ΜΑΧΗ ΔΙΟΣ ΜΕ ΤΥΦΩΕΑ
Επίκληση Διός
Ζεύξε εσύ προπάτωρ ημων,
το πνεύμα και την ψυχή μας
Ζεύξε εσύ προπάτωρ ημών,
την καρδιά και τη λογική μας
Διά σπασε του έσω χώρου ημών,
τα πάθη απ’ τη δύναμή μας
Διά σπασε της πίστης ημών,
τη ματαιοδοξία απ’ την αρετή μας
Ήθος, ανδρεία, φιλία, τιμή
Φρόνηση, σθένος, δίκαιο, υπομονή
Λάμψε στο δρόμο μας σαν αστραπή
Μνήμη στο στόχο μας κάθε βροντή
Διώξε τα εμπόδια με τον κεραυνό
Γαλήνη και δόξα σαν τον Όλυμπο
Κολώνας Αλέξανδρος
Ζεύξε εσύ προπάτωρ ημων,
το πνεύμα και την ψυχή μας
Ζεύξε εσύ προπάτωρ ημών,
την καρδιά και τη λογική μας
Διά σπασε του έσω χώρου ημών,
τα πάθη απ’ τη δύναμή μας
Διά σπασε της πίστης ημών,
τη ματαιοδοξία απ’ την αρετή μας
Ήθος, ανδρεία, φιλία, τιμή
Φρόνηση, σθένος, δίκαιο, υπομονή
Λάμψε στο δρόμο μας σαν αστραπή
Μνήμη στο στόχο μας κάθε βροντή
Διώξε τα εμπόδια με τον κεραυνό
Γαλήνη και δόξα σαν τον Όλυμπο
Κολώνας Αλέξανδρος
Αλέξανδρε, Αλέξανδρε,
Πότε θα σου ζητήσει ο Τάλως να εικονογραφήσεις ένα βιβλίο?
Ακόμα?
Περιμένω να παρουσιάσεις τα έργα σου σε ευρύτερο κοινό.
Εϋγε,εύγε , εύγε!
Πότε θα σου ζητήσει ο Τάλως να εικονογραφήσεις ένα βιβλίο?
Ακόμα?
Περιμένω να παρουσιάσεις τα έργα σου σε ευρύτερο κοινό.
Εϋγε,εύγε , εύγε!
Σ' ευχαριστώ Αμαλία μου, να 'σαι παντα καλά! 
Αλέξανδρε συγχαρητήρια για τον νεό ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ πίνακά σου (για ένα θέμα που ομολογώ ότι είναι το αγαπημένο μου από την Ελληνική μυθολογία), αλλά και για την εξαιρετική συνοδευτική επίκλησή σου.Αντί άλλων σχολίων λέγω μόνο ότι αυτός ο πίνακάς σου εκφράζει καλύτερα και παραστατικότερα από κάθε άλλη απεικόνιση την Τυφωνομαχία, όπως την αποδίδει ο θείος Ησίοδος:
«Αλλά αφού ο Ζεύς εξεδίωξε τους Τιτάνες από τον ουρανό,
η πελώρια Γαία γέννησε με την αγάπη του Ταρτάρου,
με την βοήθεια της χρυσής Αφροδίτης, τον νεότερο υιό της, τον Τυφωέα.
Ισχυρά ήσαν τα χέρια αυτού του κρατερού (=κραταιού) θεού, κατορθώματα κάνοντας,
και ακάματα τα πόδια του.Στους ώμους του δε
υπήρχαν εκατό κεφαλές όφεων, δεινών δρακόντων
που έγλειφαν με μαύρες γλώσσες.Και εξ όλων αυτών
των απεριγράπτων κεφαλών του πύρ ακτινοβολούσε υπό των φρυδιών τους.
[Καθώς αυτός κοιτούσε διαπεραστικά, πύρ ανέβλυζε εξ όλων των κεφαλών του].
Και υπήρχαν φωνές εις όλες αυτές τις δεινές κεφαλές,
οι οποίοι φώναζαν με παντοειδείς απερίγραπτες φωνές.
