ΑΙΣΧΥΛΟΥ - ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
Η παρούσα εργαία παρουσιάστηκε εις τον Κύκλο Έλληνων Αυτογνωσίας εις τα πλαίσια μελέτης και αναλύσεως της τραγωδίας του Αισχύλου "ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ"
"Φθέγξομαι οἷς θέμις ἐστί, θύρας δ᾽ ἐπίθεσθε, βέβηλοι"
………….Δαναοὶ γὰρ οἱ νεκροὶ, τουτέστι ξηροί…………....(Βλ. Μέγα Ετυμολογικόν Λεξικόν στο λήμμα «δανάκης»). Εκ της συγκεκριμένης πληροφορίας και γνωρίζοντας ότι οι Ατρείδες, οι εκ του Άργους καταγόμενοι, είναι Δαναοί, αντιλαμβανόμαστε ότι το επίπεδο στο οποίο θα προσπαθήσουμε να ιχνηλατήσουμε την εν λόγω τραγωδία είναι τουλάχιστον ψυχικό. Λέγοντας ψυχικό, έχουμε ως αρχή την κατηγοριοποίηση των μύθων – και αυτό διότι σε μυ-θεολογία αναφέρεται η τραγωδία – κατά Σαλούστιο, τους οποίους εντάσσει σε πέντε(5) κατηγορίες˙ θεολογικοί, φυσικοί, ψυχικοί, υλικοί και μεικτοί. Περί της κατηγοριοποιήσεως αυτής, ας ανατρέξει ο εκάστοτε αναγνώστης στο έργο του φιλοσόφου με τίτλο «Περί Θεών και Κόσμου» καθώς και στην «Ωγυγία» του Σταγειρίτη Αθανασίου, στο κεφάλαιο περί μύθων. Σε αυτό το σημείο, ας παρατηρήσει ο αναγνώστης, ότι χρησιμοποιήσαμε τη λέξη τουλάχιστον και αυτό διότι ενδεχομένως κατά την πλεύση να αντιληφθούμε ότι υπερ-πηδά το επίπεδο αυτό σαν κοσμικό παιδί, που παίζει πεσσούς με τα σπάργανα του αιώνος…
Στην Αρχαία Ελλάδα, οι μύστες του Αστερισμού του Κυνός είναι οι θεματοφύλακες – φρουροί μιας πανάρχαιας κωδικοποιημένης γνώσεως. Εξάλλου, η ψυχή οσμώμενη επιζητά τη δόμηση(δέμας-σώμα) και συνδέεται με τον κύνα, ο οποίος γνωρίζει δια της οσμής το οικείον, γνωρίζει τα ομογενή ως απλά και αγνοεί τα ετερογενή ως πολλαπλά. Οι παρατηρήσεις αυτές είναι κωδικοποιημένες εντός του λόγου του Φύλακος, ο οποίος ήδη από τους πρώτους εφτά(7) στίχους, κρυπτογραφεί τον Αστερισμό του Κυνός και αυτό διότι παρομοιάζει τον ε-αυτό του με κύνα-σκοπό ο οποίος παρατηρεί όλες τις συνάξεις των άστρων και συν τοις άλλοις, είναι φρουρός σε παλάτι νεκρών-ψυχών. Σε αυτό το σημείο ας θυμηθούμε ότι ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Τίμαιος» μας αναφέρει ότι οι ψυχές είναι όσες και τα άστρα καθώς και ότι κάθε ψυχή αφού περάσει βίο ενάρετο στο χρόνο που της έχει οριστεί θα πορευθεί πάλι στο άστρο από το οποίο ξεκίνησε. Αλλά ποιος είναι αυτός ο χρόνος, πως κρυπτογραφείται εντός του κειμένου και ποιο είναι το άστρο από το οποίο ξεκίνησε; Ο κατάλληλος χρόνος είναι αυτός που όρισε ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Φαίδρος» (249a κ.εξ) για τις ψυχές που περιφέρονται εδώ μετά την πρώτη γέννησή τους, δηλαδή χίλια(1000) έτη, το οποίο, κατά τον γράφοντα, κρυπτογραφείται στον στίχο 45, όπου γίνεται η αναφορά για χιλιοναύταν στόλον και αυτό διότι κάθε τι που σχετίζεται με το στοιχείο του ύδατος είναι άμεσα συσχετιζόμενο με τον χώρο των ψυχών όπως μας γνωστοποιούν ο Ηράκλειτος στα αποσπάσματα 12 και 36 και ο Πορφύριος στο έργο του «Περί του εν Οδυσσεία των νυμφών άντρου». Για το άστρο από το οποίο ξεκίνησε μας λέγει ο Πρόκλος τα εξής…………………………….Το σύννομον άστρο είναι αυτό από το οποίο πραγματοποιήθηκε η σπορά και η διανομή των ψυχών και των οχημάτων, ώστε, αν κάποιες ψυχές είχαν από την αρχή για κλήρο τους τη γή, και αυτές μετά την πρώτη ζωή τους, εφόσον ακολουθήσουν τη δίκη(=δικαιοσύνη) και τους θεούς, να αναχωρήσουν για το αιθέριο όχημα της όλης(=καθολικής) γης, εγκαταλείποντας τον γήινο όγκο (και εγκαθιστούν μέσα σε εκείνο τον εαυτό τους και το σύμφυτο όργανό τους, καθώς οι ίδιες συμπληρώνονται με νοητική ζωή και συμπληρώνουν τα οχήματά τους με θεϊκό φως και με δημιουργική δύναμη) και αν κάποιες προόδευσαν γύρω από τον ήλιο, να ανατρέξουν στην ολότητά τους και με εκείνη να διακοσμήσουν το σύμπαν έχοντας λάβει τέτοια δύναμη από τη συμπαράταξή τους με εκείνη, δύναμη με βάση την οποία προνοούν για το σύμπαν χωρίς να αποκόβονται από τη νόησή τους…………………………………….(Βλ Πρόκλος « Υπόμνημα εις τον Τίμαιον Πλάτωνος Ε’ 290.18 – 290.29).
