Αστεροειδείς προκάλεσαν τον βομβαρδισμό στο πρώιμο εσωτερικό ηλιακό σύστημα
Πηγή: United Press International
Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα και της Ιαπωνίας είναι πεπεισμένοι ότι υπάρχουν πια οι αποδείξεις για το ποια σώματα βομβάρδισαν το πρώιμο εσωτερικό ηλιακό σύστημα με έναν καταιγισμό πριν 3,9 δισεκατομμύρια έτη.
Συγκεκριμένα αστεροειδείς από την αρχαία ζώνη - που ταυτίζονται σε μέγεθος με τους σημερινούς αστεροειδείς στην ζώνη ανάμεσα στον Άρη και τον Δία - κι όχι κομήτες ήταν αυτοί που σφυρηλάτησαν τους εσωτερικούς βραχώδεις πλανήτες, σε μια μοναδική καταστροφή και που κράτησε μια μικρή περίοδο του γεωλογικού χρόνου, από 20 έως 150 εκατομμύρια έτη. Αυτό είναι το συμπέρασμα που εκθέτουν οι επιστήμονες στο περιοδικό Science.
Εντούτοις, τα αντικείμενα που έχουν κτυπήσει το εσωτερικό ηλιακό σύστημα - αφού τελείωσε ο αρχικός Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός' όπως λέγεται ο αρχέγονος βομβαρδισμός - είναι καθαρά διαφορετικός πληθυσμός από τους αρχικούς αστεροειδείς, αναφέρουν ο καθηγητής Emeritus Robert Strom και οι συνάδελφοι του στο άρθρο με τίτλο, "η προέλευση των πλανητικών συγκρούσεων στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα."
Αφού τελείωσε δηλαδή ο Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός ή η Σεληνιακή Περίοδος Κατακλυσμού, εκτοξεύτηκαν από μια περιοχή κοντά στη Γη και γι αυτό αναφέρονται σαν Αστεροειδείς Κοντά στη Γη (NEA) .
Ο Strom έχει μελετήσει το μέγεθος και την κατανομή των κρατήρων στις επιφάνειες του ηλιακού συστήματος τα τελευταία 35 χρόνια. Από καιρό είχε υποψιαστεί ότι δύο διαφορετικοί πληθυσμοί που έπεσαν στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία κρατήρων στις επιφάνειες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος. Αλλά όμως υπήρχαν πολύ λίγα στοιχεία για να το αποδείξει.
Τώρα έρευνες στους αστεροειδείς που πραγματοποιούνται από μια ομάδα του πανεπιστημίου της Αριζόνα (Spacewatch), την Ψηφιακή Έρευνα Ουρανού Sloan, το τηλεσκόπιο Subaru της Ιαπωνίας και άλλους έχουν μαζέψει αρκετά στοιχεία όσον αφορά τους αστεροειδείς με διάμετρο λιγότερο από ένα χιλιόμετρο. Ξαφνικά ήταν δυνατό να συγκριθούν τα μεγέθη των αστεροειδών με τα μεγέθη των διαστημικών βλημάτων που μπορούσαν να δημιουργήσουν τους κρατήρες στις επιφάνειες από τον Άρη έως τον Ερμή.
"Όταν κάναμε αρχείο για το ποια ήταν τα μεγέθη αυτών των διαστημικών βλημάτων, που δημιούργησαν τους κρατήρες, αρχαίους ή νέους, είδαμε ότι τα μεγέθη τους ταίριαζαν με τους αρχαίους και νεώτερους πληθυσμούς των αστεροειδών", λέει ο Strom. "Είναι μια καταπληκτική ταυτοποίηση".
"Αυτό που καταλάβαμε είναι ότι η σημερινή κατανομή των μεγεθών των αστεροειδών στην ζώνη των αστεροειδών ξεκίνησε τουλάχιστον πριν 4 δισεκατομμύρια έτη", τονίζει ο πλανητικός επιστήμονας Renu Malhotra και ένας από τους συντάκτες της έρευνας.
"Επίσης, ο μηχανισμός που προκάλεσε τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό οφειλόταν στη βαρύτητα που απομάκρυνε τα αντικείμενα από την αστεροειδή ζώνη ανεξάρτητα από το μέγεθος τους".
Κοντά στο τέλος του σχηματισμού τους, ο Δίας και οι άλλοι εξωτερικοί γιγαντιαίοι αέριοι πλανήτες ανάγκασαν τα πλανητικά συντρίμμια να απομακρυνθούν στο εξωτερικό μέρος του ηλιακού συστήματος την ζώνη Kuiper.
Αφού λοιπόν ξεκαθάρισε η σκόνη και τα κομμάτια που έμειναν από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών, ειδικά στον Δία μειώθηκε η τροχιακή του ενέργεια και κινήθηκε προς το εσωτερικό, πιο κοντά προς τον ήλιο. Αυτή η μετανάστευση ενίσχυσε πολύ τη βαρυτική επίδραση του Δία στην ζώνη των αστεροειδών, αναγκάζοντας τους αστεροειδείς να μετακομίσουν προς το εσωτερικό ηλιακό σύστημα ανεξάρτητα από το μέγεθος τους.
Τις αποδείξεις ότι αστεροειδείς της κύριας ζώνης κτυπούσαν το πρώιμο εσωτερικό ηλιακό σύστημα τις επιβεβαιώνουν και κοσμοχημικές αναλύσεις που δημοσιεύτηκαν παλιά από τον πλανητικό γνωστό επιστήμονα του πανεπιστημίου της Αριζόνα David A. Kring.
Ο Kring ήταν μέλος μιας ομάδας που χρησιμοποίησε την χρονολόγηση με αργό, μια τεχνική για να αναλύσει τις ηλικίες των λειωμένων μετάλλων των σεληνιακών μετεωριτών. Αυτοί είναι βράχοι που εκτινάχθηκαν τυχαία από την επιφάνεια του φεγγαριού και που έπεσαν στη γη μετά από μια περιπλάνηση που κράτησε ένα περίπου εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα.
Και βρήκαν από τις ηλικίες αυτών των λιωμένων σεληνιακών βράχων, που υπήρχαν στους μετεωρίτες, ότι όλο το φεγγάρι βομβαρδίστηκε πριν 3,9 δισεκατομμύρια έτη, έναν αληθινά σεληνιακό κατακλυσμό. Η σεληνιακή ανάλυση των δειγμάτων από την αποστολή του Απόλλων έδειξε ότι οι αστεροειδείς αποτελούν τουλάχιστον το 80% των σεληνιακών συγκρούσεων.
Και οι κομήτες έχουν διαδραματίσει έναν σχετικά δευτερεύοντα ρόλο στις συγκρούσεις στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα, λένε οι Strom, Malhotra και Kring, επίσης, στην εργασία τους. Και σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, πιθανώς λιγότερο από το 10% του γήινου νερού έχει προέλθει από τους κομήτες, συνεχίζει ο Strom.
Μετά από τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό, οι επιφάνειες του εδάφους τόσο ολοκληρωτικά άλλαξαν που καμία επιφάνεια πιο παλιά από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια δεν μπορεί να χρονολογηθεί χρησιμοποιώντας το αρχείο των κρατήρων. Οι παλαιότεροι βράχοι και μεταλλεύματα που βρίσκονται στο φεγγάρι και τη Γη, αλλά είναι κομμάτια των παλαιότερων επιφανειών που έσπασαν από τις συγκρούσεις, λένε οι ερευνητές.
Ο Strom ανέφερε ότι εάν η Γη είχε ωκεανούς μεταξύ 4,4 και 4 δισεκατομμυρίων ετών πριν, όπως άλλα γεωλογικά στοιχεία δείχνουν, αυτοί οι ωκεανοί πρέπει να έχουν ατμοποιηθεί από τις συγκρούσεις της Γης με τους αστεροειδείς κατά τη διάρκεια του κατακλυσμού.
Ο Kring επίσης έχει αναπτύξει μια υπόθεση που προτείνει ότι τα γεγονότα σύγκρουσης της Γης με αντικείμενα κατά τη διάρκεια του Ύστερου Βαρέως Βομβαρδισμού παρήγαγαν απέραντα υδροθερμικά συστήματα κάτω από την επιφάνεια, που ήταν κρίσιμα για την πρόωρη ανάπτυξη της ζωής. Υπολόγισε δε ότι ο κατακλυσμός του εσωτερικού ηλιακού συστήματος παρήγαγε περισσότερους από 20.000 κρατήρες διαμέτρου μεταξύ 10 έως 1.000 χιλιομέτρων στη Γη.
Η δημιουργία κρατήρων στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα άλλαξε εντυπωσιακά μετά από τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό. Από τότε, το αρχείο των κρατήρων δείχνει ότι τα περισσότερα αντικείμενα που χτυπούν τις επιφάνειες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος είναι αυτά που προέρχονται από τη ζώνη των αστεροειδών κοντά στη Γη, μικρότερους αστεροειδείς από αυτούς που βρίσκονται στην κύρια ζώνη.
Πηγή: United Press International
Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα και της Ιαπωνίας είναι πεπεισμένοι ότι υπάρχουν πια οι αποδείξεις για το ποια σώματα βομβάρδισαν το πρώιμο εσωτερικό ηλιακό σύστημα με έναν καταιγισμό πριν 3,9 δισεκατομμύρια έτη.
Συγκεκριμένα αστεροειδείς από την αρχαία ζώνη - που ταυτίζονται σε μέγεθος με τους σημερινούς αστεροειδείς στην ζώνη ανάμεσα στον Άρη και τον Δία - κι όχι κομήτες ήταν αυτοί που σφυρηλάτησαν τους εσωτερικούς βραχώδεις πλανήτες, σε μια μοναδική καταστροφή και που κράτησε μια μικρή περίοδο του γεωλογικού χρόνου, από 20 έως 150 εκατομμύρια έτη. Αυτό είναι το συμπέρασμα που εκθέτουν οι επιστήμονες στο περιοδικό Science.
Εντούτοις, τα αντικείμενα που έχουν κτυπήσει το εσωτερικό ηλιακό σύστημα - αφού τελείωσε ο αρχικός Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός' όπως λέγεται ο αρχέγονος βομβαρδισμός - είναι καθαρά διαφορετικός πληθυσμός από τους αρχικούς αστεροειδείς, αναφέρουν ο καθηγητής Emeritus Robert Strom και οι συνάδελφοι του στο άρθρο με τίτλο, "η προέλευση των πλανητικών συγκρούσεων στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα."
Αφού τελείωσε δηλαδή ο Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός ή η Σεληνιακή Περίοδος Κατακλυσμού, εκτοξεύτηκαν από μια περιοχή κοντά στη Γη και γι αυτό αναφέρονται σαν Αστεροειδείς Κοντά στη Γη (NEA) .
Ο Strom έχει μελετήσει το μέγεθος και την κατανομή των κρατήρων στις επιφάνειες του ηλιακού συστήματος τα τελευταία 35 χρόνια. Από καιρό είχε υποψιαστεί ότι δύο διαφορετικοί πληθυσμοί που έπεσαν στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία κρατήρων στις επιφάνειες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος. Αλλά όμως υπήρχαν πολύ λίγα στοιχεία για να το αποδείξει.
Τώρα έρευνες στους αστεροειδείς που πραγματοποιούνται από μια ομάδα του πανεπιστημίου της Αριζόνα (Spacewatch), την Ψηφιακή Έρευνα Ουρανού Sloan, το τηλεσκόπιο Subaru της Ιαπωνίας και άλλους έχουν μαζέψει αρκετά στοιχεία όσον αφορά τους αστεροειδείς με διάμετρο λιγότερο από ένα χιλιόμετρο. Ξαφνικά ήταν δυνατό να συγκριθούν τα μεγέθη των αστεροειδών με τα μεγέθη των διαστημικών βλημάτων που μπορούσαν να δημιουργήσουν τους κρατήρες στις επιφάνειες από τον Άρη έως τον Ερμή.
"Όταν κάναμε αρχείο για το ποια ήταν τα μεγέθη αυτών των διαστημικών βλημάτων, που δημιούργησαν τους κρατήρες, αρχαίους ή νέους, είδαμε ότι τα μεγέθη τους ταίριαζαν με τους αρχαίους και νεώτερους πληθυσμούς των αστεροειδών", λέει ο Strom. "Είναι μια καταπληκτική ταυτοποίηση".
"Αυτό που καταλάβαμε είναι ότι η σημερινή κατανομή των μεγεθών των αστεροειδών στην ζώνη των αστεροειδών ξεκίνησε τουλάχιστον πριν 4 δισεκατομμύρια έτη", τονίζει ο πλανητικός επιστήμονας Renu Malhotra και ένας από τους συντάκτες της έρευνας.
"Επίσης, ο μηχανισμός που προκάλεσε τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό οφειλόταν στη βαρύτητα που απομάκρυνε τα αντικείμενα από την αστεροειδή ζώνη ανεξάρτητα από το μέγεθος τους".
Κοντά στο τέλος του σχηματισμού τους, ο Δίας και οι άλλοι εξωτερικοί γιγαντιαίοι αέριοι πλανήτες ανάγκασαν τα πλανητικά συντρίμμια να απομακρυνθούν στο εξωτερικό μέρος του ηλιακού συστήματος την ζώνη Kuiper.
Αφού λοιπόν ξεκαθάρισε η σκόνη και τα κομμάτια που έμειναν από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών, ειδικά στον Δία μειώθηκε η τροχιακή του ενέργεια και κινήθηκε προς το εσωτερικό, πιο κοντά προς τον ήλιο. Αυτή η μετανάστευση ενίσχυσε πολύ τη βαρυτική επίδραση του Δία στην ζώνη των αστεροειδών, αναγκάζοντας τους αστεροειδείς να μετακομίσουν προς το εσωτερικό ηλιακό σύστημα ανεξάρτητα από το μέγεθος τους.
Τις αποδείξεις ότι αστεροειδείς της κύριας ζώνης κτυπούσαν το πρώιμο εσωτερικό ηλιακό σύστημα τις επιβεβαιώνουν και κοσμοχημικές αναλύσεις που δημοσιεύτηκαν παλιά από τον πλανητικό γνωστό επιστήμονα του πανεπιστημίου της Αριζόνα David A. Kring.
Ο Kring ήταν μέλος μιας ομάδας που χρησιμοποίησε την χρονολόγηση με αργό, μια τεχνική για να αναλύσει τις ηλικίες των λειωμένων μετάλλων των σεληνιακών μετεωριτών. Αυτοί είναι βράχοι που εκτινάχθηκαν τυχαία από την επιφάνεια του φεγγαριού και που έπεσαν στη γη μετά από μια περιπλάνηση που κράτησε ένα περίπου εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα.
Και βρήκαν από τις ηλικίες αυτών των λιωμένων σεληνιακών βράχων, που υπήρχαν στους μετεωρίτες, ότι όλο το φεγγάρι βομβαρδίστηκε πριν 3,9 δισεκατομμύρια έτη, έναν αληθινά σεληνιακό κατακλυσμό. Η σεληνιακή ανάλυση των δειγμάτων από την αποστολή του Απόλλων έδειξε ότι οι αστεροειδείς αποτελούν τουλάχιστον το 80% των σεληνιακών συγκρούσεων.
Και οι κομήτες έχουν διαδραματίσει έναν σχετικά δευτερεύοντα ρόλο στις συγκρούσεις στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα, λένε οι Strom, Malhotra και Kring, επίσης, στην εργασία τους. Και σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, πιθανώς λιγότερο από το 10% του γήινου νερού έχει προέλθει από τους κομήτες, συνεχίζει ο Strom.
Μετά από τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό, οι επιφάνειες του εδάφους τόσο ολοκληρωτικά άλλαξαν που καμία επιφάνεια πιο παλιά από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια δεν μπορεί να χρονολογηθεί χρησιμοποιώντας το αρχείο των κρατήρων. Οι παλαιότεροι βράχοι και μεταλλεύματα που βρίσκονται στο φεγγάρι και τη Γη, αλλά είναι κομμάτια των παλαιότερων επιφανειών που έσπασαν από τις συγκρούσεις, λένε οι ερευνητές.
Ο Strom ανέφερε ότι εάν η Γη είχε ωκεανούς μεταξύ 4,4 και 4 δισεκατομμυρίων ετών πριν, όπως άλλα γεωλογικά στοιχεία δείχνουν, αυτοί οι ωκεανοί πρέπει να έχουν ατμοποιηθεί από τις συγκρούσεις της Γης με τους αστεροειδείς κατά τη διάρκεια του κατακλυσμού.
Ο Kring επίσης έχει αναπτύξει μια υπόθεση που προτείνει ότι τα γεγονότα σύγκρουσης της Γης με αντικείμενα κατά τη διάρκεια του Ύστερου Βαρέως Βομβαρδισμού παρήγαγαν απέραντα υδροθερμικά συστήματα κάτω από την επιφάνεια, που ήταν κρίσιμα για την πρόωρη ανάπτυξη της ζωής. Υπολόγισε δε ότι ο κατακλυσμός του εσωτερικού ηλιακού συστήματος παρήγαγε περισσότερους από 20.000 κρατήρες διαμέτρου μεταξύ 10 έως 1.000 χιλιομέτρων στη Γη.
Η δημιουργία κρατήρων στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα άλλαξε εντυπωσιακά μετά από τον Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό. Από τότε, το αρχείο των κρατήρων δείχνει ότι τα περισσότερα αντικείμενα που χτυπούν τις επιφάνειες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος είναι αυτά που προέρχονται από τη ζώνη των αστεροειδών κοντά στη Γη, μικρότερους αστεροειδείς από αυτούς που βρίσκονται στην κύρια ζώνη.
Ο ιππότης σε μετωπική
Ο Δον Κιχότης της ESA σε αποστολή αναχαίτισης αστεροειδή
ESA/Deimos Space
Παρίσι
Ένα βαρύ σκάφος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος θα προσκρούσει την ερχόμενη δεκαετία πάνω σε έναν αστεροειδή με στόχο να αλλάξει την πορεία του.
Η διαστημική αποστολή, με την ονομασία Δον Κιχότης, περιλαμβάνει ένα βαρύ σκάφος που θα προσκρούσει στο στόχο ώστε να αλλάξει την πορεία του.
Η «πρόβα» αυτή κρίνεται απαραίτητη. Το 2039, ένας διαστημικός βράχος θα βρεθεί τόσο κοντά ώστε θα είναι ορατός με γυμνό μάτι. Και, παρόλο που ο κίνδυνος είναι μικρός, αργότερα ίσως βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης.
Ο ιππότης του διαστήματος.
H ESA ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα δύο αστεροειδείς που κρίθηκαν οι καλύτεροι υποψήφιοι στόχοι. Τα σώματα, με τις προσωρινές ονομάσίες 2002 AT4 και 1989 ML, δεν εγκυμονούν φυσικά κανένα κίνδυνο.
Η υπηρεσία δέχεται πλέον προτάσεις για την αποστολή από την ευρωπαϊκή αεροδιαστημική βιομηχανία, οι οποίες θα κριθούν το 2007.
Η αποστολή θα ξεκινήσει με το βοηθητικό σκάφος Σάντσο -όπως ο διάσημος βοηθός του Δον Κιχότη στο μυθιστόρημα του Θερβάντες- το οποίο θα φτάσει πρώτο στον αστεροειδή και θα τον παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Μήνες αργότερα, το σκάφος Χιντάλγκο, που θα πρέπει να έχει μεγάλη μάζα και ταχύτητα, θα χτυπήσει τον αστεροειδή και θα αλλάξει την κατεύθυνσή του.
Από την πρόσκρουση οι επιστήμονες ελπίζουν να υπολογίσουν πώς επιδρά στην αναχαίτιση η σύσταση του αστεροειδή, η γεωμετρία και η εσωτερική δομή του.
Παρά τρίχα......
Το Δεκέμβριο του 2004, και ενώ τα μάτια της κοινής γνώμης ήταν στραμένα στην καταστροφή από το τσουνάμι στην Ασία, οι αστρονόμοι βρίσκονταν σε συναγερμό. Ένας αστεροειδής διαμέτρου 300 μέτρων, ο οποίος είχε χαθεί από την ανακάλυψή του έξι μήνες νωρίτερα, βρισκόταν σε πορεία που θα τον έφερνε πάνω στη Γη το 2029.
Με λεπτομερέστερους υπολογισμούς εκτιμήθηκε τελικά ότι ο βράχος -βαφτίστηκε αργότερα Αποφις- δεν θα προσέκρουε στον πλανήτη. Ωστόσο η τροχιά που ακολουθούσε θα μπορούσε να τον φέρει σε πορεία σύγκρουσης το 2036 ή και αργότερα. Ακριβέστερα στοιχεία από ραντάρ αναμένονται το 2013.
Οι επιστήμονες θέλουν σε κάθε περίπτωση να είναι προετοιμασμένοι.
Το 2029, ο Απόφις θα είναι ορατός με το μάτι καθώς περνά ξυστά από τη Γη σε απόσταση 32.000 χιλιομέτρων, δηλαδή μέσα από τις τροχιές πολλών δορυφόρων.
news.in.gr
Ο Δον Κιχότης της ESA σε αποστολή αναχαίτισης αστεροειδή
ESA/Deimos Space
Παρίσι
Ένα βαρύ σκάφος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος θα προσκρούσει την ερχόμενη δεκαετία πάνω σε έναν αστεροειδή με στόχο να αλλάξει την πορεία του.
Η διαστημική αποστολή, με την ονομασία Δον Κιχότης, περιλαμβάνει ένα βαρύ σκάφος που θα προσκρούσει στο στόχο ώστε να αλλάξει την πορεία του.
Η «πρόβα» αυτή κρίνεται απαραίτητη. Το 2039, ένας διαστημικός βράχος θα βρεθεί τόσο κοντά ώστε θα είναι ορατός με γυμνό μάτι. Και, παρόλο που ο κίνδυνος είναι μικρός, αργότερα ίσως βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης.
Ο ιππότης του διαστήματος.
H ESA ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα δύο αστεροειδείς που κρίθηκαν οι καλύτεροι υποψήφιοι στόχοι. Τα σώματα, με τις προσωρινές ονομάσίες 2002 AT4 και 1989 ML, δεν εγκυμονούν φυσικά κανένα κίνδυνο.
Η υπηρεσία δέχεται πλέον προτάσεις για την αποστολή από την ευρωπαϊκή αεροδιαστημική βιομηχανία, οι οποίες θα κριθούν το 2007.
Η αποστολή θα ξεκινήσει με το βοηθητικό σκάφος Σάντσο -όπως ο διάσημος βοηθός του Δον Κιχότη στο μυθιστόρημα του Θερβάντες- το οποίο θα φτάσει πρώτο στον αστεροειδή και θα τον παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Μήνες αργότερα, το σκάφος Χιντάλγκο, που θα πρέπει να έχει μεγάλη μάζα και ταχύτητα, θα χτυπήσει τον αστεροειδή και θα αλλάξει την κατεύθυνσή του.
Από την πρόσκρουση οι επιστήμονες ελπίζουν να υπολογίσουν πώς επιδρά στην αναχαίτιση η σύσταση του αστεροειδή, η γεωμετρία και η εσωτερική δομή του.
Παρά τρίχα......
Το Δεκέμβριο του 2004, και ενώ τα μάτια της κοινής γνώμης ήταν στραμένα στην καταστροφή από το τσουνάμι στην Ασία, οι αστρονόμοι βρίσκονταν σε συναγερμό. Ένας αστεροειδής διαμέτρου 300 μέτρων, ο οποίος είχε χαθεί από την ανακάλυψή του έξι μήνες νωρίτερα, βρισκόταν σε πορεία που θα τον έφερνε πάνω στη Γη το 2029.
Με λεπτομερέστερους υπολογισμούς εκτιμήθηκε τελικά ότι ο βράχος -βαφτίστηκε αργότερα Αποφις- δεν θα προσέκρουε στον πλανήτη. Ωστόσο η τροχιά που ακολουθούσε θα μπορούσε να τον φέρει σε πορεία σύγκρουσης το 2036 ή και αργότερα. Ακριβέστερα στοιχεία από ραντάρ αναμένονται το 2013.
Οι επιστήμονες θέλουν σε κάθε περίπτωση να είναι προετοιμασμένοι.
Το 2029, ο Απόφις θα είναι ορατός με το μάτι καθώς περνά ξυστά από τη Γη σε απόσταση 32.000 χιλιομέτρων, δηλαδή μέσα από τις τροχιές πολλών δορυφόρων.
news.in.gr
Μηχανικοί με προσομοιώσεις θα βρουν με πιο τρόπο θα εκτρέψουν αστεροειδείς που είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη
Πηγή: Guardian
Βρετανοί επιστήμονες έβαλαν σαν στόχο να πάνε εκεί όπου μόνο ο Bruce Willis πήγε πριν από αυτούς: την καταδίωξη αστεροειδών που είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη. Σε μια τρίχρονη μελέτη - που κόστισε 500.000 ευρώ - και χρηματοδοτείται από το κυβερνητικό Συμβούλιο Έρευνας Μηχανολογικών και Φυσικών Επιστημών, μηχανικοί θα χρησιμοποιήσουν εξομοιώσεις ηλεκτρονικού υπολογιστή για να διαπιστώσουν κατά πόσον είναι εφικτό να αλλάξουν την πορεία ενός αστεροειδούς.
