Τὸ Μακεδονικὸ κατὰ τὸ 3ο Ἔκτακτο Συνέδριο τοῦ ΚΚΕ
Τὸ Μακεδονικὸ κατὰ τὸ 3ο Ἔκτακτο Συνέδριο τοῦ ΚΚΕ
Ἡ σύγκληση τοῦ 3ου Ἐκτάκτου Συνεδρίου τοῦ ΚΚΕ (ἀναφέρουμε ὅτι ὀνομαζόταν ἀκόμη ΣΕΚΕ) εἶχε προγραμματιστεῖ νὰ λάβει χώρα ἀμέσως μετὰ τὸ 5ο Συνέδριο τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς (ΚΔ, Μόσχα 17/6-8/7/1924), στὸ ὁποῖο εἶχε ληφθεῖ ἡ ἀνθελληνικὴ ἀπόφαση, μὲ εἰσήγηση τῶν Βουλγάρων, ‘’περὶ ἑνιαίας καὶ ἀνεξάρτητης Μακεδονίας καὶ Θράκης’’.
Τὴν ἀπόφαση ἀπεδέχθησαν καὶ οἱ μεταβάντες ἀντιπρόσωποι τοῦ ΚΚ Ἑλλάδας Παντελὴς Πουλιόπουλος καὶ Σεραφεὶμ Μάξιμος, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβαν νὰ τὴν μεταφέρουν στὸ ΣΕΚΕ-ΚΚΕ.
Κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοὺς ζήτησαν τὴν ἄμεση ἀποδοχὴ καὶ προπαγάνδηση τῆς γραμμῆς τῆς ΚΔ ἐπὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἀλλὰ συνήντησαν τὴν πείσμονα ἀντίσταση καὶ κατηγορηματικὴ ἄρνηση δυὸ στελεχῶν: τοῦ Θωμὰ Ἀποστολίδη καὶ τοῦ Γιάννη Κορδάτου.
Τότε, ἡ ἡγεσία τῆς ΚΔ ἀπέστειλε στὴν Ἑλλάδα δυὸ ἀντιπροσώπους τὸν Ντιμίτρι Μανουήλσκι (εἰδικὸς γιὰ τὰ βαλκανικὰ θέματα) καὶ τὸν Ριχάρδο Σμέραλ (Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΚΚ Τσεχοσλοβακίας• τοῦ ἰσχυρότερου τότε ΚΚ στὴν Εὐρώπη), οἱ ὁποῖοι συγκάλεσαν τὸ 3ο Ἔκτακτο Συνέδριο τοῦ ΣΕΚΕ-ΚΚΕ (26/11-3/12/1924).
Ἡ συζήτηση πάνω στὸ ἐθνικὸ ζήτημα ἔγινε κατὰ τὴν τέταρτη ἡμέρα τοῦ Συνεδρίου.
Κύριοι ἀπρόσωπα στὴ συζήτηση ἦταν οἱ Μανουήλσκι, Ἀποστολίδης καὶ Πουλιόπουλος.
Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ θέματος καὶ εἰδικός του ΣΕΚΕ Ἐλευθέριος Σταυρίδης βρισκόταν στὴν ἐξορία καὶ ἔστειλε γραπτῶς τὴ εἰσήγησή του, ἐνῶ ὁ πιὸ ἁρμόδιος Γ. Κορδάτος ἀπεῖχε αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἀπὸ τὴν συζήτηση.
Οἱ σύνεδροι δὲν γνώριζαν ἢ δὲν ἀποτολμοῦσαν κάποια παρέμβαση. Ἔτσι, καὶ στὸν τύπο καὶ στὴν οὐσία, ἡ συζήτηση ἦταν ἕνας μονόλογος τοῦ Μανουήλσκι, ἐπαναλαμβανόμενος ἀπὸ τὸν Πουλιόπουλο, καὶ διακοπτόμενος ἀπὸ τὸν πείσμονα Ἀποστολίδη. Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ τελευταίου ἦταν...
