ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΙ ΚΙΜΜΕΡΙΟΙ-ΚΙΜΒΡΟΙ-ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ

3.Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΚΙΜΜΕΡΙΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ Β. ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ Η ΥΠΟ ΤΩΝ ΣΚΥΘΩΝ ΕΚΔΙΩΞΙΣ ΤΟΥΣ


Εις κάποιο απροσδιόριστο χρονικό σημείο της πρωϊμου ιστορικής εποχής και σίγουρα μετά την μετάβαση του Ορέστη εις την Ταυρική και το τέλος της ηρωϊκής εποχής, οι Κιμμέριοι κυριάρχησαν εις την νότιο Σκυθία πέριξ του βορείου Ευξείνου Πόντου.Η κυριαρχία των Κιμμερίων εις τη περιοχή αυτή αποδεικνύεται από διάφορα τοπωνύμια της περιοχής τα οποία διεσώζοντο μέχρι τουλάχιστον την Ρωμαϊκή εποχή:
«Και τώρα είναι μέν εις την Σκυθική Κιμμέρια τείχη, είναι δε πορθμεία Κιμμέρια, είναι δέ και χώρα με όνομα Κιμμερία, είναι δέ ο καλούμενος Βόσπορος Κιμμέριος» (Ηρόδοτος, Δ.12).
«Το δέ Κιμμερικό ήταν πρίν πόλη ιδρυμένη επί χερσονήσου, κλείουσα τον ισθμό με τάφρο και χώμα.Εκέκτηντο δε κάποτε οι Κιμμέριοι μεγάλη δύναμη εις τον Βόσπορο, δια τούτο και ονομάσθηκε Κιμμερικός Βόσπορος» (Στράβων,11.2.5).
Ο Κιμμέριος Βόσπορος είναι ο σημερινός πορθμός του Κέρτς, μεταξύ της χερσονήσου της Κριμαίας και του Κουμπάν της Ν.Α. Ρωσίας.Αλλά και η πρώην Ταυρική χερσόνησος ονομάσθηκε Κριμαία εκ παραφθοράς του Κιμμερία.

Η χερσόνησος της Κριμαίας ήταν, όχι τυχαία, το κέντρο του ισχυροτάτου κράτους των Κιμμερίων, λόγω της μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας της, επιχθονίου, υποχθονίου, αλλά ίσως ακόμη και ουρανίας, αν συσχετισθεί η Ταυρική χερσόνησος με τον αστερισμό του Ταύρου.Αρκεί δέ μία απλή ιστορική αναδρομή δια να διαπιστωθή η διαρκής γεωπολιτική σημασία της Κριμαίας από την εποχή των Κιμμερίων έως και σήμερα:
1.Κατά την υστέρα κλασσική και ελληνιστική αρχαία εποχή η Κριμαία ήταν τμήμα του Ελληνικού βασιλείου του Κιμμερίου Βοσπόρου και αποτελούσε την εμπορική πύλη μεταξύ των Σκυθικών και των Μεσογειακών χωρών.
2.Κατά τον 3ο και 4ο μ.Χ. αιώνα ήταν το κέντρο του κράτους των Γοτθικών φυλών και ορμητήριο των φοβερών επιδρομών τους προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
3.Από τον 7ο έως τον 10ο μ.Χ. αιώνα ήταν το εμπορικό κέντρου του κράτους των Χαζάρων (και αυτοί υποχθονίας καταγωγής όπως οι Κιμμέριοι).
4.Από τον 15ο έως και τον 18ο μ.Χ. αιώνα οι Ρώσοι διεξήγαγαν σκληρούς πολέμους δια την κατάληψη της Κριμαίας, η οποία αποτελούσε το υπό Οθωμανική επικυριαρχία χανάτο των Τατάρων της Κριμαίας.Η οριστική κατάληψις της Κριμαίας απετέλεσε το εφαλτήριο της Ρωσικής ναυτικής κυριαρχίας εις τον Εύξεινο Πόντο και της προσπαθείας καθόδου εις την Μεσόγειο θάλασσα.
5.Μεταξύ του 1854-1856 διεξήχθη ο Κριμαϊκός πόλεμος, κατά τον οποίο οι συνασπισμένοι Άγγλοι (απόγονοι των Κιμμερίων) και Γάλλοι, επιτέθηκαν εις την Κριμαία, ακριβώς δια να ανακόψουν την δι’αυτής κάθοδο των Ρώσων εις την Μεσόγειο θάλασσα.
6.Κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί και οι Σοβιετικοί διεξήγαγαν φοβερές μάχες δια την κατοχή της Κριμαίας, την οποία ο ίδιος ο Χίτλερ θεωρούσε το κλειδί δια την επί του Ευξείνου Πόντου κυριαρχία.
7.Και σήμερα η γεωπολιτική σημασία της Κριμαίας είναι τεραστία, καθώς μάλιστα εις την Σεβαστούπολη της Κριμαίας είναι ο κύριος ναύσταθμος του πανισχύρου Ρωσικού στόλου του Ευξείνου Πόντου.

Η κυριαρχία των Κιμμερίων εις την ανωτέρω περιοχή έληξε με την επίθεση των Σκυθών, την οποία περιγράφει ο Ηρόδοτος (Δ.11.):
Οι νομάδες Σκύθες της Ασίας, πιεζόμενοι με πόλεμο από τους Μασσαγέτες, διέβησαν τον ποταμό Αράξη (σημερινό Βόλγα) και εισέβαλαν εις την χώρα των Κιμμερίων.Πληροφορηθέντες οι Κιμμέριοι την Σκυθική επιδρομή, συνεδρίασαν δια το τι έπρεπε να πράξουν και υπήρξαν δύο αντίθετες γνώμες.Ο λαός ήθελε να εγκαταλείψουν αμαχητί την χώρα τους, ενώ οι βασιλείς των Κιμμερίων ήθελαν να αντισταθούν εις τους Σκύθες εισβολείς.Τελικά, ο λαός των Κιμμερίων ετοιμάσθηκε δια την εγκατάλειψη της χώρας τους, ενώ οι βασιλείς τους αποφάσισαν να πεθάνουν εις την χώρα τους.Δια τούτο εχωρίσθησαν εις δύο ισάριθμες ομάδες και αλληλοφονεύθησαν εις μονομαχία.Ο λαός έθαψε τους βασιλείς εγγύς του ποταμού Τύρη (σημερινού Δνειστέρου), εις τάφο εμφανή μέχρι την εποχή του Ηροδότου και έπειτα εκκένωσαν τη χώρα, την οποία οι Σκύθες κατέλαβαν έρημη.Δεν αναφέρεται πόσοι ήσαν οι βασιλείς των Κιμμερίων, αλλά σίγουρα αφού εσχήματισαν δύο ισάριθμες ομάδες ήσαν ζυγός αριθμός, ίσως εβδομήντα δύο, αφού τόσοι θεωρούνται και οι βασιλείς των υποχθονίων όντων.Η ανωτέρω συμπεριφορά των Κιμμερίων βασιλέων ερμηνεύεται ως εξής: Καθώς ήσαν ως ηγεμονική τάξη, καθαρότεροι απόγονοι των υποχθονίων δρακοειδών προγόνων των Κιμμερίων εγνώριζαν πολύ καλύτερα από τον λαό, ο οποίος ασφαλώς είχε μικρότερο ποσοστό ερπετοειδούς προσμίξεως, την γεωπολιτική σημασία της χώρας τους και δια τούτο ήθελαν να αντισταθούν εις τους Σκύθες.Η δε μέχρι θανάτου μονομαχία τους είχε σαφώς τελετουργικό χαρακτήρα, ίσως ως προσφορά «βασιλικού αίματος» προς τους «θεούς» δράκοντες.

Προς επιβεβαίωση της ανωτέρω διηγήσεώς του, ο Ηρόδοτος επικαλείται και τις πληροφορίες του Αριστέως του Προκοννησίου (Δ.13-16).Ο Αριστέας ήταν επιφανέστατος πολίτης της Προκοννήσου, Ελληνικής πόλεως της Προποντίδος, ο οποίος πέθανε όταν εισήλθε εις τα εργαστήριο ενός λευκαντού υφασμάτων.Τότε ο λευκαντής έκλεισε το εργαστήριό του και έφυγε δια να ειδοποιήση τους συγγενείς του Αριστέα.Ενώ, όμως η είδησις δια τον θάνατο του Αριστέα είχε διαδοθεί εις την Προκόννησο, έφθασε εις την πόλη, από την πόλη Αρτάκη, κάποιος Κυζικηνός, ο οποίος ισχυρίζετο ότι, είχε συναντήσει τον Αριστέα να πηγαίνει εις την Κύζικο και είχε συνομιλήσει μαζί του.Τότε, οι συγγενείς του Αριστέα πήγαν εις το εργαστήριο δια την σορό του Αριστέως, όπου «ανοιχθέντος δε του οικήματος, ούτε νεκρός ούτε ζών εφαίνετο ο Αριστέας.Μετά δέ από επτά έτη, εφάνη αυτός εις την Προκόννησο και εποίησε αυτά τα έπη, τα οποία τώρα καλούνται υπό των Ελλήνων Αριμάσπεια.Ποιήσας δε αυτά εξαφανίσθηκε δια δεύτερη φορά».Κατά την εποχή πλέον του Ηροδότου, όταν αυτός είχε επισκεφθεί την Προκόννησο και το Μεταπόντιο, «διακόσια σαράντα έτη μετά την δευτέρα εξαφάνιση του Αριστέως», όπως έλεγαν οι Μεταποντίνοι, εμφανίσθηκε εις την πολη τους ο Αριστέας και τους προσέταξε να κατασκευάσουν βωμό του Απόλλωνος και πλησίν αυτού ανδριάντα με την επωνυμία του Αριστέως του Προκοννησίου, διότι αυτοί ήσαν οι μόνοι Ιταλιώτες, εις τους οποίους πήγε ο Απόλλων, συνοδευόμενος από τον Αριστέα, που όταν ακολουθούσε όμως τον θεό ήταν κόραξ.Αφού είπε αυτά ο Αριστέας εξαφανίσθηκε και πάλι.Οι έκπληκτοι Μεταποντίνοι ερώτησαν το μαντείο των Δελφών τι ήταν αυτό το εμφανισθέν φάσμα και η Πυθία τους προσέταξε να πεισθούν εις το φάσμα του Αριστέως, όπως και έπραξαν οι Μεταποντίνοι.
Ο Αριστέας αφηγείτο εις τα «Αριμάσπεια έπη» ότι: «φοιβόληπτος γενόμενος έφθασε εις τους Ισσηδόνες, υπέρ δε των Ισσηδόνων κατοικούν οι Αριμασπό, άνδρες μονόφθαλμοι, υπέρ δε τούτων οι χρυσοφύλακες γρύπες, υπέρ δε τούτων οι Υπερβόρειοι, φθάνοντες έως την θάλασσα.Εκ τούτων, πάντες πλήν των Υπερβορείων, αρξάντων των Αριμασπών, πάντα επιτίθενται εις τους πλησιοχώρους τους.Και υπό μέν τω Αριμασπών οι Ισσηδόνες εξώθηκαν εκ της χώρας τους, υπό δε των Ισσηδόνων οι Σκύθες, οι δε οικούντες επί την νότια θάλασσα Κιμμέριοι, πιεζόμενοι υπό των Σκυθών εγκατέλειψαν την χώρα τους».Ο Αριστέας ισχυρίζετο ότι, έλαβε τις ανωτέρω πληροφορίες δια μέν τις μέχρι των Ισσηδόνων περιοχές εξ αυτοψίας δια δε τις υπέρ των Ισσηδόνων χώρες εκ των όσων του είπαν οι Ισσηδόνες.
Ο Αριστέας λοιπόν με την θαυμαστή παρέμβαση του θεού Απόλλωνος, μετέβη με μυστηριώδη τρόπο (ίσως τηλεμεταφέρθηκε ακαριαία) εις την σημερινή Σιβηρία, όπου κατοικούσαν οι Ισσηδόνες, όπου και συγκέντρωσε τις πληροφορίες του δια να συγγράψει τα Αριμάσπεια έπη.Εις την συνέχεια ο Απόλλων τον ανεβίβασε εις μία ανωτέρα πνευματική βαθμίδα, καθιστώντας τον αθάνατο δαίμονα και ούτως ελατρεύετο υπό των Μεταποντίνων κατά την εποχή του Ηροδότου.Δεν είναι βεβαίως καθόλου τυχαία η τελευταία εμφάνισις του φοιβολήπτου Αριστέως εις το Μεταπόντιο της Ιταλίας, αφού εκεί είχε δράσει με θαυμαστό τρόπο και ο επίσης εκλεκτός του Απόλλωνος, φιλόσοφος Πυθαγόρας.Άλλωστε, Μεταπόντιο=μετά+πόντος και πόντος (κατά την πρωταρχική σημασία της λέξεως)=δίοδος, ατραπός (εκ του οποίου και pons=γέφυρα εις τα λατινικά).Το Μεταπόντιο λοιπόν ήταν η απόληξις κάποιας ουρανίας και θείας διόδου του θεού Απόλλωνος και των εκλεκτών του.

Η εκδίωξις λοιπόν των Κιμμερίων υπό των Σκυθών επιβεβαιώνεται και με θείο τρόπο δια του φοιβολήπτου Αριστέως.Παράλληλα, η περί του Αριστέως διήγησις βοηθά και εις τον κατά προσέγγιση χρονικό προσδιορισμό της φυγής των Κιμμερίων.Αφού, η εποχή των γραφομένων του Ηροδότου είναι περίπου μεταξύ 450-440 π.Χ. και ο Αριστέας εζησε 247 έτη πρίν, μετά την περιγραφομένη υπ’αυτού φυγή των Κιμμερών, συμπεραίνουμε ότι, αυτή τοποθετείται το αργότερο μέχρι τα τέλη του 8ου π.Χ. αιώνος.Τούτο, επιβεβαιώνεται και από Ασσυριακές επιγραφές του 714 π.Χ., οι οποίες αναφέρουν δια τους Κιμμερίους, αποκαλώντας τους «Gimirri», ότι συμμάχησαν με τους Ασσυρίους κατά του βασιλείου της Ουραρτού, δηλαδή της σημερινής Αρμενίας.Επομένως, ήδη από τότε οι Κιμμέριοι είχαν εκδιωχθεί εκ του Β. Ευξείνου Πόντου και ευρίσκοντο εις τον Ν. Καύκασο.Από εκεί επρόκειτο να κατέλθουν συντόμως εις την Μέση Ανατολή και να αλλάξουν τον ρού της ιστορίας.

4.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΚΙΜΜΕΡΙΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΙΑ

Δια την πορεία των Κιμμερίων μετά την φυγή τους από την Ν. Σκυθία, υπάρχουν δύο εν μέρει διαφορετικές εκδοχές:
Κατά τον Ηρόδοτο (Δ.12): «Φαίνεται δέ ότι, οι Κιμμέριοι διαφεύγοντες από τους Σκύθες εις την Ασία, αποίκισαν την χερσόνησο, εις την οποία τώρα έχει ιδρυθεί η Ελληνική πόλις Σινώπη.Είναι δέ φανερό και ότι, οι Σκύθες καταδιώξαντες αυτούς, έσφαλαν ως προς τη οδό και εισέβαλαν εις την Μηδική γή.Διότι, οι μέν Κιμμέριοι έφευγαν πάντα παρά την θάλασσα, οι δέ Σκύθες έχοντες εις τα δεξιά τον Καύκασο, τους εδίωκαν, μέχι που εισέβαλαν εις την Μηδική γή, τραπέντες προς την μεσόγεια οδό».
Κατά τον ΠΛούταρχο (Βίος Μαρίου,11.8): «Άλλοι δέ λένε ότι, οι Κιμμέριοι οι οποίοι πρώτα έγιναν γνωστοί υπό των παλαιών Ελλήνων, δεν ήταν μεγάλο μέρος του παντός, αλλά λόγω κάποιας φυγής ή στάσεως, εξαναγκασθέντες υπό των Σκυθών, διαπέρασαν από την Μαιώτιδα εις την Ασία, υπό την ηγεσία του Λυγδάμιος.Το δέ πλείστο και μαχιμώτατο μέρος αυτών, κατοίκησε εις τα έσχατα μέρη παρά την εξωτερική θάλασσα, νεμόμενο γή σκιερή και δαχώδη και δυσήλιο παντού εξαιτίας του βάθους και της πυκνότητος των δρυμών, οι οποίοι φθάνουν εσωτερικώς έως τους Ερκυνίους».

