"ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ" ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΝΑΙ

enantiodromia.gr
Επίκαιρες δημοσιεύσεις, ανεπίκαιρες σκέψεις και κάποιες εικόνες.

Δευτέρα, 22 Δεκέμβριος 2008
Σύντροφε κουκουλοφόρε…
Σύντροφε κουκουλοφόρε,

Ανήκω στην γενιά του Πολυτεχνείου. Μη νομίζεις ότι το λέω με υπερηφάνεια. Κάθε άλλο∙ μάλλον ντροπή αισθάνομαι για την κυνική γενιά μου… Ως ένα απλό αντικειμενικό γεγονός το αναφέρω. Γεγονός όμως που καθόρισε τη ζωή μου, αφού εκείνα τα χρόνια σχεδόν όλοι ήμασταν αριστεροί. Η χούντα και οι αναμνήσεις από τον εμφύλιο δεν επέτρεψαν τη «βεντάλια» των πολιτικών πεποιθήσεων να ανοίξει κανονικά, έτσι ώστε οι προορισμένοι να γίνουν συντηρητικοί να ενταχθούν στον κατάλληλο πολιτικό χώρο, οι κεντρώοι στον δικό τους και ούτω καθεξής. Όλοι στριμωχτήκαμε στο χώρο της αριστεράς. Που φυσικά έγινε πιο… «φιλόξενος» για να μας χωρέσει
Πάντως, εμένα οι δυο μεγάλοι της σχηματισμοί δε με χώρεσαν. Πολύ γρήγορα τους απέρριψα. Τον ένα τον θεώρησα υπερβολικά πειθαρχημένο και «συγκεντρωτικό»∙ ο άλλος μου φαινόταν πολύ ελιτίστικος και –για το γούστο μου- ελάχιστα αριστερός. Έχοντας αποκλείσει τα μεγάλα μαρξιστικά κόμματα της εποχής, στράφηκα προς πιο μοναχικούς δρόμους, χωρίς βέβαια να εγκαταλείψω την πολιτική δράση.
Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν κάτι παραπάνω… Κάτι που θα μου έδινε την αίσθηση του συνανήκειν. Όχι τόσο για να βρω μία ιδεολογική και πολιτική «στέγη», όσο για να κοινωνώ, να συν-πάσχω και να συν-χαίρομαι. Με δυο λόγια να συν-υπάρχω. Άσε που και για πρακτικούς λόγους, μια «ταυτότητα», μια «συντομογραφία» μου, μου ήταν απολύτως απαραίτητη, μια και οι συμφοιτητές μου, ζητούσαν πάντα να μάθουν σε ποιο χώρο (αυτό-)τοποθετούμαι