Συνεχίζοντας ο φύλαξ, που όπως είδαμε κρυπτογραφεί τον Αστερισμό του Κυνός, περιμένει μία αυγή πυρός, το οποίο προφανώς νοείται ως η ανατολή-αυγή κάποιου άστρου-ήλιου ή ορθότερα αστερισμών(=σύμπλεγμα άστρων-ήλιων) και αυτό διότι μας αναφέρει για χορούς, όπερ και δηλώνουν τους κοσμικούς χορούς των άστρων. Η προσμονή αυτή, δηλώνει συγκεκριμένο χρόνο και αφού έχουμε τον συνδυασμό των άστρων και του χρόνου, ως κυβιστές-ταυροκαθάπτες υπερ-πηδούμε στην αρχέγονη λίμνη-μνήμη εκ της οποίας ανακαλούμε τη γνώση τη κοσμική, και σαν άλλος Όμηρος λέμε με πτερωτά λόγια ότι ο χρόνος μετριέται από τις κινήσεις των άστρων, δηλαδή από τις ανατολές-μεσουρανήσεις-δύσεις, τα οποία περιγράφονται στην των Ελλήνων κοσμοθέαση ως χοροί άστρων. Εξάλλου το ίδιο το κείμενο μας αναφέρει…………..………….αφού φανεί απ’ το σκοτάδι, καλομηνύτρα η λάμψη του πυρός. Ω, σε χαιρετώ λάμψη, φως μέρας μέσα στη νύκτα, που δείχνεις και προμηνάς χορούς που θα στηθούν………………………(Βλ Αισχύλος «Αγαμέμνων» στιχ. 21 – 23)
Ο χρόνος, καθώς και τα άστρα είναι εντός του ορατού σύμπαντος κόσμου, το οποίο «διοικείται» εκ του εγκοσμίου θεού, ο οποίος είναι ο Διόνυσος. Αυτό όμως, ας δούμε αν το κρυπτογραφεί και το ίδιο το κείμενο. Ο Φύλαξ-Μέγας Κύων μας λέγει ότι θα κάνει πρώτος τη αρχή του κοσμικού χορού των άστρων, αρκεί να δεί το σήμα το φωτεινό που θα του φέρει τρία(3) εξάρια(6). Περί του έξι(6), όμως, μας αναφέρει ο αείμνηστος Αξιώτης Θεόδωρος ότι δηλοί το Μεσόκοσμο του Σειρίου-το Απόλυτο Δύο-τον Ήλιο Σείριο, ο οποίος μαζί με τα υπόλοιπα άστρα ορίζουν το χρόνο. Ο Σείριος, τόσο από τον Αξιώτη, όσο και από τον ιερεά των Δελφών, Πλούταρχο, αναφέρεται στο πρόσωπο του Διονύσου. Άξιο αναφοράς είναι το ότι ο Διόνυσος και ο Άιδης είναι το ίδιο κατά τον σκοτεινό φιλόσοφο, και δεν μας εκπλήσσει αυτό διότι, ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Κρατύλος» αναφέρει για τον Άιδη-Πλούτωνα, ότι σε αυτών θέλουν να βρίσκονται οι ψυχές καθότι είναι ουσιαστικά η πηγή της γνώσεως των όντων. Σε αυτό το σημείο προς ενίσχυση της θέσεως αυτή απλά αναφέρουμε ότι το σύστημα του Σειρίου ή αλλιώς Δένδρο του Σειρίου, είναι μέσα στο σύμπαν ο φορέας της ζωής στις διάφορες μορφές της καθώς και το ότι το ψυχικό σώμα του ουρανίου ανθρώπου δημιουργήθηκε μέσα στο Σείριο, όπως και ο Όλυμπος γεννήθηκε μέσα στα δυναμικά πεδία του Συνοδού – Σειρίου Β’. Αλλά δια ποιον λόγο, τρία(3) εξάρια(6), δηλαδή 666; Ο Διόνυσος, εκ των ορφικών ύμνων, μαθαίνουμε ότι είναι τρισυπόστατος (ως Έρως – Φάνης – Διόνυσος), τριγέννητος, δηλαδή τρεις (3) φορές γεννημένος και τριετής. Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι τρεις εκφανσεις, έχουν κοινά επίθετα, στους ύμνους τους ύπο του Ορφέως, όπως αρρητος-διφυης-ταυρωπός-πρωτόγονος-κρύφιος. (Ας παρατηρήσει, ο εκάστοτε αναγνώστης, ότι τα επίθετα άρρητος-κρύφιος, είναι μόνο εις τους Φάνητος και Διονύσου, ύμνους, το οποίο όπως θα δούμε παρακάτω δεν είναι καθόλου τυχαίο). Σε αυτό το σημείο, δηλαδή στο περί του 6 6 6, ο μυημένος τραγικός, μας αποκαλύπτει το τριπλό σύστημα του Ηλίου – Σειρίου, καθότι, κατά τον γράφοντα πάντοτε, έκαστο εξάρι(6) δηλοί το κάθε ουράνιο σώμα του συστήματος αυτού. Συγκεκριμένα, ο Έρως, δηλοί τον Σείριο Α’, ο οποίος δημιουργεί την κυκλική περιφορά, που δίνει αρμονία και συγκρατεί το σύμπαν. Για να λειτουργήσει το συμπαν, καθότι είναι ζωντανός νοήμων όργανισμός, χρειάζεται εν-έργεια, δηλάδή το Εν να παράγει έργο. Το έργο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τον πρωτογενή Έρωτα, ο οποίος γέμισε τον αιθέρα σε όλη τη κλίμακα της δημιουργίας. Στα μαγικά τετράγωνα, ο Έρως αποκωδικοποιείται σαν Σείριος και αυτό διότι:
Σ Ω Ρ Ε
Ω Ι Ι Ρ
Ρ Ι Ι Ω
Ε Ρ Ω Σ
Από το τετράγωνο αυτό παρατηρούμε ότι έχουμε τέσσερις(4) φορές τη λέξη ΣΩΡΕ και τέσσερα(4) Ι. Αν τα τέσσερα(4) Ω τα ανασχηματίσουμε σε τέσσερα(4) Ο και τέσσερα (4) Ι, τότε έχουμε συνολικά
4 ΣΟΡΕ + 8 Ι = 4 ΣΕΙΡΙΟ
Ο Φάνης, δηλοί τον Σείριο Β’, ο οποίος είναι αυτός που φαίνεται, ορατός όπως ακριβώς ο Φάνης. Και ο Διόνυσος, δηλοί τον Σείριο Γ’, τον σκοτεινό, τον αϊδές(αόρατο) και αυτό διότι Διόνυσος και Άιδης, εν και το ωυτό. Εκτός των αναφορών αυτών, υπάρχει και άλλο ένα κλειδί αποκρυπτογραφήσεως του τριπλού έξι(666), και αυτό είναι οι πεσσοί. Η φράση τρις εξ βγαίνει και από ένα παιχνίδι που είχαν οι αρχαίοι, τους πεσσούς, στο οποίο η απόλυτη νίκη ήταν να έρθουν τρία(3) εξάρια(6). Στα τείχη του πολιορκημένου Ιλίου, ο Παλαμήδης διδάσκει στους στρατιώτες το ακίνητο παιχνίδι, το παιχνίδι όλων των πιθανών συνδυασμών του χωρόχρονου…………………………..ο αιών είναι παιδί που παίζει τοποθετώντας εδώ και εκεί τους πεσσούς˙ η βασιλεία είναι του παιδιού………………………………(Βλ Ηράκλειτος «Περί Φύσεως» αποσπ. 52). Στο απόσπασμα αυτό, αναφέρει τον αιών, ο οποίος είναι το αρχέτυπο του χρόνου ή αλλιώς ο χρόνος είναι η κινητή εικόνα του αιώνος υπό την έννοια ότι εκάστη χρονική περίοδος, κυκλική περιφορά(ανατολές – μεσουρανήσεις – δύσεις) δημιουργεί ένα χρόνο, ο οποίος είναι είδωλο του αιώνος, με τα διαφορά ότι ο χρόνος κινείται κατά αριθμό ενώ ο αιών παραμένει εις. Δηλαδή, κάθε μεταβολή που την χαρακτηρίζει μία εν εαυτή(ενιαυτός) απεικόνιση του όλου καθίσταται στατική απεικονίζουσα τον αιώνα(αιωνιότητα). Η στατική αυτή δυνατότητα εκφράζεται με τους πεσσούς υπό την έννοια ότι ο αιών τελικώς αναιρεί τις μεταβολές του όλου εν χρόνω. Ο αιών, λοιπόν, είναι η περίοδος του κόσμου του οποίου η αιτία είναι η φύση του πυρός, όπως μας μαρτυρεί και ο Σκοτεινός, εδώ ας γίνει και η συσχέτιση με το πυρ που αναφέρεται και εντός της τραγωδίας και απλώς να αναφέρουμε ότι ο αιθερικός κόσμος είναι στατικός… Το δεύτερο μέρος του αποσπάσματος, μας λέγει ότι η βασιλεία είναι του παιδιού – εδώ ας γίνει και η μνημονική ανάκληση της βασιλείας ή αριστοκρατίας όπως μας δίδεται από τον Θείο Πλάτωνα στο έργο του «Πολιτεία». Το παιδί αυτό είναι ο Διόνυσος! ………………ἀεὶ γὰρ εὖ πίπτουσιν οἱ Διὸς κύβοι …………………..(Βλ Σοφοκλής «Αποσπάσματα» 895.1) Ο Ζευς, ρίχνει πάντοτε επιτυχώς τους κύβους(δηλαδή πεσσούς) ενώ το παιδί του, δηλαδή ο Διόνυσος, από εδώ και από εκεί. Και είναι λογικό καθότι ως διατυπώσαμε άνωθεν, ο Διόνυσος, ο έχων λάβει το σκήπτρο της βασιλείας, από τον Ζήνα, είναι βασιλεύς του ορατού σύμπαντος, στο οποίο δεν επικρατεί η τάξη αλλά το χάος ή αλλιώς οι πιθανότητες. (Προς αποφυγήν, δυσερμηνειών, ο Διόνυσος, ο εγκόσμιος νους δηλαδή, δεν είναι «διοικητής» μόνο του ορατού σύμπαντος και οι πιθανότητες και το όλο παιχνίδι με τους πεσσούς να μην αντιπαραβληθεί με την θεωρία των πιθανοτήτων στη κβαντική φυσική καθότι, ο Πλάτων είναι κατηγορηματικός όταν λέγει ότι ουδεμία σχέση η μυθολογία με τις φυσικές ερμηνείες. Άλλο θέμα, οι τρεις και τέσσερεις διαστάσεις ενός σύμπαντος, το οποίο πρώτος ο Πλάτων έλεγε ότι δεν είναι αληθινό, και έρχεται η σύγχρονη επιστήμη να τον επαληθεύσει και άλλο οι 9 + 1 (Μούσες και Μνημοσύνη) διαστάσεις στο επίπεδο του Όντως Όντος.)
