ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

ΜΑΚΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία για εμένα είναι η αναζήτηση…… η οποία ξεκινάει από την αυτογνωσία και κατόπιν με την πάλη μέσα μας προκειμένου να χαλιναγωγήσουμε τα πάθη μας. (αντιγραφή απο το blogspot μου)

Όρια δεν πρέπει να υπάρχουν στη σκέψη αλλά σφαιρική αντίληψη και φαντασία.

ΘΕΟΤΟΚΗΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία δεν είναι ότι νομίζει ή φαντάζεται ο καθείς, άλλα αυτό που όρισαν επακριβώς αυτή που συνέλαβαν και δημιουργησαν την έννοια της ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ... Και τούτοι δεν ήταν τυχαία πρόσωπα άλλα λεπτολόγοι και ακριβολόγοι άλλα και οι μεγαλύτεροι νόες της ανθρωπότητας...

ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ ἔγραψε: Τι αξία έχει η μεταφυσική του Πλάτωνα χωρίς την "Πολιτεία" του; Γι΄αυτό μας κατευθύνει σε πρακτικά και εφαρμόσιμα συμπεράσματα που θα συντελέσουν στην τελειοποίηση και την ευτυχία της πατρίδας του. Για τον Πλάτωνα, η μεταφυσική, η πολιτική και η ηθική, οι θετικές επιστήμες, δεν είναι διαφορετικοί κλάδοι της φιλοσοφίας, όπως πιστεύουμε σήμερα λόγω της πνευματικής μας ανεπάρκειας να συνθέσουμε το Όλον (γι΄αυτό υποκύπτουμε τόσο εύκολα σ' αυτές τις διαιρέσεις), αλλά ένα ενιαίο σύνολο που αναπαριστά την Ιστορία της ανθρωπότητας ή αλλιώς τη φιλοσοφία της Ιστορίας.

ΘΕΟΤΟΚΗΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία δεν είναι ότι νομίζει ή φαντάζεται ο καθείς, άλλα αυτό που όρισαν επακριβώς αυτή που συνέλαβαν και δημιουργησαν την έννοια της ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ... Και τούτοι δεν ήταν τυχαία πρόσωπα άλλα λεπτολόγοι και ακριβολόγοι άλλα και οι μεγαλύτεροι νόες της ανθρωπότητας...

Και δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσουμε (ή να αφαίρεσουμε) από έναν ορισμό για να είναι ορισμός κατά Πλάτωνα...

ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ ἔγραψε:...............................η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου και χωρισμός της ψυχής από το σώμα.............................(Βλ Ιάμβλιχος "Προτρεπτικός επί φιλοσοφία" P.119. κβ)

Ο Ιάμβλιχος εδώ μάλλον έχει παρανοήσει το δάσκαλό του, τον Πλάτωνα, επηρεασμένος ίσως από το Χριστιανισμό, όπως άλλωστε όλοι οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι.

Ο Πλάτωνας δεν ενδιαφέρεται για μια δογματική θεολογία, κι ούτε η μεταφυσική είναι το κύριο έργο του. Το έργο του ολόκληρο διέπεται από μια προσπάθεια συνεχών εφαρμογών. Η ηθική, η πολιτική, η ιατρική τον απασχολούν περισσότερο από τη θεολογία. Μέσω της μεταφυσικής ο Πλάτων θέλει να μας δώσει παραδείγματα του Λόγου, του Αγαθού και του Ωραίου στο οποίο πρέπει να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη παρά να μας επιβάλει δόγματα. Την απόλυτη αλήθεια και την απόλυτη εξήγηση των φαινομένων μόνο ένας Θεός μπορεί να τη δώσει. Ο άνθρωπος πρέπει να αρκείται στην κατά προσέγγιση εξήγηση των προβλημάτων της φύσης μέσω εικόνων, συμβόλων και μύθων. Γι' αυτό άλλωστε ο Πλάτωνας στις αφηγήσεις του χρησιμοποιεί τον τύπο τη μυθιστορηματικής εξιστόρησης των φαινομένων. ¨Εχει επίγνωση της αδυναμίας του, όπως και ο δάσκαλός του ο Σωκράτης ("εν οίδα ότι ουδέν οίδα"). Βλ. και τις διαφορές του πρώιμου και του ώριμου Πλάτωνα.

