Λίγες σκέψεις που αφορούν στην παιδεία.
http://www.meafora.gr & http://www.meafora.com Αυτό είναι το ιστολόγιο (blog) που δημιούργησε το υπουργείο παιδείας για να προωθήσει το διάλογο για το θέμα της παιδείας, και τις αλλαγές που κρίνουν σκόπιμες οι πολίτες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον ίδιο τον υπουργό Παιδείας κ Αριστόβουλο Σπηλιωτόπουλο.
Από την τοποθέτηση του συγκεκριμένου προσώπου στη θέση του υπουργού Παιδείας ο όρος "άγραφη πλάκα"[1] ("tabula rasa") ακούγεται συχνά. Αρκετες φορες κατηγορήθηκε ότι είναι πρόσχημα για να καθυστερήσουν οι αλλαγες στην παιδεία, και να ηρεμήσουν τα πνεύματα που είχαν οξυνθεί ιδιαίτερα στο τέλος του 2008. Το πρόβλημα για τη χώρα όμως δεν είναι αν η κυβέρνηση επιθυμεί πράγματι το διάλογο ή την καθυστέρηση. Τα προβλήματα υπάρχουν κατά τη γνώμη μου αλλού, και πιο συγκεκριμένα, αν ξέρουμε σαν πολίτες τί θέλουμε, αν ξέρουμε σαν πολίτες πώς θα το επιτύχουμε, αν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το κόστος, και πώς είμαστε σίγουροι ότι οι αλλαγές είναι πράγματι απορροια του διαλόγου. Και εξηγώ:
Με τη νέα μορφή του διαλόγου που ανοίγει το υπουργείο, και συγκεκριμένα με το ιστολόγιο, οι πολίτες γράφουν και αναλύουν τις απόψεις και τις θέσεις τους για την παιδεία, καθώς και τους τρόπους υλοποίησης τους. Οι θέσεις μπορεί να είναι γενικά για την παιδεία, ή να αναφέρονται συγκεκριμένα στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το υπουργείο θα συγκεντρώσει, ταξινομήσει και φιλτράρει τις θέσεις και θα βγάλει ένα πόρισμα. Με δεδομένο ότι η όλη ανάλυση θα γίνει από το υπουργείο και θα μείνει στο υπουργείο, το όποιοδήποτε πόρισμα που θα ανακοινωθεί στους πολίτες μπορεί να έχει το πρόσχημα ότι είναι αποτέλεσμα του διαλόγου, ενώ στην πραγματικότητα να είναι οι θέσεις που ήθελε να περάσει η εκάστοτε κυβέρνηση. Δίνεται δηλαδή άλλοθι στην κυβέρνηση για την προώθηση των σχεδίων της.
Την σημαντικότητα του εγχειρήματος ρίχνει κατακόρυφα το γεγονός ότι όλες οι απόψεις καταχωρούνται ανώνυμα (με ψευδώνυμο) όπως είναι η συνήθης τακτική στο διαδίκτυο. Πίσω από την ανωνυμία κρύβονται και πρόσωπα που επιθυμούν να παραπλανήσουν ή να γελοιοποιήσουν το θέμα. Αντιλαμβάνομαι ότι το θέμα της πιστοποίησης ότι κάθε ένας γράφει με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, όμως κάποια στιγμή πρέπει να λυθεί και ειδκά για σηματνικά θέματα όπως η παιδεία, αλλά και στα πλαίσια της "άμεσης δημοκρατίας" που ακούγεται κατά καιρούς από χείλη πολιτικών.
Ξέρουμε τί θέλουμε;
Κατά πόσο έχουμε σχηματίσει άποψη για το είδος της παιδείας που θέλουμε; Και φυσικά θα πρέπει να αρχίσουμε από το γενικό πριν προχωρήσουμε στο ειδικό. Πρώτα θα θέσουμε τις βάσεις και μετά να προχωρήσουμε σε "λεπτομέρειες". Πέρα από όσα μας βομβαρδίζουν με τα ΜΜΕ ("βάση του 10"-"ιδιωτικά πανεπιστήμια"-"απεξάρτηση του λυκείου από τα πανεπιστήμια" κλπ) έχουμε αφιερώσει χρόνο για το είδος της παιδείας που επιθυμούμε; Ο κάθε ένας, και κυρίως οι γονείς, θα θέλει το καλύτερο για τα παιδιά μας. Όταν όμως ζητηθεί ανάλυση για το "καλύτερο", εκεί οι απόψεις, είμαι σίγουρος, θα διαφέρουν. Άλλος εννοεί την σφαιρική και ομαλή πνευματική καλλιέργεια, αλλος το μορφωτικό επίπεδο, και άλλος την προετοιμασία για την αγορά εργασίας.
Ξέρουμε πώς θα το πετύχουμε;
Ακόμα και αν καταλήξουμε στο ποιούς στόχους θέλουμε να επιτύχουμε με το σύστημα παιδείας της χώρας μας, πρέπει να ξέρουμε και πώς θα το επιτύχουμε. Και ή υλοποίηση δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στην υλοποίηση όμως υπάρχει και ένας ακόμα παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν. Τον σωστό και πρόσφορο τρόπο υλοποίησης θα τον υποδείξουν οι ειδικοί και όχι οι απλοί πολίτες. Ειδικά σε ένα ευαίσθητο θέμα όπως η παιδεία, δεν έχουν μέρος οι προχειρότητες. Ένα λάθος στην υλοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποτελέσματα, ή και σε νομικές/οικονομικές δυσκολίες, ή ακόμα και στην ταλαιπωρία μαθητών - φοιτητών - σπουδαστών. Οι απλοί πολίτες έχουμε διαμορφωμένη άποψη, η οποία συνήθως είναι κατα βάση αναμάσημα όσων ακούμε από τα ΜΜΕ. Μπορούμε επίσης να μάθουμε για το σύστημα που εφαρμόζει η κάθε χώρα και μπορούμε να δούμε και να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα, και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ιδέες για το τί μπορούμε να πετύχουμε και το πώς θα γίνει αυτό.
PISA (Program for International Student Assessment)
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε το πρόγραμμα PISA. Με το πρόγραμμα αυτό μπορούμε να δούμε αναλυτικά το σύστημα εκπαίδευσης που χρησιμοποιεί κάθε χώρα του ΟΟΣΑ, και να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα του κάθε συστήματος στα 15χρονα παιδιά, λίγο πριν, δηλαδή, τελειώσουν την βασική (υποχρεωτική) εκπαίδευση της χώρας τους. Το πρόγραμμα διεξάγεται κάθε τρία χρόνια, και τα αποτελέσματα είναι διαθέσιμα μέσω διαδικτύου σε κάθε ενδιαφερόμενο. Μελετώντας τα αποτελέσματα των προηγουμένων ετών, μπορούμε να δούμε τις δυνατές επιδόσεις που πετυχαίνει η Φινλανδία ανάμεσα στις λοιπές χώρες της Ευρώπης, και αυτός είναι ο λόγος που ακούμε συχνά ότι το "μοντέλο" της Φινλανδίας είναι το αποδοτικότερο. Δυστυχώς οι ανακοινώσεις σταματούν εκεί, και κανείς δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό κάποιες λεπτομέρειες του "μοντέλου" αυτού και γιατί δεν αποφασίζουμε να το υλοποιήσουμε και στην Ελλάδα, ώστε να αναστρέψουμε την πτωτική μας πορεία, αντί να έχουμε τους πολιτικούς μας να τσακώνωνται για το ποιά τροποποίηση θα περάσει στην εκπαίδευση, και τί κομματικές σκοπιμότητες καλύπτει. Κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση που προσπάθησαν να ενημερώσουν, όταν όμως ρώτησα θεατές τί τους έμεινε από το σύστημα της Φινλανδίας πήρα απαντήσεις όπως:"οι μαθητές κυκλοφορούν στο σχολείο με παντόφλες", "οι μαθητές τρώνε δωρεάν στο σχολείο", "ο κάθε μαθητής έχει το δικό του υπολογιστή στο σχολείο", "οι μαθητές μιλάν στους δασκάλους στον ενικό". Με τις απαντήσεις που πήρα θεωρώ ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να καταλάβουμε σε τί βασίζεται η επιτυχία της Φινλανδίας... Να σημειώσουμε βέβαια ότι τον τρόπο υλοποίησης θα πρέπει να τον υιοθετήσουμε ολόκληρο και όχι αποσπασματικά. Αν οι ειδικοί καταλήξουν να εφαρμόσουμε π.χ. το τάδε πρότυπο, τότε θα πρέπει να το εφαρμόσουμε ώς έχει ή με μικρές διαφοροποιήσεις ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι θα έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Και εδώ έρχονται οι αντιδράσεις.
Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το κόστος;
Το κόστος της μεταρύθμισης δεν είναι απλά οικονομικό. Σίγουρα θα υπάρχουν αντιδράσεις από κοινωνικές ομάδες των οποίων τα κεκτημένα δικαιώματα θα θιχτούν από τη μεταρύθμιση. Θα δεχτούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να ελέγχονται και να αξιολογούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την ποιότητα του έργου που προσφέρουν; θα δεχτούν οι φοιτητές και μαθητές να ξεχάσουν τις καταλήψεις (και τις καταστροφές στη διάρκεια των καταλήψεων); θα δεχτούν οι γονείς να μειώθούν αισθητά οι εισακτέοι στα πανεπιστήμια, άρα να μειωθούν οι πιθανότητες τα τέκνα τους να αποκτήσουν ένα πτυχίο ΑΕΙ/ΤΕΙ; θα δεχτούν οι επιχειρηματίες την πιθανότητα να κλείσει μία σχολή ή ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στην περιοχή τους λόγω έλλειψης νέων φοιτητών/σπουδαστών;[2]. Θα δεχτούν φοιτητές και αδιόριστοι εκπαιδευτικοί να μην έχουν δικαίωμα να διδάξουν με μόνη την κατοχή ενός πανεπιστημιακού τίτλου, αλλά με απαραίτητη την κατοχή γνώσεων διδακτικής; Θα δεχτούν όσοι είναι ωρομίσθιοι ή αναπληρωτές να ξεχάσουν την μονιμοποίηση με τη συλλογή μορίων; θα δεχτεί η (εκάστοτε) βουλή, κυβέρνηση και λοιπά κόμματα, να εγκρίνει τα κονδύλια σε εξοπλισμό, μισθούς, κλπ για την υλοποίηση του προγράμματος; Θα δεχτούν οι φοιτητές την κατάργηση ή ριζική αλλαγή του πανεπιστημιακού ασύλου; Οι αλλαγές που αναφέρω παραπάνω είναι σαφώς ενδεικτικές, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλαγή στα αποτελέσματα χωρίς να έχουμε αλλάξει τίποτα στη διαδικασία. Πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει ό,τι γίνεται συνήθως στην Ελλάδα: πληρώνεται μια επιτροπή για το πόρισμα, και το πόρισμα μπαίνει σε συρτάρι [3]
Απαιτείται ριζική αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα;
Γενικά δεν συμφωνώ με τις ριζικές αλλαγές, παρά μόνο αν είμαστε σε τελείως λάθος πορεία (με κριτήριο την επίτευξη των στόχων) ή σε περίπτωση σήψης, όπου το σύστημα δεν επιδέχεται βελτίωση. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε τέτοια περίπτωση, και ως εκ τούτου δεν απαιτείται ριζική αλλαγή. Υπάρχουν κινήσεις που θα βελτιώσουν τα αποτελέσματα χωρίς τις παρενέργειες της εκ βάθρων αλλαγής. Και η ποιοτικότερη και αποδοτικότερη, αλλά ταυτόχρονα η δυσκολότερη κίνηση είναι να επιθυμούμε όλοι μας την αλλαγή προς το συμφέρον της χώρας, πέρα από τα -υποδεέστερα- συμφεροντα προσώπων ή ομάδων. Αν εμείς οι πολίτες στηρίξουμε το συμφέρον της χώρας, και επενδύσουμε στην παιδεία των νέων, τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά μετά από μερικά έτη.
[1] tabula rasa
1535, "the mind in its primary state," from L., lit. "scraped tablet," from which writing has been erased, thus ready to be written on again, from tabula (see table) + rasa, fem. pp. of radere "to scrape away, erase" (see raze). A loan-translation of Aristotle's pinakis agraphos, lit. "unwritten tablet" ("De anima," 7.22).
Online Etymology Dictionary, © 2001 Douglas Harper
[2] θυμίζω τις αντιδράσεις για τη "βάση του 10" στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια, όταν τοπικές κοινωνίες ξεσηκώνονταν για την ερήμωση των πόλεων τους λόγω μείωσης των φοιτητών.
[3] ό,τι έγινε πχ και με την κρατική τηλεόραση. Θυμίζω ότι πριν χρόνια πληρώθηκαν οι ειδικοί του BBC να εκπονήσουν σχέδιο για την μείωση των ελλειμάτων της κρατικής τηλεόρασης. Το πόρισμα έλεγε άμεση μείωση των τηλεοπτικών καναλιών απο 3 σε 2, αλλά 15 χρόνια αργότερα εξακολουθούμε να έχουμε ΕΤ1, ΕΤ2, ΕΤ3...
Από την τοποθέτηση του συγκεκριμένου προσώπου στη θέση του υπουργού Παιδείας ο όρος "άγραφη πλάκα"[1] ("tabula rasa") ακούγεται συχνά. Αρκετες φορες κατηγορήθηκε ότι είναι πρόσχημα για να καθυστερήσουν οι αλλαγες στην παιδεία, και να ηρεμήσουν τα πνεύματα που είχαν οξυνθεί ιδιαίτερα στο τέλος του 2008. Το πρόβλημα για τη χώρα όμως δεν είναι αν η κυβέρνηση επιθυμεί πράγματι το διάλογο ή την καθυστέρηση. Τα προβλήματα υπάρχουν κατά τη γνώμη μου αλλού, και πιο συγκεκριμένα, αν ξέρουμε σαν πολίτες τί θέλουμε, αν ξέρουμε σαν πολίτες πώς θα το επιτύχουμε, αν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το κόστος, και πώς είμαστε σίγουροι ότι οι αλλαγές είναι πράγματι απορροια του διαλόγου. Και εξηγώ:
Με τη νέα μορφή του διαλόγου που ανοίγει το υπουργείο, και συγκεκριμένα με το ιστολόγιο, οι πολίτες γράφουν και αναλύουν τις απόψεις και τις θέσεις τους για την παιδεία, καθώς και τους τρόπους υλοποίησης τους. Οι θέσεις μπορεί να είναι γενικά για την παιδεία, ή να αναφέρονται συγκεκριμένα στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το υπουργείο θα συγκεντρώσει, ταξινομήσει και φιλτράρει τις θέσεις και θα βγάλει ένα πόρισμα. Με δεδομένο ότι η όλη ανάλυση θα γίνει από το υπουργείο και θα μείνει στο υπουργείο, το όποιοδήποτε πόρισμα που θα ανακοινωθεί στους πολίτες μπορεί να έχει το πρόσχημα ότι είναι αποτέλεσμα του διαλόγου, ενώ στην πραγματικότητα να είναι οι θέσεις που ήθελε να περάσει η εκάστοτε κυβέρνηση. Δίνεται δηλαδή άλλοθι στην κυβέρνηση για την προώθηση των σχεδίων της.
Την σημαντικότητα του εγχειρήματος ρίχνει κατακόρυφα το γεγονός ότι όλες οι απόψεις καταχωρούνται ανώνυμα (με ψευδώνυμο) όπως είναι η συνήθης τακτική στο διαδίκτυο. Πίσω από την ανωνυμία κρύβονται και πρόσωπα που επιθυμούν να παραπλανήσουν ή να γελοιοποιήσουν το θέμα. Αντιλαμβάνομαι ότι το θέμα της πιστοποίησης ότι κάθε ένας γράφει με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, όμως κάποια στιγμή πρέπει να λυθεί και ειδκά για σηματνικά θέματα όπως η παιδεία, αλλά και στα πλαίσια της "άμεσης δημοκρατίας" που ακούγεται κατά καιρούς από χείλη πολιτικών.
Ξέρουμε τί θέλουμε;
Κατά πόσο έχουμε σχηματίσει άποψη για το είδος της παιδείας που θέλουμε; Και φυσικά θα πρέπει να αρχίσουμε από το γενικό πριν προχωρήσουμε στο ειδικό. Πρώτα θα θέσουμε τις βάσεις και μετά να προχωρήσουμε σε "λεπτομέρειες". Πέρα από όσα μας βομβαρδίζουν με τα ΜΜΕ ("βάση του 10"-"ιδιωτικά πανεπιστήμια"-"απεξάρτηση του λυκείου από τα πανεπιστήμια" κλπ) έχουμε αφιερώσει χρόνο για το είδος της παιδείας που επιθυμούμε; Ο κάθε ένας, και κυρίως οι γονείς, θα θέλει το καλύτερο για τα παιδιά μας. Όταν όμως ζητηθεί ανάλυση για το "καλύτερο", εκεί οι απόψεις, είμαι σίγουρος, θα διαφέρουν. Άλλος εννοεί την σφαιρική και ομαλή πνευματική καλλιέργεια, αλλος το μορφωτικό επίπεδο, και άλλος την προετοιμασία για την αγορά εργασίας.
Ξέρουμε πώς θα το πετύχουμε;
Ακόμα και αν καταλήξουμε στο ποιούς στόχους θέλουμε να επιτύχουμε με το σύστημα παιδείας της χώρας μας, πρέπει να ξέρουμε και πώς θα το επιτύχουμε. Και ή υλοποίηση δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στην υλοποίηση όμως υπάρχει και ένας ακόμα παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν. Τον σωστό και πρόσφορο τρόπο υλοποίησης θα τον υποδείξουν οι ειδικοί και όχι οι απλοί πολίτες. Ειδικά σε ένα ευαίσθητο θέμα όπως η παιδεία, δεν έχουν μέρος οι προχειρότητες. Ένα λάθος στην υλοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποτελέσματα, ή και σε νομικές/οικονομικές δυσκολίες, ή ακόμα και στην ταλαιπωρία μαθητών - φοιτητών - σπουδαστών. Οι απλοί πολίτες έχουμε διαμορφωμένη άποψη, η οποία συνήθως είναι κατα βάση αναμάσημα όσων ακούμε από τα ΜΜΕ. Μπορούμε επίσης να μάθουμε για το σύστημα που εφαρμόζει η κάθε χώρα και μπορούμε να δούμε και να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα, και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ιδέες για το τί μπορούμε να πετύχουμε και το πώς θα γίνει αυτό.
