«H αλήθεια είναι ότι μερικά εκατομμύρια χρόνια από τώρα οι προβλέψεις δεν προοιωνίζονται και τόσο ευχάριστες όσον αφορά ένα μεγάλο γεγονός πρόσκρουσης. Αν θα εξαφανιστούμε; Βάζω στοίχημα πως ναι...», λέει στα «NEA» η δρ Λούαν Μπέκερ.
«Αν έχουμε δίκιο ότι το Μπεντού Χάι είναι κρατήρας πρόσκρουσης, τότε αυτή θα είναι η δεύτερη φορά που ένα πολύ σοβαρό γεγονός εξαφάνισης ειδών συνοδεύεται από έναν κρατήρα και σοβαρή ηφαιστειακή δράση. H πρώτη φορά ήταν η εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Αυτό υπονοεί ότι και τα δύο γεγονότα συνδυασμένα οδήγησαν στην εξαφάνιση. Μην ξεχνάτε ότι οι εξαφανίσεις συνοδεύονται από μια έκρηξη ζωής που είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή που προηγήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι τέτοια γεγονότα είναι απαραίτητα για την εξέλιξη της ζωής, ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα που θ' αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα».
H σημασία ανάλογων γεγονότων για την εξέλιξη της ζωής θα είναι άλλωστε η δεύτερη φάση της έρευνας, εξηγεί στα «NEA» η Λούαν Μπέκερ, επικεφαλής της ομάδας από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα που ανακάλυψε ότι μια πρόσκρουση αστεροειδούς ή κομήτη πιθανόν να εξολόθρευσε τη ζωή στη Γη, όχι μία, αλλά δύο φορές.
H ομάδα της δρος Μπέκερ ανακάλυψε μάλιστα έναν υποθαλάσσιο κρατήρα στα ανοικτά των βορειοδυτικών ακτών της Αυστραλίας, ο οποίος, όπως όλα δείχνουν, δημιουργήθηκε από αυτή την καταστροφική πρόσκρουση που έπληξε τη Γη πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια και προκάλεσε τον Μεγάλο Θάνατο - την εξαφάνιση του 90% όλων των θαλάσσιων ειδών και του 80% των χερσαίων.
Την εποχή της πρόσκρουσης η Αυστραλία ήταν ενωμένη με όλες τις ηπείρους ως τμήμα της υπερηπείρου που είναι γνωστή ως Παγγαία. Ο κρατήρας βρισκόταν και τότε κάτω απ' το νερό, στον υπερωκεανό, που αποκαλείται Πανθάλασσα. Μια πρόσκρουση στο Μπεντού Χάι (την περιοχή όπου βρέθηκε ο κρατήρας) θα εξηγούσε επίσης τα θραύσματα που έχουν βρεθεί σε άλλες περιοχές του κόσμου.
Οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται ήδη πως ο αστεροειδής που σχημάτισε τον κρατήρα Τσικχούλουμπ στο Μεξικό διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη μαζική εξάλειψη ειδών, η οποία επέφερε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, παρ' όλο που θεωρείται ότι ευθύνονται και άλλοι παράγοντες, όπως η ηφαιστειακή δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα προσφέρουν τα ισχυρότερα έως σήμερα στοιχεία ότι η μαζική εξάλειψη ειδών κατά την Πέρμιο περίοδο ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. «Ένα συμβάν πρόσκρουσης όπως του Μεξικού ή του Μπεντού Χάι συμβαίνει κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Ηφαιστειακή δραστηριότητα υπάρχει συνέχεια. Γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτό συνέβη δύο φορές. Εσείς λέτε ότι αυτό είναι σύμπτωση;».
Πώς μπορεί να μας βοηθήσουν στο μέλλον αυτά τα στοιχεία; «Μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να μάθουμε περισσότερα γι' αυτά τα γεγονότα, και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αν είναι προβλέψιμα ή ή αν μπορούμε να δράσουμε προληπτικά. Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρη αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Ευτυχώς, όμως, το επόμενο γεγονός δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί για τα επόμενα 35 εκατομμύρια χρόνια άρα εμείς τουλάχιστον είμαστε ασφαλείς»....
...«H αλήθεια είναι ότι μερικά εκατομμύρια χρόνια από τώρα οι προβλέψεις δεν προοιωνίζονται και τόσο ευχάριστες όσον αφορά ένα μεγάλο γεγονός πρόσκρουσης. Το πιθανότερο όμως είναι ότι θα... ξεκάνουμε τους εαυτούς μας πριν συμβεί αυτό. Αν θα εξαφανιστούμε; Βάζω στοίχημα πως ναι. Είμαστε πολύ εύθραυστοι και δεν θα μπορούσαμε να τα βάλουμε με μια φυσική καταστροφή, όπως μια νέα εποχή των πάγων».
ΤΑ ΝΕΑ , 15-06-2004 , Σελ.: P27
Κωδικός άρθρου: A17964P271
ID:420058
«Αν έχουμε δίκιο ότι το Μπεντού Χάι είναι κρατήρας πρόσκρουσης, τότε αυτή θα είναι η δεύτερη φορά που ένα πολύ σοβαρό γεγονός εξαφάνισης ειδών συνοδεύεται από έναν κρατήρα και σοβαρή ηφαιστειακή δράση. H πρώτη φορά ήταν η εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Αυτό υπονοεί ότι και τα δύο γεγονότα συνδυασμένα οδήγησαν στην εξαφάνιση. Μην ξεχνάτε ότι οι εξαφανίσεις συνοδεύονται από μια έκρηξη ζωής που είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή που προηγήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι τέτοια γεγονότα είναι απαραίτητα για την εξέλιξη της ζωής, ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα που θ' αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα».
H σημασία ανάλογων γεγονότων για την εξέλιξη της ζωής θα είναι άλλωστε η δεύτερη φάση της έρευνας, εξηγεί στα «NEA» η Λούαν Μπέκερ, επικεφαλής της ομάδας από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα που ανακάλυψε ότι μια πρόσκρουση αστεροειδούς ή κομήτη πιθανόν να εξολόθρευσε τη ζωή στη Γη, όχι μία, αλλά δύο φορές.
H ομάδα της δρος Μπέκερ ανακάλυψε μάλιστα έναν υποθαλάσσιο κρατήρα στα ανοικτά των βορειοδυτικών ακτών της Αυστραλίας, ο οποίος, όπως όλα δείχνουν, δημιουργήθηκε από αυτή την καταστροφική πρόσκρουση που έπληξε τη Γη πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια και προκάλεσε τον Μεγάλο Θάνατο - την εξαφάνιση του 90% όλων των θαλάσσιων ειδών και του 80% των χερσαίων.
Την εποχή της πρόσκρουσης η Αυστραλία ήταν ενωμένη με όλες τις ηπείρους ως τμήμα της υπερηπείρου που είναι γνωστή ως Παγγαία. Ο κρατήρας βρισκόταν και τότε κάτω απ' το νερό, στον υπερωκεανό, που αποκαλείται Πανθάλασσα. Μια πρόσκρουση στο Μπεντού Χάι (την περιοχή όπου βρέθηκε ο κρατήρας) θα εξηγούσε επίσης τα θραύσματα που έχουν βρεθεί σε άλλες περιοχές του κόσμου.
Οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται ήδη πως ο αστεροειδής που σχημάτισε τον κρατήρα Τσικχούλουμπ στο Μεξικό διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη μαζική εξάλειψη ειδών, η οποία επέφερε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, παρ' όλο που θεωρείται ότι ευθύνονται και άλλοι παράγοντες, όπως η ηφαιστειακή δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα προσφέρουν τα ισχυρότερα έως σήμερα στοιχεία ότι η μαζική εξάλειψη ειδών κατά την Πέρμιο περίοδο ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. «Ένα συμβάν πρόσκρουσης όπως του Μεξικού ή του Μπεντού Χάι συμβαίνει κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Ηφαιστειακή δραστηριότητα υπάρχει συνέχεια. Γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτό συνέβη δύο φορές. Εσείς λέτε ότι αυτό είναι σύμπτωση;».
Πώς μπορεί να μας βοηθήσουν στο μέλλον αυτά τα στοιχεία; «Μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να μάθουμε περισσότερα γι' αυτά τα γεγονότα, και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αν είναι προβλέψιμα ή ή αν μπορούμε να δράσουμε προληπτικά. Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρη αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Ευτυχώς, όμως, το επόμενο γεγονός δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί για τα επόμενα 35 εκατομμύρια χρόνια άρα εμείς τουλάχιστον είμαστε ασφαλείς»....
...«H αλήθεια είναι ότι μερικά εκατομμύρια χρόνια από τώρα οι προβλέψεις δεν προοιωνίζονται και τόσο ευχάριστες όσον αφορά ένα μεγάλο γεγονός πρόσκρουσης. Το πιθανότερο όμως είναι ότι θα... ξεκάνουμε τους εαυτούς μας πριν συμβεί αυτό. Αν θα εξαφανιστούμε; Βάζω στοίχημα πως ναι. Είμαστε πολύ εύθραυστοι και δεν θα μπορούσαμε να τα βάλουμε με μια φυσική καταστροφή, όπως μια νέα εποχή των πάγων».
ΤΑ ΝΕΑ , 15-06-2004 , Σελ.: P27
Κωδικός άρθρου: A17964P271
ID:420058
Πιθανότατα το 2019
Σε απειλητική για τη Γη τροχιά βρίσκεται αστεροειδής που εντοπίστηκε πρόσφατα
Associated Press
Η καταστροφή θα είναι τεράστια, εφόσον τελικά συμβεί το μοιραίο, λένε οι επιστήμονες
news.in.gr
Ουάσινγκτον: Ένας αστεροειδής που εντοπίστηκε πρόσφατα βρίσκεται σε επικίνδυνη για τη Γη τροχιά, προειδοποιούν οι επιστήμονες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν στην κατοχή τους, ο αστεροειδής 2002 ΝΤ7 θα μας «επισκεφθεί» πιθανότατα την 1η Φεβρουαρίου 2019.
Όπως μετέδωσε το BBC, οι αστρονόμοι έχουν δώσει στον συγκεκριμένο αστεροειδή «βαθμό» 0,06 στη λεγόμενη τεχνική κλίμακα Παλέρμο που μετρά τον κίνδυνο σύγκρουσής τους με τον πλανήτη μας. Είναι η πρώτη φορά που ένα ουράνιο σώμα βαθμολογείται με θετικό πρόσημο στη συγκεκριμένη κλίμακα.
Από πρώτα στοιχεία και κυρίως με βάση τη φωτεινότητά του, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το μήκος του είναι δύο χιλιόμετρα και εφόσον συγκρουστεί τελικά με τη Γη, θα προκαλέσει τεράστια καταστροφή. Εντοπίστηκε δε για πρώτη φορά στις 5 Ιουλίου 2002.
«Πρόκειται για το πλέον απειλητικό αντικείμενο στην σύντομη ιστορία της παρατήρησης των αστεροειδών» ανέφερε στο βρετανικό δίκτυο ο Δρ Μπένι Πέισερ του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ.
Ωστόσο, όλοι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, κάτι που θα το ξέρουμε εφόσον συνεχιστεί η παρατήρηση. «Οι έρευνες που θα γίνουν ελπίζουμε ότι θα αλλάξουν τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σε απειλητική για τη Γη τροχιά βρίσκεται αστεροειδής που εντοπίστηκε πρόσφατα
Associated Press
Η καταστροφή θα είναι τεράστια, εφόσον τελικά συμβεί το μοιραίο, λένε οι επιστήμονες
news.in.gr
Ουάσινγκτον: Ένας αστεροειδής που εντοπίστηκε πρόσφατα βρίσκεται σε επικίνδυνη για τη Γη τροχιά, προειδοποιούν οι επιστήμονες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν στην κατοχή τους, ο αστεροειδής 2002 ΝΤ7 θα μας «επισκεφθεί» πιθανότατα την 1η Φεβρουαρίου 2019.
Όπως μετέδωσε το BBC, οι αστρονόμοι έχουν δώσει στον συγκεκριμένο αστεροειδή «βαθμό» 0,06 στη λεγόμενη τεχνική κλίμακα Παλέρμο που μετρά τον κίνδυνο σύγκρουσής τους με τον πλανήτη μας. Είναι η πρώτη φορά που ένα ουράνιο σώμα βαθμολογείται με θετικό πρόσημο στη συγκεκριμένη κλίμακα.
Από πρώτα στοιχεία και κυρίως με βάση τη φωτεινότητά του, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το μήκος του είναι δύο χιλιόμετρα και εφόσον συγκρουστεί τελικά με τη Γη, θα προκαλέσει τεράστια καταστροφή. Εντοπίστηκε δε για πρώτη φορά στις 5 Ιουλίου 2002.
«Πρόκειται για το πλέον απειλητικό αντικείμενο στην σύντομη ιστορία της παρατήρησης των αστεροειδών» ανέφερε στο βρετανικό δίκτυο ο Δρ Μπένι Πέισερ του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ.
Ωστόσο, όλοι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, κάτι που θα το ξέρουμε εφόσον συνεχιστεί η παρατήρηση. «Οι έρευνες που θα γίνουν ελπίζουμε ότι θα αλλάξουν τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το θέμα μεταφέρθηκε από την κατηγορία 'ΓΕΝΙΚΑ' στην κατηγορία 'ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ / ΣΥΜΠΑΝ-ΔΙΑΣΤΗΜΑ'
...μετά από καιρό λοιπόν, να επισημάνουμε την εξαφάνιση του διαστημικού σκάφους CONTOUR, το οποίο θα συναντούσε τρείς αστεροειδείς, έως το 2006 και θα τους εξέταζε. Εκκρεμεί μία (τουλάχιστον) αποστολή της NASA, η οποία θα αποτελείται από δύο διαστημόπλοια, εκ των οποίων το ένα θα συγκρουσθεί με μεγάλη ταχύτητα με έναν αστεροειδή και το άλλο, από κάποια απόσταση, θα καταγράφει τα αποτελέσματα της σύγκρουσης. Ίδωμεν...
