Π. ΣΤΑΥΡΟΣ

ΤΣΙΝΤΙΛΑΚΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ἔγραψε: "τσι κοντής τσι ψ_ _ ής της φταίν' οι τρίχες"

Ακριβώς αυτό Γεράσιμε, αντί να βλέπουμε τα χάλια μας σε προσωπικό, πολιτικό, εσωτερικό, πολιτιστικό, γνωσιολογικό επίπεδο ψάχνουμε για βάρβαρους, και τι θα κάνουμε χωρίς τους βάρβαρους, ενώ βάρβαροι είμαστε εμείς οι ίδιοι, δεν κομίζω γλαύκα ες Αθήνας, αλλά ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και η άγνοια μας.

Μία εναλλακτική και πέρα απο την καθιερωμένη αντίληψη μας ερμηνεία σχετικά με την αιτία ορισμένων μεγάλων πυρκαγιών και καταστροφών στη χώρα μας και γενικά στη Γη, η οποία προέρχεται απο αρχαίο κείμενο, παρατίθεται στο ιστολόγιο http://ontologia.pblogs.gr/ και ειδικότερα στην ανάρτηση http://ontologia.pblogs.gr/2009/09/peri-twn-pyrkagiwn-ontologikh-proseggish.html η οποία έχει ως εξής:

Πολλά έχουν ακουστεί αυτόν τον καιρό περί των όλων πυρκαγιών. Κλασσικά, οι σημερινοί άνθρωποι το ερμηνεύουν βάση την καθημερινή νοοτροπία τους. Μία νοο-τροπία καθαρά υλιστική και πολλές φορές «αναίσθητη» εις τα όρια της επικινδυνότητος! Δεν ορούν το υπέρ της σελήνης τόπο! Δεν ακούν τις φωνές των πύρινων νοομορφών που κολυμπούν εις μία σφαίρα υγρή, γύρω από τη γη, μία ουράνια δεξαμενή, εκεί που λούζονται οι ψυχές πριν να χαθούν εις το σύμπαν, όπως μας λέγει ο Περίδης Ορφεύς ... Ζουν διαρκώς εις ένα προγραμματισμένο περιβάλλον συγκεκριμένης κοσμοαντιλήψεως, καθιστώντας τους εαυτούς τους, έρμαια των δοξασιών που ποτίζεται καθημερινώς ο εγκέφαλός τους! Το παρόν, όμως, ιστολόγιο, δεν έχει «βαπτιστεί» εις τα νάματα της αφροσύνης. Με γνώμονα την των Ελλήνων Οντολογική Νοοθέαση θα δώσει μία ερμηνεία εις διαφορετική διάσταση για τον «φλέγον» θέμα των ημερών. Δεν πρόκειται να γίνει ουδεμία προσπάθεια αναλύσεως του παρακάτω κειμένου. Αφήνεται εις τον εκάστοτε αναγνώστη αφ' ενός να νοήσει το τι «θέλει να πει ο ποιητής» και αφ' ετέρου να αποκτήσει το εν λόγω κείμενο προς δικό του όφελος.

Ακολουθεί το κείμενο του Πρόκλου:

''Γίνονται πολλές μετατάξεις ψυχών από άλλων πολιτειών(=τόποι διαμονής) εις άλλες και από το ένα στοιχείο εις το άλλο, καθώς άλλες μετακινούνται από τη γη εις την σφαίρα του πυρός, άλλες από το πυρ εις τη γη, ενώ άλλες μετακινούνται απότομα και με πολύ θόρυβο και άτακτη κίνηση. Κάτι τέτοιο λένε ότι έπαθε και ο Φαέθων, επειδή έπεσε απότομα από ψηλά και παρέσυρε μαζί του και τους πύρινους χιτώνες του, όταν έφθασε εις τη γη, ατλαντικώς κινούμενος, έκαψε κάποια μέρη της γης, γιατί οι ψυχές, όταν κατεβαίνουν, φορούν πολλούς χιτώνες, αέρινους ή υδάτινους, μερικές φορές και πύρινους, και από αυτές τις τελευταίες άλλες έχουν το πυρ αμυδρό και άλλες έντονο και καταστροφικόΩ και άλλες, όταν φθάσουν εις τον αέρα, βγάζουν τους χιτώνες του πυρός και παίρνουν παχύτερους, ενώ άλλες τούς διατηρούν μέχρι τη γη. Γνωρίζω, λοιπόν, ότι και ο Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς αναφέρει ότι εις ένα από τα νησιά που βρίσκονται γύρω από τη Βρετανία, το οποίο θεωρείται πως είναι ιερό και απαραβίαστο και γι' αυτό έχει αφεθεί ελεύθερο από τους ηγεμόνες, πολλές φορές συμβαίνουν ξαφνικά αναταραχές της ατμόσφαιρας και πτώσεις βροχών ή κεραυνώνΩ αναφέρει, επίσης, και πως οι ντόπιοι λένε ότι εις τέτοιες περιπτώσεις πέθανε κάποιο από τα ανώτερα όντα, επειδή είναι συνηθισμένοι εις αυτές τις μεταβολές, και ότι ονομάζουν ανώτερα όντα τις ψυχές που μετενσαρκώνονται και εγκαταλείπουν κάποιο γεννημένο σώμα. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να αρνηθούμε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα συμβαίνουν και όταν ψυχές κατεβαίνουν για πρώτη φορά εις τα σώματα, και μάλιστα εις την περίπτωση των μεγαλειωδών ψυχών που έχουν λάβει ένα πιο δαιμόνιο κλήρο [...]. Δεν είναι, μάλιστα καθόλου περίεργο ότι οι ψυχές, όταν κατεβαίνουν, συμπάσχουν περισσότερο με εκείνα τα στοιχεία που αντιστοιχούν εις τους Θεούς που είναι επόπτες τους, καθώς και ότι έλκουν εκείνα τα στοιχεία και φορούν πολλούς χιτώνες, ώστε οι κρόνιες ψυχές να χαίρονται πολύ με τους νοτερούς και υγρούς χιτώνες, και οι ηλιακές με τους πύρινους, καθώς και οι δύο αντί για τα άυλα προτιμούν τα υλικά και βαριά σώματα, επίσης δεν είναι περίεργο που οι Θεοί τις χρησιμοποιούν σαν όργανά τους, όπως και τους υλικούς δαίμονες, για τις επίγειες δημιουργίες τους, καθώς και ότι μέσω αυτών προκαλούν εκπυρώσεις, επιδημιές ή κάποια παθήματα εις όσους δικαιούνται να τα πάθουν.[...] Γίνονται, λοιπόν, και μέσω των επιμέρους ψυχών τέτοιου είδους καταστροφές των επιγείων, γίνονται όμως και μέσω των δαιμόνων, και όπως ακριβώς μέσω των δαιμόνων γίνονται οι καταστροφές που είναι συγγενικές με τη δική τους σειρά, το ίδιο συμβαίνει και μέσω των ψυχών, γιατί αυτές που ψηλά χαίρονται να φωτίζουν με άυλο φως, εδώ κάτω επιδίδονται εις τις εκπυρώσεις.''
(Βλ Πρόκλος «Υπόμνημα εις τον Τίμαιον Πλάτωνος Α», 112)


Ορισμένες πυρκαγιές λοιπόν μπορεί να οφείλονται στον λόγο που μας κάνει ο Πρόκλος, και να σημειώσουμε ότι πολλές απο αυτές τις πυρκαγιές έχουν κάψει πολλά ιερά μέρη στον ελληνικό χώρο όπως ο Κρόνιος λόφος, και το πεντελικόν όρος, και άλλοι τόποι.

Πολύ ωραίο θέμα Μιχάλη και Γεράσιμε και πολύ όμορφες απαντήσεις!

Ελευθερία...
δύσκολη, σχεδόν άπιαστη έκφραση διότι αυτό που διέπει το σύμπαν και τους νόες μας είναι η κοσμογονική Ανάγκη στης οποίας το ιερό δεν επιτρεπόταν να μπει κανείς διότι ποιός μπορούσε να αλλάξει γνώμη στην κραταιά θεότητα Ανάγκη. Προσωπικά δε μπορώ να νοήσω την έννοια ελευθερία, διότι όσο και να ελευθερωνόμαστε νομίζω πώς πάντοτε θα είμαστε δέσμιοι άλλων καταστάσεων και εν τέλει δέσμιοι της ίδιας της νόησης μας.
Από την άλλη πλευρά Ελευθερία στα μέτρα του ανθρώπου θα έλεγα πώς είναι η ταύτιση με την Πλατωνική περιφορά του ταυτού του σύμπαντος δηλαδή η όσο γίνεται πιο όμοια νόηση με τη νόηση των θεών διότι αυτοί είναι ελεύθεροι.

Ο Πρόκλος μας λέγει:

''Γιατί και αυτός που έχει την αρετή υπηρετεί μόνο όσους μπορούν να του εξασφαλίσουν και να του αυξήσουν το αντικείμενο του πόθου του, και αυτοί είναι οι Θεοί, κοντά στους οποίους υπάρχει η αληθινή αρετή, απο την οποία προέρχεται και η αρετή που έχουμε μέσα μας. Και ο Πλάτωνας λέει κάπου ότι αυτή η <<εθελοδουλεία>> είναι η μεγαλύτερη ελευθερία γιατί, όταν υπηρετούμε όσους έχουν ολόκληρη την εξουσία των πάντων, εξομοιωνόμαστε με αυτούς, ώστε να διοικούμε και ολόκληρο τον κόσμο όπως λέει εκείνος <<γιατί όταν η ψυχή γίνει τέλεια και αποκτήσει φτερά, πετάει ψηλά και διοικεί ολόκληρο τον κόσμο>>''
(Πρόκλος - Περί Προνοίας και Ειμαρμένης)

Όσο για το θέμα του Σισσύφου πέραν των άλλων προεκτάσεων που μπορεί να λάβει ο μύθος του, δηλώνει την υγρή(ευμετάβλητη) ψυχή δηλαδή την ψυχή που ολισθαίνει συνεχώς σε σφάλματα και γυρίζει πάλι απο την αρχή και αν δεν πειστεί με την περιφορά του σύμπαντος θα τυρρανιέται κάνοντας παρόμοια λάθη συνεχώς.

Eνδιαφέρουσα ταινία Τασο, να σημειώσουμε ότι η Ευρώπη είναι ο δορυφόρος του Δία και όχι η δική μας ήπειρος...

OΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Εισάκουσε μακάριε, που έχεις παντεπόπτη αιώνιον οφθαλμό,
Τιτάνα χρυσόλαμπε, Υπερίωνα, ουράνιο φως,
συ ο αυτογέννητος, ακάματε, θέα γλυκιά των ζωντανών,
ω της αυγής δεξιέ γεννήτορα, αριστερέ της νύχτας,
που ρυθμίζεις των εποχών τη μείξη, κυκλοκινούμενος με τέσσερις πόδες,
ταχύδρομε, ριζοτρόφε, διάπυρε, χαρωπέ, διφρηλάτη,
που παίρνεις με περιστροφές τον δρόμο του απέραντου κύκλου,
οδηγητή καλών στους ευσεβείς, στους ασεβείς εχθρικός,
χρυσολύρη, που παίρνεις τον εναρμόνιο δρόμο του κόσμου,
δείκτη αγαθών έργων, εποχοθρέφτη νέε,
φωτοφόρε, ποικιλόμορφε, ζωοδότη, καρποφόρε Παιάν,
αειθαλής, ω αμόλυντε, πατέρα χρόνου, αθάνατε Ζευ,
γαλήνιε, πασιφανή, περιφερόμενο μάτι του κόσμου,
που σβήνεις και λάμπεις με ωραίες φωτεινές αχτίδες,
δείκτη δικαιοσύνης, υδροχαρή, δέσποτα του κόσμου,
εύορκε, εσαεί πανυπέρτατε, βοηθέ όλων,
οφθαλμέ δικαιοσύνης, φως ζωής. Ω ιππηλάτη,
που ξεκινάς το τέθριππο μ’ ευλύγιστο μαστίγιο.
Εισάκουσε τα λόγια κι αποκάλυψε στους μύστες γλυκύν βίο.

Να σαι καλά Μάριε,ευχαριστώ πολύ, στις ερωτήσεις σου δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις και επιγνώσεις για να απαντήσω,για το λόγο αυτό ζήτησα απο εσάς να παραθέσετε ότι στοιχεία έχετε απο αρχαίους ή και νέους ακόμα συγγραφείς, για να έχουμε μια πιο σφαιρική άποψη για το τι τελικά είναι ως οντότητα ο Ήλιος.
Το μόνο σίγουρο για εμένα είναι ότι ο Ήλιος είναι κάποιου είδους πύλη για ψυχές, ανόδου και καθόδου και δεν είναι απλώς ένα απλό υλικό σώμα όπως το νομίζουμε η πλειοψηφία μας, αλλά δεν έχω τις εμπειρίες ούτε και την κατάλληλη βιβλιογραφία να σου απαντήσω. Η συνεισφορά σου στο παρόν θέμα θα ήταν υπερπολύτιμη.

Πρόκλος - Ύμνος εις Ήλιον

Εισάκουσε με βασιλιά του νοητικού πυρός.
Τιτάνα, με τα χρυσά ηνία, εισάκουσε με χορηγέ του φωτός,
βασιλιά, που ο ίδιος κρατάς το κλειδί της ζωογόνας πηγής
και διοχετεύεις απο υψηλά πλούσιο ρεύμα αρμονίας στους κόσμους της ύλης.
Εισάκουσε με γιατί εσύ, που βρίσκεσαι στη μεσαία έδρα του αιθέρα
και κατέχεις τον ολοφώτεινο δίσκο, την καρδιά του κόσμου,
γέμισες τα πάντα με τη δική σου πρόνοια που διεγείρει το νου.
Ζωσμένοι οι πλανήτες με τους αιώνιους πυρσούς σου,
στέλνουν με τους αδιάκοπους και ακούραστους χωρούς τους
ζωογόνες σταγόνες στα επίγεια.
Κάτω από τις επαναλαμβανόμενες πορείες του άρματος σου
αναβλάστησε ολόκληρη η πλάση σύμφωνα με την τάξη των Εποχών.
Ο ορυμαγδός των στοιχείων που συγκρούονταν μεταξύ τους,
σταμάτησε μόλις εμφανίστηκες από τον άρρητο γονιό σου.
Μπροστά σου υποχώρησε ο ακλόνητος χωρός των Μοιρών
και ξανακλώθουν πάλι το νήμα της άφευκτης μοίρας,
όταν θελήσεις γιατί ολόγυρα κυβερνάς, ολόγυρα βασιλεύεις με ισχύ
Απο τη δική σου σειρά ξεπήδησε ο βασιλεύς του τραγουδιού
που υπακούει στο Θείο, ο Φοίβος ψάλλοντας θεόπνευστα τραγούδια
με τη συνοδεία της κιθάρας ησυχάζει τυο μεγάλο κύμα της βαριόηχης πλάσης.
Από τον δικό σου σωτήριο θίασο ξεπήδησε ο γλυκόδωρος Παιάνας
και επέβαλε στον πλατύ κόσμο τη δική του υγεία,
γεμίζοντας τον με άφθαρτη αρμονία.
Εσένα υμνούν ως ξακουστό πατέρα του Διονύσου,
άλλοι παλι στα τραγούδια σε εξύμνησαν ως βακχικό Άττη στα απώτατα βάθη της ύλης
και άλλοι ως όμορφο Άδωνη.
Φοβούνται την απειλή του γοργού μαστιγίου σου
οι αγριόψυχοι δαίμονες που βλάπτουν τους ανθρώπους
και μηχανεύονται κακά για τις δύστυχες ψυχές μας,
προκειμένου για πάντα μέσα στον πάτο της βαριόηχης ζωής
να υποφέρουν πεσμένες στα δεσμά του σώματος
και έτσι να ξεχάσουν την ολοφώτεινη αυλή του υψηλού πατέρα.
Εσύ όμως άριστε των Θεών, στεφανωμένε με φωτιά, μακάριε δαίμονα,
εικόνα του Θεού που γέννησε τα πάντα, ανυψωτή των ψυχών,
εισάκουσε με και καθάρισε με για πάντα από κάθε αμαρτία,
δέξου την πολυδακρισμένη ικεσία, σώσε με από τις ολέθριες κηλίδες,
φύλαγε με μακρυά απο τις Ποινές
καταπραύνοντας το γρήγορο μάτι της Δικαιοσύνης που βλέπει τα πάντα.
Με τη σωτήρια βοήθεια σου ας χαρίζεις για πάντα στην ψυχή μου το ευλογημένο αγνό φώς,
διαλύοντας τη φαρμακερή ομίχλη που καταστρέφει τους θνητούς,
χάρισε ακόμα την ακεραιότητα και την υγεία με τα λαμπρά της δώρα στο σώμα μου
και οδήγησε με στη δόξα, ώστε σύμφωνα με τις παραδόσεις των προγόνων
να καλλιεργώ τα δώρα των ωριοπλόκαμων Μουσών.
Και δώσμου, βασιλιά, αν θες, αδιατάρακτη ευτυχία για την λατρευτή ευσέβεια μου,
όλα μπορείς να τα κάνεις εύκολα, γιατί έχεις ισχυρή και άπειρη δύναμη.
Κι αν μας απειλεί κανένα κακό προερχόμενο από το αδράχτι της μοίρας
που περιστρέφεται ελικοειδώς κάτω από τα νήματα που κινούνται από τα άστρα,
διώχνε το εσύ με τη μεγάλη φεγγοβολή σου.

Από αυτόν τον ύμνο του Νεοπλατωνικού Πρόκλου, μπορούμε να εξάγουμε πολλά συμπεράσματα για τον ευεργετικό ρόλο του Ηλίου στην ψυχική μας κατάσταση, καθώς και πολλές άλλες πληροφορίες δωσμένες ποιητικά από αυτόν τον μέγιστο φιλόσοφο. Είναι ένας ύμνος που βρίθει πληροφοριών όπως όλοι οι ύμνοι του Πρόκλου που μπορούμε να τους προμηθευτούμε μαζί με άλλα πολλά κείμενα του Πρόκλου στο ίδιο βιβλίο, απο τις εκδόσεις Κάκτος απ'όπου και η μετάφραση στην παρούσα δημοσίευση. Το βιβλίο που αναφέρω είναι λοιπόν το Πρόκλος - Άπαντα 37.

"Είμαι πράγματι οπαδός του βασιλέως Ηλίου.
Και αν τηρώ δι'εμαυτόν τας ασφαλεστέρας αποδείξεις
διά την τοιαύτην μου ιδιότητα,
ιδού τι δύναμαι να εξαγγείλω χωρίς να διατρέξω τον κίνδυνον της επιορκίας."
Ιουλιανός - Εις βασιλέαν Ήλιον

"Τοιούτον ηνόουν(τον Ήλιον) όταν ονόμαζαν υιόν και έκγονον του Αγαθού
τον οποίον το Αγαθόν εγέννησεν ανάλογον(καθ'ομοίωσιν) προς αυτό και όστις είναι εν τω ορατώ κόσμω εν σχέση προς την όρασιν και τα ορατά αντικείμενα ότι το αγαθόν είναι διά τον νούν και τα νοητά"
Πλάτων - Πολιτεία

"Αλλ'υπάρχει και τρίτος Ήλιος, ο δίσκος αυτός που λάμπει υπεράνω των οφθαλμών μας, όστις είναι προφανώς η αιτία της διατηρήσεως των αισθητών πραγμάτων."
Ιουλιανός - Εις βασιλέαν Ήλιον

"Συμφώνως προς τους Φοίνικας, οι οποίοι είναι σοφοί ως προς την γνώσιν των θεών,
η εκτυφλωτική αυτή λάμψις(του Ηλίου) είναι προιόν άμεσον του αγνού Νου, όστις διαθέει ολόκληρον το σύμπαν."
Ιουλιανός - Εις βασιλέαν Ήλιον

"Αν έλθωμεν τώρα εις εκείνας τας μεριστάς ψυχάς πόσα αγαθά δεν τους προσφέρει ο Ήλιος,
παρέχων εις αυτάς την ικανότητα να κρίνουν,
καθοδηγών αυτάς εις την οδόν της δικαιοσύνης και καθαίρων αυτάς διά της λάμψεως του...
...Έτι περισσότερον, αι μερισταί φύσεις δεν του οφείλουν το ότι βαδίζουν αληθώς προς το τέρμα της πορείας των;...
...Όσον δια τα θειότερα ευεργετήματα του, ώς η φροντίς ν'απαλλάση τας ψυχάς απο των σωματικών δεσμών και να εξυψώνη αυτάς μέχρι των ουσιών των συγγενών προς τον ύπατον Θεόν και όσον διά την λεπτουφή και συγχρόνως δραστήριαν ενέργειαν των ακτίνων του που χρησιμεύουν ως όχημα εις τας ψυχάς κατά την κάθοδον αυτών εις την γένεσιν"
Ιουλιανός - Εις βασιλέαν Ήλιον

"Ένεκα τούτου διατυπώνω διά τρίτην φοράν την ευχήν όπως, εις ανταμοιβήν της προθυμίας ταύτης, ο Θεός Ήλιος ο Βασιλεύς του Κόσμου, να μου είναι ευμενής. Ας μου παράσχη βίον ενάρετον, τελειοτέραν γνώσιν και θείον νουν, όπως απέλθω της υπάρξεως ταύτης νηφάλιος, την στιγμήν όπου η Ειμαρμένη θα κρίνη ότι επέστη ο χρόνος, μετά ταύτα δε ίνα ανέλθω προς αυτόν και παραμείνω αιωνίως εις αιώνα τον άπαντα, εάν δε τούτο τυχόν υπερβαίνει την αξίαν μου που επέδειξα κατά τον βίον, όπως παραταθή η διαμονή μου αυτή εις όσον περισσότερας μυριετείς περιόδους."

