιον υπό του Καβειρικού τούτου Ερμού εδόθη εις την φερώνυμον νήσον.
Μεταξύ των δύο τούτων θεών οι όποιοι είναι κυρίως Κάβειροι, υπάρχει η αντίθεσις η παρατηρούμενη εις πάντα πολυθεϊσμόν, αφ ενός δηλαδή η μεγαλοπρεπής αδράνεια και ανάπαυσις θεού αθανάτου, αφετέρου δε δράσις συνεχής θεού ζώντος και θνήσκοντος.
Μετά τα ανωτέρω ερχόμεθα εις την έρμηνείαν των ονομάτων αυτών.
Ο Κάσμιλος η Κάδμιλος ερμηνεύεται δια του "Διατάασων", κατά τίνας δε φαίνεται συγγενής προς το ρήμα κάξω, χήδω το όποιον σημαίνει: διακοσμώ, μεριμνώ.
Εις τα αλλά ονόματα ευρίσκομεν το επίθετον "άξιος", το όποιον κατά την αρχαίο ταύτην σημασίαν σημαίνει τον "ισχυρόν", τον "δυνατόν", όπως εις το κύριον όνομα "Αξιθέα" και την επίκλησιν των γυναικών της Ήλιδος προς τον Διόνυσον τον ταυρόμορφον : Αξιε ταύρε.
'Οσον φορά το δεύτερον συνθετικόν - κέρσος και-κέρσα, ουδεμία υπάρχει ικανοποιητική ερμηνεία. Πολύ πιθανόν να σημαίνουν τον σύζυγον και την σύζυγον, καθ όσον ο Ησύχιος το μεν "κέρσβ" εξηγεί δια του "γάμος", εις δε το "κέρσαι" αποδίδει την σημασίαν του "νυμφεύεσθσι".
9-Ο Κωνσταντίνος Κουρτίδης, λαμβάνων αφορμήν εκ τίνων θρακικών νομισμάτων εις τα όποια απεικονίζεται ο Ζευς επί θρόνου μετά της επιγραφής ΚΥΡΣΑ, θεωρεί την λέξιν ως αναμφισβητήτως θρακικήν και συντεταγμένην και συγγενή προς τα ονόματα, Αξιόκερσος Αξιόκερσα κτλ. τα όποια θεωρεί επίσης ως Θρακικά. (Τα αρχαία Ελληνικά μυστήρια, Αθήναι 1934, σελ. 25. Κωνστ. Γ. Κουρτίδου).
Πολύ δυσκολωτέρα αποβαίνει η ερμηνεία του Αξίερος. ισχυρίσθησαν τίνες, ότι το όνομα τούτο έχει δεύτερον συνθετικόν την λέξιν "έρως", υπό τον άρχαον αιολικόν τύπον "ερος" (δενική ερου), όπως συνήθως άπαντφ παρ' Όμήρω.
Η ετυμολογία όμως αύτη δεν είναι πιθανή, καθ όσον πρόκειται περί θηλείας θεότητος. Άλλοι θεωρούν το Αξίερος, ως το συγκριτικόν του Αξιος. Αλλα και η γνώμη αυτή φαίνεται ήκιστα πιθανή, κοθ όσον κατ ανάγκην έπρεπε το όνομα να λήγη εις τερος.
Πιθανωτέρα γνώμη φαίνεται εκείνη, καθ ην ο Αξίερος είναι επίθειον θετικού βαθμού, παραγόμενον εκ της ρίζης "άξιος", όπου η κατάληξις-ερος σημαίνει έπίτασιν του υπό της ρίζης σημαινόμενου. Κατά την γνώμην ταύτην "Αξίερος" σημαίνει τον κατ εξοχήν δυνατόν, άξιον, την ισχυροτάτην και σεβαστοτάτην των Καβειρικών θεοτήτων.
Ταύτα σχετικώς με την ερμηνείαν του Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος.
Όσον ο αφορά τον Έρωτα, ούτος αντιπροσωπεύει την Αγάπην, και θεωρείται κατά τας φιλοσοφικάς θεωρίας, ως η αρχική των όντων αιτία.
Εν τινι επιγραφή οι Κάβειροι καλούνται "Μεγάλοι Θεοί", συναντώνται δε ο Κάσμιλος και ο Αναξ ηνωμένοι μετά του Υπερίωνος, του Ιαπετού και του Κρόνου, δηλαδή προς τους Τιτάνας.
Πλην των άνω συστημάτων, υπάρχουν και αλλά συστήματα Καβειρικών θεοτήτων, εις την λεπτομερή των οποίων εξέτασιν θα ήτο ανιαρόν να εισέλθωμεν.
Συμπληρούντες τα ανωτέρω, αναφέρομεν ότι κατά τινας, τα ονόματα αυτών είναι μυστικαί επικλήσεις. Φαίνονται δε ανατολικής προελεύσεως και ετυμολογούν αυτάς ως έξης :
Αξίερως εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν σημαίνει τον Παντοδύναμον, τον Μέγαν, τοιούτος δε ήτο ο Φθά, ήτοι ο Ήφαιστος των Αιγυπτίων.
Αξιόκερσος σημαίνει τον μέγαν γονιμοποιόν. Ούτος δε είναι ο Αρης, του πλανήτου Αρεως ονομαζόμενου εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν "Ertosi", λέξις σημαίνουσα την αυτήν Ιδέαν.
Αξιόκερσα επομένως σημαίνει την μεγάλην γονιμοποιόν, την Αφροδίτην, την σύντροφον του Αρεως. Οσον αφορά τον Κάσμιλον, τούτον εξηγούν δια του ί "Πάνσοφος". Ο Bochart μετά μεγαλυτέρας πιθανότηχος ανάγει αυτόν εις το Έβραϊκόν"θ8Μβί", το όποιον σημαίνει : θεράποντα του Θεού.
Εκ της μαρτυρίας του Μνασέα, την οποίαν αναφέραμεν, πολλοί διαβλέπουν την αρχικήν δοξασίαν των μυστηρίων της Σαμοθράκης, το δόγμα της Αγίας Τριάδος, η οποία αποτελεί το θεμέλιον των αρχαιοτέρων θρησκειών της Ασίας.
Αλλ η δοξασία αυτή μετενεχθείσα εις την Ελλάδα, καθώς και τόσαι άλλαι πολύτιμοι αλήθειαι, αι οποίαι επνίγοντο υπό τον πέπλον του μυστηρίου, επνίγησαν σιγά σιγά υπό το βάρος πλανών, τας οποίας επηύξησεν η αχαλίνωτος φαντασία των Ελλήνων.
Και εκπεσόντες του αρχαίου αυτών μεγαλείου, σμικρυθέντες δια των πλασμάτων της μυθολογίας, οι παντοδύναμοι ούτοι θεοί δεν ήσαν εις τα μάτια του λαού, παρά οι δύο υιοί του Διός και της Λήδας, οι δύο δίδυμοι: Κάστωρ και Πολυδεύκης.
Πολύ δυσκολωτέρα αποβαίνει η ερμηνεία του Αξίερος. ισχυρίσθησαν τίνες, ότι το όνομα τούτο έχει δεύτερον συνθετικόν την λέξιν "έρως", υπό τον άρχαον αιολικόν τύπον "ερος" (δενική ερου), όπως συνήθως άπαντφ παρ' Όμήρω.