ἅ) μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῶν προσφύγων ἔπαψε νὰ ὑπάρχει μακεδονικὸς λαός,
β) τὸ ἑλληνικὸ κομμουνιστικὸ κίνημα ἦταν ἀνέτοιμο γιὰ ἐπανάσταση.
Τελικά, ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση ἀποδοχῆς τῶν ἀνθελληνικῶν συνθημάτων τῆς ΚΔ καὶ ἡ καθαίρεση τοῦ μὲν Ἀποστολίδη ἀπὸ γραμματέα, τοῦ δὲ Κορδάτου ἀπὸ μέλους. Ὁ νεοεκλεγεῖς Γραμματέας Π. Πουλιόπουλος ἄρχισε τὴν προπαγάνδηση τοῦ συνθήματος ἐπὶ τοῦ μακεδονικοῦ διὰ ἐνυπόγραφων ἄρθρων του στὸν Ριζοσπάστη.
Χαρακτηριστικὸ ἐξ αὐτῶν στὶς 14/12/1924: «Τὸ Μακεδονικὸ Ζήτημα». Συγχρόνως, τὸ Συνέδριο ἀποφάσισε τὴν μπολσεβικοποίηση τοῦ ΚΚΕ ἡ ὁποία συνίστατο στὴ μετονομασία τοῦ ΣΕΚΕ σὲ ΚΚΕ, καὶ στὴν ὀργάνωση τοῦ κόμματος βάσει τῶν μπολσεβικικῶν ἀρχῶν ὀργάνωσης καὶ λειτουργίας.
Παραθέτω τὴ σχετικὴ περικοπῆ•
«Ἀνεξαρτησία στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη: Ἡ ντόπια κεφαλαιοκρατία (…) καταπιέζει τὶς ἐθνικὲς μειονότητες στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ἡ ἑλληνικὴ πλουτοκρατία καταδυναστεύει ἕνα μέρος τοῦ μακεδονικοῦ καὶ θρακικοῦ λαοῦ. (…) Ἂν δὲν συντρίψουμε τὸν ἐθνικὸ ζυγὸ τῆς ντόπιας μπουρζουαζίας ποὺ βαρύνει στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη, δὲν μποροῦμε νὰ τσακίσουμε τὸν κοινωνικὸ ζυγὸ τῆς ἴδιας μπουρζουαζίας ποὺ βαρύνει ἐπάνω σ’ ἐμᾶς».
Σχόλια..
1 Πέμπτη, 04 Δεκεκμβρίου 2008
ΕΥΜΑΧΟΣ
Ὅλοι οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν τὸν ἀντεθνικὸ ρόλο τοῦ ΚΚΕ στὰ ἐθνικὰ ζητήματα κατὰ τὸ πρόσφατο παρελθὸν .Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ κόμματός μας βοηθᾶ νὰ καταλάβουμε τὴν προδοτική του δράση στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας ἀλλὰ καὶ τὸ σημερινό του ρόλο ποὺ κάθε ἄλλο ἀπὸ ἐπαναστατικὸ καὶ φιλολαϊκὸ εἶναι ἀφοῦ στηρίζει ἀνοικτὰ τὴν σημερινὴ κυβέρνηση καὶ τὸ κατεστημένο τοῦ δικομματισμοῦ.
2 Παρασκευή, 05 Δεκεκμβρίου 2008
kid
Ἀμφιβάλλω κατὰ πόσον "οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν". Δυστυχῶς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει...
3 Σάββατο, 06 Δεκεκμβρίου 2008
imago
Δὲν ἀντιλαμβάνομαι τὶς ἀμφιβολίες σας. Καὶ βέβαια οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν, ἀρκεῖ νὰ παρατίθενται πληροφορίες ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ παραπάνω ἄρθρου.