Είναι πολύ πιθανόν ότι, κάποιοι Κιμμέριοι κατέφυγαν από τότε (τέλη 8ου π.Χ. αιώνος) εις την Β.Δ. Ευρώπη, πλησίον της Βαλτικής και της Βορείου θαλάσσης, όμως οπωσδήποτε, δεν ήταν το μεγαλύτερο και μαχιμώτατο τμήμα των Κιμμερίων, αφού οι εισβάλοντες εις την Ασία ορδές των Κιμμερίων αναφέρονται από τις αρχαίες πηγές ως αναρίθμητες και μαχιμώτατες.Και τούτο δεν θα συνέβαινε αν οι εις την Ασία εισβάλοντες Κιμμέριοι ήσαν ένα μικρό τμήμα της όλης φυλής τους.Άλλωστε, ο Ηρόδοτος που πήρε τις πληροφορίες τους από τους Έλληνες και Σκύθες του Ευξείνου Πόντου είναι σαφώς πιο αξιόπιστη πηγή από τον Πλούταρχο, ο οποίος μάλιστα γράφει πέντε αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, ο οποίος είναι πολύ εγγύτερος χρονικά προς την φυγή των Κιμμερίων.Όσον αφορά δέ το ότι, οι Σκύθες κατεδίωξαν τους Κιμμερίους μετά την φυγή τους, οφείλεται πιθανώς εις την θέληση των ανθρωποποιημένων πλέον Σκυθών, να εξοντώσουν τους δρακογόνους Κιμμερίους.Δια τούτο και τους κατεδίωξαν εις τον Καύκασο, πιστεύοντες ότι, οι Κιμμέριοι θα κατευθύνοντο προς τους επίσης δρακογόνους Σαυρομάτες και τις υποχθόνιες πύλες του Καυκάσου.Οι Κιμμέριοι όμως ακολούθησαν την παραθαλάσσια οδό του ανατολικού Ευξείνου Πόντου και κατέφυγαν εις την οχυρά χερσόνησο της μετέπειτα Σινώπης, εις την Β.Α. Μικρά Ασία.Από εκεί άρχισαν τις φοβερές επιδρομές τους προς την Ασσυριακή αυτοκρατορία και τα Μικρασιατικά κράτη, τις οποίες περιγράφουν οι ευρεθείσες Ασσυριακές επιγραφές, ο Ηρόδοτος και ο Στράβων.

Αρχικώς το 714 π.Χ. οι Κιμμέριοι συμμάχησαν με τους Ασσυρίους και τους βοήθησαν να συντρίψουν το Πρωτοαρμενικό βασίλειο της Ουραρτού.Στην συνέχεια όμως οι Ασσύριοι αντιλήφθησαν τι είδους «συμμάχους» είχαν, αφού αμέσως οι Κιμμέριοι άρχισαν τις μακροχρόνιες επιδρομές τους εις τα εδάφη της Ασσυριακής αυτοκρατορίας.Μάλιστα, ο ίδιος ο βασιλεύς των Ασσυρίων, Σαργών Β΄, ο οποίος είχε διαπράξει το λάθος να συμμαχήση με τους Κιμμερίους, φονεύθηκε εις μάχη εναντίον τους το 705 π.Χ.Οι Κιμμέριοι συνέχισαν τις επιδρομές τους κατά των Ασσυρίων, εισβάλοντες εις την Κιλικία, μέχρις ότου ο Ασσύριος βασιλεύς Εσαρχαδών τους κατενίκησε εις μάχη περί την Καππαδοκία το 679 π.Χ..Δεν έπαυσαν όμως εντελώς τις επιθέσεις τους κατά των Ασσυρίων και είναι μάλιστα πολύ πιθανόν ότι, συμμετείχαν μαζί με τους Βαβυλωνίους και τους Μήδους εις την άλωση της Ασσυριακής πρωτεύουσας Νινευή και την επακολουθήσασα πτώση της Ασσυριακής αυτοκρατορίας το 612 π.Χ.Διότι, ο Ηρόδοτος (Α.103) αναφέρει ότι, ενώ οι Μήδοι και οι σύμμαχοί τους , πολοιορκούσαν την Νινευή, έφθασε προς βοήθεια των Ασσυρίων ισχυρή Σκυθική στρατιά υπό τη ηγεσία του Πρωτοθύη, οι οποίοι ήσαν αυτοί που είχαν εισβάλει εις την Ασία καταδιώκοντες τους Κιμμερίους.Αφού λοιπόν εβοήθησαν οι Σκύθες τους εχθρούς των Μήδων είναι προφανές ότι, σύμμαχοι των Μήδων ήσαν οι Κιμμέριοι

Μετά την απόκρουσή τους από τους Ασσυρίους, οι Κιμμέριοι έστρεψαν τις επιδρομές τους κυρίως προς τα δυτικά, εις την Κ. Μικρά Ασία:Ο Στράβων αναφέρει σχετικά: «Και οι Κιμμέριοι, τους οποίους ονομάζουν και Τρήρες, ή κάποιο έθνος εκείνων, πολλάκις επέδραμαν εις τα δεξιά μέρη του Πόντου και τα συνεχή αυτών, πότε μέν εισβάλοντες κατά των Παφλαγόνων, πότε δέ και κατά των Φρυγών, όταν όπως λένε ο Μίδας πέθανε πίνοντας αίμα ταύρου». (1.3.21)

Αφού, οι Κιμμέριοι συνέτριψαν ολοκληρωτικά το βασίλειο της Φρυγίας, άνοιξε ο δρόμος δια να επιτεθούν και εις την Δ. Μικρά Ασία, όπου κυριαρχούσαν το Λυδικό βασίλειο και οι Ελληνικές πόλεις των Ιώνων, Αιολών και Δωριέων.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά:
«Θα μνημονεύσω δε τον Άρδυ του Γύγη, τον μετά τον Γύγη βασιλεύσαντα.Αυτός δε κατέλαβε την Πριήνη και εισέβαλε εις την Μίλητο.Και επί της ηγεμονίας τούτου εις τις Σάρδεις, οι Κιμμέριοι εκδιωχθέντες από την πατρίδα τους υπό των νομάδων Σκυθών, έφθασαν εις την Ασία και κατέλαβαν τις Σάρδεις πλήν της ακροπόλεως». (Α.15)
«Τον Άρδυ που βασίλευσε πενήντα παρά ένα έτη, διεδέχθη ο Σαδυάττης του Άρδυος και εβασίλευσε δώδεκα έτη, τον Σαδυάττη δέ ο Αλυάττης.Αυτός δέ επολέμησε τον Κυαξάρη τον απόγονο του Δηϊόκη και τους Μήδους και εξεδίωξε εκ της Ασίας τους Κιμμερίους».(Α.16).

Ο Στράβων αναφέρει σχετικά:
«Ο Λύγδαμις δὲ οδηγών τούς δικούς του προήλασε μέχρι την Λυδία και την Ἰωνία και κατέλαβε τις Σάρδεις͵ φονεύθηκε δέ εις την Κιλικία». (1.3.21)
«Λέει δέ ο Καλλισθένης, ότι οι Σάρδεις αλώθησαν πρώτα υπό των Κιμμερίων, έπειτα υπό των Τρηρών και των Λυκίων, το οποίο δηλώνει και ο Καλλίνος ο της ελεγείας ποιητής….Λέγει δέ ο Καλλίνος ότι, η έφοδος των Κιμμερίων έγινε επί των Ησιονέων, κατά την οποία αλώθησαν οι Σάρδεις». ( 13.4.8)
«Και παλαιά δέ συνέβη να καταστραφούν εντελώς οι Μάγνητες (εννοεί την Μαγνησία του Μαιάνδρου της Ν.Δ. Μικράς Ασίας) υπό των Τρηρών, Κιμμερικού έθνους…Ο Καλλίνος μνημονεύει και κάποια άλλη πρεσβυτέρα έφοδο των Κιμμερίων, όταν λέει, τώρα δέ έρχεται ο στρατός των οβριμοεργών (που πράττουν ισχυρά έργα, βιαιοπραγούντες) Κιμμερίων, όπου δηλώνει την άλωση των Σάρδεων». (14.1.40)

Ο Καλλίμαχος αναφέρει σχετικά: «Το οποίο (εννοεί το ιερό της Αρτέμιδος εις την Έφεσο) ανοήτως απείλησε να καταστρέψει ο υβριστής Λύγδαμις, όταν οδήγησε τον ίσο προς την άμμο στρατό των ιππημολγών (οι αρμέγοντες φοράδες) Κιμμερίων, οι οποίοι κατοικούν κεκλιμένως παρ’αυτόν τον πόρο της Ιναχιώνης βοός.Ά, ο δειλός των βασιλέων, πόσο έλαθε.Διότι, δεν έμελλε ούτε αυτός, ούτε άλλος των όσων έστησαν τις άμαξές τους εις τον Καϋστριο λειμώνα, να επιστρέψουν εις την Σκυθία.Διότι πάντα τα δικά σου τόξα (εννοεί της θεάς Αρτέμιδος) πρόσκεινται της Εφέσου». (Ύμνος εις Άρτεμιν)

Συνδυάζοντας τις ανωτέρω αναφορές, ανασυντίθεται ως εξής η ιστορία των Κιμμερικών επιδρομών εις την Δ. Μικρά Ασία: Οι Κιμμέριοι, επί της βασιλείας του Άρδυος (678-629 π.Χ.), εκμεταλλεύομενοι τις διαμάχες των Λυδών και των Ιώνων, επετέθησαν εις τους Λυδούς, τους συνέτριψαν και κατέλαβαν ακόμη και την πρωτεύουσα των Σάρδεων πλήν της ακροπόλεως.Εις την συνέχεια επετέθησαν προς τις Ελληνικές πόλεις της Ασίας, χωρίς όμως να καταλάβουν καμμία πόλη πλήν της Μαγνησίας του Μαιάνδρου.Οι Κιμμέριοι επετέθησαν και κατά της Εφέσου, με τον αλαζόνα αρχηγό τους Λύγδαμι να απειλεί ανοήτως ότι, θα κατέστρεφε το υπέρτατο ιερό της Εφεσίας Αρτέμιδος.Εκεί, οι Κιμμέριοι ενικήθησαν από τον στρατό των Εφεσίων και των άλλων Ελλήνων, με την βοήθεια της θεάς Αρτέμιδος, όπως υποδηλώνει ο Καλλίμαχος.Τελικά, μετά από πολυετείς καταστροφικές επιδρομές, οι Κιμμέριοι κατετροπώθησαν οριστικά υπό του Λυδού βασιλέως Αλυάττου (617-560 π.Χ.).Κατά τον Πολύαινο (Ζ..2.Αλυάττης) σημαντικός παράγων δια την νίκη του Αλυάττη, ήταν το ότι, εχρησιμοποίησε αλκιμωτάτους κύνες οι οποίοι αντιμετώπισαν τους έχοντες «αλλόκοτα και θηριώδη σώματα» Κιμμερίους, ως θηρία.Είναι προφανές ότι, τότε οι Κιμμέριοι διατηρούσαν ακόμη εξωτερικά γνωρίσματα της ερπετοειδούς καταγωγής τους, πιθανόν τις κάθετες ερπετικές κόρες των οφθαλμών τους, ίχνη ουρών και φολίδων και εν γένει απεχθή χαρακτηριστικά προσώπων.Εις την νίκη του Αλυάττη είναι προφανές ότι, ήταν σημαντικός παράγων και οι Έλληνες οπλίτες οι οποίοι αποπτελούσαν κιυρίως το πεζικό του Λυδικού στρατού, αφού οι Λυδοί ήσαν κυρίως ιππείς.Όλες οι ανωτέρω εισβολές των Κιμμερίων όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος (Α.6.) είχαν αποκλειστικώς ληστρικό χαρακτήρα και όχι μονίμου κατακτήσεως, αφού οι αγριώτατοι Κιμμέριοι εγνώριζαν μόνο να ληστεύουν και να φονεύουν και δεν ηδύναντο βεβαίως να συγκροτήσουν οργανωμένο κράτος.Μετά την νίκη του Αλυάττη η Ασία απαλλάχθηκε από τους Κιμμερίους, οι οποίοι θα επανεμφανίζονταν πλέον μετά από πολλούς αιώνες.

5.ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΙΜΜΕΡΙΚΩΝ ΕΠΙΔΡΟΜΩΝ

Δια να εντοπισθούν οι συνέπειες των Κιμμερίων επιδρομών εις την Ασία, πρέπει πρώτα να ληφθή υπ’όψιν η καταγωγή των εθνών εις τους οποίους κυρίως επετέθησαν οι Κιμμέριοι, δηλαδή των Αρμενίων , Ασσυρίων, Φρυγών, Λυδών και των Ελλήνων αποίκων της Μικράς Ασίας.
Δια τους Λυδούς ο Ηρόδοτος αναφέρει:
«Η δε ηγεμονία ούτως περιήλθε, ούσα των Ηρακλειδών, εις το γένος του Κροίσου…ο Κανδαύλης, τον οποίον οι Έλληνες ονομάζουν Μυρσίλο, ήταν τύραννος των Σαρδίων, απόγονος δέ του Αλκαίου του Ηρακλέους.Διότι, ο Άγρων μέν, υιός του Νίνου, υιού του Βήλου, υιού του Αλκαίου, έγινε ο πρώτος βασιλεύς των Σαρδίων». (Α.7)
«Οι Λυδοί έχουν νόμους παραπλησίους των Ελλήνων….». (Α.94)
«Οι Λυδοί, είχαν όπλα ομοιότατα των Ελληνικών…..αυτοί δε (οι Μυσοί) είναι άποικοι Λυδών». (Ζ.74)
Αφού οι Λυδοί είχαν βασιλική δυναστεία Ηρακλειδών, παραπλησίους των Ελλήνων νόμους (δηλαδή γραπτούς και αγράφους νόμους) και πολεμικό εξοπλισμό ομοιότατο του Ελληνικού, είναι προφανές ότι, ήσαν Ελληνικής καταγωγής.Τούτο, αποδεικνύεται απολύτως και από το ότι, οι Ελληνοθρακικής καταγωγής Μυσοί ήσαν άποικοι των Λυδών.Ούτως, εξηγείται ο σεβασμός των Λυδών βασιλέων και ιδίως του Κροίσου προς το μαντείο των Δελφών και η συμμαχία Λυδών και Λακεδαιμονίων.Η υπό των Λυδών κατάκτησις των Ελληνικών αποικιών της Ασίας ήταν λοιπόν απλώς μία ενδοελληνική δυναστική διαμάχη και δια τούτο ουδέποτε οργανώθηκε πανελλήνια εκστρατεία κατά των Λυδών, αλλά αντιθέτως οι Ελλαδίτες ήσαν φίλοι και σύμμαχοί τους και κατά την επίθεση των Περσών εις την Λυδία.

Δια τους Φρύγες και τους Αρμενίους ο Ηρόδοτος αναφέρει:
«Οι δε Φρύγες, όπως λένε οι Μακεδόνες, εκαλούντο Βρίγες, όσο χρόνο όντες Ευρωπαίοι, ήσαν σύνοικοι των Μακεδόνων, μεταβάντες δε εις την Ασία, μαζί με τη χώρα και το όνομα μετέβαλαν εις Φρύγες.Οι Αρμένιοι δε ετάχθησαν με τους Φρύγες, όντες άποικοι των Φρυγών». (Ζ.74)
Επομένως, οι Φρύγες και οι άποικοί τους Αρμένιοι ήσαν επίσης Ελληνογενείς, Θρακομακεδονικής καταγωγής.Δια τούτο άλλωστε και οι αδιαμφισβητήτως Έλληνες Τρώες συχνά αποκαλούντο και Φρύγες.