PISA (Program for International Student Assessment)
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε το πρόγραμμα PISA. Με το πρόγραμμα αυτό μπορούμε να δούμε αναλυτικά το σύστημα εκπαίδευσης που χρησιμοποιεί κάθε χώρα του ΟΟΣΑ, και να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα του κάθε συστήματος στα 15χρονα παιδιά, λίγο πριν, δηλαδή, τελειώσουν την βασική (υποχρεωτική) εκπαίδευση της χώρας τους. Το πρόγραμμα διεξάγεται κάθε τρία χρόνια, και τα αποτελέσματα είναι διαθέσιμα μέσω διαδικτύου σε κάθε ενδιαφερόμενο. Μελετώντας τα αποτελέσματα των προηγουμένων ετών, μπορούμε να δούμε τις δυνατές επιδόσεις που πετυχαίνει η Φινλανδία ανάμεσα στις λοιπές χώρες της Ευρώπης, και αυτός είναι ο λόγος που ακούμε συχνά ότι το "μοντέλο" της Φινλανδίας είναι το αποδοτικότερο. Δυστυχώς οι ανακοινώσεις σταματούν εκεί, και κανείς δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό κάποιες λεπτομέρειες του "μοντέλου" αυτού και γιατί δεν αποφασίζουμε να το υλοποιήσουμε και στην Ελλάδα, ώστε να αναστρέψουμε την πτωτική μας πορεία, αντί να έχουμε τους πολιτικούς μας να τσακώνωνται για το ποιά τροποποίηση θα περάσει στην εκπαίδευση, και τί κομματικές σκοπιμότητες καλύπτει. Κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση που προσπάθησαν να ενημερώσουν, όταν όμως ρώτησα θεατές τί τους έμεινε από το σύστημα της Φινλανδίας πήρα απαντήσεις όπως:"οι μαθητές κυκλοφορούν στο σχολείο με παντόφλες", "οι μαθητές τρώνε δωρεάν στο σχολείο", "ο κάθε μαθητής έχει το δικό του υπολογιστή στο σχολείο", "οι μαθητές μιλάν στους δασκάλους στον ενικό". Με τις απαντήσεις που πήρα θεωρώ ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να καταλάβουμε σε τί βασίζεται η επιτυχία της Φινλανδίας... Να σημειώσουμε βέβαια ότι τον τρόπο υλοποίησης θα πρέπει να τον υιοθετήσουμε ολόκληρο και όχι αποσπασματικά. Αν οι ειδικοί καταλήξουν να εφαρμόσουμε π.χ. το τάδε πρότυπο, τότε θα πρέπει να το εφαρμόσουμε ώς έχει ή με μικρές διαφοροποιήσεις ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι θα έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Και εδώ έρχονται οι αντιδράσεις.
Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το κόστος;
Το κόστος της μεταρύθμισης δεν είναι απλά οικονομικό. Σίγουρα θα υπάρχουν αντιδράσεις από κοινωνικές ομάδες των οποίων τα κεκτημένα δικαιώματα θα θιχτούν από τη μεταρύθμιση. Θα δεχτούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να ελέγχονται και να αξιολογούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την ποιότητα του έργου που προσφέρουν; θα δεχτούν οι φοιτητές και μαθητές να ξεχάσουν τις καταλήψεις (και τις καταστροφές στη διάρκεια των καταλήψεων); θα δεχτούν οι γονείς να μειώθούν αισθητά οι εισακτέοι στα πανεπιστήμια, άρα να μειωθούν οι πιθανότητες τα τέκνα τους να αποκτήσουν ένα πτυχίο ΑΕΙ/ΤΕΙ; θα δεχτούν οι επιχειρηματίες την πιθανότητα να κλείσει μία σχολή ή ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στην περιοχή τους λόγω έλλειψης νέων φοιτητών/σπουδαστών;[2]. Θα δεχτούν φοιτητές και αδιόριστοι εκπαιδευτικοί να μην έχουν δικαίωμα να διδάξουν με μόνη την κατοχή ενός πανεπιστημιακού τίτλου, αλλά με απαραίτητη την κατοχή γνώσεων διδακτικής; Θα δεχτούν όσοι είναι ωρομίσθιοι ή αναπληρωτές να ξεχάσουν την μονιμοποίηση με τη συλλογή μορίων; θα δεχτεί η (εκάστοτε) βουλή, κυβέρνηση και λοιπά κόμματα, να εγκρίνει τα κονδύλια σε εξοπλισμό, μισθούς, κλπ για την υλοποίηση του προγράμματος; Θα δεχτούν οι φοιτητές την κατάργηση ή ριζική αλλαγή του πανεπιστημιακού ασύλου; Οι αλλαγές που αναφέρω παραπάνω είναι σαφώς ενδεικτικές, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλαγή στα αποτελέσματα χωρίς να έχουμε αλλάξει τίποτα στη διαδικασία. Πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει ό,τι γίνεται συνήθως στην Ελλάδα: πληρώνεται μια επιτροπή για το πόρισμα, και το πόρισμα μπαίνει σε συρτάρι [3]
Απαιτείται ριζική αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα;
Γενικά δεν συμφωνώ με τις ριζικές αλλαγές, παρά μόνο αν είμαστε σε τελείως λάθος πορεία (με κριτήριο την επίτευξη των στόχων) ή σε περίπτωση σήψης, όπου το σύστημα δεν επιδέχεται βελτίωση. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε τέτοια περίπτωση, και ως εκ τούτου δεν απαιτείται ριζική αλλαγή. Υπάρχουν κινήσεις που θα βελτιώσουν τα αποτελέσματα χωρίς τις παρενέργειες της εκ βάθρων αλλαγής. Και η ποιοτικότερη και αποδοτικότερη, αλλά ταυτόχρονα η δυσκολότερη κίνηση είναι να επιθυμούμε όλοι μας την αλλαγή προς το συμφέρον της χώρας, πέρα από τα -υποδεέστερα- συμφεροντα προσώπων ή ομάδων. Αν εμείς οι πολίτες στηρίξουμε το συμφέρον της χώρας, και επενδύσουμε στην παιδεία των νέων, τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά μετά από μερικά έτη.
[1] tabula rasa
1535, "the mind in its primary state," from L., lit. "scraped tablet," from which writing has been erased, thus ready to be written on again, from tabula (see table) + rasa, fem. pp. of radere "to scrape away, erase" (see raze). A loan-translation of Aristotle's pinakis agraphos, lit. "unwritten tablet" ("De anima," 7.22).
Online Etymology Dictionary, © 2001 Douglas Harper
[2] θυμίζω τις αντιδράσεις για τη "βάση του 10" στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια, όταν τοπικές κοινωνίες ξεσηκώνονταν για την ερήμωση των πόλεων τους λόγω μείωσης των φοιτητών.
[3] ό,τι έγινε πχ και με την κρατική τηλεόραση. Θυμίζω ότι πριν χρόνια πληρώθηκαν οι ειδικοί του BBC να εκπονήσουν σχέδιο για την μείωση των ελλειμάτων της κρατικής τηλεόρασης. Το πόρισμα έλεγε άμεση μείωση των τηλεοπτικών καναλιών απο 3 σε 2, αλλά 15 χρόνια αργότερα εξακολουθούμε να έχουμε ΕΤ1, ΕΤ2, ΕΤ3...
Διὸ καὶ ἐπεφθέγγοντο οἱ Πυθαγόρειοι ὡς
μεγίστου ὅρκου ὄντος τῆς τετράδος·
οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ κεφαλᾷ παραδόντα τετρακτύν
παγὰν ἀενάου φύσεως ῥίζωμά τ΄ ἔχουσαν.
μεγίστου ὅρκου ὄντος τῆς τετράδος·
οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ κεφαλᾷ παραδόντα τετρακτύν
παγὰν ἀενάου φύσεως ῥίζωμά τ΄ ἔχουσαν.
Το "εκπαιδευτικό σύστημα"
Η αλήθεια φυλάσσεται καλά, καταχωνιασμένη σε σκονισμένα μπουντρούμια και σκοτεινές καταπακτές, καταραμένη και καταδικασμένη να μένει μακριά από την ζωή μας και να στερεί από τα μάτια μας το φως της.
Μετά την εκλογή νέας κυβέρνησης,πραγματοποιήθηκε μετονομασία του "Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων" σε "Υπουργείο Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων" (ΥΠδβΜΘ).
Αφού, δικαίως κατά την γνώμη μου, κατακρίνουμε την προσπάθεια πλήρους αφελληνισμού του Υπουργείου Παιδείας, της ποιότητας και του επιπέδου που το πρώην ελληνικό Υπουργείο πλέον πρεσβεύει, θα δούμε με έναν άλλο τρόπο μια πτυχή της παιδείας, του "εκπαιδευτικού συστήματος", όπως λέγεται και ακούγεται συχνά.
Θέλω εξ'αρχής να δηλώσω πως δεν ήμουν ποτέ μέχρι σήμερα σε θέσι να πιστέψω αυτά τα οποία παραθέτω παρακάτω, εξαιρουμένων φυσικά των στατιστικών στοιχείων. Δεν μπορώ να τα πιστέψω διότι αφενός η έλλειψι εμπειρίας δεν μου επιτρέπει να εννοώ τέτοιες σκέψεις συνομοσιολογικού περιεχομένου και μάλιστα τόσο προχωρημένου επιπέδου και αφ'ετέρου διότι δεν διαθέτω την ικανότητα να αντιληφθώ με ευκολία κάτι τόσο μεγαλόπνοο και έξω από αυτά τα οποία μας απασχολούν καθημερινά όλους. Αρκετοί απ'όσους θα διαβάσουν την παρούσα προσπάθεια και οι οποίοι διαθέτουν την εμπειρία και τις γνώσεις, ίσως βγάλουν ασφαλέστερα και πιο ώριμα συμπεράσματα.
Θέλω να σημειώσω επίσης πως η παράθεσι στατιστικών και αποσπασμάτων από άρθρα εφημερίδων κλπ, μπορεί μεν να κουράζει, αλλά είναι απαραίτητα για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάστασι.
Το πέρασμα από το σχολείο, στο Πανεπιστήμιο και η απόκτησι πτυχίου, ισοδυναμεί, για την ελληνική οικογένεια, με κύρος, καταξίωσι και κοινωνική αναγνώρισι για τον "επιτυχόντα/ούσα". Αυτό από μόνο του δεν ακούγεται παράλογο, αλλά αυτό είναι και το βασικό κριτήριο σύμφωνα με το οποίο η διαδρομή ενός σύγχρονου νέου Έλληνα, περνάει απαραιτήτως από το πανεπιστήμιο. Ταυτοχρόνως η επιδίωξι αυτή, αναγκάζει τα νέα παιδιά να υστερούν στην αναζήτησι και εύρεσι εργασίας. Είναι γεγονός πως η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωσι στους πτυχιούχους ανέργους.
Παρατηρείται δηλαδή αδυναμία της ελληνικής οικογένειας να αντιληφθεί πως η απόκτησι πτυχίου δεν αντικατοπτρίζεται σε επιτυχία στην μετέπειτα αναζήτησι εργασίας και με επιβεβαιώνουν τα επίσημα στοιχεία, που λίγο πολύ όλοι πληροφορούμαστε.
Με βάσι έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με την εκπαίδευσι, ύστερα από ερώτησι του κ.Χατζηδάκη, πίσω στο 2005, η Ελλάδα διατηρεί την πρώτη θέσι στην ανεργία των πτυχιούχων ανάμεσα στις υπόλοιπες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα ο τότε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κ.Χατζηδάκης εκτιμούσε πως "τα στοιχεία της επιτροπής δείχνουν ξεκάθαρα οτι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην χώρα μας δεν είναι συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας...", "...η χώρα μας χρειάζεται και άλλες δομικές μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ώστε να καταλάβει την θέση που της αξίζει στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να σταματήσει να παράγει πτυχιούχους ανέργους".
( http://users.uom.gr/~esartz/teaching/ma ... iouxwv.pdf )
Πτυχίο ίσον ανεργία
Διόλου χαρούμενοι δεν πρέπει να αισθάνονται όσοι χαράσσουν την εκπαιδευτική πολιτική της χώρας, αφού, όπως δείχνει η έρευνα, στην Ελλάδα η απόκτηση ενός πανεπιστημιακού πτυχίου δεν μετουσιώνεται εύκολα σε επαγγελματική σταδιοδρομία. «Η εκπαίδευση γενικώς παρέχει ασφάλεια έναντι της ανεργίας, ειδικά στο πλαίσιο της οικονομικής ύφεσης. Σε όλες τις χώρες πλην της Ελλάδας και του Μεξικού οι ρυθμοί ανεργίας μεταξύ όσων δεν έχουν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και όσων έχουν τελειώσει την τριτοβάθμια διαφέρουν πολύ» αναφέρεται στην έρευνα. «Η ανώτατη εκπαίδευση βελτιώνει εν γένει τις εργασιακές προοπτικές και διασφαλίζει ισχυρότερη πρόσδεση στην αγορά εργασίαςσε καιρούς οικονομικής δοκιμασίας» συμπληρώνεται παρακάτω. Στη συγκεκριμένη κατηγορία η χώρα μας βρίσκεται προτελευταία, με τελευταίο το Μεξικό, επιβεβαιώνοντας τον επαγγελματικό κορεσμό των περισσότερων εκπαιδευτικών πεδίων. Και όλα αυτά όταν κατά μέσον όρο στον ΟΟΣΑ μεταξύ πτυχιούχων και μη υπάρχει μια απόκλιση της τάξεως του 4% υπέρ των πρώτων.
( από http://www.alfavita.gr/typos/t11_9_9_811.php)
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία του οργανισμού OECD, του γνωστού σε εμάς ΟΟΣΑ. Τα στοιχεία για την ελληνική παιδεία παρουσιάζουν την χώρα μας ως εξής:
Χαμηλά τα ποσοστά αποφοίτων
Η Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα, βρίσκεται στην τελευταία θέση
μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ
Hμερομηνία δημοσίευσης: 08-09-09
Του Αποστολου Λακασα
Σε ένα απόσπασμα από το παραπάνω άρθρο αναφέρεται πως : "Ο ΟΟΣΑ τονίζει ότι οι επενδύσεις στην εκπαίδευση θα βοηθήσουν τη διεθνή οικονομία να ορθοποδήσει από την τρέχουσα οικονομική κρίση. Ομως, παρότι διεθνώς τα εκπαιδευτικά συστήματα αναζητούν πόρους και από τον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα η χρηματοδότηση προέρχεται, κατά κύριο λόγο, από κρατικούς πόρους. Ειδικότερα, με βάση την έκθεση του ΟΟΣΑ Education at Glance για το 2009, που δημοσιοποιήθηκε χθες, προκύπτει ότι πάνω από το 90% των Ελλήνων μαθητών ολοκληρώνουν το λύκειο. Η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, με τη Γερμανία και τη Φινλανδία στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Μάλιστα, η Ελλάδα στον τομέα αυτό παρουσίασε τη μεγαλύτερη βελτίωση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, αφού το 1995 το ποσοστό αποφοίτησης ήταν περί το 78%"
( από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439)
"...
Πρόοδος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
«Τα τελευταία 12 χρόνια το ποσοστό των μαθητών που ολοκληρώνουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει αυξηθεί κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες κατά μέσον όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ που διαθέτουν συγκρίσιμα στοιχεία. Στα 22 από τα 25 κράτη του ΟΟΣΑ και σε όλες τις συνεργαζόμενες χώρες με συγκρίσιμα στοιχεία οι ρυθμοί αποφοίτησης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ξεπερνούν το 70%» επισημαίνεται στην έρευνα του ΟΟΣΑ «Εducation at a Glance» για την εκπαίδευση και την εργασία στις χώρες-μέλη του. Η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση (πίσω από την πρώτη Γερμανία και τη Φινλανδία) στο ποσοστό των μαθητών που σπουδάζουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και παίρνουν απολυτήριο φθάνοντας το 95%. Μάλιστα από το 1995 ως το 2007 (έτος του οποίου τα στοιχεία επικαλείται ο ΟΟΣΑ) η χώρα μας έχει ανεβεί σχεδόν κατά 15% αποδεικνύοντας τη σημαντική κοινωνική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
..."
"...
Πόσοι σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, στη χώρα μας περισσότεροι από το 25% των νέων ηλικίας 20-29 ετών σπουδάζουν σε κάποιο τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα (ΑΕΙ ή ΤΕΙ). Μάλιστα η Ελλάδα ξεπερνά ελαφρώς τον μέσο όρο τόσο του ΟΟΣΑ όσο και της ΕΕ των «19». Πρώτη στη λίστα είναι η «συνήθης ύποπτος», δηλαδή η Φινλανδία (με το θεωρούμενο ως καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου), και τελευταία το Λουξεμβούργο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος δείκτης στην Ελλάδα βρισκόταν στο 13% το 1995, ενώ το 2000 έφτανε το 20%. Δηλαδή, μέσα σε 12 χρόνια η χώρα μας σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των φοιτητών.
..."
"...
Πόσοι τελειώνουν το πανεπιστήμιο στην ώρα τους
Η Ελλάδα έχει τη χειρότερη θέση στη συγκεκριμένη κατηγορία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, λιγότεροι από το 20% των νέων αποφοιτούν στην ώρα τους, δίχως να διευκρινίζεται ωστόσο αν πρόκειται για παιδιά που είναι στο πανεπιστήμιο και απλώς χάνουν ακαδημαϊκά έτη ή αν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Στην έρευνα σημειώνεται ότι, παρ΄ όλο που η «έξοδος» από τις σπουδές «δεν είναι απαραιτήτως ένας δείκτης αποτυχίας της εκπαιδευτικής προοπτικής ενός σπουδαστή, ο υψηλός βαθμός διαρροής ενδέχεται να υποδεικνύει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν συνάδει με τις ανάγκες των φοιτητών». Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι διπλάσιος από τον ελληνικό, ήτοι σχεδόν 40%.
( από http://www.alfavita.gr/typos/t11_9_9_811.php )
"...ενώ αποφοιτούν σχεδόν όλοι οι 18χρονοι από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει το 65% των αποφοίτων, επιβεβαιώνοντας τα σχετικά ποσοστά πρόσβασης των υποψηφίων που προκύπτουν κάθε χρόνο από τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας για τις πανελλαδικές εξετάσεις."
( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439 )
Συμπεράσματα
Η επιθυμία γονέων και μαθητών και επιπλέον τα χρήματα, η αγωνία και ο μόχθος της οικογένειας, που επί σειρά ετών καταναλώνονται σε φροντιστήρια, φροντιστήρια επί φροντιστηρίων κλπ, δείχνουν οτι πηγαίνουν όλα χαμένα και οτι χάνεται η αξία και η σκοπιμότητά τους. Και αυτό διότι όπως όλα τα στοιχεία φανερώνουν, η Ελλάδα αποτυγχάνει στην επαγγελματική αποκατάστασι των πτυχιούχων."Ακαμψία", "αδυναμία προσαρμογής", "έλειψι συσχέτισης"...κλπ...κλπ μεταξύ τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και εργασίας. Τα διαβάσαμε πολλές φορές, αλλά κανείς δεν έδωσε ποτέ λύσι...
Η "εξαργύρωσι" των κόπων αυτών έρχεται με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευσι. Πράγματι τα ποσοστά των νέων που σπουδάζουν στην Ελλάδα είναι σε καλά επίπεδα. Μάλιστα θεαματική είναι και η αύξησι των αποφοίτων Λυκείου, από το 1995 μέχρι σήμερα. Είδαμε όμως πως η επιτυχία εισαγωγής, όχι απλά δεν σημαίνει επαγγελματική πρόοδο, αλλά ούτε καν αποφοίτησι.
"Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, λιγότεροι από το 20% των νέων αποφοιτούν στην ώρα τους, δίχως να διευκρινίζεται ωστόσο αν πρόκειται για παιδιά που είναι στο πανεπιστήμιο και απλώς χάνουν ακαδημαϊκά έτη ή αν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους"
Το γεγονός αυτό, οτι δηλαδή ποσοστό μικρότερο από 20% παίρνει πτυχίο στην ώρα του, δεν μας δίνει απαντήσεις. Πόσοι τελικά από τους εισακτέους θα αποφοιτήσουν;
Προσωπικά δεν κατάφερα να βρω ξεκάθαρες και σαφείς πληροφορίες. Οι αριθμοί εισακτέων και αποφοίτων διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, όπου υπάρχουν στοιχεία.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας οι πρωτοετείς στα ΤΕΙ το έτος 2006, ήταν 26.385.
Τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας λένε πως την ίδια χρονιά οι πρωτοεγγραφέντες ήταν 24.768. Ας σημειωθεί πως δεν υπήρξε, σύμφωνα με τις παραπάνω πηγές έτος στο οποίο οι απόφοιτοι των ΤΕΙ να ξεπερνούσαν τις 18.000.