"Από τα γεωλογικά αρχεία είναι σαφές πως στη Γη προσέκρουσαν στο παρελθόν μεγάλα αντικείμενα", λέει ο Colin McInnes του Πανεπιστημίου Strathclyde. "Μολονότι κανένα από τα διαστημικά αντικείμενα που παρακολουθεί η NASA δεν κατευθύνεται προς τη Γη, πρέπει να προετοιμαστούμε για μια πιθανή καταστροφή. Ο κίνδυνος είναι μικρός, αλλά οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες", λέει ο McInnes.
"Είναι σαφές από τα γεωλογικά αρχεία ότι τη γη στο παρελθόν από τα μεγάλα αντικείμενα έχει προσκρούσει," εν λόγω Colin McInnes του πανεπιστημίου Strathclyde. Αν και κανένα από τα διαστημικά αντικείμενα που ακολουθούνται αυτήν την περίοδο από τη NASA δεν διευθύνει για τη γη, ο καθηγητής McInnes πρόσθεσε ότι να προετοιμαστεί για μια πιθανή καταστροφή ήταν μια έγκυρη ανησυχία. "Πρέπει να το τοποθετήσετε στο πλαίσιο - είναι ένας μικρός κίνδυνος αλλά με μια υψηλή συνέπεια."
Το πρόγραμμα θα εξετάσει μια σειρά μεθόδων που έχουν προταθεί από τους επιστήμονες τα προηγούμενα χρόνια, μεταξύ των οποίων είναι η χρήση γιγάντιων κατόπτρων που επιπλέουν στο διάστημα, και τα οποία θα μπορούσαν με τη βοήθεια των ακτίνων του ηλίου να ατμοποιήσουν κομμάτια του αστεροειδή. Ή να εφαρμόσουμε μεθόδους που να στηρίζονται περισσότερο στην ωμή βία, όπως η συντριβή ενός πυραύλου πάνω στον αστεροειδή για να τον εκτρέψει
"Οι μέθοδοι εκτροπής της πορείας ενός αστεροειδούς εντάσσονται κυρίως σε δύο κατηγορίες, στις κινητικές και τις μεθόδους χαμηλής ώθησης", λέει ο Gianmarco Radice του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης.
"Οι κινητικές μέθοδοι είναι αυτές που προκαλούν μια στιγμιαία αλλαγή των ιδιοτήτων μέσα στον αστεροειδή. Για παράδειγμα, η εκτόξευση μιας πυρηνικής κεφαλής ή κάποιου είδους εκρηκτικού μηχανισμού εναντίον του αστεροειδούς για να δημιουργηθεί κατάλληλο κρουστικό κύμα. Οι μέθοδοι χαμηλής ώθησης περιλαμβάνουν τον χρωματισμό της επιφάνειας του αστεροειδούς με ανακλαστική ή απορροφητική μπογιά ώστε η επιφάνεια να προσελκύει περισσότερο ή λιγότερο φως, με αποτέλεσμα να θερμαίνεται ή να ψύχεται, αλλάζοντας τις φυσικές ιδιότητές του".
Οποιαδήποτε μέθοδος κι αν χρησιμοποιηθεί θα άλλαζε ελάχιστα μόνο την πορεία του αστεροειδούς. "Μπορείτε να κάνετε πολύ μικρές ρυθμίσεις στις τροχιές τους για να δημιουργήσετε έτσι μεγάλες αλλαγές στις τροχιές τους στο μέλλον", εξηγεί ο McInnes.
Οι ακριβείς μέθοδοι που θα χρησιμοποιηθούν εξαρτώνται από τον τύπο του αστεροειδούς. Μερικοί αστεροειδείς αποτελούν χαλαρές συγκεντρώσεις βράχων και πάγου. Το χτύπημα ενός πυραύλου πάνω τους θα ήταν άχρηστο επειδή η ενέργεια της σύγκρουσης θα απορροφηθεί όπως συμβαίνει όταν λυγίζει ο προφυλακτήρας του αυτοκινήτου.
Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν καλύτερα να λειώσουμε μέρος της επιφάνειας του αστεροειδούς συγκεντρώνοντας εκεί το φως του Ήλιου, π.χ. με ένα μεγάλο κάτοπτρο ή ένα ηλιακό πάνελ. Οι εκπομπές των αερίων που θα δημιουργούνταν θα προκαλούσαν μια μικρή αλλά σταθερή ώθηση που θα μπορούσε να εκτρέψει τον αστεροειδή σε νέα τροχιά.
Με τους πιο στερεούς αστεροειδείς έχουμε ένα εύρος επιλογών. "Μια άλλη μέθοδος είναι να τοποθετηθεί κάποιο είδος προωθητικής συσκευής στην επιφάνεια του αστεροειδή", τόνισε ο Δρ Radice. "Μπορεί το καθένα να έχει την δική του πηγή καυσίμων, παραδείγματος χάριν μια γεννήτρια ηλιακής ενέργειας, που θα δημιουργήσει μια πολύ χαμηλή ώθηση αλλά σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Ή κάποιο είδος μηχανής που να χρησιμοποιεί χημικές ουσίες μέσα στον αστεροειδή για να παραγάγει τα καύσιμα της λειτουργίας του".
Εναλλακτικά, θα μπορούσε να προωθηθεί κάποιο διαστημόπλοιο και να εκσφενδονιστεί εναντίον του αστεροειδούς. Η ιδέα δεν θα ήταν να προωθηθεί κατά φυσικό τρόπο ο αστεροειδής μακριά, αλλά να χρησιμοποιηθεί η σύγκρουση για να σκάψει μια τρύπα μέσα στο βράχο. Η εκτίναξη του υλικού θα ωθούσε έπειτα τον αστεροειδή σε μια διαφορετική κατεύθυνση.
Δοκιμή σύγκρουσης από την ESA
Εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA) έχει αναγγείλει ήδη τα σχέδια για να πραγματοποιήσει ένα πείραμα για την εκτροπή αστεροειδούς μακριά από τη Γη.
Η αποστολή της ESA με το όνομα Δον Κιχώτης, θα αποτελείται από δύο διαστημικά σκάφη: το Χιντάλγκο (Hidalgo) και το Σάντσο (Sancho). Το προηγούμενο σκάφος θα συνθλίψει τον αστεροειδή - που ονομάζεται Απόφις (Apophis) - και το οποίο αναμένεται να πλησιάσει τη Γη το 2029, όταν θα απέχει μόνο 32. 000 km από τη Γη.
Ο Δον Κιχώτης της ESA εναντίον αστεροειδούς
Η αποστολή θα ξεκινήσει με το βοηθητικό σκάφος Σάντσο -όπως ο διάσημος βοηθός του Δον Κιχώτη στο μυθιστόρημα του Θερβάντες- το οποίο θα φτάσει πρώτο στον αστεροειδή και θα τον παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Μήνες αργότερα, το σκάφος Χιντάλγκο, που θα πρέπει να έχει μεγάλη μάζα και ταχύτητα, θα χτυπήσει τον αστεροειδή και θα αλλάξει την κατεύθυνσή του.
Από την πρόσκρουση οι επιστήμονες ελπίζουν να υπολογίσουν πώς επιδρά στην αναχαίτιση η σύσταση του αστεροειδή, η γεωμετρία και η εσωτερική δομή του.
Η ESA προγραμματίζει να αρχίσει να κατασκευάζει τον Δον Κιχώτη της το 2007, αφού γίνει διαγωνισμός για να επιλέξει το καλύτερο σχέδιο από διάφορους ευρωπαϊκούς υποψηφίους.
Η πρόβα αυτή κρίνεται απαραίτητη γιατί το 2039, ένας άλλος διαστημικός βράχος θα βρεθεί τόσο κοντά ώστε θα είναι ορατός με γυμνό μάτι. Και, παρόλο που ο κίνδυνος είναι μικρός, αργότερα ίσως βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης.
Ο Apophis είναι ο γνωστός αστεροειδής που τον Δεκέμβριο του 2004 έκανε τους αστρονόμους να βρίσκονται σε συναγερμό. Γιατί βρισκόταν σε πορεία που θα τον έφερνε πάνω στη Γη το 2029. Με λεπτομερέστερους υπολογισμούς εκτιμήθηκε τελικά ότι ο βράχος δεν θα προσέκρουε στον πλανήτη. Ωστόσο η τροχιά που ακολουθούσε θα μπορούσε να τον φέρει σε πορεία σύγκρουσης το 2036 ή και αργότερα. Ακριβέστερα στοιχεία από ραντάρ αναμένονται το 2013.
Είναι ένας βράχος διαμέτρου 300 μέτρων, ο οποίος είχε χαθεί μετά την ανακάλυψή του έξι μήνες νωρίτερα.
H ESA ανακοίνωσε ήδη δύο αστεροειδείς που κρίθηκαν οι καλύτεροι υποψήφιοι στόχοι, είναι τα σώματα με τις προσωρινές ονομασίες 2002 AT4 και 1989 ML, και φυσικά δεν εγκυμονούν κανένα κίνδυνο για τη Γη.
Έχει υπολογιστεί ότι κάθε 10.000 χρόνια ένας αστεροειδής με διάμετρο τουλάχιστον 100 μέτρων «χτυπά» τη Γη με την ισχύ βόμβας 100 μεγατόνων. Ενώ κάθε 100.000 χρόνια ένα αντικείμενο με διάμετρο 1000 μέτρων πέφτει στον πλανήτη μας και προκαλεί έκρηξη που αντιστοιχεί σε 10 εκατομμύρια βόμβες σαν της Χιροσίμα.
Αν και κανένας δεν έχει σκοτωθεί έστω και επίσημα από ένα αστεροειδή, (υπάρχουν κάποιοι υπαινιγμοί για μια σύγκρουση στην Κίνα κατά τον μεσαίωνα), αλλά η συνέπεια αυτού του κτυπήματος για τη Γη, θα είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Πριν από 50.000 χρόνια μάλιστα ένας μετεωρίτης κτύπησε τη Γη κοντά στη Βόρεια Αριζόνα και δημιούργησε έναν τεράστιο κρατήρα, με διάμετρο ενός χιλιομέτρου και βάθος 174 μέτρων. Ο μετεωρίτης πρέπει να ζύγιζε πάνω από 1.700 κιλά και είχε διάμετρο εξήντα μέτρων. Η ταχύτητα του - όταν έπεσε από τον ουρανό - ήταν 40 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Οι φυλές των Ινδιάνων που ζούσαν στην περιοχή, οι Χόπι, οι Ναβάχο και οι Πουέμπλο, ενώ γνώριζαν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη του κρατήρα, απέφευγαν όμως ακόμη και να πλησιάσουν στον τόπο, τον οποίο θεωρούσαν ιερό. Οι λευκοί τον ανακάλυψαν το 1871, όταν μια ομάδα στρατιωτών έκανε μια περιπολία αναγνωριστική της περιοχής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας ειδικός σε ορυκτά, μηχανολόγος μεταλλευμάτων, ο Daniel Βarringer, συνειδητοποίησε την κοσμική προέλευσή του και αγόρασε την περιοχή. Και ήξερε πως αυτοί οι βόλοι από νικέλιο και σίδηρο που ήταν διασκορπισμένοι γύρω από τον κρατήρα δεν ήταν δυνατόν να προέρχονται από τη Γη. Είχαν έρθει από το διάστημα. Ο Βarrigner όμως δεν νοιαζόταν για την επιστήμη: αυτό που ήθελε ήταν να σκάψει και να βρει τον τεράστιο μετεωρίτη, ο οποίος πίστευε πως βρίσκεται ακόμη θαμμένος κάτω από το χώμα του κρατήρα. Είχε μάλιστα εκτιμήσει και την αξία του: την υπολόγιζε στα 500-1.000 εκατομμύρια δολάρια.
Στα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Βarrigner έριξε αρκετά εκατομμύρια από τα δικά του δολάρια στον κρατήρα της Αριζόνα, όμως δεν βρήκε απολύτως τίποτα: ο μετεωρίτης δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή ελάχιστα ήταν γνωστά για τη δυναμική των μετεωριτών. Ορισμένοι είχαν δει μερικούς μετεωρίτες να πέφτουν μεταξύ των οποίων και κάποιοι αρκετά μεγάλοι και οι περισσότεροι από αυτούς θάβονταν στη γη. Έτσι, ήταν πολύ λογικό να υποθέτουν πως το ίδιο είχε συμβεί με εκείνον τον τεράστιο που δημιούργησε τον κρατήρα.
Αυτό που κανείς δεν υπολόγιζε ήταν πως υπάρχει ένα καθοριστικό όριο για τη μάζα ενός μετεωρίτη, πάνω από το οποίο η διαδικασία δημιουργίας κρατήρα αλλάζει δραματικά. Ο μετεωρίτης του Βarrigner ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό το όριο, με αποτέλεσμα αντί να θαφτεί, να εκραγεί, τη στιγμή ακριβώς που άγγιξε την επιφάνεια της Γης. Μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του δεν κατόρθωσε να εξατμιστεί τελείως.
Τέτοιοι τεράστιοι κρατήρες όπως αυτός στην Αριζόνα είναι εξαιρετικά σπάνιοι στη Γη, συναντιούνται όμως πολύ συχνά στη Σελήνη, στον Ερμή και στον Δία. Ο λόγος είναι προφανής: η Γη είναι ένας γεωλογικά ενεργός πλανήτης. Οι ήπειροι δημιουργούνται και διαβρώνονται συχνά σε διάστημα μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων κι έτσι οι κοσμικές της ρυτίδες εξαφανίζονται.
Πηγή: Guardian
Βρετανοί επιστήμονες έβαλαν σαν στόχο να πάνε εκεί όπου μόνο ο Bruce Willis πήγε πριν από αυτούς: την καταδίωξη αστεροειδών που είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη. Σε μια τρίχρονη μελέτη - που κόστισε 500.000 ευρώ - και χρηματοδοτείται από το κυβερνητικό Συμβούλιο Έρευνας Μηχανολογικών και Φυσικών Επιστημών, μηχανικοί θα χρησιμοποιήσουν εξομοιώσεις ηλεκτρονικού υπολογιστή για να διαπιστώσουν κατά πόσον είναι εφικτό να αλλάξουν την πορεία ενός αστεροειδούς.
"Από τα γεωλογικά αρχεία είναι σαφές πως στη Γη προσέκρουσαν στο παρελθόν μεγάλα αντικείμενα", λέει ο Colin McInnes του Πανεπιστημίου Strathclyde. "Μολονότι κανένα από τα διαστημικά αντικείμενα που παρακολουθεί η NASA δεν κατευθύνεται προς τη Γη, πρέπει να προετοιμαστούμε για μια πιθανή καταστροφή. Ο κίνδυνος είναι μικρός, αλλά οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες", λέει ο McInnes.
"Είναι σαφές από τα γεωλογικά αρχεία ότι τη γη στο παρελθόν από τα μεγάλα αντικείμενα έχει προσκρούσει," εν λόγω Colin McInnes του πανεπιστημίου Strathclyde. Αν και κανένα από τα διαστημικά αντικείμενα που ακολουθούνται αυτήν την περίοδο από τη NASA δεν διευθύνει για τη γη, ο καθηγητής McInnes πρόσθεσε ότι να προετοιμαστεί για μια πιθανή καταστροφή ήταν μια έγκυρη ανησυχία. "Πρέπει να το τοποθετήσετε στο πλαίσιο - είναι ένας μικρός κίνδυνος αλλά με μια υψηλή συνέπεια."
Το πρόγραμμα θα εξετάσει μια σειρά μεθόδων που έχουν προταθεί από τους επιστήμονες τα προηγούμενα χρόνια, μεταξύ των οποίων είναι η χρήση γιγάντιων κατόπτρων που επιπλέουν στο διάστημα, και τα οποία θα μπορούσαν με τη βοήθεια των ακτίνων του ηλίου να ατμοποιήσουν κομμάτια του αστεροειδή. Ή να εφαρμόσουμε μεθόδους που να στηρίζονται περισσότερο στην ωμή βία, όπως η συντριβή ενός πυραύλου πάνω στον αστεροειδή για να τον εκτρέψει
"Οι μέθοδοι εκτροπής της πορείας ενός αστεροειδούς εντάσσονται κυρίως σε δύο κατηγορίες, στις κινητικές και τις μεθόδους χαμηλής ώθησης", λέει ο Gianmarco Radice του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης.
"Οι κινητικές μέθοδοι είναι αυτές που προκαλούν μια στιγμιαία αλλαγή των ιδιοτήτων μέσα στον αστεροειδή. Για παράδειγμα, η εκτόξευση μιας πυρηνικής κεφαλής ή κάποιου είδους εκρηκτικού μηχανισμού εναντίον του αστεροειδούς για να δημιουργηθεί κατάλληλο κρουστικό κύμα. Οι μέθοδοι χαμηλής ώθησης περιλαμβάνουν τον χρωματισμό της επιφάνειας του αστεροειδούς με ανακλαστική ή απορροφητική μπογιά ώστε η επιφάνεια να προσελκύει περισσότερο ή λιγότερο φως, με αποτέλεσμα να θερμαίνεται ή να ψύχεται, αλλάζοντας τις φυσικές ιδιότητές του".
Οποιαδήποτε μέθοδος κι αν χρησιμοποιηθεί θα άλλαζε ελάχιστα μόνο την πορεία του αστεροειδούς. "Μπορείτε να κάνετε πολύ μικρές ρυθμίσεις στις τροχιές τους για να δημιουργήσετε έτσι μεγάλες αλλαγές στις τροχιές τους στο μέλλον", εξηγεί ο McInnes.
Οι ακριβείς μέθοδοι που θα χρησιμοποιηθούν εξαρτώνται από τον τύπο του αστεροειδούς. Μερικοί αστεροειδείς αποτελούν χαλαρές συγκεντρώσεις βράχων και πάγου. Το χτύπημα ενός πυραύλου πάνω τους θα ήταν άχρηστο επειδή η ενέργεια της σύγκρουσης θα απορροφηθεί όπως συμβαίνει όταν λυγίζει ο προφυλακτήρας του αυτοκινήτου.
Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν καλύτερα να λειώσουμε μέρος της επιφάνειας του αστεροειδούς συγκεντρώνοντας εκεί το φως του Ήλιου, π.χ. με ένα μεγάλο κάτοπτρο ή ένα ηλιακό πάνελ. Οι εκπομπές των αερίων που θα δημιουργούνταν θα προκαλούσαν μια μικρή αλλά σταθερή ώθηση που θα μπορούσε να εκτρέψει τον αστεροειδή σε νέα τροχιά.
Με τους πιο στερεούς αστεροειδείς έχουμε ένα εύρος επιλογών. "Μια άλλη μέθοδος είναι να τοποθετηθεί κάποιο είδος προωθητικής συσκευής στην επιφάνεια του αστεροειδή", τόνισε ο Δρ Radice. "Μπορεί το καθένα να έχει την δική του πηγή καυσίμων, παραδείγματος χάριν μια γεννήτρια ηλιακής ενέργειας, που θα δημιουργήσει μια πολύ χαμηλή ώθηση αλλά σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Ή κάποιο είδος μηχανής που να χρησιμοποιεί χημικές ουσίες μέσα στον αστεροειδή για να παραγάγει τα καύσιμα της λειτουργίας του".
Εναλλακτικά, θα μπορούσε να προωθηθεί κάποιο διαστημόπλοιο και να εκσφενδονιστεί εναντίον του αστεροειδούς. Η ιδέα δεν θα ήταν να προωθηθεί κατά φυσικό τρόπο ο αστεροειδής μακριά, αλλά να χρησιμοποιηθεί η σύγκρουση για να σκάψει μια τρύπα μέσα στο βράχο. Η εκτίναξη του υλικού θα ωθούσε έπειτα τον αστεροειδή σε μια διαφορετική κατεύθυνση.
Δοκιμή σύγκρουσης από την ESA
Εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA) έχει αναγγείλει ήδη τα σχέδια για να πραγματοποιήσει ένα πείραμα για την εκτροπή αστεροειδούς μακριά από τη Γη.
Η αποστολή της ESA με το όνομα Δον Κιχώτης, θα αποτελείται από δύο διαστημικά σκάφη: το Χιντάλγκο (Hidalgo) και το Σάντσο (Sancho). Το προηγούμενο σκάφος θα συνθλίψει τον αστεροειδή - που ονομάζεται Απόφις (Apophis) - και το οποίο αναμένεται να πλησιάσει τη Γη το 2029, όταν θα απέχει μόνο 32. 000 km από τη Γη.
Ο Δον Κιχώτης της ESA εναντίον αστεροειδούς
Η αποστολή θα ξεκινήσει με το βοηθητικό σκάφος Σάντσο -όπως ο διάσημος βοηθός του Δον Κιχώτη στο μυθιστόρημα του Θερβάντες- το οποίο θα φτάσει πρώτο στον αστεροειδή και θα τον παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Μήνες αργότερα, το σκάφος Χιντάλγκο, που θα πρέπει να έχει μεγάλη μάζα και ταχύτητα, θα χτυπήσει τον αστεροειδή και θα αλλάξει την κατεύθυνσή του.
Από την πρόσκρουση οι επιστήμονες ελπίζουν να υπολογίσουν πώς επιδρά στην αναχαίτιση η σύσταση του αστεροειδή, η γεωμετρία και η εσωτερική δομή του.
Η ESA προγραμματίζει να αρχίσει να κατασκευάζει τον Δον Κιχώτη της το 2007, αφού γίνει διαγωνισμός για να επιλέξει το καλύτερο σχέδιο από διάφορους ευρωπαϊκούς υποψηφίους.
Η πρόβα αυτή κρίνεται απαραίτητη γιατί το 2039, ένας άλλος διαστημικός βράχος θα βρεθεί τόσο κοντά ώστε θα είναι ορατός με γυμνό μάτι. Και, παρόλο που ο κίνδυνος είναι μικρός, αργότερα ίσως βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης.
Ο Apophis είναι ο γνωστός αστεροειδής που τον Δεκέμβριο του 2004 έκανε τους αστρονόμους να βρίσκονται σε συναγερμό. Γιατί βρισκόταν σε πορεία που θα τον έφερνε πάνω στη Γη το 2029. Με λεπτομερέστερους υπολογισμούς εκτιμήθηκε τελικά ότι ο βράχος δεν θα προσέκρουε στον πλανήτη. Ωστόσο η τροχιά που ακολουθούσε θα μπορούσε να τον φέρει σε πορεία σύγκρουσης το 2036 ή και αργότερα. Ακριβέστερα στοιχεία από ραντάρ αναμένονται το 2013.
Είναι ένας βράχος διαμέτρου 300 μέτρων, ο οποίος είχε χαθεί μετά την ανακάλυψή του έξι μήνες νωρίτερα.
H ESA ανακοίνωσε ήδη δύο αστεροειδείς που κρίθηκαν οι καλύτεροι υποψήφιοι στόχοι, είναι τα σώματα με τις προσωρινές ονομασίες 2002 AT4 και 1989 ML, και φυσικά δεν εγκυμονούν κανένα κίνδυνο για τη Γη.
Έχει υπολογιστεί ότι κάθε 10.000 χρόνια ένας αστεροειδής με διάμετρο τουλάχιστον 100 μέτρων «χτυπά» τη Γη με την ισχύ βόμβας 100 μεγατόνων. Ενώ κάθε 100.000 χρόνια ένα αντικείμενο με διάμετρο 1000 μέτρων πέφτει στον πλανήτη μας και προκαλεί έκρηξη που αντιστοιχεί σε 10 εκατομμύρια βόμβες σαν της Χιροσίμα.
Αν και κανένας δεν έχει σκοτωθεί έστω και επίσημα από ένα αστεροειδή, (υπάρχουν κάποιοι υπαινιγμοί για μια σύγκρουση στην Κίνα κατά τον μεσαίωνα), αλλά η συνέπεια αυτού του κτυπήματος για τη Γη, θα είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Πριν από 50.000 χρόνια μάλιστα ένας μετεωρίτης κτύπησε τη Γη κοντά στη Βόρεια Αριζόνα και δημιούργησε έναν τεράστιο κρατήρα, με διάμετρο ενός χιλιομέτρου και βάθος 174 μέτρων. Ο μετεωρίτης πρέπει να ζύγιζε πάνω από 1.700 κιλά και είχε διάμετρο εξήντα μέτρων. Η ταχύτητα του - όταν έπεσε από τον ουρανό - ήταν 40 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Οι φυλές των Ινδιάνων που ζούσαν στην περιοχή, οι Χόπι, οι Ναβάχο και οι Πουέμπλο, ενώ γνώριζαν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη του κρατήρα, απέφευγαν όμως ακόμη και να πλησιάσουν στον τόπο, τον οποίο θεωρούσαν ιερό. Οι λευκοί τον ανακάλυψαν το 1871, όταν μια ομάδα στρατιωτών έκανε μια περιπολία αναγνωριστική της περιοχής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας ειδικός σε ορυκτά, μηχανολόγος μεταλλευμάτων, ο Daniel Βarringer, συνειδητοποίησε την κοσμική προέλευσή του και αγόρασε την περιοχή. Και ήξερε πως αυτοί οι βόλοι από νικέλιο και σίδηρο που ήταν διασκορπισμένοι γύρω από τον κρατήρα δεν ήταν δυνατόν να προέρχονται από τη Γη. Είχαν έρθει από το διάστημα. Ο Βarrigner όμως δεν νοιαζόταν για την επιστήμη: αυτό που ήθελε ήταν να σκάψει και να βρει τον τεράστιο μετεωρίτη, ο οποίος πίστευε πως βρίσκεται ακόμη θαμμένος κάτω από το χώμα του κρατήρα. Είχε μάλιστα εκτιμήσει και την αξία του: την υπολόγιζε στα 500-1.000 εκατομμύρια δολάρια.