Σε τελική ανάλυση, το σύμπαν ενδιαφέρει τον Πλάτωνα, εφόσον η γνώση του μας βοηθάει στο να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, με σκοπό να οργανωθούμε συστηματικότερα, για το καλό της ανθρώπινης κοινωνίας. Τι αξία έχει η μεταφυσική του Πλάτωνα χωρίς την "Πολιτεία" του; Γι΄αυτό μας κατευθύνει σε πρακτικά και εφαρμόσιμα συμπεράσματα που θα συντελέσουν στην τελειοποίηση και την ευτυχία της πατρίδας του. Για τον Πλάτωνα, η μεταφυσική, η πολιτική και η ηθική, οι θετικές επιστήμες, δεν είναι διαφορετικοί κλάδοι της φιλοσοφίας, όπως πιστεύουμε σήμερα λόγω της πνευματικής μας ανεπάρκειας να συνθέσουμε το Όλον (γι΄αυτό υποκύπτουμε τόσο εύκολα σ' αυτές τις διαιρέσεις), αλλά ένα ενιαίο σύνολο που αναπαριστά την Ιστορία της ανθρωπότητας ή αλλιώς τη φιλοσοφία της Ιστορίας.

Ο Πλάτωνας είναι ρεαλιστής κι όχι ιδεαλιστής, όπως οι Γερμανοί φιλόσοφοι της σχολής Καντ. Και μετακλασσικός φιλόσοφος.

Η φιλοσοφία εστί μεγίστη μουσική! Η μουσική όμως δια τους Αρχαίους Έλληνες είναι η νοερή εκπαίδευση της ψυχής για την ενατένιση των όντως – θείων υπάρξεων, και αυτό διότι η λέξη τούτη, λειτουργεί ως έλξη των κατωτέρων και συνεχώς μεταβαλλόμενων προς τα ανώτερα και αμετάβλητα, καθότι οι κύριες λειτουργίες αυτής «επιτηρούνται» από τις Μούσες και τη Θεία Μνημοσύνη! Ο Πλάτων στην «Πολιτεία» μας καθιστά γνώστες της ιδιαίτερης σημασίας που έχει η μουσική και κατ’ επέκταση η φιλοσοφία για τη διαμόρφωση του ήθους και της διανοητικής ικανότητος της ψυχής. Η φιλοσοφία της αρχαιότητος, και ομιλούμε πάντα για προσωκρατικούς, ακαδημαϊκούς, περιπατητικούς, μέσο πλατωνισμό και νεοπλατωνισμό, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια ή ορθότερα με διαφορετική προσέγγιση, διδασκαλία των Μυστηρίων! Αυτό μας το καθιστά σαφές τόσο ο Σταγειρίτης λέγοντας:

Πρώτος δε ο Ορφεύς έγραψε Κοσμογονίαν, Θεολογίαν, Μυστήρια, Όργια τα οποία λέγουσιν ότι έμαθεν εις την Αίγυπτον παρά των Ιερέων. Και τα μεν συγγράμματα αυτού εχάθησαν˙ η διδασκαλία όμως έμεινεν, εις τους Πυθαγορικούς και Πλατωνικούς φιλοσόφους.
(«Ωγυγία ή Αρχαιολογία» τόμος Α, κεφ. 6ον σελ. 27)

όσο και η κ. Τζιροπούλου-Ευσταθείου Άννα στο έργο της «Ο εν τη λέξει λόγος» σελίδα 355:

«Λέγεται γαρ πως Ορφεύς Θραξ πρώτος ετεχνολόγησε τα Ελλήνων Μυστήρια, και το τιμάν των Θεών Θρησκεία εκάλεσεν»

καθώς και ο Πρόκλος:

Αν όμως πρέπει αυτούς τους διαλόγους που κυρίως μας αποκαλύπτουν τη μύηση στα μυστήρια των θεών να τους ξεχωρίσουμε από τους υπολοίπους, ας απαριθμήσω τον «Φαίδωνα», τον «Φαίδρο», το «Συμπόσιο» και το «Φίληβο», συγκαταλέγοντας μετά από αυτούς τον «Σοφιστή», τον «Πολιτικό», τον «Κρατύλο» και τον «Τίμαιο»
(«Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας» Α.24.12 – Α.24.17)

Στον Φαίδωνα μάλιστα δηλώνει αυτό που λέγεται στα εσωτερικά και απόκρυφα δόγματα
(«Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα» 85).