Η ετυμολογία όμως αύτη δεν είναι πιθανή, καθ όσον πρόκειται περί θηλείας θεότητος. Άλλοι θεωρούν το Αξίερος, ως το συγκριτικόν του Αξιος. Αλλα και η γνώμη αυτή φαίνεται ήκιστα πιθανή, κοθ όσον κατ ανάγκην έπρεπε το όνομα να λήγη εις τερος.
Πιθανωτέρα γνώμη φαίνεται εκείνη, καθ ην ο Αξίερος είναι επίθειον θετικού βαθμού, παραγόμενον εκ της ρίζης "άξιος", όπου η κατάληξις-ερος σημαίνει έπίτασιν του υπό της ρίζης σημαινόμενου. Κατά την γνώμην ταύτην "Αξίερος" σημαίνει τον κατ εξοχήν δυνατόν, άξιον, την ισχυροτάτην και σεβαστοτάτην των Καβειρικών θεοτήτων.
Ταύτα σχετικώς με την ερμηνείαν του Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος.
Όσον ο αφορά τον Έρωτα, ούτος αντιπροσωπεύει την Αγάπην, και θεωρείται κατά τας φιλοσοφικάς θεωρίας, ως η αρχική των όντων αιτία.
Εν τινι επιγραφή οι Κάβειροι καλούνται "Μεγάλοι Θεοί", συναντώνται δε ο Κάσμιλος και ο Αναξ ηνωμένοι μετά του Υπερίωνος, του Ιαπετού και του Κρόνου, δηλαδή προς τους Τιτάνας.
Πλην των άνω συστημάτων, υπάρχουν και αλλά συστήματα Καβειρικών θεοτήτων, εις την λεπτομερή των οποίων εξέτασιν θα ήτο ανιαρόν να εισέλθωμεν.
Συμπληρούντες τα ανωτέρω, αναφέρομεν ότι κατά τινας, τα ονόματα αυτών είναι μυστικαί επικλήσεις. Φαίνονται δε ανατολικής προελεύσεως και ετυμολογούν αυτάς ως έξης :
Αξίερως εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν σημαίνει τον Παντοδύναμον, τον Μέγαν, τοιούτος δε ήτο ο Φθά, ήτοι ο Ήφαιστος των Αιγυπτίων.
Αξιόκερσος σημαίνει τον μέγαν γονιμοποιόν. Ούτος δε είναι ο Αρης, του πλανήτου Αρεως ονομαζόμενου εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν "Ertosi", λέξις σημαίνουσα την αυτήν Ιδέαν.
Αξιόκερσα επομένως σημαίνει την μεγάλην γονιμοποιόν, την Αφροδίτην, την σύντροφον του Αρεως. Οσον αφορά τον Κάσμιλον, τούτον εξηγούν δια του ί "Πάνσοφος". Ο Bochart μετά μεγαλυτέρας πιθανότηχος ανάγει αυτόν εις το Έβραϊκόν"θ8Μβί", το όποιον σημαίνει : θεράποντα του Θεού.
Εκ της μαρτυρίας του Μνασέα, την οποίαν αναφέραμεν, πολλοί διαβλέπουν την αρχικήν δοξασίαν των μυστηρίων της Σαμοθράκης, το δόγμα της Αγίας Τριάδος, η οποία αποτελεί το θεμέλιον των αρχαιοτέρων θρησκειών της Ασίας.
Αλλ η δοξασία αυτή μετενεχθείσα εις την Ελλάδα, καθώς και τόσαι άλλαι πολύτιμοι αλήθειαι, αι οποίαι επνίγοντο υπό τον πέπλον του μυστηρίου, επνίγησαν σιγά σιγά υπό το βάρος πλανών, τας οποίας επηύξησεν η αχαλίνωτος φαντασία των Ελλήνων.
Και εκπεσόντες του αρχαίου αυτών μεγαλείου, σμικρυθέντες δια των πλασμάτων της μυθολογίας, οι παντοδύναμοι ούτοι θεοί δεν ήσαν εις τα μάτια του λαού, παρά οι δύο υιοί του Διός και της Λήδας, οι δύο δίδυμοι: Κάστωρ και Πολυδεύκης.
10-Ο μυστικισμός εν τη λατρείς των Καβείρων εισήχθη κατά την αυτήν εποχήν, καθ ην και η της Δήμητρος εν Ελευσίνι και υπό την επίδρασιν των αυτών αίτιων.
Αλλ' αργότερον, τόσον εις τον Έλληνικόν κόσμον γενικώς και τάς νήσους του Θρακικού Πελάγους, Ιδίως, οπότε επεκτείνεται η υπεροχή των Αθηνών, τα μυστήρια των δύο γειτονικών νήσων της Λήμνου και Σαμοθράκης, παρουσιάζουν μικρόν ενδιαφέρον.
Ο τύπος των μυστηρίων και αι τελεταί της μυήσεως, ουσιωδώς ήσαν αι αύταί, ανάγονται δε εις τας Ιδίας φιλοσοφικάς και θρησκευτικός αρχάς. Εάν δε πιστεύσωμεν τον Ιάμβλιχον, τα Καβείρια μυστήρια ενείχον και φιλοσοφικήν τίνα βάσιν, εκ της οποίας ο Πυθαγόρας ήντλησε μέρος των θεωριών του. Κατά την Μακεδονικήν και Αλεξανδρι νύν εποχήν, ανοικοδομήθησαν μεγαλοπρεπώς τα Ιερά της νήσου.
Τα σωζόμενα δε αυτών ερείπια εμελετήθησαν επισταμένως και ανασκαφαί εγένοντο κατ επανάληψιν. Κατά τάς ανασκαφάς ταύτας, μόνον τα ίχνη ενός κτιρίου αρχαιοτέρου του Φιλίππου ανεκαλύφθησαν, και τριών άλλων ναών πλησίον αλλήλων κειμένων πολύ πολυτελέστερων του πρώτου και αναγομένων εις τους χρόνους του Μεγ. Αλεξάνδρου.
Εκ τούτων όμως δύο είναι τα σπουδαιότερα των ανακαλυφθέντων, τα όποια και λεπτομερέστερον εμελετήθησαν : ένα σχήματος στρογγυλού και εστεγασμένον Μ ωδείον χρησίμευαν πιθανώς δια μυστικά θέματα, τα όποια εγίνοντο κατά τας μυήσεις και ιδρυθέν υπό της Αρσινόης εις ανάμνησιν του ασύλου, το όποιον εύρεν εκεί, και άλλος μέγας ναός δωρικού ρυθμού, ο λεγόμενος των Ανακτόρων, όπως και εις την Ελευσίνα.
Επίσης το πλείστον των επιγραφών πού ευρέθησαν εν Σαμοθράκη ανάγονται εις τους Μακεδόνικους και Ρωμαϊκούς χρόνους.