Τέλος, για την Δ/ΝΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ & ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ του Υπουργείου Παιδείας ο αριθμός των εισακτέων του έτους 2006 είναι 42.270(!) ενώ κάθε χρόνο από το 2000 ως και το 2008 ο αριθμός αυτός είναι πάντα πάνω από τις 40.000!
Μπορούμε να υποθέσουμε πως ο αριθμός των εισακτέων διαφέρει διότι τελικά πολλοί, επανεξετάζοντας τις πραγματικές ανάγκες τους, δεν αποδέχονται την εισαγωγή και τελικώς δεν εγγράφονται, παρά το οτι φοιτούσαν στο Λύκειο έχοντας ως στόχο τους την εισαγωγή.
Δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ανάλυσι η κριτική σχετική με το σύστημα και το κατά πόσο πετυχαίνει τον σκοπό του ή όχι.
Παραδόξως λοιπόν υπάρχει κάποιος τομέας στον οποίο σημειώθηκε τα τελευταία 15 χρόνια πρόοδος. Αυτός είναι η αποφοίτησι από το Γενικό Λύκειο που δίνει το μεγαλύτερο ποσοστό εισακτέων σε ανώτατα ιδρύματα. Έχουμε δηλαδή ένα σύστημα το οποίο επέτρεψε στους Έλληνες 18χρονους να αποκτήσουν εύκολα απολυτήριο Λυκείου, τους προώθησε στην Τριτοβάθμια εκπαίδευσι ( και μάλιστα επιμόνως, αφού οι βαθμοί εισαγωγής και σε ΑΕΙ και σε ΤΕΙ υπήρξαν πολύ χαμηλοί! Και εδώ υπάρχει άλλο ένα παράδοξο. Γιατί θεσπίστηκε κατώτατο όριο εισαγωγής, μόλις τα τελευταία 2, 3 χρόνια;; ), αλλά ...δυσκολεύεται να τους δώσει την ευκαιρία να αποφοιτήσουν! Και για όσους υπάρχει πτυχίο, υπάρχει και αμφίβολο μέλλον...
παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την εργασία των
Θόδωρου Κατσανέβα και Ηλία Λιβανού, "Η πορεία και τα αίτια της ανεργίας στην Ελλάδα".
( http://www.unipi.gr/katsanevas/arthra/s ... ellada.doc. )
Η αδυναμία της ζήτησης για άτομα με υψηλές δεξιότητες να συμπορευτεί με την προσφορά. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό από το γεγονός ότι η ανεργία ατόμων με διδακτορικό η μεταπτυχιακό είναι μεγαλύτερη από αυτή των ατόμων με τη βασική μόνο εκπαίδευση. Αυτό το υψηλό ποσοστό ανεργίας μεταξύ των «λευκών κολάρων» έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας από πολλά ερευνητικά κέντρα και οργανισμούς όπως το Παρατηρητήριο Απασχόλησης της Ελλάδος (2003), την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος (ΕΣΥ) (2003), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2003) και το Cedefop (2003) Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό όχι μόνο υφίσταται αλλά φαίνεται να έχει και ανοδική τάση. Συγκεκριμένα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην μελέτη «European education production functions» τονίζει ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα (μεταξύ των 18 αναπτυγμένων χωρών που εξέτασε η μελέτη) στην οποία η ανεργία των πτυχιούχων αυξάνεται σε ετήσια βάση (σε ποσοστό 2%). Σε παρόμοια μελέτη, το CEDEFOP υποστηρίζει ότι μέχρι το 2010 η ζήτηση για πτυχιούχους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα αναμένεται να αυξηθεί περισσότερο από ότι για απόφοιτους πανεπιστημίων 2. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και σχετική έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (2003). Ειδικότερα, τονίζει το γεγονός ότι οι πτυχιούχοι πανεπιστημίων αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανεργίας από ότι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ ταυτόχρονα αναμένεται να μείνουν για μεγαλύτερο διάστημα άνεργοι προτού βρουν εργασία. Αναφέρει, επίσης, ότι ο μέσος χρόνος εύρεσης εργασίας αναμένεται να είναι τρεισήμισι χρόνια.
Το φαινόμενο αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς εργασίας (Κατσανέβας 2002). Με άλλα λόγια, η προσφορά πτυχιούχων δεν ανταποκρίνεται στη ζήτηση της αγοράς και ως αποτέλεσμα η ανεργία διαρθρωτικού τύπου αυξάνεται. Συγκεκριμένα, όπως αξιολογεί το ΚΕΠΕ, την ευθύνη για την αυξημένη ανεργία των νέων έχει ο προσανατολισμός του εκπαιδευτικού συστήματος προς το δημόσιο τομέα (2003). Με άλλα λόγια, η βασική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το να προετοιμάζει υπαλλήλους για τον δημόσιο τομέα όπως δασκάλους, υπάλληλους τραπεζών, δημόσιας διοίκησης κτλ. ενώ την ίδια στιγμή ο δημόσιος τομέας συρρικνώνεται (Καραντινός 2000). Πιο συγκεκριμένα, όπως σημειώνει το ΚΕΠΕ (2003), ο δημόσιος τομέας προσπαθώντας να μειώσει τους υπαλλήλους του και ειδικότερα αυτούς της δημόσιας διοίκησης, προσλαμβάνει λιγότερους από αυτούς που συνταξιοδοτούνται. Επομένως, ο δημόσιος τομέας έχει σταματήσει να αποτελεί δίχτυ ασφαλείας κατά της ανεργίας των πτυχιούχων και όπως ισχυρίζεται και το Εθνικό Ινστιτούτο Εργασίας «ο δημόσιος τομέας έχει εγκαταλείψει τον ρόλο του μεγάλου εργοδότη πτυχιούχων ΑΕΙ» (2002:173). Η μεγάλη αυτή διαφορά προσφοράς και ζήτησης εργαζομένων για το δημόσιο τομέα μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι τα άτομα προτιμούν το δημόσιο για ποικίλους λόγους (Παπαπέτρου 2003). Συγκεκριμένα, όπως οι Demekas και Kontolemis (1996) έχουν δείξει, η διόγκωση του δημόσιου τομέα κατά τη δεκαετία του ‘80 αύξησε τις προσδοκίες των ατόμων όσον αφορά τους μισθούς (αφού οι μισθοί ήταν υψηλότεροι στο δημόσιο τομέα από ότι στον ιδιωτικό) το οποίο οδήγησε στην αύξηση της ανεργίας. Το αποτέλεσμα των προαναφερθέντων είναι ότι κάθε έτος οι αιτήσεις για τον δημόσιο τομέα υπερτερούν αριθμητικώς τις διαθέσιμες θέσεις. Η ακαμψία του εκπαιδευτικού συστήματος στις ανάγκες της αγοράς εργασίας αποτελεί ένα από τα βασικότερα σημεία που τονίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδόν κάθε φορά που εξετάζει την Ελληνική αγορά εργασίας. Για παράδειγμα, σε μια από τις τελευταίες αναφορές που έγιναν για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή από τον πρώην πρωθυπουργό της Ολλανδίας, Wim Kok, και τους συναδέλφους του, αναφέρεται ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επιμένει συστηματικά στο να μην λαμβάνει υπόψιν της τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και συνεχίζει να παράγει άνεργους πτυχιούχους και όχι ανθρώπους με πτυχία σχετικά με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2003, βλ. επίσης Ευρωπαϊκή Επιτροπή 1996, OΟΣΑ 1997).
Ο δεύτερος λόγος είναι η επίμονη τάση των Ελλήνων για την απόκτηση ανώτατης εκπαίδευσης. Ο Γιώργος Ψαχαρόπουλος (2003), στο βιβλίο του «Ελληνική παιδεία: Μια σύγχρονη τραγωδία» σημειώνει ότι η Ελλάδα έχει ίσως το υψηλότερο ποσοστό ανά πληθυσμό στο κόσμο μαθητών που σπουδάζουν στο εξωτερικό (επίσης Ψαχαρόπουλος 1990). Το φαινόμενο αυτό έχει επισημανθεί από πολλούς ερευνητές διαφόρων επιστημών (Νασιάκου 1981, Τσουκαλάς 1981, Ψαχαρόπουλος και Σουμελής 1979, Ψαχαρόπουλος 1991) ενώ υποστηρίζεται πως προέρχεται από μια μη ρεαλιστική προσδοκία για πολύ υψηλές αποδόσεις της εκπαιδεύσεως (returns to education) (Λαμπρόπουλος 1992) οι οποίες λόγω της αυξανόμενης προσφοράς των πτυχιούχων τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν μειωθεί (Μαγουλά και Ψαχαρόπουλος 1999, Κανελλόπουλος 1997, Γλυτσός 1990). Ο Ψαχαρόπουλος σε ένα άρθρο του στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (23/11/2003), υποστηρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δομή του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά το γεγονός ότι η εκπαίδευση είναι δωρεάν και επομένως οι νέοι άνθρωποι έχοντας ως δεδομένο το χαμηλό κόστος, επιλέγουν τις σπουδές τους σύμφωνα με την κοινωνική θέση που θα αποκτήσουν μετέπειτα και όχι σύμφωνα με τις προοπτικές απασχόλησης. Έτσι, τα άτομα θα αποφασίσουν να σπουδάζουν νομική ή ιατρική καθώς τέτοιου είδους σπουδές εκτός του ότι είναι δωρεάν θεωρούνται ότι έχουν κύρος. Στο φαινόμενο αυτό συνεισφέρει και το γεγονός ότι οι προσδοκίες για το μελλοντικό εισόδημα είναι υψηλές. Όπως συνεχίζει, αυτό θα συμβεί ακόμα και αν αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο να μείνουν άνεργοι μετά την αποφοίτησή τους ή αν πρέπει να πάνε στο εξωτερικό προκειμένου να σπουδάσουν ακόμα και αν το κόστος σπουδών θα είναι μεγάλο. Η κατάσταση που περιγράφτηκε αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό της επίμονης τάσης των φοιτητών και των οικογενειών τους για περαιτέρω εκπαίδευση (Ψαχαρόπουλος και Λαμπρόπουλος 1997, Κανελλόπουλος και Ψαχαρόπουλος 1997).
Ένας επικίνδυνος συσχετισμός...
Αυτό που προκαλεί εντύπωσι, εκτός από τις σχετικές αναλύσεις, είναι κατά την γνώμη μου, η δήλωσι του κ.Χατζηδάκη, το 2005:
"τα στοιχεία της επιτροπής δείχνουν ξεκάθαρα οτι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην χώρα μας δεν είναι συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας..."
Δηλαδή όλες οι προσπάθειες και κόποι των μαθητών, τα χρήματα των οικογενειών, χρόνια τώρα, δεν δικαιώθηκαν και ούτε επρόκειτο να δικαιωθούν;
Αν δεχθούμε πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι φτιαγμένο όπως περιγράψαμε παραπάνω, τότε έχει πετύχει τον σκοπό του.
Διότι ο σκοπός ήταν οι μαθητές και μετέπειτα φοιτητές, να αποφοιτήσουν από το Λύκειο και να εισαχθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι εξ'αυτών σε ανώτατα ιδρύματα, με την πίστη και την ελπίδα να πρωταγωνιστήσουν στην αγορά εργασίας, κάτι που τελικά δεν συμβαίνει, δεν είναι πραγματικότητα, αλλά υπήρχε μόνο στην φαντασία μας! Και στα όνειρα ανηλίκων...
Το αποτέλεσμα αυτού ήταν, ενώ στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανεργία των νέων μειώνεται, στην Ελλάδα να αυξάνεται.
Ερώτησις: Πως μπορεί η Ελλάδα να συντηρεί τόσους αλλοδαπούς και λαθρομετανάστες; Που εργάζονται όλοι αυτοί που τα τελευταία 15 χρόνια εισήλθαν στην χώρα μας;
Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι νέοι Έλληνες τελικά;
Στοιχεία για το αν οι πτυχιούχοι βρίσκουν δουλειά και για το πόσο ανεβαίνει το ποσοστό της ανεργίας στους πτυχιούχους με μεταπτυχιακό, θα βρείτε αρκετά και με ευκολία.
Ψάξτε όμως όσο θέλετε να βρείτε μία είδησι σχετική με την παιδεία στην Ελλάδα, που να αναφέρει την πρόοδο των σπουδαστών και φοιτητών στα Ελληνικά Ανώτατα Ιδρύματα. Δεν υπάρχει.
Πόσοι είναι οι αριστούχοι, πόσοι οι πτυχιούχοι, πόσοι αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια και πόσοι αποφάσιζουν να εγκαταλείψουν. Δεν θα βρείτε!
Γιατί; Δεν ενδιαφέρουν μάλλον αυτά τον κόσμο. Ή μήπως δεν πρέπει να φανεί πως το σύστημα υστερεί;
Είναι εύκολο να ρίχνουν όλοι τις ευθύνες στους τεμπέληδες φοιτητές, αλλά μας αρέσει η όχι, κύρια ευθύνη για την πορεία τους στον χώρο της παιδείας και της εργασίας φέρει το σύστημα της παιδείας, το "εκπαιδευτικό σύστημα".
----------
Όσοι είστε μελλοντικοί σπουδαστές και ιδιαίτερα όσοι πρόκειται να σπουδάσετε σε κάποιο ίδρυμα της επαρχίας και περισσότερο οι γονείς, πριν αποφασίσετε να "σπουδάσετε" το παιδί σας, ρωτήστε στις σχολές, στα τμήματα όπου σπουδάζουν τα παιδιά σας, ή και τα ίδια, να σας δείξουν επίσημα στοιχεία καταγεγραμένα από τους ίδιους ή μη. Ζητήστε να σας πουν πόσοι αποκτούν πτυχίο και πόσοι διαγράφονται κάθε έτος από το ίδρυμα ή την σχολή. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας πουν οτι δεν τα διαθέτουν ή οτι δεν υπάρχει επίσημη καταμέτρησι.
Πόσοι γονείς θα έγγραφαν το παιδί τους σε μια σχολή όπου το ποσοστό αποφοίτησης είναι 10%...;
Η αλήθεια φυλάσσεται καλά, καταχωνιασμένη σε σκονισμένα μπουντρούμια και σκοτεινές καταπακτές, καταραμένη και καταδικασμένη να μένει μακριά από την ζωή μας και να στερεί από τα μάτια μας το φως της.
Μετά την εκλογή νέας κυβέρνησης,πραγματοποιήθηκε μετονομασία του "Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων" σε "Υπουργείο Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων" (ΥΠδβΜΘ).
Αφού, δικαίως κατά την γνώμη μου, κατακρίνουμε την προσπάθεια πλήρους αφελληνισμού του Υπουργείου Παιδείας, της ποιότητας και του επιπέδου που το πρώην ελληνικό Υπουργείο πλέον πρεσβεύει, θα δούμε με έναν άλλο τρόπο μια πτυχή της παιδείας, του "εκπαιδευτικού συστήματος", όπως λέγεται και ακούγεται συχνά.
Θέλω εξ'αρχής να δηλώσω πως δεν ήμουν ποτέ μέχρι σήμερα σε θέσι να πιστέψω αυτά τα οποία παραθέτω παρακάτω, εξαιρουμένων φυσικά των στατιστικών στοιχείων. Δεν μπορώ να τα πιστέψω διότι αφενός η έλλειψι εμπειρίας δεν μου επιτρέπει να εννοώ τέτοιες σκέψεις συνομοσιολογικού περιεχομένου και μάλιστα τόσο προχωρημένου επιπέδου και αφ'ετέρου διότι δεν διαθέτω την ικανότητα να αντιληφθώ με ευκολία κάτι τόσο μεγαλόπνοο και έξω από αυτά τα οποία μας απασχολούν καθημερινά όλους. Αρκετοί απ'όσους θα διαβάσουν την παρούσα προσπάθεια και οι οποίοι διαθέτουν την εμπειρία και τις γνώσεις, ίσως βγάλουν ασφαλέστερα και πιο ώριμα συμπεράσματα.
Θέλω να σημειώσω επίσης πως η παράθεσι στατιστικών και αποσπασμάτων από άρθρα εφημερίδων κλπ, μπορεί μεν να κουράζει, αλλά είναι απαραίτητα για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάστασι.
Το πέρασμα από το σχολείο, στο Πανεπιστήμιο και η απόκτησι πτυχίου, ισοδυναμεί, για την ελληνική οικογένεια, με κύρος, καταξίωσι και κοινωνική αναγνώρισι για τον "επιτυχόντα/ούσα". Αυτό από μόνο του δεν ακούγεται παράλογο, αλλά αυτό είναι και το βασικό κριτήριο σύμφωνα με το οποίο η διαδρομή ενός σύγχρονου νέου Έλληνα, περνάει απαραιτήτως από το πανεπιστήμιο. Ταυτοχρόνως η επιδίωξι αυτή, αναγκάζει τα νέα παιδιά να υστερούν στην αναζήτησι και εύρεσι εργασίας. Είναι γεγονός πως η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωσι στους πτυχιούχους ανέργους.
Παρατηρείται δηλαδή αδυναμία της ελληνικής οικογένειας να αντιληφθεί πως η απόκτησι πτυχίου δεν αντικατοπτρίζεται σε επιτυχία στην μετέπειτα αναζήτησι εργασίας και με επιβεβαιώνουν τα επίσημα στοιχεία, που λίγο πολύ όλοι πληροφορούμαστε.
Με βάσι έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με την εκπαίδευσι, ύστερα από ερώτησι του κ.Χατζηδάκη, πίσω στο 2005, η Ελλάδα διατηρεί την πρώτη θέσι στην ανεργία των πτυχιούχων ανάμεσα στις υπόλοιπες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα ο τότε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κ.Χατζηδάκης εκτιμούσε πως "τα στοιχεία της επιτροπής δείχνουν ξεκάθαρα οτι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην χώρα μας δεν είναι συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας...", "...η χώρα μας χρειάζεται και άλλες δομικές μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ώστε να καταλάβει την θέση που της αξίζει στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να σταματήσει να παράγει πτυχιούχους ανέργους".
( http://users.uom.gr/~esartz/teaching/ma ... iouxwv.pdf )
Πτυχίο ίσον ανεργία
Διόλου χαρούμενοι δεν πρέπει να αισθάνονται όσοι χαράσσουν την εκπαιδευτική πολιτική της χώρας, αφού, όπως δείχνει η έρευνα, στην Ελλάδα η απόκτηση ενός πανεπιστημιακού πτυχίου δεν μετουσιώνεται εύκολα σε επαγγελματική σταδιοδρομία. «Η εκπαίδευση γενικώς παρέχει ασφάλεια έναντι της ανεργίας, ειδικά στο πλαίσιο της οικονομικής ύφεσης. Σε όλες τις χώρες πλην της Ελλάδας και του Μεξικού οι ρυθμοί ανεργίας μεταξύ όσων δεν έχουν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και όσων έχουν τελειώσει την τριτοβάθμια διαφέρουν πολύ» αναφέρεται στην έρευνα. «Η ανώτατη εκπαίδευση βελτιώνει εν γένει τις εργασιακές προοπτικές και διασφαλίζει ισχυρότερη πρόσδεση στην αγορά εργασίαςσε καιρούς οικονομικής δοκιμασίας» συμπληρώνεται παρακάτω. Στη συγκεκριμένη κατηγορία η χώρα μας βρίσκεται προτελευταία, με τελευταίο το Μεξικό, επιβεβαιώνοντας τον επαγγελματικό κορεσμό των περισσότερων εκπαιδευτικών πεδίων. Και όλα αυτά όταν κατά μέσον όρο στον ΟΟΣΑ μεταξύ πτυχιούχων και μη υπάρχει μια απόκλιση της τάξεως του 4% υπέρ των πρώτων.