Η φιλοσοφία αποτελεί την Ελληνική Θεολογία και αυτό καθίσταται σαφές από το:

Ολόκληρη η θεολογία των Ελλήνων προέρχεται από την Ορφική μύηση, καθώς πρώτος ο Πυθαγόρας από τον Αγλαόφημο διδάχθηκε τα όργια των Θεών και δεύτερος ο Πλάτων δέχτηκε την ολοκληρωμένη γνώση γι΄ αυτούς από τα πυθαγόρεια και ορφικά συγγράμματα.
(Πρόκλος «Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας» Α΄ 25.26)


Η φιλοσοφία είναι η περιαγωγή της ψυχής από μία ημέρα με σκότος σε μία αληθινή ημέρα, το οποίο είναι η επιστροφή στο Όντως Ον, όπως μας τονίζει ο Σωκράτης στην Πλατωνική «Πολιτεία». Είναι ο έλλογος δρόμος προς το Είναι του Όντος. Διαμέσω αυτής, κατορθώνει ο άνθρωπος τη μέθεξη με το Θείο, καθότι σοφό είναι μόνο το Θείο, έτσι φίλος, δηλαδή εραστής του Θείου είναι ο φιλόσοφος! Φυσικά, δεν αρκεί μόνο η φιλοσοφία για να επιτευχθεί η ολοκληρωτική μέθεξη αλλά καθώς αντικρίζουμε το Όντως Ον με τα όμματα της ψυχής και του νου βαδίζουμε ολοένα και περισσότερο στην οντολογική ολοκλήρωσή μας. Η φιλοσοφία μας «μαθαίνει» τη βίωση της Αρετής και αυτό φυσικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά αναμνήσεις της ψυχής του εκάστοτε όντος όταν «ταξίδευε» στον ευαγές Ουρανό της Νοερής και Νοητής Αλήθειας. Μίας Αλήθειας που καθιστά τον κοινωνό της πραγματικό μύστη!