Δια τους Ασσυρίους, γνωρίζουμε ότι, πρώτος βασιλεύς τους και ιδρυτής της πρωτεύουσάς Νίνευί ή Νίνου, ήταν ο Νίνος, ο οποίος όμως όπως αναφέρει ανωτέρω ο Ηρόδοτος ήταν επίσης Ηρακλείδης.Επίσης, οι Ασσύριοι είχαν ως υπέρτατο θεό τους τον ιερακοκέφαλο ηλιακό θεό Ασ-σούρ=Σείριο.Αφού, όμως το γεράκι είναι σύμβολο του Απόλλωνος, ο οποίος είναι επίσης ο Ήλιος Σείριος, είναι προφανές ότι, οι Ασσύριοι είχαν ως υπέρτατο θεό τον Σείριο Ήλιο Απόλλωνα.Και οι Ασσύριοι λοιπόν είχαν δεχθεί σημαντική Ελληνική επίδραση, πολιτιστική και φυλετική, καθώς και άλλοι λαοί της Μεσοποταμίας όπως ο συγγενής των Ασσυρίων λαός των Μιττάνι και οι Σουμέριοι.(Περί της Ελληνογενούς προελέυσεως της Ασσυριακής αυτοκρατορίας γίνεται αναλυτική αναφορά εις το βιβλίο «ΜΕΙΞΙΣ-ΑΝΑΚΥΚΛΗΣΙΣ» του διδασκάλου κ. Ιωάννου Φουράκη)

Οι λαοί λοιπόν που κυρίως υπέφεραν από τους Κιμμερίους ήσαν Ελληνογενείς ή υπό Ελληνική επίδραση και τούτο ασφαλώς δεν είναι τυχαίο, αφού οι υποχθόνιοι και δρακογόνοι Κιμμέριοι, όπως και οι σημερινοί απόγονοί τους, ήσαν και είναι αδιάλλακτοι εχθροί των Ελλήνων, ήτοι των επί της χθονός δυνάμεων του φωτός.Αν λοιπόν οι Κιμμέριοι επικρατούσαν επί των Λυδών και των Ιώνων, θα τους κατέστρεφαν ολοκληρωτικά, όπως έπραξαν με τους Μάγνητες του Μαιάνδρου και όπως απειλούσε ο ασεβής Λύγδαμις δια τον ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος.Αν όμως είχαν καταστραφεί οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, δεν θα είχε εμφανισθεί η κοσμοϊστορικης σημασίας Ιωνική φιλοσοφία που γέννησε την επιστήμη.Και βεβαίως οι Έλληνες θα είχαν απωλέσει από τότε την ανατολικοαιγαιακή κοιτίδα τους με όσες γεωπολιτικές συνέπειες θα είχε τούτο.Π.χ. δεν θα είχε γίνει η εκπολιτιστική εκστρατεία του Αλέξάνδρου εις την Ασία.Επομένως, η υπό των Ελλήνων της Ασίας απόκρουσις της Κιμμερικής εισβολής, ήτοι της πρώτης μεγάλης βαρβαρικής επιδρομής κατά των Ελλήνων, έσωσε τον Ελληνικό πολιτισμό και δύναται να παραβληθή προς την μετέπειτα απόκρουση των Περσών.
Παρά την απόκρουση όμως των Κιμμερίων, η εις την Ασία εισβολή τους είχε ανεπανόρθωτες αρνητικές συνέπειες.Οι μακροχρόνιες επιδρομές τους κατά των Ασσυρίων, με αποκορύφωμα την καθοριστικής σημασίας συμμετοχή των Κιμμερίων συμμάχων των Μήδων εις την άλωση της Νινευή, αποδυνάμωσαν και εκλόνισαν ανεπανόρθωτα την Ασσυριακή αυτοκρατορία, αποτελώντας ουσιαστικά τον κύριο παράγοντα δια την πτώση της.Η πτώση όμως των Ασσυρίων άνοιξε τον δρόμο δια την προέλαση των Μήδων και των διαδόχων τους Περσών προς την Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, καθώς και τους Περσικούς πολέμους.Είναι βέβαιο ότι, αν συνέχιζε να υπάρχει το ισχυρότατο και πολεμικότατο κράτος των Ασσυρίων, το οποίο ουδέποτε είχε απειλήσει τους Έλληνες της Ασίας, ενώ αντιθέτως πολεμούσε λυσσωδώς τους Ιρανικούς και Σημιτικούς λαούς (Μήδους, Πέρσες, Συρίους, Εβραίους κ.λ.π.), ουδέποτε οι βάρβαροι Ιρανικοί λαοί θα είχαν απειλήσει την Μικρά Ασία.Παράλληλα, οι Κιμμερικές επιδρομές αποδυνάμωσαν τις Ιωνικές πόλεις, κατέστρεψαν ολόκληρωτικά το ισχυρό Φρυγικό κράτος και ανέκοψαν την Λυδική ακμή, δηλαδή αποδυνάμωσαν εν γένει τους Έλληνες της Ασίας, καθιστώντας τους ευκολοτέρα λεία της μεταγενετέρας Περσικής επιδρομής.Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο το ότι, οι Κιμμέριοι αποκρούσθησαν οριστικά μόλις περί το 575 π.Χ. και ολιγότερον από τριάντα έτη μετά, το 546 π.Χ. οι Πέρσες κατέλαβαν την Μικρά Ασία.Επομένως, οι Κιμμερικές επιδρομές είχαν αρνητική κοσμοϊστορική σημασία, αν και η υπό των Ελλήνων απόκρουσίς τους απέτρεψε ακόμη μεγαλύτερο κακό.

6.Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΜΜΕΡΙΩΝ ΩΣ ΚΙΜΒΡΩΝ



Μετά την ήττα τους από τον Αλυάττη, οι Κιμμέριοι εχάθησαν από το πρόσωπο της ιστορίας και είναι άγνωστο που κατέφυγαν.Εικάζεται ότι, κατέφυγαν είτε εις την Καππαδοκία και Αρμενία, που τότε ήσαν υπό την εξουσία των συμμάχων Μήδων τους, είτε εις την περιοχή του σημερινού Ουζμπεκιστάν-Τατζικιστάν, όπου απετέλεσαν.το Σκυθικό έθνος των Σακών.Χωρίς να αποκλείεται να κατέφυγαν τμήματα των Κιμμερίων εις τις ανωτέρω περιοχές, είναι πολύ πιθανόν ότι, όλοι ή οι περισσότεροι διασωθέντες Κιμμέριοι πέρασαν εις την αρχέγονη υποχθόνια κοιτίδα του Καυκάσου.Εκεί, ηδύναντο να «αναζωγονήσουν» την υποχθόνια-ερπετοειδή καταγωγή τους δια επιμειξιών με τους επίσης δρακογόνους Σαυρομάτες και άλλες υποχθόνιες φυλές της περιοχής και εις την συνέχεια να προχωρήσουν δια να συναντήσουν την άλλη Κιμμερική ορδή που είχε εξ αρχής, μετά την υπό των Σκυθών εκδίωξη, κατευθυνθεί προς την ΒΔ. Ευρώπη.Η πορεία αυτή ηδύνατο να γίνη όχι μόνο επιχθονίως, αλλά και δια των υποχθονίων στοών του Καυκάσου και της Σκυθίας.Πάντως ό,τι και να έγινε, οι Κιμμέριοι επανεμφανίσθησαν αποδεδειγμένα κατά τα τέλη του 2ου αιώνος π.Χ.

Ο Πλούταρχος (Βίος Μαρίου,11) αναφέρει σχετικά: «Διότι, μόλις είχε αναγγελθεί εις αυτούς η σύλληψις του Ιουγούρθα, διεδίδοντο οι περί  Τευτόνων καὶ Κίμβρων φήμαι , οι οποίες εις την αρχή εθεωρούντο απίστευτες, λόγω του πλήθους και της ρώμης των επερχομένων στρατών, ύστερα δε άνησαν υποδεέστερες της αληθείας.Διότι, προχωρούσαν τριακόσιοι χιλιάδες  μάχιμοι, ακολουθούμενοι από πολύ περισσοτέρους όχλους  παίδων και γυναικών, όπως ελέγετο, χρειαζόμενοι γή δια να θρέψει τόσο πλήθος και πόλεις εις τις οποίες εγκατασταθέντες θα ζούσαν, όπως επληροφορούντο ότι, πρό αυτών οι Κελτοί είχαν καταλάβει το άριστο τμήμα της Ιταλίας, παίρνοντάς το από τους Τυρρηνούς.Και ήταν άγνωστο, λόγω της αμειξίας προς ετέρους και του μήκους της χώρας  την οποία διέσχισαν, τι άνθρωποι ήσαν ή πόθεν ορμηθέντες, έπεσαν ως νέφος εις την Γαλατία και την Ιταλία.Και κυρίως εικάζετο ότι, ήσαν εκ των Γερμανικών γενών των κειμένων επί τον βόρειο ωκεανό, λόγω του μεγέθους των σωμάτων και των ανοικτοχρώμων ματιών τους και ότι, Κίμβρους επονομάζουν οι Γερμανοί τους ληστές.Είναι δέ και αυτοί που λένε ότι, η Κελτική λόγω του βάθους και του μεγέθους της χώρας, εκτείνεται από την εξωτερική θάλασσα και τις υπάρκτιες περιοχές, έως την Μαιώτιδα προς τα ανατολικά, όπου συνορεύει με την Ποντική Σκυθία και ότι, από εκεί έχουν μειχθεί τα γένη.Τούτοι μεταναστεύοντες, όχι εκ μίας ορμής, ούτε συνεχώς, αλλά προχωρούντες με πόλεμο την άνοιξη εκάστου έτους προς τα εμπρός, επί πολύ χρόνο διέσχισαν την ήπειρο.Δι’αυτό αν και είχαν πολλές κατά μέρος επικλήσεις, κοινώς ονόμαζαν τον στρατό Κελτοσκύθες.Άλλοι δέ λένε ότι, οι Κιμμέριοι οι οποίοι πρώτα έγιναν γνωστοί υπό των παλαιών Ελλήνων, δεν ήταν μεγάλο μέρος του παντός, αλλά λόγω κάποιας φυγής ή στάσεως, εξαναγκασθέντες υπό των Σκυθών, διαπέρασαν από την Μαιώτιδα εις την Ασία, υπό την ηγεσία του Λυγδάμιος.Το δέ πλείστο και μαχιμώτατο μέρος αυτών, κατοίκησε εις τα έσχατα μέρη παρά την εξωτερική θάλασσα, νεμόμενο γή σκιερή και δαχώδη και δυσήλιο παντού εξαιτίας του βάθους και της πυκνότητος των δρυμών, οι οποίοι φθάνουν εσωτερικώς έως τους Ερκυνίους….. Από εκεί λοιπόν έγινε η έφοδος εις την Ιταλία τούτων των βαρβάρων, οι οποίοι εξ αρχής μέν προσαγορεύονταν Κιμμέριοι, τότε δὲ κατά πάσα πιθανότητα Κίμβροι.Αλλά αυτά λέγονται μάλλον κατ’εικασία, παρά ως βεβαία ιστορία…».

Ο Διόδωρος αναφέρει σχετικά (5.32): «Χρήσιμο δέ είναι να προσδιορίοσυμε και το παρά πολλών αγνοούμενο.Διότι, ονομάζουν Κελτούς τους κατοικούντες υπέρ της Μασσαλίας, εις τα μεσόγεια και τους παρά τις Άλπεις, ακόμη δέ τους επί τάδε των Πυρηναίων ορών.Τούς δε υπέρ αυτής της Κελτικής, που είναι εγκατεστημένοι εις τα προς την άρκτο στραμμένα μέρη και παρά τον ωκεανό και το Ερκύνιο όρος και πάντες τους επομένους μέχρι της Σκυθίας, προσαγορεύουν Γαλάτες.Οι δέ Ρωμαίοι πάλι, πάντα αυτά τα έθνη περιλαμβάνουν συλλήβδην εις μία προσηγορία, ονομάζοντες άπαντες Γαλάτες.Οί αγριότατοι δέ είναι οι υπό τις άρκτους κατοικούντες και πλησιόχωροι της Σκυθίας και λένε ότι, κάποιοι τρώνε ανθρώπους,όπως και από τους Πρεταννούς οι κατοικούντες την ονομαζομένη Ίριν.Καθώς δέ είναι διαβεβοημένη η αλκή και αγριότης τούτων, λένε κάποιοι ότι, τούτοι είναι οι καταδραμόντες άπασα την Ασία κατά τους παλαιούς χρόνους, ονομαζόμενοι Κιμμέριοι, καθώς ο χρόνος έφθειρε βραχέως την λέξη εις την προσηγορία των καλουμένων Κίμβρων.Από παλαιά δέ έχουν ζήλο να επέρχονται δια να ληστεύουν τις αλλότριες χώρες και να καταφρονούν άπαντες.Διότι, αυτοί είναι οι κυριεύσαντες την Ρώμη και συλήσαντες το ιερό των Δελφών και φορολογήσαντες  μεγάλο τμήμα της Ευρώπης και όχι ολίγο και της Ασίας και οι κατοικήσαντες την χώρα των υποταχθέντων, οι οποίοι δια την επιμειξία με τους Έλληνες εκληθησαν Ελληνογαλάτες, αυτοί δέ που τελευταία συνέτριψαν πολλά και μεγάλα στρατόπεδα των Ρωμαίων.Ακολούθως δέ της αγριότητός τους και περί τις θυσίες ασεβούν ατόπως.Διότι, αφού φυλάξουν τους κακούργους επί πενταετηρίδα, τους ανασκολοπίζουν προς τιμή των θεών και τους καθαγιάζουν με πολλές απαρχές, κατασκευάζοντες παμμεγέθεις πυρές.Χρησιμοποιούν δέ και τους αιχαμαλώτους ως θύματα δια τις τιμές προς τους θεούς.Μερικοί δέ αυτών και τα κατά τον πολεμο ληφθέντα ζώα φονεύουν μετά των ανθρώπων ή τα κατακαίουν ή τα αφανίζουν με καποιες άλλες τιμωρίες.Αν και έχουν  ωραίες γυναίκες, ελάχιστα προσέχουν αυτές, αλλά λυσσούν ατόπως δια τους εναγκαλισμούς με άρρενες.Συνηθίζουν δέ να κοιμούνται καταγής επί δερμάτων θηρίων και να συγκυλιούνται εξ αμφοτέρων των μερών με εραστές.Το δέ πάντων παραδοξότατο, αδιαφορούντες δια την ευσχημοσύνη τους, προσφέρουν ευκόλως εις ετέρους την ακμή του σώματος και δεν θεωρούν τούτο αισχρό, αλλά μάλλον όταν κάποιος, ενώ τον πλησιάζουν, δεν δεχθεί την διδομένη χάρη, τον θεωρούν άτιμο».

Συνδυάζοντας τις δύο ανωτέρω αναφορές, αποδεικνύεται ότι, οι Κιμμέριοι, μεταξύ του 8ου και 2ου πχ. αιώνων, διέσχισαν σταδιακά τις Σκυθικές πεδιάδες, πολεμώντας συνεχώς με όσους λαούς συναντούσαν, μέχρι που έφθασαν εις τις παρωκεάνιες χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης.Είναι πιθανότατο ότι, κατά την αργή αυτή πορεία η Κιμμερική ορδή που είχε εξ αρχής κατευθυνθεί προς την Β.Δ. Ευρώπη επανενώθηκε με την άλλη Κιμμερική ορδή που είχε εκδιωθεί εκ της Ασίας και είχε εις την συνέχεια ενισχυθεί από τους Σαυρομάτες και άλλους υποχθονίους του Καυκάσου.Οι επανενωθέντες πλέον Κιμμέριοι ενισχύθησαν περαιτέρω, τόσο αριθμητικώς, όσο και ως προς δρακογόνα καταγωγή τους και από άλλες αλλόκοτες και υποχθονίας προελεύσεως φυλές της Β.Α. Ευρώπης, όπως οι Ανδροφάγοι. Τελικά, κατά τα τέλη του 2ου π.Χ. εκ μικρής παραφθοράς του αρχικού ονόματός τους ονομάζονταν πλέον Κίμβροι, που εις τους Γερμανούς σήμαινε τους ληστές.Αλλά και εις την Ελληνκή γλώσσα, η λέξις Κίμβρος σχετίζεται με την λέξη κίμβιξ=φιλάργυρος, δηλαδή και οι δύο λέξεις δηλώνουν τον άπληστο για υλικά αγαθά.