Έτσι, άρχισε η αναζήτηση της πολιτικής μου ταυτότητας… Στην αρχή κατέφυγα σ’ αυτό που περιέγραφε ο όρος «εξωκοινοβουλευτική αριστερά». Γρήγορα όμως, οι αιώνιες συγκρούσεις αυτού του χώρου και η λατρεία των «οπαδών» προς τους πάσης φύσεως ηγέτες και ηγετίσκους με έκαναν να αναρωτηθώ αν πράγματι είναι αριστερά, μια και η αριστερά για μένα. είναι ταυτόσημη με την ελευθερία της σκέψης. Έφυγα έχοντας χάσει αρκετά. Σε αντιστάθμισμα κέρδισα ένα και μόνο πράγμα: τον όρκο που έδωσα στον εαυτό μου να μην ξεχάσω ποτέ ότι για οτιδήποτε κάνω είμαι προσωπικά υπεύθυνος.
Αυτό, φυσικά, με οδήγησε στο κατώφλι του Αναρχισμού. Υιοθέτησα -όχι χωρίς κάποια αυταρέσκεια- τον χαρακτηρισμό «αναρχικός». Η συγκεκριμένη πράξη μού δημιούργησε αρκετά προβλήματα με τους συντρόφους μου, μια και με αντιμετώπιζαν επιθετικά, αλλά έμαθα να ζω με αυτά. Στο κάτω κάτω, μου φαινόταν απείρως προτιμότερο το να αισθάνομαι ότι αυτοπροσδιορίζομαι από το να γίνομαι αποδεκτός από τους συμφοιτητές μου.
Στον αναρχισμό με γοήτευε η απόρριψη κάθε μορφής εξουσίας. Μου άρεσε αυτό το: "καταργούνται η κυβερνητική εξουσία του κράτους και η διοικητική μηχανή " (Λυών 1870). Με ενθουσίαζε η απέχθεια του Μπακούνιν προς κάθε τυραννία, (κυβέρνηση) και η παραίτηση του του πρίγκιπα Κροπότκιν από τα προνόμιά του. Έβρισκα τις λέξεις «αντεξουσιαστής», «αμοιβαία βοήθεια», «εθελοντική συνεργασία», «αυτοπροσδιορισμός» εξαίσιες.
Βέβαια , οι σπουδές μου με βοήθησαν να αντιληφθώ ότι δεν ήταν όλα λαμπρά στο «χώρο». Με τον Ντοστογιέφσκι ανακάλυψα ότι πλάι στον Μπακούνιν υπάρχει και ο «δαιμονισμένος» Νετσάγιεφ. Κάποιοι άλλοι, πιο σύγχρονοι στοχαστές, μου δίδαξαν ότι την εξουσία δεν τη συναντούμε μόνο στο κράτος, αλλά και σε πολύ μικρότερους κοινωνικούς σχηματισμούς... Επομένως, την ισχύ, το υπέρτατο αφροδισιακό, δεν την απολαμβάνουν μόνο οι μεγαλοεξουσιαστές αλλά και οι μικροεξουσιαστές κάθε χώρου… Ακόμα και του αντιεξουσιαστικού…
Ναι, τα έβλεπα τα προβλήματα.. Ωστόσο, θες η νεότητα, θες η γοητεία που ασκούσαν πάνω μου (τα «τοτέμ» μου και) οι μαγικές λέξεις, αισιοδοξούσα. Και όταν αναρωτιόμουν πως θα περάσουμε από τη σημερινή κόλαση στην αρμονική αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία, σ’ αυτές τις λέξεις, στα μαγικά μου φυλαχτά, κατέφευγα … Γιατί οι λέξεις ήξεραν. Και μαζί τους ήξερα κι εγώ.