Εκ τούτων πληροφορούμεθα ποιαι πολιτείαι έπεμπον θεωρούς κατά την ετησίαν των θεών πανήγυριν, ως και τα ονόματα των πόλεων, εκ των οποίων προήρχοντο οι προσκυνηταί, όπως : το Δίον εν Μακεδονία, η Θάσος, τα Αβδηρα, η Μαρώνεια, η Κύζικος, η Αβυδος, η Δάρδανος, η Έφεσος, η Κύμη, αι Κλαζομεναί, η Τέως, η Κολοφών, τα Αλάβαντα της Καρίας, η Κέραμος της Καρίας, η Κως, η Αστυπάλαια και αλλαι.
Εκ των σχετικώς απομεμακρυσμένων χωρών μόνον εκ Γόρτυνος της Κρήτης, εν Ηλιδος και της Ρώμης προσήρχοντο προσκυνηταί. Οι Ρωμαίοι μάλιστα προσκυνηταί ήσαν πολυαριθμότεροι, πλείσται δε επιγραφαί λατινιστί σώζονται εις ανάμνησιν της μυήσεως αυτών.
Η Σαμοθράκη θεωρείται υπ αυτών ως εθνικόν τι ιερόν, καθ όσον οι ιερείς της νήσου επιτηδείως εκαλλιέργησαν και διέδωσαν την πίστιν ότι οι εφέστιοι θεοί (Penates) της Ρώμης, είναι οι ίδιοι με τους θεούς της Σαμοθράκης, μετενεχθέντες υπό του Δαρδάνου εις Τροίαν, έκείφεν δε υπό του Λίνείου εις Ρώμην μετά την καταστροφήν του Ιλίου.
Τούτου ένεκα σπουδαίαι προσωπικότητες της Ρώμης, επροθυμοποιούντο να μυηθούν μάλλον εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, παρά εις τα Ελευσίνια. Ο Μάρκελλος, ο όποιος εδώρησε πλουσιώτατα δώρα εις τα ιερά της Σαμοθράκης, ο Κικέρων και ο Ουάρρων αναφέρονται μεταξύ των επισκεπτών αυτών.
Ο Βακώνιος κατά την εκστρατείαν του Λουκούλλου εναντίον του Μιθριδάτου δια να ανακόψει τον δρόμον του εις Σαμοθράκην, όπως παρευρέθη κατά την μεγάλην ετησίαν εορτήν και συμμετάσχη αυτής, έδωκε καιρόν εις τον βασιλέα του Πόντου να διαφυγή.
Ο Γερμανικός απεφάσισε και αυτός να μυηθεί κατά το 18 μ. Χ. αλλά ενάντιοι άνεμοι πνεύσαντες δεν επέτρεψαν εις αυτόν να προσορμισθώ εις την νήσον.
Ενταύθα δια πρώτην φοράν συνηντή θησαν ο Φίλιππος ο Μακεδών και η Ολυμπιάς κατά την μύησιν και ερωτεύθησαν.
Αλλ' αργότερον, τόσον εις τον Έλληνικόν κόσμον γενικώς και τάς νήσους του Θρακικού Πελάγους, Ιδίως, οπότε επεκτείνεται η υπεροχή των Αθηνών, τα μυστήρια των δύο γειτονικών νήσων της Λήμνου και Σαμοθράκης, παρουσιάζουν μικρόν ενδιαφέρον.
Ο τύπος των μυστηρίων και αι τελεταί της μυήσεως, ουσιωδώς ήσαν αι αύταί, ανάγονται δε εις τας Ιδίας φιλοσοφικάς και θρησκευτικός αρχάς. Εάν δε πιστεύσωμεν τον Ιάμβλιχον, τα Καβείρια μυστήρια ενείχον και φιλοσοφικήν τίνα βάσιν, εκ της οποίας ο Πυθαγόρας ήντλησε μέρος των θεωριών του. Κατά την Μακεδονικήν και Αλεξανδρι νύν εποχήν, ανοικοδομήθησαν μεγαλοπρεπώς τα Ιερά της νήσου.
Τα σωζόμενα δε αυτών ερείπια εμελετήθησαν επισταμένως και ανασκαφαί εγένοντο κατ επανάληψιν. Κατά τάς ανασκαφάς ταύτας, μόνον τα ίχνη ενός κτιρίου αρχαιοτέρου του Φιλίππου ανεκαλύφθησαν, και τριών άλλων ναών πλησίον αλλήλων κειμένων πολύ πολυτελέστερων του πρώτου και αναγομένων εις τους χρόνους του Μεγ. Αλεξάνδρου.
Εκ τούτων όμως δύο είναι τα σπουδαιότερα των ανακαλυφθέντων, τα όποια και λεπτομερέστερον εμελετήθησαν : ένα σχήματος στρογγυλού και εστεγασμένον Μ ωδείον χρησίμευαν πιθανώς δια μυστικά θέματα, τα όποια εγίνοντο κατά τας μυήσεις και ιδρυθέν υπό της Αρσινόης εις ανάμνησιν του ασύλου, το όποιον εύρεν εκεί, και άλλος μέγας ναός δωρικού ρυθμού, ο λεγόμενος των Ανακτόρων, όπως και εις την Ελευσίνα.
Επίσης το πλείστον των επιγραφών πού ευρέθησαν εν Σαμοθράκη ανάγονται εις τους Μακεδόνικους και Ρωμαϊκούς χρόνους.
Εκ τούτων πληροφορούμεθα ποιαι πολιτείαι έπεμπον θεωρούς κατά την ετησίαν των θεών πανήγυριν, ως και τα ονόματα των πόλεων, εκ των οποίων προήρχοντο οι προσκυνηταί, όπως : το Δίον εν Μακεδονία, η Θάσος, τα Αβδηρα, η Μαρώνεια, η Κύζικος, η Αβυδος, η Δάρδανος, η Έφεσος, η Κύμη, αι Κλαζομεναί, η Τέως, η Κολοφών, τα Αλάβαντα της Καρίας, η Κέραμος της Καρίας, η Κως, η Αστυπάλαια και αλλαι.
Εκ των σχετικώς απομεμακρυσμένων χωρών μόνον εκ Γόρτυνος της Κρήτης, εν Ηλιδος και της Ρώμης προσήρχοντο προσκυνηταί. Οι Ρωμαίοι μάλιστα προσκυνηταί ήσαν πολυαριθμότεροι, πλείσται δε επιγραφαί λατινιστί σώζονται εις ανάμνησιν της μυήσεως αυτών.
Η Σαμοθράκη θεωρείται υπ αυτών ως εθνικόν τι ιερόν, καθ όσον οι ιερείς της νήσου επιτηδείως εκαλλιέργησαν και διέδωσαν την πίστιν ότι οι εφέστιοι θεοί (Penates) της Ρώμης, είναι οι ίδιοι με τους θεούς της Σαμοθράκης, μετενεχθέντες υπό του Δαρδάνου εις Τροίαν, έκείφεν δε υπό του Λίνείου εις Ρώμην μετά την καταστροφήν του Ιλίου.
Τούτου ένεκα σπουδαίαι προσωπικότητες της Ρώμης, επροθυμοποιούντο να μυηθούν μάλλον εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, παρά εις τα Ελευσίνια. Ο Μάρκελλος, ο όποιος εδώρησε πλουσιώτατα δώρα εις τα ιερά της Σαμοθράκης, ο Κικέρων και ο Ουάρρων αναφέρονται μεταξύ των επισκεπτών αυτών.