Όπως συνάγεται εκ της αναφοράς του Διοδώρου, οι Κίμβροι είχαν προχωρήσει μέχρι και τις Γαλατικές περιοχές (σημερινές χώρες Βέλγιο, Γαλλία, Βρεταννία και Ιρλανδία), εμφυτεύοντας τον ερπετικό γόνο τους (κυρίως εις τις ηγεμονικές τάξεις ώστε να ελέγχουν τους βαρβάρους όχλους) και δημιουργώντας ούτως νέες ανθρωποφαινότυπες ημιερπετοειδείς φυλές.Την Κιμβρογαλατική επιμειξία υποδηλώνει και το ότι, κατά τον Πλούταρχο (Μάριος, 25) ο αρχηγός των Κίμβρων που πολέμησαν με τον Μάριο, ονομαζόταν Βοιώριξ, δηλαδή όνομα καθαρά Γαλατικό.Μεταξύ αυτών των μικτών φυλών, κατά την γνώμη του Διοδώρου, ήσαν και αυτοί που επέδραμαν εις την Ιταλία τον 4ο π.Χ. αιώνα και εις την Ελλάδα τον 3ο π.Χ. αιώνα, ενώ πιθανότατα και οι ανθρωποφάγοι κάτοικοι της Ίριος, (σημερινής Ιρλανδίας) ήσαν Κιμβρικής προελεύσεως.Αν και δεν υπάρχει άλλη ιστορική πηγή που να συσχετίζει αυτές τις «Γαλατικές» φυλές με τους Κίμβρους η κτηνωδεστάτη και ωμοτάτη συμπεριφορά τους αποτελεί ένα ισχυρό τεκμήριο.Ειδικά, δια τους επιδραμόντες εις την Ελλάδα «Γαλάτες», ο Παυσανίας εις την αναλυτική αναφορά του εις τα Φωκικά, περιγράφει το μίσος τους κατά των Ελλήνων, την ασέβειά τους προς τους θεούς των Ελλήνων, με αποκορύφωμα την ηλιθία απόπειρά τους να συλήσουν το ιερό των Δελφών και τις απίστευτες ωμότητες που διέπραξαν κατά των Ελλήνων, ακριβώς όπως είχαν πράξει και οι Κιμμέριοι κατά των Ελλήνων της Ασίας.Βεβαίως, και οι «Γαλάτες» επιδρομείς συνετρίβησαν από τους Έλληνες πολεμιστές, με αποκορύφωμα την θαυματουργή συντριβή τους εις το ιερό των Δελφών, όπου μάλιστα και πάλι οι Έλληνες μεταξύ άλλων εβοηθήσαν παρά της θεάς Αρτέμιδος, όπως είχε γίνει παλαιότερα εις την Έφεσο
.
Βεβαίως, η γνώμη του Διοδώρου είναι φαινομενικώς αντίθετη με αυτή του Πλουτάρχου ότι, οι Κίμβροι δεν ανεμειγνύοντο με άλλους λαούς.Εις την πραγματικότητα όμως, αφού πλέον οι Κίμβροι δια των επιμειξιών των προηγουμένων αιώνων είχαν σχηματίσει πολυάριθμες και ανθρωποφαινότυπες, ερπετοειδείς και ημιερπετοειδείς ορδές, δεν είχαν πλέον ανάγκη περαιτέρω επιμειξιών και απέφευγαν πλέον τις επιμειξίες δια να διατηρήσουν όσο το δυνατόν ανόθευτη την ερπετοειδή καταγωγή τους.Άλλωστε, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος, 15) οι Κιμβρικές ορδές διακρίνονταν εις τρία μέρη, τους Κίμβρους, τους Τεύτονες και τους Άμβρωνες.Οι Κίμβροι, οι οποίοι ήσαν το ηγετικό τμήμα και από τους οποίους ονομαζόταν ολόκληρη η ορδή, ήσαν προφανώς οι καθαρότεροι απόγονοι των Κιμμερίων, με πρόσμειξη κυρίως με υποχθόνιες φυλές της Σκυθίας, ενώ οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες ήσαν οι προελθόντες εκ της προσμείξεως των Κιμμερίων με Γαλατικούς και Γερμανικούς λαούς.Δια τούτο και αυτές οι ορδές ονομάζονταν και Κελτοσκύθες, τόσο ως ανάμειξη κατ’ευρεία έννοια Σκυθικών και Κελτικών λαών, όσο και διότι κατοικούσαν εις την σημερινή Γερμανία και Δανία, μεταξύ δηλαδή Κελτιικών και Σκυθικών φυλών.Μάλιστα, από τους Τεύτονες ονομάσθηκε ούτως αργότερα το σύνολο των Γερμανικών λαών και προήλθε εκ παραφθοράς και η σημερινή ονομασία της Γερμανίας Deutsce-land=γή των Τευτόνων.

Οι Κιμβρικές ορδές εξακολουθούσαν να διατηρούν τα χαρακτηριστικά των παλαιών Κιμμερίων.Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά: (Μάριος, 16): «τους συνήθιζε να ανέχονται τους εχθρούς και να υπομένουν την φωνή τους, καθώς ήταν όλως αλλόκοτη και θηριώδης».Ομοίως και ο Πολύαινος ¨(Η.10.Μάριος) αναφέρει: «Όταν οι Κίμβριοι και οι Τεύτονες, άγριοι άνθρωποι, μεγαλόσωμοι, που είχαν αλλόκοτες όψεις και θηριώδη φωνή, εισέβαλαν εις την Ιταλία…».Βεβαίως, η αλλόκοτη εμφάνιση και η θηριώδης φωνή των Κιμβροτευτόνων ήσαν ίδια με των παλαιών Κιμμερίων, τους οποίους είχαν αντιμετωπίσει ως θηρία οι κύνες του Αλυάττη.Δηλαδή και οι Κιμβροτεύτονες διατηρούσαν κάποια ερπετοειδή χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων πιθανότατα οι κάθετες κόρες των οφθαλμών, ίσως ίχνη ερπετικών ουρών και φολίδων και εν γένει απεχθή και αλλόκοτη εμφάνιση.Αυτή η απαίσια και αλλόκοτη μορφή των Κιμβροτευτόνων τρομοκρατούσε ακόμη και τους Ρωμαίους στρατιώτες, που ήσαν οι καλύτεροι και πιο πειθαρχημένοι στρατιώτες της εποχής και όχι βεβαίως ,όπως θεωρεί η «συμβατική» ιστορία, απλώς το μεγάλο ανάστημα των Κιμβροτευτόνων, αφού επί αιώνες οι Ρωμαίοι πολεμούσαν τους επίσης μεγαλοσώμους Γαλάτες.Επίσης, οι Κιμβροτεύτονες διατηρούσαν τις ληστρικές συνήθειες και την ακαταμάχητη πολεμική ορμή των προγόνων τους, καθώς νικούσαν και καταλήστευαν όλους τους λαούς που συναντούσαν.Ακόμη, εκτελούσαν φρικτές ανθρωποθυσιαστικές τελετές, με ανασκολοπισμούς και πυρές, προφανώς ως προσφορά αίματος προς τους «θεούς-δράκοντες», όπως η αρχέγονη «θεά-έχιδνα» των Κιμμερίων.Και τέλος, είχαν ευρέως διαδεδομένη και καθιερώμενη την ομοφυλοφιλία, όπως και οι σημερινοί απόγονοί τους Αγγλοσάξονες.Ακολουθώντας αυτές οι πανίσχυρες ορδές τα βήματα των προγόνων τους, άρχισαν πλέον κατά τα τέλη του 2ου π.Χ. αιώνος τις φοβερές επιδρομές τους εις την δυτική Ευρώπη, με απώτερο στόχο την καταστροφή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

7.H ΠΡΟΕΛΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΟΤΕΥΤΟΝΩΝ

Οι Κιμβροτευτονικές ορδές, όπως αρχικώς εκτιμήθηκε, αποτελούνταν από 300.000 μαχίμους τους οποίους ακολουθούσαν πολύ περισσότερα γυναικόπαιδα, εις την συνέχεια όμως αποδείχθηκε ότι, ήσαν ακόμη περισσότεροι: «Το ότι δέ το πλήθος δεν ήταν μικρότερο, αλλά περισσότερο του λεχθέντος, υπό πολλών έχει ιστορηθεί…» (Πλούταρχος, Μάριος 11).Οι ορδές αυτές είχαν ως στόχο, αφού λεηλατήσουν και καταστρέψουν όσες χώρες μπορούσαν, να εγκατασταθούν τελικά εις κάποια χώρα που να μπορούσε να θρέψει το μεγάλο πλήθος τους.Ουσιαστικά, οι Κιμβροτεύτονες, λόγω του τεραστίου αριθμού τους και της μαχητικής ικανότητός τους, κυρίως όμως λόγω της αλλοκότου και θηριώδους εμφανίσεώς τους που τρομοκρατούσε τους αντιπάλους τους, ήσαν κυριολεκτικώς ακαταμάχητοι, καθώς συγκροτούσαν τον ισχυρότερο στρατό που είχε εμφανισθεί ως τότε και αποτελούσαν την μεγαλύτερη απειλή που είχαν ποτέ αντιμετωπίσει οι Ρωμαίοι.

Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά (Μάριος,11): «Και ως προς τον θυμό και την τόλμη ήσαν ακαταμάχητοι, και όταν εις τις μάχες συγκρούονταν σώμα με σώμα, έμοιαζαν με την οξύτητα και την βία του πυρός, καθώς ουδείς άντεχε τη έφοδό τους, αλλά πάντες εις όσους επετέθησαν, τους απήγαν και τους έφεραν ως λεία, πολλά δέ και μεγάλα Ρωμαϊκά στρατόπεδα και όσοι στρατηγοί διοικούσαν την εκτός Άλπεων Γαλατία διερπάσθησαν αδόξως.Και καθώς μάλιστα αυτοί αγωνίσθησαν κακώς, τους παρέσυραν κατά της Ρώμη.Διότι, νικήσαντες όσους τους έτυχαν και καταλαβόντες πολλά αγαθά, απεφάσισαν να μην εγκατασταθούν πουθενά εις την γή, πρίν ανατρέψουν τη Ρώμη και καταστρέψουν την Ιταλία»
Και ο Τάκιτος (Γερμανία, 37) περιγράφει με δέος την ακαταμάχητη πολεμική ορμή των Κιμβροτευτόνων: «Αλλά οι Γερμανοί, τον Κάρβωνα και τον Κάσσιο και τον Σκαύρο Αυρήλιο και τον Σερβίλιο Καιπίωνα και τον Γναίο Μάλλιο αφού διέλυσαν ή αιχμαλώτισαν πέντε συγχρόνως υπατικούς στρατούς…..».

Οι Κιμβροτεύτονες, πρωτοεμφανίσθησαν το 113 π.Χ., εις την περιοχή του Νωρικού (σημερινή Αυστρία) και επετέθησαν κατά του λαού των Ταυρίσκων, συμμάχων των Ρωμαίων.Ανήμποροι να αντισταθούν από μόνοι τους εις τους Κιμβροτεύτονες οι Ταυρίσκοι, κάλεσαν προς βοήθεια του Ρωμαίους συμμάχους τους, οι οποίοι ανταποκρίθησαν και έστειλαν το 112 προς βοήθειά τους μία ισχυρή στρατιά υπό την ηγεσία του υπάτου Γναίο Παπιρίου Κάρβωνος.Ο Κάρβων προπσπάθησε να παρασύρη τους Κιμβροτεύτονες εις ενέδρα, αλλά δυστυχώς οι Κιμβροτεύτονες επληροφορήθησαν το στρατήγημά του, μάλλον από προδοσία.Ούτως, εις την μάχη που διεξήχθη αμέσως μετά εις την Νορήια (εις την σημερινή Αυστρία) οι Κιμβροτεύτονες συνέτριψαν την Ρωμαϊκή στρατιά,Οι Ρωμαίοι απέφυγαν την ολοκληρωτική σφαγή τους, μόνο διότι έπαυσε η μάχη λόγω μίας καταιγίδος και ο Κάρβων με τα υπολείμματα της Ρωμαϊκής στρατιάς, κατάφερε με δυσκολία να διαφύγη εις την Ιταλία.Εις την συνέχεια οι Κιμβροτεύτονες κατευθύνθηκαν δυτικά και εισέβαλαν εις την Γαλατία, ενώ το 109 π.Χ. επετέθησαν κατά της Ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνησίας (σημερινή νότιος Γαλλία), όπου και συνέτριψαν άλλη μία Ρωμαϊκή στρατιά που τους αντιτάχθηκε, υπό την ηγεσία του Μάρκου Ιουνίου Σιλανού.Το ίδιο έτος αντιμετώπισαν άλλη μία Ρωμαϊκή στρατιά, υπό τον ηγεσία του υπάτου Γαϊου Κασσίου Λογγίνου, εις μάχη παρά τα Βουρδίγαλα (σημερινό Μπορντώ της Γαλλικής Ακουϊτανίας), όπου οι Ρωμαίοι ηττήθησαν και πάλι και φονεύθηκε και ο ίδιος ο Ρωμαίος ύπατος.Το 107 π.Χ. οι Ρωμαίοι ηττήθησαν και πάλι, αυτή την φορά από τους Τιγυρίνους, συμμάχους των Κίμβρων.

Μετά από αυτές τις διαδοχικές ήττες οι Ρωμαίοι υϊοθέτησαν αμυντική τακτική κατά των Κιμβροτευτόνων, αντιμετωπίζοντάς τους , όταν τον Οκτώβριο του 105 π.Χ. οι Κιμβροτεύτονες επετέθησαν και πάλι κατά της Ρωμαϊκής νοτίου Γαλατίας.Τότε, οι Ρωμαϊκές δυνάμεις στρατοπέδευσαν, αναμένοντας τους Κιμβροτεύτονες, εις την περιοχή μεταξύ της πόλεως Αραούσιο και του Ροδανού ποταμού (εις την σημερινή Ν.Α. Γαλλία) υπό την ηγεσία του υπάτου Γναίου Μαλλίου Μαξίμου.Η Ρωμαϊκή στρατιά ήταν ισχυρότατη, αποτελουμένη εκ 80.000 τακτικών στρατιωτών και εξ αρκετών βοηθητικών, αλλά δυστυχώς είχε αποδυναμωθεί η συνοχή της εξαιτίας της σοβαράς έριδος μεταξύ του υπάτου Γναίου Μαλλίου και του ανθυπάτου Κοϊντου Σερβιλίου Καιπίωνος.Όμως, πολύ ισχυρότερη ήταν η Κιμβροτευτονική στρατιά, αποτελουμένη εκ 300.000 περίπου στρατιωτών, υπό την ηγεσία του βασιλέως των Κίμβρων Βοιώριξ και του βασιλέως των Τευτόνων Τεύτομποντ.Αρχικώς συγκρούσθησαν ένα Ρωμαϊκό απόσπασμα με ένα προωθημένο Κιμβρικό απόσπασμα και οι Ρωμαίοι συνετρίβησαν ολοσχερώς.Ο διοικητής του Ρωμαϊκού αποσπάσματος, λεγάτος Μάρκος Αυρήλιος Σκαύρος αιχμαλωτίσθηκε και κατ’εντολή του Βοιώριξ κάηκε ζωντανός, προφανώς ως ανθρωποθυσία προς τους σκοτεινούς «θεούς» των Κίμβρων.Τελικά, μετά από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες διαπραγματεύσεων, έγινε η τελική μάχη εις τις 6 Οκτωβρίου του 105 π.Χ. και λόγω κακής στρατηγικής (ιδίως εξαιτίας μίας βεβιασμένης επιθέσεως του Καιπίωνος), αλλά και προφανώς λόγω του τρόμου που προξενούσε η αλλόκοτη και θηριώδης όψις των Κιμβροτευτόνων, οι Ρωμαϊκές δυνάμεις συνετρίβησαν ολοσχερώς.Ελάχιστοι Ρωμαίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν και σχεδόν όλοι οι 80.000 τακτικοί στρατιώτες και οι βοηθητικοί κατεσφάγησαν.Ήταν η μεγαλύτερη ήττα που υπέστησαν ποτέ (πρίν ή μετά) οι Ρωμαίοι και πλέον αντιμετώπιζαν την μεγίστη απειλή της ιστορίας τους, αφού είχαν πλέον μειωθεί κατά πολύ οι στρατιωτικές δυνάμεις τους, λόγω των διαδοχικών ηττών τους, ενώ οι πανίσχυρες Κιμβροτευτονικές ορδές ήσαν αποφασισμένες και έτοιμες να καταστρέψουν την Ρώμη και την υπόλοιπη Ιταλία.