( από http://www.alfavita.gr/typos/t11_9_9_811.php)
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία του οργανισμού OECD, του γνωστού σε εμάς ΟΟΣΑ. Τα στοιχεία για την ελληνική παιδεία παρουσιάζουν την χώρα μας ως εξής:
Χαμηλά τα ποσοστά αποφοίτων
Η Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα, βρίσκεται στην τελευταία θέση
μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ
Hμερομηνία δημοσίευσης: 08-09-09
Του Αποστολου Λακασα
Σε ένα απόσπασμα από το παραπάνω άρθρο αναφέρεται πως : "Ο ΟΟΣΑ τονίζει ότι οι επενδύσεις στην εκπαίδευση θα βοηθήσουν τη διεθνή οικονομία να ορθοποδήσει από την τρέχουσα οικονομική κρίση. Ομως, παρότι διεθνώς τα εκπαιδευτικά συστήματα αναζητούν πόρους και από τον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα η χρηματοδότηση προέρχεται, κατά κύριο λόγο, από κρατικούς πόρους. Ειδικότερα, με βάση την έκθεση του ΟΟΣΑ Education at Glance για το 2009, που δημοσιοποιήθηκε χθες, προκύπτει ότι πάνω από το 90% των Ελλήνων μαθητών ολοκληρώνουν το λύκειο. Η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, με τη Γερμανία και τη Φινλανδία στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Μάλιστα, η Ελλάδα στον τομέα αυτό παρουσίασε τη μεγαλύτερη βελτίωση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, αφού το 1995 το ποσοστό αποφοίτησης ήταν περί το 78%"
( από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439)
"...
Πρόοδος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
«Τα τελευταία 12 χρόνια το ποσοστό των μαθητών που ολοκληρώνουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει αυξηθεί κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες κατά μέσον όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ που διαθέτουν συγκρίσιμα στοιχεία. Στα 22 από τα 25 κράτη του ΟΟΣΑ και σε όλες τις συνεργαζόμενες χώρες με συγκρίσιμα στοιχεία οι ρυθμοί αποφοίτησης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ξεπερνούν το 70%» επισημαίνεται στην έρευνα του ΟΟΣΑ «Εducation at a Glance» για την εκπαίδευση και την εργασία στις χώρες-μέλη του. Η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση (πίσω από την πρώτη Γερμανία και τη Φινλανδία) στο ποσοστό των μαθητών που σπουδάζουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και παίρνουν απολυτήριο φθάνοντας το 95%. Μάλιστα από το 1995 ως το 2007 (έτος του οποίου τα στοιχεία επικαλείται ο ΟΟΣΑ) η χώρα μας έχει ανεβεί σχεδόν κατά 15% αποδεικνύοντας τη σημαντική κοινωνική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
..."
"...
Πόσοι σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, στη χώρα μας περισσότεροι από το 25% των νέων ηλικίας 20-29 ετών σπουδάζουν σε κάποιο τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα (ΑΕΙ ή ΤΕΙ). Μάλιστα η Ελλάδα ξεπερνά ελαφρώς τον μέσο όρο τόσο του ΟΟΣΑ όσο και της ΕΕ των «19». Πρώτη στη λίστα είναι η «συνήθης ύποπτος», δηλαδή η Φινλανδία (με το θεωρούμενο ως καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου), και τελευταία το Λουξεμβούργο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος δείκτης στην Ελλάδα βρισκόταν στο 13% το 1995, ενώ το 2000 έφτανε το 20%. Δηλαδή, μέσα σε 12 χρόνια η χώρα μας σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των φοιτητών.
..."
"...
Πόσοι τελειώνουν το πανεπιστήμιο στην ώρα τους
Η Ελλάδα έχει τη χειρότερη θέση στη συγκεκριμένη κατηγορία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, λιγότεροι από το 20% των νέων αποφοιτούν στην ώρα τους, δίχως να διευκρινίζεται ωστόσο αν πρόκειται για παιδιά που είναι στο πανεπιστήμιο και απλώς χάνουν ακαδημαϊκά έτη ή αν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Στην έρευνα σημειώνεται ότι, παρ΄ όλο που η «έξοδος» από τις σπουδές «δεν είναι απαραιτήτως ένας δείκτης αποτυχίας της εκπαιδευτικής προοπτικής ενός σπουδαστή, ο υψηλός βαθμός διαρροής ενδέχεται να υποδεικνύει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν συνάδει με τις ανάγκες των φοιτητών». Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι διπλάσιος από τον ελληνικό, ήτοι σχεδόν 40%.
( από http://www.alfavita.gr/typos/t11_9_9_811.php )
"...ενώ αποφοιτούν σχεδόν όλοι οι 18χρονοι από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει το 65% των αποφοίτων, επιβεβαιώνοντας τα σχετικά ποσοστά πρόσβασης των υποψηφίων που προκύπτουν κάθε χρόνο από τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας για τις πανελλαδικές εξετάσεις."
( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439 )
Συμπεράσματα
Η επιθυμία γονέων και μαθητών και επιπλέον τα χρήματα, η αγωνία και ο μόχθος της οικογένειας, που επί σειρά ετών καταναλώνονται σε φροντιστήρια, φροντιστήρια επί φροντιστηρίων κλπ, δείχνουν οτι πηγαίνουν όλα χαμένα και οτι χάνεται η αξία και η σκοπιμότητά τους. Και αυτό διότι όπως όλα τα στοιχεία φανερώνουν, η Ελλάδα αποτυγχάνει στην επαγγελματική αποκατάστασι των πτυχιούχων."Ακαμψία", "αδυναμία προσαρμογής", "έλειψι συσχέτισης"...κλπ...κλπ μεταξύ τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και εργασίας. Τα διαβάσαμε πολλές φορές, αλλά κανείς δεν έδωσε ποτέ λύσι...
Η "εξαργύρωσι" των κόπων αυτών έρχεται με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευσι. Πράγματι τα ποσοστά των νέων που σπουδάζουν στην Ελλάδα είναι σε καλά επίπεδα. Μάλιστα θεαματική είναι και η αύξησι των αποφοίτων Λυκείου, από το 1995 μέχρι σήμερα. Είδαμε όμως πως η επιτυχία εισαγωγής, όχι απλά δεν σημαίνει επαγγελματική πρόοδο, αλλά ούτε καν αποφοίτησι.
"Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, λιγότεροι από το 20% των νέων αποφοιτούν στην ώρα τους, δίχως να διευκρινίζεται ωστόσο αν πρόκειται για παιδιά που είναι στο πανεπιστήμιο και απλώς χάνουν ακαδημαϊκά έτη ή αν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους"
Το γεγονός αυτό, οτι δηλαδή ποσοστό μικρότερο από 20% παίρνει πτυχίο στην ώρα του, δεν μας δίνει απαντήσεις. Πόσοι τελικά από τους εισακτέους θα αποφοιτήσουν;
Προσωπικά δεν κατάφερα να βρω ξεκάθαρες και σαφείς πληροφορίες. Οι αριθμοί εισακτέων και αποφοίτων διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, όπου υπάρχουν στοιχεία.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας οι πρωτοετείς στα ΤΕΙ το έτος 2006, ήταν 26.385.
Τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας λένε πως την ίδια χρονιά οι πρωτοεγγραφέντες ήταν 24.768. Ας σημειωθεί πως δεν υπήρξε, σύμφωνα με τις παραπάνω πηγές έτος στο οποίο οι απόφοιτοι των ΤΕΙ να ξεπερνούσαν τις 18.000.
Τέλος, για την Δ/ΝΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ & ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ του Υπουργείου Παιδείας ο αριθμός των εισακτέων του έτους 2006 είναι 42.270(!) ενώ κάθε χρόνο από το 2000 ως και το 2008 ο αριθμός αυτός είναι πάντα πάνω από τις 40.000!
Μπορούμε να υποθέσουμε πως ο αριθμός των εισακτέων διαφέρει διότι τελικά πολλοί, επανεξετάζοντας τις πραγματικές ανάγκες τους, δεν αποδέχονται την εισαγωγή και τελικώς δεν εγγράφονται, παρά το οτι φοιτούσαν στο Λύκειο έχοντας ως στόχο τους την εισαγωγή.
Δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ανάλυσι η κριτική σχετική με το σύστημα και το κατά πόσο πετυχαίνει τον σκοπό του ή όχι.
Παραδόξως λοιπόν υπάρχει κάποιος τομέας στον οποίο σημειώθηκε τα τελευταία 15 χρόνια πρόοδος. Αυτός είναι η αποφοίτησι από το Γενικό Λύκειο που δίνει το μεγαλύτερο ποσοστό εισακτέων σε ανώτατα ιδρύματα. Έχουμε δηλαδή ένα σύστημα το οποίο επέτρεψε στους Έλληνες 18χρονους να αποκτήσουν εύκολα απολυτήριο Λυκείου, τους προώθησε στην Τριτοβάθμια εκπαίδευσι ( και μάλιστα επιμόνως, αφού οι βαθμοί εισαγωγής και σε ΑΕΙ και σε ΤΕΙ υπήρξαν πολύ χαμηλοί! Και εδώ υπάρχει άλλο ένα παράδοξο. Γιατί θεσπίστηκε κατώτατο όριο εισαγωγής, μόλις τα τελευταία 2, 3 χρόνια;; ), αλλά ...δυσκολεύεται να τους δώσει την ευκαιρία να αποφοιτήσουν! Και για όσους υπάρχει πτυχίο, υπάρχει και αμφίβολο μέλλον...
παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την εργασία των
Θόδωρου Κατσανέβα και Ηλία Λιβανού, "Η πορεία και τα αίτια της ανεργίας στην Ελλάδα".
( http://www.unipi.gr/katsanevas/arthra/s ... ellada.doc. )
Η αδυναμία της ζήτησης για άτομα με υψηλές δεξιότητες να συμπορευτεί με την προσφορά. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό από το γεγονός ότι η ανεργία ατόμων με διδακτορικό η μεταπτυχιακό είναι μεγαλύτερη από αυτή των ατόμων με τη βασική μόνο εκπαίδευση. Αυτό το υψηλό ποσοστό ανεργίας μεταξύ των «λευκών κολάρων» έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας από πολλά ερευνητικά κέντρα και οργανισμούς όπως το Παρατηρητήριο Απασχόλησης της Ελλάδος (2003), την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος (ΕΣΥ) (2003), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2003) και το Cedefop (2003) Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό όχι μόνο υφίσταται αλλά φαίνεται να έχει και ανοδική τάση. Συγκεκριμένα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην μελέτη «European education production functions» τονίζει ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα (μεταξύ των 18 αναπτυγμένων χωρών που εξέτασε η μελέτη) στην οποία η ανεργία των πτυχιούχων αυξάνεται σε ετήσια βάση (σε ποσοστό 2%). Σε παρόμοια μελέτη, το CEDEFOP υποστηρίζει ότι μέχρι το 2010 η ζήτηση για πτυχιούχους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα αναμένεται να αυξηθεί περισσότερο από ότι για απόφοιτους πανεπιστημίων 2. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και σχετική έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (2003). Ειδικότερα, τονίζει το γεγονός ότι οι πτυχιούχοι πανεπιστημίων αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανεργίας από ότι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ ταυτόχρονα αναμένεται να μείνουν για μεγαλύτερο διάστημα άνεργοι προτού βρουν εργασία. Αναφέρει, επίσης, ότι ο μέσος χρόνος εύρεσης εργασίας αναμένεται να είναι τρεισήμισι χρόνια.
Το φαινόμενο αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς εργασίας (Κατσανέβας 2002). Με άλλα λόγια, η προσφορά πτυχιούχων δεν ανταποκρίνεται στη ζήτηση της αγοράς και ως αποτέλεσμα η ανεργία διαρθρωτικού τύπου αυξάνεται. Συγκεκριμένα, όπως αξιολογεί το ΚΕΠΕ, την ευθύνη για την αυξημένη ανεργία των νέων έχει ο προσανατολισμός του εκπαιδευτικού συστήματος προς το δημόσιο τομέα (2003). Με άλλα λόγια, η βασική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το να προετοιμάζει υπαλλήλους για τον δημόσιο τομέα όπως δασκάλους, υπάλληλους τραπεζών, δημόσιας διοίκησης κτλ. ενώ την ίδια στιγμή ο δημόσιος τομέας συρρικνώνεται (Καραντινός 2000). Πιο συγκεκριμένα, όπως σημειώνει το ΚΕΠΕ (2003), ο δημόσιος τομέας προσπαθώντας να μειώσει τους υπαλλήλους του και ειδικότερα αυτούς της δημόσιας διοίκησης, προσλαμβάνει λιγότερους από αυτούς που συνταξιοδοτούνται. Επομένως, ο δημόσιος τομέας έχει σταματήσει να αποτελεί δίχτυ ασφαλείας κατά της ανεργίας των πτυχιούχων και όπως ισχυρίζεται και το Εθνικό Ινστιτούτο Εργασίας «ο δημόσιος τομέας έχει εγκαταλείψει τον ρόλο του μεγάλου εργοδότη πτυχιούχων ΑΕΙ» (2002:173). Η μεγάλη αυτή διαφορά προσφοράς και ζήτησης εργαζομένων για το δημόσιο τομέα μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι τα άτομα προτιμούν το δημόσιο για ποικίλους λόγους (Παπαπέτρου 2003). Συγκεκριμένα, όπως οι Demekas και Kontolemis (1996) έχουν δείξει, η διόγκωση του δημόσιου τομέα κατά τη δεκαετία του ‘80 αύξησε τις προσδοκίες των ατόμων όσον αφορά τους μισθούς (αφού οι μισθοί ήταν υψηλότεροι στο δημόσιο τομέα από ότι στον ιδιωτικό) το οποίο οδήγησε στην αύξηση της ανεργίας. Το αποτέλεσμα των προαναφερθέντων είναι ότι κάθε έτος οι αιτήσεις για τον δημόσιο τομέα υπερτερούν αριθμητικώς τις διαθέσιμες θέσεις. Η ακαμψία του εκπαιδευτικού συστήματος στις ανάγκες της αγοράς εργασίας αποτελεί ένα από τα βασικότερα σημεία που τονίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδόν κάθε φορά που εξετάζει την Ελληνική αγορά εργασίας. Για παράδειγμα, σε μια από τις τελευταίες αναφορές που έγιναν για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή από τον πρώην πρωθυπουργό της Ολλανδίας, Wim Kok, και τους συναδέλφους του, αναφέρεται ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επιμένει συστηματικά στο να μην λαμβάνει υπόψιν της τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και συνεχίζει να παράγει άνεργους πτυχιούχους και όχι ανθρώπους με πτυχία σχετικά με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2003, βλ. επίσης Ευρωπαϊκή Επιτροπή 1996, OΟΣΑ 1997).
Ο δεύτερος λόγος είναι η επίμονη τάση των Ελλήνων για την απόκτηση ανώτατης εκπαίδευσης. Ο Γιώργος Ψαχαρόπουλος (2003), στο βιβλίο του «Ελληνική παιδεία: Μια σύγχρονη τραγωδία» σημειώνει ότι η Ελλάδα έχει ίσως το υψηλότερο ποσοστό ανά πληθυσμό στο κόσμο μαθητών που σπουδάζουν στο εξωτερικό (επίσης Ψαχαρόπουλος 1990). Το φαινόμενο αυτό έχει επισημανθεί από πολλούς ερευνητές διαφόρων επιστημών (Νασιάκου 1981, Τσουκαλάς 1981, Ψαχαρόπουλος και Σουμελής 1979, Ψαχαρόπουλος 1991) ενώ υποστηρίζεται πως προέρχεται από μια μη ρεαλιστική προσδοκία για πολύ υψηλές αποδόσεις της εκπαιδεύσεως (returns to education) (Λαμπρόπουλος 1992) οι οποίες λόγω της αυξανόμενης προσφοράς των πτυχιούχων τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν μειωθεί (Μαγουλά και Ψαχαρόπουλος 1999, Κανελλόπουλος 1997, Γλυτσός 1990). Ο Ψαχαρόπουλος σε ένα άρθρο του στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (23/11/2003), υποστηρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δομή του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά το γεγονός ότι η εκπαίδευση είναι δωρεάν και επομένως οι νέοι άνθρωποι έχοντας ως δεδομένο το χαμηλό κόστος, επιλέγουν τις σπουδές τους σύμφωνα με την κοινωνική θέση που θα αποκτήσουν μετέπειτα και όχι σύμφωνα με τις προοπτικές απασχόλησης. Έτσι, τα άτομα θα αποφασίσουν να σπουδάζουν νομική ή ιατρική καθώς τέτοιου είδους σπουδές εκτός του ότι είναι δωρεάν θεωρούνται ότι έχουν κύρος. Στο φαινόμενο αυτό συνεισφέρει και το γεγονός ότι οι προσδοκίες για το μελλοντικό εισόδημα είναι υψηλές. Όπως συνεχίζει, αυτό θα συμβεί ακόμα και αν αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο να μείνουν άνεργοι μετά την αποφοίτησή τους ή αν πρέπει να πάνε στο εξωτερικό προκειμένου να σπουδάσουν ακόμα και αν το κόστος σπουδών θα είναι μεγάλο. Η κατάσταση που περιγράφτηκε αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό της επίμονης τάσης των φοιτητών και των οικογενειών τους για περαιτέρω εκπαίδευση (Ψαχαρόπουλος και Λαμπρόπουλος 1997, Κανελλόπουλος και Ψαχαρόπουλος 1997).
Ένας επικίνδυνος συσχετισμός...
Αυτό που προκαλεί εντύπωσι, εκτός από τις σχετικές αναλύσεις, είναι κατά την γνώμη μου, η δήλωσι του κ.Χατζηδάκη, το 2005:
"τα στοιχεία της επιτροπής δείχνουν ξεκάθαρα οτι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην χώρα μας δεν είναι συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας..."
Δηλαδή όλες οι προσπάθειες και κόποι των μαθητών, τα χρήματα των οικογενειών, χρόνια τώρα, δεν δικαιώθηκαν και ούτε επρόκειτο να δικαιωθούν;
Αν δεχθούμε πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι φτιαγμένο όπως περιγράψαμε παραπάνω, τότε έχει πετύχει τον σκοπό του.
Διότι ο σκοπός ήταν οι μαθητές και μετέπειτα φοιτητές, να αποφοιτήσουν από το Λύκειο και να εισαχθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι εξ'αυτών σε ανώτατα ιδρύματα, με την πίστη και την ελπίδα να πρωταγωνιστήσουν στην αγορά εργασίας, κάτι που τελικά δεν συμβαίνει, δεν είναι πραγματικότητα, αλλά υπήρχε μόνο στην φαντασία μας! Και στα όνειρα ανηλίκων...
Το αποτέλεσμα αυτού ήταν, ενώ στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανεργία των νέων μειώνεται, στην Ελλάδα να αυξάνεται.
Ερώτησις: Πως μπορεί η Ελλάδα να συντηρεί τόσους αλλοδαπούς και λαθρομετανάστες; Που εργάζονται όλοι αυτοί που τα τελευταία 15 χρόνια εισήλθαν στην χώρα μας;
Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι νέοι Έλληνες τελικά;
Στοιχεία για το αν οι πτυχιούχοι βρίσκουν δουλειά και για το πόσο ανεβαίνει το ποσοστό της ανεργίας στους πτυχιούχους με μεταπτυχιακό, θα βρείτε αρκετά και με ευκολία.
Ψάξτε όμως όσο θέλετε να βρείτε μία είδησι σχετική με την παιδεία στην Ελλάδα, που να αναφέρει την πρόοδο των σπουδαστών και φοιτητών στα Ελληνικά Ανώτατα Ιδρύματα. Δεν υπάρχει.