"Θεούς ώετο τους αστέρας είναι έμψυχους όντας"
Αλκμαίων

"Δύο δε στόμια ο Πλάτων διδάσκει, εκείνο δια του οποίου αναβαίνουν εις τον Ουρανόν και εκείνο διά του οποίου κατέρχονται εις την Γήν, και οι θεολόγοι δύο πύλας των ψυχών θέτουν συμβολικώς, τον Ήλιον και την Σελήνην, και δια μεν της πύλης του Ηλίου αναβαίνουν αι ψυχαί, διά δε της πύλης της Σελήνης κατέρχονται."
Πορφύριος - Περί του εν Οδύσσεια των Νυμφών Άντρου


"Το ότι λοιπόν ως σύμβολα του αισθητού κόσμου και των εγκοσμίων δυνάμεων έθεσαν οι Θεολόγοι τα Σπήλαια, έχει καταστή σαφές με όσα είπα."
Πορφύριος - Περί του εν Οδύσσεια των Νυμφών Άντρου

"Εάν δε τώρα ήθελε να τον αποσπάσει κανείς από το σπήλαιον, και τον ανέβαζε διά της βίας απο τον τραχύν εκείνον και ανηφορικόν δρόμον εις το φως του Ηλίου, τι μαρτύριο θα ήτο δι'αυτόν και ποίαν αγανάκτησιν θα ησθάνετο να τον σύρουν κατ'αυτόν τον τρόπον! και όταν θα έφθανε τέλος εις το φώς, πλημμυρισμένοι οι οφθαλμοί του από την άπλετον εκείνην λάμψιν της ημέρας, θα ημπορούσαν να ιδούν κανένα από τα αντικείμενα που λέγομεν ημείς τώρα πραγματικά;"
Πλάτων - Πολιτεία

"Έστησε(ο Ηρακλής) σημεία της πορείας του επι των ορίων της Ευρώπης και Αφρικής δύο στήλας αντιστοιχούσας(Ηράκλειες Στήλες).Επειδή κατά την πορείαν του εκαίετο από τον Ήλιον, ετέντωσε το τόξον του προς τον θεόν. Και αυτός θαυμάσας το ανδρικόν του θάρρος του έδωκεν εν χρυσόν δέπας μέσα εις το οποίον διεπέρασεν τον Ωκεανόν"
Απολλόδωρος

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω αποσπάσματα θεολόγων, ποιητών και φιλοσόφων, είναι εύλογο να συμπεράνουμε ότι ο Ήλιος μας είναι ένα είδος πύλης ανόδου-καθόδου ψυχών, καθώς και ότι διαθέτει νοημοσύνη και ψυχή ο ίδιος ο Ήλιος.Με βάση την αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα όμως και βάσει τα γραφόμενα του Πορφυρίου συμπαιρένουμε ότι το σπήλαιον συμβολίζει το αισθητό σύμπαν, η δε έξοδος απο αυτό μέσω της φιλοσοφίας και της αρετής, μας οδηγεί και πάλι στο αληθές φως του Ηλίου δηλαδή στην καθαρή ενατένιση των νοητών όντων, δηλαδή στην έξοδο απο την πλάνη των αισθήσεων και στην είσοδο μας σε έναν κόσμο αρετής, δικαιοσύνης, αρμονίας και ελευθερίας. Να σημειώσουμε ότι αυτή η μετάβαση μπορεί να γίνει όταν η ψυχή είναι ενσαρκωμένη σε ανθρώπινο σώμα, διότι ο Πλάτων δεν αναφέρει πουθενά τον θάνατο για να βγούμε απο το σπήλαιο, άρα μπορούμε να μετέλθουμε σε αυτή την κατάσταση ευδαιμονίας όσο είμαστε ακόμα εν ζωή!!!
Και πάλι εφόδια μας για αυτή την μετάβαση - υπέρβαση θα είναι η αρετή μας, το άνοιγμα του νού μας, η καθαρότητα της ψυχής μας και το θάρρος μας, όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος στο απόσπασμα με τον Ήλιο και τον Ηρακλή, ενώ ο Πλωτίνος αναφέρει ότι το να έχει κάποιος ορισμένες αρετές όπως η ανδρεία, είναι μέσο κάθαρσης. Μέσο μετάβασης απο τον αισθητό στον νοητό κόσμο και πάλι είναι ο Ήλιος μας ο οποίος επίσταται και επι των δύο αυτών καταστάσεων, με την αισθητή κατάσταση διότι είναι ο κυρίαρχος του ηλιακού μας συστήματος και παροχέας της ζωής σε εμάς σε υλικό επίπεδο, αλλά όπως αναφέρουν και οι Ιουλιανός και Πλάτωνας συμβολίζει τον ύπατο Θεό σε νοητό επίπεδο.

Αυτά τα ολίγα περί της πύλης του Ηλίου
Αν κάποιος συμπορευτής έχει γνώση και άλλων παρεμφερών αναφορών σε αρχαία κείμενα περί Ηλίου να τα αναφέρει σε απάντηση ώστε η παρούσα εργασία να συμπληρωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα.

Απο το εξαίρετο βιβλίο του Ν.Δ. Κορκοφίγκα "Ο Κόσμος, ο Άνθρωπος και ο Θεός" που διανεμόταν δωρεάν σε κάθε πνευματικό άνθρωπο όπως αναφέρεται στον πρόλογο, αντιγράφουμε:

Ό δραματικώτατος αγώνας τής μεταφυσικής λύτρωσης τοϋ "Ανθρώ­που ξεκινάει μέ τό αίσθημα καί τή δημιουργική φαντασία καί καταλήγει στόν κριτικό στοχασμό, μέ άλλους λόγους αρχίζει με τό Μΰθο καί τή Θρη­σκεία καί αποκορυφώνεται στή Φιλοσοφία.
Τό υπέρτατο πρόβλημα τής Φιλοσοφίας, δπως έτονίστηκε στό πρώτο Μέρος, είναι τό πρόβλημα τοϋ Θανάτου. Ή κορυφή δλων τών κορυφών της Φιλοσοφίας, ώς φιλοσοφίας τοΰ Θανάτου, εΐναι ή φιλοσοφία τής Αθα­νασίας. Τής αθανασίας τής ψυχής τοΰ "Ανθρώπου, ώς άτομου καί προσώ­που. Άπό τήν πρώτη στιγμή πού είδε τό φώς τοΰ Κόσμου απάνω στά ιερά καί τρισάγια χώματα τής Αιωνίας Ελλάδας ή Φιλοσοφία, ώς έρως καί πάθος καί λαχτάρα καί θεία μανία τής καθαρής πνευματικής θεωρίας τών πιό υψηλών, αλλά καί πιό σκοτεινών προβλημάτων τοϋ Κόσμου καί τής ζωής τοΰ Άνθρωπου μέσα στό Σύμπαν, δλοι οί τιτάνιοι πνευματικοί καί ηθικοί αγώνες όλων τών μεγάλων φιλοσοφικών πνευμάτων δλου τοΰ Κό­σμου καί δλων τών αιώνων ώς πανυπέρτατο σκοπό τους είχαν τή στερεή θε­μελίωση, μέ τό φώς τοΰ καθαρού θεωρητικού φιλοσοφικοΰ Στοχασμού, τής Φιλοσοφίας τής Αθανασίας.
Τά πρώτα βλαστάρια τοΰ δέντρου τής Φιλοσοφίας τής Αθανασίας στήν πνευματική "Ιστορία ολου τοΰ Ευρωπαϊκού Κόσμου βγήκαν στό φώς στήν εποχή τών πρώτων αναλαμπών τοϋ ήλιου τής Ελληνικής μεταφυσικής κο­σμοθεωρίας. Άπό τήν Αυγή τής πνευματικής ζωής καί τής πνευματικής Ι­στορίας τοΰ Ελληνικού Κόσμου, στους καιρούς τής κυοφορίας καί αργότε­ρα τοΰ τόκου καί τής άχτινοβολίας τής Όμηρικής ποίησης, ό Ελληνικός Κόσμος επίστεψε στήν επιβίωση τοΰ "Ανθρώπου ύστερ* άπό τό θάνατο καί στή μέλλουσα ζωή.
Ή πρώτη αυτή Ελληνική πίστη, ή πίστη τής "Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, οπως αναπτύχθηκε πιό πάνω στό πρώτο τμήμα τοΰ Μέρους αυ­τού, στήν Ιστορική εξέλιξη της, μέ τήν ανάπτυξη καί τή διεργασία πού εΐχε στους μεταομηρικούς καιρούς καί τούς κατοπινούς αιώνες μέ τήν κοσμογο­νική καί θεογονική ποίηση, μέ τά Ελευσίνια μυστήρια, μέ τή θρησκεία τοΰ θεοΰ Διονύσου, μέ τόν "Ορφισμό καί προπάντων μέ τό έργο καί τή δη­
μιουργία τοϋ Ελληνικού φιλοσοφικού Στοχασμού, αποκορυφώθηκε στό ύπέρλαμπρο αιώνιο οικοδόμημα της "Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας καϊ μάλιστα τής Σωκρατικής — Πλατωνικής Φιλοσοφίας, πού στό βαθύτερο καί στό αληθινό νόημα της δέν εΐναι παρά φιλοσφια τής Αθανασίας και μό­νο φιλοσοφία τής Αθανασίας.
Ή Ιδέα τής Αθανασίας δυνάμει είναι στό βάθος ολων τών μεγά­λων φιλοσοφικών συστημάτων τής Προσωκρατικής Φιλοσοφίας, πού στήν από­λυτη πραγματικότητα προάγουν τή φιλοσοφία—θεολογία τών «πρώτον παμπαλαίων Έλλήνων θεολογησάντων», κατά τή μαρτυρία τοϋ Αριστοτέλη. Ή πιό υψηλή Ιδέα καί άρχή της "Αρχαίας 'Ελληνικής Θρησκείας είναι ή ΐδέα τής αρχής τής απόλυτης ενότητας τοΰ Θείου καί της Αθανασίας. Στά πνευματικά μάτια τών Αρχαίων Ελλήνων · Η Αθανασία είναι μέσα στή φύση καί τήν ουσία τών θεών τοΰ "Ολύμπου. Οι θεοί τοΰ Έλληνικοΰ Κόσμου οι θεοί τής αιωνίας ουσίας καί ψυχής τοΰ Ελληνικού "Οντος, είναι αθάνατοι. Καί δέν ήσαν μόνο οΐ θεοί τοΰ Έλληνικοΰ "Ολύμπου αθάνατοι, άλλά καί στή θέληση τους ήταν νά χαρίζουν τήν Αθανασία καί σ' ολους τούς θνητούς πού αγαπούσαν καί προπάντων στους ήρωες, Ό Γανυμήδης, ο πιό ωραίος άπ' ολο τό "Ανθρώπινο Γένος, αρπά­ζεται στίς κορυφές τοϋ "Ολύμπου άπό τό Δία καί ζεΐ έκει απάνω μαζί μέ τούς αθάνατους θεούς. Ή Καλυψώ υπόσχεται στόν "Οδυσσέα νά τόν κάμη αθάνατο, άν θελήση νά μείνη κοντά της γιά πάντα . Καί ot θεοί χαρίζουν στό Μενέλαο τήν αθανασία στέλνοντας τον μετά τό θάνατο του στά "Ηλύσια γιά νά ζήση εκει σ' αΐώνια ευδαιμονία. Καί στήν "Αρχαία Ελληνική Μυθολογία—-Θρησκεία καί στήν Ελ­ληνική Ποίηση εΐναι αναρίθμητες οΐ Ιστορίες -θνητών ανθρώπων πού έγι­ναν αθάνατοι χάρη στήν αγάπη καί τήν εύνοια τών "Ολυμπίων θεών. Καί ή Ιδέα τής αρχής τής ενότητας τοϋ Θείου καί τής 'Αθανασίας είναι στό βά­θος καϊ τής φιλοσοφίας δλων τών μεγάλων Προσωκρατικών, άν καί οχι πάντα ξεκαθαρισμένη καί ξάστερα διατυπωμένη και διαμορφω­μένη.