Δια να αντιμετωπίσουν αυτή την φοβερή απειλή, οι Ρωμαίοι όρισαν ως ύπατο και αρχηγό του κατά των Κιμβροτευτόνων πολέμου, τον Μάριο που ήταν τότε ο καλύτερος Ρωμαίος στρατηγός.Ήταυ ευτύχημα δια τους Ρωμαίους και παραμένει ιστορικό μυστήριο, το ότι οι Κιμβροτεύτονες δεν εισέβαλαν αμέσως εις την Ιταλία, αλλά επέδραμαν πρώτα κατά της Ιβηρίας.Ούτως, ο Μάριος είχε τον απαραίτητο χρόνο δια να γυμνάση τους άνδρες του και να ανυψώση το ηθικό τους, αφού οι Κιμβροτεύτονες εκινήθησαν πάλι κατά των Ρωμαίων, το 102 π.Χ.Όταν ο Μάριος έμαθε ότι, οι Κιμβροτεύτονες ήσαν πλέον εγγύς, μετεκίνησε ταχέως τις δυνάμεις του πέραν των Άλπεων και εγκατέστησε εγγύς των εκβολών του Ροδανού ποταμού ισχυρό στρατόπεδο, με άφθονες προμήθειες.Τότε, η τύχη ευνόησε και πάλι τους Ρωμαίους, καθώς οι Κιμβροτεύτονες εχώρισαν εις τα δύο τις δυνάμεις τους, επειδή προφανώς περιφρονούσαν πλέον τους Ρωμαίους, αλλά και δια να εισβάλουν εκ δύο σημείων ταυτοχρόνως εις την Ιταλία.Ούτως, οι Κίμβροι κατευθύνθησαν προς το Νωρικό, όπου τις εκεί Ρωμαϊκές δυνάμεις διοικούσε ο άλλους ύπατος Λουτάτιος Κάτλος, δια να εισβάλουν εκ της βορειοανατολικής πλευράς εις την Ιταλία, ενώ οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες κατευθύνθησαν προς την περιοχή των Λιγύων (Ν.Α. Γαλλία), όπου ήταν στρατοπεδευμένος ο Μάριος, δια να εισβάλουν εκ της βορειοδυτικής πλευράς εις την Ιταλία.
.

8.Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΤΕΥΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΜΒΡΩΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΣΕΞΤΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες προήλασαν έως την περιοχή, όπου ευρίσκετο ο υπό τον Μάριο Ρωμαϊκός στρατός και αφού περικύκλωσαν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο προκαλούσαν τον Μάριο εις μάχη.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος,15) «…εφαίνοντο άπειροι εις το πλήθος και απεχθείς ως προς τα είδη (μορφές) και ως προς τον φθόγγο (φωνή) και τον θόρυβο, όχι όμοιοι με ετέρους», προφανώς λόγω της απεχθούς δρακογόνου καταγωγής τους.Ο Μάριος όμως αδιαφορούσε δια τις προκλήσεις τους και «στήνων τους στρατιώτες υπέρ του χάρακος ανά μέρος και προστάζων να τους βλέπουν, τους συνήθιζε να ανέχονται την μορφή των εχθρών και να υπομένουν την φωνή τους, καθώς ήταν όλως αλλόκοτος και θηριώδης…..» (Μάριος,16).Ούτως, ο Μάριος έκανε τους στρατιώτες του να ξεπεράσουν τον φόβο και την έκπληξη που δικαιολογημένα τους προξενούσε μέχρι τότε η απεχθής εμφάνιση των δρακογόνων βαρβάρων.Ούτως, μετά από μερικές ημέρες οι Ρωμαίοι συνήθισαν την μορφή των εχθρών τους και παρακινούσαν πλέον τον Μάριο να τους οδηγήση κατά των εχθρών τους.Ο Μάριος όμως τηρούσε στάση αναμονής, βάσει των εντολών της Συρίας μάντισσας Μάρθας που ακολουθούσε τον Ρωμαϊκό στρατό.

Ταυτοχρόνως, συνέβη ένας αίσιος οιωνός δια τους Ρωμαίους, καθώς δύο γύπες, αναγνωριζόμενοι από χάλκινα περιδέραια που τους είχαν φορέσει, ακολουθούσαν την Ρωμαϊκή στρατιά, ανυψώνοντας το Ρωμαϊκό ηθικό, διότι προφανώς προμήνυαν την σφαγή των βαρβάρων, αφού οι γύπες είναι νεκροβόρα όρνεα.Επίοης, εις την Ιταλία παρατηρήθησαν θαυμαστά ουράνια φαινόμενα: «εκ δε των Ιταλικών πόλεων της Αμερίας και του Τουδέρτου, αναγγέλθηκε ότι την νύκτα εφάνησαν εις τον ουρανό φλογοειδείς αιχμές και θυρεοί (επιμήκεις ασπίδες), πρώτα διαφέροντες και έπειτα συμπίπτοντες μεταξύ τους και λαμβάνοντες τα σχήματα και τις κινήσεις μαχομένων ανδρών, τέλος δέ των μέν επιτιθεμένων, των δε υποχωρούντων, άπαντες εχάθησαν προς δυσμάς». (Μάριος,17).Αυτή είναι μία από τις πρώτες αξιόπιστες μαρτυρίες δια την εμφάνιση A.T.I.A. (αγνώστου ταυτότητος ιπταμένων αντικειμένων).Επίσης, εκείνο τον χρόνο έφθασε εις την Ρώμη εκ του Πεσσινούντος (πόλη της Φρυγίας) ο Βατάκης, ιερεύς της Μεγάλης Μητρός (δηλαδή της μητρός των Ολυμπίων Θεών, Ρέας) και ανήγγειλε την επικειμένη Ρωμαϊκή νίκη κατά των Κιμβροτευτόνων.Η σύγκλητος εδέχθη την προφητεία, ενώ ο δήμαρχος Αύλος Πομπήιος την θεώρησε αγυρτεία και εξύβρισε τον Βατάκη, αλλά αμέσως μετά αρρώστησε βαριά και πέθανε μετά από επτά ημέρες και ούτως, επείσθησαν όλοι δια την Θεία αυτή προφητεία.Τα ανωτέρω θαυμαστά σημεία δηλώνουν, ότι υπήρχε βοήθεια παρά των Ολυμπίων θεών προς τους Ρωμαίους, αφού ήσαν απόγονοι Ελλήνων, λάτρευαν τους Ολυμπίους θεούς και πολεμούσαν τους απογόνους των δρακογόνων Κιμμερίων, εχθρών των παλαιών Ελλήνων.

Καθώς οι Ρωμαίοι έμεναν άπρακτοι, οι Τεύτονες επεχείρησαν να πολιορκήσουν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο, αλλά απεκρούσθησαν και εις την συνέχεια εκινήθησαν προς τις Άλπεις, δια να εισβάλουν περνώντας τις εις την Ιταλία.Ο Μάριος τους ακολούθησε, μέχρι που αυτοί έφθασαν εις την περιοχή των Σεξτίων υδάτων, εγγύς των Άλπεων και της Μασσαλίας, απεφάσισε δέ να πολεμήση εκεί τους βαρβάρους δια να προλάβη την εισβολή τους εις την Ιταλία.Ούτως, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν έναν οχυρό λόφο, αλλά με ελλιπή ποσότητα ύδατος, διότι και δια τούτου ο Μάριος ήθελε να παροξύνη τους στρατιώτες του προς μάχη, καθώς υπήρχε ένας ποταμός πλησίον του Τευτονικού στρατοπέδου.Τότε, οι βοηθητικοί του στρατοπέδου, δια να λάβουν ύδωρ, εκινήθησαν μαζικά προς τον ποταμό, εξοπλισμένοι πρόχειρα με αξίνες, πελέκεις, ξίφη και λόγχες και αιφνιδίασαν τους εχθρούς, καθώς οι περισσότεροι γευμάτιζαν ή ελούοντο εις τις θερμές πηγές της περιοχής.Αρχικά, αντιμετώπισαν ολίγοι τους βοηθητικούς, εις την συνέχεια όμως, άρχισαν να καταφθάνουν όλο και περισσότεροι.Δια να βοηθήση τους κινδυνεύοντες, ο Μάριος εκίνησε προς μάχη τους στρατιώτες του.Εκ του εχθρικού στρατού είχαν ήδη επιτεθεί οι Άμβρωνες, που ήσαν άνω των 30.000 και αποτελούσαν το μαχιμώτατο μέρος του Τευτονικού στρατού.Οι Άμβρωνες προχωρούσαν συντεταγμένοι, κρούοντες με ρυθμό τα όπλα τους και φωνάζοντες όλοι μαζί την προσηγορία τους Άμβρωνες, δια να ανυψώσουν το ηθικό τους και να τρομοκρατήσουν τους Ρωμαίους.Πρώτοι από τον Ρωμαϊκό στρατό τους αντιμετώπισαν οι Λίγυες που απάντησαν εις τις εχθρικές κραυγές, φωνάζοντες και αυτοί την εθνική ονομασία τους Λίγυες.Καθώς οι Άμβρωνες περνούσαν τον ποταμό, διεσπάσθησαν οι τάξεις τους, ενώ οι Λίγυες με την βοήθεια και των υπολοίπων Ρωμαίων στρατιωτών τους επετέθησαν πλήρως συντεταγμένοι, κινούμενοι μάλιστα εκ των άνωθεν.Εις τις αρχαίες πολεμικές τακτικές η διάσπασις της συνοχής της πεζικής φάλαγγος ενός στρατού ήταν άκρως καταστροφική και τούτο συνέβη και εις τους Άμβρωνες.Οι συντεταγμένοι Ρωμαίοι, εκμεταλλευόμενοι και την εδαφική διαμόρφωση που τους ευνοούσε, κατέσφαζαν τους Άμβρωνες, εκ των οποίων πολλοί φονεύονταν, καθώς αλληωθούνταν πανικοβλημένοι προς τον ποταμό.Άλλοι Άμβρωνες σφάζονταν από τους Ρωμαίους καθώς υποχωρούσαν μέχρι το στρατόπεδό τους.Και όσους έφθαναν εις τα στρατόπεδό τους φόνευαν ως προδότες οι ίδιες οι γυναίκες τους που έφεραν ξίφη και πελέκεις και πολεμούσαν με μανία ταυτοχρόνως τους υποχωρούντες Άμβρωνες και τους Ρωμαίους που τους καταδίωκαν μέχρι του βαρβαρικού στρατοπέδου.

Αφού εφόνευσαν πολλούς Άμβρωνες, οι Ρωμαίοι επέστρεψαν εις το στρατόπεδό τους, καθώς ήδη είχε νυκτώσει.Όμως, αν και είχαν νικήσει, η νύκτα ήταν φοβερά και ταραχώδης δια τους Ρωμαίους, διότι δεν είχαν προλάβει να οχυρώσουν το στρατόπεδό τους, απέμεναν ακόμη πολλές μυριάδες αήττητοι βάρβαροι, ενώ όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος, 20) «και καθώς ήσαν αναμεμειγμένοι με τούτους όσοι εκ Αμβρώνων διέφυγαν, υπήρχε την νύκτα οδυρμός, όχι με κλαυθμούς, ούτε με στεναγμούς ανθρώπων όμοιος, αλλά κάποιο θηρομιγές ουρλιαχτό και βρυχηθμός, μεμειγμένα με απειλές και θρήνος, εκπεμπόμενο από τόσο πλήθος, αντηχούσε εις τα πέριξ όρη και τα κοιλώματα του ποταμού και κατείχε το πεδίο φρικώδης ήχος..».Και εξ αυτών των θηριωδών και αποκόσμων νυκτερινών ουρλιαχτών, που θυμίζουν κραυγές «θρυλικών» νυκτερινών όντων, όπως οι λυκάνθρωποι, αποδεικνύεται η θηριώδης, δρακογόνος καταγωγή των Κιμβροτευτόνων.Οι φοβισμένοι Ρωμαίοι περίμεναν νυκτερινή επίθεση των βαρβάρων, αλλά αυτοί δεν επετέθησαν ούτε την νύκτα, ούτε την επομένη ημέρα, διότι, ανασύντασσαν τις δυνάμεις τους.

Προετοιμαζομένος ο Μάριος δια την κρίσιμη μάχη, απέστειλε 3.000 οπλίτες, υπό τον Μάρκελλο να κρυφθούν εις τις άνωθεν του βαρβαρικού στρατοπέδου δασώσεις χαράδρες και ενεδρεύοντες εκεί, να επιτεθούν αιφνιδιαστικώς εκ των όπισθεν εις τους εχθρούς, όταν θα άρχιζε η μάχη.Τους υπολοίπους στρατιώτες παρέταξε πρό του στρατοπέδου και έστειλε τους ιππείς εις την πεδιάδα.Όταν το είδαν οι βάρβαροι, εξοπλίσθησαν με ταχύτητα και οργή και επετέθησαν κατά του λόφου, όπου ήταν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο.Επειδή ,η ανωμαλία του εδάφους δεν ευνοούσε την κατά την εκ του συστάδην μάχη, ο Μάριος παρακαλούσε τους στρατιώτες να σταθούν και να καρτερούν και όταν πλησιάσουν οι εχθροί, να τους πλήξουν με τα ακόντια και έπειτα να χρησιμοποιήσουν τα μαχαίρια και να απωθήσουν με τους θυρεούς τους τους εχθρούς.Ακολουθώντας οι στρατιώτες τις οδηγίες του Μαρίου, αντιστάθηκαν εις τους βαρβάρους, τους εμπόδισαν να ανέβουν και εις την συνέχεια τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν προς την πεδιάδα.Καθώς οι πρώτοι βάρβαροι παρατάσσονταν εις την πεδιάδα, αυτοί που τους ακολουθούσαν εκ των όπισθεν ήσαν διασπασμένοι.Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία αυτή ο Μάρκελλος, επιτέθηκε με τους ενεδρεύοντες στρατιώτες του εις τα νώτα των εχθρών, φονεύνοντας τους εσχάτους των βαρβάρων, οι οποίοι παρασύροντες τους έμπροσθεν αυτών ευρισκομένους, προκάλεσαν ταραχή εις το βαρβαρικό στράτευμα.Οι βάρβαροι δεν άντεξαν επί πολύ να κτυπώνται εκ δύο πλευρών και διαλύσαντες τις τάξεις τους, ετράπησαν εις άτακτη φυγή.Καταδιώκοντάς τους οι Ρωμαίοι, εφόνευσαν και αιχμαλώτισαν πάνω από 100.000 εχθρούς και κυρίευσαν το στρατόπεδό τους.Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και ο βασιλεύς των Τευτόνων Τεύτομποντ, ο οποίος προφανώς εκτελέσθηκε.

Αυτή η συντριπτική νίκη των Ρωμαίων το 102 π.Χ. κατά των Τευτόνων και Αμβρώνων, ήταν η πρώτη και αποφασιστική νίκη των Ρωμαίων,κατά τον Κιμβρικό πολέμου, αφού αν είχε ηττηθεί και ο Μάριος, οι Κιμβροτεύτονες θα εισέβαλαν πλέον εις την Ιταλία, χωρίς να δύναται ουδείς να τους αντισταθή.Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι, η νίκη αυτή επιτεύχθηκε εγγύς της Ιωνικής Μασσαλίας, που είχε ως πολιούχο θεά την Αρτέμιδα.Όπως οι παλαιοί Κιμμέριοι εις την Έφεσο και οι Κιμβρογαλάτες εις τους Δελφούς είχαν συντριβεί με την βοήθεια της Αρτέμιδος, ούτως και τότε οι Τεύτονες και Άμβρωνες συνετρίβησαν πλησίον της πόλεως της Αρτέμιδος.