Ο Πλάτων στο έργο του «Θεαίτητος» μας αναφέρει ότι αρχή της φιλοσοφίας είναι το θαυμάζειν (Βλ Πλάτων «Θεαίτητος» 155.d.1 – 155.d.4) Αυτό ακριβώς είναι που οδηγεί στη φιλοσοφία και στην απόλυτη κατανόηση των όντων τη συνείδηση του ανθρώπου. Η διαδικασία αυτή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι είναι η ενέργεια του φιλοσόφου για την αναζήτηση, εύρεση και είσοδο στην αλήθεια της όντως(=αληθινής) υπάρξεως. Η φιλοσοφία οδηγεί τον άνθρωπο στην ανέλιξη. Αυτό συμβαίνει διότι καθώς το Θείο-Θεός-Αγαθό Έν όντας σοφό, ο φιλόσοφος-άνθρωπος βρίσκεται σε μία μέση κατάσταση γνώσης και άγνοιας, δηλαδή μάχεται για τη μετατροπή της δόξης(=υποκειμενική, λανθασμένη αντίληψη) σε επιστήμη(=αληθής γνώση). Η γνώση της άγνοιας οδηγεί στη φιλοσοφία. Αποκλειστικό εν δυνάμει και εν ενεργεία ταυτοχρόνως έργο της φιλοσοφίας είναι η διαλεκτική. Η διαδικασία, δηλαδή, της ψυχής να ταξιδέψει(καθότι ταξιδεύω = τα άξια οδεύω) προς τις ΙΔΕΕΣ. Δεν είναι τυχαίο ότι στο «Φίληβο» ανέφερει ο Πλάτων για τη διαλεκτική ότι είναι θεῶν δόσις(δώρο θεών):
Είναι κάποιο δώρο των θεών προς τους ανθρώπους, όπως μου φαίνεται, που ρίχτηκε από τους θεούς διά μέσου κάποιου Προμηθέα μαζί με κάποια εκτυφλωτική φλόγα πυρός˙ και οι παλαιοί, που ήταν καλύτεροι από μας και ζούσαν πλησιέστερα στους θεούς, παρέδωσαν τη φήμη αυτή, ότι δηλαδή όλα όσα θεωρούνται κάθε φορά ότι υπάρχουν αποτελούνται από ένα και πολλά και έχουν σύμφυτα μέσα τους το πεπερασμένο και το απεριόριστο. Πρέπει λοιπόν, αφού αυτά είναι έτσι τακτοποιημένα, να υποθέτουμε ότι υπάρχει μία Ιδέα για το καθένα και να την αναζητούμε - γιατί θα βρούμε ότι ενυπάρχει εκεί - και, αν τη βρούμε, να ψάχνουμε για δύο μετά τη μία, αν βέβαια υπάρχουν δύο, διαφορετικά για τρεις ή για άλλον αριθμό, και το ίδιο κάνουμε πάλι με το καθένα από εκείνα, ωσότου δει κανείς όχι μόνο ότι το κατ’ αρχάς ένα είναι ένα, πολλά και άπειρα, αλλά πόσα είναι ˙ και την Ιδέα του απείρου να μην την εφαρμόζουμε στο πλήθος, προτού κατανοήσουμε όλους τους αριθμητικούς προσδιορισμούς που βρίσκονται ανάμεσα στο άπειρο και το ένα ˙ και τότε πια ας αφήσουμε τη μονάδα του καθενός ήσυχη να φύγει στο άπειρο. Οι θεοί λοιπόν, όπως είπα, αυτή την παράδοση μας άφησαν αν εξετάζουμε, να μαθαίνουμε και να διδάσκουμε ο ένας τον άλλο ˙ οι σημερινοί όμως σοφοί θέτουν το ένα ή τα πολλά όπως τύχει και κάνουν πολλά γρηγορότερα ή συντομότερα απ’ όσο πρέπει, αμέσως ύστερα από το ένα θέτουν το άπειρο, τα ενδιάμεσα όμως τους διαφεύγουν - αυτά που κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στον διαλεκτικό και εριστικό τρόπο συζήτησης ………….Θεῶν μὲν εἰς ἀνθρώπους δόσις, ὥς γε καταφαίνεται ἐμοί, ποθὲν ἐκ θεῶν ἐρρίφη διά τινος Προμηθέως ἅμα φανοτάτῳ τινὶ πυρί• καὶ οἱ μὲν παλαιοί, κρείττονες ἡμῶν καὶ ἐγγυτέρω θεῶν οἰκοῦντες, ταύτην φήμην παρέδοσαν, ὡς ἐξ ἑνὸς μὲν καὶ πολλῶν ὄντων τῶν ἀεὶ λεγομένων εἶναι, πέρας δὲ καὶ ἀπειρίαν ἐν αὑτοῖς σύμφυτον ἐχόντων. δεῖν οὖν ἡμᾶς τούτων οὕτω διακεκοσμημένων ἀεὶ μίαν ἰδέαν περὶ παντὸς ἑκάστοτε θεμένους ζητεῖν—εὑρήσειν γὰρ ἐνοῦσαν— ἐὰν οὖν μεταλάβωμεν, μετὰ μίαν δύο, εἴ πως εἰσί, σκοπεῖν, εἰ δὲ μή, τρεῖς ἤ τινα ἄλλον ἀριθμόν, καὶ τῶν ἓν ἐκείνων ἕκαστον πάλιν ὡσαύτως, μέχριπερ ἂν τὸ κατ᾽ ἀρχὰς ἓν μὴ ὅτι ἓν καὶ πολλὰ καὶ ἄπειρά ἐστι μόνον ἴδῃ τις, ἀλλὰ καὶ ὁπόσα• τὴν δὲ τοῦ ἀπείρου ἰδέαν πρὸς τὸ πλῆθος μὴ προσ φέρειν πρὶν ἄν τις τὸν ἀριθμὸν αὐτοῦ πάντα κατίδῃ τὸν μεταξὺ τοῦ ἀπείρου τε καὶ τοῦ ἑνός, τότε δ᾽ ἤδη τὸ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων εἰς τὸ ἄπειρον μεθέντα χαίρειν ἐᾶν. οἱ μὲν οὖν θεοί, ὅπερ εἶπον, οὕτως ἡμῖν παρέδοσαν σκοπεῖν καὶ μανθάνειν καὶ διδάσκειν ἀλλήλους• οἱ δὲ νῦν τῶν ἀνθρώπων σοφοὶ ἓν μέν, ὅπως ἂν τύχωσι, καὶ πολλὰ θᾶττον καὶ βραδύτερον ποιοῦσι τοῦ δέοντος, μετὰ δὲ τὸ ἓν ἄπειρα εὐθύς, τὰ δὲ μέσα αὐτοὺς ἐκφεύγει—οἷς διακεχώρισται τό τε διαλεκτικῶς πάλιν καὶ τὸ ἐριστικῶς ἡμᾶς ποιεῖσθαι πρὸς ἀλλήλους τοὺς λόγους.(Βλ Πλάτων «Φίληβος» 16.c.5 – 17.a.5)