Υ.Γ. : Μάγος είσαι ρε Σπίλμπεργκ; (λέμε τώρα!!!)
Υ.Γ. : Μάγος είσαι ρε Σπίλμπεργκ; (λέμε τώρα!!!)
Νομίζω (τί νομίζω, που αυτό βγάζει μάτι!!!) ότι πρέπει να δείτε την ακόλουθη σελίδα ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ και το σχολιάζουμε ακολούθως...
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=404413&lngDtrID=252
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=404413&lngDtrID=252
ΚΑΛΟ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΡΕΣΕΙ Η ΠΑΡΕΑ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΑΣ.
ΠΡΟΕΔΡΙΚΕ ΔΡΥ, ΜΗΠΩΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΣΑΙΝΗΣ ΣΕ ΑΥΤΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑ?
ΛΕΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΩΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΝΑ ΑΣΤΡΟΠΛΟΙΑΚΙ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΟΥΛΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ...
ΠΡΟΕΔΡΙΚΕ ΔΡΥ, ΜΗΠΩΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΣΑΙΝΗΣ ΣΕ ΑΥΤΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑ?
ΛΕΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΩΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΝΑ ΑΣΤΡΟΠΛΟΙΑΚΙ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΟΥΛΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ...
http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/2251386.stm
Πρόεδρε, στη σελίδα αυτή υπάρχει η είδηση... Όσο για το αν συζητείται το θέμα, άσ'το, θα συζητηθεί ούτως ή άλλως...
Πρόεδρε, στη σελίδα αυτή υπάρχει η είδηση... Όσο για το αν συζητείται το θέμα, άσ'το, θα συζητηθεί ούτως ή άλλως...
ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΟΥΣ ΠΡΟΣΕΔΑΦΙΣΗΣ ΣΚΑΦΟΥΣ ΣΕ ΑΣΤΕΡΟΙΔΗ,ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ''ΝΕΑR'' ΤΗΣ ΝΑΣΑ.
Ο ''ΕΡΟΣ'' ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΣΤΕΡΟΙΔΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΘΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΝΤΙΝΟΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΤΟ 2112 ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΝΗΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ.
ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΜΟΝΗ....ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ
NEAR Shoemaker
--------------------------------------------------------------------------------
Near Earth Asteroid Rendezvous
--------------------------------------------------------------------------------
See the NEAR Eros Descent Images
Communications with the NEAR spacecraft on the surface of Eros have ended, the last reception of signal was at 7:00 p.m. EST on 28 February. See the NASA press release for more details. A graph of the measurements of the gamma-ray spectrometer on the surface of Eros is available.
NEAR Shoemaker touched down on the surface of Eros at 3:01:52 p.m. EST (20:01:52 UT) Monday, 12 February and contact has been maintained. The spacecraft apparently came to rest with the camera and gamma-ray spectrometer pointing towards the ground and the solar panels and low gain antenna pointing generally towards the Earth and Sun. Ample power is available and data can be transmitted at about 10 bits/sec.
The spacecraft impacted at a velocity of about 1.5 to 1.8 meters/second (3.4 to 4.0 mph). The spacecraft obtained 69 high-resolution images before touchdown, the final image showing an area 6 meters across. NEAR was not designed as a lander, but survived the low-velocity, low-gravity impact, a signal continued after the "landing" using the omni-directional low-gain antenna as a beacon. The NEAR team will not be attempting to lift off from the asteroid again. For more, see the NASA Press Release
For details of the plans for the landing, see the 31 January NASA Press Release
--------------------------------------------------------------------------------
Launch Date: 17 February 1996 - 20:43 UT (3:43 PM EST)
Launch Vehicle: Delta II
Planned on-orbit mass: 805 kg (includes 318 kg propellant)
Power System: Solar panels of 1800 W
--------------------------------------------------------------------------------
The Near Earth Asteroid Rendezvous (NEAR) mission is the first of NASA's Discovery missions and the first mission ever to go into orbit around an asteroid. The spacecraft is equipped with an X-ray/gamma ray spectrometer, a near-infrared imaging spectrograph, a multispectral camera fitted with a CCD imaging detector, a laser altimeter, and a magnetometer. A radio science experiment will also be performed using the NEAR tracking system to estimate the gravity field of the asteroid. The ultimate goal of the mission was to rendezvous with and achieve orbit around the near Earth asteroid 433 Eros in January, 1999, and study the asteroid for approximately one year. A problem caused an abort of the first encounter burn and the mission had to be rescoped for a 23 December 1998 flyby of Eros and a later encounter and orbit on 14 February 2000. Eros is an S-class asteroid about 13 x 13 x 33 km in size. Studies will be made of the asteroid's size, shape, mass, magnetic field, composition, and surface and internal structure. Periapsis of the orbit will be as low as 24 km above the surface of the asteroid. Prior to its encounter with Eros NEAR flew within 1200 km of the C-class asteroid 253 Mathilde on 27 June 1997. It then flew by the Earth on 23 January 1998. The spacecraft has the shape of an octagonal prism, approximately 1.7 m on a side, with four solar panels and a fixed 1.5 m X-band high-gain radio antenna.
28 February 2001
The End of an Asteroidal Adventure
NEAR Shoemaker Phones Home for the Last Time
Tonight at 7 p.m. (EST) NASA's Deep Space Network antennas will pull down
their last Near Earth Asteroid Rendezvous (NEAR) mission data, bringing to a
close the first mission to extensively study an asteroid. NEAR, which was the
first mission in NASA's Discovery Program of low-cost, scientifically focused
space missions, and the first to land on an asteroid, has delighted astronomy
neophytes and scientists alike.
"NEAR has raised the bar," says Dr. Stamatios Krimigis, Space Department
head at The Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory in Laurel,
Md., which built the spacecraft and managed the NEAR mission. "The
Laboratory is very proud to have managed such a successful mission and
worked with such a strong team of partners from industry, government and
other universities. The team had no weak links and the result was an historic
mission that surpassed everyone's expectations."
"This mission has been successful far beyond what was in the original
mission plan," says NEAR Mission Director Dr. Robert Farquhar of APL. "We
got the first images of a C-class asteroid when we added a flyby of asteroid
Mathilde in 1997; we added two low altitude series of passes over the ends of
Eros this past October and January that gave us spectacular images from 2.7
kilometers above the surface; and we achieved the first landing of a spacecraft
on an asteroid on Feb. 12. All this at no extra cost. When you talk about ' faster,
cheaper, better,' this is what 'better' means."
On Feb. 12 at 3:01:52 p.m. (EST), NEAR Shoemaker made a gentle,
picture-perfect 3-point landing on the tips of two solar panels and the bottom
edge of the spacecraft body. But the mission wasn't finished yet. Much to the
amazement of the mission team and millions of observers around the world
who were following the descent, the touchdown was so elegant that the craft
was still operating and sending a signal back to Earth even after landing.
Jumping at the chance to get "bonus science" from the spacecraft, which had
already collected 10 times more data than originally planned, the mission
team asked for and got a 10-day extension and then four more days of DSN
antenna time, enabling NEAR Shoemaker to send back data through Feb. 28.
The extension was granted to allow the gamma-ray spectrometer to collect
data from an ideal vantage point about four inches from the surface. The
spectrometer team quickly redesigned software and uploaded it to the
spacecraft so they could begin collecting elemental composition readings.
The results were spectacular. "This is the first gamma-ray experiment that has
ever been done on the surface of a body other than Earth," says Dr. Jacob
Trombka, of NASA's Goddard Space Flight Center, in Greenbelt, Md., who
heads the gamma-ray spectrometer team. "In fact, we can say it's the first
feasibility study of how to design an instrument to be used on a rover that
could select samples from the surface, look for the presence of water, or map
the surface for the purpose of future mining."
The gamma-ray spectrometer team was able to retrieve data for a period of
seven days after the spacecraft landed. "Right now we know we have good
data with strong signatures," Trombka says. "But it will take months to
scrutinize what we've collected. What we're looking for is information that will
help us more precisely classify Eros and determine the relationship between
the asteroid and meteorites that have fallen to Earth."
NEAR Shoemaker now rests silently just to the south of the saddle-shaped
feature Himeros as the asteroid twists more and more away from the sun with
each rotation, moving the southern hemisphere into its winter season and
temperatures as low as minus 238 degrees Fahrenheit (minus 150
centigrade).
Project Scientist Dr. Andrew Cheng of APL, says the glamorous part of the
mission is over but now scientists can get down to studying the data, including
the more than 160,000 detailed images taken by the spacecraft. "We solved
mysteries, we unveiled more mysteries. Now we're sharing the amazing
amount of data that we collected with scientists all over the world, to sort
through and debate and hopefully to help us discover facts about Eros and our
solar system that no one knows today."
Asteroid Diameter ~Mass Rotation Orbital Spectral Semimajor Orbital Orbital Number
Number and Name (km) 1015 kg Period Period Class Axis Eccentricity Inclination and Name
Eros 33 x 13 x 13 6.69 5.270 hrs 1.76 yrs S 1.458 AU 0.2229 10.83 deg 433 Eros
Ο ''ΕΡΟΣ'' ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΣΤΕΡΟΙΔΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΘΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΝΤΙΝΟΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΤΟ 2112 ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΝΗΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ.
ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΜΟΝΗ....ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ
NEAR Shoemaker
--------------------------------------------------------------------------------
Near Earth Asteroid Rendezvous
--------------------------------------------------------------------------------
See the NEAR Eros Descent Images
Communications with the NEAR spacecraft on the surface of Eros have ended, the last reception of signal was at 7:00 p.m. EST on 28 February. See the NASA press release for more details. A graph of the measurements of the gamma-ray spectrometer on the surface of Eros is available.
NEAR Shoemaker touched down on the surface of Eros at 3:01:52 p.m. EST (20:01:52 UT) Monday, 12 February and contact has been maintained. The spacecraft apparently came to rest with the camera and gamma-ray spectrometer pointing towards the ground and the solar panels and low gain antenna pointing generally towards the Earth and Sun. Ample power is available and data can be transmitted at about 10 bits/sec.
The spacecraft impacted at a velocity of about 1.5 to 1.8 meters/second (3.4 to 4.0 mph). The spacecraft obtained 69 high-resolution images before touchdown, the final image showing an area 6 meters across. NEAR was not designed as a lander, but survived the low-velocity, low-gravity impact, a signal continued after the "landing" using the omni-directional low-gain antenna as a beacon. The NEAR team will not be attempting to lift off from the asteroid again. For more, see the NASA Press Release
For details of the plans for the landing, see the 31 January NASA Press Release
--------------------------------------------------------------------------------
Launch Date: 17 February 1996 - 20:43 UT (3:43 PM EST)
Launch Vehicle: Delta II
Planned on-orbit mass: 805 kg (includes 318 kg propellant)
Power System: Solar panels of 1800 W
--------------------------------------------------------------------------------
The Near Earth Asteroid Rendezvous (NEAR) mission is the first of NASA's Discovery missions and the first mission ever to go into orbit around an asteroid. The spacecraft is equipped with an X-ray/gamma ray spectrometer, a near-infrared imaging spectrograph, a multispectral camera fitted with a CCD imaging detector, a laser altimeter, and a magnetometer. A radio science experiment will also be performed using the NEAR tracking system to estimate the gravity field of the asteroid. The ultimate goal of the mission was to rendezvous with and achieve orbit around the near Earth asteroid 433 Eros in January, 1999, and study the asteroid for approximately one year. A problem caused an abort of the first encounter burn and the mission had to be rescoped for a 23 December 1998 flyby of Eros and a later encounter and orbit on 14 February 2000. Eros is an S-class asteroid about 13 x 13 x 33 km in size. Studies will be made of the asteroid's size, shape, mass, magnetic field, composition, and surface and internal structure. Periapsis of the orbit will be as low as 24 km above the surface of the asteroid. Prior to its encounter with Eros NEAR flew within 1200 km of the C-class asteroid 253 Mathilde on 27 June 1997. It then flew by the Earth on 23 January 1998. The spacecraft has the shape of an octagonal prism, approximately 1.7 m on a side, with four solar panels and a fixed 1.5 m X-band high-gain radio antenna.
28 February 2001
The End of an Asteroidal Adventure
NEAR Shoemaker Phones Home for the Last Time
Tonight at 7 p.m. (EST) NASA's Deep Space Network antennas will pull down
their last Near Earth Asteroid Rendezvous (NEAR) mission data, bringing to a
close the first mission to extensively study an asteroid. NEAR, which was the
first mission in NASA's Discovery Program of low-cost, scientifically focused
space missions, and the first to land on an asteroid, has delighted astronomy
neophytes and scientists alike.
"NEAR has raised the bar," says Dr. Stamatios Krimigis, Space Department
head at The Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory in Laurel,
Md., which built the spacecraft and managed the NEAR mission. "The
Laboratory is very proud to have managed such a successful mission and
worked with such a strong team of partners from industry, government and
other universities. The team had no weak links and the result was an historic
mission that surpassed everyone's expectations."
"This mission has been successful far beyond what was in the original
mission plan," says NEAR Mission Director Dr. Robert Farquhar of APL. "We
got the first images of a C-class asteroid when we added a flyby of asteroid
Mathilde in 1997; we added two low altitude series of passes over the ends of
Eros this past October and January that gave us spectacular images from 2.7
kilometers above the surface; and we achieved the first landing of a spacecraft
on an asteroid on Feb. 12. All this at no extra cost. When you talk about ' faster,
cheaper, better,' this is what 'better' means."
On Feb. 12 at 3:01:52 p.m. (EST), NEAR Shoemaker made a gentle,
picture-perfect 3-point landing on the tips of two solar panels and the bottom
edge of the spacecraft body. But the mission wasn't finished yet. Much to the
amazement of the mission team and millions of observers around the world
who were following the descent, the touchdown was so elegant that the craft
was still operating and sending a signal back to Earth even after landing.