Πόσοι είναι οι αριστούχοι, πόσοι οι πτυχιούχοι, πόσοι αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια και πόσοι αποφάσιζουν να εγκαταλείψουν. Δεν θα βρείτε!
Γιατί; Δεν ενδιαφέρουν μάλλον αυτά τον κόσμο. Ή μήπως δεν πρέπει να φανεί πως το σύστημα υστερεί;
Είναι εύκολο να ρίχνουν όλοι τις ευθύνες στους τεμπέληδες φοιτητές, αλλά μας αρέσει η όχι, κύρια ευθύνη για την πορεία τους στον χώρο της παιδείας και της εργασίας φέρει το σύστημα της παιδείας, το "εκπαιδευτικό σύστημα".
----------
Όσοι είστε μελλοντικοί σπουδαστές και ιδιαίτερα όσοι πρόκειται να σπουδάσετε σε κάποιο ίδρυμα της επαρχίας και περισσότερο οι γονείς, πριν αποφασίσετε να "σπουδάσετε" το παιδί σας, ρωτήστε στις σχολές, στα τμήματα όπου σπουδάζουν τα παιδιά σας, ή και τα ίδια, να σας δείξουν επίσημα στοιχεία καταγεγραμένα από τους ίδιους ή μη. Ζητήστε να σας πουν πόσοι αποκτούν πτυχίο και πόσοι διαγράφονται κάθε έτος από το ίδρυμα ή την σχολή. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας πουν οτι δεν τα διαθέτουν ή οτι δεν υπάρχει επίσημη καταμέτρησι.
Πόσοι γονείς θα έγγραφαν το παιδί τους σε μια σχολή όπου το ποσοστό αποφοίτησης είναι 10%...;
"Είναι παιδιά με δυο πατρίδες" ήτοι η απάτη του εκπαιδευτικού συστήματος.
"Μιλάνε καταπληκτικά Ελληνικά, είναι Έλληνες, είναι παιδιά με δυο πατρίδες..." , δήλωσε η κ.Διαμαντοπούλου, η οποία αναφερόταν σε παιδιά αλλοδαπών από την Αφρική κ.α, γεννημένα στην Ελλάδα (5 /12/ 2009, στην εκπομπή του Μανώλη Κοττάκη στην ΝΕΤ).
Ας δούμε καλύτερα, πως το σύστημα της παιδείας, ευνόησε την εγκατάστασι και βοήθησε και βοηθά στην εδραίωσι των αλλοδαπών και πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του, με βαθύτερο στόχο, αυτό που όλοι βλέπουμε να γίνεται σήμερα σταδιακώς, την νομιμοποίησι-μονιμοποίησί τους.
Ερώτημα: Γιατί η διαδρομή του νέου Έλληνα περνά απαραιτήτως από το ΑΕΙ ή το ΤΕΙ, δηλαδή την ανώτατη εκπαίδευσι;
Απάντησις: Γιατί έτσι θα οδηγηθεί στην ανεργία.
Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξουμε, πως ο σκοπός του συστήματος της Παιδείας, κυρίως των τελευταίων 10-15 ετών, (η οποία πλέον δεν είναι εθνική), ήταν τα Ελληνόπουλα να οδηγηθούν στην ανεργία, με το εξής σκεπτικό. Εφ'όσον δηλαδή αυξήσουμε τις κενές θέσεις εργασίας, τότε μόνο θα μπορέσουμε να βολέψουμε και τους... κατατρεγμένους αλλοδαπούς(στις θέσεις αυτές).
Οι νέοι ως είναι γνωστό, φτάνουν να είναι άνεργοι, αφού πρώτα αποκτήσουν πτυχίο και αναζητώντας εργασία στο τομέα της ειδικότητάς τους. Αυτό που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, είναι πως πολλοί, εισάγονται σε ανώτατα ιδρύματα και παρά τις προσπάθειες και τις προθέσεις που είχαν στο Λύκειο και στις πανελλήνιες εξετάσεις, τελικά δεν αποκτούν τίτλο από ανώτατη σχολή. Αυτό φυσικά προκύπτει, όχι από την φαντασία μας, αλλά από στοιχεία (δυστυχώς αντιφατικά και πολλές φορές ασαφή, αλλά αυτό είναι ενα άλλο θέμα) της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που δείχνουν οτι από τους εισαχθέντες στα ΑΕΙ, πτυχίο παίρνουν περίπου 3 στους 4 ενώ από τα ΤΕΙ ούτε καν οι μισοί(!).
Είναι γεγονός, πως τα τελευταία χρόνια, το σύστημα της παιδείας, επεδίωξε να εισάγει στις ανώτατες σχολές, όσο το δυνατόν περισσότερους, ακόμη και μαθητές με πολύ χαμηλό βαθμό απολυτηρίου, παρά ταύτα όμως, οι αριθμοί των αποφοίτων από τα ανώτατα ιδρύματα, είναι απελπιστικά χαμηλοί.
Η αιτία, βρίσκεται ακριβώς μέσα στο ίδιο το σύστημα, το οποίο στην πραγματικότητα, κατάφερε με συγκεκριμένες μεθόδους, να ελλατώσει, κατά το δυνατόν, τον αριθμό των αποφοίτων. Δεν είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε σε αυτό το συμπέρασμα, εφ'όσον κατανοήσουμε την πραγματικότητα του μικρού αριθμού πτυχιούχων στα ανώτατα και τεχνολογικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, εν συγκρίσει προς τον αριθμό των εισακτέων, αλλά και προς την έμμεση διαφήμισι και το ύποπτο «σπρώξιμο» αποφοίτων Λυκείου, προς αυτά. Είναι σαφές, πως το πρόβλημα βρίσκεται στο σύστημα σπουδών και όχι στα "χαζά" Ελληνόπουλα (όπως τα μέσα ενημέρωσης μας λένε), τα οποία κουρασμένα και απογοητευμένα από την διαφθορά και την ξεφτίλα του συστήματος, δεν καταφέρνουν ποτέ να αποφοιτήσουν και μοιραία, εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Αν μάλιστα εξετάσει κανείς λεπτομερώς το θέμα, θα ανακαλύψει σημαντικές και φοβερές λεπτομέριες για τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το παραπάνω σχέδιο.
Αντί το κράτος να δίνει στους νέους κίνητρα για εργασία, τους δίνει κίνητρα και εντέχνως τους προωθεί, να εισαχθούν στις ανώτατες σχολές, έτσι ώστε να βρεθούν στο τέλος αγκαλιά με την ανεργία, είτε τελικώς με το πτυχίο στο χέρι, είτε ως ανειδίκευτοι. Πως αλήθεια θα βρει δουλειά, ο νέος των 20 και 25 ετών, που ποτέ του δεν έχει εργασθεί, που δεν έχει καμία εμπειρία και προοπτική, βάσει πάντα της εκπαιδευτικής του πορείας; Και φυσικά, ένα παιδί 16-17 ετών, και μετέπειτα φοιτητής, που επιχειρεί να αφοσοιωθεί στις σπουδές του και στο διάβασμα και αποκόπτεται από κάθε άλλη δραστηριότητα, είναι απίθανο και εξαιρετικά δύσκολο να εργασθεί, σίγουρα κατά το διάστημα των σπουδών του, αλλά και έπειτα.
Πληρώστε λοιπόν τα φροντιστήρια, πληρώστε τα ιδιαίτερα μαθήματα, καταξοδευτείτε για ενοίκια και τα λοιπά έξοδα των σπουδών, αλλά για το πτυχίομην είστε σίγουροι πως θα το αποκτήσετε εύκολα.(το αποδεικνύουν οι στατιστικές.)
Ίσως αν όλοι αυτοί που εισάγονταν στις ανώτατες σχολές, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών, αποκτούσε πτυχίο, και απαιτούσε να βρει δουλειά, η κρίσι να ήταν τεράστια.
Σιγή ιχθύος από τα ΜΜΕ
Και ακόμη χειρότερα. Όχι μόνο δεν είδαμε ποτέ κάποιον δημοσιογράφο, να κάνει κάποια αξιολόγησι του συστήματος της παιδείας, έτσι ώστε να ενημερώσει τους πολίτες, αλλά η προπαγάνδα τους κατευθύνεται υπέρ της αντίθετης πλευράς. Συγκαλύπτουν συστηματικά τις πραγματικές διαστάσεις του θέματος. Το πιο συνηθισμένο και τελείως γελοίο επιχείρημά τους, είναι το εξής:
Πρόσφατα, διαβάσαμε, ανάμεσα σε άλλα, πως [.Το 74,9% των Ελλήνων και το 63,8% των μεταναστών πιστεύουν ότι «οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες»], σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Κάπα Research (http://www.citypress.gr/index.html?acti ... icle=71765).
Δηλαδή, οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλέψουν και θέλουν οι αλλοδαποί...
Βλέποντας μάλιστα, πως ο κόσμος το πιστεύει, συνεχίζουν να το διαδίδουν και επιμένουν πως οι Έλληνες δεν επιθυμούν να εργαστούν, γι'αυτό και εργάζονται οι αλλοδαποί στην θέσι τους (!!).
Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει εκπομπές στην τηλεόρασι, που να μας λένε οτι οι νέοι Έλληνες, είναι άξιοι μόνο για να πίνουν καφέδες στα διάφορα "καφέ", ενώ οι αλλοδαποί είναι έντιμοι και κοπιάζουν για το μεροκάματο, ή «έρευνες», στις οποίες μας παρουσιάζουν Έλληνες που απέκτησαν πτυχίο , να αφήνουν την ειδικότητά τους και να εργάζονται ως υπάλληλοι, πωλητές, σουβλατζήδες κλπ, και παράλληλα, να μας το παρουσιάζουν ως πρότυπο συμπεριφοράς των πτυχιούχων(!!).
Μας βεβαιώνουν δηλαδή, πως το ορθό είναι οι πτυχιούχοι πανεπιστημίου, να εργάζονται έπειτα ως σουβλατζήδες ...
Είναι εξαιρετικά λυπηρό, ο λαός μας να πιστεύει σε παραμύθια σαν τα παραπάνω. Δεν κατανοεί δηλαδή, πως ειδήσεις σαν τις παραπάνω αποτελούν συγκάλυψη της αλήθειας. Και το πιο δυσάρεστο είναι, πως δεν τους απαντά κανείς, δεν υπάρχει κάποιος καθηγητής, κάποιος μορφωμένος άνθρωπος, κάποιος έστω εργαζόμενος ή σπουδαστής να τους απαντήσει. Να εξηγήσει στον κόσμο, για την αποτυχία, ή μάλλον την τρομακτική σκοπιμότητα του συστήματος της Παιδείας, το οποίο χρυσοπληρώνουν οι Έλληνες.
Έχουμε λοιπόν:
α. Η επιδίωξι των ελληνικών οικογενειών, "να πάρει το παιδί μας πτυχίο", δηλαδή ακριβώς αυτό που το σύστημα επιτάσσει, αναγκάζει τα νέα Ελληνόπουλα να υστερούν στην εύρεσι εργασίας. (Αλήθεια οι σπουδαστές των ανώτατων ιδρυμάτων, καταγράφονται ως άνεργοι;)
β. Η Ελλάς, είναι πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωσι στους πτυχιούχους ανέργους ( http://users.uom.gr/~esartz/teaching/ma ... iouxwv.pdf )
γ...και από τις τελευταίες χώρες στους πτυχιούχους! (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439)
δ. Αντιθέτως, το σύστημα στην χώρα μας, φρόντισε τα τελευταία χρόνια να αυξηθούν οι απόφοιτοι Λυκείου ( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439).
ε. Από το 2006 και έπειτα, το πολυπολιτισμικό Υπουργείο Παιδείας, καθιέρωσε την βάσι του '10' ως κατώτατο όριο για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Προφανώς έπρεπε να μπει φρένο σε αυτήν την κατάστασι, που πλέον δεν τους εξυπηρετεί, πριν εκτραχυνθεί εντελώς και δεν συμμαζεύεται (αφού πρώτα το κακό έγινε).
Το Υπουργείο Παιδείας ήταν αυτό που διέδωσε και εδραίωσε την άποψι, πως για να βρεις δουλειά, πρέπει να αποκτήσεις πτυχίο πανεπιστημίου, διότι τάχα υπάρχει μεταξύ των πτυχιούχων, τεράστιος ανταγωνισμός και ζήτησι.
Διότι, το Υπουργείο Παιδείας ήταν αυτό που καθιέρωσε την λεγόμενη «παραπαιδεία», τα τελευταία 15 χρόνια, ούτως ώστε οι γονείς να πληρώνουν για την παιδεία, απαιτώντας από τα παιδιά τους την αντίστοιχη πρόοδο στο σχολείο και έπειτα στο Πανεπιστήμιο. (εννοούμε την μαζική, κατευθυνομένη τάσι των οικογενειών, «να σπουδάσουν το παιδί τους»). Με αυτούς τους τρόπους και αυτήν την τακτική, οι νέοι οδηγήθηκαν στην εισαγωγή στα ανώτατα ιδρύματα. Όμως, τα στατιστικά για τους πτυχιούχους και την ανεργία, είναι απογοητευτικά. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μεθοδευμένη προώθησι προς την ανεργία, αφού όλα τα στοιχεία μας δείχνουν πως δεν υπήρχαν οι βάσεις, ώστε η κοινωνία να ανταποκριθεί στην επαγγελματική αποκατάστασι των πτυχιούχων.
Υπάρχει ελπίδα;
Όχι, δεν υπάρχει. Τώρα που οι Έλληνες γίνονται όλο και πιο φτωχοί και άνεργοι και ο κ.Πρωθυπουργός ελληνοποιεί αλλοδαπούς, δεν πιστεύουμε πως υπάρχει ελπίδα. Εξάλλου, ότι συνέβη στον χώρο της Παιδείας τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, δεν έχει τρόπο αντιμετώπισης, δεν αντιστρέφεται.
Και δυστυχώς, αντί να αναζητήσουμε και να κοιτάξουμε κατάματα τα προβλήματά ΜΑΣ, έχουμε αφεθεί στον υπερτροφικό ψευτοανθρωπισμό μας, ο οποίος βαφτίζει τα αφρικανάκια, Ελληνόπουλα.
"Μιλάνε καταπληκτικά Ελληνικά, είναι Έλληνες, είναι παιδιά με δυο πατρίδες..." , δήλωσε η κ.Διαμαντοπούλου, η οποία αναφερόταν σε παιδιά αλλοδαπών από την Αφρική κ.α, γεννημένα στην Ελλάδα (5 /12/ 2009, στην εκπομπή του Μανώλη Κοττάκη στην ΝΕΤ).
Ας δούμε καλύτερα, πως το σύστημα της παιδείας, ευνόησε την εγκατάστασι και βοήθησε και βοηθά στην εδραίωσι των αλλοδαπών και πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του, με βαθύτερο στόχο, αυτό που όλοι βλέπουμε να γίνεται σήμερα σταδιακώς, την νομιμοποίησι-μονιμοποίησί τους.
Ερώτημα: Γιατί η διαδρομή του νέου Έλληνα περνά απαραιτήτως από το ΑΕΙ ή το ΤΕΙ, δηλαδή την ανώτατη εκπαίδευσι;
Απάντησις: Γιατί έτσι θα οδηγηθεί στην ανεργία.
Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξουμε, πως ο σκοπός του συστήματος της Παιδείας, κυρίως των τελευταίων 10-15 ετών, (η οποία πλέον δεν είναι εθνική), ήταν τα Ελληνόπουλα να οδηγηθούν στην ανεργία, με το εξής σκεπτικό. Εφ'όσον δηλαδή αυξήσουμε τις κενές θέσεις εργασίας, τότε μόνο θα μπορέσουμε να βολέψουμε και τους... κατατρεγμένους αλλοδαπούς(στις θέσεις αυτές).
Οι νέοι ως είναι γνωστό, φτάνουν να είναι άνεργοι, αφού πρώτα αποκτήσουν πτυχίο και αναζητώντας εργασία στο τομέα της ειδικότητάς τους. Αυτό που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, είναι πως πολλοί, εισάγονται σε ανώτατα ιδρύματα και παρά τις προσπάθειες και τις προθέσεις που είχαν στο Λύκειο και στις πανελλήνιες εξετάσεις, τελικά δεν αποκτούν τίτλο από ανώτατη σχολή. Αυτό φυσικά προκύπτει, όχι από την φαντασία μας, αλλά από στοιχεία (δυστυχώς αντιφατικά και πολλές φορές ασαφή, αλλά αυτό είναι ενα άλλο θέμα) της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που δείχνουν οτι από τους εισαχθέντες στα ΑΕΙ, πτυχίο παίρνουν περίπου 3 στους 4 ενώ από τα ΤΕΙ ούτε καν οι μισοί(!).
Είναι γεγονός, πως τα τελευταία χρόνια, το σύστημα της παιδείας, επεδίωξε να εισάγει στις ανώτατες σχολές, όσο το δυνατόν περισσότερους, ακόμη και μαθητές με πολύ χαμηλό βαθμό απολυτηρίου, παρά ταύτα όμως, οι αριθμοί των αποφοίτων από τα ανώτατα ιδρύματα, είναι απελπιστικά χαμηλοί.
Η αιτία, βρίσκεται ακριβώς μέσα στο ίδιο το σύστημα, το οποίο στην πραγματικότητα, κατάφερε με συγκεκριμένες μεθόδους, να ελλατώσει, κατά το δυνατόν, τον αριθμό των αποφοίτων. Δεν είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε σε αυτό το συμπέρασμα, εφ'όσον κατανοήσουμε την πραγματικότητα του μικρού αριθμού πτυχιούχων στα ανώτατα και τεχνολογικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, εν συγκρίσει προς τον αριθμό των εισακτέων, αλλά και προς την έμμεση διαφήμισι και το ύποπτο «σπρώξιμο» αποφοίτων Λυκείου, προς αυτά. Είναι σαφές, πως το πρόβλημα βρίσκεται στο σύστημα σπουδών και όχι στα "χαζά" Ελληνόπουλα (όπως τα μέσα ενημέρωσης μας λένε), τα οποία κουρασμένα και απογοητευμένα από την διαφθορά και την ξεφτίλα του συστήματος, δεν καταφέρνουν ποτέ να αποφοιτήσουν και μοιραία, εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Αν μάλιστα εξετάσει κανείς λεπτομερώς το θέμα, θα ανακαλύψει σημαντικές και φοβερές λεπτομέριες για τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το παραπάνω σχέδιο.
Αντί το κράτος να δίνει στους νέους κίνητρα για εργασία, τους δίνει κίνητρα και εντέχνως τους προωθεί, να εισαχθούν στις ανώτατες σχολές, έτσι ώστε να βρεθούν στο τέλος αγκαλιά με την ανεργία, είτε τελικώς με το πτυχίο στο χέρι, είτε ως ανειδίκευτοι. Πως αλήθεια θα βρει δουλειά, ο νέος των 20 και 25 ετών, που ποτέ του δεν έχει εργασθεί, που δεν έχει καμία εμπειρία και προοπτική, βάσει πάντα της εκπαιδευτικής του πορείας; Και φυσικά, ένα παιδί 16-17 ετών, και μετέπειτα φοιτητής, που επιχειρεί να αφοσοιωθεί στις σπουδές του και στο διάβασμα και αποκόπτεται από κάθε άλλη δραστηριότητα, είναι απίθανο και εξαιρετικά δύσκολο να εργασθεί, σίγουρα κατά το διάστημα των σπουδών του, αλλά και έπειτα.