Πάντως εἶναι ἐντυπωσιακὸ γιὰ τὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόμματος ποὺ ἀγωνίστηκε δῆθεν γιὰ τὴν αὐτοδιάθεση τῶν λαῶν, ὅτι ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ σημαντικὲς ἀποφάσεις ἐλήφθησαν μὲ (ὠμή) ξένη παρέμβαση. Ἄλλο παράδειγμα εἶναι ἡ ἐπιβολὴ στὴν ἡγεσία τοῦ τοῦ Ζαχαριάδη ὡς γενικοῦ γραμματέα.
Μιὰ ἐρώτηση: Τέθηκε ποτὲ ἀπὸ κανέναν κομμουνιστή, στὸ ἴδιο πνεῦμα ἡ αὐτοδιάθεση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμηλίας ἢ τῆς βορείου Ἠπείρου?[
Ἡ σύγκληση τοῦ 3ου Ἐκτάκτου Συνεδρίου τοῦ ΚΚΕ (ἀναφέρουμε ὅτι ὀνομαζόταν ἀκόμη ΣΕΚΕ) εἶχε προγραμματιστεῖ νὰ λάβει χώρα ἀμέσως μετὰ τὸ 5ο Συνέδριο τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς (ΚΔ, Μόσχα 17/6-8/7/1924), στὸ ὁποῖο εἶχε ληφθεῖ ἡ ἀνθελληνικὴ ἀπόφαση, μὲ εἰσήγηση τῶν Βουλγάρων, ‘’περὶ ἑνιαίας καὶ ἀνεξάρτητης Μακεδονίας καὶ Θράκης’’.
Τὴν ἀπόφαση ἀπεδέχθησαν καὶ οἱ μεταβάντες ἀντιπρόσωποι τοῦ ΚΚ Ἑλλάδας Παντελὴς Πουλιόπουλος καὶ Σεραφεὶμ Μάξιμος, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβαν νὰ τὴν μεταφέρουν στὸ ΣΕΚΕ-ΚΚΕ.
Κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοὺς ζήτησαν τὴν ἄμεση ἀποδοχὴ καὶ προπαγάνδηση τῆς γραμμῆς τῆς ΚΔ ἐπὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἀλλὰ συνήντησαν τὴν πείσμονα ἀντίσταση καὶ κατηγορηματικὴ ἄρνηση δυὸ στελεχῶν: τοῦ Θωμὰ Ἀποστολίδη καὶ τοῦ Γιάννη Κορδάτου.
Τότε, ἡ ἡγεσία τῆς ΚΔ ἀπέστειλε στὴν Ἑλλάδα δυὸ ἀντιπροσώπους τὸν Ντιμίτρι Μανουήλσκι (εἰδικὸς γιὰ τὰ βαλκανικὰ θέματα) καὶ τὸν Ριχάρδο Σμέραλ (Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΚΚ Τσεχοσλοβακίας• τοῦ ἰσχυρότερου τότε ΚΚ στὴν Εὐρώπη), οἱ ὁποῖοι συγκάλεσαν τὸ 3ο Ἔκτακτο Συνέδριο τοῦ ΣΕΚΕ-ΚΚΕ (26/11-3/12/1924).
Ἡ συζήτηση πάνω στὸ ἐθνικὸ ζήτημα ἔγινε κατὰ τὴν τέταρτη ἡμέρα τοῦ Συνεδρίου.
Κύριοι ἀπρόσωπα στὴ συζήτηση ἦταν οἱ Μανουήλσκι, Ἀποστολίδης καὶ Πουλιόπουλος.
Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ θέματος καὶ εἰδικός του ΣΕΚΕ Ἐλευθέριος Σταυρίδης βρισκόταν στὴν ἐξορία καὶ ἔστειλε γραπτῶς τὴ εἰσήγησή του, ἐνῶ ὁ πιὸ ἁρμόδιος Γ. Κορδάτος ἀπεῖχε αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἀπὸ τὴν συζήτηση.
Οἱ σύνεδροι δὲν γνώριζαν ἢ δὲν ἀποτολμοῦσαν κάποια παρέμβαση. Ἔτσι, καὶ στὸν τύπο καὶ στὴν οὐσία, ἡ συζήτηση ἦταν ἕνας μονόλογος τοῦ Μανουήλσκι, ἐπαναλαμβανόμενος ἀπὸ τὸν Πουλιόπουλο, καὶ διακοπτόμενος ἀπὸ τὸν πείσμονα Ἀποστολίδη. Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ τελευταίου ἦταν...