Jumping at the chance to get "bonus science" from the spacecraft, which had
already collected 10 times more data than originally planned, the mission
team asked for and got a 10-day extension and then four more days of DSN
antenna time, enabling NEAR Shoemaker to send back data through Feb. 28.
The extension was granted to allow the gamma-ray spectrometer to collect
data from an ideal vantage point about four inches from the surface. The
spectrometer team quickly redesigned software and uploaded it to the
spacecraft so they could begin collecting elemental composition readings.
The results were spectacular. "This is the first gamma-ray experiment that has
ever been done on the surface of a body other than Earth," says Dr. Jacob
Trombka, of NASA's Goddard Space Flight Center, in Greenbelt, Md., who
heads the gamma-ray spectrometer team. "In fact, we can say it's the first
feasibility study of how to design an instrument to be used on a rover that
could select samples from the surface, look for the presence of water, or map
the surface for the purpose of future mining."
The gamma-ray spectrometer team was able to retrieve data for a period of
seven days after the spacecraft landed. "Right now we know we have good
data with strong signatures," Trombka says. "But it will take months to
scrutinize what we've collected. What we're looking for is information that will
help us more precisely classify Eros and determine the relationship between
the asteroid and meteorites that have fallen to Earth."
NEAR Shoemaker now rests silently just to the south of the saddle-shaped
feature Himeros as the asteroid twists more and more away from the sun with
each rotation, moving the southern hemisphere into its winter season and
temperatures as low as minus 238 degrees Fahrenheit (minus 150
centigrade).
Project Scientist Dr. Andrew Cheng of APL, says the glamorous part of the
mission is over but now scientists can get down to studying the data, including
the more than 160,000 detailed images taken by the spacecraft. "We solved
mysteries, we unveiled more mysteries. Now we're sharing the amazing
amount of data that we collected with scientists all over the world, to sort
through and debate and hopefully to help us discover facts about Eros and our
solar system that no one knows today."
Asteroid Diameter ~Mass Rotation Orbital Spectral Semimajor Orbital Orbital Number
Number and Name (km) 1015 kg Period Period Class Axis Eccentricity Inclination and Name
Eros 33 x 13 x 13 6.69 5.270 hrs 1.76 yrs S 1.458 AU 0.2229 10.83 deg 433 Eros
TO 2005 ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΝΑΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ DEEP INPACT ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΕ ΚΟΝΤΙΝΟΥΣ ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΕΧΝΗΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ.Η ΝΑΣΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ .ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ....;
Are any NEOs predicted to hit the Earth?
As of the end of 2001, astronomers had discovered more than half of the larger Near Earth Asteroids (diameter greater than 1 km). None of the known asteroids is a threat, but we have no way of predicting the next impact from an unknown object.
What is the risk of impacts?
We don’t know when the next NEO impact will take place, but we can calculate the odds. Statistically, the greatest danger is from an NEO with about 1 million megatons energy (roughly 2 km in diameter). On average, one of these collides with the Earth once or twice per million years, producing a global catastrophe that would kill a substantial (but unknown) fraction of the Earth’s human population. Reduced to personal terms, this means that you have about one chance in 20,000 of dying as a result of a collision. Such statistics are interesting, but they don’t tell you, of course, when the next catastrophic impact will take place—next year or a million years from now.
How much warning will we have?
With at least half of even the larger NEOs remaining undiscovered, the most likely warning today would be zero -- the first indication of a collision would be the flash of light and the shaking of the ground as it hit. In contrast, if the current surveys actually discover a NEO on a collision course, we would expect many decades of warning. Any NEO that is going to hit the Earth will swing near our planet many times before it hits, and it should be discovered by comprehensive sky searches. This is the purpose of the Spaceguard Survey. In almost all cases, we will either have a long lead time or none at all.
What is the government doing about it?
The US Congress has held hearings to study the impact hazard (in 1993 and 1998), and both NASA and the US Air Force are supporting surveys to discover NEOs. In 1998 NASA formally initiated the Spaceguard Survey by adopting the objective of finding 90% of the NEOs larger than 1 km diameter within the next decade (that is, before the end of 2008). In 1998 NASA also created a NEO Program Office, and it is expected that at least $3 million per year will be spent on NASA-supported NEO searches and orbit calculations. Other governments have expressed concern about the NEO hazard, but none has yet funded any extensive surveys or related defense research. A private Spaceguard Foundation based in Europe promotes NEO surveys internationally, and further interest on an international basis is provided by the International Astronomical Union and the United Nations.
What about smaller, more frequent impacts?
The Spaceguard Survey and most associated search and tracking programs are concentrating on Near Earth Asteroids larger than 1 km in diameter -- large enough to risk a global ecological catastrophe if one of them hit the Earth. But there are many more smaller undiscovered NEOs, and we are likely to be hit somewhere on Earth by one of these, with an energy equivalent to a large nuclear bomb, sometime in the next couple of centuries. The last such impact was in 1908 in Tunguska (Siberia) with an estimated energy of 15 megatons. Today it is beyond our technology to detect and defend against such small objects, but perhaps we will be able to do so in the future. In any case, the actual risk to each of us from Tunguska-like impacts is very small -- much less than the risk of larger impacts, and indeed much less than the risk from many common natural hazards, such as earthquakes and severe storms.
David Morrison, January 2002
As of the end of 2001, astronomers had discovered more than half of the larger Near Earth Asteroids (diameter greater than 1 km). None of the known asteroids is a threat, but we have no way of predicting the next impact from an unknown object.
What is the risk of impacts?
We don’t know when the next NEO impact will take place, but we can calculate the odds. Statistically, the greatest danger is from an NEO with about 1 million megatons energy (roughly 2 km in diameter). On average, one of these collides with the Earth once or twice per million years, producing a global catastrophe that would kill a substantial (but unknown) fraction of the Earth’s human population. Reduced to personal terms, this means that you have about one chance in 20,000 of dying as a result of a collision. Such statistics are interesting, but they don’t tell you, of course, when the next catastrophic impact will take place—next year or a million years from now.
How much warning will we have?
With at least half of even the larger NEOs remaining undiscovered, the most likely warning today would be zero -- the first indication of a collision would be the flash of light and the shaking of the ground as it hit. In contrast, if the current surveys actually discover a NEO on a collision course, we would expect many decades of warning. Any NEO that is going to hit the Earth will swing near our planet many times before it hits, and it should be discovered by comprehensive sky searches. This is the purpose of the Spaceguard Survey. In almost all cases, we will either have a long lead time or none at all.
What is the government doing about it?
The US Congress has held hearings to study the impact hazard (in 1993 and 1998), and both NASA and the US Air Force are supporting surveys to discover NEOs. In 1998 NASA formally initiated the Spaceguard Survey by adopting the objective of finding 90% of the NEOs larger than 1 km diameter within the next decade (that is, before the end of 2008). In 1998 NASA also created a NEO Program Office, and it is expected that at least $3 million per year will be spent on NASA-supported NEO searches and orbit calculations. Other governments have expressed concern about the NEO hazard, but none has yet funded any extensive surveys or related defense research. A private Spaceguard Foundation based in Europe promotes NEO surveys internationally, and further interest on an international basis is provided by the International Astronomical Union and the United Nations.
What about smaller, more frequent impacts?
The Spaceguard Survey and most associated search and tracking programs are concentrating on Near Earth Asteroids larger than 1 km in diameter -- large enough to risk a global ecological catastrophe if one of them hit the Earth. But there are many more smaller undiscovered NEOs, and we are likely to be hit somewhere on Earth by one of these, with an energy equivalent to a large nuclear bomb, sometime in the next couple of centuries. The last such impact was in 1908 in Tunguska (Siberia) with an estimated energy of 15 megatons. Today it is beyond our technology to detect and defend against such small objects, but perhaps we will be able to do so in the future. In any case, the actual risk to each of us from Tunguska-like impacts is very small -- much less than the risk of larger impacts, and indeed much less than the risk from many common natural hazards, such as earthquakes and severe storms.
David Morrison, January 2002
Πρόσφατα δόθηκε στον κόσμο η είδηση για την ανακάληψη ενός αστεροειδούς ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά συγκουσης με την γή η οποία πρόκειται να συμβεί το 2014.
Τα ποσοστά που δίνουν αρκετοί επιστήμονες είναι χωρισμένα στα 3.
1ον:1 στα 909.000 πιθανότητες υπάρχει για μια τέτοια τραγωδία.
2ον:Οτι δεν πρόκειται να συμβεί γιατι θα αλλάξει πορεία.
3ον:Έδω βρίσκεται η κοινή γνώμη των περισσοτέρων.Γενική τους ομολογία ,θεωρουν απίθανο να αλλάξει πορεία μιας και η απόσταση είναι αρκετα κοντινή για να προλάβει να μας αποφύγει.
Εγινε έκληση προς τις μεγάλες δυνάμεις να συντομεύσουν τις ενέργειες τους για την δημιουργία αμυντικού συστήματος γιατί πλέον δεν είναι μια απειλή φάντασμα αλλά κάτι με ημερομηνία λήξεως.
Ο αστεροειδής έχει διάμετρο 1,5 χλμ και σε περίπτωση σύγκρουσης η δύναμη του θα είναι ιση με 20 ατομικές βόμβες.
Η γη δεν θα καταστραφεί ολοσχερος λένε μερικοι επιστήμονες αλλά σχεδον το 40%.
Ο αστεροειδής αυτός ειναι ορατος στον νυχτερινό ουρανό σαν αστερι.
Τα ποσοστά που δίνουν αρκετοί επιστήμονες είναι χωρισμένα στα 3.
1ον:1 στα 909.000 πιθανότητες υπάρχει για μια τέτοια τραγωδία.
2ον:Οτι δεν πρόκειται να συμβεί γιατι θα αλλάξει πορεία.
3ον:Έδω βρίσκεται η κοινή γνώμη των περισσοτέρων.Γενική τους ομολογία ,θεωρουν απίθανο να αλλάξει πορεία μιας και η απόσταση είναι αρκετα κοντινή για να προλάβει να μας αποφύγει.
Εγινε έκληση προς τις μεγάλες δυνάμεις να συντομεύσουν τις ενέργειες τους για την δημιουργία αμυντικού συστήματος γιατί πλέον δεν είναι μια απειλή φάντασμα αλλά κάτι με ημερομηνία λήξεως.
Ο αστεροειδής έχει διάμετρο 1,5 χλμ και σε περίπτωση σύγκρουσης η δύναμη του θα είναι ιση με 20 ατομικές βόμβες.
Η γη δεν θα καταστραφεί ολοσχερος λένε μερικοι επιστήμονες αλλά σχεδον το 40%.
Ο αστεροειδής αυτός ειναι ορατος στον νυχτερινό ουρανό σαν αστερι.
Όπως ανακοίνωσε το βρετανικό Κέντρο Πληροφοριών Παρακολούθησης Κοντινών στη Γη Αντικειμένων ένας αστεροειδής διαμέτρου 1,2 χιλιομέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο έχει μία πιθανότητα στις 909.000 να χτυπήσει τη Γη στις 21 Μαρτίου 2014.
Παρόλο που το μέγεθος του 2003 QQ47 είναι μόλις το ένα δέκατο του αστεροειδή που πιστεύεται ότι εξαφάνισε τους δεινόσαυρους πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, η πρόσκρουσή του στον πλανήτη θα απελευθέρωνε την ενέργεια 20 εκατομμυρίων ατομικών βομβών όπως της Χιροσίμα, που θα μπορούσε να καταστρέψει μια ολόκληρη ήπειρο.
Ο τεράστιος βράχος εντοπίστηκε στις 24 Αυγούστου από το Ερευνητικό Πρόγραμμα Lincoln για την παρακολούθηση κοντινών αστεροειδών στο Νέο Μεξικό, και για χρονικό διάστημα δύο μηνών θα παρακολουθείται, προκειμένου να υπολογιστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η τροχιά του.
Ο κίνδυνος πάντως φαίνεται να μειώνεται καθώς οι εκτιμήσεις γίνονται όλο και πιο ακριβείς. Ο αστεροειδής έχει βαθμολογηθεί με ένα στην κλίμακα του Τορίνο, η οποία χρησιμοποιείται για αντικείμενα που χρήζουν παρακολούθησης. Το μηδέν αντιστοιχεί σε αστεροειδείς που σχεδόν αποκλείεται να προσκρούσουν στη Γη, ενώ το δέκα σε αντικείμενα που σχεδόν σίγουρα θα προκαλέσουν καταστροφή σε πλανητική κλίμακα.
Σχετικά Links:
Κέντρο Πληροφοριών Παρακολούθησης Κοντινών στη Γη Αντικειμένων: (http://www.nearearthobjects.co.uk/)
Παρόλο που το μέγεθος του 2003 QQ47 είναι μόλις το ένα δέκατο του αστεροειδή που πιστεύεται ότι εξαφάνισε τους δεινόσαυρους πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, η πρόσκρουσή του στον πλανήτη θα απελευθέρωνε την ενέργεια 20 εκατομμυρίων ατομικών βομβών όπως της Χιροσίμα, που θα μπορούσε να καταστρέψει μια ολόκληρη ήπειρο.
Ο τεράστιος βράχος εντοπίστηκε στις 24 Αυγούστου από το Ερευνητικό Πρόγραμμα Lincoln για την παρακολούθηση κοντινών αστεροειδών στο Νέο Μεξικό, και για χρονικό διάστημα δύο μηνών θα παρακολουθείται, προκειμένου να υπολογιστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η τροχιά του.
Ο κίνδυνος πάντως φαίνεται να μειώνεται καθώς οι εκτιμήσεις γίνονται όλο και πιο ακριβείς. Ο αστεροειδής έχει βαθμολογηθεί με ένα στην κλίμακα του Τορίνο, η οποία χρησιμοποιείται για αντικείμενα που χρήζουν παρακολούθησης. Το μηδέν αντιστοιχεί σε αστεροειδείς που σχεδόν αποκλείεται να προσκρούσουν στη Γη, ενώ το δέκα σε αντικείμενα που σχεδόν σίγουρα θα προκαλέσουν καταστροφή σε πλανητική κλίμακα.