Στα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Βarrigner έριξε αρκετά εκατομμύρια από τα δικά του δολάρια στον κρατήρα της Αριζόνα, όμως δεν βρήκε απολύτως τίποτα: ο μετεωρίτης δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή ελάχιστα ήταν γνωστά για τη δυναμική των μετεωριτών. Ορισμένοι είχαν δει μερικούς μετεωρίτες να πέφτουν μεταξύ των οποίων και κάποιοι αρκετά μεγάλοι και οι περισσότεροι από αυτούς θάβονταν στη γη. Έτσι, ήταν πολύ λογικό να υποθέτουν πως το ίδιο είχε συμβεί με εκείνον τον τεράστιο που δημιούργησε τον κρατήρα.
Αυτό που κανείς δεν υπολόγιζε ήταν πως υπάρχει ένα καθοριστικό όριο για τη μάζα ενός μετεωρίτη, πάνω από το οποίο η διαδικασία δημιουργίας κρατήρα αλλάζει δραματικά. Ο μετεωρίτης του Βarrigner ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό το όριο, με αποτέλεσμα αντί να θαφτεί, να εκραγεί, τη στιγμή ακριβώς που άγγιξε την επιφάνεια της Γης. Μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του δεν κατόρθωσε να εξατμιστεί τελείως.
Τέτοιοι τεράστιοι κρατήρες όπως αυτός στην Αριζόνα είναι εξαιρετικά σπάνιοι στη Γη, συναντιούνται όμως πολύ συχνά στη Σελήνη, στον Ερμή και στον Δία. Ο λόγος είναι προφανής: η Γη είναι ένας γεωλογικά ενεργός πλανήτης. Οι ήπειροι δημιουργούνται και διαβρώνονται συχνά σε διάστημα μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων κι έτσι οι κοσμικές της ρυτίδες εξαφανίζονται.
Οι αστεροειδείς μας περικύκλωσαν!
Xιλιάδες ουράνια αντικείμενα εντοπίζονται γύρω από τη Γη
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Έρχονται οι αστεροειδείς. Είναι χιλιάδες, ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες, και πολλοί κατευθύνονται προς τη Γη. Δεν υπάρχει όμως λόγος ανησυχίας. Οι περισσότεροι θα χάσουν τον «στόχο» κατά εκατομμύρια μίλια και μερικοί μόνο θα έρθουν σε επαφή με την ατμόσφαιρά μας.
Διατρέχουμε κίνδυνο; Σίγουρα όχι, λένε οι εμπειρογνώμονες της NASA. Πριν από μερικά χρόνια εγκαινίασαν το πρόγραμμα ΝΕΟΡ (ακρωνύμιο του Near Earth Object Program), που έχει στόχο τον εντοπισμό όσο το δυνατό μεγαλύτερου αριθμού αστεροειδών και την εκτίμηση της επικινδυνότητάς τους για τους κατοίκους του πλανήτη μας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της NASA, το πιο επικίνδυνο από τα ουράνια αυτά σώματα θα φθάσει στα μέρη μας γύρω στο 2068. Ώς τότε, οι πιθανότητες να φθάσουν στη Γη θραύσματα από κάποιον αστεροειδή είναι στην πραγματικότητα ασήμαντες.
Οι μελέτες
Πρωταγωνιστές σε αναρίθμητες κινηματογραφικές ταινίες, οι απειλητικοί αστεροειδείς δεν είναι αντικείμενα πολύ γνωστά και μέχρι σήμερα λίγοι έχουν μελετηθεί προσεκτικά. Αυτό θα αλλάξει μέσα σε λίγες ημέρες, όταν ένα ιαπωνικό διαστημόπλοιο, το «Hagyabusa», θα έρθει σε επαφή με τον αστεροειδή 25143, τον επονομαζόμενο Ιτοκάουα, από το όνομα ενός από τους Ιάπωνες πρωτοπόρους της διαστημικής έρευνας, του Χιντέο Ιτοκάουα. Για τρεις μήνες, από τον Σεπτέμβριο ώς τον Νοέμβριο, το «Hagyabusa» θα μελετήσει με τα όργανά του τον Ιτοκάουα προτού «πυροβολήσει» τον αστεροειδή από κοντινή απόσταση με μερικά σφαιρίδια, για να καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου ένα γραμμάριο υλικών που θα προέλθουν από την πρόσκρουση των σφαιριδίων στον αστεροειδή. Θα είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες θα έχουν στη διάθεσή τους υλικό από αστεροειδή για να το αναλύσουν.
Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να εντοπίσουν μόνο ένα μικρό μέρος των αστεροειδών που υπάρχουν στο ηλιακό σύστημα. Το πρόγραμμα της NASA θα χρησιμεύσει για τον εντοπισμό τουλάχιστον του 90% αυτών των ιπτάμενων αντικειμένων.
Ο Δείμος, ο Φόβος και η συμμορία τους
ΟΙ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΕΙΣ είναι αντικείμενα βραχώδη ή μεταλλικά, τα οποία κινούνται σε τροχιές γύρω από τη Γη, αλλά είναι πολύ μικρά για να θεωρηθούν πλανήτες. Τα δύο μικρά φεγγάρια του Άρη, ο Δείμος και ο Φόβος, καθώς και τα οκτώ εξωτερικά φεγγάρια του Δία, το πιο μακρινό φεγγάρι του Κρόνου και άλλα του Ουρανού και του Ποσειδώνα μοιάζουν σίγουρα περισσότερο με αστεροειδείς παρά με δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος όλων είναι ουσιαστικά ένας μικρός πλανήτης, ονομάζεται 1 Δήμητρα και έχει διάμετρο περίπου 1.000 χιλιομέτρων, ακολουθούμενος από τους 2 Παλλάδα, 4 Εστία και 10 Υγεία, η διάμετρος των οποίων ποικίλλει από 400 ώς 525 χιλιόμετρα, ενώ οι πιο μικροί είναι μεγάλοι σαν πέτρες.
ΤΑ ΝΕΑ , 06/09/2005 , Σελ.: N50
Xιλιάδες ουράνια αντικείμενα εντοπίζονται γύρω από τη Γη
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Έρχονται οι αστεροειδείς. Είναι χιλιάδες, ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες, και πολλοί κατευθύνονται προς τη Γη. Δεν υπάρχει όμως λόγος ανησυχίας. Οι περισσότεροι θα χάσουν τον «στόχο» κατά εκατομμύρια μίλια και μερικοί μόνο θα έρθουν σε επαφή με την ατμόσφαιρά μας.
Διατρέχουμε κίνδυνο; Σίγουρα όχι, λένε οι εμπειρογνώμονες της NASA. Πριν από μερικά χρόνια εγκαινίασαν το πρόγραμμα ΝΕΟΡ (ακρωνύμιο του Near Earth Object Program), που έχει στόχο τον εντοπισμό όσο το δυνατό μεγαλύτερου αριθμού αστεροειδών και την εκτίμηση της επικινδυνότητάς τους για τους κατοίκους του πλανήτη μας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της NASA, το πιο επικίνδυνο από τα ουράνια αυτά σώματα θα φθάσει στα μέρη μας γύρω στο 2068. Ώς τότε, οι πιθανότητες να φθάσουν στη Γη θραύσματα από κάποιον αστεροειδή είναι στην πραγματικότητα ασήμαντες.
Οι μελέτες
Πρωταγωνιστές σε αναρίθμητες κινηματογραφικές ταινίες, οι απειλητικοί αστεροειδείς δεν είναι αντικείμενα πολύ γνωστά και μέχρι σήμερα λίγοι έχουν μελετηθεί προσεκτικά. Αυτό θα αλλάξει μέσα σε λίγες ημέρες, όταν ένα ιαπωνικό διαστημόπλοιο, το «Hagyabusa», θα έρθει σε επαφή με τον αστεροειδή 25143, τον επονομαζόμενο Ιτοκάουα, από το όνομα ενός από τους Ιάπωνες πρωτοπόρους της διαστημικής έρευνας, του Χιντέο Ιτοκάουα. Για τρεις μήνες, από τον Σεπτέμβριο ώς τον Νοέμβριο, το «Hagyabusa» θα μελετήσει με τα όργανά του τον Ιτοκάουα προτού «πυροβολήσει» τον αστεροειδή από κοντινή απόσταση με μερικά σφαιρίδια, για να καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου ένα γραμμάριο υλικών που θα προέλθουν από την πρόσκρουση των σφαιριδίων στον αστεροειδή. Θα είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες θα έχουν στη διάθεσή τους υλικό από αστεροειδή για να το αναλύσουν.
Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να εντοπίσουν μόνο ένα μικρό μέρος των αστεροειδών που υπάρχουν στο ηλιακό σύστημα. Το πρόγραμμα της NASA θα χρησιμεύσει για τον εντοπισμό τουλάχιστον του 90% αυτών των ιπτάμενων αντικειμένων.
Ο Δείμος, ο Φόβος και η συμμορία τους
ΟΙ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΕΙΣ είναι αντικείμενα βραχώδη ή μεταλλικά, τα οποία κινούνται σε τροχιές γύρω από τη Γη, αλλά είναι πολύ μικρά για να θεωρηθούν πλανήτες. Τα δύο μικρά φεγγάρια του Άρη, ο Δείμος και ο Φόβος, καθώς και τα οκτώ εξωτερικά φεγγάρια του Δία, το πιο μακρινό φεγγάρι του Κρόνου και άλλα του Ουρανού και του Ποσειδώνα μοιάζουν σίγουρα περισσότερο με αστεροειδείς παρά με δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος όλων είναι ουσιαστικά ένας μικρός πλανήτης, ονομάζεται 1 Δήμητρα και έχει διάμετρο περίπου 1.000 χιλιομέτρων, ακολουθούμενος από τους 2 Παλλάδα, 4 Εστία και 10 Υγεία, η διάμετρος των οποίων ποικίλλει από 400 ώς 525 χιλιόμετρα, ενώ οι πιο μικροί είναι μεγάλοι σαν πέτρες.
ΤΑ ΝΕΑ , 06/09/2005 , Σελ.: N50
Εκτροπή αστεροειδούς με ρουκέτα που θα του ασκήσει βαρυτική έλξη
Δεν χρειάζεται να στείλουμε πάνω σε ένα φονικό αστεροειδή, που πρόκειται να κτυπήσει τη Γη, εκρηκτικά προκειμένου να ανατιναχθούν και να αλλάξουμε την πορεία του - όπως έγινε στο σενάριο της ταινίας Αρμαγεδδών του Xόλλιγουντ - αλλά ένα σώμα που θα του ασκήσει μια 'βαρυτική έλξη'.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αρκεί η αποστολή μιας ρουκέτας βάρους 20 τόνων, η βαρύτητα του οποίου θα μπορεί να τραβήξει ένα τέτοιο σώμα, προκειμένου να το εκτρέψει σε μια ασφαλή τροχιά μακριά από τον πλανήτη μας.
Αυτή τη λύση προτείνουν προς τη διεθνή επιστημονική κοινότητα δύο αστροναύτες της NASA, οι Edward Lu και Stanley Love. Tα σενάρια για την αποφυγή μιας σύγκρουσης αστεροειδή με τη Γη αναμένεται να πληθύνουν, δεδομένου ότι ένας αστεροειδής θα περάσει κοντά από τη Γη στις 13 Απριλίου 2029.
Η προσγείωση στον αστεροειδή, που είναι κάτι λιγότερο από έναν περιστρεφόμενος σωρός ερειπίων, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.
Αντίθετα το ρυμουλκό της βαρύτητας θα ταξίδευε παράλληλα με τον αστεροειδή και θα το τραβούσε βαθμιαία από την τροχιά του, μην χρησιμοποιώντας τίποτα περισσότερο από την έλξη της βαρύτητας μεταξύ των δύο αντικειμένων.
"Αυτό μας γλιτώνει από το να προσεδαφίσουμε ένα σώμα στον αστεροειδή και έπειτα να προσπαθήσουμε να το σταθεροποιήσουμε σε ένα βράχο γεμάτο συντρίμμια και ερείπια, που περιστρέφεται όλη την ώρα", λέει ο Love, που η πρόταση του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature.
Σύμφωνα με τους Lu και Love μία ρουκέτα - το ρυμουλκό της βαρύτητας - 20 τόνων θα μπορούσε να εκτρέψει ακίνδυνα έναν αστεροειδή διαμέτρου 200 μέτρων για ένα έτος ρυμούλκησης.
"Με τη χρησιμοποίηση της βαρύτητας επί ένα έτος αυτό το ρυμουλκό πρέπει να του δώσει αρκετή ώθηση για να μην έρθει σε επαφή με τη γη 20 χρόνια αργότερα", προσθέτουν οι αστροναύτες.
Και μάλιστα υπάρχουν πιθανότητες να τεθεί το σχέδιό τους σε δράση.
Ο αστεροειδής πρόκειται να περάσει κοντά από τη γη την Παρασκευή 13 Απριλίου του 2029. Αλλά οι πιθανότητες για σύγκρουση είναι πολύ μικρές, 5.560 προς μία.
"Ξέρουμε αρκετά για αυτόν τον αστεροειδή, που είναι μια πιθανή απειλή, αλλά έχουμε ακόμα πολλά χρόνια μπροστά μας για να παρατηρήσουμε αυτό το σώμα και να καταλάβουμε καλύτερα το τι πρόκειται να κάνει", συνεχίζει ο Love.
"Κανένας πανικός. Δεν χάνω τον ύπνο μου γι αυτό το θέμα. Αλλά πρέπει να πάρουμε μια απόφαση μέχρι το 2013 σχετικά με το εάν πρέπει να στείλουμε μια αποστολή για να το ανιχνεύσουμε", προσθέτει. "Η ανίχνευση και η εκτροπή πηγαίνουν μαζί."
Στην ταινία 'Αρμαγεδδών', ένας αστεροειδής είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη και ο μόνος τρόπος να αλλάξει τροχιά είναι να τον τρυπήσουμε με ένα τρυπάνι στην επιφάνειά του και να πυροδοτήσουμε μια πυρηνική βόμβα.
Ο άνθρωπος που ανέλαβε να σώσει τη Γη ήταν στην ταινία ο Bruce Willis. Αλλά ο Love προειδοποιεί ότι το Χόλλυγουντ αυτά που παρουσιάζει για τους αστεροειδείς και τα διαστημικά σκάφη είναι καθαρά φαντασιώσεις.
Έχει υπολογιστεί ότι κάθε 10.000 χρόνια ένας αστεροειδής με διάμετρο τουλάχιστον 100 μέτρων «χτυπά» τη Γη με την ισχύ βόμβας 100 μεγατόνων. Ενώ κάθε 100.000 χρόνια ένα αντικείμενο με διάμετρο 1000 μέτρων πέφτει στον πλανήτη μας και προκαλεί έκρηξη που αντιστοιχεί σε 10 εκατομμύρια βόμβες σαν της Χιροσίμα.
Αν και κανένας δεν έχει σκοτωθεί έστω και επίσημα από ένα αστεροειδή, (υπάρχουν κάποιοι υπαινιγμοί για μια σύγκρουση στην Κίνα κατά τον μεσαίωνα), αλλά η συνέπεια αυτού του κτυπήματος για τη Γη, θα είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Πριν από 50.000 χρόνια μάλιστα ένας μετεωρίτης κτύπησε τη Γη κοντά στη Βόρεια Αριζόνα και δημιούργησε έναν τεράστιο κρατήρα, με διάμετρο ενός χιλιομέτρου και βάθος 174 μέτρων. Ο μετεωρίτης πρέπει να ζύγιζε πάνω από 1.700 κιλά και είχε διάμετρο εξήντα μέτρων. Η ταχύτητα του - όταν έπεσε από τον ουρανό - ήταν 40 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Οι φυλές των Ινδιάνων που ζούσαν στην περιοχή, οι Χόπι, οι Ναβάχο και οι Πουέμπλο, ενώ γνώριζαν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη του κρατήρα, απέφευγαν όμως ακόμη και να πλησιάσουν στον τόπο, τον οποίο θεωρούσαν ιερό. Οι λευκοί τον ανακάλυψαν το 1871, όταν μια ομάδα στρατιωτών έκανε μια περιπολία αναγνωριστική της περιοχής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας ειδικός σε ορυκτά, μηχανολόγος μεταλλευμάτων, ο Daniel Βarringer, συνειδητοποίησε την κοσμική προέλευσή του και αγόρασε την περιοχή. Και ήξερε πως αυτοί οι βόλοι από νικέλιο και σίδηρο που ήταν διασκορπισμένοι γύρω από τον κρατήρα δεν ήταν δυνατόν να προέρχονται από τη Γη. Είχαν έρθει από το διάστημα. Ο Βarrigner όμως δεν νοιαζόταν για την επιστήμη: αυτό που ήθελε ήταν να σκάψει και να βρει τον τεράστιο μετεωρίτη, ο οποίος πίστευε πως βρίσκεται ακόμη θαμμένος κάτω από το χώμα του κρατήρα. Είχε μάλιστα εκτιμήσει και την αξία του: την υπολόγιζε στα 500-1.000 εκατομμύρια δολάρια.
Στα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Βarrigner έριξε αρκετά εκατομμύρια από τα δικά του δολάρια στον κρατήρα της Αριζόνα, όμως δεν βρήκε απολύτως τίποτα: ο μετεωρίτης δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή ελάχιστα ήταν γνωστά για τη δυναμική των μετεωριτών. Ορισμένοι είχαν δει μερικούς μετεωρίτες να πέφτουν μεταξύ των οποίων και κάποιοι αρκετά μεγάλοι και οι περισσότεροι από αυτούς θάβονταν στη γη. Έτσι, ήταν πολύ λογικό να υποθέτουν πως το ίδιο είχε συμβεί με εκείνον τον τεράστιο που δημιούργησε τον κρατήρα.
Αυτό που κανείς δεν υπολόγιζε ήταν πως υπάρχει ένα καθοριστικό όριο για τη μάζα ενός μετεωρίτη, πάνω από το οποίο η διαδικασία δημιουργίας κρατήρα αλλάζει δραματικά. Ο μετεωρίτης του Βarrigner ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό το όριο, με αποτέλεσμα αντί να θαφτεί, να εκραγεί, τη στιγμή ακριβώς που άγγιξε την επιφάνεια της Γης. Μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του δεν κατόρθωσε να εξατμιστεί τελείως.
Τέτοιοι τεράστιοι κρατήρες όπως αυτός στην Αριζόνα είναι εξαιρετικά σπάνιοι στη Γη, συναντιούνται όμως πολύ συχνά στη Σελήνη, στον Ερμή και στον Δία. Ο λόγος είναι προφανής: η Γη είναι ένας γεωλογικά ενεργός πλανήτης. Οι ήπειροι δημιουργούνται και διαβρώνονται συχνά σε διάστημα μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων κι έτσι οι κοσμικές της ρυτίδες εξαφανίζονται.
Πηγή: Reuters, 9 Νοεμβρίου 2005
Δεν χρειάζεται να στείλουμε πάνω σε ένα φονικό αστεροειδή, που πρόκειται να κτυπήσει τη Γη, εκρηκτικά προκειμένου να ανατιναχθούν και να αλλάξουμε την πορεία του - όπως έγινε στο σενάριο της ταινίας Αρμαγεδδών του Xόλλιγουντ - αλλά ένα σώμα που θα του ασκήσει μια 'βαρυτική έλξη'.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αρκεί η αποστολή μιας ρουκέτας βάρους 20 τόνων, η βαρύτητα του οποίου θα μπορεί να τραβήξει ένα τέτοιο σώμα, προκειμένου να το εκτρέψει σε μια ασφαλή τροχιά μακριά από τον πλανήτη μας.
Αυτή τη λύση προτείνουν προς τη διεθνή επιστημονική κοινότητα δύο αστροναύτες της NASA, οι Edward Lu και Stanley Love. Tα σενάρια για την αποφυγή μιας σύγκρουσης αστεροειδή με τη Γη αναμένεται να πληθύνουν, δεδομένου ότι ένας αστεροειδής θα περάσει κοντά από τη Γη στις 13 Απριλίου 2029.
Η προσγείωση στον αστεροειδή, που είναι κάτι λιγότερο από έναν περιστρεφόμενος σωρός ερειπίων, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.
Αντίθετα το ρυμουλκό της βαρύτητας θα ταξίδευε παράλληλα με τον αστεροειδή και θα το τραβούσε βαθμιαία από την τροχιά του, μην χρησιμοποιώντας τίποτα περισσότερο από την έλξη της βαρύτητας μεταξύ των δύο αντικειμένων.
"Αυτό μας γλιτώνει από το να προσεδαφίσουμε ένα σώμα στον αστεροειδή και έπειτα να προσπαθήσουμε να το σταθεροποιήσουμε σε ένα βράχο γεμάτο συντρίμμια και ερείπια, που περιστρέφεται όλη την ώρα", λέει ο Love, που η πρόταση του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature.
Σύμφωνα με τους Lu και Love μία ρουκέτα - το ρυμουλκό της βαρύτητας - 20 τόνων θα μπορούσε να εκτρέψει ακίνδυνα έναν αστεροειδή διαμέτρου 200 μέτρων για ένα έτος ρυμούλκησης.
"Με τη χρησιμοποίηση της βαρύτητας επί ένα έτος αυτό το ρυμουλκό πρέπει να του δώσει αρκετή ώθηση για να μην έρθει σε επαφή με τη γη 20 χρόνια αργότερα", προσθέτουν οι αστροναύτες.
Και μάλιστα υπάρχουν πιθανότητες να τεθεί το σχέδιό τους σε δράση.
Ο αστεροειδής πρόκειται να περάσει κοντά από τη γη την Παρασκευή 13 Απριλίου του 2029. Αλλά οι πιθανότητες για σύγκρουση είναι πολύ μικρές, 5.560 προς μία.
"Ξέρουμε αρκετά για αυτόν τον αστεροειδή, που είναι μια πιθανή απειλή, αλλά έχουμε ακόμα πολλά χρόνια μπροστά μας για να παρατηρήσουμε αυτό το σώμα και να καταλάβουμε καλύτερα το τι πρόκειται να κάνει", συνεχίζει ο Love.
"Κανένας πανικός. Δεν χάνω τον ύπνο μου γι αυτό το θέμα. Αλλά πρέπει να πάρουμε μια απόφαση μέχρι το 2013 σχετικά με το εάν πρέπει να στείλουμε μια αποστολή για να το ανιχνεύσουμε", προσθέτει. "Η ανίχνευση και η εκτροπή πηγαίνουν μαζί."
Στην ταινία 'Αρμαγεδδών', ένας αστεροειδής είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη και ο μόνος τρόπος να αλλάξει τροχιά είναι να τον τρυπήσουμε με ένα τρυπάνι στην επιφάνειά του και να πυροδοτήσουμε μια πυρηνική βόμβα.
Ο άνθρωπος που ανέλαβε να σώσει τη Γη ήταν στην ταινία ο Bruce Willis. Αλλά ο Love προειδοποιεί ότι το Χόλλυγουντ αυτά που παρουσιάζει για τους αστεροειδείς και τα διαστημικά σκάφη είναι καθαρά φαντασιώσεις.
Έχει υπολογιστεί ότι κάθε 10.000 χρόνια ένας αστεροειδής με διάμετρο τουλάχιστον 100 μέτρων «χτυπά» τη Γη με την ισχύ βόμβας 100 μεγατόνων. Ενώ κάθε 100.000 χρόνια ένα αντικείμενο με διάμετρο 1000 μέτρων πέφτει στον πλανήτη μας και προκαλεί έκρηξη που αντιστοιχεί σε 10 εκατομμύρια βόμβες σαν της Χιροσίμα.
Αν και κανένας δεν έχει σκοτωθεί έστω και επίσημα από ένα αστεροειδή, (υπάρχουν κάποιοι υπαινιγμοί για μια σύγκρουση στην Κίνα κατά τον μεσαίωνα), αλλά η συνέπεια αυτού του κτυπήματος για τη Γη, θα είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Πριν από 50.000 χρόνια μάλιστα ένας μετεωρίτης κτύπησε τη Γη κοντά στη Βόρεια Αριζόνα και δημιούργησε έναν τεράστιο κρατήρα, με διάμετρο ενός χιλιομέτρου και βάθος 174 μέτρων. Ο μετεωρίτης πρέπει να ζύγιζε πάνω από 1.700 κιλά και είχε διάμετρο εξήντα μέτρων. Η ταχύτητα του - όταν έπεσε από τον ουρανό - ήταν 40 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Οι φυλές των Ινδιάνων που ζούσαν στην περιοχή, οι Χόπι, οι Ναβάχο και οι Πουέμπλο, ενώ γνώριζαν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη του κρατήρα, απέφευγαν όμως ακόμη και να πλησιάσουν στον τόπο, τον οποίο θεωρούσαν ιερό. Οι λευκοί τον ανακάλυψαν το 1871, όταν μια ομάδα στρατιωτών έκανε μια περιπολία αναγνωριστική της περιοχής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας ειδικός σε ορυκτά, μηχανολόγος μεταλλευμάτων, ο Daniel Βarringer, συνειδητοποίησε την κοσμική προέλευσή του και αγόρασε την περιοχή. Και ήξερε πως αυτοί οι βόλοι από νικέλιο και σίδηρο που ήταν διασκορπισμένοι γύρω από τον κρατήρα δεν ήταν δυνατόν να προέρχονται από τη Γη. Είχαν έρθει από το διάστημα. Ο Βarrigner όμως δεν νοιαζόταν για την επιστήμη: αυτό που ήθελε ήταν να σκάψει και να βρει τον τεράστιο μετεωρίτη, ο οποίος πίστευε πως βρίσκεται ακόμη θαμμένος κάτω από το χώμα του κρατήρα. Είχε μάλιστα εκτιμήσει και την αξία του: την υπολόγιζε στα 500-1.000 εκατομμύρια δολάρια.