ἅ) μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῶν προσφύγων ἔπαψε νὰ ὑπάρχει μακεδονικὸς λαός,
β) τὸ ἑλληνικὸ κομμουνιστικὸ κίνημα ἦταν ἀνέτοιμο γιὰ ἐπανάσταση.
Τελικά, ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση ἀποδοχῆς τῶν ἀνθελληνικῶν συνθημάτων τῆς ΚΔ καὶ ἡ καθαίρεση τοῦ μὲν Ἀποστολίδη ἀπὸ γραμματέα, τοῦ δὲ Κορδάτου ἀπὸ μέλους. Ὁ νεοεκλεγεῖς Γραμματέας Π. Πουλιόπουλος ἄρχισε τὴν προπαγάνδηση τοῦ συνθήματος ἐπὶ τοῦ μακεδονικοῦ διὰ ἐνυπόγραφων ἄρθρων του στὸν Ριζοσπάστη.
Χαρακτηριστικὸ ἐξ αὐτῶν στὶς 14/12/1924: «Τὸ Μακεδονικὸ Ζήτημα». Συγχρόνως, τὸ Συνέδριο ἀποφάσισε τὴν μπολσεβικοποίηση τοῦ ΚΚΕ ἡ ὁποία συνίστατο στὴ μετονομασία τοῦ ΣΕΚΕ σὲ ΚΚΕ, καὶ στὴν ὀργάνωση τοῦ κόμματος βάσει τῶν μπολσεβικικῶν ἀρχῶν ὀργάνωσης καὶ λειτουργίας.
Παραθέτω τὴ σχετικὴ περικοπῆ•
«Ἀνεξαρτησία στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη: Ἡ ντόπια κεφαλαιοκρατία (…) καταπιέζει τὶς ἐθνικὲς μειονότητες στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ἡ ἑλληνικὴ πλουτοκρατία καταδυναστεύει ἕνα μέρος τοῦ μακεδονικοῦ καὶ θρακικοῦ λαοῦ. (…) Ἂν δὲν συντρίψουμε τὸν ἐθνικὸ ζυγὸ τῆς ντόπιας μπουρζουαζίας ποὺ βαρύνει στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη, δὲν μποροῦμε νὰ τσακίσουμε τὸν κοινωνικὸ ζυγὸ τῆς ἴδιας μπουρζουαζίας ποὺ βαρύνει ἐπάνω σ’ ἐμᾶς».
Σχόλια..
1 Πέμπτη, 04 Δεκεκμβρίου 2008
ΕΥΜΑΧΟΣ
Ὅλοι οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν τὸν ἀντεθνικὸ ρόλο τοῦ ΚΚΕ στὰ ἐθνικὰ ζητήματα κατὰ τὸ πρόσφατο παρελθὸν .Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ κόμματός μας βοηθᾶ νὰ καταλάβουμε τὴν προδοτική του δράση στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας ἀλλὰ καὶ τὸ σημερινό του ρόλο ποὺ κάθε ἄλλο ἀπὸ ἐπαναστατικὸ καὶ φιλολαϊκὸ εἶναι ἀφοῦ στηρίζει ἀνοικτὰ τὴν σημερινὴ κυβέρνηση καὶ τὸ κατεστημένο τοῦ δικομματισμοῦ.
2 Παρασκευή, 05 Δεκεκμβρίου 2008
kid
Ἀμφιβάλλω κατὰ πόσον "οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν". Δυστυχῶς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει...
3 Σάββατο, 06 Δεκεκμβρίου 2008
imago
Δὲν ἀντιλαμβάνομαι τὶς ἀμφιβολίες σας. Καὶ βέβαια οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν, ἀρκεῖ νὰ παρατίθενται πληροφορίες ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ παραπάνω ἄρθρου.