Σχετικά Links:
Κέντρο Πληροφοριών Παρακολούθησης Κοντινών στη Γη Αντικειμένων: (http://www.nearearthobjects.co.uk/)
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
Το σκάφος Deep Impact της NASA ξεκίνησε μια εξάμηνη αποστολή προς τον κομήτη Tempel 1, προκειμένου να ανατινάξει μια τρύπα στον πυρήνα του, αρκετά μεγάλη ώστε να καταπιεί το Κολοσσαίο της Ρώμης. Τα συντρίμμια θα δώσουν στοιχεία για πρώιμο Ηλιακό Σύστημα.
Υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα αλλαγής πορείας του από τα αέρια τα οποία θα διαφύγουν από την τρύπα που θα ανοιχτεί, με τον ίδιο τρόπο που αλλάζουν πορεία τα διαστημικά λεωφορεία όταν είναι σε τροχιά.
Υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα αλλαγής πορείας του από τα αέρια τα οποία θα διαφύγουν από την τρύπα που θα ανοιχτεί, με τον ίδιο τρόπο που αλλάζουν πορεία τα διαστημικά λεωφορεία όταν είναι σε τροχιά.
Και για να συμπληρώσω την δημοσίευσή σου, το μητρικό διαστημόπλοιο που αναχωρεί στις 12 Ιανουαρίου για το Διάστημα θα είναι σε θέση να «βομβαρδίσει» τον κομήτη Tempel 1 στις 4 Ιουλίου του 2005, εξαπολύοντας το βλήμα κατευθείαν στην τροχιά του κομήτη. Η στιγμή της πρόσκρουσης θα καταγραφεί από την κάμερα του μητρικού σκάφους και από επίγεια τηλεσκόπια. Οι επιστήμονες ευελπιστούν πως το βλήμα θα δημιουργήσει έναν κρατήρα στον Tempel 1, παρέχοντας τη δυνατότητα ανάλυσης της χημικής σύνθεσης και δομής του κομήτη.
Θα είναι η πρώτη από μία σειρά παρόμοιων αποστολών, που θυμίζει το σενάριο της ταινίας Armageddon.
Θα είναι η πρώτη από μία σειρά παρόμοιων αποστολών, που θυμίζει το σενάριο της ταινίας Armageddon.
Ανοίγοντας έναν βαθύ κρατήρα στον κομήτη 9/PTempel 1, οι επιστήμονες ευελπιστούν να απαντήσουν σε βασικά ερωτήματα σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος.
Οι βασικοί στόχοι της αποστολής Deep Impact είναι:
• Μελέτη για το πως σχηματίζονται οι κρατήρες
• Μέτρηση του βάθους και τη διάμετρο του κρατήρα
• Μέτρηση της χημικής σύνθεσης στο εσωτερικό του κρατήρα και τον εκτινασσόμενων υλικών του
• Μελέτη των φυσικών επιδράσεων κατά τη διάρκεια των σχηματιζόμενων μετά την πρόσκρουση υλικών και αερίων
Τι υπάρχει βαθιά μέσα στους κομήτες;
Οι κομήτες είναι χρονοκάψουλες που εμπεριέχουν τα μυστικά του σχηματισμού και της εξέλιξης του ηλιακού συστήματος. Αποτελούνται από πάγο, αέριο και σκόνη, δηλαδή αρχέγονα υλικά από την εποχή της γέννησης του ηλιακού συστήματος πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η αποστολή Deep Impact, του προγράμ-ματος Discovery της NASA, είναι η πρώτη που θα επιχειρήσει διάτρηση ενός κομήτη και την αποκάλυψη των εσωτερικών μυστικών του.
Στις 4 Ιουλίου 2005, η διαστημοσυσκευή Deep Impact θα φτάσει στον κομήτη Tempel 1, όπου θα απελευθερώσει μια βολίδα μάζας 370 κιλών. Κατά τη διάρκεια της πρόσκρουσης αναμένεται ο σχηματισμός ενός κρατήρα με μέγεθος ενός γηπέδου του ποδοσφαίρου, καθώς και βάθους ενός δεκαόροφου κτιρίου. Οι ποσότητες πάγου και σκόνης που θα εξοστρακιστούν από τον κρατήρα θα αποκαλύψουν "φρέσκα" υλικά, ενώ η λαμπρότητα του ανακλώμενου ηλιακού φωτός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά με την πάροδο του χρόνου. Τα θραύσματα είτε θα διασκορπιστούν στο Διάστημα είτε θα προσπέσουν και πάλι πάνω στην επιφάνεια του κομήτη.
Ψηφιακές φωτογραφίες από κάμερες και δεδομένα από φασματόμετρα στέλνονται συνεχώς πίσω στη Γη, καθώς όλα είναι έτοιμα για το γεγονός της πρόσκρουσης και τις επιπτώσεις από αυτή. Τα αποτελέσματα της σύγκρουσης με τον κομήτη θα είναι επίσης ορατά σε αρκετά τμήματα της υφηλίου ακόμα και με μικρά τηλεσκόπια. Τα δεδομένα από τα ερασιτεχνικά παρατηρητήρια θα αναλυθούν και θα συνδυαστούν με πληροφορίες άλλων αποστολών της NASA, τα οποία θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη γέννηση του ηλιακού συστήματος και τις επιπτώσεις των προσκρούσεων κομητικών σωμάτων πάνω στον πλανήτη μας.
Η Αποστολή
Η αποστολή Deep Impact θα διαρκέσει συνολικά έξι χρόνια. Η μελέτη και ο σχεδιασμός ξεκίνησαν τον Νοέμβριο 1999 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο 2001. Το δύσκολο έργο της συναρμολόγησης προέβλεπε τη κατασκευή, τη σύνδεση και τελική δοκιμή δύο διαστημικών οχημάτων. Το κύριο σκάφος μεταφέρει μαζί του ένα όχημα διάτρησης, ή καλύτερα "προσκρουστήρα", που πρόκειται να αποκοπεί λίγο μετά την άφιξη στον κομήτη Tempel 1, στέλνοντας το με δύναμη πάνω στο ουράνιο σώμα.
Τον Ιανουάριο 2005, ένας πυραυλοφορέας τύπου Delta 2 έστειλε το Deep Impact σε τροχιά συνάντησης με τον κομήτη, όπου έχει ως στόχο του τη συλλογή φωτογραφιών λίγο πριν και μετά το κοσμικό γεγονός. Στις αρχές Ιουλίου 2005, 24 ώρες πριν τη σύγκρουση, το μητρικό σκάφος θα στρέψει το όργανα στόχευσής του πάνω στον Tempel 1 και αμέσως μετά θα απελευθερώσει τη βολίδα στέλνοντάς την κατευθείαν στην φωτισμένη του πλευρά.
Η διαστημική βολίδα αποτελείται από ένα μικρό ανεξάρτητο διαστημόπλοιο τροφοδοτούμενο με μπαταρίες διάρκειας μιας ημέρας. Ονομάζεται "έξυπνο" όχημα, διότι μετά την αποκοπή του θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο ωσότου φτάσει στην επιφάνεια του στόχου. Ειδικά σχεδιασμένη κάμερα πρόκειται να μεταδώσει πολύ κοντινά πλάνα του κομητικού πυρήνα προς στο μητρικό σκάφος, όπου και θα αποθηκευθούν. Η NASA ανακοίνωσε ότι η αναμενόμενη πρόσκρουση δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε να επηρεάσει την τροχιά του κομήτη γύρω από τον Ήλιο.
Μετά την απελευθέρωση του προσκρουστήρα, το μητρικό σκάφος θα ακολουθήσει νέα τροχιά με κοντινότερη απόσταση τα 500 χιλιόμετρα από τον κομήτη. Το σκάφος θα παρατηρεί και θα καταγράφει στιγμή προς στιγμή το γεγονός της πρόσκρουσης, τα εκτοξευμένα υλικά και τη χημική σύνθεση και δομή του κομητικού πυρήνα. Η ειδικά σχεδιασμένη προστατευτική ασπίδα του μητρικού οχήματος θα εμποδίσει τα επικίνδυνα θραύσματα και την ουρά του κομήτη να επηρεάσουν τα ευαίσθητα ηλεκτρονικά κυκλώματα. Καθώς η αποστολή θα βρίσκεται σε εξέλιξη, οι επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμοι με τα τηλεσκόπιά τους στραμμένα προς τον κομήτη, θα μπορέσουν να καταγράψουν το γεγονός της πρόσκρουσης (δυστυχώς όχι από την Ελλάδα διότι θα λάβει χώρα γύρω στις 9 το πρωί) και να το μεταδώσουν μέσω Internet.
Κομήτης Tempel 1
Ο κομήτης Tempel 1 ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Ernst Tempel. Έχει πραγματοποιήσει πολλαπλά περάσματα από το εσωτερικό τμήμα του ηλιακού μας συστήματος με περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο σε 5,5 χρόνια. Πρόκειται για έναν καλό στόχο όπου μπορεί να μελετηθεί η εξελικτική πορεία της εξωτερικής κρούστας. Οι κομήτες είναι ορατοί για δύο λόγους. Πρώτον, η σκόνη προερχόμενη από τον κομητικό πυρήνα αντανακλά τις ακτίνες του Ήλιου καθώς ταξιδεύουν στο Διάστημα. Δεύτερον, συγκεκριμένα αέρια της κόμης, επηρεασμένα από την θερμότητα του Ήλιου, φωσφορίζουν έντονα. Στη διάρκεια του χρόνου, ένας κομήτης γίνεται λιγότερο ενεργός, ενώ οι επιστήμονες προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να μάθουν εάν τα ουράνια αυτά σώματα μπορούν να εξαντλήσουν όλα τα αποθέματα αερίων και σκόνης που έχουν ή να τα εσωκλείσουν στο εσωτερικό τους. Επίσης θα αποκαλυφθεί η διαφορά δομής και χημικής υπόστασης μεταξύ του εσωτερικού και της επιφάνειας. Το ελεγχόμενο αυτό διαστημικό πείραμα δημιουργίας κρατήρα αναμένεται να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα και να εντυπωσιάσει με την πολυπλοκότητα και την δημιουργικότητα του.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Το μητρικό σκάφος εκτός από τον προσκρουστήρα μεταφέρει σειρά από επιστημονικά όργανα. Δύο κάμερες του σκάφους θα παρακολουθούν την πρόσκρουση, τον κρατήρα και τα θραύσματα στο οπτικό και υπέρυθρο μήκος κύματος. Η επικοινωνία με τη Γη και το όχημα πρόσκρουσης θα διεξαχθεί μέσω ειδικής ραδιοκεραίας ζώνης Χ (συχνότητας 8 Ghz). Από την άλλη πλευρά, εδώ στη Γη, όλες οι πληροφορίες θα συλλέγονται με την γιγάντια κεραία των 34 μέτρων της NASA του συστήματος Deep Space Network. Μάλιστα, τη στιγμή της πρόσκρουσης αναμένεται αύξηση της μετάδοσης των δεδομένων και ενεργοποίησης ενός συστήματος ασφαλείας και αποθήκευσης δεδομένων.
National Aeronautics and Space Administration
Jet Propulsion Laboratory
California Institute of Technology
Pasadena, California
Οι βασικοί στόχοι της αποστολής Deep Impact είναι:
• Μελέτη για το πως σχηματίζονται οι κρατήρες
• Μέτρηση του βάθους και τη διάμετρο του κρατήρα
• Μέτρηση της χημικής σύνθεσης στο εσωτερικό του κρατήρα και τον εκτινασσόμενων υλικών του
• Μελέτη των φυσικών επιδράσεων κατά τη διάρκεια των σχηματιζόμενων μετά την πρόσκρουση υλικών και αερίων
Τι υπάρχει βαθιά μέσα στους κομήτες;
Οι κομήτες είναι χρονοκάψουλες που εμπεριέχουν τα μυστικά του σχηματισμού και της εξέλιξης του ηλιακού συστήματος. Αποτελούνται από πάγο, αέριο και σκόνη, δηλαδή αρχέγονα υλικά από την εποχή της γέννησης του ηλιακού συστήματος πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η αποστολή Deep Impact, του προγράμ-ματος Discovery της NASA, είναι η πρώτη που θα επιχειρήσει διάτρηση ενός κομήτη και την αποκάλυψη των εσωτερικών μυστικών του.
Στις 4 Ιουλίου 2005, η διαστημοσυσκευή Deep Impact θα φτάσει στον κομήτη Tempel 1, όπου θα απελευθερώσει μια βολίδα μάζας 370 κιλών. Κατά τη διάρκεια της πρόσκρουσης αναμένεται ο σχηματισμός ενός κρατήρα με μέγεθος ενός γηπέδου του ποδοσφαίρου, καθώς και βάθους ενός δεκαόροφου κτιρίου. Οι ποσότητες πάγου και σκόνης που θα εξοστρακιστούν από τον κρατήρα θα αποκαλύψουν "φρέσκα" υλικά, ενώ η λαμπρότητα του ανακλώμενου ηλιακού φωτός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά με την πάροδο του χρόνου. Τα θραύσματα είτε θα διασκορπιστούν στο Διάστημα είτε θα προσπέσουν και πάλι πάνω στην επιφάνεια του κομήτη.
Ψηφιακές φωτογραφίες από κάμερες και δεδομένα από φασματόμετρα στέλνονται συνεχώς πίσω στη Γη, καθώς όλα είναι έτοιμα για το γεγονός της πρόσκρουσης και τις επιπτώσεις από αυτή. Τα αποτελέσματα της σύγκρουσης με τον κομήτη θα είναι επίσης ορατά σε αρκετά τμήματα της υφηλίου ακόμα και με μικρά τηλεσκόπια. Τα δεδομένα από τα ερασιτεχνικά παρατηρητήρια θα αναλυθούν και θα συνδυαστούν με πληροφορίες άλλων αποστολών της NASA, τα οποία θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη γέννηση του ηλιακού συστήματος και τις επιπτώσεις των προσκρούσεων κομητικών σωμάτων πάνω στον πλανήτη μας.