Στα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Βarrigner έριξε αρκετά εκατομμύρια από τα δικά του δολάρια στον κρατήρα της Αριζόνα, όμως δεν βρήκε απολύτως τίποτα: ο μετεωρίτης δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή ελάχιστα ήταν γνωστά για τη δυναμική των μετεωριτών. Ορισμένοι είχαν δει μερικούς μετεωρίτες να πέφτουν μεταξύ των οποίων και κάποιοι αρκετά μεγάλοι και οι περισσότεροι από αυτούς θάβονταν στη γη. Έτσι, ήταν πολύ λογικό να υποθέτουν πως το ίδιο είχε συμβεί με εκείνον τον τεράστιο που δημιούργησε τον κρατήρα.
Αυτό που κανείς δεν υπολόγιζε ήταν πως υπάρχει ένα καθοριστικό όριο για τη μάζα ενός μετεωρίτη, πάνω από το οποίο η διαδικασία δημιουργίας κρατήρα αλλάζει δραματικά. Ο μετεωρίτης του Βarrigner ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό το όριο, με αποτέλεσμα αντί να θαφτεί, να εκραγεί, τη στιγμή ακριβώς που άγγιξε την επιφάνεια της Γης. Μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του δεν κατόρθωσε να εξατμιστεί τελείως.
Τέτοιοι τεράστιοι κρατήρες όπως αυτός στην Αριζόνα είναι εξαιρετικά σπάνιοι στη Γη, συναντιούνται όμως πολύ συχνά στη Σελήνη, στον Ερμή και στον Δία. Ο λόγος είναι προφανής: η Γη είναι ένας γεωλογικά ενεργός πλανήτης. Οι ήπειροι δημιουργούνται και διαβρώνονται συχνά σε διάστημα μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων κι έτσι οι κοσμικές της ρυτίδες εξαφανίζονται.
Πηγή: Reuters, 9 Νοεμβρίου 2005
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Τεράστιος αστεροειδής μπορεί να κτυπήσει τη Γη σε 31 χρόνια
Πηγή: China Daily, 12 Δεκεμβρίου 2005
Στον αιγυπτιακό μύθο, ο Άποφις ήταν το αρχαίο πνεύμα του κακού και της καταστροφής, ένας δαίμονας που ορίστηκε να βυθίσει τον κόσμο στο αιώνιο σκοτάδι.
Γι αυτό και οι αστρονόμοι έδωσαν αυτό το όνομα σε έναν αστεροειδή, που αποτελεί μια δυνητική απειλή για τη Γη μας σε 31 χρόνια από τώρα. Οι επιστήμονες παρακολουθούν την πορεία ενός αστεροειδή διαμέτρου 390 μέτρων, που ανακάλυψαν πέρυσι και είναι ενδεχομένως σε πορεία σύγκρουσης με τον πλανήτη μας, και μάλιστα εκλιπαρούν τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου να αποφασίσουν σχετικά με την στρατηγική που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.
Η NASA έχει υπολογίσει ότι μια σύγκρουση της Γης με τον αστεροειδή Άποφις έχει πιθανότητα να συμβεί το 2036, ενώ αυτή θα απελευθέρωνε περισσότερο από 100.000 φορές την ενέργεια που απελευθερώθηκε από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.
Χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα θα επηρεάζονταν άμεσα από την έκρηξη, όμως ολόκληρη η Γης θα έβλεπε τα αποτελέσματα από τη σκόνη που θα απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα. Και, οι επιστήμονες επιμένουν, υπάρχει πραγματικά πολύ λίγος χρόνος που μένει για να παρθούν αποφάσεις.
Σε μια πρόσφατη συνεδρίαση των εμπειρογνωμόνων για τα γειτονικά στη Γη αντικείμενα (NEO) στο Λονδίνο, οι επιστήμονες είπαν ότι το σχέδιο αντιμετώπισης του αστεροειδή θα μπορούσε να κρατήσει δεκαετίες, μαζί με την κατασκευή της απαραίτητης τεχνολογίας για να εκτρέψουμε τον αστεροειδή.
Η Monica Grady, ένας εμπειρογνώμονας στους μετεωρίτες στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, ανέφερε: "Είναι ένα ζήτημα του πότε, όχι του εάν, ένα κοντινό στη Γη αντικείμενο συγκρουστεί με τη Γη. Πολλά από τα μικρότερα αντικείμενα διασπώνται όταν κάποτε φθάσουν στη γήινη ατμόσφαιρα και δεν ασκούν καμία επίδραση.
"Εντούτοις, κάθε λίγες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια στατιστικά ένα αντικείμενο NEO, πλάτους μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο, συγκρούεται με τη Γη, ενώ ένα NEO μεγαλύτερο από 6 χιλιόμετρα, που θα μπορούσε να προκαλέσει μια μαζική εξάλειψη όλων των ειδών, συγκρούεται με τη γη κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια. Αυτή την περίοδο είμαστε υπερήμεροι για έναν τέτοιο μεγάλο αστεροειδή".
Τραγωδία το 2029;
Ο αστεροειδής Απόφις από τότε που βρέθηκε ότι είναι σε τροχιά σύγκρουσης τον Ιούνιο του 2004 προκάλεσε συζητήσεις, όμως το Δεκέμβριο του 2004 άρχισε να προκαλεί πάλι μπελάδες. Προβάλλοντας την τροχιά του αστεροειδή προς το μέλλον, οι αστρονόμοι είχαν υπολογίσει ότι οι πιθανότητες σύγκρουσης του αστεροειδή με τη Γη το 2029 ήταν ανησυχητικές. Έτσι όσο πιο πολλές παρατηρήσεις γίνονταν τόσο οι πιθανότητες σύγκρουσης μεγάλωναν.
Τα 21 χρόνια που μένουν μέχρι τότε ίσως φαίνεται πολύς χρόνος. Αλλά, στη συνεδρίαση της τελευταίας εβδομάδας ο Andrea Carusi, πρόεδρος του Ιδρύματος Spaceguard, ανέφερε ότι τώρα είναι η στιγμή που πρέπει οι Κυβερνήσεις να πάρουν αποφάσεις σχετικά με τον αστεροειδή, για να δοθεί στους επιστήμονες ο απαιτούμενος χρόνος της προετοιμασίας των αποστολών.
Στην κλίμακα της απειλής από τα NEO - με μέγιστο το 10 - ο αστεροειδής Απόφις τοποθετήθηκε στο 4, όπου το 10 είναι για μια σύγκρουση που θα μπορούσε να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Αυτός ο βαθμός, το 4, είναι η μεγαλύτερη πιθανότητα για σύγκρουση με αστεροειδή στην καταγραμμένη ιστορία και είχε 1 προς 37 πιθανότητα να χτυπήσει τη Γη. Η απειλή μιας σύγκρουσης το 2029 αποκλείστηκε τελικά στο τέλος του περασμένου χρόνου.
Σε περίπτωση σύγκρουσης με τον αστεροειδή θα μπορούσε να καταστραφεί μια περιοχή στο μέγεθος του Τέξας, ενώ αν έπεφτε στη θάλασσα θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένα τσουνάμι. Γι αυτό τον περασμένο Οκτώβριο εστάλη μια ανοιχτή επιστολή προς τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου και στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς, από την Ένωση Εξερευνητών του Διαστήματος (ASE), ένας διεθνής μη κυβερνητικός οργανισμός, που αποτελείται κυρίως από πρώην αστροναύτες και κοσμοναύτες.
Στην επιστολή γίνεται έκκληση για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων πρόληψης για το ενδεχόμενο μελλοντικής σύγκρουσης ενός αστεροειδή με τη Γη, δεδομένου ότι ο κόσμος είναι απροετοίμαστος για τη χειρότερη όλων των φυσικών καταστροφών.
Ο Alan Fitzsimmons, ένας αστρονόμος από το πανεπιστημιακό Μπέλφαστ ανέφερε: "Όταν θα περάσει κοντά σε μας στις 13 Απριλίου του 2029, η Γη θα τον εκτρέψει και θα του αλλάξει την τροχιά του. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να περάσει μέσα από ένα ιδιαίτερο σημείο στο διάστημα, που ονομάζεται κλειδαρότρυπα. Τότε η γήινη βαρύτητα θα αλλάξει τα πράγματα έτσι ώστε όταν επιστρέψει πάλι γύρω στο 2036, ο αστεροειδής θα συγκρουστεί με μας".
Η πιθανότητα να περάσει μέσω αυτού του ειδικού σημείου (της κλειδαρότρυπας), ένας χώρος 600 μέτρων στο διάστημα, είναι 1 προς 5.500, που βασίζεται στις σημερινές πληροφορίες.
Φυσικά υπάρχουν πολλές ιδέες σχετικά με το πώς να εκτρέψουμε τον αστεροειδή. Η ειδική ομάδα στην Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία ηγείται της προσπάθειας στο σχεδιασμό μιας σειράς δορυφόρων και πυραύλων για να απομακρύνει τον αστεροειδή από μια πορεία σύγκρουσης με τη γη σε μια διαφορετική τροχιά.
Καμία τεχνολογία δεν έχει αποφασιστεί ακόμη και ενδεχομένως κάποιες επικίνδυνες ιδέες όπως ένα πυρηνικό διαστημικό σκάφος. "Το πλεονέκτημα της πυρηνικής προώθησης είναι η πολλή ισχύς", είπε ο καθηγητή Fitzsimmons.
"Το αρνητικό είναι ότι δεν το έχουμε κάνει ακόμα. Ενώ υπάρχουν αρκετά σκάφη σήμερα με ηλιακή ηλεκτρική προώθηση, έτσι είμαστε αρκετά βέβαιοι ότι αυτό θα λειτουργούσε."
Η καλύτερη μέθοδος είναι ενδεχομένως και η ευκολότερη, αν ρίξουμε ένα διαστημικό σκάφος πάνω στον αστεροειδή για να του αλλάξει την κατεύθυνσή του. Η ESA προγραμματίζει να εξετάσει αυτήν την ιδέα με την την αποστολή Δον Κιχώτης, όπου δύο δορυφόροι θα σταλούν σε αστεροειδή.
Ο ένας από αυτούς, ο Χιντάλγκο, θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή με υψηλή ταχύτητα ενώ ο άλλος, ο Σάντσο, θα μετρήσει την αλλαγή στην τροχιά του αντικειμένου. Οι αποφάσεις σχετικά με το πραγματικό σχέδιο αυτών των σκαφών θα ληφθούν στους ερχόμενους μήνες, με την προώθηση τους να γίνεται την επόμενη δεκαετία. Μια ιδέα που φαίνεται να μην έχει καμία υποστήριξη από τους αστρονόμους είναι η χρήση εκρηκτικών υλών.
Ο Fitzsimmons εξηγεί ότι αν γίνει έκρηξη κοντά στον αστεροειδή τότε θα σκορπίσουν αρκετά κομμάτια παρά ένα, κι έτσι θα αυξηθεί η ζημιά".
Το Σεπτέμβριο, οι επιστήμονες στα πανεπιστήμια Strathclyde και της Γλασκώβης άρχισαν τις προσομοιώσεις σε υπολογιστές για να μάθουν τις πιθανές κατευθύνσεις του αστεροειδή σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.
Για τη μελέτη των αντικειμένων που περνούν κοντά από τη Γη χρησιμοποιούνται το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητήριου στη Χιλή, το Τηλεσκόπιο Ισαάκ Νεύτων στη Λα Πάλμα και το Τηλεσκόπιο Φόλκες στη Χαβάη, ενώ μέχρι το τέλος της δεκαετίας καθοριστικό ρόλο στον εντοπισμό τους αναμένεται να παίξει το πρόγραμμα Pan-STARR στη Χαβάη.
Και την άνοιξη του 2006, θα υπάρξει άλλη μια ευκαιρία για παρατηρήσεις με ραντάρ του αστεροειδή, που θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να βρουν τις πιθανές μελλοντικές τροχιές του αστεροειδή ακριβέστερα.
Εάν, σε εκείνο το στάδιο, αυτοί δεν μπορέσουν να αποκλείσουν μια σύγκρουση ε τη Γη κατά το 2036, τότε καλύτερες παρατηρήσεις δεν θα γίνουν έως το 2013. Η NASA έχει συμφωνήσει ότι μια τελική απόφαση σχετικά με αυτά που πρέπει να κάνουν για τον Άποφις θα πρέπει να ληφθεί σε αυτό το στάδιο.
"Μπορεί η απόφαση για το αν πρέπει να προχωρήσουμε με μια αποστολή να γίνει το 2013, αλλά πρέπει να αρχίσουμε πριν από το 2013", αναφέρει ο καθηγητής Fitzsimmons. Το 2029, οι αστρονόμοι θα βεβαιωθούν εάν ο Άποφις θα είναι απειλητικός το 2036.
Στην περίπτωση που αποδειχθούν αληθινά τα χειρότερα σενάρια και η Γη δεν έχει προετοιμαστεί τότε θα είναι πάρα πολύ αργά. "Εάν περιμένουμε έως το 2029, φαίνεται απίθανο να είμαστε σε θέση να κάνουμε τίποτα το 2036", τελειώνει ο Yates.
Πηγή: China Daily, 12 Δεκεμβρίου 2005
Στον αιγυπτιακό μύθο, ο Άποφις ήταν το αρχαίο πνεύμα του κακού και της καταστροφής, ένας δαίμονας που ορίστηκε να βυθίσει τον κόσμο στο αιώνιο σκοτάδι.
Γι αυτό και οι αστρονόμοι έδωσαν αυτό το όνομα σε έναν αστεροειδή, που αποτελεί μια δυνητική απειλή για τη Γη μας σε 31 χρόνια από τώρα. Οι επιστήμονες παρακολουθούν την πορεία ενός αστεροειδή διαμέτρου 390 μέτρων, που ανακάλυψαν πέρυσι και είναι ενδεχομένως σε πορεία σύγκρουσης με τον πλανήτη μας, και μάλιστα εκλιπαρούν τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου να αποφασίσουν σχετικά με την στρατηγική που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.
Η NASA έχει υπολογίσει ότι μια σύγκρουση της Γης με τον αστεροειδή Άποφις έχει πιθανότητα να συμβεί το 2036, ενώ αυτή θα απελευθέρωνε περισσότερο από 100.000 φορές την ενέργεια που απελευθερώθηκε από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.
Χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα θα επηρεάζονταν άμεσα από την έκρηξη, όμως ολόκληρη η Γης θα έβλεπε τα αποτελέσματα από τη σκόνη που θα απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα. Και, οι επιστήμονες επιμένουν, υπάρχει πραγματικά πολύ λίγος χρόνος που μένει για να παρθούν αποφάσεις.
Σε μια πρόσφατη συνεδρίαση των εμπειρογνωμόνων για τα γειτονικά στη Γη αντικείμενα (NEO) στο Λονδίνο, οι επιστήμονες είπαν ότι το σχέδιο αντιμετώπισης του αστεροειδή θα μπορούσε να κρατήσει δεκαετίες, μαζί με την κατασκευή της απαραίτητης τεχνολογίας για να εκτρέψουμε τον αστεροειδή.
Η Monica Grady, ένας εμπειρογνώμονας στους μετεωρίτες στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, ανέφερε: "Είναι ένα ζήτημα του πότε, όχι του εάν, ένα κοντινό στη Γη αντικείμενο συγκρουστεί με τη Γη. Πολλά από τα μικρότερα αντικείμενα διασπώνται όταν κάποτε φθάσουν στη γήινη ατμόσφαιρα και δεν ασκούν καμία επίδραση.
"Εντούτοις, κάθε λίγες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια στατιστικά ένα αντικείμενο NEO, πλάτους μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο, συγκρούεται με τη Γη, ενώ ένα NEO μεγαλύτερο από 6 χιλιόμετρα, που θα μπορούσε να προκαλέσει μια μαζική εξάλειψη όλων των ειδών, συγκρούεται με τη γη κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια. Αυτή την περίοδο είμαστε υπερήμεροι για έναν τέτοιο μεγάλο αστεροειδή".
Τραγωδία το 2029;
Ο αστεροειδής Απόφις από τότε που βρέθηκε ότι είναι σε τροχιά σύγκρουσης τον Ιούνιο του 2004 προκάλεσε συζητήσεις, όμως το Δεκέμβριο του 2004 άρχισε να προκαλεί πάλι μπελάδες. Προβάλλοντας την τροχιά του αστεροειδή προς το μέλλον, οι αστρονόμοι είχαν υπολογίσει ότι οι πιθανότητες σύγκρουσης του αστεροειδή με τη Γη το 2029 ήταν ανησυχητικές. Έτσι όσο πιο πολλές παρατηρήσεις γίνονταν τόσο οι πιθανότητες σύγκρουσης μεγάλωναν.
Τα 21 χρόνια που μένουν μέχρι τότε ίσως φαίνεται πολύς χρόνος. Αλλά, στη συνεδρίαση της τελευταίας εβδομάδας ο Andrea Carusi, πρόεδρος του Ιδρύματος Spaceguard, ανέφερε ότι τώρα είναι η στιγμή που πρέπει οι Κυβερνήσεις να πάρουν αποφάσεις σχετικά με τον αστεροειδή, για να δοθεί στους επιστήμονες ο απαιτούμενος χρόνος της προετοιμασίας των αποστολών.
Στην κλίμακα της απειλής από τα NEO - με μέγιστο το 10 - ο αστεροειδής Απόφις τοποθετήθηκε στο 4, όπου το 10 είναι για μια σύγκρουση που θα μπορούσε να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Αυτός ο βαθμός, το 4, είναι η μεγαλύτερη πιθανότητα για σύγκρουση με αστεροειδή στην καταγραμμένη ιστορία και είχε 1 προς 37 πιθανότητα να χτυπήσει τη Γη. Η απειλή μιας σύγκρουσης το 2029 αποκλείστηκε τελικά στο τέλος του περασμένου χρόνου.
Σε περίπτωση σύγκρουσης με τον αστεροειδή θα μπορούσε να καταστραφεί μια περιοχή στο μέγεθος του Τέξας, ενώ αν έπεφτε στη θάλασσα θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένα τσουνάμι. Γι αυτό τον περασμένο Οκτώβριο εστάλη μια ανοιχτή επιστολή προς τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου και στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς, από την Ένωση Εξερευνητών του Διαστήματος (ASE), ένας διεθνής μη κυβερνητικός οργανισμός, που αποτελείται κυρίως από πρώην αστροναύτες και κοσμοναύτες.
Στην επιστολή γίνεται έκκληση για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων πρόληψης για το ενδεχόμενο μελλοντικής σύγκρουσης ενός αστεροειδή με τη Γη, δεδομένου ότι ο κόσμος είναι απροετοίμαστος για τη χειρότερη όλων των φυσικών καταστροφών.
Ο Alan Fitzsimmons, ένας αστρονόμος από το πανεπιστημιακό Μπέλφαστ ανέφερε: "Όταν θα περάσει κοντά σε μας στις 13 Απριλίου του 2029, η Γη θα τον εκτρέψει και θα του αλλάξει την τροχιά του. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να περάσει μέσα από ένα ιδιαίτερο σημείο στο διάστημα, που ονομάζεται κλειδαρότρυπα. Τότε η γήινη βαρύτητα θα αλλάξει τα πράγματα έτσι ώστε όταν επιστρέψει πάλι γύρω στο 2036, ο αστεροειδής θα συγκρουστεί με μας".
Η πιθανότητα να περάσει μέσω αυτού του ειδικού σημείου (της κλειδαρότρυπας), ένας χώρος 600 μέτρων στο διάστημα, είναι 1 προς 5.500, που βασίζεται στις σημερινές πληροφορίες.
Φυσικά υπάρχουν πολλές ιδέες σχετικά με το πώς να εκτρέψουμε τον αστεροειδή. Η ειδική ομάδα στην Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία ηγείται της προσπάθειας στο σχεδιασμό μιας σειράς δορυφόρων και πυραύλων για να απομακρύνει τον αστεροειδή από μια πορεία σύγκρουσης με τη γη σε μια διαφορετική τροχιά.
Καμία τεχνολογία δεν έχει αποφασιστεί ακόμη και ενδεχομένως κάποιες επικίνδυνες ιδέες όπως ένα πυρηνικό διαστημικό σκάφος. "Το πλεονέκτημα της πυρηνικής προώθησης είναι η πολλή ισχύς", είπε ο καθηγητή Fitzsimmons.
"Το αρνητικό είναι ότι δεν το έχουμε κάνει ακόμα. Ενώ υπάρχουν αρκετά σκάφη σήμερα με ηλιακή ηλεκτρική προώθηση, έτσι είμαστε αρκετά βέβαιοι ότι αυτό θα λειτουργούσε."
Η καλύτερη μέθοδος είναι ενδεχομένως και η ευκολότερη, αν ρίξουμε ένα διαστημικό σκάφος πάνω στον αστεροειδή για να του αλλάξει την κατεύθυνσή του. Η ESA προγραμματίζει να εξετάσει αυτήν την ιδέα με την την αποστολή Δον Κιχώτης, όπου δύο δορυφόροι θα σταλούν σε αστεροειδή.
Ο ένας από αυτούς, ο Χιντάλγκο, θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή με υψηλή ταχύτητα ενώ ο άλλος, ο Σάντσο, θα μετρήσει την αλλαγή στην τροχιά του αντικειμένου. Οι αποφάσεις σχετικά με το πραγματικό σχέδιο αυτών των σκαφών θα ληφθούν στους ερχόμενους μήνες, με την προώθηση τους να γίνεται την επόμενη δεκαετία. Μια ιδέα που φαίνεται να μην έχει καμία υποστήριξη από τους αστρονόμους είναι η χρήση εκρηκτικών υλών.
Ο Fitzsimmons εξηγεί ότι αν γίνει έκρηξη κοντά στον αστεροειδή τότε θα σκορπίσουν αρκετά κομμάτια παρά ένα, κι έτσι θα αυξηθεί η ζημιά".
Το Σεπτέμβριο, οι επιστήμονες στα πανεπιστήμια Strathclyde και της Γλασκώβης άρχισαν τις προσομοιώσεις σε υπολογιστές για να μάθουν τις πιθανές κατευθύνσεις του αστεροειδή σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.
Για τη μελέτη των αντικειμένων που περνούν κοντά από τη Γη χρησιμοποιούνται το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητήριου στη Χιλή, το Τηλεσκόπιο Ισαάκ Νεύτων στη Λα Πάλμα και το Τηλεσκόπιο Φόλκες στη Χαβάη, ενώ μέχρι το τέλος της δεκαετίας καθοριστικό ρόλο στον εντοπισμό τους αναμένεται να παίξει το πρόγραμμα Pan-STARR στη Χαβάη.
Και την άνοιξη του 2006, θα υπάρξει άλλη μια ευκαιρία για παρατηρήσεις με ραντάρ του αστεροειδή, που θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να βρουν τις πιθανές μελλοντικές τροχιές του αστεροειδή ακριβέστερα.
Εάν, σε εκείνο το στάδιο, αυτοί δεν μπορέσουν να αποκλείσουν μια σύγκρουση ε τη Γη κατά το 2036, τότε καλύτερες παρατηρήσεις δεν θα γίνουν έως το 2013. Η NASA έχει συμφωνήσει ότι μια τελική απόφαση σχετικά με αυτά που πρέπει να κάνουν για τον Άποφις θα πρέπει να ληφθεί σε αυτό το στάδιο.
"Μπορεί η απόφαση για το αν πρέπει να προχωρήσουμε με μια αποστολή να γίνει το 2013, αλλά πρέπει να αρχίσουμε πριν από το 2013", αναφέρει ο καθηγητής Fitzsimmons. Το 2029, οι αστρονόμοι θα βεβαιωθούν εάν ο Άποφις θα είναι απειλητικός το 2036.
Στην περίπτωση που αποδειχθούν αληθινά τα χειρότερα σενάρια και η Γη δεν έχει προετοιμαστεί τότε θα είναι πάρα πολύ αργά. "Εάν περιμένουμε έως το 2029, φαίνεται απίθανο να είμαστε σε θέση να κάνουμε τίποτα το 2036", τελειώνει ο Yates.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Η NASA θα ψάξει για μικρούς αστερεοειδείς που μπορεί να απειλήσουν τη Γη
Από την αμερικανική Γερουσία έχουν εγκριθεί σχέδια για αναζήτηση, με τη καθοδήγηση της NASA, πολύ μικρών αστεροειδών μεγέθους 140 μέτρων που μπορεί να απειλήσουν τη γη. Όμως δεν απαιτούνται νέα κονδύλια μιας και ήδη αναπτύσσονται νέα τηλεσκόπια.
Η αναζήτηση θα αφορά αστεροειδείς που μπορούν να απειλήσουν τη Γη στα επόμενα 15 χρόνια με πιθανότητα 90%!!!!!!!!!!!!. Ήδη η NASA ψάχνει για μεγαλύτερους αστεροειδείς μεγέθους πάνω από 1 χιλιόμετρο επικίνδυνους για τον πλανήτη μας. Αλλά τώρα πιστεύει ότι πρέπει να γίνει έρευνα για πιο μικρούς.