9.Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΒΕΡΚΕΛΛΩΝ


Λίγες ημέρες μετά την νίκη του Μαρίου εις τα Σέξτια ύδατα, αναγγέλθησαν άσχημες ειδήσεις δια την υπό το Κάτλο Ρωμαϊκή στρατιά, εις τα Β.Α. σύνορα της Ιταλίας, προξενώντας νέο φόβο εις τους Ρωμαίους.Ο Κάτλος είχε συγκεντρώσει τις δυνάμεις του έμπροσθεν του Νατισώνος ποταμού της Β.Α. Ιταλίας, όπου και οχυρώθηκε ισχυρώς, αναμένων τους Κίμβρους.Όταν όμως οι Κίμβροι επετέθησαν, οι περισσότεροι Ρωμαίοι στρατιώτες δείλιασαν και ανάγκασαν τον Κάτλο να διατάξη υποχώρηση, αφήνοντας τους Κίμβρους να εισβάλουν ανενόχλητοι εις την βόρειο Ιταλίας.Αμέσως τότε, ο Μάριος εκλήθη εις την Ρώμη και εις την συνέχεια κατευθύνθηκε με τον στρατό του, δια να ενωθή με τις δυνάμεις του Κάτλου.Την ώρα που ενώθηκαν οι δύο Ρωμαϊκές στρατιές, οι Κίμβροι είχαν διαβεί τον ποταμό Πάδο δια να καταστρέψουν την εντός Ιταλία.Επειδή οι Κίμβροι δεν είχαν ακόμη πληροφορηθεί την συντριβή των Τευτόνων και Αμβρώνων, τους ανέμεναν δια να καταστρέψουν μαζί την Ιταλία, μέχρι που οι πρέσβεις τους επληροφορήθησαν από τον Μάριο με ειρωνικό τρόπο την σφαγή τους και είδαν μάλιστα δεσμίους τους ηγεμόνες των Τευτόνων.Μόλις αναγγέλθησαν αυτά εις τους Κίμβρους, αυτοί εκινήθησαν κατά του Ρωμαϊκού στρατού και. τελικά, οι δύο αντίπαλοι στρατοί αντιπαρατάχθησαν εις την πεδιάδα πέριξ των Βερκελλών (σημερινό Βερκέλλι, του Πιεμόντε της ΒΔ. Ιταλίας) τον Αύγουστο του 101 π.Χ.Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις ήσαν 20.300 στρατιώτες υπό τον Κάτλο και 32.000 στρατιώτες υπό τον Μάριο, ήτοι εν συνόλω 52.300 άριστα οργανωμένοι στρατιώτες.Η Κιμβρική στρατιά, υπό την ηγεσία του βασιλέως των Κίμβρων Βοιώριξ, ήταν υπερτριπλάσια, καθώς την αποτελούσαν τουλάχιστον 180.000 στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και 15.000 επίλεκτοι ιππείς.

Οι στρατιώτες του Κάτλου παρετάχθησαν εις τον μέσο της Ρωμαϊκής παρατάξεως και οι στρατιώτες του Μαρίου διαμεμήθησαν εις τα δύο άκρα της παρατάξεως.Η πανίσχυρη Κιμβρική στρατιά συντάχθηκε εις τετράγωνη παράταξη, μέτωπο και βάθος ίσο με τριάντα στάδια, δηλαδή 5,4 χιλιόμετρα, μοιάζοντας όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος 26) «με κινούμενο αχανές πέλαγος».Όταν άρχισε η μάχη, λόγω του μεγάλου κονιορτού που σηκώθηκε, εκρύφθησαν οι δύο αντίπαλες παρατάξεις και από τύχη ο οι Κίμβροι συγκρούσθηκαν κυρίως με τις μεσαίες υπό τον Κάτλο Ρωμαϊκές δυνάμεις, ενώ οι υπό τον Μάριο δυνάμεις των Ρωμαϊκών άκρων είχαν πολύ μικρότερη συμμετοχή εις την μάχη.Τους Ρωμαίους ευνοούσε το θερινό καύμα και ο ήλιος που έλαμπε προς τα πρόσωπα των Κίμβρων, διότι ενώ αυτοί ήσαν συνηθισμένοι να αντέχουν εις το κρύο, αφού είχαν έλθει από σκιερούς και ψυχρούς τόπους, δεν άντεχαν καθόλου την ηλιακή θερμότητα.Και προφανώς δεν άντεχαν τον ήλιο και λόγω της καταγωγής τους εκ του σκοτεινού υποχθονίου κόσμου, καθώς και κατά τους «θρύλους», διάφορα δαιμονικά όντα όπως οι βρυκόλακες δεν αντέχουν το ηλιακό φώς.Καθώς λοιπόν οι Κίμβροι ίδρωναν και λαχάνιαζαν πολύ, ανασήκωναν τις ασπίδες τους πρό των προσώπων τους, δια να προστατευθούν από τον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο το σώμα τους εις τα κτυπήματα των Ρωμαίων.Αντιθέτως, οι Ρωμαίοι στρατιώτες, καθώς ήσαν σκληραγωγημένοι και άριστα γυμνασμένοι, άντεχαν με άνεση την ζέστη, χωρίς να ιδρώνουν και να λαχανιάζουν.Τους Ρωμαίους ευνόησε και ο κονιορτός της μάχης, αφού απέκρυψε τις Κιμβρικές δυνάμεις και καθώς οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν αντελήφθησαν το τεράστιο πλήθος των Κίμβρων, τους πολέμησαν με θάρρος.Ούτως, οι Ρωμαίοι συνέτριψαν τους Κίμβρους, εκ των οποίων κατεσφάγη το μεγαλύτερο και μαχιμώτατο μέρος, καθώς οι πρόμαχοί τους ήσαν δεμένοι μεταξύ τους με μακρές αλυσίδες, δια να μην διασπάσουν την παράταξή τους.Όσοι Κίμβροι έφθαναν υποχωρώντας προς το στρατόπεδό τους, είτε φονεύονταν από τις γυναίκες τους, οι οποίες δεν λυπούνταν ούτε καν συζύγους, αδελφούς ή πατέρες και εις την συνέχεια φόνευαν και τα παιδιά τους και αυτοκτονούσαν και οι ίδιες, είτε και οι ίδιοι αυτοκτονούσαν.Η νίκη των Ρωμαίων ήταν ολοκληρωτική, καθώς 120.000 Κίμβροι, μεταξύ των οποίων και ο Βοιώριξ, πέθαναν, άνω των 60.000 αιχμαλωτίσθησαν και κυριεύθηκε το στρατόπεδό τους, με όλα τα συσσωρευμένα λάφυρα των πολυχρόνων επιδρομών τους.Όταν έμαθαν δια την Κιμβρική ήττα οι σύμμαχοι των Κίμβρων Τιγυρίνοι, οι οποίοι είχαν παραμείνει εις τις διαβάσεις των Άλπεων, υποχώρησαν εις την χώρα τους και ούτως έληξε νικηφόρως δια τους Ρωμαίους ο δεκατριετής Κιμβρικός πόλεμος (113-101 π.Χ.).

Αναγνωρίζοντας οι Ρωμαίοι την μεγάλη σημασία της νίκης τους κατά των Κιμβροτευτόνων, αποκαλούσαν πλέον τον Μάριο τρίτο ιδρυτή της Ρώμης, δηλαδή μετά τον Ρωμύλο που ίδρυσε την πόλη και τον Κάμιλλο που είχε νικήσει τους Γαλάτες, όταν είχαν κυριεύσει όλη την Ρώμη, πλήν του Καπιτωλίου λόφου.Και πράγματι οι συνέπειες της ολοκληρωτικής νίκης των Ρωμαίων ήσαν κοσμοϊστορικές, αφού αν είχαν νικήσει οι Κιμβροτεύτονες, ουδείς πλέον θα μπορούσε να αντισταθεί.Καθώς είχαν ήδη λεηλατήσει την Γαλατία και την Ιβηρία, όπως οι ίδιοι δήλωναν, θα κατέστρεφαν ολοκληρωτικά την Ιταλία (όπου μάλιστα υπήρχαν και τότε πολλές Ελληνικές πόλεις) και εις την συνέχεια θα προήλαυναν ανενόχλητοι προς την χερσόνησο του Αίμου, όπου προφανώς θα κατέστρεφαν την αδύναμη τότε Ελλάδα, λόγω του προγονικού μίσους τους προς τους Έλληνες.Ούτως, θα καταστρεφόταν ο Ελληνικός πολιτισμός του Μεσογειακού κόσμου και θα κυριαρχούσαν από τότε οι Κιμβροτεύτονες.Ευτυχώς όμως, η Ρωμαϊκή νίκη κατά των Κιμβροτευτόνων έσωσε τον Έλληνικό και εξελληνισμένο Μεσογειακό κόσμο και τον απήλλαξε δια μερικούς αιώνες από την απειλή των δρακογόνων Κίμβρων.

10.Η ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΤΩΝ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΟΤΕΥΤΟΝΩΝ

Μετά την συντριβή τους από τον Μάριο, απέμειναν ολιγάριθμα υπολείμματα των Κιμβροτευτόνων εις την Β. Ευρώπη, δια τους οποίους αναφέρουν διάφοροι αρχαίοι συγγραφείς.

Πρώτος, συνάντησε τμήμα των υπολειμμάτων των Κιμβροτευτόνων, ο Ιούλιος Καίσαρ ο οποίος αναφέρει (Περί του Γαλατικού Πολέμου, 2.29) ότι, κατά τους πολέμους του εναντίον των Γαλατικών Βελγικών λαών, πολέμησε το 57 π.Χ.και τον λαό των Αδουατουκών, που κατοικούσαν εις το σημερινό νότιο Βέλγιο και οι οποίοι «ήσαν απόγονοι των Κίμβρων και Τευτόνων» και συγκεκριμένα έξι χιλιάδων στρατιωτών τους, οι οποίοι είχαν παραμείνει πλησίον του Ρήνου, δια να φυλούν τις βαριές αποσκευές, όταν οι Κιμβροτεύτονες επέδραμαν κατά της Ιταλίας.Οι Αδουατουκοί προσπάθησαν να εξαπατήσουν τους Ρωμαίους, καθώς ενώ παρέδοσαν με συνθήκη την πόλη τους, είχαν αποκρύψει πολλά όπλα τους και επετέθησαν την νύκτα κατά του Ρωμαϊκού στρατοπέδου.Όμως, καθώς ο Καίσαρ εγνώριζε την έμφυτη Κιμβρική δολιότητα, δεν αιφνιδιάσθηκε, αφού είχε προετοιμάσει τις δυνάμεις του, οι οποίες κατέσφαξαν 4.000 Αδουατουκούς και αιχμαλώτισαν 53.000.

Ο Αύγουστος Καίσαρ (ολίγα έτη μ.Χ.), περιγράφων τις εκστρατείες του αναφέρει: «Ο στόλος μου διέπλευσε τον Ωκεανό από το στόμιο του Ρήνου έως ανατολικά μέχρι του έθνους των Κίμβρων, όπου δεν έφθασε κανείς Ρωμαίος, πρό τούτου του χρόνου, ούτε από γή, ούτε από θάλασσα.Και οι Κίμβροι και οι Χάλυβες και οι Σέμνονες και άλλα πολλά Γερμανικά έθνη, δια πρεσβειών αιτήθησαν την δική μου φιλία και του δήμου των Ρωμαίων». (Res gestae, 26).

Ο Στράβων (ολίγα έτη μ.Χ.), περιγράφων τους Γερμανικούς λαούς, αναφέρει:
«Προς δέ τον ωκεανό (είναι) οι Σούγαμβροι και οι Χαύβοι και οι Βρούκτεροι και οι Κίμβροι» (Γεωγραφικά, 1.3).
«Των δέ Γερμανών, ως είπα, οι μέν βόρειοι παροικούν εις τον ωκεανό.Αναγνωρίζονται δε λαβόντες την αρχή από των εκβολών του Ρήνου, μέχρι του Άλβιος (Έλβα).Τούτων δέ είναι γνωριμώτατοι οι Σούγαμβροι και οι Κίμβροι» (Γεωγραφικά, 2.4.).

Ο Τάκιτος (περί το 98 μ.Χ.) περιγράφων τους Γερμανικούς λαούς αναφέρει:
«Τον ίδιο κόλπο της Γερμανίας, κατέχουν οι πλησιέστατοι στον ωκεανό Κίμβροι, τώρα μικρή πολιτεία, αλλά μεγάλη για την δόξα της». (Γερμανία,37, Μετάφρασις Ευστρατίου Τσουρέα-Εκδόσεις Παπαδήμα)

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (περί τα μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνος) περιγράφων κατά σειρά τους Γερμανικούς λαούς, αναφέρει ότι «πάντων δέ βορειότεροι (είναι) οι Κίμβροι» (Γεωγραφία, 2.11.).Επίσης, αναφέρεται και εις κάποια υπολείμματα των Τευτόνων, μεταξύ των λαών της Κεντρικής Γερμανίας: «Μεταξύ δέ των Φαροδεινών και των Συήβων (είναι) οι Τεύτονες». (Γεωγραφία, 2.11.).


Εκ των ανωτέρω αναφορών συμπεραίνεται ότι, οι διασωθέντες Κιμβροτεύτονες διεσκορπίθησαν ως εξής: Οι μετονομασθέντες Αδουατουκοί παρέμειναν μεταξύ των Βελγικών λαών, οι διασωθέντες Τέυτονες εκατεστάθησαν εις την κεντρική Γερμανία και οι υπόλοιποι Κίμβροι εγκατεστάθησαν εις την σημερινή ηπειρωτική Δανία ή χερσόνησο της Γιουτλάνδης.Δια τούτο όπως αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (Γεωγραφία, 2.11.), τότε ονομαζόταν Κιμβρική χερσόνησος: «Υπέρ δε την Κιμβρική χερσόνησο (είναι) άλλες τρείς νήσοι, καλούμενες Αλοκίες….Εξ ανατολών δέ της Κιμβρικής χερσονήσου (είναι) τέσσερεις νήσοι, οι καλούμενες Σκανδίες». (Γεωγραφία,11).Οι Σκανδίες νήσοι είναι η σημερινή Σκανδιναβική χερσόνηοος, που τότε δεν είχε ακόμη εξερευνηθεί προς βορρά και εθεωρείτο ότι ήταν νησιωτικό σύμπλεγμα, εκ της οποίας η Σουηδία προσεγγίζει εξ ανατολών την Δανική χερσόνησο, καθώς χωρίζονται δια θαλασσίου πορθμού.Το ότι, οι Κίμβροι ήσαν εγκατεστημένοι εις την Δανία, αποδεικνύεται και εκ του ότι, εις την σημερινή βόρειο Δανία, υπάρχει η περιοχή Himmerland = η χώρα των Κιμμερίων (το αρχικό γράμμα κ έχει μετατραπεί εκ παραφθοράς εις χ) και μάλιστα, οι σημερινοί κάτοικοι της Χίμμερλαντ δηλώνουν και οι ίδιοι (άνευ ντροπής!!) ότι, είναι απόγονοι των Κίμβρων.