Ο Βακώνιος κατά την εκστρατείαν του Λουκούλλου εναντίον του Μιθριδάτου δια να ανακόψει τον δρόμον του εις Σαμοθράκην, όπως παρευρέθη κατά την μεγάλην ετησίαν εορτήν και συμμετάσχη αυτής, έδωκε καιρόν εις τον βασιλέα του Πόντου να διαφυγή.
Ο Γερμανικός απεφάσισε και αυτός να μυηθεί κατά το 18 μ. Χ. αλλά ενάντιοι άνεμοι πνεύσαντες δεν επέτρεψαν εις αυτόν να προσορμισθώ εις την νήσον.
Ενταύθα δια πρώτην φοράν συνηντή θησαν ο Φίλιππος ο Μακεδών και η Ολυμπιάς κατά την μύησιν και ερωτεύθησαν.
11-Η Καβειρική λατρεία, φαίνεται ότι ήτο αρκετά γνωστή και εις αρκετά αρχαίαν εποχήν εις Ετρουρίαν της Ιταλίας, ως μαρτυρούν ανακαλυφθέντα Ετρουσκικά κάτοπτρα εν Σαμοθράκη.
Επίσης διαδεδομένη ήτο εις Θεσσαλονίκην, η οποία υπήρξε κέντρον σπουδαίας Καβειρικής λατρείας όπου και εορταί και αγώνες ετελούντο καλούμενοι "Καβεέρια", Καβείρια Πύθια" και "Καβείρια επινίχιο.", και αλλαχού.
Τοιαύτη τέλος ήτο η διάδοσις αυτών και η λατρεία, ώστε και επί των χρόνων ακόμη του Λιβανίου, κατά τον τέταρτον μ.Χ. αιώνα. τα μυστήρια της Σαμοθράκης εξηκολούθουν να τελώνται κανονικώς και μετά της αυτής εύκλείας.
Αι πληροφορίαι ημών περί των μυστηρίων της Σαμοθράκης δεν είναι πολλαί. Γνωρίζομεν μόνον ότι των μυστηρίων προστατο πολυάριθμος εκκλησιαστική ιεραρχία, της οποίας ηγείτο ο βασιλεύς, αναφερόμενος εις τας επιγραφάς και ως πρώτος δικαστής της νήσου, πιθανώς ο αυτός με τον ιεροφάντην.
Οπως δε εις όλας τας μυήσεις, ούτω και εδώ προηγείτο η εκτέλεσις σπουδαίων καθαρτικών διατυπώσεων, τας οποίας διεξήγεν είδικός ιερεύς "Κόης η Κοίης" καλούμενος, εις το όνομα του οποίου αποδίδεται η σημασία του καθαριστού. Ούτος υπέβαλλε τους μυουμένους εις αληθή εξομολόγησιν και αποκάλυψιν των αμαρτιών αυτών.
Ο ναός των Καβείρων επίσης εξυπηρετείτο υπό πολυαρίθμου προσωπικού ιερέων, των οποίων τα αξιώματα ήσαν κληρονομικά, ενώ δε εις τα Ελευσίνια μυστήρια οι πιστοί έγίνοντο δεκτοί μόνον άπαξ του έτους και εις ωρισμένην εποχήν, εν Σαμοθράκη η μύησις εγίνετο καθ όλην την διάρκειαν του έτους, μάλιστα δε κατά τους εαρινούς μήνας.
Εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπως και τα Ελευσίνια, δεν υπήρχε κατηχητική ούτε δογματική διδασκαλία. Το πάν συνίστατο εις σύνολον τι θεσμών, περιβαλλόμενων υπό δεισιδαίμονος σεβασμού, αυστηρώς αποκρυπτομένων από των βέβηλων δι απορρήτου και αυστηρότατου νόμου.
Επίσης εις τελετάς και ιερά θεάματα, συνδεόμενα υπό αίνιγματωδών εκφράσεων (όρώμενα και θεώμενα), εκ των οποίων η ευφυα του μυουμένου έπρεπε να έξαγάγη και κατάλληλον εννοιαν,
Κατά τάς τελετάς ταύτας και τα θεώμενα, απηγγέλλοντο και τα αληθή των θεών ονόματα, άγνωστα και απόκρυφα εις τους κοινούς ανθρωπους.
Πλην των ανδρών ηδύναντο να μυηθούν και γυναίκες και παίδες. Το σημείον δε των μυουμένων ήτο ερυθρά τις ταινία περιβάλλουσα το μέτωπον. 01 δε κατά τας τελετάς των Καβειρίων μυστηρίων υπηρετούντες παίδες, ωνομάζοντο Κάδωλοι η Κάδονλοι..
Εκ των διασωθεισών επιγραφών μανθάνομεν ότι ύπήρχον δύο τάξεις μυστών, δύο, ούτως είπείν, βαθμοί μυήσεως.
Πρώτον : Οι "άτελος μνάται".
Δεύτερον: Οι καλούμενοι "ευσεβείς μύσται" άντιστοι χούντες προς τους Επόπτας των Ελευσίνιων μυστηρίων και τους Πρωτομύ στας της Αδνανίας, και οι όποιοι είχον το δικαίωμα να συμμετέχουν εις τάς μυστηριώδεις τελετάς.
Τα εμβλήματα των μυστών της Σαμοθράκης ήσαν στέφανος εκ κλάδου ελαίας και ταινία πορφυρά, δια της οποίας περιέδενον την κεφαλήν δίκη ν κρηδέμνου.
Επίστευον δε ότι το κόσμημα τούτο ήτο δυνατόν και αποτελεσματικόν αλεξίκακον δια τον μυηθένια.
Ο Οδυσσεύς, όταν εναυάγησε, ως εκ θαύματος εσώθη, διότι έφερε περί την οσφύν του την ταινίαν ταύτην. Ο Αγαμέμνων δια να καθησύχαση τους στασιάσαντας στρατιώτας του, ενεφανίσθη ενώπιον των, φέρων την θαυματονργόν ταύτην ταινίαν.
Πράγματι δε, ως δια μαγείας, κατέπαυσεν η στάσις.
Πράγματι δε η μύησις παρείχεν εις τους μυουμένους το προνόμιον να επικαλούνται τους Κάβειρους μετά αληθινά αυτών ονόματα και να απευθύνουν εις τους θεούς όνομαστικήν και παντοδύναμον επίκλησιν, έχουσαν ως αποτέλεσμα την βεβαίαν αυτών και ασφαλή επικουρίαν εν περιπτώσει κινδύνου.
Η επικουρία αυτή ήτο όμως και τε λεσφόρος, Ιδίως δε εις τους εν τη θαλασσή κινδυνεύοντας, καθ όσον επεκράτει η ιδέα, ότι τα πυρά των Διοσκούρων, είναι η εμφάνισις αυτών τούτων των Καβείρων. Η Ιδέα δε αυτή ήτο γενικώς διαδεδομένη εις τους ναυτιλλομένους.Ο Αθηναίος μάλιστα μνημονεύει και αφιέρωσιν τίνα εις τους θεούς τούτους, οι όποιοι ώνομάζοντο και "πομπίλοι".