Τότε ήξερα. Τώρα πια μη με ρωτάς… Δεν ξέρω. Μεγάλωσα και ξέχασα. Ξέχασα πως να πιστεύω. Οι δυνάμεις μου δεν μου επιτρέπουν πια να περιδιαβάζω στα ομιχλώδη τοπία των ουτοπιών. Οι μεγάλες ελπίδες είναι για τους νέους. Μόνον αυτοί έχουν τον κατάλληλο «μεταβολισμό» και μπορούν να τις θρέψουν... Στην ηλικία μου αρμόζει ο «ρεαλισμός». Ότι απαιτεί «ευρυχωρία» χρόνου, τα όνειρα και τα οράματα είναι πολυτέλεια . Περιττή; Ίσως όχι… Οπωσδήποτε όμως, φοβερά ακριβή.
Έτσι, από οραματιστής του «εδώ και τώρα», βρέθηκα να είμαι απλά δέσμιος του... Θέλω να πω ότι από το «εδώ και τώρα» της φαντασίας μου και του μέλλοντος μετεγκαταστάθηκα στην διόλου τέλεια υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα. Τώρα πια δεν περιμένω να με «συναντήσει η ιστορία». Όχι. Μάλιστα το απεύχομαι. Γιατί ξέρω πως, σχεδόν πάντα, η ιστορία κλείνει τα ραντεβού της σε Κρανίου τόπους.
Άφησα τις συναντήσεις και τις μεγάλες συν-κινήσεις των κινημάτων στους νεότερους. Σαν σώφρων ενήλικας περιορίστηκα στις ελάσσονες «ηδονές. Συμμετέχω στην πολιτική και κοινωνική ζωή της κοινότητάς μου. Μιλάω με τους γείτονες. Όταν μπορώ, ζωγραφίζω ή γράφω. Διαβάζω (και) «αστικές» εφημερίδες. Μάλιστα, εδώ και πολλά χρόνια ψηφίζω.
Γενικά, είμαι ένας «μίζερος μικροαστός». Με μικροαστικές έγνοιες και χαρές. Με φίλους απλούς, χειροβίοτους ανθρώπους: περιπτεράδες, υπάλληλους, ελαιοπαραγωγούς… Που έχουν μικρά καθημερινά προβλήματα: το δάνειο, την αρρώστια της γιαγιάς, το φροντιστήριο του παιδιού… Ανθρώπους που δεν ξέρουν τίποτα για την τέλεια «Α-πολιτεία» του μέλλοντος…
Μη νομίσεις, όμως, ότι το παλιό μου όνειρο δεν εξακολουθεί να με γοητεύει. Πάντα θα με γοητεύει, όπως γοήτευε και τον Ραφαηλίδη, τον Πετρόπουλο, τον Καρούζο, τον αγαπημένο μου ποιητή, τον Μάνο Χατζηδάκη, τον «αναρχικό» της δεξιάς.
Έτσι, μέχρι πρόσφατα, εξακολουθούσα να λέω ότι είμαι αναρχικός.
Τώρα όμως; Τι θα λέω τώρα, σύντροφε, στον περιπτερά που του έκαψες το περίπτερο; Στον μεροκαματιάρη που του έκαψες το Hundai; Ότι είμαι αναρχικός; Κι αν με ρωτήσει γιατί έκαψα το δικό του όνειρο, τι θα πω; Ότι νομίσαμε πως στήνουμε μαζί με τον Wagner οδοφράγματα στη Δρέσδη; Ότι νομίσαμε πως βρισκόμασταν στον Ισπανικό εμφύλιο; Τι θα λέω;
Δεν ξέρω αν το πήρες χαμπάρι σύντροφε, αλλά μαζί με τη βιβλιοθήκη έκαψες και το δικό μου –ιδεολογικό- σπίτι. Και τώρα είμαι άστεγος...
ΥΓ.
1. Παρ’ όλα αυτά, Καλά Χριστούγεννα. Και πέτα το μίσος. Δεν έγιναν αναρχικοί ο Μπακούνιν κι ο Κροπότκιν από μίσος. Από νοιάξιμο έγιναν. Από νοιάξιμο προς τους μικροαστούς και τους εργάτες, που το σύστημα δεν τους επιτρέπει να έχουν όνειρα. Κι αν δε με πιστεύεις, διάβασέ τους.
Και αν σου μείνει καθόλου χρόνος, «διάβασε» και τη ζωή των μικρών ανθρώπων, για να καταλάβεις γιατί ακριβώς δεν έχουν όνειρα. Μπορεί έτσι να μάθεις να σέβεσαι… Ίσως τότε να αντιληφθείς ότι άλλο μπάχαλο κι αναρχία και άλλο Αναρχισμός. Κι ίσως να βγάλεις και την κουκούλα …
Άμποτε…
Και πάλι
Καλά Χριστούγεννα,
από ένα μη κουκουλοφόρο άστεγο.
στις 10:46 πμ
Ετικέτες Πολιτική
1 σχόλια:
pandora είπε...
Ησύχασε φίλε μου και δεν είναι Αναρχικοί αυτοί που άφησαν χωρίς στέγη το όνειρό σου.
Είναι απλά, άνθρωποι χωρίς αρχές.

Καλά Χριστούγεννα!