Η Αποστολή
Η αποστολή Deep Impact θα διαρκέσει συνολικά έξι χρόνια. Η μελέτη και ο σχεδιασμός ξεκίνησαν τον Νοέμβριο 1999 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο 2001. Το δύσκολο έργο της συναρμολόγησης προέβλεπε τη κατασκευή, τη σύνδεση και τελική δοκιμή δύο διαστημικών οχημάτων. Το κύριο σκάφος μεταφέρει μαζί του ένα όχημα διάτρησης, ή καλύτερα "προσκρουστήρα", που πρόκειται να αποκοπεί λίγο μετά την άφιξη στον κομήτη Tempel 1, στέλνοντας το με δύναμη πάνω στο ουράνιο σώμα.
Τον Ιανουάριο 2005, ένας πυραυλοφορέας τύπου Delta 2 έστειλε το Deep Impact σε τροχιά συνάντησης με τον κομήτη, όπου έχει ως στόχο του τη συλλογή φωτογραφιών λίγο πριν και μετά το κοσμικό γεγονός. Στις αρχές Ιουλίου 2005, 24 ώρες πριν τη σύγκρουση, το μητρικό σκάφος θα στρέψει το όργανα στόχευσής του πάνω στον Tempel 1 και αμέσως μετά θα απελευθερώσει τη βολίδα στέλνοντάς την κατευθείαν στην φωτισμένη του πλευρά.
Η διαστημική βολίδα αποτελείται από ένα μικρό ανεξάρτητο διαστημόπλοιο τροφοδοτούμενο με μπαταρίες διάρκειας μιας ημέρας. Ονομάζεται "έξυπνο" όχημα, διότι μετά την αποκοπή του θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο ωσότου φτάσει στην επιφάνεια του στόχου. Ειδικά σχεδιασμένη κάμερα πρόκειται να μεταδώσει πολύ κοντινά πλάνα του κομητικού πυρήνα προς στο μητρικό σκάφος, όπου και θα αποθηκευθούν. Η NASA ανακοίνωσε ότι η αναμενόμενη πρόσκρουση δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε να επηρεάσει την τροχιά του κομήτη γύρω από τον Ήλιο.
Μετά την απελευθέρωση του προσκρουστήρα, το μητρικό σκάφος θα ακολουθήσει νέα τροχιά με κοντινότερη απόσταση τα 500 χιλιόμετρα από τον κομήτη. Το σκάφος θα παρατηρεί και θα καταγράφει στιγμή προς στιγμή το γεγονός της πρόσκρουσης, τα εκτοξευμένα υλικά και τη χημική σύνθεση και δομή του κομητικού πυρήνα. Η ειδικά σχεδιασμένη προστατευτική ασπίδα του μητρικού οχήματος θα εμποδίσει τα επικίνδυνα θραύσματα και την ουρά του κομήτη να επηρεάσουν τα ευαίσθητα ηλεκτρονικά κυκλώματα. Καθώς η αποστολή θα βρίσκεται σε εξέλιξη, οι επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμοι με τα τηλεσκόπιά τους στραμμένα προς τον κομήτη, θα μπορέσουν να καταγράψουν το γεγονός της πρόσκρουσης (δυστυχώς όχι από την Ελλάδα διότι θα λάβει χώρα γύρω στις 9 το πρωί) και να το μεταδώσουν μέσω Internet.
Κομήτης Tempel 1
Ο κομήτης Tempel 1 ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Ernst Tempel. Έχει πραγματοποιήσει πολλαπλά περάσματα από το εσωτερικό τμήμα του ηλιακού μας συστήματος με περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο σε 5,5 χρόνια. Πρόκειται για έναν καλό στόχο όπου μπορεί να μελετηθεί η εξελικτική πορεία της εξωτερικής κρούστας. Οι κομήτες είναι ορατοί για δύο λόγους. Πρώτον, η σκόνη προερχόμενη από τον κομητικό πυρήνα αντανακλά τις ακτίνες του Ήλιου καθώς ταξιδεύουν στο Διάστημα. Δεύτερον, συγκεκριμένα αέρια της κόμης, επηρεασμένα από την θερμότητα του Ήλιου, φωσφορίζουν έντονα. Στη διάρκεια του χρόνου, ένας κομήτης γίνεται λιγότερο ενεργός, ενώ οι επιστήμονες προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να μάθουν εάν τα ουράνια αυτά σώματα μπορούν να εξαντλήσουν όλα τα αποθέματα αερίων και σκόνης που έχουν ή να τα εσωκλείσουν στο εσωτερικό τους. Επίσης θα αποκαλυφθεί η διαφορά δομής και χημικής υπόστασης μεταξύ του εσωτερικού και της επιφάνειας. Το ελεγχόμενο αυτό διαστημικό πείραμα δημιουργίας κρατήρα αναμένεται να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα και να εντυπωσιάσει με την πολυπλοκότητα και την δημιουργικότητα του.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Το μητρικό σκάφος εκτός από τον προσκρουστήρα μεταφέρει σειρά από επιστημονικά όργανα. Δύο κάμερες του σκάφους θα παρακολουθούν την πρόσκρουση, τον κρατήρα και τα θραύσματα στο οπτικό και υπέρυθρο μήκος κύματος. Η επικοινωνία με τη Γη και το όχημα πρόσκρουσης θα διεξαχθεί μέσω ειδικής ραδιοκεραίας ζώνης Χ (συχνότητας 8 Ghz). Από την άλλη πλευρά, εδώ στη Γη, όλες οι πληροφορίες θα συλλέγονται με την γιγάντια κεραία των 34 μέτρων της NASA του συστήματος Deep Space Network. Μάλιστα, τη στιγμή της πρόσκρουσης αναμένεται αύξηση της μετάδοσης των δεδομένων και ενεργοποίησης ενός συστήματος ασφαλείας και αποθήκευσης δεδομένων.
National Aeronautics and Space Administration
Jet Propulsion Laboratory
California Institute of Technology
Pasadena, California
Η ζωή στη Γη ξεκίνησε από τους κομήτες;
Από σελίδα του Πανεπιστημίου της Liege
Εδώ και 60 χρόνια, το Ινστιτούτο αστροφυσικής και γεωφυσικής του πανεπιστημίου της Liege (IAGL), ασχολείται με τη μελέτη των κομητών. Ξανά σήμερα 4 ερευνητές του Ινστιτούτου, έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη για την κατανόηση αυτών των ουράνιων αντικειμένων.
Σε δύο κομήτες ανιχνεύτηκαν μεγάλες ποσότητες βαρύ υδρογόνου, οι οποίες δηλώνουν την παρουσία μεγάλων ποσοτήτων πολύπλοκων οργανικών ενώσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης τους εμφανίζονται στο τεύχος της 12ης Σεπτεμβρίου του περιοδικού Science. Τα αποτελέσματα αυτά θα βοηθήσουν να ξεκαθαριστεί η διαφωνία αν οι κομήτες αποτελούν ένα συνδετικό κρίκο για την εμφάνιση της ζωής στη Γη.
Ένας κομήτης αποτελείται από ένα πυρήνα από πάγο και σκόνη, ο οποίος έχει διάμετρο μερικών χιλιομέτρων. Το περισσότερο χρόνο του βρίσκεται στις εξωτερικές περιοχές του ηλιακού συστήματος, αλλά όταν περάσει κοντά από τον ήλιο, θερμαίνεται και δημιουργείται μια ουρά από αέρια και σκόνη, η οποία εκτείνεται σε μήκος εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Κατά τα πρώτα στάδια της ζωής τους οι πλανήτες βομβαρδίζονταν από κομήτες. Όπως έχει προταθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, η πρόσπτωση των κομητών επί της γης μπορεί να έχει συνεισφέρει μεγάλο μέρος νερού και οργανικών μορίων, που είναι απαραίτητα για την εμφάνιση της ζωής επί της Γης.
Οι κομήτες που διέφυγαν από μια τέτοια σύγκρουση, διατηρούν στον πάγο τους τα αποτυπώματα των φυσικοχημικών συνθηκών που επικρατούσαν στο ηλιακό σύστημα κατά την εποχή του σχηματισμού τους, 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Έτσι λοιπόν η μελέτη αυτών των ουράνιων αντικειμένων είναι πολύτιμη για την κατανόηση της ιστορίας του ηλιακού συστήματος και ιδιαίτερα του πλανήτη μας.
Κατά το πέρασμά του το 1997, ο κομήτης Hale-Bopp ήταν ιδιαίτερα λαμπρός. Την ευκαιρία αυτή εκμεταλλεύτηκε ο καθηγητής Claude Arpigny και η ομάδα του, για να στρέψουν προς αυτόν το Βόρειο Οπτικό Τηλεσκόπιο (NOT), στα Κανάρια νησιά, και να μελετήσει τη χημική του σύνθεση.
Οι παρατηρήσεις αυτές μας έδωσαν την πρώτη ανίχνευση του ισοτόπου του βαρύ αζώτου, πάνω στον κομήτη. Η ανάλυσή τους έδειξε ότι ο κομήτης περιείχε πολύ μεγάλη ποσότητα, η οποία δεν θα μπορούσε να ανήκει μόνο σε απλά μόρια, των οποίων η αφθονία είναι γνωστή. Ως εκ τούτου υποδηλώνεται έμμεσα η ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων σύνθετων οργανικών μορίων σ' αυτούς τους κομήτες.
Πριν ανακοινώσουν τα αποτελέσματά τους οι αστρονόμοι της Liege, περίμεναν ώστε να σιγουρευτούν με περισσότερο ακριβείς μετρήσεις. Αλλά το βαρύ άζωτο είναι δύσκολο να ανιχνευτεί σε λιγότερο λαμπρούς κομήτες από τον Hale-Bopp. Για να ξεπεράσει αυτή τη δυσκολία η ομάδα της Liege έπρεπε να περιμένει να εγκατασταθεί ο φασματογράφος υψηλής ανάλυσης UVES, στα 4 γιγαντιαία τηλεσκόπια VLT της Χιλής.
Η πρώτη ευκαιρία τους δόθηκε με τον κομήτη C/2000 WM1, ορατό στο νότιο ημισφαίριο, το φθινόπωρο του 2002. Οι παρατηρήσεις υψηλής ποιότητας που έγιναν με το τηλεσκόπιο VLT, επιβεβαίωσαν το συμπέρασμα των αστρονόμων: Οι κομήτες αποδεικνύονται μεγάλες αποθήκες σύνθετων οργανικών μορίων.
Τα αποτελέσματα της ομάδας της Liege, ανοίγουν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση των κομητών και συγχρόνως εξασφαλίζουν πολύτιμα συμπεράσματα για την πρώιμη ύπαρξη του ηλιακού συστήματος.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι κομήτες περιέχουν ζωντανούς οργανισμούς. Οι φυσικοχημικές συνθήκες κάτω από τις οποίες τα οργανικά μόρια μπορούν να εξελιχθούν σε ζωντανούς οργανισμούς, πιθανόν δεν υπάρχουν στους κομήτες.
Από την άλλη πλευρά τα νέα αυτά αποτελέσματα είναι συνεπή με την υπόθεση ότι τα σύνθετα οργανικά μόρια που είναι αναγκαία για την εμφάνιση της ζωής, μπορεί να έχουν αποτεθεί στη Γη από τους κομήτες, κάπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι αν και η εμφάνιση των κομητών στον ουρανό θεωρήθηκε παραδοσιακά ως αιτία πανικού στους ανθρώπους, οι κομήτες μπορεί σε τελευταία ανάλυση να είναι οι αγγελιαφόροι της ζωής.
Η μελέτη των κομητών στο IAGL άρχισε το 1940 όταν ο καθηγητής Pol Swings, ειδικός στη μοριακή φασματοσκοπία, πρότεινε την πρώτη θεωρία που εξηγούσε λεπτομερώς την εκπομπή φωτός από την ουρά των κομητών. Οι μελέτες του πάνω στη χημική σύσταση των κομητών και του διαστρικού διαστήματος αργότερα, τον έκαναν γνωστό διεθνώς.
Το 1956 μαζί με τον Léo Haser, δημοσίευσαν μια μελέτη που έγινε η "βίβλος" των φυσικών που ασχολούνταν με τους κομήτες. Επρόκειτο για έναν άτλαντα που περιείχε 350 φάσματα κομητών!
Κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, το ινστιτούτο IAGL ξεκίνησε ένα τεράστιο πρόγραμμα παρατήρησης κομητών, για τις ανάγκες του οποίου το πανεπιστήμιο της Liege χρηματοδότησε ένα νέο τηλεσκόπιο Schmidt, που εγκαταστάθηκε στο παρατηρητήριο της Haute Provence. Το πρόγραμμα αυτό κατέστησε δυνατή την μελέτη της αλληλεπίδρασης ηλίου και κομητών, μέσω φωτογραφικής καταγραφής των ουρών των κομητών σε κίνηση.
Από σελίδα του Πανεπιστημίου της Liege
Εδώ και 60 χρόνια, το Ινστιτούτο αστροφυσικής και γεωφυσικής του πανεπιστημίου της Liege (IAGL), ασχολείται με τη μελέτη των κομητών. Ξανά σήμερα 4 ερευνητές του Ινστιτούτου, έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη για την κατανόηση αυτών των ουράνιων αντικειμένων.
Σε δύο κομήτες ανιχνεύτηκαν μεγάλες ποσότητες βαρύ υδρογόνου, οι οποίες δηλώνουν την παρουσία μεγάλων ποσοτήτων πολύπλοκων οργανικών ενώσεων. Τα αποτελέσματα της μελέτης τους εμφανίζονται στο τεύχος της 12ης Σεπτεμβρίου του περιοδικού Science. Τα αποτελέσματα αυτά θα βοηθήσουν να ξεκαθαριστεί η διαφωνία αν οι κομήτες αποτελούν ένα συνδετικό κρίκο για την εμφάνιση της ζωής στη Γη.