Πάντως εἶναι ἐντυπωσιακὸ γιὰ τὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόμματος ποὺ ἀγωνίστηκε δῆθεν γιὰ τὴν αὐτοδιάθεση τῶν λαῶν, ὅτι ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ σημαντικὲς ἀποφάσεις ἐλήφθησαν μὲ (ὠμή) ξένη παρέμβαση. Ἄλλο παράδειγμα εἶναι ἡ ἐπιβολὴ στὴν ἡγεσία τοῦ τοῦ Ζαχαριάδη ὡς γενικοῦ γραμματέα.
Μιὰ ἐρώτηση: Τέθηκε ποτὲ ἀπὸ κανέναν κομμουνιστή, στὸ ἴδιο πνεῦμα ἡ αὐτοδιάθεση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμηλίας ἢ τῆς βορείου Ἠπείρου?[
Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
(Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)
Η ανθελληνική δράση του Κ.Κ.Ε. στο θέμα της Μακεδονίας έχει τις ρίζες του στην όλη πολιτική του ιδεολογία και αρχίζει από το 1920. Ο ι λενινιστές οι οποίοι άρχισαν να δρουν στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα, επεξέτειναν την δράση τους και στην Βαλκανική με ορμητήριό τους το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βουλγαρίας όπου και υπερτερούσαν. Έτσι στις 15 Ιανουαρίου 1920, συνήλθαν στην Σόφια τα σοσιαλιστικά κόμματα των Βαλκανικών χωρών και απεφάσισαν την μετονομασία της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας σε Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία[Β.Κ.Ο.] και την προσχώρησή της στην Κομμουνιστκή Διεθνή[Κ.Δ.].
Η διάσκεψη έθεσε σαν σκοπό της ΒΚΟ την "προλεταριακή επανάσταση" και την εγκαθίδρυση της λεγόμενης "δικτατορίας του προλεταριάτου" σε όλες τις βαλκανικές χώρες οι οποίες θα έπρεπε να συνενωθούν σε μία "ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ".Η διάσκεψη αποφάσισε να αποκαταστήσει τακτικές σχέσεις ανάμεσα στο ΚΚ των βαλκανικών χωρών και να συντονίσει την δράση τους.Η ίδρυσις της ΒΚΟ οριστικοποιήθηκε από την ΚΔ τον Μάιο του 1922. Έδρα της ΒΚΟ ορίστηκε η Βιέννη και καθοδηγητές της εκ μέρους της ΚΔ, οι Ρώσσοι Ρακόφσκυ και Μανουήλσκυ.
Η Κόμιντερν φρόντισε να αναδιοργανώσει τα κόμματα της Βαλκανικής με βάση τις αρχές, οργανωτικές και ιδεολογικές, του μπολσεβικισμού.Φρόντισε επίσης να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο επάνω σ' αυτά τα κόμματα και να τα υποτάξει στη Μόσχα.Η υποταγή των ΚΚ των Βαλκανίων στην Μόσχα εξασφαλίζονταν με την συμμετοχή τους στην Γ΄Διεθνή, η οποία ελέγχονταν απολύτως από αυτήν και με την συμμετοχή τους στην ΒΚΟ η οποία ελέγχονταν απολύτως από την Γ' Διεθνή.