Πάντως, με τους σημερινούς ρυθμούς ανακάλυψης η NASA δεν θα εκπληρώσει τους παλιούς στόχους της. Μέχρι τώρα έχουν καταχωρήσει 818 αστεροειδείς μεγέθους ενός χιλιομέτρου που αποτελούν απειλή για τη γη. Ο στόχος είναι να καταγράψουν το 90% όλων αυτών των αντικειμένων, συνολικά περίπου 1100 - μέχρι το 2008, κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν άλλοι 172.
Αλλά η επιτροπή του 2003 για τους αστεροειδείς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι συνολικά καταστρεπτικές συγκρούσεις από μεγάλους αστεροειδείς είναι τόσο σπάνιες που θέτουν μόνο 30% του συνολικού κινδύνου από αστεροειδείς για την ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια μεγάλων περιόδων. Οι μικρότερες συγκρούσεις εγκυμονούν πολύ περισσότερο κίνδυνο επειδή είναι πιο συνηθισμένες.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, κατά 53%, προέρχεται από τα τσουνάμι που προκαλούνται από τους αστεροειδείς μεγέθους κάτω από 1 χιλιόμετρο, που θα πέσουν στους ωκεανούς. Το υπόλοιπο 17% του κινδύνου προέρχεται από τις συγκρούσεις με το έδαφος αστεροειδών της ίδιας τάξης μεγέθους.
Ισορροπώντας τους κινδύνους έναντι των δυσκολιών που υπάρχουν για την αναζήτηση τέτοιων μικρών αντικειμένων, η επιτροπή στοχεύει για αστεροειδείς τουλάχιστον 140 μέτρων επειδή αποτελούν το 90% της πιθανής καταστροφής. Εντούτοις, αυτό είναι αρκετά παραπάνω από το μέγεθος του μεγαλύτερου αντικειμένου που χτύπησε τον πλανήτη μας στην πρόσφατη ιστορία. Πρόκειται για το αντικείμενο 60 μέτρων μόνο που ισοπέδωσε χιλιάδες χιλιόμετρα δάσους όταν εξερράγη πάνω από την περιοχή Tunguska της Σιβηρίας σε 1908.
Η καταδίωξη των μικρότερων, πιο εξασθενημένων αντικειμένων θα απαιτήσει μια νέα γενεά τηλεσκοπίων έρευνας. Το καλύτερο υποψήφιο σύστημα είναι το Pan-STARRS, μια σειρά τεσσάρων τηλεσκοπίων των 1,8 μέτρων που προγραμματίζονται από το πανεπιστήμιο της Χαβάης και χρηματοδοτείται από το αμερικανικό Πεντάγωνο.
Κάθε ένα θα έχει ανιχνευτές με 1,4 δισεκατομμύρια pixels, η μεγαλύτερη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή παγκοσμίως. Το πρώτο τηλεσκόπιο θα ξεκινήσει αρχάς του 2006.
Ένα άλλο όργανο που θα κυνηγήσει τέτοιους αστεροειδείς και θα εκτελέσει κι άλλες έρευνες στον ουρανό είναι ένα όργανο 8,4 μέτρων το Large Synoptic Survey Telescope (Μεγάλο Συνοπτικό Τηλεσκόπιο Ερευνών). Το σχέδιο είναι να ολοκληρωθεί μέχρι το 2012 με κόστος 300 εκατομμυρίων, αλλά μέχρι τώρα μόνο τα κεφάλαια του σχεδίου έχουν συγκεντρωθεί από το Αμερικανικό Ίδρυμα Επιστήμης.
Οι ειδικοί όμως προειδοποιούν ότι ο στόχος του Κογκρέσου για τα αντικείμενα 140 μέτρων θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Το Pan-STARRS σχεδιάστηκε για αντικείμενα 300 μέτρων, κατά προσέγγιση τέσσερις φορές φωτεινότερα.
Το Pan-STARRS θα ερευνήσει κάθε κομμάτι του ουρανού μόνο μία φορά κάθε τέσσερις ημέρες, κι αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε εύκολα να χάσει τα αντικείμενα που κινούνται γρήγορα πάνω από τον ουρανό όταν βρίσκονται πολύ κοντά στη γη. Επιπλέον, τα μικρότερα αντικείμενα θα είναι πάρα πολύ εξασθενημένα για να παρακολουθηθούν από τους ερασιτέχνες αστρονόμους, οι οποίοι κάνουν συνεχείς παρατηρήσεις ζωτικής σημασίας για τον υπολογισμό των τροχιών των αστεροειδών.
Από την αμερικανική Γερουσία έχουν εγκριθεί σχέδια για αναζήτηση, με τη καθοδήγηση της NASA, πολύ μικρών αστεροειδών μεγέθους 140 μέτρων που μπορεί να απειλήσουν τη γη. Όμως δεν απαιτούνται νέα κονδύλια μιας και ήδη αναπτύσσονται νέα τηλεσκόπια.
Η αναζήτηση θα αφορά αστεροειδείς που μπορούν να απειλήσουν τη Γη στα επόμενα 15 χρόνια με πιθανότητα 90%!!!!!!!!!!!!. Ήδη η NASA ψάχνει για μεγαλύτερους αστεροειδείς μεγέθους πάνω από 1 χιλιόμετρο επικίνδυνους για τον πλανήτη μας. Αλλά τώρα πιστεύει ότι πρέπει να γίνει έρευνα για πιο μικρούς.
Πάντως, με τους σημερινούς ρυθμούς ανακάλυψης η NASA δεν θα εκπληρώσει τους παλιούς στόχους της. Μέχρι τώρα έχουν καταχωρήσει 818 αστεροειδείς μεγέθους ενός χιλιομέτρου που αποτελούν απειλή για τη γη. Ο στόχος είναι να καταγράψουν το 90% όλων αυτών των αντικειμένων, συνολικά περίπου 1100 - μέχρι το 2008, κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν άλλοι 172.
Αλλά η επιτροπή του 2003 για τους αστεροειδείς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι συνολικά καταστρεπτικές συγκρούσεις από μεγάλους αστεροειδείς είναι τόσο σπάνιες που θέτουν μόνο 30% του συνολικού κινδύνου από αστεροειδείς για την ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια μεγάλων περιόδων. Οι μικρότερες συγκρούσεις εγκυμονούν πολύ περισσότερο κίνδυνο επειδή είναι πιο συνηθισμένες.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, κατά 53%, προέρχεται από τα τσουνάμι που προκαλούνται από τους αστεροειδείς μεγέθους κάτω από 1 χιλιόμετρο, που θα πέσουν στους ωκεανούς. Το υπόλοιπο 17% του κινδύνου προέρχεται από τις συγκρούσεις με το έδαφος αστεροειδών της ίδιας τάξης μεγέθους.
Ισορροπώντας τους κινδύνους έναντι των δυσκολιών που υπάρχουν για την αναζήτηση τέτοιων μικρών αντικειμένων, η επιτροπή στοχεύει για αστεροειδείς τουλάχιστον 140 μέτρων επειδή αποτελούν το 90% της πιθανής καταστροφής. Εντούτοις, αυτό είναι αρκετά παραπάνω από το μέγεθος του μεγαλύτερου αντικειμένου που χτύπησε τον πλανήτη μας στην πρόσφατη ιστορία. Πρόκειται για το αντικείμενο 60 μέτρων μόνο που ισοπέδωσε χιλιάδες χιλιόμετρα δάσους όταν εξερράγη πάνω από την περιοχή Tunguska της Σιβηρίας σε 1908.
Η καταδίωξη των μικρότερων, πιο εξασθενημένων αντικειμένων θα απαιτήσει μια νέα γενεά τηλεσκοπίων έρευνας. Το καλύτερο υποψήφιο σύστημα είναι το Pan-STARRS, μια σειρά τεσσάρων τηλεσκοπίων των 1,8 μέτρων που προγραμματίζονται από το πανεπιστήμιο της Χαβάης και χρηματοδοτείται από το αμερικανικό Πεντάγωνο.
Κάθε ένα θα έχει ανιχνευτές με 1,4 δισεκατομμύρια pixels, η μεγαλύτερη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή παγκοσμίως. Το πρώτο τηλεσκόπιο θα ξεκινήσει αρχάς του 2006.
Ένα άλλο όργανο που θα κυνηγήσει τέτοιους αστεροειδείς και θα εκτελέσει κι άλλες έρευνες στον ουρανό είναι ένα όργανο 8,4 μέτρων το Large Synoptic Survey Telescope (Μεγάλο Συνοπτικό Τηλεσκόπιο Ερευνών). Το σχέδιο είναι να ολοκληρωθεί μέχρι το 2012 με κόστος 300 εκατομμυρίων, αλλά μέχρι τώρα μόνο τα κεφάλαια του σχεδίου έχουν συγκεντρωθεί από το Αμερικανικό Ίδρυμα Επιστήμης.
Οι ειδικοί όμως προειδοποιούν ότι ο στόχος του Κογκρέσου για τα αντικείμενα 140 μέτρων θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Το Pan-STARRS σχεδιάστηκε για αντικείμενα 300 μέτρων, κατά προσέγγιση τέσσερις φορές φωτεινότερα.
Το Pan-STARRS θα ερευνήσει κάθε κομμάτι του ουρανού μόνο μία φορά κάθε τέσσερις ημέρες, κι αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε εύκολα να χάσει τα αντικείμενα που κινούνται γρήγορα πάνω από τον ουρανό όταν βρίσκονται πολύ κοντά στη γη. Επιπλέον, τα μικρότερα αντικείμενα θα είναι πάρα πολύ εξασθενημένα για να παρακολουθηθούν από τους ερασιτέχνες αστρονόμους, οι οποίοι κάνουν συνεχείς παρατηρήσεις ζωτικής σημασίας για τον υπολογισμό των τροχιών των αστεροειδών.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
99942 Άποφις
Ο 99942 Άποφις είναι ένας αστεροειδής της κοντινής γειτονιάς της Γης (NEO). Ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2004 και επιβεβαιώθηκε η ύπαρξή του το Δεκέμβριο του 2004. Οι πρώτες εκτιμήσεις από τη ΝΑΣΑ έδειχναν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα σύγκρουσης του αστεροειδούς αυτού με τη Γη (ή τη Σελήνη) το 2029, με αποτέλεσμα το θέμα να πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Εκτενέστερες παρατηρήσεις έδειξαν ότι είναι απίθανο να γίνει μία τέτοια σύγκρουση το 2029. Παραμένει όμως μία ελάχιστη πιθανότητα σύγκρουσης του ουράνιου αυτού σώματος με τη Γη (ή τη Σελήνη) τον Απρίλιο του 2036, όταν ο Άποφις θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη. Η πιθανότητα για μία τέτοια σύγκρουση σήμερα (Ιανουάριος 2006) είναι 1 προς 5.880 ή 0,017% ή αλλιώς η πιθανότητα να μη γίνει μία τέτοια σύγκρουση είναι 99,983%.
Ανακάλυψη από Roy A. Tucker,
David J. Tholen, and
Fabrizio Bernardi
Ημ/νια ανακάλυψης 19 Ιουνίου, 2004
Αρχική ονομασία 2004 MN4B
Κατηγορία Άτεν
Χαρακτηριστικά τροχιάς
Μέγιστος ημιάξονας (a) 137.992 Gm (0.922 AU)
Περιήλιο (q) 111.633 Gm (0.746 AU)
Αφήλιο (Q) 164.351 Gm (1.099 AU)
Εκκεντρότητα (e) 0.191
Περίοδος περιφοράς (P) 323.587 d (0.89 a)
Κλίση με την
εκλειπτική (i) 3.331°
Αναβιβάζων σύνδεσμος (Ω) 204.466°
Τόξο Περιηλίου 126.364°
Μean anomaly 111.000°
Φυσικά Χαρακτηριστικά
Μέγιστη ταχύτητα
περιφοράς 30.73 km/s
Διάμετρος 0.35 km
Μάζα 4,6Χ1010 kg
Πυκνότητα 2.7 g/cm³
Επιτάχυνση βαρύτητας 0.0001 m/s²
Ταχύτητα διαφυγής 0.0002 km/s
Περίοδος περιστροφής ? d
Φασματικός τύπος ?
Απόλυτο μέγεθος 19.2
Συντελεστής ανάκλασης 0.1?
Μέγιστη επιφανειακή θερμοκρασία ~290 K
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο Άποφις είναι ένας αστεροειδής που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Άτεν με ακτίνα περιφοράς γύρω από τον Ήλιο συγκρίσιμη της μίας αστρονομικής μονάδας (1 AU = η μέση απόσταση Γης-Ηλίου). Ο μεγάλος ημιάξονας της περιφοράς του είναι 0,922 AU ή 92,2% της μέσης απόστασης Γης-Ηλίου. Η περίοδος περιφοράς του γύρω από τον Ήλιο είναι περίπου 324 ημέρες, πολύ κοντά δηλαδή στην αντίστοιχη περίοδο της Γης η οποία είναι περίπου 365 ημέρες. Αυτό έχει σαν συνέπεια ο αστεροειδής αυτός να διέρχεται σε μικρή απόσταση από την τροχιά της Γης δύο φορές περίπου το χρόνο. Μέχρι το Ιανουάριο του 2006 οι υπολογισμοί έδειξαν ότι η διάμετρός του είναι 320 m και η μάζα του 4,6Χ1010 kg (46.000.000 τόνοι). Οι υπολογισμοί αυτοί βασίστηκαν σε 964 παρατηρήσεις με οπτικά τηλεσκόπια και 6 με ραδιοτηλεσκόπια εκ των οποίων οι 4 με τη μέθοδο Doppler. Παρόλα αυτά το σφάλμα στους υπολογισμούς αυτούς θεωρείται σημαντικό.
Προσεγγίσεις στη Γη
Στις 21 Δεκεμβρίου 2004 ο Άποφις βρέθηκε πολύ κοντά στη Γη και για το λόγο αυτό στάθηκε δυνατή η ανακάλυψη και η παρατήρησή του. Η επόμενη φορά που ο αστεροειδής αυτός θα διέλθει σε κοντινή απόσταση από τη Γη θα είναι στις 9 Ιανουαρίου 2013 και η μεθεπόμενη στις 6 Μαρτίου 2021. Στις δύο αυτές προσεγγίσεις ο Άποφις θα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 0,1 αστρονομικές μονάδες (0,1 AU, δηλαδή περίπου 14 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Αν και στην απόσταση αυτή δεν θα είναι αόρατος με γυμνό μάτι, η παρατήρηση με ραδιοτηλεσκόπια «θα μας επιτρέψει να υπολογίσουμε με ακρίβεια την τροχιά του μέχρι τουλάχιστον το 2070» όπως δήλωσε ο Jon Giorgini του JPL [2].
Ο αστεροειδής θα βρεθεί σε πολύ κοντινή απόσταση στη Γη στις 13 Απριλίου 2029 (ημέρα Παρασκευή). Οι πρώτες παρατηρήσεις που έγιναν το Δεκέμβριο του 2004 έδιναν μια εξαιρετικά υψηλή πιθανότητα σύγκρουσης του αστεροειδούς με τη Γη στην ημερομηνία αυτή. Η μέγιστη πιθανότητα που δόθηκε ήταν 1 προς 37 ή 2,7% ανεβάζοντας έτσι την επικινδυνότητα στο 4 της δεκάβαθμης κλίμακας του Τορίνο. Οι παρατηρήσεις με το ραδιοτηλεσκόπιο του Arecibo Observatory [3] στο Πουέρτο Ρίκο στις 27, 29 και 30 Ιανουαρίου 2005 βοήθησαν να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η τροχιά και τα φυσικά χαρακτηριστικά του. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις αυτές ο Άποφις θα διέλθει σε απόσταση 36.350 χιλιομέτρων από το κέντρο της Γης δηλαδή, περίπου στην απόσταση στην οποία περιστρέφονται οι γεωσύγχρονοι δορυφόροι που είναι 35,786 km. Η απόσταση αυτή ισοδυναμεί με 5,7 περίπου φορές την ακτίνα της Γης που είναι περίπου 6.378 Km (η απόσταση Γης- Σελήνης είναι περίπου 90 φορές την ακτίνα της Γης). Έτσι στις 13 Απριλίου 2029 ο Άποφις θα είναι ορατός από τη Γη με φαινόμενο μέγεθος 3,3 (όσο ένας μεσαίου μεγέθους αστέρας) από τη δυτική Ασία, την ανατολική Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική. Θα διατρέχει τον ουρανό ταχύτατα, διαγράφοντας τόξο 42 μοιρών ανά ώρα. Ο Άποφις θα διέλθει ανάμεσα από τη Γη και τη Σελήνη με μηδενική πιθανότητα σύγκρουσης είτε με τη Γη είτε με τη Σελήνη. Μία τέτοια προσέγγιση ουράνιου σώματος του μεγέθους του αστεροειδούς αυτού αναμένεται να συμβαίνει κάθε 1300 περίπου χρόνια.
Το 2029 ο Άποφις θα διέλθει σε πολύ μικρή απόσταση από τη Γη. Η βαρυτική έλξη της Γης αναμένεται να κάμψει την τροχιά του αστεροειδούς με αποτέλεσμα να επανέλθει σε κοντινή απόσταση με τη Γη στις 13 Απριλίου 2036 όπου η πιθανότητα σύγκρουσης με τη Γη είναι 1 προς 5.880 ή 0,017%. Η πιθανότητα αυτή έχει δείκτη επικινδυνότητας 1 στην κλίμακα του Τορίνο καθώς ο Άποφις αναμένεται να προσεγγίσει τη Γη σε απόσταση πολύ κοντινότερη από αυτή του 2029.
Οι συχνές προσεγγίσεις του αστεροειδούς με τη Γη μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα το συγχρονισμό της τροχιάς του με την τροχιά της Γης αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα μελλοντικής σύγκρουσής του με τη Γη. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει ο αστεροειδής να διέλθει από μία στενή περιοχή κοντά στη Γη που ονομάζεται «βαρυτική κλειδαρότρυπα» και είναι μια μικρή περιοχή του διαστήματος εύρους 600 m. Προβληματισμός επίσης υπάρχει κατά πόσο το φαινόμενο Yarkovsky θα επηρεάσει την τροχιά του αστεροειδούς. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο αυτό μπορεί μακροχρόνια να μεταβάλει σημαντικά την τροχιά ενός αστεροειδούς. Ο Άποφις είναι ο πρώτος ιστορικά αστεροειδής που προκάλεσε ανησυχία για το μέλλον της Γης.
Προβληματισμοί για τις συγκρούσεις
Σύμφωνα με τη Μόνικα Γκρέιντι (The Guardian [4] / Η Καθημερινή): «Το ερώτημα είναι πότε και όχι εάν, ένα ουράνιο σώμα της γειτονιάς της Γης θα συγκρουστεί με τη Γη ένα ουράνιο σώμα εύρους ενός χιλιομέτρου αναμένεται να συγκρούεται με τη Γη κάθε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ενώ ένα ουράνιο σώμα εύρους 6 χιλιομέτρων (με πιθανή ολική καταστροφή της Γης) αναμένεται να συγκρούεται με τη Γη κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια».
Τα ουράνια σώματα της γειτονιάς της Γης (NEOs) έχουν τραβήξει την προσοχή αστρονόμων και κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια. Η διαστημική υπηρεσία ΝΑΣΑ των Η.Π.Α. έχει πρόσφατα καταρτίσει το σχέδιο Spaceguard Survey με το οποίο προσδοκά να καταγράψει όλους τους επικίνδυνους αστεροειδείς και κομήτες. Η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία ESA (της οποίας μέλος έγινε και η Ελλάδα το 2005) ετοιμάζει το πρόγραμμα Δον Κιχώτης με το οποίο θα σταλούν δύο διαστημόπλοια σε έναν αστεροειδή, το ένα θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή και το άλλο θα παρατηρήσει την αλλαγή στην τροχιά του. Αν και πολλά σχέδια τέθηκαν στο τραπέζι των συζητήσεων για το πώς είναι δυνατόν να αποτραπεί μια πιθανή σύγκρουση με τη Γη, η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται ακόμη ανέτοιμη να αποτρέψει με σιγουριά πιθανές συγκρούσεις. Εάν ο Άποφις συγκρουστεί με τη Γη το 2035 θα προσεγγίσει την ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα 12,59 Km/s και κινητική ενέργεια 870 μεγατόνων TNT. Η σύγκρουση θα ήταν 65.000 φορές ισχυρότερη από αυτή της βόμβας της Χιροσίμα και θα μπορούσε να καταστρέψει μία περιοχή σαν το Τέξας των Η.Π.Α.
Ο 99942 Άποφις είναι ένας αστεροειδής της κοντινής γειτονιάς της Γης (NEO). Ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2004 και επιβεβαιώθηκε η ύπαρξή του το Δεκέμβριο του 2004. Οι πρώτες εκτιμήσεις από τη ΝΑΣΑ έδειχναν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα σύγκρουσης του αστεροειδούς αυτού με τη Γη (ή τη Σελήνη) το 2029, με αποτέλεσμα το θέμα να πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Εκτενέστερες παρατηρήσεις έδειξαν ότι είναι απίθανο να γίνει μία τέτοια σύγκρουση το 2029. Παραμένει όμως μία ελάχιστη πιθανότητα σύγκρουσης του ουράνιου αυτού σώματος με τη Γη (ή τη Σελήνη) τον Απρίλιο του 2036, όταν ο Άποφις θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη. Η πιθανότητα για μία τέτοια σύγκρουση σήμερα (Ιανουάριος 2006) είναι 1 προς 5.880 ή 0,017% ή αλλιώς η πιθανότητα να μη γίνει μία τέτοια σύγκρουση είναι 99,983%.
Ανακάλυψη από Roy A. Tucker,
David J. Tholen, and
Fabrizio Bernardi
Ημ/νια ανακάλυψης 19 Ιουνίου, 2004
Αρχική ονομασία 2004 MN4B
Κατηγορία Άτεν
Χαρακτηριστικά τροχιάς
Μέγιστος ημιάξονας (a) 137.992 Gm (0.922 AU)
Περιήλιο (q) 111.633 Gm (0.746 AU)
Αφήλιο (Q) 164.351 Gm (1.099 AU)
Εκκεντρότητα (e) 0.191
Περίοδος περιφοράς (P) 323.587 d (0.89 a)
Κλίση με την
εκλειπτική (i) 3.331°
Αναβιβάζων σύνδεσμος (Ω) 204.466°
Τόξο Περιηλίου 126.364°
Μean anomaly 111.000°
Φυσικά Χαρακτηριστικά
Μέγιστη ταχύτητα
περιφοράς 30.73 km/s
Διάμετρος 0.35 km
Μάζα 4,6Χ1010 kg
Πυκνότητα 2.7 g/cm³
Επιτάχυνση βαρύτητας 0.0001 m/s²
Ταχύτητα διαφυγής 0.0002 km/s
Περίοδος περιστροφής ? d
Φασματικός τύπος ?
Απόλυτο μέγεθος 19.2
Συντελεστής ανάκλασης 0.1?
Μέγιστη επιφανειακή θερμοκρασία ~290 K
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο Άποφις είναι ένας αστεροειδής που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Άτεν με ακτίνα περιφοράς γύρω από τον Ήλιο συγκρίσιμη της μίας αστρονομικής μονάδας (1 AU = η μέση απόσταση Γης-Ηλίου). Ο μεγάλος ημιάξονας της περιφοράς του είναι 0,922 AU ή 92,2% της μέσης απόστασης Γης-Ηλίου. Η περίοδος περιφοράς του γύρω από τον Ήλιο είναι περίπου 324 ημέρες, πολύ κοντά δηλαδή στην αντίστοιχη περίοδο της Γης η οποία είναι περίπου 365 ημέρες. Αυτό έχει σαν συνέπεια ο αστεροειδής αυτός να διέρχεται σε μικρή απόσταση από την τροχιά της Γης δύο φορές περίπου το χρόνο. Μέχρι το Ιανουάριο του 2006 οι υπολογισμοί έδειξαν ότι η διάμετρός του είναι 320 m και η μάζα του 4,6Χ1010 kg (46.000.000 τόνοι). Οι υπολογισμοί αυτοί βασίστηκαν σε 964 παρατηρήσεις με οπτικά τηλεσκόπια και 6 με ραδιοτηλεσκόπια εκ των οποίων οι 4 με τη μέθοδο Doppler. Παρόλα αυτά το σφάλμα στους υπολογισμούς αυτούς θεωρείται σημαντικό.
Προσεγγίσεις στη Γη
Στις 21 Δεκεμβρίου 2004 ο Άποφις βρέθηκε πολύ κοντά στη Γη και για το λόγο αυτό στάθηκε δυνατή η ανακάλυψη και η παρατήρησή του. Η επόμενη φορά που ο αστεροειδής αυτός θα διέλθει σε κοντινή απόσταση από τη Γη θα είναι στις 9 Ιανουαρίου 2013 και η μεθεπόμενη στις 6 Μαρτίου 2021. Στις δύο αυτές προσεγγίσεις ο Άποφις θα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 0,1 αστρονομικές μονάδες (0,1 AU, δηλαδή περίπου 14 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Αν και στην απόσταση αυτή δεν θα είναι αόρατος με γυμνό μάτι, η παρατήρηση με ραδιοτηλεσκόπια «θα μας επιτρέψει να υπολογίσουμε με ακρίβεια την τροχιά του μέχρι τουλάχιστον το 2070» όπως δήλωσε ο Jon Giorgini του JPL [2].