Ο φιλόσοφος διαμέσου της διαλεκτικής αγγίζει τον φωτεινό χώρο των όντως(=αληθινών) όντων, ο οποίος δεν είναι άλλος από το θείο. Τα όντα κατά την σωκρατική αντίληψη έχουν χωριστεί στα μεταβαλλόμενα διαρκώς, τα οποία είναι αντικείμενο της αισθητηριακής αντιλήψεως-γνώμης/δόξας και στα καθολικά αναλλοίωτα/σταθερά , τα οποία γίνονται αντιληπτά μόνο με το νου, δηλαδή διαμέσου της επιστήμης/νοητής αντιλήψεως. Εξάλλου, και η ίδια η πορεία του ανθρώπου είναι διφυής, μία προς τα αισθητά και μία προς τα νοητά. Η ψυχή αντιλαμβάνεται τα μεταβαλλόμενα μέσω των αισθήσεων και τα καθολικά αναλλοίωτα μέσω του νου. Για τα πρώτα δεν δύναται να υπάρξει αληθής γνώση διότι αυτά κινούνται μεταξύ ύπαρξης και μη. Για τα δεύτερα, τα καθολικά δηλαδή, η δυνατότητα για αληθής γνώση είναι απόλυτη. Αυτές οι Ιδέες ενυπάρχουν εκτός του αισθητού κόσμου, και γίνονται αντιληπτές μόνο από την ανθρώπινη διάνοια, η οποία όμως έχει εκπαιδευτεί συμφώνως με τα πρότυπα που περιγράφονται στα έργα «Πολιτεία, Πολιτικός, Φαίδρος, Φαίδων». Σε αυτό το σημείο έρχεται η μνήμη-ανάμνηση. Μία ανάμνηση η οποία αφορά τη ψυχή, καθότι αυτή είναι το μέσο που καθιστά τον φιλόσοφο ικανό να μετέχει των Ιδεών.

Η ψυχή στη αρχαία ελληνική ιδεολατρεία-κοσμοθέαση πριν από το ντύσιμό της (ύφανση) με τον χιτώνα-σώμα έχει πλήρη γνώση των όντως όντων
Επειδή λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατη και έχει γεννηθή επανειλημμένως, και έχει ιδεί όλα τα πράγματα και εδώ και εις τον Άδην, δεν υπάρχει τίποτε που να μη το έχη μάθει˙ ώστε δεν πρέπει ν’ απορήσωμεν εάν της είναι δυνατόν να ενθυμηθή και ως προς την αρετήν, και ως προς άλλα πράγματα, αυτά που εγνώριζε και από πριν. Διότι επειδή όλα τα πράγματα συγγενεύουν μεταξύ των, και αφού η ψυχή τα έχει μάθει κάποτε όλα, τίποτε δεν εμποδίζει τον άνθρωπο, μόλις ενθυμηθή το ένα, πράγμα που οι άνθρωποι ονομάζουν μόλις το μάθη, να επανεύρη πάλιν όλα τα άλλα, εάν έχη κανείς θάρρος και δεν κουράζεται με την αναζήτησιν˙ διότι και η αναζήτησις και η εύρεσις είναι όλα μαζί μία ανάμνηση………..Ἅτε οὖν ἡ ψυχὴ ἀθάνατός τε οὖσα καὶ πολλάκις γεγονυῖα, καὶ ἑωρακυῖα καὶ τὰ ἐνθάδε καὶ τὰ ἐν Ἅιδου καὶ πάντα χρήματα, οὐκ ἔστιν ὅτι οὐ μεμάθηκεν• ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ ἄλλων οἷόν τ᾽ εἶναι αὐτὴν ἀναμνη- σθῆναι, ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο. ἅτε γὰρ τῆς φύσεως ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης, καὶ μεμαθηκυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα, οὐδὲν κωλύει ἓν μόνον ἀναμνησθέντα—ὃ δὴ μάθησιν καλοῦσιν ἄνθρωποι—τἆλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν, ἐάν τις ἀνδρεῖος ᾖ καὶ μὴ ἀποκάμνῃ ζητῶν• τὸ γὰρ ζητεῖν ἄρα καὶ τὸ μανθάνειν ἀνάμνησις ὅλον ἐστίν.(Βλ Πλάτων «Μένων» 81.c.5 – 81.d.5)