Διότι άλλοτε μεν φώναζαν ούτως ώστε να καταλαβαίνουν οι θεοί
άλλοτε με φωνή αγέρωχη σαν δυνατά βρυχωμένου ταύρου με ακατάσχετο μένος,
άλλοτε σαν λέων που έχει ανηλεή ψυχή
και άλλοτε σαν σκυλάκια, θαύμα να τα ακούς,
και άλλοτε σύριζαν, και αντηχούσαν τα μακρά όρη.
Και ανεπανόρθωτο έργο θα τελούταν εκείνη την ημέρα,
καθώς αυτός (ο Τυφωεύς) θα γινόταν βασιλεύς θνητών και αθανάτων,
αν δεν τον αντιλαμβανόταν ταχέως ο πατήρ θνητών και αθανάτων (ο Ζεύς).
Σκληρά δε και δυνατά βρόντησε (ο Ζεύς),
και φρικτά αντήχησαν η γαία ολόγυρα και ο υπεράνω της ευρύς ουρανός,
καθώς και ο πόντος, τα ρεύματα του Ωκεανού και τα Τάρταρα της γαίας.
Και καθώς εγειρόταν ο άναξ (ο Ζεύς), σειόταν κάτωθεν
των αθανάτων ποδιών του ο μέγας Όλυμπος, και αναστέναζε η γαία.
Και καύμα απ’αμφπτέρους κατείχε τον ιοειδή πόντο,
από την βροντή και την αστραπή, και από το πύρ τέτοιου τέρατος
[καθώς και από θυελλώδεις ανέμους και τον φλογερό κεραυνό].
Και κόχλαζαν πάσα η χθών και ο ουρανός και η θάλασσα.
Και μεγάλα κύματα μαίνονταν πανταχόθεν εις όλες τις ακτές, από την ορμή
των αθανάτων (του Διός και του Τυφωέως), και άρχισε ατελείωτος σεισμός.
Και έτρεμαν ο Άδης, ο οποίος άρχει των υποχθονίων νεκρών,
και οι υποταρτάριοι Τιτάνες, οι οποίοι ευρίσκονται πέριξ του Κρόνου
[από την ατελείωτη βοή και την δεινή μάχη].
Ο Ζεύς δε, όταν κορυφώθηκε η ορμή του και έλαβε τα όπλα του,
την βροντή, την αστραπή και τον φλογώδη κεραυνό,
έπληξε πηδώντας από τον Όλυμπο το δεινό τέρας
και έκαψε ολόγυρα όλες τις απερίγραπτες κεφαλές του.
Αφού λοιπόν τον δάμασε πλήττοντάς τον μαστιγωτά,
αυτός έπεσε ακρωτηριασμένος, και στέναζε η πελώρια γαία.
Και από τέτοιον κατακεραυνωθέντα άνακτα, φλόγες ανέβλυσαν
στα φαράγγια του βραχώδους όρους της Αίτνας, όπου είχε πληγεί αυτός.
Και εις μεγάλη έκταση καιγόταν η πελώρια γαία,
με απεριγράπτους ατμούς, και τήκοταν σαν κασσίτερος
θερμανθείς από ευρώστους τεχνίτες εις εύτρητες χοάνες,
ή σαν σίδηρος-ο οποίος είναι κρατερότατος (=σκληρότατος, ανθεκτικότατος)-
που δαμαζόμενος από καυστικό πύρ στα φαράγγια του
Ούτως λοιπόν τήκοταν και η πελώρια γαία από την λάμψη του φλογερού πυρός.
Και ο Ζεύς, με θυμό στην ψυχή του, έριξε τον Τυφωέα στον ευρύ Τάρταρο».(Θεογονία, 820-868).
ΔΕΙΤΕ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: "ΦΥΛΑΚΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ, ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ" viewtopic.php?f=26&t=5387
.
«Αλλά αφού ο Ζεύς εξεδίωξε τους Τιτάνες από τον ουρανό,
η πελώρια Γαία γέννησε με την αγάπη του Ταρτάρου,
με την βοήθεια της χρυσής Αφροδίτης, τον νεότερο υιό της, τον Τυφωέα.
Ισχυρά ήσαν τα χέρια αυτού του κρατερού (=κραταιού) θεού, κατορθώματα κάνοντας,
και ακάματα τα πόδια του.Στους ώμους του δε
υπήρχαν εκατό κεφαλές όφεων, δεινών δρακόντων
που έγλειφαν με μαύρες γλώσσες.Και εξ όλων αυτών
των απεριγράπτων κεφαλών του πύρ ακτινοβολούσε υπό των φρυδιών τους.