Ο αστεροειδής θα βρεθεί σε πολύ κοντινή απόσταση στη Γη στις 13 Απριλίου 2029 (ημέρα Παρασκευή). Οι πρώτες παρατηρήσεις που έγιναν το Δεκέμβριο του 2004 έδιναν μια εξαιρετικά υψηλή πιθανότητα σύγκρουσης του αστεροειδούς με τη Γη στην ημερομηνία αυτή. Η μέγιστη πιθανότητα που δόθηκε ήταν 1 προς 37 ή 2,7% ανεβάζοντας έτσι την επικινδυνότητα στο 4 της δεκάβαθμης κλίμακας του Τορίνο. Οι παρατηρήσεις με το ραδιοτηλεσκόπιο του Arecibo Observatory [3] στο Πουέρτο Ρίκο στις 27, 29 και 30 Ιανουαρίου 2005 βοήθησαν να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η τροχιά και τα φυσικά χαρακτηριστικά του. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις αυτές ο Άποφις θα διέλθει σε απόσταση 36.350 χιλιομέτρων από το κέντρο της Γης δηλαδή, περίπου στην απόσταση στην οποία περιστρέφονται οι γεωσύγχρονοι δορυφόροι που είναι 35,786 km. Η απόσταση αυτή ισοδυναμεί με 5,7 περίπου φορές την ακτίνα της Γης που είναι περίπου 6.378 Km (η απόσταση Γης- Σελήνης είναι περίπου 90 φορές την ακτίνα της Γης). Έτσι στις 13 Απριλίου 2029 ο Άποφις θα είναι ορατός από τη Γη με φαινόμενο μέγεθος 3,3 (όσο ένας μεσαίου μεγέθους αστέρας) από τη δυτική Ασία, την ανατολική Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική. Θα διατρέχει τον ουρανό ταχύτατα, διαγράφοντας τόξο 42 μοιρών ανά ώρα. Ο Άποφις θα διέλθει ανάμεσα από τη Γη και τη Σελήνη με μηδενική πιθανότητα σύγκρουσης είτε με τη Γη είτε με τη Σελήνη. Μία τέτοια προσέγγιση ουράνιου σώματος του μεγέθους του αστεροειδούς αυτού αναμένεται να συμβαίνει κάθε 1300 περίπου χρόνια.
Το 2029 ο Άποφις θα διέλθει σε πολύ μικρή απόσταση από τη Γη. Η βαρυτική έλξη της Γης αναμένεται να κάμψει την τροχιά του αστεροειδούς με αποτέλεσμα να επανέλθει σε κοντινή απόσταση με τη Γη στις 13 Απριλίου 2036 όπου η πιθανότητα σύγκρουσης με τη Γη είναι 1 προς 5.880 ή 0,017%. Η πιθανότητα αυτή έχει δείκτη επικινδυνότητας 1 στην κλίμακα του Τορίνο καθώς ο Άποφις αναμένεται να προσεγγίσει τη Γη σε απόσταση πολύ κοντινότερη από αυτή του 2029.
Οι συχνές προσεγγίσεις του αστεροειδούς με τη Γη μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα το συγχρονισμό της τροχιάς του με την τροχιά της Γης αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα μελλοντικής σύγκρουσής του με τη Γη. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει ο αστεροειδής να διέλθει από μία στενή περιοχή κοντά στη Γη που ονομάζεται «βαρυτική κλειδαρότρυπα» και είναι μια μικρή περιοχή του διαστήματος εύρους 600 m. Προβληματισμός επίσης υπάρχει κατά πόσο το φαινόμενο Yarkovsky θα επηρεάσει την τροχιά του αστεροειδούς. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο αυτό μπορεί μακροχρόνια να μεταβάλει σημαντικά την τροχιά ενός αστεροειδούς. Ο Άποφις είναι ο πρώτος ιστορικά αστεροειδής που προκάλεσε ανησυχία για το μέλλον της Γης.
Προβληματισμοί για τις συγκρούσεις
Σύμφωνα με τη Μόνικα Γκρέιντι (The Guardian [4] / Η Καθημερινή): «Το ερώτημα είναι πότε και όχι εάν, ένα ουράνιο σώμα της γειτονιάς της Γης θα συγκρουστεί με τη Γη ένα ουράνιο σώμα εύρους ενός χιλιομέτρου αναμένεται να συγκρούεται με τη Γη κάθε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ενώ ένα ουράνιο σώμα εύρους 6 χιλιομέτρων (με πιθανή ολική καταστροφή της Γης) αναμένεται να συγκρούεται με τη Γη κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια».
Τα ουράνια σώματα της γειτονιάς της Γης (NEOs) έχουν τραβήξει την προσοχή αστρονόμων και κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια. Η διαστημική υπηρεσία ΝΑΣΑ των Η.Π.Α. έχει πρόσφατα καταρτίσει το σχέδιο Spaceguard Survey με το οποίο προσδοκά να καταγράψει όλους τους επικίνδυνους αστεροειδείς και κομήτες. Η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία ESA (της οποίας μέλος έγινε και η Ελλάδα το 2005) ετοιμάζει το πρόγραμμα Δον Κιχώτης με το οποίο θα σταλούν δύο διαστημόπλοια σε έναν αστεροειδή, το ένα θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή και το άλλο θα παρατηρήσει την αλλαγή στην τροχιά του. Αν και πολλά σχέδια τέθηκαν στο τραπέζι των συζητήσεων για το πώς είναι δυνατόν να αποτραπεί μια πιθανή σύγκρουση με τη Γη, η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται ακόμη ανέτοιμη να αποτρέψει με σιγουριά πιθανές συγκρούσεις. Εάν ο Άποφις συγκρουστεί με τη Γη το 2035 θα προσεγγίσει την ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα 12,59 Km/s και κινητική ενέργεια 870 μεγατόνων TNT. Η σύγκρουση θα ήταν 65.000 φορές ισχυρότερη από αυτή της βόμβας της Χιροσίμα και θα μπορούσε να καταστρέψει μία περιοχή σαν το Τέξας των Η.Π.Α.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ο διαστημικός βολιστήρας Deep Impact της NASA προσέφερε τις πρώτες άμεσες ενδείξεις για την ύπαρξη παγωμένου νερού στην επιφάνεια και τον πυρήνα των κομητών, μια διαπίστωση που ενισχύει την άποψη ότι οι κομήτες έφεραν στη Γη το νερό που οδήγησε στην εμφάνιση ζωής, ανακοίνωσαν την Παρασκευή οι υπεύθυνοι της αποστολής.
Στις 4 Ιουλίου του 2005, ένα χάλκινο βλήμα που είχε απελευθερωθεί από το Deep Impact προσέκρουσε στον κομήτη Τέμπελ 1, εκτινάσσοντας ένα τεράστιο πίδακα από συντρίμμια και εκθέτοντας τον πυρήνα του κομήτη.
Οι επιστήμονες που αναλύουν τα δεδομένα αναφέρουν την Παρασκευή στο περιοδικό Science ότι στην επιφάνεια του κομήτη υπάρχουν τρεις θύλακες πάγου νερού που καλύπτουν 27.870 τετραγωνικά μέτρα από τα 91 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής επιφάνειας του Τέμπελ 1. Περίπου το 6% του πάγου είναι καθαρό νερό, ενώ το υπόλοιπο είναι μείγμα νερού με σκόνη.
Πάντως, το υψηλό ποσοστό νερού στα συντρίμμια που εκτινάχθηκαν από την πρόσκρουση υποδεικνύουν ότι ο περισσότερος από τον πάγο του κομήτη βρίσκεται βαθύτερα στο εσωτερικό του, ίσως σε βάθος λίγων μέτρων.
Η ανάλυση έδειξε επίσης ότι ο κομήτης είναι λιγότερο συμπαγής και περισσότερο σαθρός από ό,τι εκτιμούσαν οι ερευνητές.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι κομήτες σχηματίστηκαν με ό,τι περίσσεψε από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,6 δισ. χρόνια. Ορισμένοι υποστηρίζουν την άποψη ότι οι πολυάριθμοι κομήτες που συγκρούστηκαν με την πρώιμη Γη μετέφεραν μεγάλες ποσότητες νερού αλλά και οργανικές ενώσεις που πυροδότησαν την εμφάνιση ζωής.
Πράγματι, ορισμένες από τις ουσίες που ανιχνεύθηκαν μετά την πρόσκρουση ήταν οργανικές.
Η Τζέσικα Σάνσαϊν, κύρια συγγραφέας της δημοσίευσης στο Science, αναφέρει σε ανακοίνωσή της ότι η κατανόηση της σύστασης των κομητών ίσως ρίξει φως στο ρόλο που έπαιξαν «ως πιθανή πηγή που μετέφερε νερό στη Γη».
«Προσθέστε και τα οργανικά συστατικά των κομητών και έχετε δύο από τα βασικά συστατικά της ζωής» είπε.
news.in.gr
Στις 4 Ιουλίου του 2005, ένα χάλκινο βλήμα που είχε απελευθερωθεί από το Deep Impact προσέκρουσε στον κομήτη Τέμπελ 1, εκτινάσσοντας ένα τεράστιο πίδακα από συντρίμμια και εκθέτοντας τον πυρήνα του κομήτη.
Οι επιστήμονες που αναλύουν τα δεδομένα αναφέρουν την Παρασκευή στο περιοδικό Science ότι στην επιφάνεια του κομήτη υπάρχουν τρεις θύλακες πάγου νερού που καλύπτουν 27.870 τετραγωνικά μέτρα από τα 91 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής επιφάνειας του Τέμπελ 1. Περίπου το 6% του πάγου είναι καθαρό νερό, ενώ το υπόλοιπο είναι μείγμα νερού με σκόνη.
Πάντως, το υψηλό ποσοστό νερού στα συντρίμμια που εκτινάχθηκαν από την πρόσκρουση υποδεικνύουν ότι ο περισσότερος από τον πάγο του κομήτη βρίσκεται βαθύτερα στο εσωτερικό του, ίσως σε βάθος λίγων μέτρων.
Η ανάλυση έδειξε επίσης ότι ο κομήτης είναι λιγότερο συμπαγής και περισσότερο σαθρός από ό,τι εκτιμούσαν οι ερευνητές.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι κομήτες σχηματίστηκαν με ό,τι περίσσεψε από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,6 δισ. χρόνια. Ορισμένοι υποστηρίζουν την άποψη ότι οι πολυάριθμοι κομήτες που συγκρούστηκαν με την πρώιμη Γη μετέφεραν μεγάλες ποσότητες νερού αλλά και οργανικές ενώσεις που πυροδότησαν την εμφάνιση ζωής.
Πράγματι, ορισμένες από τις ουσίες που ανιχνεύθηκαν μετά την πρόσκρουση ήταν οργανικές.
Η Τζέσικα Σάνσαϊν, κύρια συγγραφέας της δημοσίευσης στο Science, αναφέρει σε ανακοίνωσή της ότι η κατανόηση της σύστασης των κομητών ίσως ρίξει φως στο ρόλο που έπαιξαν «ως πιθανή πηγή που μετέφερε νερό στη Γη».
«Προσθέστε και τα οργανικά συστατικά των κομητών και έχετε δύο από τα βασικά συστατικά της ζωής» είπε.
news.in.gr
Πάγος και οργανικά υλικά στον κομήτη Tempel 1
Πηγή: Reuters
Ο διαστημικός βολιστήρας Deep Impact της NASA που είχε σαν στόχο τον κομήτη Tempel 1, προσέφερε τις πρώτες άμεσες ενδείξεις για την ύπαρξη τριών θυλάκων παγωμένου νερού στην επιφάνεια του. Αλλά το περισσότερο νερό φαίνεται να βρίσκεται μέσα στον πυρήνα των κομητών σε βάθος μερικών μέτρων. Είναι η πρώτη ΄φορά που ανιχνεύτηκε πάγος στον πυρήνα ενός στερεού σώματος, ή κομήτη παρόλο που ξέραμε ότι υπάρχει νερό στην επιφάνεια τους.
Ο κομήτης λίγο πριν κτυπηθεί και ανατιναχθείΔεξιά: Ο κομήτης λίγο πριν κτυπηθεί και ανατιναχθεί
Επίσης η διαπίστωση αυτή ενισχύει την άποψη ότι οι κομήτες έφεραν στη Γη το νερό που οδήγησε στην εμφάνιση της ζωής, ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι της αποστολής. Αλλά ορισμένοι επιστήμονες εξωβιολόγοι υποστηρίζουν την άποψη ότι οι πολυάριθμοι κομήτες που συγκρούστηκαν με την πρώιμη Γη μετέφεραν εκτός από μεγάλες ποσότητες νερού και οργανικές ενώσεις που πυροδότησαν την εμφάνιση ζωής. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι ορισμένες από τις ουσίες που ανιχνεύθηκαν μετά την πρόσκρουση ήταν οργανικές.
Μετά την ανάλυση των δεδομένων φαίνεται ότι στην επιφάνεια του κομήτη - σε απόσταση 133 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη - υπάρχουν τρεις θύλακες παγωμένου νερού που καλύπτουν 27.870 τετραγωνικά μέτρα από τα 91 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής επιφάνειας του κομήτη. Περίπου το 6% του πάγου είναι καθαρό νερό, ενώ το υπόλοιπο είναι μείγμα νερού με σκόνη.
Οι τρεις μικροί θύλακες του πάγου στην επιφάνεια του Tempel 1 δεν είναι αρκετοί όμως για να δώσουν τους υδρατμούς στο νέφος του αερίου και της σκόνης που περιβάλλει τον πυρήνα του κομήτη, λένε ειδικοί επιστήμονες. Γι αυτό και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερος μέρος του υδρατμού που φεύγει από τους κομήτες περιλαμβάνεται στα μόρια του πάγου που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.
Ο πάγος της επιφάνειας ανιχνεύθηκε από την ανάλυση που έγινε από το βολιστήρα προτού να συντριβεί στον κομήτη. Ακολούθως, έγινε ανάλυση του υλικού μετά την ανατίναξη του και φάνηκε ότι έχει προέλθει από τον πάγο που βρίσκεται κοντά, αλλά όχι επάνω, από την επιφάνεια του κομήτη.
Στις 4 Ιουλίου του 2005, ένα χάλκινο σφυρί που είχε απελευθερωθεί από το Deep Impact προσέκρουσε στον κομήτη Tempel 1, εκτινάσσοντας ένα τεράστιο πίδακα από σκόνη, πάγο, αέρια, βράχους, το υλικό δηλαδή από το οποίο σχηματίστηκαν οι εξωτερικοί πλανήτες του ηλιακού συστήματος. Έτσι, με αυτό τον τρόπο φάνηκε καθαρά και ο πυρήνας του κομήτη.
Επίσης, φαίνεται ότι ο κομήτης είναι λιγότερο συμπαγής και περισσότερο σαθρός από ό,τι εκτιμούσαν οι ερευνητές.
Οι κομήτες είναι ενδιαφέρονται αστρονομικά σώματα γιατί σχηματίστηκαν με ό,τι περίσσεψε (σκόνη, αέρια και πάγο) από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.
Πηγή: Reuters
Ο διαστημικός βολιστήρας Deep Impact της NASA που είχε σαν στόχο τον κομήτη Tempel 1, προσέφερε τις πρώτες άμεσες ενδείξεις για την ύπαρξη τριών θυλάκων παγωμένου νερού στην επιφάνεια του. Αλλά το περισσότερο νερό φαίνεται να βρίσκεται μέσα στον πυρήνα των κομητών σε βάθος μερικών μέτρων. Είναι η πρώτη ΄φορά που ανιχνεύτηκε πάγος στον πυρήνα ενός στερεού σώματος, ή κομήτη παρόλο που ξέραμε ότι υπάρχει νερό στην επιφάνεια τους.
Ο κομήτης λίγο πριν κτυπηθεί και ανατιναχθείΔεξιά: Ο κομήτης λίγο πριν κτυπηθεί και ανατιναχθεί
Επίσης η διαπίστωση αυτή ενισχύει την άποψη ότι οι κομήτες έφεραν στη Γη το νερό που οδήγησε στην εμφάνιση της ζωής, ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι της αποστολής. Αλλά ορισμένοι επιστήμονες εξωβιολόγοι υποστηρίζουν την άποψη ότι οι πολυάριθμοι κομήτες που συγκρούστηκαν με την πρώιμη Γη μετέφεραν εκτός από μεγάλες ποσότητες νερού και οργανικές ενώσεις που πυροδότησαν την εμφάνιση ζωής. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι ορισμένες από τις ουσίες που ανιχνεύθηκαν μετά την πρόσκρουση ήταν οργανικές.
Μετά την ανάλυση των δεδομένων φαίνεται ότι στην επιφάνεια του κομήτη - σε απόσταση 133 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη - υπάρχουν τρεις θύλακες παγωμένου νερού που καλύπτουν 27.870 τετραγωνικά μέτρα από τα 91 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής επιφάνειας του κομήτη. Περίπου το 6% του πάγου είναι καθαρό νερό, ενώ το υπόλοιπο είναι μείγμα νερού με σκόνη.
Οι τρεις μικροί θύλακες του πάγου στην επιφάνεια του Tempel 1 δεν είναι αρκετοί όμως για να δώσουν τους υδρατμούς στο νέφος του αερίου και της σκόνης που περιβάλλει τον πυρήνα του κομήτη, λένε ειδικοί επιστήμονες. Γι αυτό και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερος μέρος του υδρατμού που φεύγει από τους κομήτες περιλαμβάνεται στα μόρια του πάγου που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.
Ο πάγος της επιφάνειας ανιχνεύθηκε από την ανάλυση που έγινε από το βολιστήρα προτού να συντριβεί στον κομήτη. Ακολούθως, έγινε ανάλυση του υλικού μετά την ανατίναξη του και φάνηκε ότι έχει προέλθει από τον πάγο που βρίσκεται κοντά, αλλά όχι επάνω, από την επιφάνεια του κομήτη.
Στις 4 Ιουλίου του 2005, ένα χάλκινο σφυρί που είχε απελευθερωθεί από το Deep Impact προσέκρουσε στον κομήτη Tempel 1, εκτινάσσοντας ένα τεράστιο πίδακα από σκόνη, πάγο, αέρια, βράχους, το υλικό δηλαδή από το οποίο σχηματίστηκαν οι εξωτερικοί πλανήτες του ηλιακού συστήματος. Έτσι, με αυτό τον τρόπο φάνηκε καθαρά και ο πυρήνας του κομήτη.
Επίσης, φαίνεται ότι ο κομήτης είναι λιγότερο συμπαγής και περισσότερο σαθρός από ό,τι εκτιμούσαν οι ερευνητές.
Οι κομήτες είναι ενδιαφέρονται αστρονομικά σώματα γιατί σχηματίστηκαν με ό,τι περίσσεψε (σκόνη, αέρια και πάγο) από τον σχηματισμό των εξωτερικών πλανητών του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.
Παραλίγο πρόσκρουση αστεροειδή στο Βόρειο Ημισφαίριο
Αστρονόμοι παραλίγο να καλέσουν τον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους για να του ζητήσουν να προειδοποιήσει τον πλανήτη για επικείμενη πρόσκρουση αστεροειδή σε διάστημα λίγων ημερών. Το αντικείμενο, όμως, με την ονομασία 2004 AS1 προσπέρασε τη Γη σε απόσταση 12 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Στις 13 Ιανουαρίου η επιστημονική κοινότητα ενημερώθηκε για έναν αστεροειδή, διαμέτρου 30 μέτρων, που είχε μόλις εντοπιστεί από τα δίδυμα αυτοματοποιημένα τηλεσκόπια Linear στο Νέο Μεξικό με πιθανότητα 25% να προσκρούσει στο Βόρειο Ημισφαίριο.
Το Κέντρο Πλανητοειδών στη Μασαχουσέτη, αρμόδιο να επικυρώνει τέτοιες παρατηρήσεις, δημοσίευσε ανακοίνωση στο δικτυακό του τόπο, με την οποία ζητούσε στοιχεία από οποιονδήποτε αστρονόμο είχε τη δυνατότητα να παρατηρήσει το σώμα.
Ένας ερευνητής απάντησε ότι η λαμπρότητα του 2004 AS1 επρόκειτο να αυξηθεί κατά 4 φορές σε διάστημα μίας ημέρας. Αυτό αποτελούσε ένδειξη ότι ο αστεροειδής πλησίαζε πολύ γρήγορα.
Η αγωνία κορυφώθηκε όταν ο Στίβεν Τσέσλεϊ, ερευνητής του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA, ανακοίνωσε ότι υπήρχε πιθανότητα 25% ο 2004 AS1 να προσκρούσει στο Βόρειο Ημισφαίριο τις επόμενες ημέρες.
Τελικά, ένας ερασιτέχνης αστρονόμος κατάφερε να κοιτάξει σε ένα κομμάτι ουρανού καθαρό από σύννεφα, για να διαπιστώσει ότι ο αστεροειδής δεν ήταν ορατός σε τροχιά πρόσκρουσης.
Μετέπειτα παρατηρήσεις έδειξαν ότι ο αστεροειδής είχε διάμετρο 500 μέτρα, και όχι 30, και πλησίασε στη Γη σε απόσταση περίπου 32 φορές όσο η απόσταση Γης-Σελήνης.
Αστρονόμοι παραλίγο να καλέσουν τον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους για να του ζητήσουν να προειδοποιήσει τον πλανήτη για επικείμενη πρόσκρουση αστεροειδή σε διάστημα λίγων ημερών. Το αντικείμενο, όμως, με την ονομασία 2004 AS1 προσπέρασε τη Γη σε απόσταση 12 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Στις 13 Ιανουαρίου η επιστημονική κοινότητα ενημερώθηκε για έναν αστεροειδή, διαμέτρου 30 μέτρων, που είχε μόλις εντοπιστεί από τα δίδυμα αυτοματοποιημένα τηλεσκόπια Linear στο Νέο Μεξικό με πιθανότητα 25% να προσκρούσει στο Βόρειο Ημισφαίριο.
Το Κέντρο Πλανητοειδών στη Μασαχουσέτη, αρμόδιο να επικυρώνει τέτοιες παρατηρήσεις, δημοσίευσε ανακοίνωση στο δικτυακό του τόπο, με την οποία ζητούσε στοιχεία από οποιονδήποτε αστρονόμο είχε τη δυνατότητα να παρατηρήσει το σώμα.
Ένας ερευνητής απάντησε ότι η λαμπρότητα του 2004 AS1 επρόκειτο να αυξηθεί κατά 4 φορές σε διάστημα μίας ημέρας. Αυτό αποτελούσε ένδειξη ότι ο αστεροειδής πλησίαζε πολύ γρήγορα.
Η αγωνία κορυφώθηκε όταν ο Στίβεν Τσέσλεϊ, ερευνητής του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA, ανακοίνωσε ότι υπήρχε πιθανότητα 25% ο 2004 AS1 να προσκρούσει στο Βόρειο Ημισφαίριο τις επόμενες ημέρες.
Τελικά, ένας ερασιτέχνης αστρονόμος κατάφερε να κοιτάξει σε ένα κομμάτι ουρανού καθαρό από σύννεφα, για να διαπιστώσει ότι ο αστεροειδής δεν ήταν ορατός σε τροχιά πρόσκρουσης.
Μετέπειτα παρατηρήσεις έδειξαν ότι ο αστεροειδής είχε διάμετρο 500 μέτρα, και όχι 30, και πλησίασε στη Γη σε απόσταση περίπου 32 φορές όσο η απόσταση Γης-Σελήνης.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ένας αστεροειδής που ανακαλύφθηκε πρόσφατα από αστρονόμους θεωρείται τώρα το μεγαλύτερο γνωστό αντικείμενο που ενδέχεται να συγκρουστεί με τη Γη σε αυτό τον αιώνα, ενώ θα μπορούσε να χτυπήσει τον πλανήτη μας και κοντά σε δύο χρόνια.
Αλλά οι πιθανότητες της σύγκρουσης είναι μόλις μία προς 6 εκατομμύρια, κι έτσι είναι μειωμένος ο φόβος.
Ο αστεροειδής 2006 HZ51 εντοπίστηκε πριν λίγες μέρες από τη NASA, στις 27 Απριλίου, και είναι ένα από τα μεγαλύτερα αντικείμενα που έχουν περιληφθεί στη λίστα της NASA με τους ενδεχομένως επικίνδυνους αστεροειδείς. Έχει δε διάμετρο περίπου 800 μέτρων.
Σε περίπτωση σύγκρουσης, ένα αντικείμενο αυτού του μεγέθους θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένη ερήμωση στον πλανήτη μας. Αν και οι επιστήμονες εμφανίζονται καθησυχαστικοί, αφού σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους οι πιθανότητες σύγκρουσης με τον αστεροειδή είναι μία στα έξι εκατομμύρια, ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι ο HZ51 έχει ένα από τα πιο σύντομα χρονικά περιθώρια για ενδεχόμενη σύγκρουση από οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο αντικείμενο έχει εντοπιστεί.
Η πιο πρόωρη από τις 165 πιθανές ημερομηνίες σύγκρουσής του HZ51 με τη Γη είναι σε περίπου δύο χρόνια, στις 21 Ιουνίου 2008.
Ο Dan Durda, ένας ειδικός στους αστεροειδείς και πρόεδρος του Ιδρύματος B612 που δραστηριοποιείται στην πρόβλεψη και στην αποτροπή τέτοιων συγκρούσεων - επισημαίνει ότι η ανακάλυψη του HZ51 καταδεικνύει ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία καλή επιλογή για την αποτροπή μιας τέτοιας σύγκρουσης, ιδιαίτερα όταν υπάρχει τόσος λίγος χρόνος να προετοιμαστούμε.