ΘΑΛΗΣ (624 — 546 π,Χ.). Ό Θαλής ενορά πνευματικά τά πάν­τα ώς θεϊα, «πλήρη θεών», καί συνεπώς ώς αθάνατα . "Επίσης τό Θαλή «ένιοι πρώτον είπεΐν φασιν αθανάτους τάς ψυχάς» (Λιογ. Λαέρτ. Λ. 24). Καί κατά τό Σουΐδα ό Θαλής «πρώτος τό τοΰ σοφοΰ εσχεν όνομα και πρώτος τήν ψυχήν εΐπεν άθάνατον» .

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ (609/10 -546/5. π.Χ.) Ό 'Αναξίμανδρος, συμπατριώτης καί μαθητής τοΰ Θαλή, κινιέται καί αυτός μέσα στίς σφαίρες τής πρωταρχής τής Ελληνικής μεταιυσικής, τής αρχής τής άπόλυτης ενότητας τοϋ Θείον καί τής "Αθανασίας, καί βλέπει, ολο τό Σύμπαν ώς θείο καί αθάνατο. Πρώτη άρχή τοΰ Κόσμου, στά μάτια τοΰ Άναξίμανδρου, είναι τό "Απειρο. Καί τό Άπειρο ό Άναξίμανδρος θεωρεί ώς θείο καί «αθάνατον καί άνώλεθρον (τό άπειρον = τό θείον)» .

ΑΝΑΞΙΜΕΝΗΣ (584/5—628/6). Ό Άναξιμένης ώς πρώτη άρχή τοΰ Κόσμου θεωρεί τον Αέρα καί τά πάντα ενορά ώς θεία καί αΙώ­νια («αέρα άπειρον έ'φη τήν αρχήν είναι έξ οΰ τά γινόμενα καί τά γεγονότα καί τά έσόμενα καί θεοΰς καί θεΐα γίνεσθαι») .

ΗΡΑΚΛΕITΟΣ. Ό σκοτεινός, στά φαινόμενα, άλλά φωτει­νότατος στήν πραγματικότητα φιλόσοφος τής Εφέσου, μύστης, ίεροφάντης καί προφήτης τής "Ελληνικής θρησκείας τής ΑΙωνιότητας φθέγγεται: «αθάνατοι θνητοί, θνητοί αθάνατοι», «τό πάν θνητόν άθάνατον».
Άλλ' ο Ηράκλειτος, πού συγκρίθηκε στήν Ιστορία μέ τόν "Απόστολο Παύλο κι' εθεορήθηκε άπό τό φιλόσοφο καί μάρτυρα τής Χριστιανικής Θρησκείας Ίουστίνο (110—167 μ.Χ.) ώς ένας «Χριστιανός πρίν άπό τό Χριστό », δέ σταματάει ώς έδώ. Ό Ηράκλειτος εΐναι ο πρώτος φιλόσοφος τής "Ιστορίας τής Φιλοσοφίας όλου τοΰ Ευρωπαϊκού Κόσμου, πού διακη­ρύσσει τό κεντρικό δόγμα τής Θρησκείας τοΰ Χριστιανισμού, τό δόγμα τής ανάστασης τών νεκρών («λέγει δέ καί σαρκός άνάστασιν ταύτης (τής) φανεράς, έν η γεγενήμεθα καί τόν θεόν οίδε ταύτης τής αναστάσεως αίτιον ού­τως λέγων' ενθα δ' έόντι έπανίστασθαι καϊ φύλακας γίνεσθαι έγερτι ζώντων καϊ νεκρών» .
(Μιλάει επίσης γι" ανάσταση αυ­τής τής σάρκας τής φανερής, τής γήινης, πού μέσα σ' αυτή είμαστε γεννη­μένοι καί γνωρίζει δτι αίτιος τής ανάστασης αυτής είναι δ Θεός. Τά ϊδια τά λόγια του έ'χουν ώς έξης: «Μπροστά στό Θεό πού είναι παρών έκεΐ α­νασταίνονται (οί ψυχές πού είναι μέσα στόν Άδη) καί γίνονται άγρυπνοι φύλακες τών ζώντων καί τών νεκρών»)
ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ. (680—170 π.Χ.). Ό Ξενοφάνης βλέπει τό Πάν ώς "Εν. Καί τό Πάν—"Εν είναι ό Θεός. Καί ο Θεός είναι ένας καί ο αυτός, αθάνατος κι' αιώνιος. Συνεπώς καί τά πάντα είναι αθάνατα («είς τόν δλον οΰρανόν άποβλέψας τό έν είναί φησι τον θεόν»,, «τόν θεόν άΐδιόν τε καί έ'να, δμοιόν τε καί σφαιροειδή όν­τα»

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ. (540/39—475/470). Ό Παρμενίδης, ο «μέ­γας» (Πλάτ. Σοφιστ. 237 Α), ό «αίδοιός τε (σεβαστός) άμα δεινός... καί βάθος τι έχειν παντάπασι γενναϊον» , ό «καλός δέ κάγαθός τήν οψιν» ενορά τό Πάν ως "Εν και τό Πάν"—"Εν ώς άγένητον καί άνώλεθρον... όμοΰ παν έν, συνεχές».

ΖΗΝΩΝ, (490—430 π.Χ.). Ό Ζήνων ό Έλεάτης «άνήρ γεν­ναιότατος καί έν φιλοσοφία καί έν πολιτεία» . πρεσβεύει τήν ίδια κοσμοθεωρία τοϋ Ξενοφάνη και τοΰ Παρ­μενίδη, τήν κοσμοθεωρία τής ενότητας καί τής αίωνιότητας καί τής Αθα­νασίας τοΰ Σύμπαντος.

ΜΕΛΙΣΣΟΣ. (Μέσα 5ου π.Χ. αίώνα). Καί ο Ελεατικός Μέ­λισσος τονίζει επίσης «Αεί ην ότι ήν καί άεί έσται»

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ. (495-435 π.Χ.). Ό Εμπεδοκλής απάνω στόν ποιητικό καί προφητικό οίστρο του διακηρύσσει, πώς είναι «θεός άμβροτος οΰκέτι θνητός» (θεός αθάνατος καί όχι θνητός) καί πώς τα πάντα είναι αίδια καί πώς δέν υπάρχει θάνατος

ΛΕΥΚIΠΠΟΣ (5ος π.Χ. αιώνας) — ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ΅Σ (470 -360 π.Χ.). Οί ατομικοί φιλόσοφοι Λεύκιππος καί Δημόκριτος δέ­χονται τήν πιό πάνω άρχή τών Έλεατών, τήν αρχή τής αιωνιότητας τοΰ
"Οντος.

12. ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ. (499/8—428/7 π.Χ.). Καί ό Αναξαγόρας θεωρεί τήν ψυχή «άφθαρτον»καί ώς πρώτη άρχίν τοΰ Κόσμου τόν Νουν «ός άεί έστί»

18. ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ. (6ος π.Χ. αΙώνας). Άλλοι από τους ερευνη­τές καί μελετητές τής πνευματικής ζωής τοΰ Αρχαίου Ελληνισμού ΰποστηρίζουν τήν εκδοχή, πώς τή διδασκαλία τής αθανασίας της ανθρώπινης ψυ­χής πρώτος έδίδαξε από τούς Αρχαίους "Ελληνες ο Φερεκύδης δ Σύριος. Ό Φερεκύδης, δημιουργός μιας κοσμολογικής θεολογίας σέ πεζό λόγο, δέχεται τρεις πρώτες αρχές τοΰ Κόσμου, το Δία, τό Χρόνο καί τή Γή. Καί κατά τό Σουίδα πρώτος ό Φερεκύδης είσηγήθη «τόν περί τής μετεμψυχώσεως λόγον»

14. ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (6ος π.Χ. αΙώνας) καί ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ. Άπό τό Φερεκύδη, δάσκαλο τοΰ Πυθαγόρα, ή θεωρία της αθανασίας τής ψυχής πέρασε στή φιλοσοφική Σχολή τών Πυθαγορείων. Ή κεντρική θεω­ρία τών Πυθαγορείων απάνω στό πρόβλημα τής αθανασίας της ψυχής εί­ναι ή θεωρία τής μετεμψύχωσης. Μοίρα τής ψυχής, κατά τή θεωρία αυτή, είναι ή «παλιγγενεσία» ΰστερ' άπό τό θάνατο σέ μιά σειρά νέων ενσαρκώσεων σέ ζώα ή σέ άλλους ανθρώπους. Χαραχτηριστικοί είναι οΐ λόγοι του Πυθαγόρα σέ φίλο του, πού τούς έσωσε ο Ξενοφάνης στους στίχους του :
(Πάψε καί μή χτυπάς το σκυλάκι, γιατι είναι ή ψυχή
ενός φίλου μου, πού τήν αναγνώρισα σάν άκουσα τή φωνή του.)
Ή Πυθαγορική αυτή θεωρία τής μετεμψύχωσης ήταν καρπός περισ­σότερο θρησκευτικής πίστης, "Ορφικής πηγής, παρά φιλοσοφικών Ιδεών. Καί ή θεωρία αυτή τής ψυχής ήταν σέ απόλυτη αρμονία μέ ηθική στό βά­θος μεταφυσική κοσμοθεωρία. Ή ψυχή τοϋ κακοΰ, κατά τή φιλοσοφία τοΰ Πυθαγόρα, θάβεται μέσα στό σώμα γιά τιμωρία της γιά τίς αμαρτίες της στό παρελθόν. Τό σώμα είναι τό μνήμα, ό τάφος τής ψυχής (βλ. πιό κάτω τή φιλοσοφία τοΰ Φιλολάου).

15. Α Λ Κ Μ A I Ω Ν. (6ος αιώνας π.Χ.). Ό Πυθαγόρειος γιατρός καί
φιλόσοφος "Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης δίδασκε, πώς ή ανθρώπινη ψυχή εί-
ναι αθάνατη («φησί γάρ αυτήν άθάνατον είναι διά τό έοικέναι τοΐς άθα-
νάτοις' τούτο δ* ύπάρχειν αύτη ώς άεί κινούμενη* κινεϊσθαι γαρ καί τά
θεια πάντα συνεχώς άεί, σελήνην, ήλιον, τούς αστέρας καί τόν ούρανόν 'ο-
λον» ,
«έφη δέ καί τήν ψυχήν άθάνατον, καί κινεϊσθαι αυτήν συνεχές ώς τόν ήλιον.> .
"Επίσης ο "Αλκμαίων «θεούς ώετο τούς αστέρας είναι έμψυχους όντας» καί συνεπώς αθάνατους κι" αιώνιους καί τήν ψυχή «φύσιν αϋτοκίνητον κατ" άϊδιον κίνησιν καί διά τούτο άθάνατον αυτήν καί προσεμφερή τοϊς θείοις Απολαμβάνει.».

16. ΦΙΛΟΛΑΟΣ. (5ος π.Χ. αιώνας). "Ό Φιλόλαος, άπό τούς κο-
ρυφαίους Πυθαγορείους, θεωρεί τά πάντα ώς αθάνατα («ά μέν έστω τών
πραγμάτων άίδιος έ*σσα καί αυτά μέν ά φύσις θείαν γα καί ούκ άνθρωπί-
νην ενδέχεται γνώσιν.» ("Η ουσία τών πραγμάτων είναι αιώνια καί ή ιδια
ή φύση απαιτεί θεία καί όχι ανθρώπινη γνώση).
Καί τοϋ Φιλολάου είναι oι περίορημοι λόγοι γιά τήν τιμωρία τών ψυ­χών : «μαρτυρέονται δέ καί ot παλαιοί θεολόγοι τε καί μάντιες, ώς διά τινας τιμωρίας ά ψυχά τω σώματι συνέζευκται καί καθάπερ έν σώματι τούτω τέθαπται»,
Τή θεωρία αυτή τοΰ Φιλολάου γιά τό σώμα — σάμα — μνήμα (τάφο) τής ψυχής θ" ανάπτυξη αργότερα πλατειά ό Πλάτων στή φιλοσοφία του.

Στα ελληνικά ο λόγος του Ομπάμα στην τελετή ορκωμοσίας

ΛΟΓΟΣ ΟΜΠΑΜΑ

Βρήκαμε στο δικτυακό τόποhttp://scholarios.com/speechobam/ και σας μεταφέρουμε την ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα σε μετάφραση στα ελληνικά

Συμπολίτες μου,

Στέκομαι σήμερα εδώ, με ταπεινότητα απέναντι στην αποστολή που έχουμε μπροστά μας, με ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, με το πνεύμα προσηλωμένο στις θυσίες των προγόνων μας. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος, καθώς και για τη γενναιοδωρία που επέδειξε και τη συνεργασία που προσέφερε κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.

Σαράντα τέσσερεις Αμερικανοί έχουνε πλέον δώσει τον προεδρικό όρκο. Τα λόγια αυτά εκφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια πλημμυριδών ευημερίας και με τη νηνεμία της ειρήνης. Ωστόσο, ο όρκος ενίοτε δόθηκε με τον ουρανό συννεφιασμένο και με άγριες καταιγίδες. Εκείνες τις στιγμές, η Αμερική συνέχισε τον δρόμο της όχι μόνο χάρη στην ικανότητα ή το όραμα αυτών που κατείχαν τα ανώτερα αξιώματα, αλλά διότι Εμείς ο Λαός μείναμε πιστοί στα ιδανικά των προγόνων μας και διαφυλάξαμε τα ιδρυτικά μας κείμενα.

Έτσι συνέβη. Έτσι πρέπει να συμβεί και με αυτή τη γενιά Αμερικανών.

Ότι είμαστε εν τω μέσω μιας κρίσης είναι πλέον ξεκάθαρο. Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους. Η οικονομία μας είναι σοβαρά αποδυναμωμένη, εξαιτίας της απληστίας και της ανευθυνότητας ορισμένων, μα κι εξαιτίας της συλλογικής μας αδυναμίας να λάβουμε σκληρές αποφάσεις και να προετοιμάσουμε το έθνος για μία νέα εποχή. Σπίτια χάθηκαν· θέσεις εργασίας εξανεμίστηκαν· επιχειρήσεις κατέρρευσαν. Η υγειονομική μας περίθαλψη είναι υπερβολικά δαπανηρή· τα σχολεία μας ανεπαρκή· και καθημερινά καταδεικνύεται όλο και πιο περίτρανα ότι οι τρόποι που χρησιμοποιούμε την ενέργεια ενισχύουν τους αντιπάλους μας και απειλούν τον πλανήτη μας.

Αυτοί είναι οι δείκτες της κρίσης που μπορούν να μετρηθούν με στατιστικά στοιχεία. Λιγότερο μετρήσιμος, αλλά όχι λιγότερο βαθύς είναι ένας κλονισμός της εμπιστοσύνης σε ολόκληρη την επικράτειά μας ―ένας επίμονος φόβος ότι η παρακμή της Αμερικής είναι αναπόδραστη, και ότι η επόμενη γενιά θα πρέπει να μειώσει τις προσδοκίες της.

Σήμερα, σας λέω ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε είναι πραγματικές. Είναι σοβαρές και είναι πολλές.

Δεν θα ξεπεραστούνε εύκολα ούτε σε λίγο καιρό. Αλλά μάθε αυτό, Αμερική ― θα ξεπεραστούν. Τούτη τη μέρα, είμαστε μαζεμένοι εδώ γιατί επιλέξαμε την ελπίδα αντί για τον φόβο, την ενότητα των σκοπών αντί για την έριδα και τη διχόνοια.

Τούτη εδώ τη μέρα, βάζουμε τέλος στις ευτελείς αιτιάσεις και τις ψευδείς υποσχέσεις, τις αλληλοκαταγγελίες και τα ξεφτισμένα δόγματα, που για τόσο καιρό κατέπνιξαν την πολιτική μας ζωή.

Εξακολουθούμε να είμαστε ένα νεαρό έθνος, όμως όπως λέει η Γραφή, ήρθε ο καιρός να αφήσουμε στην άκρη «τα του νηπίου». Ήρθε ο καιρός να επιρρώσουμε το προαιώνιο πνεύμα μας· να αναδεχθούμε την πιο καλή ιστορία μας· να προαγάγουμε το πολύτιμο αυτό δώρο, τούτη την ευγενή ιδέα, που πέρασε από γενιά σε γενιά: τη θεόδοτη υπόσχεση πως όλοι είναι ίσοι, όλοι είναι ελεύθεροι και όλοι δικαιούνται μια ευκαιρία να επιδιώξουν την ευτυχία τους στην πληρότητά της.

Καθώς αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του έθνους μας, συνειδητοποιούμε ότι το μεγαλείο δεν είναι ποτέ κάτι το δεδομένο. Πρέπει να κερδηθεί. Στην πορεία μας δεν βολευτήκαμε με ευκολίες ούτε αρκεστήκαμε σε συμβιβαστικές λύσεις. Το μονοπάτι μας δεν ήταν για τους ολιγόκαρδους ―γι’ αυτούς που προτιμούν αντί για τη δουλειά τη σχόλη ή που αποζητούν μόνο τις ηδονές του πλούτου και της φήμης. Αντίθετα, ήταν αυτοί που ανέλαβαν κινδύνους, που παρήγαγαν έργο, που έφτιαξαν πράγματα ―εκ των οποίων κάποιοι δοξάστηκαν, μα που οι πιο πολλοί ήτανε άνδρες και γυναίκες αφανείς στον μόχθο τους― αυτοί ήταν που μας οδήγησαν στο μακρύ και κακοτράχαλο μονοπάτι προς την ευημερία και την ελευθερία.

Για εμάς ήταν που μάζεψαν τα λιγοστά τους εγκόσμια υπάρχοντα και ταξίδεψαν ωκεανούς σε αναζήτηση μιας νέας ζωής.

Για εμάς ήταν που ίδρωναν στις φάμπρικες και εγκαταστάθηκαν στη Δύση· που υπέστησαν τα ραπίσματα του μαστιγίου και όργωσαν τη σκληρή γη.