Ένας κομήτης αποτελείται από ένα πυρήνα από πάγο και σκόνη, ο οποίος έχει διάμετρο μερικών χιλιομέτρων. Το περισσότερο χρόνο του βρίσκεται στις εξωτερικές περιοχές του ηλιακού συστήματος, αλλά όταν περάσει κοντά από τον ήλιο, θερμαίνεται και δημιουργείται μια ουρά από αέρια και σκόνη, η οποία εκτείνεται σε μήκος εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Κατά τα πρώτα στάδια της ζωής τους οι πλανήτες βομβαρδίζονταν από κομήτες. Όπως έχει προταθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, η πρόσπτωση των κομητών επί της γης μπορεί να έχει συνεισφέρει μεγάλο μέρος νερού και οργανικών μορίων, που είναι απαραίτητα για την εμφάνιση της ζωής επί της Γης.
Οι κομήτες που διέφυγαν από μια τέτοια σύγκρουση, διατηρούν στον πάγο τους τα αποτυπώματα των φυσικοχημικών συνθηκών που επικρατούσαν στο ηλιακό σύστημα κατά την εποχή του σχηματισμού τους, 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Έτσι λοιπόν η μελέτη αυτών των ουράνιων αντικειμένων είναι πολύτιμη για την κατανόηση της ιστορίας του ηλιακού συστήματος και ιδιαίτερα του πλανήτη μας.
Κατά το πέρασμά του το 1997, ο κομήτης Hale-Bopp ήταν ιδιαίτερα λαμπρός. Την ευκαιρία αυτή εκμεταλλεύτηκε ο καθηγητής Claude Arpigny και η ομάδα του, για να στρέψουν προς αυτόν το Βόρειο Οπτικό Τηλεσκόπιο (NOT), στα Κανάρια νησιά, και να μελετήσει τη χημική του σύνθεση.
Οι παρατηρήσεις αυτές μας έδωσαν την πρώτη ανίχνευση του ισοτόπου του βαρύ αζώτου, πάνω στον κομήτη. Η ανάλυσή τους έδειξε ότι ο κομήτης περιείχε πολύ μεγάλη ποσότητα, η οποία δεν θα μπορούσε να ανήκει μόνο σε απλά μόρια, των οποίων η αφθονία είναι γνωστή. Ως εκ τούτου υποδηλώνεται έμμεσα η ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων σύνθετων οργανικών μορίων σ' αυτούς τους κομήτες.
Πριν ανακοινώσουν τα αποτελέσματά τους οι αστρονόμοι της Liege, περίμεναν ώστε να σιγουρευτούν με περισσότερο ακριβείς μετρήσεις. Αλλά το βαρύ άζωτο είναι δύσκολο να ανιχνευτεί σε λιγότερο λαμπρούς κομήτες από τον Hale-Bopp. Για να ξεπεράσει αυτή τη δυσκολία η ομάδα της Liege έπρεπε να περιμένει να εγκατασταθεί ο φασματογράφος υψηλής ανάλυσης UVES, στα 4 γιγαντιαία τηλεσκόπια VLT της Χιλής.
Η πρώτη ευκαιρία τους δόθηκε με τον κομήτη C/2000 WM1, ορατό στο νότιο ημισφαίριο, το φθινόπωρο του 2002. Οι παρατηρήσεις υψηλής ποιότητας που έγιναν με το τηλεσκόπιο VLT, επιβεβαίωσαν το συμπέρασμα των αστρονόμων: Οι κομήτες αποδεικνύονται μεγάλες αποθήκες σύνθετων οργανικών μορίων.
Τα αποτελέσματα της ομάδας της Liege, ανοίγουν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση των κομητών και συγχρόνως εξασφαλίζουν πολύτιμα συμπεράσματα για την πρώιμη ύπαρξη του ηλιακού συστήματος.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι κομήτες περιέχουν ζωντανούς οργανισμούς. Οι φυσικοχημικές συνθήκες κάτω από τις οποίες τα οργανικά μόρια μπορούν να εξελιχθούν σε ζωντανούς οργανισμούς, πιθανόν δεν υπάρχουν στους κομήτες.
Από την άλλη πλευρά τα νέα αυτά αποτελέσματα είναι συνεπή με την υπόθεση ότι τα σύνθετα οργανικά μόρια που είναι αναγκαία για την εμφάνιση της ζωής, μπορεί να έχουν αποτεθεί στη Γη από τους κομήτες, κάπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι αν και η εμφάνιση των κομητών στον ουρανό θεωρήθηκε παραδοσιακά ως αιτία πανικού στους ανθρώπους, οι κομήτες μπορεί σε τελευταία ανάλυση να είναι οι αγγελιαφόροι της ζωής.
Η μελέτη των κομητών στο IAGL άρχισε το 1940 όταν ο καθηγητής Pol Swings, ειδικός στη μοριακή φασματοσκοπία, πρότεινε την πρώτη θεωρία που εξηγούσε λεπτομερώς την εκπομπή φωτός από την ουρά των κομητών. Οι μελέτες του πάνω στη χημική σύσταση των κομητών και του διαστρικού διαστήματος αργότερα, τον έκαναν γνωστό διεθνώς.
Το 1956 μαζί με τον Léo Haser, δημοσίευσαν μια μελέτη που έγινε η "βίβλος" των φυσικών που ασχολούνταν με τους κομήτες. Επρόκειτο για έναν άτλαντα που περιείχε 350 φάσματα κομητών!
Κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, το ινστιτούτο IAGL ξεκίνησε ένα τεράστιο πρόγραμμα παρατήρησης κομητών, για τις ανάγκες του οποίου το πανεπιστήμιο της Liege χρηματοδότησε ένα νέο τηλεσκόπιο Schmidt, που εγκαταστάθηκε στο παρατηρητήριο της Haute Provence. Το πρόγραμμα αυτό κατέστησε δυνατή την μελέτη της αλληλεπίδρασης ηλίου και κομητών, μέσω φωτογραφικής καταγραφής των ουρών των κομητών σε κίνηση.
Η ανακάλυψη νέου υλικού στους μετεωρίτες αλλάζει τη γραμμική θεωρία προέλευσης του ηλιακού συστήματος
Πηγή: SpaceDaily.com
Επιστήμονες έχουν βρει απροσδόκητα 'νέο' υλικό στους μετεωρίτες - μια ανακάλυψη που μεταβάλει την τρέχουσα θεωρία για τις πρώτες στιγμές του ηλιακού συστήματος.
Μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο Nature αναφέρει ότι τα νεώτερα γνωστά chondrules - οι μικροί κόκκοι του μεταλλεύματος που αποτελούν ορισμένους μετεωρίτες - έχουν προσδιοριστεί στους μετεωρίτες γνωστούς ως Gujba και Hammadah Al Hamra.
Οι ερευνητές που έχουν μελετήσει τα chondrules γενικά συμφωνούν ότι τα περισσότερα από αυτά διαμορφώθηκαν όταν μια ξαφνική, επαναλαμβανόμενη θερμότητα, πιθανώς από ένα κύμα κλονισμού, συμπύκνωσε το νεφέλωμα της σκόνης που περιφερόταν γύρω από το νεαρό Ήλιο.
Νομίζοντας ότι μια ανάλυση των κόκκων αυτών - chondrules - στους μετεωρίτες Gujba και Hammadah Al Hamra θα ήταν κατάλληλη για να χρονολογήσουν ακριβώς αυτήν την διαδικασία, ο καναδός γεωλόγος του πανεπιστημίου του Τορόντο Yuri Amelin μαζί με τον Alexander Krot του πανεπιστημίου της Χαβάης, μελέτησαν την ορυκτολογική δομή αυτών των chondrules και καθόρισαν την ισοτοπική ηλικία τους.
"Έγινε σύντομα σαφές ότι αυτά τα ξεχωριστά chondrules δεν ήταν νεφελοειδούς προέλευσης", λέει ο Amelin. "Και οι ηλικίες ήταν αρκετά διαφορετικές από αυτό που αναμενόταν. Ήταν κάτι το συναρπαστικό."
Και ο Amelin εξηγεί ότι όχι μόνο αυτά τα chondrules δεν διαμορφώθηκαν από ένα κύμα κλονισμού, αλλά μάλλον προέκυψαν πολύ αργότερα από άλλα chondrules. "Μεταχρονολογούν στην πράξη τους παλαιότερους αστεροειδείς", λέει.
"Νομίζουμε ότι αυτά τα chondrules διαμορφώθηκαν σε μια γιγαντιαία τούφα ατμού παραχθείσα όταν συγκρούστηκαν δύο πλανητικά έμβρυα, σε μέγεθος κάπου μεταξύ του φεγγαριού και του Άρη".
Και τι σημαίνει αυτό για την ιστορία του ηλιακού συστήματος;
Η εξέλιξη του ηλιακού συστήματος θεωρείται παραδοσιακά ως γραμμική διαδικασία, μέσω της οποίας τα αέρια γύρω από τον αρχικό ήλιο βαθμιαία ψύχθηκαν για να διαμορφώσουν τα μικρά σωματίδια που τελικά συσσωρεύτηκαν στους αστεροειδείς και τους πλανήτες.
Τώρα υπάρχουν στοιχεία για τον σχηματισμό αυτών των chondrules σε δύο πολύ ευδιάκριτες φάσεις, και στοιχεία ότι οι πλανήτες έμβρυα υπήρξαν ήδη όταν σχηματίζονταν ακόμα οι chondrules.
"Είμαι βέβαιος ότι καθώς θα συλλεχτούν νέα στοιχεία, μια νέα σειρά των πραγμάτων θα προκύψει", λέει ο Amelin.
Η οικονομική ενίσχυση για αυτό το πρόγραμμα δόθηκε από τη NASA και την Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος.
Πηγή: SpaceDaily.com
Επιστήμονες έχουν βρει απροσδόκητα 'νέο' υλικό στους μετεωρίτες - μια ανακάλυψη που μεταβάλει την τρέχουσα θεωρία για τις πρώτες στιγμές του ηλιακού συστήματος.
Μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο Nature αναφέρει ότι τα νεώτερα γνωστά chondrules - οι μικροί κόκκοι του μεταλλεύματος που αποτελούν ορισμένους μετεωρίτες - έχουν προσδιοριστεί στους μετεωρίτες γνωστούς ως Gujba και Hammadah Al Hamra.
Οι ερευνητές που έχουν μελετήσει τα chondrules γενικά συμφωνούν ότι τα περισσότερα από αυτά διαμορφώθηκαν όταν μια ξαφνική, επαναλαμβανόμενη θερμότητα, πιθανώς από ένα κύμα κλονισμού, συμπύκνωσε το νεφέλωμα της σκόνης που περιφερόταν γύρω από το νεαρό Ήλιο.
Νομίζοντας ότι μια ανάλυση των κόκκων αυτών - chondrules - στους μετεωρίτες Gujba και Hammadah Al Hamra θα ήταν κατάλληλη για να χρονολογήσουν ακριβώς αυτήν την διαδικασία, ο καναδός γεωλόγος του πανεπιστημίου του Τορόντο Yuri Amelin μαζί με τον Alexander Krot του πανεπιστημίου της Χαβάης, μελέτησαν την ορυκτολογική δομή αυτών των chondrules και καθόρισαν την ισοτοπική ηλικία τους.
"Έγινε σύντομα σαφές ότι αυτά τα ξεχωριστά chondrules δεν ήταν νεφελοειδούς προέλευσης", λέει ο Amelin. "Και οι ηλικίες ήταν αρκετά διαφορετικές από αυτό που αναμενόταν. Ήταν κάτι το συναρπαστικό."
Και ο Amelin εξηγεί ότι όχι μόνο αυτά τα chondrules δεν διαμορφώθηκαν από ένα κύμα κλονισμού, αλλά μάλλον προέκυψαν πολύ αργότερα από άλλα chondrules. "Μεταχρονολογούν στην πράξη τους παλαιότερους αστεροειδείς", λέει.
"Νομίζουμε ότι αυτά τα chondrules διαμορφώθηκαν σε μια γιγαντιαία τούφα ατμού παραχθείσα όταν συγκρούστηκαν δύο πλανητικά έμβρυα, σε μέγεθος κάπου μεταξύ του φεγγαριού και του Άρη".
Και τι σημαίνει αυτό για την ιστορία του ηλιακού συστήματος;
Η εξέλιξη του ηλιακού συστήματος θεωρείται παραδοσιακά ως γραμμική διαδικασία, μέσω της οποίας τα αέρια γύρω από τον αρχικό ήλιο βαθμιαία ψύχθηκαν για να διαμορφώσουν τα μικρά σωματίδια που τελικά συσσωρεύτηκαν στους αστεροειδείς και τους πλανήτες.
Τώρα υπάρχουν στοιχεία για τον σχηματισμό αυτών των chondrules σε δύο πολύ ευδιάκριτες φάσεις, και στοιχεία ότι οι πλανήτες έμβρυα υπήρξαν ήδη όταν σχηματίζονταν ακόμα οι chondrules.
"Είμαι βέβαιος ότι καθώς θα συλλεχτούν νέα στοιχεία, μια νέα σειρά των πραγμάτων θα προκύψει", λέει ο Amelin.
Η οικονομική ενίσχυση για αυτό το πρόγραμμα δόθηκε από τη NASA και την Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος.
Τα συντρίμμια αποκαλύπτουν
Μη αναμενόμενα τα αποτελέσματα από τον βομβαρδισμό του κομήτη Τέμπελ 1
Associated Press
Κέμπριτζ, Βρετανία
Δύο μήνες μετά τον βομβαρδισμό του κομήτη Τεμπελ 1 με βλήμα της NASA, οι επιστήμονες δηλώνουν προβληματισμένοι με τα αποτελέσματα της ανάλυσης των κοσμικών συντριμμιών.