Συνοψίζοντας, όλα τα προαναφερόμενα, γίνεται κατανοητό γιατί με το τρις εξ κρυπτογραφείται ο Διόνυσος και το τριπλό σύστημα του Σειρίου, στον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός.
Κλείνοντας την παρούσα εργασία, απλά προς ενίσχυση των όλων θέσεών μας περί ψυχών και αστερισμών θα αναφέρουμε τα εξής μέσα από το κείμενο……………..δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν•…………………(Βλ Αισχύλος «Αγαμέμνων» 343 – 344). Οι λέξεις κλειδιά στη συγκεκριμένη πρόταση είναι «οίκος», «δίαυλος» και «θατερόν» Περί αυτών των λέξεων ας συσχετίσει ο εκάστοτε αναγνώστης τα όσα γράφονται στον «Τίμαιο» του Θείου Πλάτωνος, περί των κύκλων του «ταυτού» και «θατερού» καθώς και την αναφορά για το οικείο άστρο της ψυχής στο οποίο επιστρέφει.
……………………………………………………………......
Με τα τιμής : Γουλέτας Παναγιώτης [Λύκαστρος].
Μέλος του Κύκλου Ελλήνων Αυτογνωσίας
ΕΛΛΑΣ, 17 – 10 – 2008.
… νοῦς ὁρῇ καὶ νοῦς ἀκούει, τἄλλα δὲ κωφὰ καὶ τυφλά...
Βιβλιογραφία:
Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
• Αισχύλος «Αγαμέμνων», εκδ. Ζήτρος
• Ορφικά, εκδ. Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου
• Ηράκλειτος «Περί Φύσεως», Χ. Α Λαμπρίδης εκδ. Κλειώ
• Πλάτων «Τίμαιος» - «Κρατύλος» - «Θεαίτητος» - «Σοφιστής», εκδ. Κάκτος
• Πλάτων «Φαίδρος» - «Πόλιτεία» - «Φαίδων» - «Πολιτικός», εκδ. Ζήτρος
• Πορφύριος «Περί του εν Οδυσσεία των νυμφών άντρου», εκδ. Ιδεοθέατρον
• Σαλούστιος «Περί Θεών και Κόσμου», εκδ. Κάκτος
• Πρόκλος «Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας» 5 τόμοι – «Υπόμνημα εις Τίμαιον Πλάτωνος» 9 τόμοι – «Υπόμνημα εις Κρατύλον Πλάτωνος» 1 τόμος, εκδ. Κάκτος
• Πλωτίνος «Εννεάς» 6 τόμοι, εκδ. Κάκτος
• Πλωτίνος «Περί αιώνος και χρόνου» εκδ. Γεωργιάδης
• Σοφοκλής Αποσπάσματα εκ του Thesaurus Linguae Graecae
Νεώτεροι Μελετητές
• Χ. Α. Λαμπρίδης «Ηράκλειτος», εκδ. Κλειώ
• Αξιώτης Θεόδωρος «Ατλαντίδα» - «Η αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστού-Γένεση» εκδ. Γεωργιάδης
• Αρίων «Ετοπία Β’ – Η θεωρία της Ακεραιότητας, των Υπερπλεγμάτων», εκδ Αεροπός
Εγκυκλοπαίδειες – Λεξικά
• Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Πυρσός»
• Μέγα Ετυμολογικόν Λεξικόν εκ του Thesaurus Linguae Graecae
• Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe – Passow –Κουμανούδη, εκδ. Αλκίνοος
• Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου του Λάμψα Ιωάννη, εκδ. Δομή
"Φθέγξομαι οἷς θέμις ἐστί, θύρας δ᾽ ἐπίθεσθε, βέβηλοι"