Για εμάς ήταν που πολέμησαν και πέθαναν, σε μέρη σαν το Κόνκορντ και το Γκέτυσμπεργκ· τη Νορμανδία και το Κε Σαν. Ξανά και ξανά, αυτοί οι άνδρες και αυτές οι γυναίκες μόχθησαν και θυσιάστηκαν και δούλεψαν μέχρι τα χέρια τους να ζαρώσουν, ώστε εμείς να έχουμε μια καλύτερη ζωή. Είδαν την Αμερική σαν κάτι το μεγαλύτερο απ’ το άθροισμα των ατομικών μας φιλοδοξιών· κάτι το μεγαλύτερο απ’ όλες τις διαφορές στην καταγωγή, τον πλούτο ή τη φατρία του καθενός μας.

Αυτή την πορεία είναι που συνεχίζουμε σήμερα. Εξακολουθούμε να είμαστε το έθνος με τη μεγαλύτερη ευημερία και ισχύ στην Γη. Οι εργαζόμενοί μας δεν είναι λιγότερο παραγωγικοί απ’ ό,τι ήταν όταν άρχισε αυτή η κρίση. Τα μυαλά μας δεν είναι λιγότερο εφευρετικά, τα αγαθά και οι υπηρεσίες μας δεν είναι λιγότερο χρήσιμα απ’ ό,τι ήταν πριν μια εβδομάδα ή ένα μήνα ή ένα χρόνο. Η ικανότητά μας παραμένει αμείωτη. Αλλά ο καιρός που στεκόμασταν αδρανείς, που προστατεύαμε τα στενά μας συμφέροντα και αναβάλλαμε επώδυνες αποφάσεις ― αυτός ο καιρός έχει αναμφίβολα παρέλθει. Ξεκινώντας από σήμερα, πρέπει να ανασηκωθούμε, να αποτινάξουμε από πάνω μας τη σκόνη και να ξεκινήσουμε και πάλι τη δουλειά για το ξαναχτίσιμο της Αμερικής.

Διότι παντού όπου κοιτάξουμε, υπάρχει δουλειά να γίνει. Η κατάσταση της οικονομίας καθιστά αναγκαία τη δράση ―αποφασιστική και γρήγορη. Και θα δράσουμε. Όχι μόνο προς δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, άλλα θέτοντας νέα θεμέλια για την ανάπτυξη. Θα χτίσουμε τους δρόμους και τις γέφυρες, τους ηλεκτρικούς πυλώνες και τις ψηφιακές γραμμές που τροφοδοτούν το εμπόριό μας και μας κρατούν ενωμένους.

Θα αποκαταστήσουμε την επιστήμη στη θέση που της αρμόζει, και θα αξιοποιήσουμε τα θαύματα της τεχνολογίας ώστε να βελτιώσουμε την ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης και να μειώσουμε το κόστος της. Θα εκμεταλλευτούμε τον ήλιο και τους ανέμους και το έδαφος για να δώσουμε ενέργεια στα αυτοκίνητα και τα εργοστάσιά μας. Και θα μεταμορφώσουμε τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας, ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις μιας νέας εποχής. Αυτά όλα μπορούμε να τα κάνουμε. Και αυτά όλα θα τα κάνουμε.

Τώρα, υπάρχουν κάποιοι που αμφισβητούν την κλίμακα των φιλοδοξιών μας ―που υποστηρίζουν ότι το σύστημά μας δεν μπορεί να σηκώσει πολλά μεγάλα σχέδια. Δεν έχουν γερή μνήμη. Γιατί λησμόνησαν τι έχει ήδη κάνει τούτη εδώ η χώρα· τι μπορούν να πετύχουν ελεύθεροι άνδρες κι ελεύθερες γυναίκες όταν η φαντασία ενώνεται με την προσήλωση σ’ έναν κοινό σκοπό, κι όταν η χρεία ενώνεται με το θάρρος.

Αυτό που οι κυνικοί αδυνατούν να κατανοήσουν είναι ότι το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους μετατοπίστηκε ―ότι τα κονισαλέα πολιτικά επιχειρήματα στα οποία αναλωθήκαμε για τόσο καιρό δεν έχουνε πια πεδίο εφαρμογής. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα έχει πάψει να είναι το αν η κυβέρνησή μας είναι υπερβολικά μεγάλη ή υπερβολικά μικρή, αλλά εάν δουλεύει ―εάν βοηθά οικογένειες να βρουν εργασία με αξιοπρεπή μισθό, περίθαλψη που να μπορούν να την πληρώσουν, σύνταξη που να διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά τους. Εκεί που η απάντηση είναι ναι, σκοπεύουμε να συνεχίσουμε. Εκεί που η απάντηση είναι όχι, τα προγράμματα θα διακοπούν. Και όσοι από εμάς διαχειριζόμαστε τα χρήματα του κοινού θα λογοδοτήσουμε ―για το αν τα ξοδέψαμε με σύνεση, για το αν ανατρέψαμε κακές συνήθειες, και αν ενεργήσαμε στα φανερά. Διότι μόνο τότε μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη ζωτική εμπιστοσύνη μεταξύ ενός λαού και της κυβέρνησής του.

Το ερώτημα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι αν η αγορά είναι μια δύναμη με θετικά ή με αρνητικά αποτελέσματα. Η ικανότητά της να γεννά πλούτο και να διευρύνει την ελευθερία είναι ασυναγώνιστη, όμως η παρούσα κρίση μάς θύμισε ότι δίχως μια προσεκτική εποπτεία, η αγορά μπορεί να διολισθήσει κατά τρόπο ανεξέλεγκτο ―και ότι ένα έθνος δεν μπορεί να ευημερεί για πολύ όταν ευνοεί μόνο τους πλούσιους. Η επιτυχία της οικονομίας ήταν ανέκαθεν εξαρτημένη όχι απλώς απ’ το μέγεθος του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος μας, αλλά απ’ την εύρος διάχυσης της ευημερίας μας· από την ικανότητά μας να απλώνουμε τις ευκαιρίες σε κάθε καρδιά που τις ζητάει ―όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή αυτό αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο προς το κοινό αγαθό μας.

Όσο για την κοινή άμυνά μας, απορρίπτουμε ως ψευδή την επιλογή ανάμεσα στην ασφάλεια και τα ιδανικά μας. Οι Ιδρυτές Πατέρες μας, αντιμέτωποι με κινδύνους που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε, συνέταξαν έναν καταστατικό χάρτη με στόχο τη διασφάλιση του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, έναν καταστατικό χάρτη που διευρύνθηκε χάρη στο αίμα ολόκληρων γενιών. Τα ιδανικά αυτά ακόμη φωτίζουν τον κόσμο και δεν θα τα παρατήσουμε για χάρη της σκοπιμότητας.

Ώστε προς όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις που μας κοιτάνε σήμερα, απ’ τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες ώς το μικρό χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας μας: να ξέρετε ότι η Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.

Θυμηθείτε ότι οι προηγούμενες γενιές αντιτάχθηκαν στον φασισμό και τον κομμουνισμό όχι μόνο με πυραύλους και άρματα, αλλά με ισχυρές συμμαχίες και σταθερές πεποιθήσεις. Καταλάβαιναν ότι μόνη η ισχύς μας δεν μπορεί να μας προστατέψει, ούτε και μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Αντίθετα, γνώριζαν ότι η ισχύς μας αυξάνεται μέσα από τη συνετή της χρήση. Η ασφάλειά μας απορρέει από τη δικαιότητα των σκοπών μας, τη δύναμη του παραδείγματος που προσφέρουμε, τη μετριοπάθεια που γεννά η ταπεινότητα και η αυτοσυγκράτηση.

Είμαστε οι φύλακες αυτής της παρακαταθήκης. Καθοδηγούμενοι για άλλη μια φορά από τούτες τις αρχές, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες απειλές οι οποίες απαιτούν ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια ―ακόμη μεγαλύτερη συνεργασία και συνεννόηση μεταξύ των εθνών. Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν. Με παλιούς φίλους και πρώην εχθρούς, θα εργαστούμε ακάματα με στόχο τη μείωση της πυρηνικής απειλής και την απομάκρυνση του φοβήτρου της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.

Διότι γνωρίζουμε ότι η κληρονομιά μας απαρτίζεται από ένα ετερόκλητο μωσαϊκό και ότι αυτό είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Είμαστε ένα έθνος Χριστιανών και Μουσουλμάνων, Εβραίων και Ινδουιστών ― και αθρήσκων. Έχουμε διαμορφωθεί από κάθε γλώσσα και πολιτισμό, προερχόμενο από κάθε γωνιά της Γης· και επειδή γευτήκαμε τα πικρά απόνερα του εμφυλίου πολέμου και του φυλετικού διαχωρισμού, και αναδυθήκαμε απ’ αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας μας δυνατότεροι και περισσότερο ενωμένοι, δεν μπορούμε παρά να πιστεύουμε ότι τα παλιά μίση κάποια μέρα θα περάσουν· ότι οι φατριαστικές γραμμές σύντομα θα διαλυθούν· ότι καθώς ο κόσμος γίνεται μικρότερος, η κοινή μας ανθρωπιά θα αποκαλυφθεί· και ότι η Αμερική πρέπει να διαδραματίσει τον ρόλο της ανοίγοντας τον δρόμο σε μια νέα εποχή ειρήνης.

Προς τον μουσουλμανικό κόσμο, αναζητούμε έναν νέο δρόμο μπρος τα μπροστά, βασισμένο στο αμοιβαίο συμφέρον και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε. Προς εκείνους που προσδένονται στην εξουσία μέσω της διαφθοράς και της εξαπάτησης και της φίμωσης του αντιλόγου ―μάθετε ότι βρίσκεστε στο λάθος στρατόπεδο της ιστορίας. Αλλά ότι θα τείνουμε το χέρι μας προς τα εσάς εάν είστε πρόθυμοι να ξεσφίξετε τη γροθιά σας.

Προς τους λαούς των φτωχών εθνών, δεσμευόμαστε να δουλέψουμε πλάι σας ώστε τα χτήματά σας ν’ ανθίσουν και τα καθαρά νερά να ρεύσουν· δίνοντας τροφή σε λιμοκτονούντα σώματα και πεινασμένα πνεύματα. Και σε εκείνα τα εθνή που σαν το δικό μας απολαμβάνουν σχετική αφθονία, λέμε ότι δεν μπορούμε πια να επιτρέπουμε στον εαυτό μας την αδιαφορία απέναντι σε αυτούς που υποφέρουν έξω απ’ τα σύνορά μας· ούτε και μπορούμε να καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη δίχως να νοιαζόμαστε για τις συνέπειες. Διότι ο κόσμος έχει αλλάξει, και πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς μαζί του.