Διόδωρος ο Σικελιώτης αποδίδει εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης την ιδιότητα να καθιστούν τον μυούμενον καλλίτερον και ηθικώτερον, καθ όσον μόνον η υλική της ζωής του ανθρώπου προστασία δεν αποτελεί και την βελτίωσιν αυτού, "ιαβεβαίωται ο η τούτων των θεών επιφάνεια, λέγει, και παράδοξος εν κινδύνοις βοήθεια τοις επικαλεσαμένοις των μυηθέντων.
Γίνεσθαι δε φασί και ευσεβέστερους και δικαιότερους και κατά παν βελτίονας εαυτών τους των μυστηρίων κοινωνήσαντας. Διό και των αρχαίων ηρώων τε και ημιθέων τους επιφανέστατους πεφιλοτιμήσθαι μεταλαβείν της τελετής. Και γαρ Ιάσονα και Διοσκούρους, έτι ο Ήρακλέα και Ορφέα μυηθέντας επιτυχείν εν πάσαις τας στρατείαις, δια την των θεών τούτων έπιφάνειαν" (V, 49).
Επίσης διαδεδομένη ήτο εις Θεσσαλονίκην, η οποία υπήρξε κέντρον σπουδαίας Καβειρικής λατρείας όπου και εορταί και αγώνες ετελούντο καλούμενοι "Καβεέρια", Καβείρια Πύθια" και "Καβείρια επινίχιο.", και αλλαχού.
Τοιαύτη τέλος ήτο η διάδοσις αυτών και η λατρεία, ώστε και επί των χρόνων ακόμη του Λιβανίου, κατά τον τέταρτον μ.Χ. αιώνα. τα μυστήρια της Σαμοθράκης εξηκολούθουν να τελώνται κανονικώς και μετά της αυτής εύκλείας.
Αι πληροφορίαι ημών περί των μυστηρίων της Σαμοθράκης δεν είναι πολλαί. Γνωρίζομεν μόνον ότι των μυστηρίων προστατο πολυάριθμος εκκλησιαστική ιεραρχία, της οποίας ηγείτο ο βασιλεύς, αναφερόμενος εις τας επιγραφάς και ως πρώτος δικαστής της νήσου, πιθανώς ο αυτός με τον ιεροφάντην.
Οπως δε εις όλας τας μυήσεις, ούτω και εδώ προηγείτο η εκτέλεσις σπουδαίων καθαρτικών διατυπώσεων, τας οποίας διεξήγεν είδικός ιερεύς "Κόης η Κοίης" καλούμενος, εις το όνομα του οποίου αποδίδεται η σημασία του καθαριστού. Ούτος υπέβαλλε τους μυουμένους εις αληθή εξομολόγησιν και αποκάλυψιν των αμαρτιών αυτών.
Ο ναός των Καβείρων επίσης εξυπηρετείτο υπό πολυαρίθμου προσωπικού ιερέων, των οποίων τα αξιώματα ήσαν κληρονομικά, ενώ δε εις τα Ελευσίνια μυστήρια οι πιστοί έγίνοντο δεκτοί μόνον άπαξ του έτους και εις ωρισμένην εποχήν, εν Σαμοθράκη η μύησις εγίνετο καθ όλην την διάρκειαν του έτους, μάλιστα δε κατά τους εαρινούς μήνας.
Εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπως και τα Ελευσίνια, δεν υπήρχε κατηχητική ούτε δογματική διδασκαλία. Το πάν συνίστατο εις σύνολον τι θεσμών, περιβαλλόμενων υπό δεισιδαίμονος σεβασμού, αυστηρώς αποκρυπτομένων από των βέβηλων δι απορρήτου και αυστηρότατου νόμου.
Επίσης εις τελετάς και ιερά θεάματα, συνδεόμενα υπό αίνιγματωδών εκφράσεων (όρώμενα και θεώμενα), εκ των οποίων η ευφυα του μυουμένου έπρεπε να έξαγάγη και κατάλληλον εννοιαν,
Κατά τάς τελετάς ταύτας και τα θεώμενα, απηγγέλλοντο και τα αληθή των θεών ονόματα, άγνωστα και απόκρυφα εις τους κοινούς ανθρωπους.
Πλην των ανδρών ηδύναντο να μυηθούν και γυναίκες και παίδες. Το σημείον δε των μυουμένων ήτο ερυθρά τις ταινία περιβάλλουσα το μέτωπον. 01 δε κατά τας τελετάς των Καβειρίων μυστηρίων υπηρετούντες παίδες, ωνομάζοντο Κάδωλοι η Κάδονλοι..
Εκ των διασωθεισών επιγραφών μανθάνομεν ότι ύπήρχον δύο τάξεις μυστών, δύο, ούτως είπείν, βαθμοί μυήσεως.
Πρώτον : Οι "άτελος μνάται".
Δεύτερον: Οι καλούμενοι "ευσεβείς μύσται" άντιστοι χούντες προς τους Επόπτας των Ελευσίνιων μυστηρίων και τους Πρωτομύ στας της Αδνανίας, και οι όποιοι είχον το δικαίωμα να συμμετέχουν εις τάς μυστηριώδεις τελετάς.
Τα εμβλήματα των μυστών της Σαμοθράκης ήσαν στέφανος εκ κλάδου ελαίας και ταινία πορφυρά, δια της οποίας περιέδενον την κεφαλήν δίκη ν κρηδέμνου.
Επίστευον δε ότι το κόσμημα τούτο ήτο δυνατόν και αποτελεσματικόν αλεξίκακον δια τον μυηθένια.
Ο Οδυσσεύς, όταν εναυάγησε, ως εκ θαύματος εσώθη, διότι έφερε περί την οσφύν του την ταινίαν ταύτην. Ο Αγαμέμνων δια να καθησύχαση τους στασιάσαντας στρατιώτας του, ενεφανίσθη ενώπιον των, φέρων την θαυματονργόν ταύτην ταινίαν.
Πράγματι δε, ως δια μαγείας, κατέπαυσεν η στάσις.
Πράγματι δε η μύησις παρείχεν εις τους μυουμένους το προνόμιον να επικαλούνται τους Κάβειρους μετά αληθινά αυτών ονόματα και να απευθύνουν εις τους θεούς όνομαστικήν και παντοδύναμον επίκλησιν, έχουσαν ως αποτέλεσμα την βεβαίαν αυτών και ασφαλή επικουρίαν εν περιπτώσει κινδύνου.
Η επικουρία αυτή ήτο όμως και τε λεσφόρος, Ιδίως δε εις τους εν τη θαλασσή κινδυνεύοντας, καθ όσον επεκράτει η ιδέα, ότι τα πυρά των Διοσκούρων, είναι η εμφάνισις αυτών τούτων των Καβείρων. Η Ιδέα δε αυτή ήτο γενικώς διαδεδομένη εις τους ναυτιλλομένους.Ο Αθηναίος μάλιστα μνημονεύει και αφιέρωσιν τίνα εις τους θεούς τούτους, οι όποιοι ώνομάζοντο και "πομπίλοι".
Διόδωρος ο Σικελιώτης αποδίδει εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης την ιδιότητα να καθιστούν τον μυούμενον καλλίτερον και ηθικώτερον, καθ όσον μόνον η υλική της ζωής του ανθρώπου προστασία δεν αποτελεί και την βελτίωσιν αυτού, "ιαβεβαίωται ο η τούτων των θεών επιφάνεια, λέγει, και παράδοξος εν κινδύνοις βοήθεια τοις επικαλεσαμένοις των μυηθέντων.