"Οι περισσότερες από τις επιλογές που υπάρχουν, που δεν μοιάζουν με κινηματογραφικές ταινίες του Χόλυγουντ, περιλαμβάνουν τεχνικές εκτροπής, που απαιτούν προετοιμασία πολλών χρόνων ή και δεκαετιών", εξηγεί.
Σε ό,τι αφορά, για παράδειγμα, τη δεύτερη πιο επικείμενη απειλή στη λίστα της NASA, τον αστεροειδή Aπόφις (Apophis), που έχει πιθανότητα μία στις 6.000 να χτυπήσει τη Γη το 2036, υπάρχει αρκετός χρόνος για να εξευρεθεί ο τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση με τη Γη.
Το Ίδρυμα B612 προετοιμάζει την αποστολή μιας διαστημικής συσκευής, μέσα στην επόμενη δεκαετία, που θα ακολουθεί τον αστεροειδή Aπόφις, προκειμένου να διαπιστωθεί οριστικά αν υπάρχει πιθανότητα σύγκρουσής του με τη Γη. Επιπλέον, προετοιμάζει μια αποστολή η οποία θα δοκιμάσει τρόπους αλλαγής της τροχιάς ενός αστεροειδή σε ένα αντικείμενο που δεν απειλεί τη Γη.
Αλλά η πιθανότητα μιας σύγκρουσης με τον Απόφις μπορεί να αποκλειστεί αυτό το Σαββατοκύριακο, που θα είναι η τελευταία ευκαιρία έως το 2013 να παρατηρηθεί από το ραντάρ, από το ραδιοτηλεσκόπιο Arecibo στο Πουέρτο Ρίκο.
Όσον αφορά τον 2006 HZ51, οι υπολογισμοί της τροχιάς του μέχρι τώρα βασίζονται σε παρατηρήσεις μόλις 24 ωρών, και είναι έτσι πιθανό να αλλάξουν τα δεδομένα γρήγορα και ίσως δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως σοβαρή ανησυχία.
Πηγή: New Scientist , 3 Μαου 2006
Αλλά οι πιθανότητες της σύγκρουσης είναι μόλις μία προς 6 εκατομμύρια, κι έτσι είναι μειωμένος ο φόβος.
Ο αστεροειδής 2006 HZ51 εντοπίστηκε πριν λίγες μέρες από τη NASA, στις 27 Απριλίου, και είναι ένα από τα μεγαλύτερα αντικείμενα που έχουν περιληφθεί στη λίστα της NASA με τους ενδεχομένως επικίνδυνους αστεροειδείς. Έχει δε διάμετρο περίπου 800 μέτρων.
Σε περίπτωση σύγκρουσης, ένα αντικείμενο αυτού του μεγέθους θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένη ερήμωση στον πλανήτη μας. Αν και οι επιστήμονες εμφανίζονται καθησυχαστικοί, αφού σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους οι πιθανότητες σύγκρουσης με τον αστεροειδή είναι μία στα έξι εκατομμύρια, ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι ο HZ51 έχει ένα από τα πιο σύντομα χρονικά περιθώρια για ενδεχόμενη σύγκρουση από οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο αντικείμενο έχει εντοπιστεί.
Η πιο πρόωρη από τις 165 πιθανές ημερομηνίες σύγκρουσής του HZ51 με τη Γη είναι σε περίπου δύο χρόνια, στις 21 Ιουνίου 2008.
Ο Dan Durda, ένας ειδικός στους αστεροειδείς και πρόεδρος του Ιδρύματος B612 που δραστηριοποιείται στην πρόβλεψη και στην αποτροπή τέτοιων συγκρούσεων - επισημαίνει ότι η ανακάλυψη του HZ51 καταδεικνύει ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία καλή επιλογή για την αποτροπή μιας τέτοιας σύγκρουσης, ιδιαίτερα όταν υπάρχει τόσος λίγος χρόνος να προετοιμαστούμε.
"Οι περισσότερες από τις επιλογές που υπάρχουν, που δεν μοιάζουν με κινηματογραφικές ταινίες του Χόλυγουντ, περιλαμβάνουν τεχνικές εκτροπής, που απαιτούν προετοιμασία πολλών χρόνων ή και δεκαετιών", εξηγεί.
Σε ό,τι αφορά, για παράδειγμα, τη δεύτερη πιο επικείμενη απειλή στη λίστα της NASA, τον αστεροειδή Aπόφις (Apophis), που έχει πιθανότητα μία στις 6.000 να χτυπήσει τη Γη το 2036, υπάρχει αρκετός χρόνος για να εξευρεθεί ο τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση με τη Γη.
Το Ίδρυμα B612 προετοιμάζει την αποστολή μιας διαστημικής συσκευής, μέσα στην επόμενη δεκαετία, που θα ακολουθεί τον αστεροειδή Aπόφις, προκειμένου να διαπιστωθεί οριστικά αν υπάρχει πιθανότητα σύγκρουσής του με τη Γη. Επιπλέον, προετοιμάζει μια αποστολή η οποία θα δοκιμάσει τρόπους αλλαγής της τροχιάς ενός αστεροειδή σε ένα αντικείμενο που δεν απειλεί τη Γη.
Αλλά η πιθανότητα μιας σύγκρουσης με τον Απόφις μπορεί να αποκλειστεί αυτό το Σαββατοκύριακο, που θα είναι η τελευταία ευκαιρία έως το 2013 να παρατηρηθεί από το ραντάρ, από το ραδιοτηλεσκόπιο Arecibo στο Πουέρτο Ρίκο.
Όσον αφορά τον 2006 HZ51, οι υπολογισμοί της τροχιάς του μέχρι τώρα βασίζονται σε παρατηρήσεις μόλις 24 ωρών, και είναι έτσι πιθανό να αλλάξουν τα δεδομένα γρήγορα και ίσως δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως σοβαρή ανησυχία.
Πηγή: New Scientist , 3 Μαου 2006
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ο αστεροειδής 2004 XP14 πέρασε κοντά από τη Γη
Πηγή: Reuters, 4 Ιουλίου 2006
Ο αστεροειδής 2004 XP14, που θεωρείτο εν δυνάμει επικίνδυνος για τον πλανήτη μας, πέρασε στις 3 Ιουλίου το πρωί λίγο πιο μακριά από το φεγγάρι και σε απόσταση 432.709 χιλιόμετρα από τη Γη, χωρίς φυσικά να σημειωθεί το παραμικρό πρόβλημα, όπως ακριβώς είχαν προβλέψει οι επιστήμονες.
Συγκεκριμένα, στις 06.44 (ώρα Ελλάδος) ο αστεροειδής 2004 XP14 προσέγγισε τη Γη πάνω από τις δυτικές ακτές της Βόρειας Αμερικής.
Ο αστεροειδής αυτός ανακαλύφθηκε τον Δεκέμβριο του 2004 με το πρόγραμμα Linear (Lincoln Near Earth Asteroid Research), που έχει σαν στόχο τον εντοπισμό αστεροειδών που είναι εν δυνάμει επικίνδυνοι για τη Γη. Ο αστεροειδής έχει διάμετρο έως και ένα χιλιόμετρο, βάσει μετρήσεων της λαμπρότητάς του, ωστόσο το ακριβές του μέγεθος θα μετρηθεί στη διάρκεια του περάσματός του από την ανάκλαση ραδιοκυμάτων υψηλής συχνότητας.
Π 2004 XP14 ανήκει στην κατηγορία των «δυνητικά επικίνδυνων αστεροειδών», σωμάτων με διάμετρο άνω των 100 μέτρων που μπορούν να διέλθουν από απόσταση μικρότερη των 7,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. 796 τέτοια σώματα έχουν μετρηθεί έως τώρα στο διάστημα. Το συγκεκριμένο σώμα θα περάσει τουλάχιστον 10 ακόμα φορές κοντά από τον πλανήτη τα επόμενα 100 χρόνια, ωστόσο δεν εγκυμονεί κανένα κίνδυνο.
Στο τέλος του έτους αυτού η NASA έχει αναλάβει την υποχρέωση να παραδώσει στο Κογκρέσο έκθεση στην οποία θα περιγράφονται συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους οι κάτοικοι της γης θα μπορούσαν να εκτρέψουν ένα επικίνδυνο ουράνιο σώμα που θα έπαιρνε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.
"Πρόκειται για κάτι ιστορικό, με την έννοια ότι είναι η πρώτη φορά που η αμερικανική κυβέρνηση εκδηλώνει επίσημο ενδιαφέρον για το πρόβλημα, το οποίο είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα", δηλώνουν ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με το θέμα. Σε αυτή την επιστημονική ομάδα, που εργάζεται στο Βέιλ του Κολοράντο, μετέχουν τεχνολόγοι, αστρονόμοι, αστροναύτες και άλλοι ειδικοί με στόχο να έχουν κατορθώσει μέχρι το 2015 να αλλάξουν και να ελέγξουν την τροχιά κάποιου αστεροειδούς.
Κυκλοφορούν πολλές απόψεις και ιδέες για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να αποκρουστούν τέτοια σώματα από το διάστημα: από ακτίνες λέιζερ, βαρυτικά όπλα, ηλιακά ιστία, ακόμη και βόμβες, συμβατικές ή πυρηνικές. Ασφαλώς, όλοι αυτοί οι επιστήμονες δεν πρόκειται να καταλήξουν σύντομα σε τελικά συμπεράσματα. Αλλά είναι βέβαιο ότι μετά την παρατήρηση της στενής επαφής της Γης με τον αστεροειδή 2004 XP14 την προηγούμενη Δευτέρα, θα έχουν αποκτήσει πολύτιμα συμπεράσματα.
Πηγή: Reuters, 4 Ιουλίου 2006
Ο αστεροειδής 2004 XP14, που θεωρείτο εν δυνάμει επικίνδυνος για τον πλανήτη μας, πέρασε στις 3 Ιουλίου το πρωί λίγο πιο μακριά από το φεγγάρι και σε απόσταση 432.709 χιλιόμετρα από τη Γη, χωρίς φυσικά να σημειωθεί το παραμικρό πρόβλημα, όπως ακριβώς είχαν προβλέψει οι επιστήμονες.
Συγκεκριμένα, στις 06.44 (ώρα Ελλάδος) ο αστεροειδής 2004 XP14 προσέγγισε τη Γη πάνω από τις δυτικές ακτές της Βόρειας Αμερικής.
Ο αστεροειδής αυτός ανακαλύφθηκε τον Δεκέμβριο του 2004 με το πρόγραμμα Linear (Lincoln Near Earth Asteroid Research), που έχει σαν στόχο τον εντοπισμό αστεροειδών που είναι εν δυνάμει επικίνδυνοι για τη Γη. Ο αστεροειδής έχει διάμετρο έως και ένα χιλιόμετρο, βάσει μετρήσεων της λαμπρότητάς του, ωστόσο το ακριβές του μέγεθος θα μετρηθεί στη διάρκεια του περάσματός του από την ανάκλαση ραδιοκυμάτων υψηλής συχνότητας.
Π 2004 XP14 ανήκει στην κατηγορία των «δυνητικά επικίνδυνων αστεροειδών», σωμάτων με διάμετρο άνω των 100 μέτρων που μπορούν να διέλθουν από απόσταση μικρότερη των 7,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. 796 τέτοια σώματα έχουν μετρηθεί έως τώρα στο διάστημα. Το συγκεκριμένο σώμα θα περάσει τουλάχιστον 10 ακόμα φορές κοντά από τον πλανήτη τα επόμενα 100 χρόνια, ωστόσο δεν εγκυμονεί κανένα κίνδυνο.
Στο τέλος του έτους αυτού η NASA έχει αναλάβει την υποχρέωση να παραδώσει στο Κογκρέσο έκθεση στην οποία θα περιγράφονται συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους οι κάτοικοι της γης θα μπορούσαν να εκτρέψουν ένα επικίνδυνο ουράνιο σώμα που θα έπαιρνε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.
"Πρόκειται για κάτι ιστορικό, με την έννοια ότι είναι η πρώτη φορά που η αμερικανική κυβέρνηση εκδηλώνει επίσημο ενδιαφέρον για το πρόβλημα, το οποίο είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα", δηλώνουν ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με το θέμα. Σε αυτή την επιστημονική ομάδα, που εργάζεται στο Βέιλ του Κολοράντο, μετέχουν τεχνολόγοι, αστρονόμοι, αστροναύτες και άλλοι ειδικοί με στόχο να έχουν κατορθώσει μέχρι το 2015 να αλλάξουν και να ελέγξουν την τροχιά κάποιου αστεροειδούς.
Κυκλοφορούν πολλές απόψεις και ιδέες για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να αποκρουστούν τέτοια σώματα από το διάστημα: από ακτίνες λέιζερ, βαρυτικά όπλα, ηλιακά ιστία, ακόμη και βόμβες, συμβατικές ή πυρηνικές. Ασφαλώς, όλοι αυτοί οι επιστήμονες δεν πρόκειται να καταλήξουν σύντομα σε τελικά συμπεράσματα. Αλλά είναι βέβαιο ότι μετά την παρατήρηση της στενής επαφής της Γης με τον αστεροειδή 2004 XP14 την προηγούμενη Δευτέρα, θα έχουν αποκτήσει πολύτιμα συμπεράσματα.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια χρόνια μπορεί να επισημανθεί σε μια σύγκρουση μεταξύ δύο γιγάντιων βράχων στην αστεροειδή ζώνη σχεδόν πριν 100 εκατομμύρια έτη, γράφουν σε μια έκθεση τους στο περιοδικό Nature.επιστήμονες .
Η συντριβή αυτή οδήγησε ένα γιγαντιαία κομμάτι βράχου προς τη γήινη τροχιά, που τελικά μετέβαλε το κλίμα εξ αιτίας της πτώσης του πάνω στη Γη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το τέλος της βασιλείας των δεινοσαύρων και την άνοδο των θηλαστικών -- συμπεριλαμβανομένων και εμάς
Υπολογιστικά μοντέλα δείχνουν ότι το μητρικό αντικείμενο του αστεροειδούς (298) Baptistina, που ήταν περίπου πλάτους 170 χλμ με χαρακτηριστικά παρόμοια με τους ανθρακούχους μετεωρίτες χονδρίτες, αναστατώθηκε πριν 160 εκατομμύρια έτη όταν χτυπήθηκε από ένα άλλο αστεροειδή, διαμέτρου σχεδόν 60 χλμ (αριστερή εικόνα). Η εξάλειψη των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια έτη μπορεί να επισημανθεί σε μια σύγκρουση μεταξύ δύο τεράστιων βράχων στην αστεροειδή ζώνη σχεδόν 100 εκατομμύριο έτη νωρίτερα, επισημαίνουν οι ερευνητές. Οι δύο εικόνες δεξιά δείχνουν τι απέμεινε μετά τη σύγκρουση στη γη και το φεγγάρι.
Άλλα κομμάτια αυτών των αστεροειδών συνθλίφτηκαν πάνω στο φεγγάρι, την Αφροδίτη και τον Άρη, δημιουργώντας μεγάλους κρατήρες στην επιφάνεια τους. Αυτό ισχυρίζονται Τσέχοι και Αμερικανοί ερευνητές.
Δηλαδή σύμφωνα με αυτή την άποψη ένας αστεροειδής διαμέτρου 170 χλμ, συγκρούστηκε με έναν άλλο αστεροειδή διαμέτρου 60 χλμ. στην κύρια ζώνη των αστεροειδών. Έτσι, από τον πρώτο αστεροειδή έφυγε ένα τμήμα διαμέτρου 10χλμ, που έφτασε στην Γη εκατομμύρια χρόνια μετά. Η πτώση του συνέβη στην χερσόνησο Yucatan στο Μεξικό δημιουργώντας τον κρατήρα Chicxulub και προκαλώντας τελικά τον αφανισμό των δεινοσαύρων.
Αναμιγνύοντας διάφορα στοιχεία, οι τρεις ειδικοί πραγματοποίησαν μια προσομοίωση σε υπολογιστές των τροχιακών ερειπίων που παρέμειναν από την εποχή της οικοδόμησης του ηλιακού συστήματος.
Οι ερευνητές καθοδηγήθηκαν από μια παράξενη ένδειξη -- ένα μεγάλο αστεροειδή που λέγεται (298) Baptistina, και ο οποίος μοιράζεται την ίδια τροχιακή διαδρομή με μια ομάδα μικρότερων βράχων.
Γυρίζοντας στο παρελθόν, η προσομοίωση διαπίστωσε ότι τα κομμάτια του Baptistina όχι μόνο ταίριαζαν μαζί, αλλά ήταν επίσης κατάλοιπα ενός μητρικού γιγαντιαίου αστεροειδή, πλάτους περίπου 170 χιλιομέτρων, που ταξίδευαν κάποτε στην ενδότατη περιοχή της αστεροειδούς ζώνης.
Περίπου πριν 160 εκατομμύρια έτη πριν -- το χρονικό εύρος είναι 140 έως 190 εκατομμύρια έτη -- αυτό το θηρίο κτύπησε με έναν άλλο γίγαντα πλάτους περίπου 60 km.
Από αυτήν την αθόρυβη σύγκρουση γεννήθηκε ένα τεράστιο σμήνος βράχων, συμπεριλαμβανομένων και 300 σωμάτων μεγαλύτερων από 10 kms και 140.000 αντικειμένων μεγαλύτερων από ένα χιλιόμετρο.
Όσο περνούσαν οι αιώνες, τα τεμάχια βρήκαν νέες τροχιές με τη βοήθεια του φαινομένου Yarkovsky, στο οποίο τα θερμικά φωτόνια από τον ήλιο δίνουν μια μικροσκοπική, αλλά όμως αμείλικτη ώθηση πάνω στους βράχους που είναι σε κάποια τροχιά.
Καθώς η οικογένεια αυτή των βράχων χωρίστηκε βαθμιαία, ένας μεγάλος αριθμός από χοντρά κομμάτια -- ίσως το ένα πέμπτο από τα μεγαλύτερα -- ξέφυγε από την αστεροειδή ζώνη εξ αιτίας της βαρυτικής έλξης των εσωτερικών πλανητών.
Περίπου πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, ένα χοντρό κομμάτι πλάτους 10 km κτύπησε πλαγίων τη Γη, εξαπολύοντας μια πύρινη καταιγίδα και σκορπίζοντας σύννεφα σκόνης σε όλη τη Γη που εμπόδισαν το φως του ήλιου να φτάσει στην επιφάνεια του πλανήτη μας.
Σε αυτόν τον πυρηνικό χειμώνα, εξαφανίστηκαν πολλά φυτά και ζωικά είδη. Μόνο εκείνα τα ζώα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη νέα πρόκληση, ή θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μια περιβαλλοντική νέα θέση, επέζησαν.
Το ίχνος του μεγάλου αυτού γεγονότος, που ονομάζεται μαζική εξάλειψη της κρητιδικής/τριτογενούς περιόδου, μπορεί να φανεί σήμερα με τη μορφή ενός κρατήρα από σύγκρουση πλάτους 180km, στην περιοχή Chicxulub, στη χερσόνησο Yucatan του Μεξικού.
Οι τρεις ερευνητές -- William Bottke, David Vokrouhlicky και David Nesvorny -- προχώρησαν τη θεωρία τους κι άλλο ελέγχοντας δείγματα ιζημάτων από την περιοχή Chicxulub.
Έτσι, βρήκαν ίχνη ενός μεταλλεύματος, που ονομάζεται ανθρακούχος χονδρίτης, που βρίσκεται μόνο σε μια μικρή μειονότητα των μετεωριτών, τα υπολείμματα δηλαδή των αστεροειδών που πέφτουν πάνω στη Γη. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πολλοί αστεροειδείς μπορούν να αποκλειστούν από το γεγονός που συνέβη στην Chicxulub, αλλά όχι αυτοί της εποχής του Baptistina.
Βάζοντας την προσομοίωση και τα μαζί τα χημικά στοιχεία που βρήκαν, η ομάδα απέκλεισε τη θεωρία ότι ήταν κομήτης κι όχι αστεροειδής, και λέγοντας ότι είναι περισσότερο από 90% η πιθανότητα ο βράχος που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους ήταν κάποιος 'πρόσφυγας' από την οικογένεια Baptistina.
Επίσης, λένε ότι υπάρχει μια πιθανότητα 70% ότι ο αστεροειδής Baptistina των 4 χλμ χτύπησε το φεγγάρι περίπου 108 εκατομμύρια έτη πριν, σχηματίζοντας τον κρατήρα Tycho πλάτους 85km.
Η πιθανότητα αυτή είναι μικρότερη χαμηλότερη απ' ό,τι για τον κρατήρα Chicxulub επειδή είναι βασισμένη μόνο σε μια προσομοίωση.
Η έξαρση του βομβαρδισμού από το Baptistina ήταν πιθανώς πριν περίπου 100 εκατομμύρια έτη, αλλά δεν είναι ακόμα σίγουρο, γράφουν οι ερευνητές.
Πολλοί από τους αστεροειδείς που περνούν επικίνδυνα ξυστά από τη γη οφείλουν σήμερα τις τροχιές τους σε εκείνη τη μεγάλη σύγκρουση κατά το βαθύ παρελθόν, σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας.
Οι προσομοιώσεις, επίσης, προτείνουν ότι περίπου το 20% του σημερινού πληθυσμού των αστεροειδών κοντά στη Γη μπορούν να ανιχνευτούν στην οικογένεια Baptistina.
Η συντριβή αυτή οδήγησε ένα γιγαντιαία κομμάτι βράχου προς τη γήινη τροχιά, που τελικά μετέβαλε το κλίμα εξ αιτίας της πτώσης του πάνω στη Γη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το τέλος της βασιλείας των δεινοσαύρων και την άνοδο των θηλαστικών -- συμπεριλαμβανομένων και εμάς
Υπολογιστικά μοντέλα δείχνουν ότι το μητρικό αντικείμενο του αστεροειδούς (298) Baptistina, που ήταν περίπου πλάτους 170 χλμ με χαρακτηριστικά παρόμοια με τους ανθρακούχους μετεωρίτες χονδρίτες, αναστατώθηκε πριν 160 εκατομμύρια έτη όταν χτυπήθηκε από ένα άλλο αστεροειδή, διαμέτρου σχεδόν 60 χλμ (αριστερή εικόνα). Η εξάλειψη των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια έτη μπορεί να επισημανθεί σε μια σύγκρουση μεταξύ δύο τεράστιων βράχων στην αστεροειδή ζώνη σχεδόν 100 εκατομμύριο έτη νωρίτερα, επισημαίνουν οι ερευνητές. Οι δύο εικόνες δεξιά δείχνουν τι απέμεινε μετά τη σύγκρουση στη γη και το φεγγάρι.
Άλλα κομμάτια αυτών των αστεροειδών συνθλίφτηκαν πάνω στο φεγγάρι, την Αφροδίτη και τον Άρη, δημιουργώντας μεγάλους κρατήρες στην επιφάνεια τους. Αυτό ισχυρίζονται Τσέχοι και Αμερικανοί ερευνητές.
Δηλαδή σύμφωνα με αυτή την άποψη ένας αστεροειδής διαμέτρου 170 χλμ, συγκρούστηκε με έναν άλλο αστεροειδή διαμέτρου 60 χλμ. στην κύρια ζώνη των αστεροειδών. Έτσι, από τον πρώτο αστεροειδή έφυγε ένα τμήμα διαμέτρου 10χλμ, που έφτασε στην Γη εκατομμύρια χρόνια μετά. Η πτώση του συνέβη στην χερσόνησο Yucatan στο Μεξικό δημιουργώντας τον κρατήρα Chicxulub και προκαλώντας τελικά τον αφανισμό των δεινοσαύρων.
Αναμιγνύοντας διάφορα στοιχεία, οι τρεις ειδικοί πραγματοποίησαν μια προσομοίωση σε υπολογιστές των τροχιακών ερειπίων που παρέμειναν από την εποχή της οικοδόμησης του ηλιακού συστήματος.
Οι ερευνητές καθοδηγήθηκαν από μια παράξενη ένδειξη -- ένα μεγάλο αστεροειδή που λέγεται (298) Baptistina, και ο οποίος μοιράζεται την ίδια τροχιακή διαδρομή με μια ομάδα μικρότερων βράχων.
Γυρίζοντας στο παρελθόν, η προσομοίωση διαπίστωσε ότι τα κομμάτια του Baptistina όχι μόνο ταίριαζαν μαζί, αλλά ήταν επίσης κατάλοιπα ενός μητρικού γιγαντιαίου αστεροειδή, πλάτους περίπου 170 χιλιομέτρων, που ταξίδευαν κάποτε στην ενδότατη περιοχή της αστεροειδούς ζώνης.
Περίπου πριν 160 εκατομμύρια έτη πριν -- το χρονικό εύρος είναι 140 έως 190 εκατομμύρια έτη -- αυτό το θηρίο κτύπησε με έναν άλλο γίγαντα πλάτους περίπου 60 km.
Από αυτήν την αθόρυβη σύγκρουση γεννήθηκε ένα τεράστιο σμήνος βράχων, συμπεριλαμβανομένων και 300 σωμάτων μεγαλύτερων από 10 kms και 140.000 αντικειμένων μεγαλύτερων από ένα χιλιόμετρο.
Όσο περνούσαν οι αιώνες, τα τεμάχια βρήκαν νέες τροχιές με τη βοήθεια του φαινομένου Yarkovsky, στο οποίο τα θερμικά φωτόνια από τον ήλιο δίνουν μια μικροσκοπική, αλλά όμως αμείλικτη ώθηση πάνω στους βράχους που είναι σε κάποια τροχιά.