Οι Κίμβροι συνέχιζαν να διατηρούν τις φρικτές ανθρωποθυσιαστικές «ιεροτελεστίες» τους, όπως περιγράφει ο Στράβων:
«Διηγούνται τέτοιο έθιμο των Κίμβρων, ότι συστρατεύονται με αυτούς οι γυναίκες τους και ότι, ακολουθούσαν ιέρειες προμάντεις, λευκότριχες, λευκοντυμένες, με λεπτόλινα ενδύματα με πόρπες, έχουσες χάλκινη ζώνη, γυμνόποδες.Αυτές λοιπόν συναντούσαν ξιφήρεις τους αιχμαλώτους εις το στρατόπεδο και αφού τους στεφάνωναν, τους οδηγούσαν εις χάλκινο κρατήρα, μεγέθους είκοσι αμφορέων.Είχαν δε αναβάθρα, εις την οποία ανέβαινε η ιέρεια, φθάνουσα υπέρ του λέβητος και ελαιμοτομούσε έκαστο αιχμάλωτο, καθώς μετεωριζόταν.Εκ δε του χυομένου εις τον κρατήρα αίματος ασκούσαν κάποια μαντεία.΄Άλλες δέ, ξεκοιλιάζοντάς τους, εκ των σπλάγχνων προφήτευαν νίκη εις τους οικείους τους». ( Γεωγραφικά, Ζ.ΙΙ.3).
Είναι προφανές ότι, οι ανωτέρω ανθρωποθυσιαστικές τελετουργίες των Κίμβρων ήταν προσφορές αίματος προς τους σκοτεινούς «θεούς-δράκοντες», τόσο δια να τους εξευμενίζουν, όσο και δια να λάβουν «μαντείες».Όπως και εις τις σύγχρονες τελετές νεκρομαντείας (εξασκούμενες κυρίως υπό των απογόνων των Κίμβρων, Αγγλοσαξόνων σατανιστών) το αίμα και η νεκρική αγωνία του θύματος «έτρεφαν» τις σκοτεινές δρακόντειες «θεότητες» των Κίμβρων.Το ότι εκτελούσαν τις φρικτές αυτές τελετές ιέρειες, πιθανόν δηλώνει ότι, οι Κίμβροι εξακολουθούσαν να λατρεύουν την πρωταρχική δράκαινα «θεά» ή «μιξοπάρθενο έχιδνα» των παλαιών Κιμμερίων.

23.Η ΑΓΓΛΟΝΟΡΜΑΝΔΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΕΩΣ ΤΟ 1272

Την ίδια εποχή που προήλαυναν οι Νορμανδοί της Ιταλίας, οι Νορμανδοί της Γαλλίας είχαν ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες, καθώς το 1066 κατέκτησαν την Αγγλία, υπό την ηγεσία του Κιμβρογόνου Νορμανδού δουκός Γουλιέλμου του Κατακτητού.Από αυτόν ιδρύθηκε η βασιλική δυναστεία της Αγγλίας, η οποία διατηρείται έως σήμερα, καθώς όλοι ανεξαιρέτως οι βασιλείς της Αγγλίας μέχρι και σήμερα ήσαν άμεσοι απόγονοι του Γουλιέλμου του Κατακτητού, είτε εκ πατρός είτε εκ μητρός.Ακριβώς δια την διατήρηση αυτής της βασιλικής γραμμής έχουν βασιλεύσει εις την Αγγλία και αρκετές βασίλισσες, όταν δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι των εκλιπόντων βασιλέων.Επομένως, όλοι οι βασιλείς της Αγγλίας ήσαν Κιμβρογόνοι και δια τούτο πάντα επεδείκνυαν δολία και ληστρική συμπεριφορά, καθώς και έντονο ανθελληνισμό.

1.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Α΄ Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ (1028-1087)

Ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής ήταν υιός του δουκός της Νορμανδίας Ροβέρτου Β΄ και της Ερλέβας και ανακηρύχθηκε δούξ της Νορμανδίας το 1035, όντας μόλις επτά ετών, αλλά μόλις το 1047 κυριάρχησε πραγματικά εις την Νορμαννδία..Το 1053, ο Γουλιέλμος ενίσχυσε τον Κιμβρικό γόνο της οικογενείας του, καθώς νυμφεύθηκε την Ματίλντα της Φλάνδρας, η οποία ήταν θυγατέρα του κόμητος της Φλάνδρας Βαλδουίνου Ε' και επίσης ήταν άμεση απόγονος της Αίλφθρυθ, θυγατρός του Σάξονος βασιλέως του Γουέσσεξ Αλφρέδου του Μεγάλου (871-899).Το 1066 διεκδίκησε τον Αγγλικό θρόνο, επειδή ήταν μικρανεψιός της Έμμας της Νορμανδίας που είχε διατελέσει σύζυγος του Αγγλοσάξονος βασιλέως Έθελερεντ (978-1016) και του Δανού βασιλέως της Αγγλίας, Κανούτου του Μεγάλου.Αντίπαλός του ήταν ο ισχυρός Αγγλοσάξων κόμης του Γουέσσεξ, Χάρολν Β΄ Γκοντγούισον, ο οποίος είχε καταλάβει τον Αγγλικό θρόνο από τον Ιανουάριο του 1066.Ούτως, τον Σεπτέμβριο του 1066 ο Γουλιέλμος αποβιβάσθηκε με ισχυρές δυνάμεις εις την νότιο Αγγλία και αφού νίκησε τον Αγγλοσαξονικό στρατό του Χάρολν Β΄ τον Οκτώβριο του 1066 εις την μάχη του Άστιγξ, εστέφθη βασιλεύς της Αγγλίας τα Χριστούγεννα του ιδίου έτους.Με την κατάκτηση της Αγγλίας, εγκαταστάθησαν εις την χώρα πολλοί Νορμανδοί, καθιερώθηκε το φεουδαρχικό σύστημα της ηπειρωτικής Ευρώπης και η Αγγλία συνδέθηκε με την Γαλλία, ενώ μέχρι τότε δεχόταν κυρίως Σκανδιναβική επιρροή.Ούτως, ενώ μέχρι τότε οι Αγγλοσάξονες ήσαν περιορισμένοι εις την νήσο τους, υπό την Νορμανδική κυριαρχία η Αγγλία έγινε επεκτατική δύναμη με ισχυρό ναυτικό και ετέθησαν οι βάσεις της Αγγλικής αυτοκρατορίας.Αφού στερέωσε την κυριαρχία του εις την Αγγλίας, ο Γουλιέλμος άρχισε να επεκτείνεται εις βάρος των ανεξαρτήτων Βρετανών της Ουαλίας και ηγήθηκε μάλιστα ο ίδιος εκστρατείας κατά της Ουαλίας το 1081.Κατόπιν, τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 11ου αιώνος οι Αγγλονορμανδοί κατέκτησαν και αποίκισαν μεγάλο τμήμα της νοτίου Ουαλίας.

2.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Β΄ (1056-1100)

Ο Γουλιέλμος Β' ήταν ο τρίτος υιός του Γουλιέλμου Α΄και της Ματίλντας της Φλάνδρας, διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1087 και λόγω της καταγωγής του ήταν ταυτοχρόνως απόγονος των δουκών της Νορμανδίας, των κομήτων της Φλάνδρας και των βασιλέων του Γουέσσεξ.Το 1091 του επιτέθηκε ο βασιλεύς της Σκωτίας Μάλκολμ Γ΄, ο οποίος νικήθηκε από τον Γουλιέλμο Β΄, ενώ σύντομα οι δύο βασιλείς συγκρούσθησαν πάλι και τον Νοέμβριο του 1093 οι Σκώτοι ενικήθησαν εις την μάχη του Άλνουικ, όπου ο Μάλκολμ Γ΄και ο υιός του Εδουάρδος εφονεύθησαν.Ο αδελφός του Μάλκολμ Γ΄, Ντόναλντ κατέλαβε τον Σκωτικό θρόνο, αλλά ο Γουλιέλμος Β' , εφαρμόζοντας την παγία Αγγλική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» υποστήριξε τον υιό του Μάλκολμ Γ΄, Έντγκαρ, ο οποίος ανέτρεψε τον Ντόναλντ με την υποστήριξη του Γουλιέλμου Β΄και ως αντάλλαγμα αναγνώρισε την επικυριαρχία του επί της Σκωτίας.

3.ΕΡΡΙΚΟΣ Α΄ (1068-1135)

Καθώς ο Γουλιέλμος Β' ήταν ανύπαντρος και άτεκνος, τον διαδέχθηκε το 1100 ο νεότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄, ο οποίος ήταν ο τέταρτος υιός του Γουλιέλμου Α΄ και της Ματίλντας της Φλάνδρας και ούτως συνένωνε και αυτός τους Κιμβρογόνους ηγεμονικούς οίκους της Νορμανδίας, της Φλάνδρας και του Γουέσσεξ.Ο Ερρίκος Α΄ενίσχυσε τον Κιμβρικό γόνο της οικογενείας του, καθώς το 1100 νυμφεύθηκε την θυγατέρα του βασιλέως της Σκωτίας Μάλκολμ Β΄, Έντιθ, η οποία ήταν αμεση απόγονος του βασιλέως του Γουέσσεξ Αλφρέδου του Μεγάλου.Επειδή ο μοναδικός υιός του Γουλιέλμος απεβίωσε εις ναυάγιο το 1120, ο Ερρίκος Α΄όρισε ως διάδοχό του την θυγατέρα του Ματίλντα (γνωστή και ως Μάουντ) και την νύμφευσε με τον Φράγκο ευγενή Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη, μετέπειτα κόμη του Ανζού.

4.ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΥΑ (1096-1154)

Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄το 1135, παρά τον ορισμό της Ματίλντας ως διαδόχου, κατέλαβε τον Αγγλικό θρόνο ο Στέφανος του Μπλουά, ο οποίος ήταν υιός του Φράγκου κόμητος του Μπλουά, Στεφάνου και της Αδέλας, θυγατέρας του Γουλιέλμου Α΄και της της Ματίλντας της Φλάνδρας.Η Ματίλντα πολέμησε εναντίον του Στεφάνου, έχοντας την υποστήριξη του βασιλέως της Σκωτίας Δαυίδ Α΄, αλλά τελικά ο Στέφανος επικράτησε οριστικά τον Νοέμβριο του 1141.Όμως, μετά τον θάνατο του υιού του και μέλλοντος διαδόχου του Ευσταθίου, ο Στέφανος συνθηκολόγησε με την Ματίλντα και όρισε ως διάδοχό του τον υιό της Ερρίκο Β΄.

5.ΕΡΡΙΚΟΣ Β΄(1133-1189)

Ο Ερρίκος Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος υιός του Γοδεγεφρείδου Πλανταγενέτου, κόμητος του Ανζού και της Ματίλντας (Μάουντ).Το 1153 νυμφεύθηκε την Ελεονώρα της Ακουιτανίας και ούτως απέκτησε την κυριαρχία της πλουσίας περιοχής της Ακουιτανίας και εις συνδυασμό με τις κτήσεις του πατρός του κατείχε πλέον το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Γαλλίας, ως ονομαστικός (και όχι πραγματικός) υποτελής του βασιλέως του Γαλλίας.Όταν το 1154 διαδέχθηκε εις τον Αγγλικό θρόνο τον βασιλέα Στέφανο, έγινε ένας υπό τους ισχυροτέρους ηγεμόνες της Ευρώπης, όντας πολύ ισχυρότερος από τον βασιλέα της Γαλλίας.Επί της βασιλείας του οι Άγγλοι εισέβαλαν δια πρώτη φορά εις την Ιρλανδία, όταν το 1166 ο Ιρλανδός πρίγκηψ του Λένστερ, Ντερμότ Μάκ Μουρρού, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την γή του από τον Υψηλό Βασιλέα της Ιρλανδίας Ρόρυ Ο Κόνορ, ζήτησε την βοήθεια του Ερρίκου Β΄, δια να ανακτήση την εξουσία του.Ο Ερρίκος Β΄ συμφώνησε ευχαρίστως να του αποδτείλη μία «συμμαχική» δύναμη υπό την ηγεσία του Νορμαδού κόμητος του Πέμπροουκ της Ουαλίας, Ριχάρδου του Κλάρ, ο οποίος νυμφεύθηκε την θυγατέρα του Ντερμότ Μάκ Μουρρού, Αόϊφε και ονομάσθηκε κληρονόμος του κράτους του.Το 1169, η Αγγλονορμανδική στρατιά απεβιβάσθη εις την Ιρλανδία, νίκησε τους Ιρλανδούς, επανέφερε τον Ντερμότ Μάκ Μουρρού εις την εξουσία του και κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας.Το 1171 μετέβη εις την Ιρλανδία ο ίδιος ο Ερρίκος Β' και αυτοανακηρύχθηκε κύριος της νήσου, ενώ πολλοί Ιρλανδοί ευγενείς αναγνώριζαν την κυριαρχία του.Αφού έμεινε εις την Ιρλανδία έξι μήνες και στερέωσε την εξουσία του, ο Ερρίκος Β΄απεχώρησε και αργότερα όρισε ως κύριο της Ιρλανδίας τον νεότερο υιό του Ιωάννη.Ούτως, εξαιτίας της προδοσίας του Ντερμότ Μάκ Μουρρού οι Άγγλοι κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία και ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να κατέχουν το βορειοανατολικό τμήμα της (Ούλστερ).Το 1174 ο βασιλεύς της Σκωτίας Γουλιέλμος ο Λέων εισέβαλε εις την βόρειο Αγγλία, αλλά ο Ερρίκος Β΄ απέστειλε εναντίον του μία στρατιά, η οποία συνέτριψε τους Σκώτους εις την μάχη του Άλνουικ και αιχμαλώτισε τον Σκώτο βασιλέα και κατόπιν η νότιος Σκωτία ετέθη υπό την κυριαρχία του Άγγλου βασιλέως.Με όλες αυτές τις κατακτήσεις του, ο Ερρίκος Β΄ μετέτρεψε την Αγγλία εις μία ισχυρά αυτοκρατορία, εκτεινομένη από την νότιο Σκωτία έως την νότιο Γαλλία

6.ΡΙΧΑΡΔΟΣ Α΄Ο ΛΕΟΝΤΟΚΑΡΔΟΣ (1157-1199)

Ο Ριχάρδος Α' ο Λεοντόκαρδος ήταν ο τρίτος υιός του Ερρίκου Β΄και της Ελεονώρας της Ακουϊτανίας και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1189.Ολίγο μετά την στέψη του το 1190, ο Ριχάρδος Α΄ συμμετείχε εις την Τρίτη Σαυροφορία με στόχο την ανακατάληψη των Ιεροσολύμων από τον Αιγύπτιο σουλτάνο Σαλαντίν.Καθώς ο Αγγλικός στόλος του Ριχάρδου κατευθυνόταν προς την Συρία, τον Μάϊο του 1191 προσάραξε εις τον λιμένα της Λεμεσού της Κύπρου λόγω καταιγίδος, κατέλαβε την πόλη άνευ ουδεμίας αφορμής και εις την συνέχεια ο Ριχάρδος αποφάσισε να κατακτήση ολόκληρη την νήσο, δρώντας ανταξίως της Κιμβρικής καταγωγής του.Ο ηγεμών της νήσου Ισαάκιος Κομνηνός αντιστάθηκε γενναία με τις ολιγάριθμες δυνάμεις του, αλλά καθώς τον πρόδωσαν και κάποιοι Έλληνες ευγενείς, ηττήθηκε από τον πολύ μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο Αγγλικό στρατό, εις την μάχη της Τρεμετουσίας.Ο Ισαάκιος αντιστάθηκε δια ολίγο καιρό ακόμη, αμυνόμενος εις τα φρούρια του όρους Πενταδακτύλου, αλλά τελικά παραδόθηκε μετά την πολιορκία του φρουρίου της Καντάρας και κατόπιν ο Ριχάρδος, αφού λεηλάτησε την Κύπρο και κατέσφαξε όσους του αντεστάθησαν, ανεχώρησε με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του δια τους Αγίους Τόπους.Έκτοτε, η Κύπρος εγνώρισε μακραίωνη δουλεία υπό την διαδοχική κατοχή των Φράγκων, Ιταλών, Τούρκων και Άγγλων και ακόμη και σήμερα μεγάλο τμήμα της νήσου ευρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, υπό την ηθική αυτουργία των Αγγλοσαξόνων της Βρετανίας και της Αμερικής, οι οποίοι συνεχίζουν το έργο Ριχάρδου Α΄.Ο Ριχάρδος Ά ήταν ο πρώτος Άγγλος βασιλεύς που αναβίωσε το αρχαίο Κιμβρικό έθιμο της ομοφυλοφιλίας, αφού οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι ήταν κίναιδος (πόρνος) και δια τούτο άλλωστε πέθανε άτεκνος, αν και ήταν νυμφευμένος με την Βερεγγαρία της Ναβάρρας.Μάλιστα, ο Μεσαιωνικός χρονογράφος Ρότζερ του Χοβέντεν αναφέρει χαρακτηριστικά δια τον Ριχάρδο και τον σύμμαχο του βασιλέα της Γαλλίας, Φίλιππο Β΄ότι: «έφαγαν από το ίδιο πιάτο και την νύκτα κοιμήθηκαν εις το ίδιο κρεβάτι» και ότι «είχαν μία παθιασμένη αγάπη μεταξύ τους».