………….Δαναοὶ γὰρ οἱ νεκροὶ, τουτέστι ξηροί…………....(Βλ. Μέγα Ετυμολογικόν Λεξικόν στο λήμμα «δανάκης»). Εκ της συγκεκριμένης πληροφορίας και γνωρίζοντας ότι οι Ατρείδες, οι εκ του Άργους καταγόμενοι, είναι Δαναοί, αντιλαμβανόμαστε ότι το επίπεδο στο οποίο θα προσπαθήσουμε να ιχνηλατήσουμε την εν λόγω τραγωδία είναι τουλάχιστον ψυχικό. Λέγοντας ψυχικό, έχουμε ως αρχή την κατηγοριοποίηση των μύθων – και αυτό διότι σε μυ-θεολογία αναφέρεται η τραγωδία – κατά Σαλούστιο, τους οποίους εντάσσει σε πέντε(5) κατηγορίες˙ θεολογικοί, φυσικοί, ψυχικοί, υλικοί και μεικτοί. Περί της κατηγοριοποιήσεως αυτής, ας ανατρέξει ο εκάστοτε αναγνώστης στο έργο του φιλοσόφου με τίτλο «Περί Θεών και Κόσμου» καθώς και στην «Ωγυγία» του Σταγειρίτη Αθανασίου, στο κεφάλαιο περί μύθων. Σε αυτό το σημείο, ας παρατηρήσει ο αναγνώστης, ότι χρησιμοποιήσαμε τη λέξη τουλάχιστον και αυτό διότι ενδεχομένως κατά την πλεύση να αντιληφθούμε ότι υπερ-πηδά το επίπεδο αυτό σαν κοσμικό παιδί, που παίζει πεσσούς με τα σπάργανα του αιώνος…
Στην Αρχαία Ελλάδα, οι μύστες του Αστερισμού του Κυνός είναι οι θεματοφύλακες – φρουροί μιας πανάρχαιας κωδικοποιημένης γνώσεως. Εξάλλου, η ψυχή οσμώμενη επιζητά τη δόμηση(δέμας-σώμα) και συνδέεται με τον κύνα, ο οποίος γνωρίζει δια της οσμής το οικείον, γνωρίζει τα ομογενή ως απλά και αγνοεί τα ετερογενή ως πολλαπλά. Οι παρατηρήσεις αυτές είναι κωδικοποιημένες εντός του λόγου του Φύλακος, ο οποίος ήδη από τους πρώτους εφτά(7) στίχους, κρυπτογραφεί τον Αστερισμό του Κυνός και αυτό διότι παρομοιάζει τον ε-αυτό του με κύνα-σκοπό ο οποίος παρατηρεί όλες τις συνάξεις των άστρων και συν τοις άλλοις, είναι φρουρός σε παλάτι νεκρών-ψυχών. Σε αυτό το σημείο ας θυμηθούμε ότι ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Τίμαιος» μας αναφέρει ότι οι ψυχές είναι όσες και τα άστρα καθώς και ότι κάθε ψυχή αφού περάσει βίο ενάρετο στο χρόνο που της έχει οριστεί θα πορευθεί πάλι στο άστρο από το οποίο ξεκίνησε. Αλλά ποιος είναι αυτός ο χρόνος, πως κρυπτογραφείται εντός του κειμένου και ποιο είναι το άστρο από το οποίο ξεκίνησε; Ο κατάλληλος χρόνος είναι αυτός που όρισε ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Φαίδρος» (249a κ.εξ) για τις ψυχές που περιφέρονται εδώ μετά την πρώτη γέννησή τους, δηλαδή χίλια(1000) έτη, το οποίο, κατά τον γράφοντα, κρυπτογραφείται στον στίχο 45, όπου γίνεται η αναφορά για χιλιοναύταν στόλον και αυτό διότι κάθε τι που σχετίζεται με το στοιχείο του ύδατος είναι άμεσα συσχετιζόμενο με τον χώρο των ψυχών όπως μας γνωστοποιούν ο Ηράκλειτος στα αποσπάσματα 12 και 36 και ο Πορφύριος στο έργο του «Περί του εν Οδυσσεία των νυμφών άντρου». Για το άστρο από το οποίο ξεκίνησε μας λέγει ο Πρόκλος τα εξής…………………………….Το σύννομον άστρο είναι αυτό από το οποίο πραγματοποιήθηκε η σπορά και η διανομή των ψυχών και των οχημάτων, ώστε, αν κάποιες ψυχές είχαν από την αρχή για κλήρο τους τη γή, και αυτές μετά την πρώτη ζωή τους, εφόσον ακολουθήσουν τη δίκη(=δικαιοσύνη) και τους θεούς, να αναχωρήσουν για το αιθέριο όχημα της όλης(=καθολικής) γης, εγκαταλείποντας τον γήινο όγκο (και εγκαθιστούν μέσα σε εκείνο τον εαυτό τους και το σύμφυτο όργανό τους, καθώς οι ίδιες συμπληρώνονται με νοητική ζωή και συμπληρώνουν τα οχήματά τους με θεϊκό φως και με δημιουργική δύναμη) και αν κάποιες προόδευσαν γύρω από τον ήλιο, να ανατρέξουν στην ολότητά τους και με εκείνη να διακοσμήσουν το σύμπαν έχοντας λάβει τέτοια δύναμη από τη συμπαράταξή τους με εκείνη, δύναμη με βάση την οποία προνοούν για το σύμπαν χωρίς να αποκόβονται από τη νόησή τους…………………………………….(Βλ Πρόκλος « Υπόμνημα εις τον Τίμαιον Πλάτωνος Ε’ 290.18 – 290.29).