Γίνεσθαι δε φασί και ευσεβέστερους και δικαιότερους και κατά παν βελτίονας εαυτών τους των μυστηρίων κοινωνήσαντας. Διό και των αρχαίων ηρώων τε και ημιθέων τους επιφανέστατους πεφιλοτιμήσθαι μεταλαβείν της τελετής. Και γαρ Ιάσονα και Διοσκούρους, έτι ο Ήρακλέα και Ορφέα μυηθέντας επιτυχείν εν πάσαις τας στρατείαις, δια την των θεών τούτων έπιφάνειαν" (V, 49).
12-Δια τούτο πολλοί εκ των μελετητών των Καβειρίων μυστηρίων, εκφράζονται, ουχί και απιθάνως, ότι εις τους μυουμένους, γινομένου λόγου περί της μετά θάνατον ζωής, παρέσχοντο αι ελπίδες καλυτέρας ζωής, και ότι οι συμμετέχοντες αυτών εσχημάτιζον όχι την ελπίδα, αλλά την πεποίθησιν ότι εξησφάλιζον ούτω βίον ευδαίμονα και μακάριον εν τη άλλη ζωή.
Κατά τίνα μύθον, η Αγγελος, θυγάτηρ του Διός και της Ηρας, έκλεψε παρά της μητρός της και εδώρησεν εις την Ευρώπην το μύρον αυτής, οπόθεν, κατά τον μύθον, και το λευκόν χρώμα των κατοίκων της Ευρώπης.
Η Αγγελος, φοβηθείσα την οργήν της μητρός της, κατέφυγε πρώτον εις τον οίκον γυναικός προ ολίγου τεκούσης, κατόπιν δε εις νεκρώσιμόν τίνα πομπήν.
Τότε ο Ζευς παρήγγειλεν εις τους Κάβειρους να οδηγήσουν αυτήν εις τας όχθας του Αχέροντος ποταμού προς καθαρμόν, εκεί δε μετά τον καθαρμόν απέβη Εκάτη.
Κατά τον μύθον λοιπόν τούτον, βλέπομεν ότι οι Κάβειροι σχετίζονται με το βασίλειον του Πλούτωνος και τους ύποχθονίους θεούς.
Επί του ζητήματος τούτου οι αρχαίοι συγγραφείς σιωπούν. Δια τούτο καταφεύγομεν εις την μαρτυρίαν των μνημείων.
Επί τίνος αγγείου, περίφημου και γνωστότατου εις τους αρχαιολόγους (της Συλλογής του Δουκός De Blacas), εικονίζονται σκηναί του οδού σχεδιασθείσαι υπό την έμπνευσιν του ορφισμού, και αι οποίαι προφανώς φέρουσαι μυστικόν χαρακτήρα, σχετίζονται υπό των αρχαιολόγων προς τα μυστήρια της Σαμοθράκης.
Επί του αγγείου τούτου απεικονίζονται αι Καβειρικα θεότητες υπό Έλληνικήν μορφήν. Εις το κέντρον παρίσταται μέγα δένδρον, του οποίου αι ρίζαι είναι βυθισμένοι εις τον Άδην, οι δε κλάδοι του επεκτείνονται προς τα άνω, όπου υπάρχουν αι Καβειρικαι θεότητες : Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος, παριστάμενοι υπό την μορφήν της Αφροδίτης, την οποίαν συνοδεύει ο Ερως, και την μορφήν του Πάνος και του Έρμου.
Κατά τους αρχαιολόγους, το δένδρον τούτο της εικόνος, το κατέχον το κέντρον αυτής και παριστάνον τον Ουρανόν και τον Άδην, είναι το δένδρον του κόσμου, το όποιον τόσον σπουδαίον διαδραματίζει πρόσωπον εις τους μύθους όλων των κλάδων της Αρίας φυλής. Του δένδρου τούτου τους μεν κλάδους αποτελούν τα νέφη του Ουρανού, τους δε καρπούς αυτού το πυρ του κεραυνού.
Κάτωθεν παρίσταται ο Ιθυφαλλικός Ερμής και αγένειος τις θεός εστεμμένος δια του μυστικού και επιταφίου μύρτου, εκπροσωπών τάς υποχθονίους χώρας, εις το πρόσωπον του οποίου ευκόλως αναγνωρίζεται ο Διόνυσος.
Ο Αδης είναι ο Αξιόκερσος των μυστηρίων. Δεξιό του δένδρου και του Έρμου, φαίνεται ο Ορφεύς, ο όποιος ενταύθα εκτελεί χρέη κατ' εξοχήν μυσταγωγού, ως διδάσκαλος δε της φερωνύμου αιρέσεως καλλίτερον η άλλαχού δύναται να κατέχη θέσιν εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης.
Δια της αριστεράς χειρός κρατεί δι αλύσσεως τον τρικέφαλον Κέρβερον, έτοιμον να ορμήσει, δια δε της δεξιάς προσφέρει την κιθάραν του εις εφηβόν τίνα, ο όποιος εκ του αντιθέτου μέρους, όπου το δένδρον και ο Έρμης, τείνει την χείρα, ίνα λαβή αυτήν.
Ο έφηβος ούτος είναι ο μυούμενος, τον όποιον ο Ορφεύς υποδέχεται εις την άλλην ζωήν. Γέρων δε τις, πατήρ η παιδαγωγός συνοδεύει τον νεανίαν, και φαίνεται συνιστών αυτόν εις τον αοιδόν της Θράκης. Όπισθεν του Ορφέως απεικονίζεται η Ευρυδίκη, καθήμενη επί πέτρας υπό δενδρύλλιον, το όποιον, πιθανώς, παριστάνει το άλσος της Περσεφόνης, την κατοικίαν των μετηλαχότων και στρέφει την κεφαλήν, Τα δη την σκηνήν της υποδοχής του νέου.
Ο τεχνίτης της εικόνος ταύτης, πιθανώτατα ενεπνεύσθη εκ της μυστικής εικόνος του Αδου, την οποίαν εζωγράφησεν ο Πολύγνωστος εν την Λέσχη των Δελφών, την οποίαν μνημονεύει ο Παυσανίας εις τα Φωκικά του (Χ, 30).
Εκ των ανακαλυφθεισών επιγραφών της Σαμοθράκης, πληροφορούμεθα δη αι μυήσεις εγίνοντο καθ όλον το έτος. Οι μυηθέντες μάλιστα Ρωμαίοι εφρόντισαν να αναφέρουν και την ημερομηνίαν της μυήσεώς των.
Εξ αυτών λοιπόν μανθάνομεν δη εγίνοντο δεκτοί ως απλοί και ευσεβείς μύσται κατά πάντα μήνα του έτους, Ιδίως δε από του Μαου μέχρι του Σεπτεμβρίου. Ουχ ήττον ετελείτο και ετήσιος μεγάλη εορτή, διαρκούσα εννέα ημέρας, μετά πάσης μεγαλοπρέπειας, καθ ην επέμποντο αι θεωρίαι των Ελληνικών πόλεων, ιδίως δε κατά τας θερμοτέρας ημέρας του έτους, ήτοι κατά το τέλος Ιουλίου τας αρχάς Αυγούστου. Κατά την διάρκειαν δε της ετησίας ταύτης εορτής, πάσα πυρά εσβέννυτο εν Σαμοθράκη και ελάμβανον νέαν εκ Δήλου.