Πληρώστε λοιπόν τα φροντιστήρια, πληρώστε τα ιδιαίτερα μαθήματα, καταξοδευτείτε για ενοίκια και τα λοιπά έξοδα των σπουδών, αλλά για το πτυχίομην είστε σίγουροι πως θα το αποκτήσετε εύκολα.(το αποδεικνύουν οι στατιστικές.)
Ίσως αν όλοι αυτοί που εισάγονταν στις ανώτατες σχολές, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών, αποκτούσε πτυχίο, και απαιτούσε να βρει δουλειά, η κρίσι να ήταν τεράστια.
Σιγή ιχθύος από τα ΜΜΕ
Και ακόμη χειρότερα. Όχι μόνο δεν είδαμε ποτέ κάποιον δημοσιογράφο, να κάνει κάποια αξιολόγησι του συστήματος της παιδείας, έτσι ώστε να ενημερώσει τους πολίτες, αλλά η προπαγάνδα τους κατευθύνεται υπέρ της αντίθετης πλευράς. Συγκαλύπτουν συστηματικά τις πραγματικές διαστάσεις του θέματος. Το πιο συνηθισμένο και τελείως γελοίο επιχείρημά τους, είναι το εξής:
Πρόσφατα, διαβάσαμε, ανάμεσα σε άλλα, πως [.Το 74,9% των Ελλήνων και το 63,8% των μεταναστών πιστεύουν ότι «οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες»], σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Κάπα Research (http://www.citypress.gr/index.html?acti ... icle=71765).
Δηλαδή, οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλέψουν και θέλουν οι αλλοδαποί...
Βλέποντας μάλιστα, πως ο κόσμος το πιστεύει, συνεχίζουν να το διαδίδουν και επιμένουν πως οι Έλληνες δεν επιθυμούν να εργαστούν, γι'αυτό και εργάζονται οι αλλοδαποί στην θέσι τους (!!).
Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει εκπομπές στην τηλεόρασι, που να μας λένε οτι οι νέοι Έλληνες, είναι άξιοι μόνο για να πίνουν καφέδες στα διάφορα "καφέ", ενώ οι αλλοδαποί είναι έντιμοι και κοπιάζουν για το μεροκάματο, ή «έρευνες», στις οποίες μας παρουσιάζουν Έλληνες που απέκτησαν πτυχίο , να αφήνουν την ειδικότητά τους και να εργάζονται ως υπάλληλοι, πωλητές, σουβλατζήδες κλπ, και παράλληλα, να μας το παρουσιάζουν ως πρότυπο συμπεριφοράς των πτυχιούχων(!!).
Μας βεβαιώνουν δηλαδή, πως το ορθό είναι οι πτυχιούχοι πανεπιστημίου, να εργάζονται έπειτα ως σουβλατζήδες ...
Είναι εξαιρετικά λυπηρό, ο λαός μας να πιστεύει σε παραμύθια σαν τα παραπάνω. Δεν κατανοεί δηλαδή, πως ειδήσεις σαν τις παραπάνω αποτελούν συγκάλυψη της αλήθειας. Και το πιο δυσάρεστο είναι, πως δεν τους απαντά κανείς, δεν υπάρχει κάποιος καθηγητής, κάποιος μορφωμένος άνθρωπος, κάποιος έστω εργαζόμενος ή σπουδαστής να τους απαντήσει. Να εξηγήσει στον κόσμο, για την αποτυχία, ή μάλλον την τρομακτική σκοπιμότητα του συστήματος της Παιδείας, το οποίο χρυσοπληρώνουν οι Έλληνες.
Έχουμε λοιπόν:
α. Η επιδίωξι των ελληνικών οικογενειών, "να πάρει το παιδί μας πτυχίο", δηλαδή ακριβώς αυτό που το σύστημα επιτάσσει, αναγκάζει τα νέα Ελληνόπουλα να υστερούν στην εύρεσι εργασίας. (Αλήθεια οι σπουδαστές των ανώτατων ιδρυμάτων, καταγράφονται ως άνεργοι;)
β. Η Ελλάς, είναι πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωσι στους πτυχιούχους ανέργους ( http://users.uom.gr/~esartz/teaching/ma ... iouxwv.pdf )
γ...και από τις τελευταίες χώρες στους πτυχιούχους! (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439)
δ. Αντιθέτως, το σύστημα στην χώρα μας, φρόντισε τα τελευταία χρόνια να αυξηθούν οι απόφοιτοι Λυκείου ( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art ... 009_328439).
ε. Από το 2006 και έπειτα, το πολυπολιτισμικό Υπουργείο Παιδείας, καθιέρωσε την βάσι του '10' ως κατώτατο όριο για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Προφανώς έπρεπε να μπει φρένο σε αυτήν την κατάστασι, που πλέον δεν τους εξυπηρετεί, πριν εκτραχυνθεί εντελώς και δεν συμμαζεύεται (αφού πρώτα το κακό έγινε).
Το Υπουργείο Παιδείας ήταν αυτό που διέδωσε και εδραίωσε την άποψι, πως για να βρεις δουλειά, πρέπει να αποκτήσεις πτυχίο πανεπιστημίου, διότι τάχα υπάρχει μεταξύ των πτυχιούχων, τεράστιος ανταγωνισμός και ζήτησι.
Διότι, το Υπουργείο Παιδείας ήταν αυτό που καθιέρωσε την λεγόμενη «παραπαιδεία», τα τελευταία 15 χρόνια, ούτως ώστε οι γονείς να πληρώνουν για την παιδεία, απαιτώντας από τα παιδιά τους την αντίστοιχη πρόοδο στο σχολείο και έπειτα στο Πανεπιστήμιο. (εννοούμε την μαζική, κατευθυνομένη τάσι των οικογενειών, «να σπουδάσουν το παιδί τους»). Με αυτούς τους τρόπους και αυτήν την τακτική, οι νέοι οδηγήθηκαν στην εισαγωγή στα ανώτατα ιδρύματα. Όμως, τα στατιστικά για τους πτυχιούχους και την ανεργία, είναι απογοητευτικά. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μεθοδευμένη προώθησι προς την ανεργία, αφού όλα τα στοιχεία μας δείχνουν πως δεν υπήρχαν οι βάσεις, ώστε η κοινωνία να ανταποκριθεί στην επαγγελματική αποκατάστασι των πτυχιούχων.
Υπάρχει ελπίδα;
Όχι, δεν υπάρχει. Τώρα που οι Έλληνες γίνονται όλο και πιο φτωχοί και άνεργοι και ο κ.Πρωθυπουργός ελληνοποιεί αλλοδαπούς, δεν πιστεύουμε πως υπάρχει ελπίδα. Εξάλλου, ότι συνέβη στον χώρο της Παιδείας τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, δεν έχει τρόπο αντιμετώπισης, δεν αντιστρέφεται.
Και δυστυχώς, αντί να αναζητήσουμε και να κοιτάξουμε κατάματα τα προβλήματά ΜΑΣ, έχουμε αφεθεί στον υπερτροφικό ψευτοανθρωπισμό μας, ο οποίος βαφτίζει τα αφρικανάκια, Ελληνόπουλα.
Ως συνέχεια των προηγούμενων στοιχείων, θα αναλύσουμε ορισμένα πράγματα επιπλέον, λεπτομερώς, ούτως ώστε να γίνουν περισσότερο κατανοητά αυτά για τα οποία μιλάμε.
Αυτό το σύστημα της παιδείας, έχει άμεση σχέση με την εργασία. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, θα περάσουν μέσα από αυτό το σύστημα. Το μέλλον της οικονομικής της πολιτικής και πολιτισμικής ζωής της χώρας, εξαρτάται από αυτό το σύστημα. Ο πολιτισμός μας, η οικονομία μας, η κοινωνική και διοικητική οργάνωσι, ο αθλητισμός, οι επιστήμες, οι τεχνολογίες, η ανάπτυξη, κάθε τομέας και κάθε επίπεδο, έχει ως ουσιαστική βάση του την παιδεία.
Το ζουμί της υπόθεσης, βρίσκεται στο σύστημα εισαγωγής των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τότε το κράτος θέτει τις βάσεις για την “παραγωγή” των νέων επιστημόνων και των νέων εργαζομένων. Τότε γίνεται ο διαχωρισμός των νέων και η κατανομή τους στους διάφορους τομείς, στα διάφορα επιστημονικά πεδία, όπως ονομάζονται. Το σύστημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλων, όσων ως μαθητές περνούν από αυτό και όσων φυσικά έχουν παιδιά. Ιδιαιτέρως το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων το οποίο υπόκειται διαρκώς σε μετατροπές και μεταρρυθμίσεις, που κάθε τόσο αναστατώνουν γονείς και μαθητές. Πρόκειται δηλαδή για ευαίσθητο ζήτημα. Όχι μόνο διότι εκ φύσεως, το ζήτημα της παιδείας είναι σημαντικότατο, αλλά διότι οι συγκυρίες και οι κοινωνικές συνθήκες είναι τέτοιες, που το καθιστούν το πιο ευαίσθητο όλων. Ένα ζήτημα, στο οποίο δεν επιτρέπονται προχειρότητες, λάθη και κακοί χειρισμοί. Ένα ζήτημα, επί του οποίου όλοι ζητάμε το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. Τα παιδιά αυτά, έχουν την δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τα όνειρα των γονέων, που οι ίδιοι δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν τα προηγούμενα χρόνια, λόγω της φτώχειας και των δυσκολιών. Αν λοιπόν για τους μαθητές είναι σημαντικό, τότε για τους γονείς τους, είναι πολύ περισσότερο από σημαντικό. Είναι αγώνας ζωής.
Ας θυμηθούμε κάποια πολύ σημαντικά περιστατικά που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πως σχεδιάστηκε και πως εξελίχθηκε αυτή η υπόθεση της παιδείας η οποία συνέβαλε στην αύξηση της ανεργίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 με τις αναταραχές στην παιδεία και το αίτημα των “εξεγερμένων” υπέρ των δικαιωμάτων των μαθητών, μεταξύ άλλων του δικαιώματος της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τότε επί κυβέρνησης Πασοκ και υπουργό παιδείας τον Αρσένη της μπίλντερμπεγκ. “Σπουδές για όλους” ήταν ένα από τα συνθήματα των μαθητών. Κλείσιμο σχολείων, διαδηλώσεις με αποκλεισμούς δρόμων κλπ, συνέθεταν την γνωστή μέχρι σήμερα, εικόνα της “εξέγερσης”, των μαθητών. Στο πλευρό τους, όλοι, εκπαιδευτικοί, αριστερές οργανώσεις και οι γνωστοί άγνωστοι. Το παράπονο των μαθητών ήταν πως το νέο σύστημα εξετάσεων, καθιστούσε δυσκολότερη την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και γι'αυτόν τον λόγο προκάλεσε την ανησυχία των μαθητών, οι οποίοι πίστευαν πως θα έχαναν τις θέσεις τους στα ανώτατα ιδρύματα. Γι'αυτό και με τις κινητοποιήσεις τους (και με την συνδρομή των μέσων ενημέρωσης,) κατάφεραν να “λυγίσουν” την κυβέρνηση, η οποία στο τέλος αναγκάστηκε να φέρει αλλαγές, προς όφελός τους, όπως πχ να μειώσει τον αριθμό των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων.
Το αποτέλεσμα μετά τις “εξεγέρσεις” και τον “πόλεμο” που κύρηξαν οι νέοι κατά της μεταρρυθμίσεως, ήταν να αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε πολύ μεγάλο ποσοστό.
Τα αιτήματα λοιπόν των “επαναστατών”, είχαν κάποια κενά.
Κατ' αρχάς, με απλή λογική να το σκεφτεί κανείς, δεν υπήρχε λόγος για όλα αυτά. Προς τι η φασαρία, αφού η κυβέρνηση δεν είπε πως θα στερήσει τις σπουδές από τους μαθητές; Μια σημαντική λεπτομέρεια ήταν πως η κυβέρνηση δεν ανακοίνωσε ποτέ οτι θα μειώσει τις θέσεις των φοιτητών στα ανώτατα ιδρύματα, οπότε δεν γνωρίζουμε γιατί ακριβώς αντέδρασαν οι “εξεγερθέντες”. Το λέμε αυτό, διότι ο αριθμός του συνόλου των μαθητών που εισάγονται στην ανώτατη εκπαίδευση, ορίζεται από τον αριθμό των θέσεων στα ανώτατα ιδρύματα και όχι από τις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις. Εξαρτάται δηλαδή από την απόφαση του υπουργείου να αυξήσει ή να μειώσει τις θέσεις στα ιδρύματα. Το ίδιο το υπουργείο ορίζει πόσοι θα εισαχθούν, όχι το επίπεδο της απόδοσης των μαθητών στις εξετάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν κατώτατο βαθμολογικό όριο στην εισαγωγή. Άρα οι μαθήτες, ήταν ενοχλημένοι από το δύσκολο επίπεδο των εξετάσεων, κάτι τέτοιο όμως δεν τους στερούσε την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Αν το σύστημα εισαγωγής γινόταν δύσκολο, τότε αυτό θα ξεχώριζε τους καλούς από τους άριστους και δεν θα στερούσε τις σπουδές από τους μαθητές. Περιέργως αυτό δεν απασχόλησε κανέναν...
Από την άλλη πλευρά, για να αντιδράσει η κυβέρνηση Σιμίτη, έπρεπε να γίνει χαμός σε όλα τα σχολεία της χώρας, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταστροφές, να ανησυχήσει ολόκληρη η κοινωνία, ώσπου να φτάσουμε στην αντικατάσταση του υπουργού παιδείας και να μην αλλάξει τελικά τίποτα επί της ουσίας, στο σύστημα που έθιγε τους “επαναστάτες”. Και όχι μόνο δεν μειώθηκαν οι εισακτέοι στα πανεπιστήμια, όχι μόνο δεν στέρησε η κυβέρνηση το υπέρτατο “δικαίωμα” των σπουδών από τους νέους, αλλά ο αριθμός των εισακτέων αυξήθηκε θεαματικά. Τι σχέση έχει η αύξηση των εισακτέων με τα αιτήματα των μαθητών και γενικώς με την όλη υπόθεση; Οι μαθητές δεν ζήτησαν αύξηση των εισακτέων. Δεν είπαν οτι δικαιούνται περισσότερες θέσεις στα πανεπιστήμια, αλλά απλώς αντέδρασαν σε ένα νέο εξεταστικό σύστημα και εξέφρασαν τους φόβους τους πως οι εισακτέοι θα μειωθούν. Πως έγινε και αυξήθηκαν οι εισακτέοι;
Με δυο λόγια, η κυβέρνηση έφερε αλλαγές στην παιδεία οι οποίες δεν επιβάρυναν τους μαθητές, ωστόσο αυτοί αντέδρασαν και μετά από πολλές αναταραχές, κέρδισαν στον αγώνα(;) εναντίον του υπουργείου και της κυβέρνησης, χωρίς όμως να μας εξηγήσουν τι ακριβώς κέρδισαν! Γιατί στήθηκε όλο αυτό το παραμύθι; Και γιατί οι μαθητές φώναζαν “σπουδές για όλους”;
Μήπως θα σπουδάσουν όλοι; Σε ποια χώρα του κόσμου σπουδάζουν όλοι οι νέοι στην ανώτατη εκπαίδευση;
Ας δούμε τα πράγματα και ας τα κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Η κυβέρνηση, με τις ενέργειές της κατάφερε να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει κάποια βασικά δεδομένα. Ήθελαν να παρασύρουν την κοινή γνώμη να πιστέψει πως αυτός που δεν εισάγεται μέσω των εξετάσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει αποτύχει και φυσικά πως η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, αποτελεί πανάκεια. Γι'αυτό έβαλαν τους νέους να “εξεγερθούν” ώστε να αναδείξουν τις σπουδές ως ύψιστο αγαθό και την στέρηση αυτών, ως στέρηση υποτιθέμενων δικαιωμάτων.
Αυτό κατάφεραν με αυτή την ιστορία. Έβγαλαν τους νέους στους δρόμους, για να φωνάξουν για τα υποτιθέμενα δικαιώματα που υποτίθεται οτι καταπατά το κράτος, μέχρι οι χωριατοαστοί νεοέλληνες να πιστέψουν πως οι διεκδικήσεις είναι πραγματικές και ουσιαστικές και αφορούν πραγματικά δικαιώματα, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για σαχλαμάρες. Έφτιαξαν μια τεχνητή “εξέγερση” για να μπερδέψουν την κοινή γνώμη. Άλλο έλεγαν πως ήθελαν να επιτύχουν και άλλο εννοούσαν.Έλεγαν πως επιθυμούσαν ένα πιο σοβαρό σύστημα εισαγωγής, αλλά, άλλο εννοούσαν. Η εικόνα που σχημάτισε η μάζα για το ζήτημα, ήταν και είναι πως το πτυχίο ανοίγει όλες τις πόρτες στη αγορά εργασίας, κάτι που, όπως είδαμε στις προηγούμενες δημοσιεύσεις, στηριζόμενοι σε επίσημα στοιχεία, είναι ψευδές. Ο μαθητής λοιπόν που θα εισαγόταν στο πανεπιστήμιο θεωρείται πετυχημένος, ενώ αυτός που δεν θα περάσει, αποτυχημένος.
Αυτό και μόνο είναι εντελώς απράδεκτο. Πως ξεχωρίζει το ίδιο το κράτος τους νέους με αυτόν τον τρόπο; Δεν είναι αυτό κοινωνικό ρατσισμός και αποκλεισμός; Η ανώτερη παιδεία; Οι ανώτατες σχολές; Οι επιτυχόντες και οι ...αποτυχημένοι;
Αλλά γιατί ήταν σαχλαμάρες τα αιτήματα; Διότι η εκπαίδευση σχετίζεται άμεσα με την εργασία. Διότι δεν είναι μόνο οι πτυχιούχοι αυτοί που θα εργαστούν, αλλά είναι και οι εργάτες, οι ανειδίκευτοι υπάλληλοι, οι απόφοιτοι γυμνασίων που ενδεχομένως δεν θα σπουδάζουν εως τα εικοσιπέντε και τα τριάντα τους. Αυτοί που δεν δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις και δεν θα γίνουν επιστήμονες και αυτοί που θα φοιτήσουν σε ιδιωτικές σχολές. Διότι οι θέσεις στα πανεπιστήμια είναι πάντοτε αρκετά λιγότερες από τους ίδιους τους υποψηφίους και στην πραγματικότητα το σύνολο των εργαζομένων δεν προέρχεται από πανεπιστήμια. Όπως λοιπόν το κράτος πρέπει να μεριμνήσει για το μέλλον των φοιτητών, πρέπει να κάνει το ίδιο και για όλους τους νέους. Ποτέ το εργατικό δυναμικό της χώρας δεν μονοπωλούταν από πτυχιούχους. Η οικονομία της χώρας στηρίζονταν στους πτυχιούχους των ανωτάτων σχολών αλλά περισσότερο στους απλούς εργάτες, στους ανειδίκευτους υπαλλήλους, τους αγρότες κλπ. Για κάποιον λόγο όμως, το κράτος της μπίλντερμπεργκ αποφάσισε να τους καταστρέψει. Τους έβαλε λοιπόν, την ταμπέλα του αποτυχημένου. Και το λέμε έτσι διότι δεν έπαψαν αυτοί οι νέοι να είναι οι μελλοντικοί έμποροι, οι μελλοντικοί υπάλληλοι και εργάτες. Το κομμάτι αυτό της νεολαίας, σε όσα πανεπιστήμια και να σπουδάσουν όσους τίτλους και να αποκτήσουν, θα παραμείνουν οι μελλοντικοί εργάτες. Διότι η παιδεία δεν είναι θέμα “υψηλού επιπέδου”. Δεν γίνεσαι ενάρετος άνθρωπος μέσα στο πανεπιστήμιο, αλλά, εξιδικεύεσαι και προετοιμάζεσαι για να εργαστείς. Κάνεις αυτό που, σε τελική ανάλυση, έχει ανάγκη ο τόπος σου. Δεν σπουδάζεις σχεδιαστής αυτοκινήτων στην Ελλάδα, αλλά μπορείς πιο εύκολα να γίνεις εργάτης ή ναύτης. Έτσι είναι η κοινωνικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.