[Καθώς αυτός κοιτούσε διαπεραστικά, πύρ ανέβλυζε εξ όλων των κεφαλών του].
Και υπήρχαν φωνές εις όλες αυτές τις δεινές κεφαλές,
οι οποίοι φώναζαν με παντοειδείς απερίγραπτες φωνές.
Διότι άλλοτε μεν φώναζαν ούτως ώστε να καταλαβαίνουν οι θεοί
άλλοτε με φωνή αγέρωχη σαν δυνατά βρυχωμένου ταύρου με ακατάσχετο μένος,
άλλοτε σαν λέων που έχει ανηλεή ψυχή
και άλλοτε σαν σκυλάκια, θαύμα να τα ακούς,
και άλλοτε σύριζαν, και αντηχούσαν τα μακρά όρη.
Και ανεπανόρθωτο έργο θα τελούταν εκείνη την ημέρα,
καθώς αυτός (ο Τυφωεύς) θα γινόταν βασιλεύς θνητών και αθανάτων,
αν δεν τον αντιλαμβανόταν ταχέως ο πατήρ θνητών και αθανάτων (ο Ζεύς).
Σκληρά δε και δυνατά βρόντησε (ο Ζεύς),
και φρικτά αντήχησαν η γαία ολόγυρα και ο υπεράνω της ευρύς ουρανός,
καθώς και ο πόντος, τα ρεύματα του Ωκεανού και τα Τάρταρα της γαίας.
Και καθώς εγειρόταν ο άναξ (ο Ζεύς), σειόταν κάτωθεν
των αθανάτων ποδιών του ο μέγας Όλυμπος, και αναστέναζε η γαία.
Και καύμα απ’αμφπτέρους κατείχε τον ιοειδή πόντο,
από την βροντή και την αστραπή, και από το πύρ τέτοιου τέρατος
[καθώς και από θυελλώδεις ανέμους και τον φλογερό κεραυνό].
Και κόχλαζαν πάσα η χθών και ο ουρανός και η θάλασσα.
Και μεγάλα κύματα μαίνονταν πανταχόθεν εις όλες τις ακτές, από την ορμή
των αθανάτων (του Διός και του Τυφωέως), και άρχισε ατελείωτος σεισμός.
Και έτρεμαν ο Άδης, ο οποίος άρχει των υποχθονίων νεκρών,
και οι υποταρτάριοι Τιτάνες, οι οποίοι ευρίσκονται πέριξ του Κρόνου
[από την ατελείωτη βοή και την δεινή μάχη].
Ο Ζεύς δε, όταν κορυφώθηκε η ορμή του και έλαβε τα όπλα του,
την βροντή, την αστραπή και τον φλογώδη κεραυνό,
έπληξε πηδώντας από τον Όλυμπο το δεινό τέρας
και έκαψε ολόγυρα όλες τις απερίγραπτες κεφαλές του.
Αφού λοιπόν τον δάμασε πλήττοντάς τον μαστιγωτά,
αυτός έπεσε ακρωτηριασμένος, και στέναζε η πελώρια γαία.
Και από τέτοιον κατακεραυνωθέντα άνακτα, φλόγες ανέβλυσαν
στα φαράγγια του βραχώδους όρους της Αίτνας, όπου είχε πληγεί αυτός.
Και εις μεγάλη έκταση καιγόταν η πελώρια γαία,
με απεριγράπτους ατμούς, και τήκοταν σαν κασσίτερος
θερμανθείς από ευρώστους τεχνίτες εις εύτρητες χοάνες,
ή σαν σίδηρος-ο οποίος είναι κρατερότατος (=σκληρότατος, ανθεκτικότατος)-
που δαμαζόμενος από καυστικό πύρ στα φαράγγια του
Ούτως λοιπόν τήκοταν και η πελώρια γαία από την λάμψη του φλογερού πυρός.
Και ο Ζεύς, με θυμό στην ψυχή του, έριξε τον Τυφωέα στον ευρύ Τάρταρο».(Θεογονία, 820-868).
ΔΕΙΤΕ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: "ΦΥΛΑΚΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ, ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ" viewtopic.php?f=26&t=5387
.