Με την ενταφίαση της στο σώμα-σώμα εκ του σήμα=τάφος στο «Κρατύλο» του Πλάτωνος—τα λησμονει, ξεχνάει, δηλαδή, τις ΙΔΕΕΣ. Οι Ιδέες είναι το είναι, η όντως ύπαρξη. Είναι το σταθερό αντικείμενο της επιστήμης, μέσα από τις εναλλαγές των δοξών. Με βάση όλα αυτά διακρίνουμε την αισθητή πραγματικότητα, το γίγνεσθαι-κόσμος γενέσως ως κάτι κατώτερο και την νοητή πραγματικότητα, η οποία είναι και νοερή, το είναι-κόσμος ουσίας, ως κάτι το ανώτερο. Η προαναφερομένη κατωτερότητα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι «μετριάζεται» με τη διαδικασία της μεθέξεως στην ανωτερότητα. Δηλαδή, τα επίμερους αισθητά λαμβάνουν ύπαρξη από τις Ιδέες, διότι αποτελούν σημασιακό τμήμα της ευρύτερης Ιδέας. Αυτή η διαδικασία της μεθέξεως, εκδηλώνεται μέσω του Έρωτος. Ο Έρως είναι εκείνος που ενώνει τη ψυχή με το Ον και τον αισθητό κόσμο με το νοητό. Ως Έρως, εννοούμε τον πόθο για θέαση και πλήρη «κατανόηση» της Ιδέας, την αγωγή προς την Αλήθεια και γι αυτό η φιλοσοφία είναι ο έρωτας προς τις Ιδέες. Ο Έρως, αυτός, προς τη γνώση βρίσκεται εντός της ψυχής. Ο Έρως που συλλαμβάνεται ως κοσμική καταλυτική δύναμη ήτοι ενεργός δύναμη της ενότητας, και ταυτόχρονα θεότητα πρωτότοκος του ΕΝ, είναι ουσιαστικά στοιχείο για την δόμηση της πραγματικότητος, συντονίζει τις μορφές – ψυχές και οδηγεί την πολλαπλότητα σε μία κοσμική ενότητα. Η ψυχή, ως αναφέρθηκε παραπάνω, ενοικεί στον κόσμο των Ιδεών μόνο αφού χωρισθεί από το σώμα οπότε ως εκ τούτου…

Είναι, λοιπόν, αναγκαίο, καθώς οι φυσικοί λόγοι(=λογικές αρχές) δεν είναι ούτε νοητές, ούτε νοερές, η άνοδος μας προς τις νοητές Ιδέες να γίνεται μέσω των νοερών. Θα υπάρχει, λοιπόν, το νοερό σύμ(παν) πριν από την ανόητη(=που δεν νοεί) φύση, και το σύμ(παν) αυτό θα είναι διττό, είτε μεταβατικό, είτε αμετάβατο,[1] διότι, στο βαθμό που και τα δύο νοούν, ποθούν το νοητό που είναι συμπαραταγμένο μαζί τους, όπως είπαμε• διότι λέω ότι το νοητό βρίσκεται πριν από τούτη τη φύση, επειδή ούτε η φύση, ούτε το σώμα νοούν. Έπειτα, πριν από το νοερό σύμ(παν) βρίσκεται εκείνο που νοεί και νοείται ταυτόχρονα, όπως είναι το νοερό ή το ψυχικό Είδος• κι έπειτα πριν από αυτά βρίσκεται το ίδιο το νοητό, διότι πρέπει πριν από αυτό, το οποίο εμφανίζει κάποια διπλοήν(=δυαδικότητα), να βρίσκεται το ίδιο το νοητό πρωταρχικά, και σε αυτό να μετέχει ο νους και μέσω του νου, η ψυχή. Δεν πρέπει, λοιπόν, να μεταβαίνουμε μόνο από τις ψυχικές Ιδέες προς τις νοερές ως νοούμενες, αλλά και από αυτές(=τις νοερές δηλαδή) προς τις κυρίως νοητές, από τις οποίες υπάρχει το «είναι» σε όλες τις βαθμίδες των Ιδεών.
(Πρόκλος "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην Δ' 905.18 - 905.37)

[1]. Το μεταβατικό νοερό σύμ(παν) είναι η βαθμίδα των ψυχών, και το αμετάβατο νοερό, είναι η βαθμίδα των νοερών νόων.

Οπότε εδώ διακρίνουμε 4 είδη συμ(πάντων).
1. Το μεταβατικό νοερό --> ψυχές
2. Το αμετάβατο νοερό --> νοεροί νόες
3. Αυτό που νοεί και νοείται ταυτόχρονα --> νοερό/νοητό
4. Το νοητό.