Οι σημερινές οικογένειες “τσίμπησαν” το δόλωμα. Το παιδί τους λοιπόν, ή θα εισαχθεί στο πανεπιστήμιο ή θα του κολλήσουν την ταμπέλα του αποτυχημένου.
Κάθε οικογένεια, θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει να περιέλθει το παιδί της σε αυτήν την “ντροπιαστική” θέση. Γι'αυτό εξάλλου, τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκαν τα φροντιστήρια και η παραπαιδεία, που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο. Δεν δίστασαν οι ελληνικές οικογένειες να πληρώσουν πολλά χρήματα για την εκπαίδευση του παιδιού τους.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Οι μελλοντικοί επιστήμονες, θα συνωστίζονταν στα πανεπιστήμια, μαζί με τους μελλοντικούς, εργάτες, τους μελλοντικούς αγρότες, τους μελλοντικούς εμπόρους. Οι 55.000 εισακτέοι, έγιναν 80.000! Όσοι παλαιότερα απορροφούνταν άμεσα στην εργασία, τώρα θα έκαναν “πρωτοκλασάτες” και πανάκριβες σπουδές, σε “ανώτερα” ιδρύματα. Κι όλα αυτά, διότι οι ίδιοι οι μαθητές οδήγησαν με τις πράξεις τους, άθελά τους, την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Οι μαθητές που φώναζαν για το δικαίωμά τους στην “ανώτερη” παιδεία και παρέσυραν σε αυτήν την εσφαλμένη αντίληψη ολόκληρη την κοινωνία, με συνεργάτη τους και εμπνευστή το ίδιο το κράτος και τελικά “όπλισαν” τις παλαιότερες γενιές ώστε να τους βοηθήσουν στην αυτοεξόντωσή τους.
Δεν υπάρχει ανώτερη παιδεία που να οδηγεί τους ανθρώπους στην ανεργία και μάλιστα όταν αυτή συνδέεται άμεσα με την εργασία. Διότι δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι εργαζόμενοι. Η αντίληψη περί ανώτερων και κατώτερων σε αυτά τα πράγματα είναι απλώς χαζή και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πείσθηκαν όμως οι δημοκράτες νεοελλαδίτες πως υπάρχει ο ανώτερος εργαζόμενος. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας κάποιων, τους έκανε να κυνηγούν τον τίτλο του ανώτερου...
Πως συμβαίνει, κάθε φορά που η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα, να εμφανίζονται τόσοι πολλοί“επαναστάτες” και “εξεγερμένοι”; Τι είδους θέατρο είναι αυτό;
Τέτοιες παραστάσεις δίνουν πάντοτε τα φοιτητικά και μαθητικά κινήματα, παρασυρόμενα από το κράτος, που ξέρει σε αυτές τις περιπτώσεις πως να χειριστεί τις καταστάσεις. Αριστερές ομάδες με ηγέτες “επαναστάτες” με πολύ “επαναστατικό” παρελθόν, συμμορίες αντιρατσιστών, οικολογικά και μη κυβερνητικά αποβράσματα, με φουσκωμένες τις τσέπες από τις επιχορηγήσεις και φοιτητικά νιάτα, μπαίνουν μπροστάρηδες και “σέρνουν” με το ζόρι και τους υπόλοιπους, για να δημιουργήσουν εντάσεις, να φτιάξουν εντυπώσεις, να φτιάξουν θύματα-ήρωες και να οδηγήσουν την κατάσταση εκεί ακριβώς που την θέλουν(ολόκληρο το παρακράτος δηλαδή). Κάποιοι φροντίζουν πάντα να αποπροσανατολίζουν και να ξεγελούν την κοινή γνώμη, όταν το κράτος έχει αυτήν την ανάγκη και να εκτονώνουν την δυνατότητα του λαού να αντιδρά μέσω επεισοδίων, καταστροφών, “επαναστάσεων”, “εξεγέρσεων”, προκαλώντας μέχρι και θανάτους... Και όταν ο λαός δεν αντιδρά, εκείνοι δρουν ανενόχλητοι, χωρίς να φοβούνται την περίπτωση αντιδράσεων.
Μέχρι σήμερα, επαγγέλματα όπως οι εργάτες και οι έμποροι, λιγοστεύουν, η λαθρομετανάστευση είναι ανεξέλεγκτη, το παρεμπόριο και η μαύρη εργασία ανθούν.
Φυσικά, η μαύρη εργασία, δεν “χτυπά” τον δικηγόρο και τον πολιτικό μηχανικό, όσο τον έμπορο και τον ανειδίκευτο εργάτη. Αυτούς δηλαδή που απέρριψε το ίδιο το υπουργείο νωρίτερα και που τους κόλλησε την ταμπέλα του αποτυχημένου.
Το “καλύτερο” απ'όλα είναι πως τον τελευταίο καιρό, εμφανίστηκαν κάποια άρθρα εφημερίδων, τα οποία ανέλυαν τα περί εργασίας στην Ελλάδα και διέβλεπαν μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, προς ανεύρεση εργασίας!
Το σχέδιο που αναλύσαμε, συνεχίζεται και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με πρώτες και καλύτερες τις φοιτητικές παρατάξεις, οι οποίες, για λογαριασμό των πολιτικών πατέρων τους, τους οποίους κάποτε θα διαδεχθούν, συγκεντρώνουν οπαδούς. Είπαμε πως πρέπει να ελεγχθεί ο αριθμός των αποφοίτων. Σε αυτό θα συμπράξουν και αυτές.
Την ίδια δουλειά που ξεκίνησαν τότε, συνεχίζουν και σήμερα. Οι παρατάξεις, που κατασκευάζουν τους “ήρωες” “επαναστάτες”, φροντίζουν και γι'αυτό. Κάποιοι εκ των φοιτητών, θα γίνουν μέλη της “κλίκας” της Πανσπουδαστικής ή της ΔΑΠ και των λοιπών παρατάξεων και οι υπόλοιποι θα πάνε να κουρεύονται. Ας διαβάζουν όσο θέλουν, ας πληρώσουν όσα έχουν, πτυχίο δεν θα πάρουν, διότι προφανώς είναι κορόιδα. Φυσικά, εκτός του οτι αυτή η γελοία κατάσταση συντηρεί την διαχρονική απάτη και την διατήρηση στην εξουσία των διεφθαρμένων πολιτικών, οδηγεί και σε αυτό το οποίο σχεδιάζεται αρκετά χρόνια, την εκτόξευση του ποσοστού της ανεργίας στα ύψη. Έτσι μετατράπηκε η τριτοβάθμια εκπαίδευση σε βιομηχανία παραγωγής ανέργων. Το θέμα όμως των πανεπιστημίων και το πως οι παρατάξεις, με τις πλάτες ποιου και γιατί δραστηριοποιούνται στους χώρους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είναι μεγάλο και απαιτεί επιπλέον ανάλυση.
Αυτό το σύστημα της παιδείας, έχει άμεση σχέση με την εργασία. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, θα περάσουν μέσα από αυτό το σύστημα. Το μέλλον της οικονομικής της πολιτικής και πολιτισμικής ζωής της χώρας, εξαρτάται από αυτό το σύστημα. Ο πολιτισμός μας, η οικονομία μας, η κοινωνική και διοικητική οργάνωσι, ο αθλητισμός, οι επιστήμες, οι τεχνολογίες, η ανάπτυξη, κάθε τομέας και κάθε επίπεδο, έχει ως ουσιαστική βάση του την παιδεία.
Το ζουμί της υπόθεσης, βρίσκεται στο σύστημα εισαγωγής των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τότε το κράτος θέτει τις βάσεις για την “παραγωγή” των νέων επιστημόνων και των νέων εργαζομένων. Τότε γίνεται ο διαχωρισμός των νέων και η κατανομή τους στους διάφορους τομείς, στα διάφορα επιστημονικά πεδία, όπως ονομάζονται. Το σύστημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλων, όσων ως μαθητές περνούν από αυτό και όσων φυσικά έχουν παιδιά. Ιδιαιτέρως το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων το οποίο υπόκειται διαρκώς σε μετατροπές και μεταρρυθμίσεις, που κάθε τόσο αναστατώνουν γονείς και μαθητές. Πρόκειται δηλαδή για ευαίσθητο ζήτημα. Όχι μόνο διότι εκ φύσεως, το ζήτημα της παιδείας είναι σημαντικότατο, αλλά διότι οι συγκυρίες και οι κοινωνικές συνθήκες είναι τέτοιες, που το καθιστούν το πιο ευαίσθητο όλων. Ένα ζήτημα, στο οποίο δεν επιτρέπονται προχειρότητες, λάθη και κακοί χειρισμοί. Ένα ζήτημα, επί του οποίου όλοι ζητάμε το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. Τα παιδιά αυτά, έχουν την δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τα όνειρα των γονέων, που οι ίδιοι δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν τα προηγούμενα χρόνια, λόγω της φτώχειας και των δυσκολιών. Αν λοιπόν για τους μαθητές είναι σημαντικό, τότε για τους γονείς τους, είναι πολύ περισσότερο από σημαντικό. Είναι αγώνας ζωής.
Ας θυμηθούμε κάποια πολύ σημαντικά περιστατικά που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πως σχεδιάστηκε και πως εξελίχθηκε αυτή η υπόθεση της παιδείας η οποία συνέβαλε στην αύξηση της ανεργίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 με τις αναταραχές στην παιδεία και το αίτημα των “εξεγερμένων” υπέρ των δικαιωμάτων των μαθητών, μεταξύ άλλων του δικαιώματος της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τότε επί κυβέρνησης Πασοκ και υπουργό παιδείας τον Αρσένη της μπίλντερμπεγκ. “Σπουδές για όλους” ήταν ένα από τα συνθήματα των μαθητών. Κλείσιμο σχολείων, διαδηλώσεις με αποκλεισμούς δρόμων κλπ, συνέθεταν την γνωστή μέχρι σήμερα, εικόνα της “εξέγερσης”, των μαθητών. Στο πλευρό τους, όλοι, εκπαιδευτικοί, αριστερές οργανώσεις και οι γνωστοί άγνωστοι. Το παράπονο των μαθητών ήταν πως το νέο σύστημα εξετάσεων, καθιστούσε δυσκολότερη την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και γι'αυτόν τον λόγο προκάλεσε την ανησυχία των μαθητών, οι οποίοι πίστευαν πως θα έχαναν τις θέσεις τους στα ανώτατα ιδρύματα. Γι'αυτό και με τις κινητοποιήσεις τους (και με την συνδρομή των μέσων ενημέρωσης,) κατάφεραν να “λυγίσουν” την κυβέρνηση, η οποία στο τέλος αναγκάστηκε να φέρει αλλαγές, προς όφελός τους, όπως πχ να μειώσει τον αριθμό των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων.
Το αποτέλεσμα μετά τις “εξεγέρσεις” και τον “πόλεμο” που κύρηξαν οι νέοι κατά της μεταρρυθμίσεως, ήταν να αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε πολύ μεγάλο ποσοστό.
Τα αιτήματα λοιπόν των “επαναστατών”, είχαν κάποια κενά.
Κατ' αρχάς, με απλή λογική να το σκεφτεί κανείς, δεν υπήρχε λόγος για όλα αυτά. Προς τι η φασαρία, αφού η κυβέρνηση δεν είπε πως θα στερήσει τις σπουδές από τους μαθητές; Μια σημαντική λεπτομέρεια ήταν πως η κυβέρνηση δεν ανακοίνωσε ποτέ οτι θα μειώσει τις θέσεις των φοιτητών στα ανώτατα ιδρύματα, οπότε δεν γνωρίζουμε γιατί ακριβώς αντέδρασαν οι “εξεγερθέντες”. Το λέμε αυτό, διότι ο αριθμός του συνόλου των μαθητών που εισάγονται στην ανώτατη εκπαίδευση, ορίζεται από τον αριθμό των θέσεων στα ανώτατα ιδρύματα και όχι από τις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις. Εξαρτάται δηλαδή από την απόφαση του υπουργείου να αυξήσει ή να μειώσει τις θέσεις στα ιδρύματα. Το ίδιο το υπουργείο ορίζει πόσοι θα εισαχθούν, όχι το επίπεδο της απόδοσης των μαθητών στις εξετάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν κατώτατο βαθμολογικό όριο στην εισαγωγή. Άρα οι μαθήτες, ήταν ενοχλημένοι από το δύσκολο επίπεδο των εξετάσεων, κάτι τέτοιο όμως δεν τους στερούσε την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Αν το σύστημα εισαγωγής γινόταν δύσκολο, τότε αυτό θα ξεχώριζε τους καλούς από τους άριστους και δεν θα στερούσε τις σπουδές από τους μαθητές. Περιέργως αυτό δεν απασχόλησε κανέναν...
Από την άλλη πλευρά, για να αντιδράσει η κυβέρνηση Σιμίτη, έπρεπε να γίνει χαμός σε όλα τα σχολεία της χώρας, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταστροφές, να ανησυχήσει ολόκληρη η κοινωνία, ώσπου να φτάσουμε στην αντικατάσταση του υπουργού παιδείας και να μην αλλάξει τελικά τίποτα επί της ουσίας, στο σύστημα που έθιγε τους “επαναστάτες”. Και όχι μόνο δεν μειώθηκαν οι εισακτέοι στα πανεπιστήμια, όχι μόνο δεν στέρησε η κυβέρνηση το υπέρτατο “δικαίωμα” των σπουδών από τους νέους, αλλά ο αριθμός των εισακτέων αυξήθηκε θεαματικά. Τι σχέση έχει η αύξηση των εισακτέων με τα αιτήματα των μαθητών και γενικώς με την όλη υπόθεση; Οι μαθητές δεν ζήτησαν αύξηση των εισακτέων. Δεν είπαν οτι δικαιούνται περισσότερες θέσεις στα πανεπιστήμια, αλλά απλώς αντέδρασαν σε ένα νέο εξεταστικό σύστημα και εξέφρασαν τους φόβους τους πως οι εισακτέοι θα μειωθούν. Πως έγινε και αυξήθηκαν οι εισακτέοι;
Με δυο λόγια, η κυβέρνηση έφερε αλλαγές στην παιδεία οι οποίες δεν επιβάρυναν τους μαθητές, ωστόσο αυτοί αντέδρασαν και μετά από πολλές αναταραχές, κέρδισαν στον αγώνα(;) εναντίον του υπουργείου και της κυβέρνησης, χωρίς όμως να μας εξηγήσουν τι ακριβώς κέρδισαν! Γιατί στήθηκε όλο αυτό το παραμύθι; Και γιατί οι μαθητές φώναζαν “σπουδές για όλους”;
Μήπως θα σπουδάσουν όλοι; Σε ποια χώρα του κόσμου σπουδάζουν όλοι οι νέοι στην ανώτατη εκπαίδευση;
Ας δούμε τα πράγματα και ας τα κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Η κυβέρνηση, με τις ενέργειές της κατάφερε να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει κάποια βασικά δεδομένα. Ήθελαν να παρασύρουν την κοινή γνώμη να πιστέψει πως αυτός που δεν εισάγεται μέσω των εξετάσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει αποτύχει και φυσικά πως η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, αποτελεί πανάκεια. Γι'αυτό έβαλαν τους νέους να “εξεγερθούν” ώστε να αναδείξουν τις σπουδές ως ύψιστο αγαθό και την στέρηση αυτών, ως στέρηση υποτιθέμενων δικαιωμάτων.
Αυτό κατάφεραν με αυτή την ιστορία. Έβγαλαν τους νέους στους δρόμους, για να φωνάξουν για τα υποτιθέμενα δικαιώματα που υποτίθεται οτι καταπατά το κράτος, μέχρι οι χωριατοαστοί νεοέλληνες να πιστέψουν πως οι διεκδικήσεις είναι πραγματικές και ουσιαστικές και αφορούν πραγματικά δικαιώματα, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για σαχλαμάρες. Έφτιαξαν μια τεχνητή “εξέγερση” για να μπερδέψουν την κοινή γνώμη. Άλλο έλεγαν πως ήθελαν να επιτύχουν και άλλο εννοούσαν.Έλεγαν πως επιθυμούσαν ένα πιο σοβαρό σύστημα εισαγωγής, αλλά, άλλο εννοούσαν. Η εικόνα που σχημάτισε η μάζα για το ζήτημα, ήταν και είναι πως το πτυχίο ανοίγει όλες τις πόρτες στη αγορά εργασίας, κάτι που, όπως είδαμε στις προηγούμενες δημοσιεύσεις, στηριζόμενοι σε επίσημα στοιχεία, είναι ψευδές. Ο μαθητής λοιπόν που θα εισαγόταν στο πανεπιστήμιο θεωρείται πετυχημένος, ενώ αυτός που δεν θα περάσει, αποτυχημένος.
Αυτό και μόνο είναι εντελώς απράδεκτο. Πως ξεχωρίζει το ίδιο το κράτος τους νέους με αυτόν τον τρόπο; Δεν είναι αυτό κοινωνικό ρατσισμός και αποκλεισμός; Η ανώτερη παιδεία; Οι ανώτατες σχολές; Οι επιτυχόντες και οι ...αποτυχημένοι;
Αλλά γιατί ήταν σαχλαμάρες τα αιτήματα; Διότι η εκπαίδευση σχετίζεται άμεσα με την εργασία. Διότι δεν είναι μόνο οι πτυχιούχοι αυτοί που θα εργαστούν, αλλά είναι και οι εργάτες, οι ανειδίκευτοι υπάλληλοι, οι απόφοιτοι γυμνασίων που ενδεχομένως δεν θα σπουδάζουν εως τα εικοσιπέντε και τα τριάντα τους. Αυτοί που δεν δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις και δεν θα γίνουν επιστήμονες και αυτοί που θα φοιτήσουν σε ιδιωτικές σχολές. Διότι οι θέσεις στα πανεπιστήμια είναι πάντοτε αρκετά λιγότερες από τους ίδιους τους υποψηφίους και στην πραγματικότητα το σύνολο των εργαζομένων δεν προέρχεται από πανεπιστήμια. Όπως λοιπόν το κράτος πρέπει να μεριμνήσει για το μέλλον των φοιτητών, πρέπει να κάνει το ίδιο και για όλους τους νέους. Ποτέ το εργατικό δυναμικό της χώρας δεν μονοπωλούταν από πτυχιούχους. Η οικονομία της χώρας στηρίζονταν στους πτυχιούχους των ανωτάτων σχολών αλλά περισσότερο στους απλούς εργάτες, στους ανειδίκευτους υπαλλήλους, τους αγρότες κλπ. Για κάποιον λόγο όμως, το κράτος της μπίλντερμπεργκ αποφάσισε να τους καταστρέψει. Τους έβαλε λοιπόν, την ταμπέλα του αποτυχημένου. Και το λέμε έτσι διότι δεν έπαψαν αυτοί οι νέοι να είναι οι μελλοντικοί έμποροι, οι μελλοντικοί υπάλληλοι και εργάτες. Το κομμάτι αυτό της νεολαίας, σε όσα πανεπιστήμια και να σπουδάσουν όσους τίτλους και να αποκτήσουν, θα παραμείνουν οι μελλοντικοί εργάτες. Διότι η παιδεία δεν είναι θέμα “υψηλού επιπέδου”. Δεν γίνεσαι ενάρετος άνθρωπος μέσα στο πανεπιστήμιο, αλλά, εξιδικεύεσαι και προετοιμάζεσαι για να εργαστείς. Κάνεις αυτό που, σε τελική ανάλυση, έχει ανάγκη ο τόπος σου. Δεν σπουδάζεις σχεδιαστής αυτοκινήτων στην Ελλάδα, αλλά μπορείς πιο εύκολα να γίνεις εργάτης ή ναύτης. Έτσι είναι η κοινωνικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.