Καθώς αναλογιζόμαστε τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας, θυμόμαστε με ταπεινότητα κι ευγνωμοσύνη τους γενναίους Αμερικάνους που, αυτή τη στιγμή, περιπολούν μακρινές ερήμους και απόμακρα όρη. Έχουν κάτι σήμερα να μας πουν, σαν τους πεπτωκότες ήρωες στο Άρλιγκτον που ψιθυρίζουν μέσα απ’ το διάβα των αιώνων.

Τους τιμάμε όχι μόνο επειδή είναι οι φύλακες της ελευθερίας μας, αλλά επειδή ενσαρκώνουν το πνεύμα του υπηρετείν· τη θέληση να βρουν νόημα σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Και πράγματι, αυτήν εδώ τη στιγμή ―μια στιγμή που θα καθορίσει μια ολόκληρη γενιά― απ’ αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που πρέπει να εμφορούμαστε όλοι μας.

Διότι όσα και αν μπορεί και οφείλει να κάνει το κράτος, τούτο το έθνος σε έσχατη ανάλυση στηρίζεται στην πίστη και την αποφασιστικότητα του αμερικανικού λαού. Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.

Οι προκλήσεις που έχουμε απέναντι μας ίσως να είναι νέες. Τα εργαλεία με τα οποία τις αντιμετωπίζουμε μπορεί να είναι νέα. Όμως οι αξίες από τις οποίες εξαρτώνται οι επιτυχίες μας ―σκληρή δουλειά και εντιμότητα, θάρρος και δικαιοσύνη, ανεκτικότητα και φιλομάθεια, πίστη και πατριωτισμός― αυτά τα πράγματα είναι παλιά. Αυτά τα πράγματα είναι αληθινά. Αποτέλεσαν την αθόρυβη δύναμη της προόδου καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας. Αυτό που επιβάλλεται λοιπόν είναι μια επιστροφή σε αυτές τις αλήθειες. Αυτό που απαιτείται από εμάς τώρα είναι μια νέα εποχή υπευθυνότητας ―αναγνώριση, απ’ τη μεριά του κάθε Αμερικανού, ότι έχουμε καθήκοντα απέναντι στον εαυτό μας, το έθνος μας, και τον κόσμο, καθήκοντα που δεν αποδεχόμαστε κλαυθμηρίζοντας, αλλά τα οποία αδράττουμε με ευφροσύνη, βασιζόμενοι στη στέρεη γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα τόσο ικανοποιητικό για το πνεύμα, τόσο καθοριστικό για τον χαρακτήρα μας, όσο το να δώσουμε το άπαν μας σε μια δύσκολη αποστολή.

Αυτό είναι το τίμημα και η υπόσχεση της ιδιότητας του πολίτη.

Αυτή είναι η πηγή της εμπιστοσύνης μας ―η γνώση ότι ο Θεός μάς καλεί να διαμορφώσουμε ένα αβέβαιο πεπρωμένο.

Αυτό είναι το νόημα της ελευθερίας μας και του πιστεύω μας ―αυτός είναι ο λόγος που άνδρες και γυναίκες και παιδιά κάθε φυλής και κάθε πίστης μπορούν να παραβρεθούν σε αυτό τον εορτασμό, σε τούτο το μεγαλόπρεπο αίθριο, και που ένας άνδρας του οποίου ο πατέρας πριν από λιγότερο από εξήντα χρόνια ίσως να μην είχε εξυπηρετηθεί σε ένα τοπικό εστιατόριο μπορεί σήμερα να σταθεί ενώπιόν σας δίνοντας έναν ιερότατο όρκο.

Ας χαράξουμε λοιπόν αυτή τη μέρα στη μνήμη μας ― για το ποιοι είμαστε και πόσο μακριά ταξιδέψαμε. Τη χρονιά που γεννήθηκε η Αμερική, κατά τη διάρκεια του πιο κρύου μήνα, μια μικρή ομάδα πατριωτών, είχαν μαζευτεί κοντά ο ένας στον άλλο, πλάι σε αδύναμες φωτιές στις όχθες ενός παγωμένου ποταμού. Η πρωτεύουσα είχε εγκαταλειφθεί. Ο εχθρός προήλαυνε. Το χιόνι ήταν κηλιδωμένο με αίμα. Τη στιγμή που η έκβαση της επανάστασής μας ήταν πιο αμφίβολη από ποτέ, ο πατέρας του έθνους μας διέταξε να διαβαστούν τα ακόλουθα λόγια στον λαό:

«Ας ειπωθεί προς τις μέλλουσες γενιές… ότι στο βάθος του χειμώνα, όταν τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει, πέρα απ’ την ελπίδα και την αρετή… η πόλη και η ύπαιθρος, θορυβημένες από τον κοινό κίνδυνο, στάθηκαν μπροστά με σκοπό να τον αντιμετωπίσουν».

Αμερική. Ενώπιον των κοινών μας κινδύνων, σε τούτο τον χειμώνα των δεινών μας, ας θυμηθούμε αυτά τα αιώνια λόγια. Με ελπίδα και αρετή, ας σταθούμε και πάλι αντιμέτωποι με τα παγωμένα ρεύματα, και ας αντέξουμε τις καταιγίδες πού ’ναι να ’ρθούν. Ας ειπωθεί από τα παιδιά των παιδιών μας ότι όταν δοκιμαστήκαμε, αρνηθήκαμε να αφήσουμε αυτό το ταξίδι να τελειώσει, ότι δεν κάναμε πίσω ούτε και δειλιάσαμε. Και με το βλέμμα μας προσηλωμένο στο βάθος του ορίζοντα και με τη χάρη του Θεού, προάξαμε το μέγα δώρο της ελευθερίας και το παραδώσαμε με ασφάλεια στις μέλλουσες γενιές.

Πηγή:http://worldcity.wordpress.com/2009/01/21/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BF-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5/

Γι'αυτό το λόγο Αλέξανδρε έγραψα σαν ηγέτη, και όχι ως ηγέτη

Ορκίστηκε σήμερα ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα
http://news.pathfinder.gr/world/news/527000.html
Για να δούμε τι θα δούμε και που θα βαδίσει ο Πλανήτης, με αυτόν τον Κύριο σαν ηγέτη του...

Φίλε Τάλε,

φρονώ ότι έγραψες την προηγούμενη σου δημοσίευση-πρόταση με πολλές ελείψεις που έχουν ως εξής:
Ενώ , με την ιδιότητα του εκδότη επανεξέδωσες, το από τις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ» εκδοθέν το 2000, βιβλίο «ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ» και ανάρτησες στη Δημοθοινία το εξώφυλλό του και τοπεριληπτικό κειμενάκι του οπισθόφυλλού του, δεν ανέφερες τα δύο βασικότατα και σημαντικότατα προσδιοριστικά στοιχεία του. Νομίζω πως θα είχες την ιστορική υποχρέωση να αναφέρεις πώς η ΗΡΩΪΔΑ του συγκεκριμένου βιβλίου, η ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ είναι η Γιαγιά σου, η Μητέρα του Πατέρα σου, και πως η Συγγραφέας του είναι η Μητέρα σου, η Μάρω Γοντικάκη-Φουράκη. Γιατὶ Τάλε, απέκρυψες, από τους Αναγνώστες του μηνύματος σου, και εν δυνάμει πελάτες σου, αυτά τα δύο σημαντικά και ουσιώδη στοιχεία;
Παρ’ ότι Εσύ, για τους κατ’εμένα λανθασμένους δικούς σου λόγους απέκρυψες πώς η πράγματι [b]ΗΡΩΪΔΑ ΦΟΥΡΟΛΕΝΗ[/b] είναι ἡ Γιαγιά σου εγώ απλώς θα αντιγράψω, από ένα σημαντικό αυτοβιογραφικό βιβλίο, ένα σχετικό με την Γιαγιά σου απόσπασμα. Αυτό το απόσπασμα είναι απο το υπό τον τίτλο: «[b]ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ Ο ΓΙΑΛΟΣ ΚΡΥΨΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ[/b]»βιβλίο του οποίου Συγγραφέας είναι ὁ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΑΝΤΟΥΡΑΚΗΣ (ο γνωστός επί πολλά χρόνια Πρόεδρος των οδηγών Ταξι) και το όποιο έχει εκδώσει προσφάτως ο πολύ μεγάλος και γνωστός εκδοτικός Οίκος: «ΕΚΔΟΣΕΙΣΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ». Από τις σελίδες 203- 209 τοὺ αυτοβιογραφικοὺ έργου, του από το διπλανό χωριό της Γιαγιάς σου καταγωμένου ΜΑΝΩΛΗ ΜΠΑΝΤΟΥΡΑΚΗ, αντιγράφω επακριβώς:

« Φεύγοντας ἀπ’ τον τόπο του μαρτυρίου, με είχαν εφοδιάσει μ’ ένα χαρτι που με υποχρέωνε κάθε δεκαπέντε μέρες να δίδω παρών στο αστυνομικό τμήμα. Έτσι την άλλη μέρα πέρασα το κατώφλι του αστυνομικού σταθμού στο Καστέλλι. Η υποδοχή ήταν καλή. Μου πρότειναν καφέ, τον οποίο αρνήθηκα. «Έγινε ό,τι έγινε, τώρα πρέπει νὰ ζήσουμε αρμονικά». [/i[i]]«Αυτό λέω κι εγώ, φτάνει να μας αφήσουν» Στο Καστέλι πήγα κι είδα τη δασκάλα μου, την θεία μου την Ελευθερία. Ενθουσιάστικε κι έκλαψε από χαρά. Είχε μάθει για το Μακρονήσι και τα βασανηστήρια. Πάντα, όταν γύρναγα στον τόπο μου, πήγαινα και την έβλεπα. Πέθανε γύρω στα ένεννήντα της χρόνια. Με την Γιάννα μου την προλάβαμε ζωντανή το 1984. Η Γιάννα μου ήταν τότε επτά χρονών. Τη βρήκαμε κατάκητη, όμως τα λογικά της και το μνημικό της ξάστερα. Η μάνα μου κάθε μέρα έλεγε: «Έλα, παιδί μου, να πάμε στη Χώνη, σ’ έχω ταμένο στη χάρη Της. Η Παναγιά δε ζητά, όμως δεν ξεχνά». «Έτσι ένα άπόγευμα πήραμε το δρόμο. Περάσαμε τα νοπήγια, το μύλο του Μιχάλη του Άρχοντή, φίλου του πατέρα μου. Εκεί πήγαινα με το γάϊδαρο το λιγοστό καρπό που ο νερόμυλος τον έκανε αλεύρι για το λιγοστό ψωμί μας. Πιο πέρα ο μύλος των Ραϊσηδων και παραπέρα το μαγαζί του Πατινιώτη, που πήγαινα πολλές φορές για λίπασμα, και το ψαροτραβερνάκι του Βαγγέλη. Ο αδελφός του Γιάννης ο Τερεζής, τύπος γλετζές της Κρήτης, φίλος του Μπαντορόγιαννη, χορευταράς, πιστός εραστής –όταν προδόθηκε σ’ ένα δεσμό του, δε δημιούργησε δεύτερο. Έπινε μόνο τσικουδιά στο ταβερνάκι του Βαγγέλη που το ΄γλειφε ο γιαλός. Διαλέξαμε μια φορά να φάμε ψάρι πού μύριζε θάλασσα μετο Ρετούδη το Δημήτρη. Το μπολανιανό νερό, που σήμερα ποτίζει ανθρώπους, χωράφια, λιόφυτα και ζωντανά της πεδινής δυτικής Κισσάμου, έκανε πάντα τα νοπήγια πηγή ζωής, όπως και το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ή μανάμου, το Δραπανιά. Φτάσαμε στη Χώνη, που το ξωκλήσι της Παναγιάς δεν μπόρεσε να σταματήσει το μακελειό και το σκοτωμό του Ζαχάρη και του Μανουσογιάννη. Δεν μπόρεσε να τσακίσει τα πόδια, να κόψει τη γλώσσα του προδότη βοσκού που έφερε τους φονιάδες στο σπίτι της. Μπήκαμε στο ξωκλήσι. Η μάνα μου γονάτησε και με τα μάτια γεμάτα δάκρυα είπε:
«Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα Παναγιά μου, που έσωσες κι έφερες το παιδί μου». Σχεδόν τα ίδια λόγια είπα κι έγώ, είκοσι έφτα χρόνια μετά, όχι σαν ευχαριστία μα σαν παράκληση για το δικό μου παιδί. Στο γυρισμό μας περάσεμε από το χωριό της, το Δραπανιά, και πιο πάνω στη γειτονιά της τα Ραουλιανά. Η μάνα μου καμάρωνε να περπατούμε μαζί. Ήθελε να δείξει σε όλους ότι το παιδί της ήταν γερό, δυνατό, γεμάτο υγεία, κι όχι ξοφλημένο, τρελό από τα βασανιστήρια στο Μακρονήσι. Περάσαμε από το σπίτι της Χαριλάαινας, πού η νύφη της Ιωάννα, αψηφώντας τους φονιάδες και εμπρηστές των σπιτιών μας, άνοιξε την πόρτα της κι έδωσε στέγη, ρούχα, ζεστό Φαϊ κι αγάπη στην ίδια και στ΄ανήλικά παιδιά της. Ζεστό καλωσόρισμα από συγγενείς μας και τότε φίλους του πατέρα μου: Σαμαρά, τον Κοκοτσονικολή, τον Κοκοστσιδημήτρη, το Λαντρόγιαννη, το Φουροπαναιγώτη, τη Γυναίκα του τη Φουρολένη καί πολλούς άλλους χωριανούς. Η Φουρολένη η Σφακιανή ήταν μια σύνθεση δυνατού, ευαίσθητου χαρακτήρα, γενναία, σκληρή μα και γεμάτη αγάπη. Νιώθω την ανάγκη να καταγράψω ένα περιστατικό : Ήρθε μόνη από τα Σφακιά στο Δραπανιά. Βρέθηκε μέσα σε τρία αδέλφια, τον Παναγιώτη, τον άντρα της, τό Μιχάλη και τό Γιώργη. Ο Φουρογιώργης ήταν στενός φίλος του Μπαντουρόγιαννη, όπως κι ο Πανάγος. Μια μέρα, μέσα στο καφενείο, για ασήμαντη αφορμή, ένας σκότωσε τον Φουρογιώργη. Ο Δολοφόνος πιάστηκε και κλείστηκε φυλακή. Μετά από χρόνια βγήκε, ήρθε στο χωριό, πήγε στο καφενείο και άρχισε να παίζη τον νταή. Προκαλούσε κι έβριζε την οικογένεια του σκοτωμένου και το μεγάλο, τότε δεκαοχτάρονο παιδί του. Μιά απόπειρα του Φουροπανάγου να τον σκοτώσει αστόχισε, γιατι το πιστόλι του έπαθε τρεις φορές αφλογιαστία. Η παρέμβαση του αδελφού του όχι μόνο απέτυχε, αλλά ο φονιάς τον τραυμάτισε σοβαρά στήν κοιλιά. Ο Φουροπανάγος τραυματίστηκε ελαφρά. Ο φονιάς, κι αυτός τραυματισμένος, έφυγε. Μαθαίνοντας ή Φουρολένη ότι ο άντρας της κι ο κουνιάδος της είναι κτυπημένοι, η σφακιανή αφοσίωση γιγάντωσε μέσα της. Άρπαξε μιά σκαλίδα (τσάπα στενή γιά σκάψιμο από τη μια άκρη και κόψη τσεκουριού από την άλλη) κι ακολούθησε τις σταγόνες από το αίμα, που την έφερε εκεί που ήταν καθισμένος ο φονιάς, με υψωμένη τη σκαλίδα. Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος. Ο γιός του δολοφονημένου Φουρογιώργη, ο Αντρέας, ακολουθούσε μ΄ένα μαχαίρι, «Όχι εσύ», του είπε η Φουρολένη και κατέβασε με δύναμη τη σκαλίδα από την κοφτερή της άκρη στα σπλάχνα του φονιά. Οδηγημένη από ένα πρωτόγονο ένστικτο, άρπαξε τό μαχαίρι απ΄ τό νεαρό γιό του Φουρογιώργη, το κάρφωσε στην καρδιά του φονιά, το τράβηξε, το ζάμωσε στό πρόσωπο του παιδιού και του ‘πε: « Γλείψε το να ησυχάσει η ψυχή του αφέντη σου!» Αυτή η σκληρή γυναίκα ήταν πονόψυχη, φιλική, ερωτική, όμορφη, ιδανική μάνα ηρωϊκή σύντροφος. Κάπου στην αρχή γράφω ότι αυτή έραψε το πρώτο καινούργιο πουκάμισο που φόρεσα.»

Αυτά τα ολίγα απο εμέ προς παρουσίαση της πλήρους αληθείας όπως θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχες αναφέρει.

Κύριε Ζυγόπουλε σαφώς και υπάρχουν πάρα πολλά πρόσωπα και οργανώσεις που δρούν υπονομευτικά ενάντια στον Χριστιανισμό, αλλά υπάρχουν επίσης και άτομα που έχουν αγνές προθέσεις και προσπαθούν να τονίσουν τη μεγαλειότητα του αρχαίου πνεύματος, δεν είναι όλοι όσοι δεν δέχονται το χριστιανισμό φαύλοι.
Και μιάς και στη δημοθοίνια οι περισσότεροι από εμάς είναι ελαφρώς γνώστες και της αρχαίας φιλοσοφίας αλλά και του Χριστιανισμού θα πρότεινα να μελετήσουμε το έργο του Νεοπλατωνικού Πορφυρίου "Κατά Χριστιανών" όπου παρατίθενται από πρώτο χέρι πολλές πληροφορίες προς συζήτησιν, για να λάβουμε υπόψιν μας και μια άλλη άποψη αλλά και για να δούμε απο πρώτο χέρι τις διαφορές της φιλοσοφίας και του χριστιανισμού.
Επίσης όσοι από τα μέλη της Δημοθοινίας ασπάζονται το Χριστιανισμό θα μπορούσαν να κάνουν εργασίες, μέσα απο πατερικά κείμενα και άλλα χριστιανικά γραπτά ώστε να τονίσουν την αναγκαιότητα του Χριστιανισμού για την κοινωνία και για τις ψυχές μας για να έχουν όσοι ασπάζονται το αρχαίο θρησκεύειν μια άλλη άποψη.

Δεν υπάρχει καμμία έχθρα απέναντι στους ορθόδοξους Χριστιανούς.
Από τους ήρωες της Ελληνικής ιστορίας πολλοί δεν είχαν διαβάσει Πλάτωνα , αλλά πολλοί περισσότεροι δεν ήταν χριστιανοί.Πατριώτες μας κάνει η γνώση των πραγμάτων, των αρχών, των αθανάτων έργων, των ιδανικών και των αιωνίων ιδεών τα οποία ανακάλυψαν και διέδωσαν οι Έλληνες, και αυτά δεν είναι οι χριστιανικές ιδέες, γιατί είναι αλλότριες της Ελληνικής κοσμοθέασης. Η ελληνική σκέψη αναλύει το πως λειτουργεί το σύμπαν και όχι ο χριστιανισμός.
Η ελληνική τέχνη είναι η πιο ψυχαγωγική και όχι οι μακάβριες εικόνες των χριστιανών. Ότι δεν είναι ελληνικό οδηγείται σε παρακμή γιατί πάει ενάντια στη φύση και τον νου του σύμπαντος. Το ζείν ελληνικώς είναι το εύ ζείν και ανοίγει τον νου και την ψυχή του ανθρώπου.
Όποιος ασχολείται μονάχα με το Χριστιανισμό και τις δυσειδαιμονίες του, και δε γνωρίζει τους αρχαίους κακό στον εαυτό του κάνει, αντίθετα με την ελληνική φιλοσοφία και κυρίως την πραγματική βίωση της ο άνθρωπος γνωρίζει τον δρόμο που πρέπει να πορευτεί ώστε να οδηγηθεί στη Γνώση και να συντονιστεί με τις συχνότητες του σύμπαντος με αποτέλεσμα να ζήσει μια πιό ευχάριστη και επικοδομητική ζωή για την ψυχή του αλλά και την κοινή κοσμική ψυχή.
Δεν υπάρχει θέμα διαμάχης ελληνισμού - χριστιανισμού καθώς δεν υφίσταται καν σύγκριση, ο χριστιανισμός κάποτε θα ξεφτίσει και θα ξεχαστεί, οι αιώνιες ελληνικές αλήθειες ποτέ.