Συνεχίζοντας ο φύλαξ, που όπως είδαμε κρυπτογραφεί τον Αστερισμό του Κυνός, περιμένει μία αυγή πυρός, το οποίο προφανώς νοείται ως η ανατολή-αυγή κάποιου άστρου-ήλιου ή ορθότερα αστερισμών(=σύμπλεγμα άστρων-ήλιων) και αυτό διότι μας αναφέρει για χορούς, όπερ και δηλώνουν τους κοσμικούς χορούς των άστρων. Η προσμονή αυτή, δηλώνει συγκεκριμένο χρόνο και αφού έχουμε τον συνδυασμό των άστρων και του χρόνου, ως κυβιστές-ταυροκαθάπτες υπερ-πηδούμε στην αρχέγονη λίμνη-μνήμη εκ της οποίας ανακαλούμε τη γνώση τη κοσμική, και σαν άλλος Όμηρος λέμε με πτερωτά λόγια ότι ο χρόνος μετριέται από τις κινήσεις των άστρων, δηλαδή από τις ανατολές-μεσουρανήσεις-δύσεις, τα οποία περιγράφονται στην των Ελλήνων κοσμοθέαση ως χοροί άστρων. Εξάλλου το ίδιο το κείμενο μας αναφέρει…………..………….αφού φανεί απ’ το σκοτάδι, καλομηνύτρα η λάμψη του πυρός. Ω, σε χαιρετώ λάμψη, φως μέρας μέσα στη νύκτα, που δείχνεις και προμηνάς χορούς που θα στηθούν………………………(Βλ Αισχύλος «Αγαμέμνων» στιχ. 21 – 23)
Ο χρόνος, καθώς και τα άστρα είναι εντός του ορατού σύμπαντος κόσμου, το οποίο «διοικείται» εκ του εγκοσμίου θεού, ο οποίος είναι ο Διόνυσος. Αυτό όμως, ας δούμε αν το κρυπτογραφεί και το ίδιο το κείμενο. Ο Φύλαξ-Μέγας Κύων μας λέγει ότι θα κάνει πρώτος τη αρχή του κοσμικού χορού των άστρων, αρκεί να δεί το σήμα το φωτεινό που θα του φέρει τρία(3) εξάρια(6). Περί του έξι(6), όμως, μας αναφέρει ο αείμνηστος Αξιώτης Θεόδωρος ότι δηλοί το Μεσόκοσμο του Σειρίου-το Απόλυτο Δύο-τον Ήλιο Σείριο, ο οποίος μαζί με τα υπόλοιπα άστρα ορίζουν το χρόνο. Ο Σείριος, τόσο από τον Αξιώτη, όσο και από τον ιερεά των Δελφών, Πλούταρχο, αναφέρεται στο πρόσωπο του Διονύσου. Άξιο αναφοράς είναι το ότι ο Διόνυσος και ο Άιδης είναι το ίδιο κατά τον σκοτεινό φιλόσοφο, και δεν μας εκπλήσσει αυτό διότι, ο Θείος Πλάτων στο έργο του «Κρατύλος» αναφέρει για τον Άιδη-Πλούτωνα, ότι σε αυτών θέλουν να βρίσκονται οι ψυχές καθότι είναι ουσιαστικά η πηγή της γνώσεως των όντων. Σε αυτό το σημείο προς ενίσχυση της θέσεως αυτή απλά αναφέρουμε ότι το σύστημα του Σειρίου ή αλλιώς Δένδρο του Σειρίου, είναι μέσα στο σύμπαν ο φορέας της ζωής στις διάφορες μορφές της καθώς και το ότι το ψυχικό σώμα του ουρανίου ανθρώπου δημιουργήθηκε μέσα στο Σείριο, όπως και ο Όλυμπος γεννήθηκε μέσα στα δυναμικά πεδία του Συνοδού – Σειρίου Β’. Αλλά δια ποιον λόγο, τρία(3) εξάρια(6), δηλαδή 666; Ο Διόνυσος, εκ των ορφικών ύμνων, μαθαίνουμε ότι είναι τρισυπόστατος (ως Έρως – Φάνης – Διόνυσος), τριγέννητος, δηλαδή τρεις (3) φορές γεννημένος και τριετής. Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι τρεις εκφανσεις, έχουν κοινά επίθετα, στους ύμνους τους ύπο του Ορφέως, όπως αρρητος-διφυης-ταυρωπός-πρωτόγονος-κρύφιος. (Ας παρατηρήσει, ο εκάστοτε αναγνώστης, ότι τα επίθετα άρρητος-κρύφιος, είναι μόνο εις τους Φάνητος και Διονύσου, ύμνους, το οποίο όπως θα δούμε παρακάτω δεν είναι καθόλου τυχαίο). Σε αυτό το σημείο, δηλαδή στο περί του 6 6 6, ο μυημένος τραγικός, μας αποκαλύπτει το τριπλό σύστημα του Ηλίου – Σειρίου, καθότι, κατά τον γράφοντα πάντοτε, έκαστο εξάρι(6) δηλοί