Ένοπλοι ορχήσεις ανάλογοι προς τας των Κουρητών εγίνοντο, υπενθυμίζουσαι την εν Μικρα Ασία, μάλιστα δε εν Φρυγή λατρείαν της Κυβέλης. Οι θρησκευτικοί λειτουργοί οι τελούντες τους πυρρίχιους τούτους χορούς έκαλούντο "2?άοι", τους οποίους οι Ρωμαίοι εθεώρουν ως προγόνους των Ιδικών των "Σαλίων" (Salii),
Εν Σαμοθράκη υπήρχε και Μαντείον των Καβείρων, το όποιον συνεβουλεύθη και αυτός ο Αύσανδρος κατά την μύησίν του.
Κατά τίνα μύθον, η Αγγελος, θυγάτηρ του Διός και της Ηρας, έκλεψε παρά της μητρός της και εδώρησεν εις την Ευρώπην το μύρον αυτής, οπόθεν, κατά τον μύθον, και το λευκόν χρώμα των κατοίκων της Ευρώπης.
Η Αγγελος, φοβηθείσα την οργήν της μητρός της, κατέφυγε πρώτον εις τον οίκον γυναικός προ ολίγου τεκούσης, κατόπιν δε εις νεκρώσιμόν τίνα πομπήν.
Τότε ο Ζευς παρήγγειλεν εις τους Κάβειρους να οδηγήσουν αυτήν εις τας όχθας του Αχέροντος ποταμού προς καθαρμόν, εκεί δε μετά τον καθαρμόν απέβη Εκάτη.
Κατά τον μύθον λοιπόν τούτον, βλέπομεν ότι οι Κάβειροι σχετίζονται με το βασίλειον του Πλούτωνος και τους ύποχθονίους θεούς.
Επί του ζητήματος τούτου οι αρχαίοι συγγραφείς σιωπούν. Δια τούτο καταφεύγομεν εις την μαρτυρίαν των μνημείων.
Επί τίνος αγγείου, περίφημου και γνωστότατου εις τους αρχαιολόγους (της Συλλογής του Δουκός De Blacas), εικονίζονται σκηναί του οδού σχεδιασθείσαι υπό την έμπνευσιν του ορφισμού, και αι οποίαι προφανώς φέρουσαι μυστικόν χαρακτήρα, σχετίζονται υπό των αρχαιολόγων προς τα μυστήρια της Σαμοθράκης.
Επί του αγγείου τούτου απεικονίζονται αι Καβειρικα θεότητες υπό Έλληνικήν μορφήν. Εις το κέντρον παρίσταται μέγα δένδρον, του οποίου αι ρίζαι είναι βυθισμένοι εις τον Άδην, οι δε κλάδοι του επεκτείνονται προς τα άνω, όπου υπάρχουν αι Καβειρικαι θεότητες : Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος, παριστάμενοι υπό την μορφήν της Αφροδίτης, την οποίαν συνοδεύει ο Ερως, και την μορφήν του Πάνος και του Έρμου.
Κατά τους αρχαιολόγους, το δένδρον τούτο της εικόνος, το κατέχον το κέντρον αυτής και παριστάνον τον Ουρανόν και τον Άδην, είναι το δένδρον του κόσμου, το όποιον τόσον σπουδαίον διαδραματίζει πρόσωπον εις τους μύθους όλων των κλάδων της Αρίας φυλής. Του δένδρου τούτου τους μεν κλάδους αποτελούν τα νέφη του Ουρανού, τους δε καρπούς αυτού το πυρ του κεραυνού.
Κάτωθεν παρίσταται ο Ιθυφαλλικός Ερμής και αγένειος τις θεός εστεμμένος δια του μυστικού και επιταφίου μύρτου, εκπροσωπών τάς υποχθονίους χώρας, εις το πρόσωπον του οποίου ευκόλως αναγνωρίζεται ο Διόνυσος.
Ο Αδης είναι ο Αξιόκερσος των μυστηρίων. Δεξιό του δένδρου και του Έρμου, φαίνεται ο Ορφεύς, ο όποιος ενταύθα εκτελεί χρέη κατ' εξοχήν μυσταγωγού, ως διδάσκαλος δε της φερωνύμου αιρέσεως καλλίτερον η άλλαχού δύναται να κατέχη θέσιν εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης.
Δια της αριστεράς χειρός κρατεί δι αλύσσεως τον τρικέφαλον Κέρβερον, έτοιμον να ορμήσει, δια δε της δεξιάς προσφέρει την κιθάραν του εις εφηβόν τίνα, ο όποιος εκ του αντιθέτου μέρους, όπου το δένδρον και ο Έρμης, τείνει την χείρα, ίνα λαβή αυτήν.
Ο έφηβος ούτος είναι ο μυούμενος, τον όποιον ο Ορφεύς υποδέχεται εις την άλλην ζωήν. Γέρων δε τις, πατήρ η παιδαγωγός συνοδεύει τον νεανίαν, και φαίνεται συνιστών αυτόν εις τον αοιδόν της Θράκης. Όπισθεν του Ορφέως απεικονίζεται η Ευρυδίκη, καθήμενη επί πέτρας υπό δενδρύλλιον, το όποιον, πιθανώς, παριστάνει το άλσος της Περσεφόνης, την κατοικίαν των μετηλαχότων και στρέφει την κεφαλήν, Τα δη την σκηνήν της υποδοχής του νέου.
Ο τεχνίτης της εικόνος ταύτης, πιθανώτατα ενεπνεύσθη εκ της μυστικής εικόνος του Αδου, την οποίαν εζωγράφησεν ο Πολύγνωστος εν την Λέσχη των Δελφών, την οποίαν μνημονεύει ο Παυσανίας εις τα Φωκικά του (Χ, 30).
Εκ των ανακαλυφθεισών επιγραφών της Σαμοθράκης, πληροφορούμεθα δη αι μυήσεις εγίνοντο καθ όλον το έτος. Οι μυηθέντες μάλιστα Ρωμαίοι εφρόντισαν να αναφέρουν και την ημερομηνίαν της μυήσεώς των.
Εξ αυτών λοιπόν μανθάνομεν δη εγίνοντο δεκτοί ως απλοί και ευσεβείς μύσται κατά πάντα μήνα του έτους, Ιδίως δε από του Μαου μέχρι του Σεπτεμβρίου. Ουχ ήττον ετελείτο και ετήσιος μεγάλη εορτή, διαρκούσα εννέα ημέρας, μετά πάσης μεγαλοπρέπειας, καθ ην επέμποντο αι θεωρίαι των Ελληνικών πόλεων, ιδίως δε κατά τας θερμοτέρας ημέρας του έτους, ήτοι κατά το τέλος Ιουλίου τας αρχάς Αυγούστου. Κατά την διάρκειαν δε της ετησίας ταύτης εορτής, πάσα πυρά εσβέννυτο εν Σαμοθράκη και ελάμβανον νέαν εκ Δήλου.