Πυρήνας της ΒΚΟ έγινε το ΚΚ της Βουλγαρίας.Αυτό ήταν το μεγαλύτερο[60.000 μέλη το 1922] και καλύτερα οργανωμένο από τα ΚΚ Βαλκανικής, με διεθνώς αναγνωρισμένους ηγέτες σαν τον Δημητρώφ και τον Κολλάρωφ. Το ΚΚ Βουλγαρίας είχε ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις με το ΚΚΣΕ όπως ακριβώς και η Βουλγαρία είχε τις περισσότερο φιλικες σχέσεις με την Ρωσσία από όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες. Στην ΒΚΟ, κάθε κόμμα- μέλος, είχε ψήφους αναλόγους προς τον αριθμό των μελών του και έτσι οι Βούλγαροι είχαν την απόλυτη πλειοψηφία,αφού το ΚΚΒ είχε περισσότερα μέλη από όλα τα άλλα ΚΚ της Βαλκανικής μαζί. Έτσι, και σ' αυτόν τον τομέα, όπως και σε τόσους άλλους, η ΕΣΣΔ συνέχισε την πολιτική της τσαρικής Ρωσσίας, καθιστώντας την Βουλγαρία κύριο όργανο της βαλκανικής της πολιτικής. Η Γ' Διεθνής και η ΒΚΟ συν΄έχισαν την εκ παραδόσεως φιλοβουλγαρική και ανθελληνική πολιτική της Ρωσσίας.Έτσι, η ΒΚΟ έριξε και το σύνθημα περί "αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης" σε βάρος της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας, προς όφελος της Βουλγαρίας.
Η διάσκεψη έθεσε σαν σκοπό της ΒΚΟ την "προλεταριακή επανάσταση" και την εγκαθίδρυση της λεγόμενης "δικτατορίας του προλεταριάτου" σε όλες τις βαλκανικές χώρες οι οποίες θα έπρεπε να συνενωθούν σε μία "ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ".Η διάσκεψη αποφάσισε να αποκαταστήσει τακτικές σχέσεις ανάμεσα στο ΚΚ των βαλκανικών χωρών και να συντονίσει την δράση τους.Η ίδρυσις της ΒΚΟ οριστικοποιήθηκε από την ΚΔ τον Μάιο του 1922. Έδρα της ΒΚΟ ορίστηκε η Βιέννη και καθοδηγητές της εκ μέρους της ΚΔ, οι Ρώσσοι Ρακόφσκυ και Μανουήλσκυ.
Η Κόμιντερν φρόντισε να αναδιοργανώσει τα κόμματα της Βαλκανικής με βάση τις αρχές, οργανωτικές και ιδεολογικές, του μπολσεβικισμού.Φρόντισε επίσης να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο επάνω σ' αυτά τα κόμματα και να τα υποτάξει στη Μόσχα.Η υποταγή των ΚΚ των Βαλκανίων στην Μόσχα εξασφαλίζονταν με την συμμετοχή τους στην Γ΄Διεθνή, η οποία ελέγχονταν απολύτως από αυτήν και με την συμμετοχή τους στην ΒΚΟ η οποία ελέγχονταν απολύτως από την Γ' Διεθνή.
Πυρήνας της ΒΚΟ έγινε το ΚΚ της Βουλγαρίας.Αυτό ήταν το μεγαλύτερο[60.000 μέλη το 1922] και καλύτερα οργανωμένο από τα ΚΚ Βαλκανικής, με διεθνώς αναγνωρισμένους ηγέτες σαν τον Δημητρώφ και τον Κολλάρωφ. Το ΚΚ Βουλγαρίας είχε ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις με το ΚΚΣΕ όπως ακριβώς και η Βουλγαρία είχε τις περισσότερο φιλικες σχέσεις με την Ρωσσία από όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες. Στην ΒΚΟ, κάθε κόμμα- μέλος, είχε ψήφους αναλόγους προς τον αριθμό των μελών του και έτσι οι Βούλγαροι είχαν την απόλυτη πλειοψηφία,αφού το ΚΚΒ είχε περισσότερα μέλη από όλα τα άλλα ΚΚ της Βαλκανικής μαζί. Έτσι, και σ' αυτόν τον τομέα, όπως και σε τόσους άλλους, η ΕΣΣΔ συνέχισε την πολιτική της τσαρικής Ρωσσίας, καθιστώντας την Βουλγαρία κύριο όργανο της βαλκανικής της πολιτικής. Η Γ' Διεθνής και η ΒΚΟ συν΄έχισαν την εκ παραδόσεως φιλοβουλγαρική και ανθελληνική πολιτική της Ρωσσίας.Έτσι, η ΒΚΟ έριξε και το σύνθημα περί "αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης" σε βάρος της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας, προς όφελος της Βουλγαρίας.