το κάθε ουράνιο σώμα του συστήματος αυτού. Συγκεκριμένα, ο Έρως, δηλοί τον Σείριο Α’, ο οποίος δημιουργεί την κυκλική περιφορά, που δίνει αρμονία και συγκρατεί το σύμπαν. Για να λειτουργήσει το συμπαν, καθότι είναι ζωντανός νοήμων όργανισμός, χρειάζεται εν-έργεια, δηλάδή το Εν να παράγει έργο. Το έργο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τον πρωτογενή Έρωτα, ο οποίος γέμισε τον αιθέρα σε όλη τη κλίμακα της δημιουργίας. Στα μαγικά τετράγωνα, ο Έρως αποκωδικοποιείται σαν Σείριος και αυτό διότι:
Σ Ω Ρ Ε
Ω Ι Ι Ρ
Ρ Ι Ι Ω
Ε Ρ Ω Σ
Από το τετράγωνο αυτό παρατηρούμε ότι έχουμε τέσσερις(4) φορές τη λέξη ΣΩΡΕ και τέσσερα(4) Ι. Αν τα τέσσερα(4) Ω τα ανασχηματίσουμε σε τέσσερα(4) Ο και τέσσερα (4) Ι, τότε έχουμε συνολικά
4 ΣΟΡΕ + 8 Ι = 4 ΣΕΙΡΙΟ
Ο Φάνης, δηλοί τον Σείριο Β’, ο οποίος είναι αυτός που φαίνεται, ορατός όπως ακριβώς ο Φάνης. Και ο Διόνυσος, δηλοί τον Σείριο Γ’, τον σκοτεινό, τον αϊδές(αόρατο) και αυτό διότι Διόνυσος και Άιδης, εν και το ωυτό. Εκτός των αναφορών αυτών, υπάρχει και άλλο ένα κλειδί αποκρυπτογραφήσεως του τριπλού έξι(666), και αυτό είναι οι πεσσοί. Η φράση τρις εξ βγαίνει και από ένα παιχνίδι που είχαν οι αρχαίοι, τους πεσσούς, στο οποίο η απόλυτη νίκη ήταν να έρθουν τρία(3) εξάρια(6). Στα τείχη του πολιορκημένου Ιλίου, ο Παλαμήδης διδάσκει στους στρατιώτες το ακίνητο παιχνίδι, το παιχνίδι όλων των πιθανών συνδυασμών του χωρόχρονου…………………………..ο αιών είναι παιδί που παίζει τοποθετώντας εδώ και εκεί τους πεσσούς˙ η βασιλεία είναι του παιδιού………………………………(Βλ Ηράκλειτος «Περί Φύσεως» αποσπ. 52). Στο απόσπασμα αυτό, αναφέρει τον αιών, ο οποίος είναι το αρχέτυπο του χρόνου ή αλλιώς ο χρόνος είναι η κινητή εικόνα του αιώνος υπό την έννοια ότι εκάστη χρονική περίοδος, κυκλική περιφορά(ανατολές – μεσουρανήσεις – δύσεις) δημιουργεί ένα χρόνο, ο οποίος είναι είδωλο του αιώνος, με τα διαφορά ότι ο χρόνος κινείται κατά αριθμό ενώ ο αιών παραμένει εις. Δηλαδή, κάθε μεταβολή που την χαρακτηρίζει μία εν εαυτή(ενιαυτός) απεικόνιση του όλου καθίσταται στατική απεικονίζουσα τον αιώνα(αιωνιότητα). Η στατική αυτή δυνατότητα εκφράζεται με τους πεσσούς υπό την έννοια ότι ο αιών τελικώς αναιρεί τις μεταβολές του όλου εν χρόνω. Ο αιών, λοιπόν, είναι η περίοδος του κόσμου του οποίου η αιτία είναι η φύση του πυρός, όπως μας μαρτυρεί και ο Σκοτεινός, εδώ ας γίνει και η συσχέτιση με το πυρ που αναφέρεται και εντός της τραγωδίας και απλώς να αναφέρουμε ότι ο αιθερικός κόσμος είναι στατικός… Το δεύτερο μέρος του αποσπάσματος, μας λέγει ότι η βασιλεία είναι του παιδιού – εδώ ας γίνει και η μνημονική ανάκληση της βασιλείας ή αριστοκρατίας όπως μας δίδεται από τον Θείο Πλάτωνα στο έργο του «Πολιτεία». Το παιδί αυτό είναι ο Διόνυσος! ………………ἀεὶ γὰρ εὖ πίπτουσιν οἱ Διὸς κύβοι …………………..