Ένοπλοι ορχήσεις ανάλογοι προς τας των Κουρητών εγίνοντο, υπενθυμίζουσαι την εν Μικρα Ασία, μάλιστα δε εν Φρυγή λατρείαν της Κυβέλης. Οι θρησκευτικοί λειτουργοί οι τελούντες τους πυρρίχιους τούτους χορούς έκαλούντο "2?άοι", τους οποίους οι Ρωμαίοι εθεώρουν ως προγόνους των Ιδικών των "Σαλίων" (Salii),
Εν Σαμοθράκη υπήρχε και Μαντείον των Καβείρων, το όποιον συνεβουλεύθη και αυτός ο Αύσανδρος κατά την μύησίν του.
13-Έκτος της Σαμοθράκης, η λατρεία των Καβείρων ήτο διαδεδομένη και εν Βοιωτία όπου παρά τάς Θήβας υπήρχε, καθώς αναφέρει ο Παυσανίας εις τα Βοιωτικά του (IX, 25, 5) ιερόν άλσος τιμώμενον έπ ονόματι της "Καβειρίας Δήμητρας" και της "Κόρης" πλησίον δε αυτού, περί τα επτά στάδια, επιφανές ιερόν των Καβείρων, το όποιον ανακαλυφθέν και ανασκαφέν εφερεν εις φως πλείστα αναθήματα και γλυπτικά λείψανα.
Επίστευον δε οι Θηβαίοι ότι την λατρείαν των Καβείρων εδίδαξεν αυτή η Δήμητρα εις τον Προμηθέα και τον υιόν του Αιτναίον, οι όποιοι εθεωρούντο εκ των προγόνων των Θηβαίων.
Κατά την κάθοδον των Επιγόνων και την κατάληψιν των Θηβών υπό των Αργείων, η λατρεία αυτών παρημελήθη επί πολύ, επανίδρυσε δε αυτήν η Πελάργη μετά του συζύγου της Ισμιάδου.
Διηγούνται δε οι Θηβαίοι, ότι επιχειρήσαντές ποτέ οι Ναυπάκτιοι να μιμηθούν την λατρείαν των Καβείρων, έτιμωρήθησαν σκληρώς υπό των Θεών.
Επίσης ότι κατά την εκστρατείαν του Ξέρξου στρατιώται τίνες Πέρσαι, τολμήσαντες να εισέλθουν εις τον ναόν των, κατελήφθησαν υπό μανίας και εψονεύθησαν ριφθέντες εις την θάλασσαν η εις τους κρημνούς. (Παυσανίου IX, 25, 9).
Βραδύτερον, κατά την κατάληψιν της πόλεως των Θηβών υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την πυρπόλησιν αυτών, Μακεδόνες τινές εισελθόντες εις τον ναόν, εφονεύθησαν υπό κεραυνού. (Αυτόθι, IX, 25, 10).
(Βιβλιογραφία : Freret, Memoires de Γ Academic des Inscriptions Σειρά Α, τόμ. XXIII, σελ. 43 και εξής. Creuzer, Symbolique, Β, σελ. 283 και εξής της μεταφράσεως Guigniaut. Guigniaut, Religions de Γ Antiquite, τόμ. Β, τρίτον μέρος. L. Lacroix, lies de la Grece, 1881. Decharme, Mythologie Grecque, σελ, 253 και εξής.
F. Lenormant, άρθρον Cabire, in Dietionnaire des Antiquites του Daremberg et Saglio.Λεξικόν Γεωγραφίας και Ιστορίας Σταύρου Βουτυρά, εν σχετικό άρθρο.
Ia Grande Encyclopedic, τόμ. VIII, σελ. 606 και εξής. Μεγάλη Ελληνική Έγκυκλοπαίδεια
Επίστευον δε οι Θηβαίοι ότι την λατρείαν των Καβείρων εδίδαξεν αυτή η Δήμητρα εις τον Προμηθέα και τον υιόν του Αιτναίον, οι όποιοι εθεωρούντο εκ των προγόνων των Θηβαίων.
Κατά την κάθοδον των Επιγόνων και την κατάληψιν των Θηβών υπό των Αργείων, η λατρεία αυτών παρημελήθη επί πολύ, επανίδρυσε δε αυτήν η Πελάργη μετά του συζύγου της Ισμιάδου.
Διηγούνται δε οι Θηβαίοι, ότι επιχειρήσαντές ποτέ οι Ναυπάκτιοι να μιμηθούν την λατρείαν των Καβείρων, έτιμωρήθησαν σκληρώς υπό των Θεών.
Επίσης ότι κατά την εκστρατείαν του Ξέρξου στρατιώται τίνες Πέρσαι, τολμήσαντες να εισέλθουν εις τον ναόν των, κατελήφθησαν υπό μανίας και εψονεύθησαν ριφθέντες εις την θάλασσαν η εις τους κρημνούς. (Παυσανίου IX, 25, 9).
Βραδύτερον, κατά την κατάληψιν της πόλεως των Θηβών υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την πυρπόλησιν αυτών, Μακεδόνες τινές εισελθόντες εις τον ναόν, εφονεύθησαν υπό κεραυνού. (Αυτόθι, IX, 25, 10).
(Βιβλιογραφία : Freret, Memoires de Γ Academic des Inscriptions Σειρά Α, τόμ. XXIII, σελ. 43 και εξής. Creuzer, Symbolique, Β, σελ. 283 και εξής της μεταφράσεως Guigniaut. Guigniaut, Religions de Γ Antiquite, τόμ. Β, τρίτον μέρος. L. Lacroix, lies de la Grece, 1881. Decharme, Mythologie Grecque, σελ, 253 και εξής.
F. Lenormant, άρθρον Cabire, in Dietionnaire des Antiquites του Daremberg et Saglio.Λεξικόν Γεωγραφίας και Ιστορίας Σταύρου Βουτυρά, εν σχετικό άρθρο.
Ia Grande Encyclopedic, τόμ. VIII, σελ. 606 και εξής. Μεγάλη Ελληνική Έγκυκλοπαίδεια
Καλέ μου Μάριε το κείμενο το πήρα απο το θρακικό λεξικό,δέν έκανα τίποτα απολύτως μόνο το παρέθεσα επειδή ζήτησες πληροφορίες περι καβειρίων,άλλωστε το χάρισμα στις εργασίες το έχει άλλος..
Κατ' εμέ η λέξις Καύειροι σήμερα θα πρέπει να γράφεται έτσι. Ώστε να είναι εμφανής σε όλους και η ετυμολογική προέλευσις με την εννοητέα ελληνικότητα των Θεών. Μην λησμονούμε την λέξη καύμα, έγκαυμα, τα Κυνικά Καύματα, κλπ.
Καύειροι, Καυίεροι, Καυτοί - Ιεροί λοιπόν.
Καύειροι, Καυίεροι, Καυτοί - Ιεροί λοιπόν.
Παλιγγίνης Ελευθέριος - HecarΧος HellΕυθερεύς
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
✩∞Ι∞Α∞Ο∞✩
✩∞Κ∞Ρ∞Σ∞✩
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
http://hellanion.blogspot.com
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
✩∞Ι∞Α∞Ο∞✩
✩∞Κ∞Ρ∞Σ∞✩
✩☿Z =))=IΦI=((= S☿✩
http://hellanion.blogspot.com