Ο κρατήρας που δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση παραμένει κρυμμένος από το σύννεφο σκόνης και αερίων που εκτοξεύτηκαν και ο πυρήνας του κομήτη πιθανότατα ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί. Διαπιστώθηκε επίσης ότι ο κομήτης δεν είναι συμπαγής, αλλά ένα χαλαρό σύμφρυρμα μικροσκοπικών κόκκων σκόνης και παγοκρυστάλλων.
Επιπλέον, εκτός από τα υλικά που ήταν αναμενόμενο να βρεθούν στον κομήτη, οι παρατηρήσεις του υπέρυθρου διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer υποδεικνύουν την ύπαρξη και άλλων συστατικών, τα οποία φαίνεται ότι δημιουργήθηκαν παρουσία νερού.
Οι κομήτες συναρπάζουν τους επιστήμονες καθώς θεωρούνται ένα είδος χρονοκάψουλας: Έχουν παραμείνει αναλλοίωτοι από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος και αποτελούνται από τα αρχέγονα συστατικά που σχημάτισαν τους πλανήτες. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τους κομήτες, τόσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ιστορία της Γης.
Ο κομήτης επλήγη στις 4 Ιουλίου (την Ημέρα της Ανεξαρτησία των ΗΠΑ) από ένα χάλκινο βλήμα 372 κιλών το οποίο είχε εκτοξευτεί νωρίτερα από το διαστημικό σκάφος Deep Impact. Χιλιάδες επαγγελματίες και ερασιτέχνες από όλο τον κόσμο είδαν με επίγεια τηλεσκόπια τα «πυροτεχνήματα» που ακολούθησαν.
Τα αποτελέσματα των αναλύσεων παρουσιάζονται την Πέμπτη σε τρεις δημοσιεύσεις στο περιοδικό Science. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές περιγράφουν τη σύνθεση και τη συμπεριφορά του κομήτη και αναφέρουν ότι αμέσως μετά την πρόσκρουση παρατηρήθηκε ένας πίδακας υδρατμών, ενώ λίγο μετά ακολούθησε ένα σύννεφο από σκόνη και απλές οργανικές ενώσεις.
Το παράξενο είναι ότι ανιχνεύθηκαν ανθρακικά άλατα και διάφορα είδη πηλού. Τα υλικά αυτά σχηματίζονται παρουσία νερού, και οι επιστήμονες συμπεραίνουν ότι το πρώιμο Ηλιακό Σύστημα ήταν μια στροβιλιζόμενη μάζα, μέσα στην οποία όλα τα αρχικά υλικά είχαν την ευκαιρία να αναμειχθούν και να αντιδράσουν.
Σε ένα άρθρο γενικής επισκόπησης της αποστολής, οι ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι, σύμφωνα με έμμεσες παρατηρήσεις, η διάμετρος του κρατήρα είναι περίπου 300 μέτρα και το βάθος του δέκα.
Όπως σχολιάζει το BBC, η διαπίστωση ότι οι κομήτες δεν έχουν συμπαγή επιφάνεια ίσως δημιουργήσει προβλήματα για την αποστολή Rosetta της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) που θα φτάσει στον κομήτη Τσουριόμοφ-Γκερασιμένκο το 2010.
Το σκάφος θα απελευθερώσει μια συσκευή προσεδάφισης, η οποία από ό,τι φαίνεται θα δυσκολευθεί να συγκρατηθεί πάνω στο σαθρό υπόστρωμα.
news.in.gr, με πληροφορίες από Associated Press
Μη αναμενόμενα τα αποτελέσματα από τον βομβαρδισμό του κομήτη Τέμπελ 1
Associated Press
Κέμπριτζ, Βρετανία
Δύο μήνες μετά τον βομβαρδισμό του κομήτη Τεμπελ 1 με βλήμα της NASA, οι επιστήμονες δηλώνουν προβληματισμένοι με τα αποτελέσματα της ανάλυσης των κοσμικών συντριμμιών.
Ο κρατήρας που δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση παραμένει κρυμμένος από το σύννεφο σκόνης και αερίων που εκτοξεύτηκαν και ο πυρήνας του κομήτη πιθανότατα ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί. Διαπιστώθηκε επίσης ότι ο κομήτης δεν είναι συμπαγής, αλλά ένα χαλαρό σύμφρυρμα μικροσκοπικών κόκκων σκόνης και παγοκρυστάλλων.
Επιπλέον, εκτός από τα υλικά που ήταν αναμενόμενο να βρεθούν στον κομήτη, οι παρατηρήσεις του υπέρυθρου διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer υποδεικνύουν την ύπαρξη και άλλων συστατικών, τα οποία φαίνεται ότι δημιουργήθηκαν παρουσία νερού.
Οι κομήτες συναρπάζουν τους επιστήμονες καθώς θεωρούνται ένα είδος χρονοκάψουλας: Έχουν παραμείνει αναλλοίωτοι από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος και αποτελούνται από τα αρχέγονα συστατικά που σχημάτισαν τους πλανήτες. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τους κομήτες, τόσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ιστορία της Γης.
Ο κομήτης επλήγη στις 4 Ιουλίου (την Ημέρα της Ανεξαρτησία των ΗΠΑ) από ένα χάλκινο βλήμα 372 κιλών το οποίο είχε εκτοξευτεί νωρίτερα από το διαστημικό σκάφος Deep Impact. Χιλιάδες επαγγελματίες και ερασιτέχνες από όλο τον κόσμο είδαν με επίγεια τηλεσκόπια τα «πυροτεχνήματα» που ακολούθησαν.
Τα αποτελέσματα των αναλύσεων παρουσιάζονται την Πέμπτη σε τρεις δημοσιεύσεις στο περιοδικό Science. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές περιγράφουν τη σύνθεση και τη συμπεριφορά του κομήτη και αναφέρουν ότι αμέσως μετά την πρόσκρουση παρατηρήθηκε ένας πίδακας υδρατμών, ενώ λίγο μετά ακολούθησε ένα σύννεφο από σκόνη και απλές οργανικές ενώσεις.
Το παράξενο είναι ότι ανιχνεύθηκαν ανθρακικά άλατα και διάφορα είδη πηλού. Τα υλικά αυτά σχηματίζονται παρουσία νερού, και οι επιστήμονες συμπεραίνουν ότι το πρώιμο Ηλιακό Σύστημα ήταν μια στροβιλιζόμενη μάζα, μέσα στην οποία όλα τα αρχικά υλικά είχαν την ευκαιρία να αναμειχθούν και να αντιδράσουν.
Σε ένα άρθρο γενικής επισκόπησης της αποστολής, οι ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι, σύμφωνα με έμμεσες παρατηρήσεις, η διάμετρος του κρατήρα είναι περίπου 300 μέτρα και το βάθος του δέκα.
Όπως σχολιάζει το BBC, η διαπίστωση ότι οι κομήτες δεν έχουν συμπαγή επιφάνεια ίσως δημιουργήσει προβλήματα για την αποστολή Rosetta της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) που θα φτάσει στον κομήτη Τσουριόμοφ-Γκερασιμένκο το 2010.
Το σκάφος θα απελευθερώσει μια συσκευή προσεδάφισης, η οποία από ό,τι φαίνεται θα δυσκολευθεί να συγκρατηθεί πάνω στο σαθρό υπόστρωμα.
news.in.gr, με πληροφορίες από Associated Press
Οι κομήτες μπορεί να μην έχουν στερεούς πυρήνες δείχνει το Deep Impact
Πηγή: National Geographic.
Οι επιστήμονες της NASA δεν γνώριζαν αρκετά τι έπρεπε να αναμένουν όταν ένα χάλκινο σφυρί βάρους 372 κιλών έπεσε πάνω στον - περίπου έξι χιλιομέτρων πλάτους - κομήτη Tempel 1 στις 4 Ιουλίου του 2005.
Τώρα τα πρώτα συμπεράσματα από το πρωτοφανές εγχείρημα αλλάζουν τις σημερινές θεωρίες για τους κομήτες και τη δημιουργία τους. Τα αποτελέσματα θα μπορούσαν ακόμη και να μεταβάλλουν τις θεωρίες της κατασκευής των πλανητών και της γέννησης της ζωής στη Γη.
Μια εκπληκτική αποκάλυψη από τη σύγκρουση των 37.000 χλμ/ώρα είναι ότι το Tempel 1 είναι μια εύθραυστη σφαίρα που αποτελείται από μικρά τεμάχια πάγου και σκόνης σαν πούδρα, χωρίς να είναι στερεά συνδεδεμένα αλλά αντιθέτως πολύ χαλαρά.
"Ήταν η πρώτη φορά που κοιτάξαμε τι κρύβει ένας κομήτης και μάθαμε ότι τα εξωτερικά 10 μέτρα του κομήτη έχουν ένα υλικό απίστευτα εύθραυστο, λιγότερο ισχυρό από ό,τι μια χιονομπάλα", λέει ο Michael A'Hearn επικεφαλής της αποστολής και καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο του Μέρυλαντ. "Είναι κυρίως πορώδες και κενός. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι φτάσαμε σε ένα στερεό στρώμα, έτσι εάν υπάρχει, πρέπει να είναι πολύ κάτω από τα δέκα μέτρα".
Οι υπέρυθρες εικόνες αποκαλύπτουν ότι η επιφάνεια του Tempel 1 θερμαίνεται και ψύχεται γρήγορα ανάλογα με την ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει. Αυτή η γρήγορη αλλαγή προτείνει μία πορώδη, παρά στερεά, επιφάνεια.
Αλλά το εύθραυστο του εδάφους του Tempel 1 είναι περισσότερο από επιφανειακό. Τα στοιχεία των παρατηρήσεων, επίσης, προτείνουν ότι η συνολική πυκνότητα του κομήτη είναι αρκετά χαμηλή.
"Δεν είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει ένα στερεό στρώμα εκεί κάτω", συνεχίζει ο A'Hearn. "Εάν εξετάσετε την παγωμένη σκόνη και την πυκνότητα θα δείτε ότι το 75 ή 80 τοις εκατό του πυρήνα είναι κενό διάστημα. Έτσι κάτι μου λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα στερεό στρώμα."
Ο A'Hearn και άλλοι επιστήμονες ανέφεραν τα αποτελέσματα της αποστολής Deep Impact στο περιοδικό Science Express.
Νέφος κομήτη
Κανένας δεν είναι εντελώς βέβαιος για το πόσο βαθιά έγινε η διάνοιξη του κρατήρα στον κομήτη. Η σύγκρουση δημιούργησε ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης που υψώθηκε πάνω από τον κομήτη για περισσότερο από μία ώρα και εκτίναξε τόσα σωματίδια σκόνης που παρακώλυσαν τα όργανα να απεικονίσουν τον κρατήρα της σύγκρουσης.
Οι επιστήμονες επεξεργάζονται ακόμα τις εικόνες με την ελπίδα να προσδιορίσουν τελικά τον κρατήρα, ο οποίος κρύβεται ακόμα από το σύννεφο της σκόνης.
Αλλά ξέρουν ότι η σύγκρουση ήταν πολύ μεγάλη και από την ποσότητα του υλικού που βγήκε, πιθανώς σκάφτηκε ένας κρατήρας διαμέτρου 100 μέτρων.
Το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA συνέλαβε με υπέρυθρες εικόνες τη σύγκρουση οι οποίες χρησιμοποιούνται τώρα για να αναλυθεί το υλικό που βρίσκεται στο σύννεφο της σκόνης. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες ήταν σε θέση να καθορίσουν ότι το σύννεφο περιείχε περίπου 5 εκατομμύρια κιλά νερού και ακόμη περισσότερης σκόνης.
Οι κομήτες συναρπάζουν τους επιστήμονες καθώς θεωρούνται ένα είδος χρονοκάψουλας: Έχουν παραμείνει αναλλοίωτοι από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος και αποτελούνται από τα αρχέγονα συστατικά που σχημάτισαν τους πλανήτες. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τους κομήτες, τόσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ιστορία της Γης.
Πολλά από τα οργανικά υλικά που προσδιορίζονται αυτήν την περίοδο στο Tempel 1 συμπεριλαμβάνουν το υδροκυάνιο και το μεθυλικό κυανίδιο, που έχουν φανεί πριν και σε άλλους κομήτες.
Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι κομήτες έχουν προκαλέσει την ανάπτυξη της ζωής πάνω στη γη γιατί χρησίμευσαν σαν μηχανισμοί παράδοσης οργανικού υλικού, και η αφθονία οργανικών ουσιών στα συντρίμμια του Tempel 1 μπορεί να δώσει σε αυτήν την θεωρία μια ανάπτυξη.
"Θα έλεγα ότι αυτή η θεωρία για τους κομήτες που σπέρνουν τη ζωή στη γη είναι η πιθανότερη, επειδή είδαμε μια μεγάλη αύξηση του οργανικού υλικού να βγαίνει έξω από το Tempel 1", τονίζει ο A'Hearn.
Οι επιστήμονες έχουν προσδιορίσει κι άλλες γνωστές ενώσεις των κομητών πάνω στον Tempel 1, όπως πυριτικά άλατα ή άμμος. Αλλά, οι ερευνητές βρήκαν επίσης και άργιλο και ανθρακικά άλατα, που βρίσκονται στα όστρακα. Η εύρεση αυτών των υλικών ήταν έκπληξη, επειδή οι επιστήμονες από καιρό πίστευαν ότι οι ενώσεις αυτές θα μπορούσαν να σχηματιστούν μόνο παρουσία του υγρού ύδατος.
"Πώς ο πηλός (η άργιλος) και οι ανθρακούχες ενώσεις σχηματίστηκαν στους παγωμένους κομήτες;" αναρωτιέται η Carey Lisse του εργαστηρίου φυσικής του πανεπιστημίου Johns Hopkins στο Μέρυλαντ.