(Βλ Σοφοκλής «Αποσπάσματα» 895.1) Ο Ζευς, ρίχνει πάντοτε επιτυχώς τους κύβους(δηλαδή πεσσούς) ενώ το παιδί του, δηλαδή ο Διόνυσος, από εδώ και από εκεί. Και είναι λογικό καθότι ως διατυπώσαμε άνωθεν, ο Διόνυσος, ο έχων λάβει το σκήπτρο της βασιλείας, από τον Ζήνα, είναι βασιλεύς του ορατού σύμπαντος, στο οποίο δεν επικρατεί η τάξη αλλά το χάος ή αλλιώς οι πιθανότητες. (Προς αποφυγήν, δυσερμηνειών, ο Διόνυσος, ο εγκόσμιος νους δηλαδή, δεν είναι «διοικητής» μόνο του ορατού σύμπαντος και οι πιθανότητες και το όλο παιχνίδι με τους πεσσούς να μην αντιπαραβληθεί με την θεωρία των πιθανοτήτων στη κβαντική φυσική καθότι, ο Πλάτων είναι κατηγορηματικός όταν λέγει ότι ουδεμία σχέση η μυθολογία με τις φυσικές ερμηνείες. Άλλο θέμα, οι τρεις και τέσσερεις διαστάσεις ενός σύμπαντος, το οποίο πρώτος ο Πλάτων έλεγε ότι δεν είναι αληθινό, και έρχεται η σύγχρονη επιστήμη να τον επαληθεύσει και άλλο οι 9 + 1 (Μούσες και Μνημοσύνη) διαστάσεις στο επίπεδο του Όντως Όντος.)
Συνοψίζοντας, όλα τα προαναφερόμενα, γίνεται κατανοητό γιατί με το τρις εξ κρυπτογραφείται ο Διόνυσος και το τριπλό σύστημα του Σειρίου, στον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός.
Κλείνοντας την παρούσα εργασία, απλά προς ενίσχυση των όλων θέσεών μας περί ψυχών και αστερισμών θα αναφέρουμε τα εξής μέσα από το κείμενο……………..δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν•…………………(Βλ Αισχύλος «Αγαμέμνων» 343 – 344). Οι λέξεις κλειδιά στη συγκεκριμένη πρόταση είναι «οίκος», «δίαυλος» και «θατερόν» Περί αυτών των λέξεων ας συσχετίσει ο εκάστοτε αναγνώστης τα όσα γράφονται στον «Τίμαιο» του Θείου Πλάτωνος, περί των κύκλων του «ταυτού» και «θατερού» καθώς και την αναφορά για το οικείο άστρο της ψυχής στο οποίο επιστρέφει.
……………………………………………………………......
Με τα τιμής : Γουλέτας Παναγιώτης [Λύκαστρος].
Μέλος του Κύκλου Ελλήνων Αυτογνωσίας
ΕΛΛΑΣ, 17 – 10 – 2008.
… νοῦς ὁρῇ καὶ νοῦς ἀκούει, τἄλλα δὲ κωφὰ καὶ τυφλά...
Βιβλιογραφία:
Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
• Αισχύλος «Αγαμέμνων», εκδ. Ζήτρος
• Ορφικά, εκδ. Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου
• Ηράκλειτος «Περί Φύσεως», Χ. Α Λαμπρίδης εκδ. Κλειώ
• Πλάτων «Τίμαιος» - «Κρατύλος» - «Θεαίτητος» - «Σοφιστής», εκδ. Κάκτος
• Πλάτων «Φαίδρος» - «Πόλιτεία» - «Φαίδων» - «Πολιτικός», εκδ. Ζήτρος
• Πορφύριος «Περί του εν Οδυσσεία των νυμφών άντρου», εκδ. Ιδεοθέατρον
• Σαλούστιος «Περί Θεών και Κόσμου», εκδ. Κάκτος
• Πρόκλος «Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας» 5 τόμοι – «Υπόμνημα εις Τίμαιον Πλάτωνος» 9 τόμοι – «Υπόμνημα εις Κρατύλον Πλάτωνος» 1 τόμος, εκδ. Κάκτος
• Πλωτίνος «Εννεάς» 6 τόμοι, εκδ. Κάκτος
• Πλωτίνος «Περί αιώνος και χρόνου» εκδ. Γεωργιάδης
• Σοφοκλής Αποσπάσματα εκ του Thesaurus Linguae Graecae
Νεώτεροι Μελετητές
• Χ. Α. Λαμπρίδης «Ηράκλειτος», εκδ. Κλειώ
• Αξιώτης Θεόδωρος «Ατλαντίδα» - «Η αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστού-Γένεση» εκδ. Γεωργιάδης
• Αρίων «Ετοπία Β’ – Η θεωρία της Ακεραιότητας, των Υπερπλεγμάτων», εκδ Αεροπός
Εγκυκλοπαίδειες – Λεξικά
• Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Πυρσός»
• Μέγα Ετυμολογικόν Λεξικόν εκ του Thesaurus Linguae Graecae
• Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης των Pappe – Passow –Κουμανούδη, εκδ. Αλκίνοος
• Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου του Λάμψα Ιωάννη, εκδ. Δομή