Παρατηρούμε ότι οι Ιδέες βρίσκονται σε όλοι την τετράδα και η κάθε μία λαμβάνει την ιδιότητα της βαθμίδας/σύμπαντος που ανήκει, δηλαδή ψυχές-->ψυχική Ιδέα, νοερό-->νοερή Ιδέα, νοητό-->νοητή Ιδέα. Πιο συγκεκριμένα, όμως, μας τονίζει ο Πρόκλος, ότι στο νοητό σύμπαν, βρίσκεται το «είναι» όλων των Ιδεών. Αυτό, μυθολογικώς είναι γνωστό ως Φάνης!

[...] αυτός που θα ανέλθει, [...], πρώτα πρέπει να ανεγερθεί εκ του σώματος και να αφήσει την κοινωνία με αυτό (διότι το σώμα είναι οίκος της ψυχής) και έπειτα να συνάψει τον εαυτό του με τον κλήρο της Αθηνάς εντός του όλου. αν η ψυχή μετάσχει σε αυτόν τον κλήρο, δεν είναι καθόλου περίεργο να γίνει θεωρούσα(=παρατηρητής) των Πρώτων Όντων και μέσω αυτών να ατενίσει τις ίδιες τις Ενάδες των Όντων.
(Πρόκλος "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην" 661)

Αγνοούν, λοιπόν, οι πολλοί πόση άραγε είναι η δύναμη της διαλεκτικής και η τελείωση της περιπλάνησης αυτής είναι η αλήθεια και ο νους • διότι εμείς δεν μπορούμε αλλιώς να ανατρέξουμε από τα τελευταία στα πρώτα, αν δεν πορευτούμε μέσα από ενδιάμεσες πορείες της ζωής • διότι, όπως η κάθοδός μας έχει γίνει μέσα από πολλά ενδιάμεσα στάδια, καθώς η ψυχή πάντα προχωρά από τις απλούστερες ενέργειες προς τις συνθετότερες, έτσι και η άνοδος θα γίνει μέσα από πολλά ενδιάμεσα στάδια, καθώς η ψυχή αναλύει τον διάκοσμο της ζωής που συνέθεσε. Πρέπει, λοιπόν, πρώτον να καταδικάσουμε τις αισθήσεις ότι δεν μπορούν να γνωρίσουν τίποτα ακριβές και υγιές, αλλά έχουν μεγάλη σύγχυση, υλικότητα και παθητικότητα, επειδή χρησιμοποιούν κάποια τέτοια όργανα• έπειτα πρέπει να αφαιρέσουμε τις φαντασίες, τις Στυμφαλίδες όρνιθες που πετούν μέσα μας, στο βαθμό που νοούν πράγματα κακά με μορφή και σχήμα και δεν μπορούν να συλλάβουν καθόλου αυτό που δεν έχει σχήμα και μέρη, αλλά εμποδίζουν την καθαρή και άυλη νόηση της ψυχής με το να παρεμβάλλονται και να της δημιουργούν ενοχλήσεις κατά τις αναζητήσεις της• τρίτον, μετά από τα παραπάνω, να αποκόψουμε τις πολύμορφες δόξες και την περιπλάνηση των ψυχών γύρω από αυτές • διότι προσεγγίζουν την αιτία και δεν προκαλούν μέσα μας την επιστήμη [1] και τη συμμετοχή στον υπερβατικό νου • τέταρτον, τέλος, αφού αναχθούμε στο πέλαγος των επιστημών, εκεί μέσω τις διαλεκτικής να παρατηρήσουμε τις διαιρέσεις και τις συνθέσεις και γενικά την ποικιλία των Ιδεών που βρίσκονται μέσα μας• τότε η διάνοιά μας, αφού μέσω της παρατηρήσεως εξυφάνει τον δικό της διάκοσμο, θα δει ότι πρέπει να απομακρυνθεί από αυτή τη σύνθεση και να προσεγγίσει πλέον με τον τρόπο του νου, νοερώς δηλαδή, τα Όντως Όντα• διότι ο νους είναι ανώτερος από την επιστήμη [2], και η ζωή που στηρίζεται στο νου είναι προτιμότερη από εκείνη που στηρίζεται στην επιστήμη. Είναι, λοιπόν, πολλές οι περιπλανήσεις και οι περιδινήσεις της ψυχής • διότι άλλη είναι αυτή στο επίπεδο της φαντασίας, άλλη πριν από αυτή στο επίπεδο της δόξης, άλλη στο επίπεδο της διάνοιας• μόνο η ζωή που στηρίζεται στο νου είναι απλανής (χωρίς περιπλάνηση) και αυτό είναι το μυστικό λιμάνι της ψυχής στο οποίο η ποίηση οδηγεί τον Οδυσσέα μετά από την πολύ περιπλάνηση της ζωής και εμείς περισσότερο θα οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, αν βεβαίως θέλουμε να σωθούμε.
(Πρόκλος «Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην» 1024.28 – 1025.37)