Καθώς η οικογένεια αυτή των βράχων χωρίστηκε βαθμιαία, ένας μεγάλος αριθμός από χοντρά κομμάτια -- ίσως το ένα πέμπτο από τα μεγαλύτερα -- ξέφυγε από την αστεροειδή ζώνη εξ αιτίας της βαρυτικής έλξης των εσωτερικών πλανητών.
Περίπου πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, ένα χοντρό κομμάτι πλάτους 10 km κτύπησε πλαγίων τη Γη, εξαπολύοντας μια πύρινη καταιγίδα και σκορπίζοντας σύννεφα σκόνης σε όλη τη Γη που εμπόδισαν το φως του ήλιου να φτάσει στην επιφάνεια του πλανήτη μας.
Σε αυτόν τον πυρηνικό χειμώνα, εξαφανίστηκαν πολλά φυτά και ζωικά είδη. Μόνο εκείνα τα ζώα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη νέα πρόκληση, ή θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μια περιβαλλοντική νέα θέση, επέζησαν.
Το ίχνος του μεγάλου αυτού γεγονότος, που ονομάζεται μαζική εξάλειψη της κρητιδικής/τριτογενούς περιόδου, μπορεί να φανεί σήμερα με τη μορφή ενός κρατήρα από σύγκρουση πλάτους 180km, στην περιοχή Chicxulub, στη χερσόνησο Yucatan του Μεξικού.
Οι τρεις ερευνητές -- William Bottke, David Vokrouhlicky και David Nesvorny -- προχώρησαν τη θεωρία τους κι άλλο ελέγχοντας δείγματα ιζημάτων από την περιοχή Chicxulub.
Έτσι, βρήκαν ίχνη ενός μεταλλεύματος, που ονομάζεται ανθρακούχος χονδρίτης, που βρίσκεται μόνο σε μια μικρή μειονότητα των μετεωριτών, τα υπολείμματα δηλαδή των αστεροειδών που πέφτουν πάνω στη Γη. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πολλοί αστεροειδείς μπορούν να αποκλειστούν από το γεγονός που συνέβη στην Chicxulub, αλλά όχι αυτοί της εποχής του Baptistina.
Βάζοντας την προσομοίωση και τα μαζί τα χημικά στοιχεία που βρήκαν, η ομάδα απέκλεισε τη θεωρία ότι ήταν κομήτης κι όχι αστεροειδής, και λέγοντας ότι είναι περισσότερο από 90% η πιθανότητα ο βράχος που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους ήταν κάποιος 'πρόσφυγας' από την οικογένεια Baptistina.
Επίσης, λένε ότι υπάρχει μια πιθανότητα 70% ότι ο αστεροειδής Baptistina των 4 χλμ χτύπησε το φεγγάρι περίπου 108 εκατομμύρια έτη πριν, σχηματίζοντας τον κρατήρα Tycho πλάτους 85km.
Η πιθανότητα αυτή είναι μικρότερη χαμηλότερη απ' ό,τι για τον κρατήρα Chicxulub επειδή είναι βασισμένη μόνο σε μια προσομοίωση.
Η έξαρση του βομβαρδισμού από το Baptistina ήταν πιθανώς πριν περίπου 100 εκατομμύρια έτη, αλλά δεν είναι ακόμα σίγουρο, γράφουν οι ερευνητές.
Πολλοί από τους αστεροειδείς που περνούν επικίνδυνα ξυστά από τη γη οφείλουν σήμερα τις τροχιές τους σε εκείνη τη μεγάλη σύγκρουση κατά το βαθύ παρελθόν, σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας.
Οι προσομοιώσεις, επίσης, προτείνουν ότι περίπου το 20% του σημερινού πληθυσμού των αστεροειδών κοντά στη Γη μπορούν να ανιχνευτούν στην οικογένεια Baptistina.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
11/02/09
Ένας αστεροειδής που αρχικά φαινόταν τελείως άκακος, τελικά αποδείχτηκε ότι έχει ορισμένες πιθανότητες να προσκρούσει στον πλανήτη μας μετά από 160 χρόνια.
Ο αστεροειδής 1999 RQ36 ανακαλύφθηκε πριν μια δεκαετία και τότε δεν θεωρήθηκε ότι αποτελεί πρόβλημα, όμως οι νέες εκτιμήσεις αναβάθμισαν την εν δυνάμει απειλή του, καθώς υπάρχουν μία στις 1.400 πιθανότητες να χτυπήσει τη Γη μεταξύ των ετών 2169 - 2199, σύμφωνα με τον αστρονόμο Αντρέα Μιλάνι του πανεπιστημίου της Πίζας και τους συνεργάτες του, όπως αναφέρει το New Scientist.
Η διάμετρός του υπολογίζεται στα 560 μέτρα και είναι υπερδιπλάσιος σε μέγεθος από το γνωστότερο αστεροειδή Άποφι, που έχει μια πιθανότητα στις 45.000 να χτυπήσει τη Γη το 2036. Και οι δύο αστεροειδείς είναι αρκετά μεγάλοι, αν πέσουν στους ωκεανούς του πλανήτη μας, για να προκαλέσουν καταστροφικά κύματα τσουνάμι.
Αν και αργεί το πλησίασμα του 1999 RQ36, το «παράθυρο» ευκαιρίας για την αποτροπή της απειλής του είναι πολύ πιο νωρίς, στη διάρκεια μιας σειράς από κοντινές προσεγγίσεις του αστεροειδούς προς τη Γη μεταξύ των ετών 2060 - 2080. Μια μικρή παρεκτροπή κατά ένα χιλιόμετρο της τροχιάς του θα ήταν αρκετή για να εξαλειφθεί τελείως η απειλή τον επόμενο αιώνα. Μετά το 2080 ο αστεροειδής δεν πλησιάζει τη Γη τόσο κοντά, μέχρι την πιθανή πρόσκρουσή του, άρα, αν είναι να γίνει κάτι, πρέπει να γίνει τις αμέσως επόμενες δεκαετίες.
Πάντως, όπως έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, νέοι και ακριβέστεροι υπολογισμοί στο μέλλον μπορεί να αποκλείσουν τελικά την πιθανότητα πρόσκρουσης.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ένας αστεροειδής που αρχικά φαινόταν τελείως άκακος, τελικά αποδείχτηκε ότι έχει ορισμένες πιθανότητες να προσκρούσει στον πλανήτη μας μετά από 160 χρόνια.
Ο αστεροειδής 1999 RQ36 ανακαλύφθηκε πριν μια δεκαετία και τότε δεν θεωρήθηκε ότι αποτελεί πρόβλημα, όμως οι νέες εκτιμήσεις αναβάθμισαν την εν δυνάμει απειλή του, καθώς υπάρχουν μία στις 1.400 πιθανότητες να χτυπήσει τη Γη μεταξύ των ετών 2169 - 2199, σύμφωνα με τον αστρονόμο Αντρέα Μιλάνι του πανεπιστημίου της Πίζας και τους συνεργάτες του, όπως αναφέρει το New Scientist.
Η διάμετρός του υπολογίζεται στα 560 μέτρα και είναι υπερδιπλάσιος σε μέγεθος από το γνωστότερο αστεροειδή Άποφι, που έχει μια πιθανότητα στις 45.000 να χτυπήσει τη Γη το 2036. Και οι δύο αστεροειδείς είναι αρκετά μεγάλοι, αν πέσουν στους ωκεανούς του πλανήτη μας, για να προκαλέσουν καταστροφικά κύματα τσουνάμι.
Αν και αργεί το πλησίασμα του 1999 RQ36, το «παράθυρο» ευκαιρίας για την αποτροπή της απειλής του είναι πολύ πιο νωρίς, στη διάρκεια μιας σειράς από κοντινές προσεγγίσεις του αστεροειδούς προς τη Γη μεταξύ των ετών 2060 - 2080. Μια μικρή παρεκτροπή κατά ένα χιλιόμετρο της τροχιάς του θα ήταν αρκετή για να εξαλειφθεί τελείως η απειλή τον επόμενο αιώνα. Μετά το 2080 ο αστεροειδής δεν πλησιάζει τη Γη τόσο κοντά, μέχρι την πιθανή πρόσκρουσή του, άρα, αν είναι να γίνει κάτι, πρέπει να γίνει τις αμέσως επόμενες δεκαετίες.
Πάντως, όπως έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, νέοι και ακριβέστεροι υπολογισμοί στο μέλλον μπορεί να αποκλείσουν τελικά την πιθανότητα πρόσκρουσης.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
Οἱ ἀστεροειδεῖς φτιάχνουν τίς πρῶτες ὕλες τῆς ζωῆς
Ἦταν ὄντως οἱ ἀστεροειδεῖς τά ἐργοστάσια ποῦ δημιούργησαν τίς δομικές μονάδες τῆς ζωῆς; Γιά πρώτη φορᾶ, ἀποδείχθηκε ὅτι βράχοι ἀπό ἕναν ἀστεροειδῆ ὅτι βοηθάει τή σύνθεση τῶν χημικῶν οὐσιῶν πού εἶναι βασικές γιά τή ζωή.
Ἀστρόσκονη ἀπό τόν μετεωρίτη Murchison. Νέα ἀνακάλυψη προτείνει ὅτι τμήματα τῶν πρώτων ὑλικῶν γιά τήν κατασκευή τῶν πρώιμων μορίων τοῦ DNA καί τοῦ RNA μπορεῖ νά εἶχαν προέλθει ἀπό τά ἀστέρια.
Ὁ ἐν λόγῳ ἀστεροειδής ἔπεσε στή Γῆ στίς 28 Σεπτεμβρίου 1969, στίς παρυφές τοῦ χωριοῦ Murchison τῆς Αὐστραλίας. Οἱ ἔλεγχοι ἔδειξαν ὅτι ἐκεῖ μέσα ὑπῆρχαν ἀμινοξέα καί κάποιες ἀπό τίς χημικές οὐσίες πού βρίσκονται στό γενετικό μας ὑλικό.
Ἡ ἀνακάλυψη αὐτή δείχνει ὅτι τό διάστημα δέν εἶναι χημικά μιά στείρα θέση, ὅπως κάποτε θεωροῦνταν, καί ὅτι ἡ ὀργανική χημεία εἶναι ἐκεῖ πάνω εὐρέως διαδεδομένη. Αὐτό ὑπονοεῖ ὅτι τά μόρια πού χρειάζεται ἡ ζωή γιά νά ξεκινήσει θά μποροῦσαν νά ἔχουν παραχθεῖ στό διάστημα, προτοῦ προσγειωθοῦν πάνω στή Γῆ.
Ἀλλά μέ ποιό τρόπο αὐτά τά μόρια σχηματίστηκαν στούς ἀστεροειδεῖς;
Ο Raffaele Saladino τοῦ Πανεπιστημίου Tuscia τῆς Ἰταλίας, μέ τούς συνεργάτες τοῦ ἀναρωτήθηκαν ἐάν αὐτά θά μποροῦσαν νά ἔχουν φτιαχτεῖ βαθιά μέσα στούς ἀστεροειδεῖς, ἀπό τούς ὁποίους προέρχονται ὁρισμένοι μετεωρίτες. Ἡ ἐπιστημονική ὁμάδα γνώριζε ὅτι μιά ἁπλή χημική ἕνωση στό διάστημα, πού ὀνομάζεται φορμαμίδιο, μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ πολλά βιομόρια, ἔτσι ὥστε αὐτή νά χρησιμοποιηθεῖ ὡς σημεῖο ἐκκίνησής τους.
Ἀπέκτησαν λοιπόν 1 γραμμάριο ἀπό τό μετεωρίτη Murchison, μετατρέποντας τό σέ σκόνη ἐνῶ ἀπομάκρυναν ὅλα τά ὀργανικά τοῦ μόρια, ἀφήνοντας μόνο τά μεταλλεύματα. Αὐτά λοιπόν ἀναμίχθηκαν μέ τό φορμαμίδιο καί τά θέρμαναν στούς 140 ° C γιά 48 ὦρες. Ἡ ἀντίδραση παρήγαγε νουκλεϊνικά ὀξέα – τίς βασικές δομικές μονάδες τοῦ DNA καί τοῦ RNA – καθώς καί τό ἀμινοξύ γλυκίνη, καρβοξυλικά ὀξέα καί μία πρόδρομη ἕνωση τῆς ζάχαρης. Αὐτά ὅλα μας ὑποδεικνύουν ὅτι ὁ μητρικός ἀστεροειδής του μετεωρίτη Murchison ἦταν στήν κυριολεξία ἕνα χημικό ἐργοστάσιο, τονίζει ὁ Saladino.
Κυρίως, οἱ ἑνώσεις πού παράγονται εἶναι συγχρόνως μεταβολικές καί γενετικές, πού καλύπτει δυό βασικά τμήματα τῆς πρωτόγονης ζωῆς, λέει ἡ Monica Grady τοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου στήν Βρετανία, πού ὅμως δέν συμμετεῖχε στή μελέτη. "Ἄν μπορεῖ νά γίνει κατάλυση καί στίς δυό ἀντιδράσεις στόν ἴδιο χῶρο, ἀπό τήν ἴδια πρώτη ὕλη, αὐτή διαδικασία εἶναι προφανῶς συμφέρουσα."
Τά μεταλλικά ὀρυκτά τοῦ μετεωρίτη ἔχουν τήν ἱκανότητα νά παράγουν ἕνα φάσμα βασικῶν μορίων καί ἐκτός τῆς Γῆς, λέει ὁ Mark Sephton τοῦ Imperial College τοῦ Λονδίνου.
Στή Γῆ, ὁ σχηματισμός κάθε βιομορίου τείνει νά καταλύεται ἀπό ἕνα διαφορετικό ὀρυκτό, πού σημαίνει ὅτι αὐτά τά μόρια διαχωρίζονται καί εἶναι λιγότερο πιθανό νά σχηματίσουν ζωή.
Ἡ ὁμάδα τοῦ Saladino διαπίστωσε, ἐπίσης, ὅτι τά μεταλλεύματα τοῦ μετεωρίτη μποροῦσαν νά σταθεροποιήσουν τό RNA, πού θεωρεῖται ἀπό ὁρισμένους ὅτι ἦταν τό πρῶτο γενετικό ὑλικό. Τό RNA ἀντιδρᾶ μέ νερό καί διασπᾶται εὔκολα. Τά περισσότερα ὀρυκτά ἐπιταχύνουν αὐτή τή διαδικασία, ἀλλά δυστυχῶς διαπιστώθηκε πώς τό μετάλλευμα στό μετεωρίτη Murchison δέν τό ἔκανε. "Ἐάν τό RNA μποροῦσε νά συντεθεῖ στό ἐσωτερικό του ἀστεροειδῆ, αὐτό τό περιβάλλον θά τό σταθεροποιοῦσε," καταλήγει ὁ Saladino.
Πηγή: New Scientist
Ἦταν ὄντως οἱ ἀστεροειδεῖς τά ἐργοστάσια ποῦ δημιούργησαν τίς δομικές μονάδες τῆς ζωῆς; Γιά πρώτη φορᾶ, ἀποδείχθηκε ὅτι βράχοι ἀπό ἕναν ἀστεροειδῆ ὅτι βοηθάει τή σύνθεση τῶν χημικῶν οὐσιῶν πού εἶναι βασικές γιά τή ζωή.
Ἀστρόσκονη ἀπό τόν μετεωρίτη Murchison. Νέα ἀνακάλυψη προτείνει ὅτι τμήματα τῶν πρώτων ὑλικῶν γιά τήν κατασκευή τῶν πρώιμων μορίων τοῦ DNA καί τοῦ RNA μπορεῖ νά εἶχαν προέλθει ἀπό τά ἀστέρια.
Ὁ ἐν λόγῳ ἀστεροειδής ἔπεσε στή Γῆ στίς 28 Σεπτεμβρίου 1969, στίς παρυφές τοῦ χωριοῦ Murchison τῆς Αὐστραλίας. Οἱ ἔλεγχοι ἔδειξαν ὅτι ἐκεῖ μέσα ὑπῆρχαν ἀμινοξέα καί κάποιες ἀπό τίς χημικές οὐσίες πού βρίσκονται στό γενετικό μας ὑλικό.
Ἡ ἀνακάλυψη αὐτή δείχνει ὅτι τό διάστημα δέν εἶναι χημικά μιά στείρα θέση, ὅπως κάποτε θεωροῦνταν, καί ὅτι ἡ ὀργανική χημεία εἶναι ἐκεῖ πάνω εὐρέως διαδεδομένη. Αὐτό ὑπονοεῖ ὅτι τά μόρια πού χρειάζεται ἡ ζωή γιά νά ξεκινήσει θά μποροῦσαν νά ἔχουν παραχθεῖ στό διάστημα, προτοῦ προσγειωθοῦν πάνω στή Γῆ.
Ἀλλά μέ ποιό τρόπο αὐτά τά μόρια σχηματίστηκαν στούς ἀστεροειδεῖς;
Ο Raffaele Saladino τοῦ Πανεπιστημίου Tuscia τῆς Ἰταλίας, μέ τούς συνεργάτες τοῦ ἀναρωτήθηκαν ἐάν αὐτά θά μποροῦσαν νά ἔχουν φτιαχτεῖ βαθιά μέσα στούς ἀστεροειδεῖς, ἀπό τούς ὁποίους προέρχονται ὁρισμένοι μετεωρίτες. Ἡ ἐπιστημονική ὁμάδα γνώριζε ὅτι μιά ἁπλή χημική ἕνωση στό διάστημα, πού ὀνομάζεται φορμαμίδιο, μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ πολλά βιομόρια, ἔτσι ὥστε αὐτή νά χρησιμοποιηθεῖ ὡς σημεῖο ἐκκίνησής τους.
Ἀπέκτησαν λοιπόν 1 γραμμάριο ἀπό τό μετεωρίτη Murchison, μετατρέποντας τό σέ σκόνη ἐνῶ ἀπομάκρυναν ὅλα τά ὀργανικά τοῦ μόρια, ἀφήνοντας μόνο τά μεταλλεύματα. Αὐτά λοιπόν ἀναμίχθηκαν μέ τό φορμαμίδιο καί τά θέρμαναν στούς 140 ° C γιά 48 ὦρες. Ἡ ἀντίδραση παρήγαγε νουκλεϊνικά ὀξέα – τίς βασικές δομικές μονάδες τοῦ DNA καί τοῦ RNA – καθώς καί τό ἀμινοξύ γλυκίνη, καρβοξυλικά ὀξέα καί μία πρόδρομη ἕνωση τῆς ζάχαρης. Αὐτά ὅλα μας ὑποδεικνύουν ὅτι ὁ μητρικός ἀστεροειδής του μετεωρίτη Murchison ἦταν στήν κυριολεξία ἕνα χημικό ἐργοστάσιο, τονίζει ὁ Saladino.
Κυρίως, οἱ ἑνώσεις πού παράγονται εἶναι συγχρόνως μεταβολικές καί γενετικές, πού καλύπτει δυό βασικά τμήματα τῆς πρωτόγονης ζωῆς, λέει ἡ Monica Grady τοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου στήν Βρετανία, πού ὅμως δέν συμμετεῖχε στή μελέτη. "Ἄν μπορεῖ νά γίνει κατάλυση καί στίς δυό ἀντιδράσεις στόν ἴδιο χῶρο, ἀπό τήν ἴδια πρώτη ὕλη, αὐτή διαδικασία εἶναι προφανῶς συμφέρουσα."
Τά μεταλλικά ὀρυκτά τοῦ μετεωρίτη ἔχουν τήν ἱκανότητα νά παράγουν ἕνα φάσμα βασικῶν μορίων καί ἐκτός τῆς Γῆς, λέει ὁ Mark Sephton τοῦ Imperial College τοῦ Λονδίνου.
Στή Γῆ, ὁ σχηματισμός κάθε βιομορίου τείνει νά καταλύεται ἀπό ἕνα διαφορετικό ὀρυκτό, πού σημαίνει ὅτι αὐτά τά μόρια διαχωρίζονται καί εἶναι λιγότερο πιθανό νά σχηματίσουν ζωή.
Ἡ ὁμάδα τοῦ Saladino διαπίστωσε, ἐπίσης, ὅτι τά μεταλλεύματα τοῦ μετεωρίτη μποροῦσαν νά σταθεροποιήσουν τό RNA, πού θεωρεῖται ἀπό ὁρισμένους ὅτι ἦταν τό πρῶτο γενετικό ὑλικό. Τό RNA ἀντιδρᾶ μέ νερό καί διασπᾶται εὔκολα. Τά περισσότερα ὀρυκτά ἐπιταχύνουν αὐτή τή διαδικασία, ἀλλά δυστυχῶς διαπιστώθηκε πώς τό μετάλλευμα στό μετεωρίτη Murchison δέν τό ἔκανε. "Ἐάν τό RNA μποροῦσε νά συντεθεῖ στό ἐσωτερικό του ἀστεροειδῆ, αὐτό τό περιβάλλον θά τό σταθεροποιοῦσε," καταλήγει ὁ Saladino.
Πηγή: New Scientist
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ἀστεροειδής θά πλησιάσει σέ "ἀπόσταση ἀναπνοῆς" τή Γῆ στίς 27/06
Ἕνας ἀστεροειδής, πού οὐσιαστικά εἶναι ἕνα μεγάλο κομμάτι βράχου, θά πλησιάσει πολύ κοντά στή Γῆ, τή Δευτέρα (27/06).
Ἐπιστήμονες τῆς NASA ἀνέφεραν πώς ὁ ἀστεροειδής 2011 MD, θά περάσει σέ πολύ κοντινή ἀπόσταση ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς Γῆς.
Ὁ ἀστεροειδής ἐντοπίστηκε γιά πρώτη φορᾶ, τήν προηγούμενη Τετάρτη, ἀπό δυό ρομποτικά τηλεσκόπια πού ἔχουν τοποθετηθεῖ στό Νέο Μεξικό, μέ στόχο νά “σκανάρουν” ἀσταμάτητα τόν οὐρανό.
Σύμφωνα μέ τή NASA, ἕνα οὐράνιο σῶμα σάν τόν ἀστεροειδῆ 2011 MD, πλησιάζει τή Γῆ, κάθε ἕξι χρόνια.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ πώς ὁ συγκεκριμένος ἀστεροειδής θά φτάσει πιό κοντά στή Γῆ, ἀπό τούς κανονικούς δορυφόρους της!
Οἱ ἐπιστήμονες τῆς NASA τόνισαν περαιτέρω, ὅτι γιά μερικές ὧρες, ὁ ἀστεροειδής 2011 MD θά εἶναι ὁρατός ἀπό τή Γῆ, μέ μεγάλα ἐρασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Ἡ Δρ. Ἔμιλι Μπάλντουιν ἀπό τό Ἀστρονομικό περιοδικό Now, ἐξήγησε πώς ὁ ἀστεροειδής δέν ἀποτελεῖ ἀπειλή γιά τή Γῆ, καθώς δέν θά συγκρουστεῖ μέ τήν ἐπιφάνειά της, ἀλλά ἀκόμα καί ἄν εἰσχωρήσει στήν ἀτμόσφαιρά της, τότε θά μετατραπεῖ σέ μία ἐκθαμβωτική μπάλα φωτός, θά καεῖ καί ἐνδεχομένως νά διασκορπιστεῖ σέ χιλιάδες μικρούς μετεωρίτες.
http://www.cosmo.gr/Space/World/330420.html
Ἕνας ἀστεροειδής, πού οὐσιαστικά εἶναι ἕνα μεγάλο κομμάτι βράχου, θά πλησιάσει πολύ κοντά στή Γῆ, τή Δευτέρα (27/06).
Ἐπιστήμονες τῆς NASA ἀνέφεραν πώς ὁ ἀστεροειδής 2011 MD, θά περάσει σέ πολύ κοντινή ἀπόσταση ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς Γῆς.
Ὁ ἀστεροειδής ἐντοπίστηκε γιά πρώτη φορᾶ, τήν προηγούμενη Τετάρτη, ἀπό δυό ρομποτικά τηλεσκόπια πού ἔχουν τοποθετηθεῖ στό Νέο Μεξικό, μέ στόχο νά “σκανάρουν” ἀσταμάτητα τόν οὐρανό.
Σύμφωνα μέ τή NASA, ἕνα οὐράνιο σῶμα σάν τόν ἀστεροειδῆ 2011 MD, πλησιάζει τή Γῆ, κάθε ἕξι χρόνια.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ πώς ὁ συγκεκριμένος ἀστεροειδής θά φτάσει πιό κοντά στή Γῆ, ἀπό τούς κανονικούς δορυφόρους της!
Οἱ ἐπιστήμονες τῆς NASA τόνισαν περαιτέρω, ὅτι γιά μερικές ὧρες, ὁ ἀστεροειδής 2011 MD θά εἶναι ὁρατός ἀπό τή Γῆ, μέ μεγάλα ἐρασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Ἡ Δρ. Ἔμιλι Μπάλντουιν ἀπό τό Ἀστρονομικό περιοδικό Now, ἐξήγησε πώς ὁ ἀστεροειδής δέν ἀποτελεῖ ἀπειλή γιά τή Γῆ, καθώς δέν θά συγκρουστεῖ μέ τήν ἐπιφάνειά της, ἀλλά ἀκόμα καί ἄν εἰσχωρήσει στήν ἀτμόσφαιρά της, τότε θά μετατραπεῖ σέ μία ἐκθαμβωτική μπάλα φωτός, θά καεῖ καί ἐνδεχομένως νά διασκορπιστεῖ σέ χιλιάδες μικρούς μετεωρίτες.
http://www.cosmo.gr/Space/World/330420.html
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208