ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ

Φίλε Τάλε,

φρονώ ότι έγραψες την προηγούμενη σου δημοσίευση-πρόταση με πολλές ελείψεις που έχουν ως εξής:
Ενώ , με την ιδιότητα του εκδότη επανεξέδωσες, το από τις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ» εκδοθέν το 2000, βιβλίο «ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ» και ανάρτησες στη Δημοθοινία το εξώφυλλό του και τοπεριληπτικό κειμενάκι του οπισθόφυλλού του, δεν ανέφερες τα δύο βασικότατα και σημαντικότατα προσδιοριστικά στοιχεία του. Νομίζω πως θα είχες την ιστορική υποχρέωση να αναφέρεις πώς η ΗΡΩΪΔΑ του συγκεκριμένου βιβλίου, η ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ είναι η Γιαγιά σου, η Μητέρα του Πατέρα σου, και πως η Συγγραφέας του είναι η Μητέρα σου, η Μάρω Γοντικάκη-Φουράκη. Γιατὶ Τάλε, απέκρυψες, από τους Αναγνώστες του μηνύματος σου, και εν δυνάμει πελάτες σου, αυτά τα δύο σημαντικά και ουσιώδη στοιχεία;
Παρ’ ότι Εσύ, για τους κατ’εμένα λανθασμένους δικούς σου λόγους απέκρυψες πώς η πράγματι [b]ΗΡΩΪΔΑ ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ[/b] είναι ἡ Γιαγιά σου εγώ απλώς θα αντιγράψω, από ένα σημαντικό αυτοβιογραφικό βιβλίο, ένα σχετικό με την Γιαγιά σου απόσπασμα. Αυτό το απόσπασμα είναι απο το υπό τον τίτλο: «[b]ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ Ο ΓΙΑΛΟΣ ΚΡΥΨΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ[/b]»βιβλίο του οποίου Συγγραφέας είναι ὁ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΑΝΤΟΥΡΑΚΗΣ (ο γνωστός επί πολλά χρόνια Πρόεδρος των οδηγών Ταξι) και το όποιο έχει εκδώσει προσφάτως ο πολύ μεγάλος και γνωστός εκδοτικός Οίκος: «ΕΚΔΟΣΕΙΣΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ». Από τις σελίδες 203- 209 τοὺ αυτοβιογραφικοὺ έργου, του από το διπλανό χωριό της Γιαγιάς σου καταγωμένου ΜΑΝΩΛΗ ΜΠΑΝΤΟΥΡΑΚΗ, αντιγράφω επακριβώς:

« Φεύγοντας ἀπ’ τον τόπο του μαρτυρίου, με είχαν εφοδιάσει μ’ ένα χαρτι που με υποχρέωνε κάθε δεκαπέντε μέρες να δίδω παρών στο αστυνομικό τμήμα. Έτσι την άλλη μέρα πέρασα το κατώφλι του αστυνομικού σταθμού στο Καστέλλι. Η υποδοχή ήταν καλή. Μου πρότειναν καφέ, τον οποίο αρνήθηκα. «Έγινε ό,τι έγινε, τώρα πρέπει νὰ ζήσουμε αρμονικά». [/i[i]]«Αυτό λέω κι εγώ, φτάνει να μας αφήσουν» Στο Καστέλι πήγα κι είδα τη δασκάλα μου, την θεία μου την Ελευθερία. Ενθουσιάστικε κι έκλαψε από χαρά. Είχε μάθει για το Μακρονήσι και τα βασανηστήρια. Πάντα, όταν γύρναγα στον τόπο μου, πήγαινα και την έβλεπα. Πέθανε γύρω στα ένεννήντα της χρόνια. Με την Γιάννα μου την προλάβαμε ζωντανή το 1984. Η Γιάννα μου ήταν τότε επτά χρονών. Τη βρήκαμε κατάκητη, όμως τα λογικά της και το μνημικό της ξάστερα. Η μάνα μου κάθε μέρα έλεγε: «Έλα, παιδί μου, να πάμε στη Χώνη, σ’ έχω ταμένο στη χάρη Της. Η Παναγιά δε ζητά, όμως δεν ξεχνά». «Έτσι ένα άπόγευμα πήραμε το δρόμο. Περάσαμε τα νοπήγια, το μύλο του Μιχάλη του Άρχοντή, φίλου του πατέρα μου. Εκεί πήγαινα με το γάϊδαρο το λιγοστό καρπό που ο νερόμυλος τον έκανε αλεύρι για το λιγοστό ψωμί μας. Πιο πέρα ο μύλος των Ραϊσηδων και παραπέρα το μαγαζί του Πατινιώτη, που πήγαινα πολλές φορές για λίπασμα, και το ψαροτραβερνάκι του Βαγγέλη. Ο αδελφός του Γιάννης ο Τερεζής, τύπος γλετζές της Κρήτης, φίλος του Μπαντορόγιαννη, χορευταράς, πιστός εραστής –όταν προδόθηκε σ’ ένα δεσμό του, δε δημιούργησε δεύτερο. Έπινε μόνο τσικουδιά στο ταβερνάκι του Βαγγέλη που το ΄γλειφε ο γιαλός. Διαλέξαμε μια φορά να φάμε ψάρι πού μύριζε θάλασσα μετο Ρετούδη το Δημήτρη. Το μπολανιανό νερό, που σήμερα ποτίζει ανθρώπους, χωράφια, λιόφυτα και ζωντανά της πεδινής δυτικής Κισσάμου, έκανε πάντα τα νοπήγια πηγή ζωής, όπως και το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ή μανάμου, το Δραπανιά. Φτάσαμε στη Χώνη, που το ξωκλήσι της Παναγιάς δεν μπόρεσε να σταματήσει το μακελειό και το σκοτωμό του Ζαχάρη και του Μανουσογιάννη. Δεν μπόρεσε να τσακίσει τα πόδια, να κόψει τη γλώσσα του προδότη βοσκού που έφερε τους φονιάδες στο σπίτι της. Μπήκαμε στο ξωκλήσι. Η μάνα μου γονάτησε και με τα μάτια γεμάτα δάκρυα είπε:
«Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα Παναγιά μου, που έσωσες κι έφερες το παιδί μου». Σχεδόν τα ίδια λόγια είπα κι έγώ, είκοσι έφτα χρόνια μετά, όχι σαν ευχαριστία μα σαν παράκληση για το δικό μου παιδί. Στο γυρισμό μας περάσεμε από το χωριό της, το Δραπανιά, και πιο πάνω στη γειτονιά της τα Ραουλιανά. Η μάνα μου καμάρωνε να περπατούμε μαζί. Ήθελε να δείξει σε όλους ότι το παιδί της ήταν γερό, δυνατό, γεμάτο υγεία, κι όχι ξοφλημένο, τρελό από τα βασανιστήρια στο Μακρονήσι. Περάσαμε από το σπίτι της Χαριλάαινας, πού η νύφη της Ιωάννα, αψηφώντας τους φονιάδες και εμπρηστές των σπιτιών μας, άνοιξε την πόρτα της κι έδωσε στέγη, ρούχα, ζεστό Φαϊ κι αγάπη στην ίδια και στ΄ανήλικά παιδιά της. Ζεστό καλωσόρισμα από συγγενείς μας και τότε φίλους του πατέρα μου: Σαμαρά, τον Κοκοτσονικολή, τον Κοκοστσιδημήτρη, το Λαντρόγιαννη, το Φουροπαναιγώτη, τη Γυναίκα του τη Φουρολένη καί πολλούς άλλους χωριανούς. Η Φουρολένη η Σφακιανή ήταν μια σύνθεση δυνατού, ευαίσθητου χαρακτήρα, γενναία, σκληρή μα και γεμάτη αγάπη. Νιώθω την ανάγκη να καταγράψω ένα περιστατικό : Ήρθε μόνη από τα Σφακιά στο Δραπανιά. Βρέθηκε μέσα σε τρία αδέλφια, τον Παναγιώτη, τον άντρα της, τό Μιχάλη και τό Γιώργη. Ο Φουρογιώργης ήταν στενός φίλος του Μπαντουρόγιαννη, όπως κι ο Πανάγος. Μια μέρα, μέσα στο καφενείο, για ασήμαντη αφορμή, ένας σκότωσε τον Φουρογιώργη. Ο Δολοφόνος πιάστηκε και κλείστηκε φυλακή. Μετά από χρόνια βγήκε, ήρθε στο χωριό, πήγε στο καφενείο και άρχισε να παίζη τον νταή. Προκαλούσε κι έβριζε την οικογένεια του σκοτωμένου και το μεγάλο, τότε δεκαοχτάρονο παιδί του. Μιά απόπειρα του Φουροπανάγου να τον σκοτώσει αστόχισε, γιατι το πιστόλι του έπαθε τρεις φορές αφλογιαστία. Η παρέμβαση του αδελφού του όχι μόνο απέτυχε, αλλά ο φονιάς τον τραυμάτισε σοβαρά στήν κοιλιά. Ο Φουροπανάγος τραυματίστηκε ελαφρά. Ο φονιάς, κι αυτός τραυματισμένος, έφυγε. Μαθαίνοντας ή Φουρολένη ότι ο άντρας της κι ο κουνιάδος της είναι κτυπημένοι, η σφακιανή αφοσίωση γιγάντωσε μέσα της. Άρπαξε μιά σκαλίδα (τσάπα στενή γιά σκάψιμο από τη μια άκρη και κόψη τσεκουριού από την άλλη) κι ακολούθησε τις σταγόνες από το αίμα, που την έφερε εκεί που ήταν καθισμένος ο φονιάς, με υψωμένη τη σκαλίδα. Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος. Ο γιός του δολοφονημένου Φουρογιώργη, ο Αντρέας, ακολουθούσε μ΄ένα μαχαίρι, «Όχι εσύ», του είπε η Φουρολένη και κατέβασε με δύναμη τη σκαλίδα από την κοφτερή της άκρη στα σπλάχνα του φονιά. Οδηγημένη από ένα πρωτόγονο ένστικτο, άρπαξε τό μαχαίρι απ΄ τό νεαρό γιό του Φουρογιώργη, το κάρφωσε στην καρδιά του φονιά, το τράβηξε, το ζάμωσε στό πρόσωπο του παιδιού και του ‘πε: « Γλείψε το να ησυχάσει η ψυχή του αφέντη σου!» Αυτή η σκληρή γυναίκα ήταν πονόψυχη, φιλική, ερωτική, όμορφη, ιδανική μάνα ηρωϊκή σύντροφος. Κάπου στην αρχή γράφω ότι αυτή έραψε το πρώτο καινούργιο πουκάμισο που φόρεσα.»

Αυτά τα ολίγα απο εμέ προς παρουσίαση της πλήρους αληθείας όπως θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχες αναφέρει.