"Δεν ξέρουμε. Αλλά η παρουσία τους μπορεί να υπονοήσει ότι το αρχέγονο ηλιακό σύστημα αναμίχθηκε μαζί, επιτρέποντας σε υλικό να διαμορφωθεί κοντά στον ήλιο, όπου το νερό είναι υγρό, και παγωμένο υλικό έξω από τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα να βρίσκονται έτσι στο ίδιο σώμα."
Η σκόνη μπορεί να περιέχει άλλα υλικά που να είναι αμετάβλητα από τις πρώτες ημέρες του ηλιακού συστήματος - περίπου πριν 4,5 δισεκατομμύρια έτη - τα οποία θα μπορούσαν να ρίξουν φως στις διαδικασίες του πλανητικού σχηματισμού.
Πρωτοφανής παρατήρηση
Οι επιστήμονες που παρατηρούσαν τη σύγκρουση ενεργοποίησαν περισσότερα από 70 τηλεσκόπια. Οι συμμετέχοντες λένε ότι ήταν η μεγαλύτερη ομαδική αστρονομική προσπάθεια του είδους της.
"Οι φυσικές εκρήξεις φαίνονται να μοιάζουν με την σύγκρουση Deep Impact από την άποψη του χρόνου και του πόσο γρήγορα έρεε η σκόνη προς τα έξω, πως διαδόθηκε μακριά και πως κατέπεσε μέσα σε μερικές ημέρες", λέει η Karen Meech, του Ιδρύματος για την Αστρονομία στο πανεπιστήμιο της Χαβάης
Το διαστημικό σκάφος Rosetta της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας που αυτήν την περίοδο βρίσκεται καθ' οδόν για να επισκεφτεί έναν άλλο κομήτη, παρατήρησε τη σύγκρουση Tempel 1 από σχετικά μικρή απόσταση - κάτω από 80 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Η αποστολή του Rosetta στοχεύει να προσγειωθεί σε έναν κομήτη το 2014 και πρέπει να επαναξιολογηθεί γιατί πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα συμπεράσματα της σύγκρουσης Deep Impact για την πυκνότητα του κομήτη.
Θα μπορούσε δηλαδή να σημάνει ότι δεν μπορεί να προσγειωθεί στην πραγματικότητα σε αυτήν την επιφάνεια η οποία είναι πολύ μαλακή", λέει ο Horst Uwe Keller του Ιδρύματος Max-Planck για την έρευνα των ηλιακών συστημάτων στο Lindau της Γερμανίας.
Αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι κομήτες δεν είναι και τόσο ομοιόμορφοι όπως προηγουμένως πίστευαν οι ειδικοί.
Το Deep Impact θα μπορούσε επίσης να έχει κι ένα άλλο σημαντικό όφελος. Να μάθουμε πως να υπερασπίσουμε τη γη ενάντια στους κομήτες που μας απειλούν.
"Όλοι μας προβλέψαμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή που θα έκανε η σύγκρουση στην τροχιά του Tempel 1 θα ήταν τόσο μικρή, που θα ήταν μη ανιχνεύσιμη", είπε ο A'Hearn του πανεπιστημίου του Μέρυλαντ.
"Αλλά μάθαμε κάτι σημαντικό για το σχεδιασμό μιας τεχνολογίας παρεκτροπής ενός επικίνδυνου κομήτη. Ξέροντας όμως ότι θα είναι ιδιαίτερα πορώδης, εύθραυστος και ένα συνοθύλευμα μικροσκοπικής σκόνης και πάγου, θα ξέρουμε πως να σχεδιάσουμε την παρεκτροπή στο μέλλον", εξηγεί.
"Αλλά για να προκαλέσουμε πραγματικά μια μετρήσιμη αλλαγή στην τροχιά ενός κομήτη, χρειαζόμαστε ένα πείραμα με μια σύγκρουση εκατό έως χίλιες φορές μεγαλύτερη από το Deep Impact."
Πηγή: National Geographic.
Οι επιστήμονες της NASA δεν γνώριζαν αρκετά τι έπρεπε να αναμένουν όταν ένα χάλκινο σφυρί βάρους 372 κιλών έπεσε πάνω στον - περίπου έξι χιλιομέτρων πλάτους - κομήτη Tempel 1 στις 4 Ιουλίου του 2005.
Τώρα τα πρώτα συμπεράσματα από το πρωτοφανές εγχείρημα αλλάζουν τις σημερινές θεωρίες για τους κομήτες και τη δημιουργία τους. Τα αποτελέσματα θα μπορούσαν ακόμη και να μεταβάλλουν τις θεωρίες της κατασκευής των πλανητών και της γέννησης της ζωής στη Γη.
Μια εκπληκτική αποκάλυψη από τη σύγκρουση των 37.000 χλμ/ώρα είναι ότι το Tempel 1 είναι μια εύθραυστη σφαίρα που αποτελείται από μικρά τεμάχια πάγου και σκόνης σαν πούδρα, χωρίς να είναι στερεά συνδεδεμένα αλλά αντιθέτως πολύ χαλαρά.
"Ήταν η πρώτη φορά που κοιτάξαμε τι κρύβει ένας κομήτης και μάθαμε ότι τα εξωτερικά 10 μέτρα του κομήτη έχουν ένα υλικό απίστευτα εύθραυστο, λιγότερο ισχυρό από ό,τι μια χιονομπάλα", λέει ο Michael A'Hearn επικεφαλής της αποστολής και καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο του Μέρυλαντ. "Είναι κυρίως πορώδες και κενός. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι φτάσαμε σε ένα στερεό στρώμα, έτσι εάν υπάρχει, πρέπει να είναι πολύ κάτω από τα δέκα μέτρα".
Οι υπέρυθρες εικόνες αποκαλύπτουν ότι η επιφάνεια του Tempel 1 θερμαίνεται και ψύχεται γρήγορα ανάλογα με την ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει. Αυτή η γρήγορη αλλαγή προτείνει μία πορώδη, παρά στερεά, επιφάνεια.
Αλλά το εύθραυστο του εδάφους του Tempel 1 είναι περισσότερο από επιφανειακό. Τα στοιχεία των παρατηρήσεων, επίσης, προτείνουν ότι η συνολική πυκνότητα του κομήτη είναι αρκετά χαμηλή.
"Δεν είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει ένα στερεό στρώμα εκεί κάτω", συνεχίζει ο A'Hearn. "Εάν εξετάσετε την παγωμένη σκόνη και την πυκνότητα θα δείτε ότι το 75 ή 80 τοις εκατό του πυρήνα είναι κενό διάστημα. Έτσι κάτι μου λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα στερεό στρώμα."
Ο A'Hearn και άλλοι επιστήμονες ανέφεραν τα αποτελέσματα της αποστολής Deep Impact στο περιοδικό Science Express.
Νέφος κομήτη
Κανένας δεν είναι εντελώς βέβαιος για το πόσο βαθιά έγινε η διάνοιξη του κρατήρα στον κομήτη. Η σύγκρουση δημιούργησε ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης που υψώθηκε πάνω από τον κομήτη για περισσότερο από μία ώρα και εκτίναξε τόσα σωματίδια σκόνης που παρακώλυσαν τα όργανα να απεικονίσουν τον κρατήρα της σύγκρουσης.
Οι επιστήμονες επεξεργάζονται ακόμα τις εικόνες με την ελπίδα να προσδιορίσουν τελικά τον κρατήρα, ο οποίος κρύβεται ακόμα από το σύννεφο της σκόνης.
Αλλά ξέρουν ότι η σύγκρουση ήταν πολύ μεγάλη και από την ποσότητα του υλικού που βγήκε, πιθανώς σκάφτηκε ένας κρατήρας διαμέτρου 100 μέτρων.
Το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA συνέλαβε με υπέρυθρες εικόνες τη σύγκρουση οι οποίες χρησιμοποιούνται τώρα για να αναλυθεί το υλικό που βρίσκεται στο σύννεφο της σκόνης. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες ήταν σε θέση να καθορίσουν ότι το σύννεφο περιείχε περίπου 5 εκατομμύρια κιλά νερού και ακόμη περισσότερης σκόνης.
Οι κομήτες συναρπάζουν τους επιστήμονες καθώς θεωρούνται ένα είδος χρονοκάψουλας: Έχουν παραμείνει αναλλοίωτοι από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος και αποτελούνται από τα αρχέγονα συστατικά που σχημάτισαν τους πλανήτες. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τους κομήτες, τόσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ιστορία της Γης.
Πολλά από τα οργανικά υλικά που προσδιορίζονται αυτήν την περίοδο στο Tempel 1 συμπεριλαμβάνουν το υδροκυάνιο και το μεθυλικό κυανίδιο, που έχουν φανεί πριν και σε άλλους κομήτες.
Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι κομήτες έχουν προκαλέσει την ανάπτυξη της ζωής πάνω στη γη γιατί χρησίμευσαν σαν μηχανισμοί παράδοσης οργανικού υλικού, και η αφθονία οργανικών ουσιών στα συντρίμμια του Tempel 1 μπορεί να δώσει σε αυτήν την θεωρία μια ανάπτυξη.
"Θα έλεγα ότι αυτή η θεωρία για τους κομήτες που σπέρνουν τη ζωή στη γη είναι η πιθανότερη, επειδή είδαμε μια μεγάλη αύξηση του οργανικού υλικού να βγαίνει έξω από το Tempel 1", τονίζει ο A'Hearn.
Οι επιστήμονες έχουν προσδιορίσει κι άλλες γνωστές ενώσεις των κομητών πάνω στον Tempel 1, όπως πυριτικά άλατα ή άμμος. Αλλά, οι ερευνητές βρήκαν επίσης και άργιλο και ανθρακικά άλατα, που βρίσκονται στα όστρακα. Η εύρεση αυτών των υλικών ήταν έκπληξη, επειδή οι επιστήμονες από καιρό πίστευαν ότι οι ενώσεις αυτές θα μπορούσαν να σχηματιστούν μόνο παρουσία του υγρού ύδατος.
"Πώς ο πηλός (η άργιλος) και οι ανθρακούχες ενώσεις σχηματίστηκαν στους παγωμένους κομήτες;" αναρωτιέται η Carey Lisse του εργαστηρίου φυσικής του πανεπιστημίου Johns Hopkins στο Μέρυλαντ.
"Δεν ξέρουμε. Αλλά η παρουσία τους μπορεί να υπονοήσει ότι το αρχέγονο ηλιακό σύστημα αναμίχθηκε μαζί, επιτρέποντας σε υλικό να διαμορφωθεί κοντά στον ήλιο, όπου το νερό είναι υγρό, και παγωμένο υλικό έξω από τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα να βρίσκονται έτσι στο ίδιο σώμα."
Η σκόνη μπορεί να περιέχει άλλα υλικά που να είναι αμετάβλητα από τις πρώτες ημέρες του ηλιακού συστήματος - περίπου πριν 4,5 δισεκατομμύρια έτη - τα οποία θα μπορούσαν να ρίξουν φως στις διαδικασίες του πλανητικού σχηματισμού.
Πρωτοφανής παρατήρηση
Οι επιστήμονες που παρατηρούσαν τη σύγκρουση ενεργοποίησαν περισσότερα από 70 τηλεσκόπια. Οι συμμετέχοντες λένε ότι ήταν η μεγαλύτερη ομαδική αστρονομική προσπάθεια του είδους της.
"Οι φυσικές εκρήξεις φαίνονται να μοιάζουν με την σύγκρουση Deep Impact από την άποψη του χρόνου και του πόσο γρήγορα έρεε η σκόνη προς τα έξω, πως διαδόθηκε μακριά και πως κατέπεσε μέσα σε μερικές ημέρες", λέει η Karen Meech, του Ιδρύματος για την Αστρονομία στο πανεπιστήμιο της Χαβάης
Το διαστημικό σκάφος Rosetta της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας που αυτήν την περίοδο βρίσκεται καθ' οδόν για να επισκεφτεί έναν άλλο κομήτη, παρατήρησε τη σύγκρουση Tempel 1 από σχετικά μικρή απόσταση - κάτω από 80 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Η αποστολή του Rosetta στοχεύει να προσγειωθεί σε έναν κομήτη το 2014 και πρέπει να επαναξιολογηθεί γιατί πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα συμπεράσματα της σύγκρουσης Deep Impact για την πυκνότητα του κομήτη.
Θα μπορούσε δηλαδή να σημάνει ότι δεν μπορεί να προσγειωθεί στην πραγματικότητα σε αυτήν την επιφάνεια η οποία είναι πολύ μαλακή", λέει ο Horst Uwe Keller του Ιδρύματος Max-Planck για την έρευνα των ηλιακών συστημάτων στο Lindau της Γερμανίας.
Αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι κομήτες δεν είναι και τόσο ομοιόμορφοι όπως προηγουμένως πίστευαν οι ειδικοί.
Το Deep Impact θα μπορούσε επίσης να έχει κι ένα άλλο σημαντικό όφελος. Να μάθουμε πως να υπερασπίσουμε τη γη ενάντια στους κομήτες που μας απειλούν.
"Όλοι μας προβλέψαμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή που θα έκανε η σύγκρουση στην τροχιά του Tempel 1 θα ήταν τόσο μικρή, που θα ήταν μη ανιχνεύσιμη", είπε ο A'Hearn του πανεπιστημίου του Μέρυλαντ.
"Αλλά μάθαμε κάτι σημαντικό για το σχεδιασμό μιας τεχνολογίας παρεκτροπής ενός επικίνδυνου κομήτη. Ξέροντας όμως ότι θα είναι ιδιαίτερα πορώδης, εύθραυστος και ένα συνοθύλευμα μικροσκοπικής σκόνης και πάγου, θα ξέρουμε πως να σχεδιάσουμε την παρεκτροπή στο μέλλον", εξηγεί.
"Αλλά για να προκαλέσουμε πραγματικά μια μετρήσιμη αλλαγή στην τροχιά ενός κομήτη, χρειαζόμαστε ένα πείραμα με μια σύγκρουση εκατό έως χίλιες φορές μεγαλύτερη από το Deep Impact."