Οι σημερινές οικογένειες “τσίμπησαν” το δόλωμα. Το παιδί τους λοιπόν, ή θα εισαχθεί στο πανεπιστήμιο ή θα του κολλήσουν την ταμπέλα του αποτυχημένου.
Κάθε οικογένεια, θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει να περιέλθει το παιδί της σε αυτήν την “ντροπιαστική” θέση. Γι'αυτό εξάλλου, τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκαν τα φροντιστήρια και η παραπαιδεία, που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο. Δεν δίστασαν οι ελληνικές οικογένειες να πληρώσουν πολλά χρήματα για την εκπαίδευση του παιδιού τους.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Οι μελλοντικοί επιστήμονες, θα συνωστίζονταν στα πανεπιστήμια, μαζί με τους μελλοντικούς, εργάτες, τους μελλοντικούς αγρότες, τους μελλοντικούς εμπόρους. Οι 55.000 εισακτέοι, έγιναν 80.000! Όσοι παλαιότερα απορροφούνταν άμεσα στην εργασία, τώρα θα έκαναν “πρωτοκλασάτες” και πανάκριβες σπουδές, σε “ανώτερα” ιδρύματα. Κι όλα αυτά, διότι οι ίδιοι οι μαθητές οδήγησαν με τις πράξεις τους, άθελά τους, την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Οι μαθητές που φώναζαν για το δικαίωμά τους στην “ανώτερη” παιδεία και παρέσυραν σε αυτήν την εσφαλμένη αντίληψη ολόκληρη την κοινωνία, με συνεργάτη τους και εμπνευστή το ίδιο το κράτος και τελικά “όπλισαν” τις παλαιότερες γενιές ώστε να τους βοηθήσουν στην αυτοεξόντωσή τους.
Δεν υπάρχει ανώτερη παιδεία που να οδηγεί τους ανθρώπους στην ανεργία και μάλιστα όταν αυτή συνδέεται άμεσα με την εργασία. Διότι δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι εργαζόμενοι. Η αντίληψη περί ανώτερων και κατώτερων σε αυτά τα πράγματα είναι απλώς χαζή και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πείσθηκαν όμως οι δημοκράτες νεοελλαδίτες πως υπάρχει ο ανώτερος εργαζόμενος. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας κάποιων, τους έκανε να κυνηγούν τον τίτλο του ανώτερου...
Πως συμβαίνει, κάθε φορά που η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα, να εμφανίζονται τόσοι πολλοί“επαναστάτες” και “εξεγερμένοι”; Τι είδους θέατρο είναι αυτό;
Τέτοιες παραστάσεις δίνουν πάντοτε τα φοιτητικά και μαθητικά κινήματα, παρασυρόμενα από το κράτος, που ξέρει σε αυτές τις περιπτώσεις πως να χειριστεί τις καταστάσεις. Αριστερές ομάδες με ηγέτες “επαναστάτες” με πολύ “επαναστατικό” παρελθόν, συμμορίες αντιρατσιστών, οικολογικά και μη κυβερνητικά αποβράσματα, με φουσκωμένες τις τσέπες από τις επιχορηγήσεις και φοιτητικά νιάτα, μπαίνουν μπροστάρηδες και “σέρνουν” με το ζόρι και τους υπόλοιπους, για να δημιουργήσουν εντάσεις, να φτιάξουν εντυπώσεις, να φτιάξουν θύματα-ήρωες και να οδηγήσουν την κατάσταση εκεί ακριβώς που την θέλουν(ολόκληρο το παρακράτος δηλαδή). Κάποιοι φροντίζουν πάντα να αποπροσανατολίζουν και να ξεγελούν την κοινή γνώμη, όταν το κράτος έχει αυτήν την ανάγκη και να εκτονώνουν την δυνατότητα του λαού να αντιδρά μέσω επεισοδίων, καταστροφών, “επαναστάσεων”, “εξεγέρσεων”, προκαλώντας μέχρι και θανάτους... Και όταν ο λαός δεν αντιδρά, εκείνοι δρουν ανενόχλητοι, χωρίς να φοβούνται την περίπτωση αντιδράσεων.
Μέχρι σήμερα, επαγγέλματα όπως οι εργάτες και οι έμποροι, λιγοστεύουν, η λαθρομετανάστευση είναι ανεξέλεγκτη, το παρεμπόριο και η μαύρη εργασία ανθούν.
Φυσικά, η μαύρη εργασία, δεν “χτυπά” τον δικηγόρο και τον πολιτικό μηχανικό, όσο τον έμπορο και τον ανειδίκευτο εργάτη. Αυτούς δηλαδή που απέρριψε το ίδιο το υπουργείο νωρίτερα και που τους κόλλησε την ταμπέλα του αποτυχημένου.
Το “καλύτερο” απ'όλα είναι πως τον τελευταίο καιρό, εμφανίστηκαν κάποια άρθρα εφημερίδων, τα οποία ανέλυαν τα περί εργασίας στην Ελλάδα και διέβλεπαν μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, προς ανεύρεση εργασίας!
Το σχέδιο που αναλύσαμε, συνεχίζεται και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με πρώτες και καλύτερες τις φοιτητικές παρατάξεις, οι οποίες, για λογαριασμό των πολιτικών πατέρων τους, τους οποίους κάποτε θα διαδεχθούν, συγκεντρώνουν οπαδούς. Είπαμε πως πρέπει να ελεγχθεί ο αριθμός των αποφοίτων. Σε αυτό θα συμπράξουν και αυτές.
Την ίδια δουλειά που ξεκίνησαν τότε, συνεχίζουν και σήμερα. Οι παρατάξεις, που κατασκευάζουν τους “ήρωες” “επαναστάτες”, φροντίζουν και γι'αυτό. Κάποιοι εκ των φοιτητών, θα γίνουν μέλη της “κλίκας” της Πανσπουδαστικής ή της ΔΑΠ και των λοιπών παρατάξεων και οι υπόλοιποι θα πάνε να κουρεύονται. Ας διαβάζουν όσο θέλουν, ας πληρώσουν όσα έχουν, πτυχίο δεν θα πάρουν, διότι προφανώς είναι κορόιδα. Φυσικά, εκτός του οτι αυτή η γελοία κατάσταση συντηρεί την διαχρονική απάτη και την διατήρηση στην εξουσία των διεφθαρμένων πολιτικών, οδηγεί και σε αυτό το οποίο σχεδιάζεται αρκετά χρόνια, την εκτόξευση του ποσοστού της ανεργίας στα ύψη. Έτσι μετατράπηκε η τριτοβάθμια εκπαίδευση σε βιομηχανία παραγωγής ανέργων. Το θέμα όμως των πανεπιστημίων και το πως οι παρατάξεις, με τις πλάτες ποιου και γιατί δραστηριοποιούνται στους χώρους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είναι μεγάλο και απαιτεί επιπλέον ανάλυση.
Η απάτη εις βάρος των νέων Ελλήνων και οι συνέπεις εν έτη 2010
Ο γράφων είναι ένας εξ'αυτών που έπεσαν θύματα της απάτης που σχετίζεται με την παιδεία και την λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ (που φυσικά πρόκειται για παραμύθι), χωρίς φυσικά να παραγνωρίζει, το οτι θύματα απάτης είναι όλοι οι Έλληνες. Όλοι οι Έλληνες είμαστε θύματα ενός συστήματος το οποίο προστατεύει πολιτικούς προδότες και καταστρέφει χώρες και λαούς. Ενός συστήματος που σπρώχνει σε οικονομική εξαθλίωση τους απλούς πολίτες.
Η απασχόληση σε μία χώρα σχετίζεται, άμεσα με την οικονομία και εμμέσως και με την παιδεία.
Αν σε μία χώρα, υπάρχει οικονομική ευημερία και ανάπτυξη, υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας και ικανοποιητικές αμοιβές, εαν όχι, οι θέσεις εργασίας είναι λιγοστές και οι μισθοί είναι χαμηλοί. Ανάλογη δηλαδή με την πορεία της οικονομίας είναι και αυτή της εργασίας.
Αναλόγως προς αυτά, λειτουργεί και ο τομέας της παιδείας. Μέσα από την παιδεία, δίνονται οι κατευθύνσεις προς την εργασία. Μέσα από την παιδεία θα προκύψει και το είδος των εργαζομένων.
Το κράτος το οποίο ασκεί έλεγχο και στα τρία αυτά, καθορίζει την πορεία των νέων, μέσω της παιδείας, κρίνοντας από την δυναμική της οικονομίας, (τις προδιαγραφές και την προοπτική ανάπτυξης), οπότε και θα τοποθετήσει τις φουρνιές των νέων αποφοίτων, στις αντίστοιχες θέσεις εργασίας (όπως αυτές έχουν προκύψει από τα οικονομικά πλάνα της κυβέρνησης). Όταν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχει και η δυνατότητα για τους νέους να σπουδάσουν με τα χρήματα των γονέων τους, να "σπαταλήσουν" χρήμα, το οποίο θα τους αποδόσει μία καλή θέση εργασίας στο μέλλον, εφ'όσον δηλαδή υπάρχουν θέσεις εργασίας.
Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκε η εντύπωση πως στην Ελλάδα έχουμε ανάπτυξη. Γι'αυτό και για πολλούς νέους υποτίθεται πως υπήρχε η δυνατότητα, η "πολυτέλεια" να σπουδάσουν, να προτιμήσουν δηλαδή να μείνουν άνεργοι για 2-3 ή 5-6 χρόνια, προκειμένου να αποκατασταθούν επαγγελματικά άμεσα μετά την αποφοίτηση και να γίνουν και "περιζήτητοι". Αυτή ακριβώς είναι και η απάτη.
Όλοι οι νέοι μίας χώρας, στήριζαν την πορεία τους στην εκπαίδευση και γενικότερα στην ζωή τους, βασιζόμενοι σε λάθος(!) δεδομένα. Με την λογική Σημίτη ας πούμε, οι νέοι θα σπουδάζουν σε ανώτατα ιδρύματα, θα εργάζονται σε ανώτερες δουλειές και η χώρα θα συνεχίσει να επιταχύνει την πορεία της ανάπτυξης και της προόδου.
Μέχρι και τα τέλη του 2009, πιστεύαμε πως "λεφτά υπάρχουν", οπότε και μάθαμε πως η Ελλάδα χρωστούσε και χρωστάει τεράστια ποσά στους δανειστές της, και πως τα περί ανάπτυξης ήταν και είναι φυσικά "τρίχες". Άρα, οι νέοι σπούδασαν, διότι υπήρχε ή θα υπήρξε υποτιθέμενη ανάπτυξη, η οποία θα πρόσφερε υποτιθέμενες θέσεις εργασίας και οι ίδιοι θα ήταν οι υποτιθέμενοι περιζήτητοι απόφοιτοι ανωτάτων σχολών.
Επιπλέον το κράτος αποτρέπει τους νέους, από το να διεκδικήσουν την θέση τους στον χώρο της εργασίας. Διότι, η "ελεγχόμενη" από την πολιτεία ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση δημιούργησε τεράστια προβλήματα, όπως μαύρη εργασία, υποβάθμιση στους μισθούς, ανισότητες και πολλά άλλα. Αλλά και για έναν άλλο λόγο δεν θέλει το κράτος να εργαστούν οι νεοί. Δεν θέλει διότι, αν το κράτος προσφέρει εργασία όχι στους ξένους, αλλά στους Έλληνες, με αμοιβή 300 και 400 ευρώ τον μήνα, όλη η απάτη κινδυνεύει να αποκαλυφθεί. Όλη η "καθοδήγηση" των προηγούμενων ετών, θα πάει χαμένη. Γιατί δεν μπορείς να υπόσχεσαι υψηλές αμοιβές, ανάπτυξη και μεγαλεία και ύστερα να δίνεις δουλειά για "χαρτζηλίκι" σε απόφοιτους του πανεπιστημίου, γιατί θα καταλάβουν οτι η υπόθεση βρωμάει.
Μάλιστα τα μέσα ενημέρωσης μας είπαν οτι οι πτυχιούχοι μπορούν και πρέπει να εργάζονται σε οποιαδήποτε θέση με χαμηλό μισθό, ώστε να φανεί ως αναγκαιότητα λόγω της κρίσης, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για επιλογή και όχι αναγκαιότητα αφού αυτό ήταν αναπόφευκτο, ύστερα από τις εγκληματικές ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων. Η οικονομική κρίση, έδωσε άλλοθι στην κυβέρνηση, ώστε να ξεχαστούν οι ευθύνες της και να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη αλλά και οι άμεσα θιγόμενοι, τα θύματα της πολιτικής τους. Επιπλέον, η πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας αποκρύφτηκε από την διεφθαρμένη ελληνική κυβέρνηση πριν λίγα χρόνια, που σημαίνει πως ότι συνέβη, συνέβη εν γνώση τους. Και φυσικά η ίδια απάτη που αφορά τα οικονομικά της χώρας, σχετίζεται και με την παιδεία, διότι με υποσχέσεις οικονομικής ανάπτυξης έφεραν τις σχετικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.
ΥΓ. Οι απόψεις περί ανάπτυξης, ακούγονταν κάποτε από "προεδρικά" χείλη.
Ο γράφων είναι ένας εξ'αυτών που έπεσαν θύματα της απάτης που σχετίζεται με την παιδεία και την λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ (που φυσικά πρόκειται για παραμύθι), χωρίς φυσικά να παραγνωρίζει, το οτι θύματα απάτης είναι όλοι οι Έλληνες. Όλοι οι Έλληνες είμαστε θύματα ενός συστήματος το οποίο προστατεύει πολιτικούς προδότες και καταστρέφει χώρες και λαούς. Ενός συστήματος που σπρώχνει σε οικονομική εξαθλίωση τους απλούς πολίτες.
Η απασχόληση σε μία χώρα σχετίζεται, άμεσα με την οικονομία και εμμέσως και με την παιδεία.
Αν σε μία χώρα, υπάρχει οικονομική ευημερία και ανάπτυξη, υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας και ικανοποιητικές αμοιβές, εαν όχι, οι θέσεις εργασίας είναι λιγοστές και οι μισθοί είναι χαμηλοί. Ανάλογη δηλαδή με την πορεία της οικονομίας είναι και αυτή της εργασίας.
Αναλόγως προς αυτά, λειτουργεί και ο τομέας της παιδείας. Μέσα από την παιδεία, δίνονται οι κατευθύνσεις προς την εργασία. Μέσα από την παιδεία θα προκύψει και το είδος των εργαζομένων.
Το κράτος το οποίο ασκεί έλεγχο και στα τρία αυτά, καθορίζει την πορεία των νέων, μέσω της παιδείας, κρίνοντας από την δυναμική της οικονομίας, (τις προδιαγραφές και την προοπτική ανάπτυξης), οπότε και θα τοποθετήσει τις φουρνιές των νέων αποφοίτων, στις αντίστοιχες θέσεις εργασίας (όπως αυτές έχουν προκύψει από τα οικονομικά πλάνα της κυβέρνησης). Όταν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχει και η δυνατότητα για τους νέους να σπουδάσουν με τα χρήματα των γονέων τους, να "σπαταλήσουν" χρήμα, το οποίο θα τους αποδόσει μία καλή θέση εργασίας στο μέλλον, εφ'όσον δηλαδή υπάρχουν θέσεις εργασίας.
Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκε η εντύπωση πως στην Ελλάδα έχουμε ανάπτυξη. Γι'αυτό και για πολλούς νέους υποτίθεται πως υπήρχε η δυνατότητα, η "πολυτέλεια" να σπουδάσουν, να προτιμήσουν δηλαδή να μείνουν άνεργοι για 2-3 ή 5-6 χρόνια, προκειμένου να αποκατασταθούν επαγγελματικά άμεσα μετά την αποφοίτηση και να γίνουν και "περιζήτητοι". Αυτή ακριβώς είναι και η απάτη.
Όλοι οι νέοι μίας χώρας, στήριζαν την πορεία τους στην εκπαίδευση και γενικότερα στην ζωή τους, βασιζόμενοι σε λάθος(!) δεδομένα. Με την λογική Σημίτη ας πούμε, οι νέοι θα σπουδάζουν σε ανώτατα ιδρύματα, θα εργάζονται σε ανώτερες δουλειές και η χώρα θα συνεχίσει να επιταχύνει την πορεία της ανάπτυξης και της προόδου.
Μέχρι και τα τέλη του 2009, πιστεύαμε πως "λεφτά υπάρχουν", οπότε και μάθαμε πως η Ελλάδα χρωστούσε και χρωστάει τεράστια ποσά στους δανειστές της, και πως τα περί ανάπτυξης ήταν και είναι φυσικά "τρίχες". Άρα, οι νέοι σπούδασαν, διότι υπήρχε ή θα υπήρξε υποτιθέμενη ανάπτυξη, η οποία θα πρόσφερε υποτιθέμενες θέσεις εργασίας και οι ίδιοι θα ήταν οι υποτιθέμενοι περιζήτητοι απόφοιτοι ανωτάτων σχολών.
Επιπλέον το κράτος αποτρέπει τους νέους, από το να διεκδικήσουν την θέση τους στον χώρο της εργασίας. Διότι, η "ελεγχόμενη" από την πολιτεία ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση δημιούργησε τεράστια προβλήματα, όπως μαύρη εργασία, υποβάθμιση στους μισθούς, ανισότητες και πολλά άλλα. Αλλά και για έναν άλλο λόγο δεν θέλει το κράτος να εργαστούν οι νεοί. Δεν θέλει διότι, αν το κράτος προσφέρει εργασία όχι στους ξένους, αλλά στους Έλληνες, με αμοιβή 300 και 400 ευρώ τον μήνα, όλη η απάτη κινδυνεύει να αποκαλυφθεί. Όλη η "καθοδήγηση" των προηγούμενων ετών, θα πάει χαμένη. Γιατί δεν μπορείς να υπόσχεσαι υψηλές αμοιβές, ανάπτυξη και μεγαλεία και ύστερα να δίνεις δουλειά για "χαρτζηλίκι" σε απόφοιτους του πανεπιστημίου, γιατί θα καταλάβουν οτι η υπόθεση βρωμάει.
Μάλιστα τα μέσα ενημέρωσης μας είπαν οτι οι πτυχιούχοι μπορούν και πρέπει να εργάζονται σε οποιαδήποτε θέση με χαμηλό μισθό, ώστε να φανεί ως αναγκαιότητα λόγω της κρίσης, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για επιλογή και όχι αναγκαιότητα αφού αυτό ήταν αναπόφευκτο, ύστερα από τις εγκληματικές ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων. Η οικονομική κρίση, έδωσε άλλοθι στην κυβέρνηση, ώστε να ξεχαστούν οι ευθύνες της και να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη αλλά και οι άμεσα θιγόμενοι, τα θύματα της πολιτικής τους. Επιπλέον, η πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας αποκρύφτηκε από την διεφθαρμένη ελληνική κυβέρνηση πριν λίγα χρόνια, που σημαίνει πως ότι συνέβη, συνέβη εν γνώση τους. Και φυσικά η ίδια απάτη που αφορά τα οικονομικά της χώρας, σχετίζεται και με την παιδεία, διότι με υποσχέσεις οικονομικής ανάπτυξης έφεραν τις σχετικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.
ΥΓ. Οι απόψεις περί ανάπτυξης, ακούγονταν κάποτε από "προεδρικά" χείλη.