[1] Η επιστήμη όπως αναλύεται στον Πλατωνικό «Κρατύλο» 437.a.2 είναι μία κατάσταση-ιδιότητα-ενέργεια της ψυχής προς την εξέταση των όντων.

[2] Επειδή η επιστήμη είναι της ψυχής κατάσταση-ιδιότητα-ενέργεια και ο νους είναι ανώτερος από την ψυχή.

…..όσοι ασχολούνται ορθά με τη φιλοσοφία δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να πεθάνουν και να παραμείνουν νεκροί………………[…]ὅσοι τυγχάνουσιν ὀρθῶς ἁπτόμενοι φιλοσοφίας[…] οὐδὲν ἄλλο αὐτοὶ ἐπιτηδεύουσιν ἢ ἀποθνῄσκειν τε καὶ τεθνάναι(ΒΛ Πλάτων «Φαίδων» 64.a)

ΤΣΙΝΤΙΛΑΚΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία και Φιλόσοφος σήμαινε αυτόν που μίλαγε - έλεγε, αποκάλυπτε την αλήθεια, με αποδείξεις. Εγώ προσωπικά αυτό έχω αντιληφθεί.
Άρα η Φιλοσοφία είναι αντικειμενική και φυσικά διέπεται από παραγγελίες ή αν θέλετε νόμους ή κανόνες.
Η ηθική ( άλλο η χριστιανική ηθική )προέκυπτε από την ίδια την φύση μια και είναι μέρος αυτής. Είναι η αλήθεια.
Ας δούμε τι σημαίνει Σοφία.
Σοφία= ευφυΐα, δεξιότης, εμπειρία εμπειρία σε κάποια τέχνη όπως π.χ. η τεκτονική: << Αλλ' όπως η ίσαλος (η οριζόντια γραμμή) του πλοίου επιτυγχάνεται ολοτελώς ως ευθεία δι' έκαστης ξύλινης δοκού στα χέρια του ναυπηγού του έμπειρου, ο οποίος, ως είναι επόμενο, γνωρίζει καλά όλες τις σχετικές γνώσεις ως παραγγελίες (της ευφυΐας και εμπειρίας) της Αθηνάς >> (Ιλ.Ψ 671).
Σοφός λοιπόν ήταν αυτός ο έμπειρος, ο << εν πάντεσσ' έργοισι δαήμων>> (Ιλ.Ψ 671), ήταν ο ερμηνεύων με ορθό τρόπο μέσω του λόγου τα συμβαίνοντα (πραττόμενα) αλλά και των πριν από αυτά, μέσω του καταχωρηθέντος γραπτού λόγου <<φωνή ομηρεύσαι>> (βλ. Τα Μουσεία Λόγων http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=12&t=4366) και εκδίδων "μαντεύματα" δηλαδή προγνώσεις για αυτά που πρόκειται να συμβούν.
Εμπειρία ήταν η γνώση που συντελούσε στην αύξηση της ικανότητας του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να εξάγει χρήσιμα πορίσματα από τα προγενέστερα συμβάντα και από τα παρόντα συν τελούμενα, ώστε να προετοιμασθεί για τα μέλλοντα να συμβούν.
Ας πάρουμε τα γράμματα που αποτελούν την λέξη σοφία...
(Σ)= Αυτή η παλινδρομούσα κίνηση προς το παρελθόν αλλά και προς το μέλλον (<< τά τ' εόντα τά τ' εσσόμενα πρό τα εόντα>>),
(Ο) = εντός του ευρύτερου οικουμενικού χώρου,
(Φ)= φωτίζει, πνέει (το φύσημα μιμήται),
(Ι)= και κατευθύνει,
(Α)= τον άνθρωπο.
Και κάτι άλλο!
Άλλο Σοφός και άλλο Μύστης.