7.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΑΚΤΗΜΩΝ (1167-1216)

Ο Ιωάννης ο Ακτήμων ήταν ο πέμπτος υιός του Ερρίκου Β΄και της Ελεονώρας της Ακουϊτανίας, διαδέχθηκε το 1199 τον αδελφό του Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο και νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα της Ανγκουλέμης το 1200.

8.ΕΡΡΙΚΟΣ Γ΄(1207-1272)

Ο Ερρίκος Γ΄ ήταν ο πρώτος υιός του Ιωάννου του Ακτήμονος και της Ισαβέλλας της Ανγκουλέμης, διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1216 και νυμφεύθηκε την Ελεονώρα της Προβηγκίας το 1236.

24.Η ΑΓΓΛΟΝΟΡΜΑΝΔΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΕΩΣ ΤΟ 1399

9.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Α΄ (1239-1307)

Ο Εδουάρδος Α΄ ήταν ο πρώτος υιός του Ερρίκου Γ΄ και της Ελεονώρας της Προβηγκίας, νυμφεύθηκε την Ελεονώρα της Καστίλλης το 1254 και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1272 Ενδεικτική της Κιμβρικής καταγωγής του Εδουάρδου Α΄ είναι η αναφορά του χρονογράφου Μπάρμπουρ ότι, κατά τους Σκώτους εξασκούσε τεχνικές πνευματισμού: «Οι άνθρωποι είπαν πως διατηρούσε κρυφά ένα πνεύμα που του απαντούσε σ’ όποια ερώτηση κι αν επιθυμούσε» (Barbour, The Bruce, σελ. 113, παράθεση εις το βιβλίο των Μ. Μπέϊτζεντ και Ρ. Λή «Ο Ναός και η Στοά», Εκδόσεις Γκοβόστη, σελ. 382).Είναι προφανές ότι, ο Εδουάρδος επικοινωνούσε με κάποια υπερφυσική, σκοτεινή οντότητα, δηλαδή έναν εκ των «θεών-δρακόντων» που λάτρευαν οι Κιμβροσάξονες πρόγονοί του, ενώ φαινομενικώς προσποιούταν τον χριστιανό, αυτοαποκαλούμενος «Υπερασπιστής της Πίστεως».

Ο Εδουάρδος Α΄ αφιέρωσε την βασιλεία του εις την κατάκτηση των Κελτικών βασιλείων της Ουαλίας και της Σκωτίας.Όταν απαίτησε από τον πρίγκηπα της Ουαλίας Λιούελυν απ Γκρύφφυντ , να του καταβάλη φόρο υποτελείας και όταν αυτός αρνήθηκε, ο Αγγλικός στρατός εισέβαλε το 1277 εις την Ουαλία, κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της και ο Λιούελυν αφέθηκε να κυβερνά μόνο εις την περιοχή Γκουϊνεντ της ΒΔ. Ουαλίας ως φόρου υποτελής του Άγγλου βασιλέως.Το 1282 ο Ντέϊφυντ, μικρότερος αδελφός του Λιούελυν , εξεγέρθηκε κατά των Άγγλων και αφού συντόμως ενώθηκε μαζί του και ο αδελφός του, οι Ουαλοί απώθησαν τον Αγγλικό στρατό.Όμως, μετά τον θάνατο του Λιούελυν εις μάχη τον Δεκέμβριο του 1282, οι Άγγλοι αντεπιτέθησαν το 1283 και νίκησαν τους Ουαλούς, ενώ ο Ντάϊφυντ συνελήφθη και εκτελέσθηκε.Κατόπιν, οι Άγγλοι κυρίευσαν ολόκληρη την Ουαλία, και έκτισαν αρκετά φρούρια προς στερέωση της κατοχής τους επί της χώρας.Ούτως, μετά από πολέμους άνω των οκτώ αιώνων, οι Αγγλοσάξονες υπέταξαν οριστικά τους Βρετανούς και έκτοτε ο εκάστοτε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου φέρει τον τίτλο «Πρίγκηψ της Ουαλίας», πράγμα που είναι ενδεικτικό της σημασίας που απέδωσαν οι Άγγλοι εις την κατάκτηση της Ουαλίας.

Το 1291, ο Εδουάρδος ευρήκε ευκαιρία να επέμβη εις την Σκωτία, καθώς εκλήθη από τους Σκώτους ως διαιτητής εις την διαμάχη των ευγενών της Σκωτίας δια τον θρόνο της χώρας, ο οποίος είχε μείνει ακέφαλος μετά τον θάνατο του βασιλέως Αλεξάνδρου Γ΄και της θυγατέρας του Μαργαρίτας.Με την υποστήριξη του Εδουάρδου, τον Νοέμβριο του 1292 ανακηρύθηκε βασιλεύς της Σκωτίας ο Τζών Μπάλιολ, ο οποίος όμως αναγκάσθηκε να αναγνωρίση την επικυριαρχία του Εδουάρδου.Ο Εδουάρδος είχε πλέον καταστήση την Σκωτία Αγγλικό προτεκτοράτο και όταν το 1294 απαίτησε από τον Ιωάννη Μπάλιολ, να του διαθέση τον Σκωτικό στρατό εις τον πόλεμό του κατά των Γάλλων, ο Σκώτος βασιλεύς αντέδρασε δικαιολογημένα και το 1295 συνήψε συθήκη με τους Γάλλους.Τότε, ο εξαγριωμένος Εδουάρδος προήλασε εις την Σκωτία και αφού νίκησε εύκολα τον Σκωτικό στρατό το 1296, ανάγκασε τον Τζών Μπάλιολ να παραιτηθή από τον Σκωτικό θρόνο, οι Σκώτοι ευγενείς αναγνώρισαν την κυριαρχία του Εδουάρδου και οι Άγγλοι αποίκισαν τις κυριότερες πόλεις της Σκωτίας και η χώρα προσαρτήθηκε ολοκληρωτικώς εις την Αγγλία.Σύντομα όμως οι Σκώτοι εξεγέρθησαν υπό την ηγεσία του πολεμάρχου Γουίλιαμ Γουάλλας, ο οποίος απώθησε τους Άγγλους και αφού τους συνέτριψε εις την μάχη του Στέρλινγκ το 1297, άρχισε να εισβάλη εις την βόρειο Αγγλία.Κατόπιν όμως, οι υπέρτερες Αγγλικές δυνάμεις, οι οποίες εις αντίθεση με τους Σκώτους διέθεταν μεγάλο αριθμό ιπποτών, αντεπιτέθησαν και νίκησαν τους Σκώτους εις την μάχη του Φόλκερκ το 1298, κυρίως λόγω της προδοσίας των Σκώτων ιππέων, οι οποίοι εδωροδοκήθησαν υπό του Εδουάρδου και εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης.Εντούτοις, οι Σκώτοι συνέχισαν τον αγώνα τους, κυρίως με τακτικές ανταρτοπολέμου, αλλά το 1305 εδέχθησαν μεγάλο πλήγμα, καθώς ο Γουίλιαμ Γουάλλας συνελήφθη με προδοσία από τους Άγγλους και κατ’ εντολή του Εδουάρδου εκτελέσθηκε εις το Λονδίνο με φρικτά βασανιστήρια.Κατόπιν, αναδείχθηκε αρχηγός των Σκώτων ο ευγενής Ροβέρτος Μπρούς, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλεύς το 1306, αλλά τον Ιούνιο του ιδίου έτους ηττήθηκε από τον Εδουάρδο εις την μάχη του Μέθβεν και αναγκάσθηκε να καταφύγη εις την νήσο Ράθλιν, πλησίον της ΒΑ. Ιρλανδίας.Από εκεί αναδιοργάνωσε τις δυνάμεις, στρατολόγησε αρκετούς Ιρλανδούς και επέστρεψε εις την Σκωτία τον Φεβρουάριο του 1307, συνεχίζοντας τον Σκωτικό αγώνα ανεξαρτησίας, ενώ ο Εδουάρδος απεβίωσε τον Ιούλιο του ιδίου έτους, αφήνοντας με τις νίκες του τον Αγγλικό στρατό εις πλεονεκτική θέση.


10.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ B΄ (1284-1327)

Ο Εδουάρδος Β΄ ήταν ο τέταρτος υιός του Εδουάρδου Α΄ και της Ελεονώρας της Κστίλλης και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1307.Ανανέωσε τον Κιμβρικο γόνο της οικογενείας του, καθώς το 1308 νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα της Γαλλίας, η οποία ήταν άμεση απόγονος της Γκύθα, θυγατέρας του Αγγλοσάξονος βασιλέως Χάρολντ Β. Γκοντγούϊσον.Επίσης, συνεχίζων το αρχαίο Κιμβρικό έθιμο, ήταν περιβόητος πόρνος (κίναιδος) με αρχικό εραστή του τον ευγενή Πέτρο Γκάβεστον και αφού αυτός δολοφονήθηκε, ο Εδουάρδος Β΄ έλαβε ως νέο εραστή του τον ανιψιό του εξ αγχιστείας Ούγο Ντεσπένσερ τον νεώτερο.Εντούτοις, παρά την ανωμαλία του, ο Εδουάρδος γέννησε τέσσερα τέκνα με την σύζυγό του.Ο Εδουάρδος Β΄συνέχισε τον αγώνα του πατέρα του δια την υποταγή της Σκωτίας, αλλά ήταν εντελώς άβουλος και ανίκανος, εις αντίθεση με τον Ροβέρτο Μπρούς, ο οποίος ήταν ικανότατος πολέμαρχος.Ο Ροβέρτος Μπρούς αντεπιτέθηκε κατά των Άγγλων, τους νίκησε επανειλημμένα εις διάφορες μάχες, ανεκατέλαβε ολόκληρη σχεδόν την Σκωτία και άρχισε να επιτίθεται εις την βόρειο Αγγλία.Τελικά, το 1314 ο Εδουάρδος Β΄ αντεπιτέθηκε και προήλασε εις την Σκωτία με μία ισχυροτάτη στρατιά που περιελάμβανε τουλάχιστον 20.000 πεζούς και 3.000 επιλέκτους ιπότες.Ο Σκωτικός στρατός υπό την ηγεσία του Ροβέρτου Μπρούς αντιπαρατάχθηκε εις τους Άγγλους, εις την περιοχή του Μπάνοκμπερν της κεντρικής Σκωτίας την 24η Ιουνίου του 1314, όντας πολύ ασθενέστερος του Αγγλικού στρατού εις αριθμό και εξοπλισμό, καθώς αριθμούσε το πολύ 10.000 πεζούς και 500 ιππότες, αλλά οι Σκώτοι κατόρθωσαν να νικήσουν τους Άγγλους και να τους εκδιώξουν από την Σκωτία.Σημαντική συμβολή εις την νίκη των Σκώτων είχε μία εφεδρική, έφιππη δύναμις του Σκωτικού στρατού, η οποία επιτέθηκε αιφνιδίως κατά των Άγγλων τρέποντάς τους εις την φυγή. Οι συγγραφείς Μ. Μπέϊτζεντ και Ρ. Λή εις το έργο τους «Ο Ναός και η Στοά» (Εκδόσεις Γκοβόστη, ιδίως εις τις σελίδες 65-67) αποδεικνύουν ότι, την ανωτέρω έφιππη δύναμη αποτελούσαν Ναϊτες ιππότες που είχαν καταφύγει εις την Σκωτία μετά την διάλυση του τάγματός του μεταξύ των ετών 1307-1314, οι οποίοι ήσαν οι καλύτεροι πολεμιστές της εποχής τους.Ως αντάλλαγμα δια την βοήθειά τους, ο Ροβέρτος Μπρούς τους επέτρεψε να εγκατασταθούν εις την Σκωτία και αυτοί αλλάζοντας την εξωτερική μορφή του τάγματός τους, ίδρυσαν τις πρώτες Ελευθεροτεκτονικές (Μασσωνικές) στοές του ονομαζομένου Σκωτικού τύπου.Δια τούτο και σήμερα πολλές ονομασίες των Μασσωνικών βαθμών, ιδίως εις τις στοές του Σκωτικού τύπου, περιλαμβάνουν την λέξη «ιππότης».Ούτως, με την νίκη τους εις την μάχη του Μπάνοκμπερν οι Σκώτοι εξασφάλισαν οριστικά την ανεξαρτησία τους, αλλά ταυτοχρόνως το σατανιστικό τάγμα των Ναϊτών ιπποτών μπόρεσε να επιβιώση, εξελισσόμενο εις την πολύ επικινδυνωτέρα μόρφη των Ελευθεροτεκτονικών στοών, οι οποίες είναι έως σήμερα τα σημαντικότερα εκτελεστικά όργανα των επιχθονίων και υποχθονίων δυναστών του πλανήτου μας.

11.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Γ΄ (1312-1377)

Ο Εδουάρδος Γ΄ ήταν ο πρώτος υιός του Εδουάρδου Β΄και της Ισαβέλλας της Γαλλίας, το 1327 διαδέχθηκε τυπικά τον πατέρα του, τον οποίο δολοφόνησαν η μητέρα του και ο αριστοκράτης εραστής της Ρογήρος Μόρτιμερ και το 1328 νυμφεύθηκε την Φιλίππα του Αινώ.Η Ισαβέλλα και ο εραστής της ασκούσαν την πραγματική εξουσία της χώρας μέχρι την ενηλικίωση του Εδουάρδου Γ΄ το 1330, οπότε αυτός εκτέλεσε τον Ρογήρο Μόρτιμερ, εξόρισε την μητέρα του και ανέλαβε εξ ολοκλήρου την εξουσία της Αγγλίας.Ο Εδουάρδος Γ΄ επανέλαβε την απόπειρα των προγόνων του δια την κατάκτηση της Σκωτίας και αφού εισέβαλε εις αυτή, το 1333 νίκησε τον στρατό του ανήλικου βασιλέως Δαυίδ Β΄ εις την μάχη του λόφου Χάλιντον, τοποθέτησε εις τον θρόνο της Σκωτίας τον Εδουάρδο Μπάλιολ, υπό την Αγγλική επικυριαρχία και προσάρτησε εις την Αγγλία μεγάλο τμήμα της νοτίου Σκωτίας.Όμως, με την συμμαχία του Γάλλου βασιλέως Φιλίππου ΣΤ, οι Σκώτοι αντεπιτέθησαν το 1335 και μέχρι το 1337 ο βασιλεύς Δαυίδ Β΄ ανέκτησε ολόκληρη σχεδόν την Σκωτία, αφήνοντας εις τους Άγγλους μόνο μερικά φρούρια, όπως το Εδιμβούργο, το Ρόξμπουργκ και το Στέρλινγκ.Εν τω μεταξύ, είχε αρχίσει η διαμάχη του Εδουάρδου Γ΄ με τον Φίλιππο ΣΤ΄, τόσο λόγω της Γαλλοσκωτικής συμμαχίας, όσο και λόγω των αξιώσεων του Εδουάρδου επί του Γαλλικού θρόνου, η οποία το 1340 οδήγησε εις την έναρξη του εκατονταετούς Αγγλογαλλικού πολέμου.Ούτως, καθώς οι Άγγλοι αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν ταυτοχρόνως δύο πολεμικά μέτωπα, ο Εδουάρδος αναγκάσθηκε να εγκαταλείψη οριστικά τις βλέψεις του επί της Σκωτίας.Μέχρι το θάνατό του το 1377, ο Εδουάρδος Γ΄ διεξήγαγε με αμείωτη ένταση τον πόλεμο κατά των Γάλλων και ο Αγγλικός στρατός κατήγαγε σημαντικές νίκες εναντίον τους εις τις μάχες του Κρεσύ το 1346 και του Πουατιέ το 1356, αλλά κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του οι Γάλλοι ανέκαμψαν και ούτως ο πόλεμος συνεχίσθηκε επί πολλές δεκατετίες μετά τον θάνατο του Εδουάρδου Γ΄.Ο Εδουάρδος Γ΄ έχει πολύ μεγάλη σημασία εις την Αγγλική γενεαλογία, καθώς εκτός από τους βασιλικούς απογόνους του, θεωρείται άμεσος πρόγονος αρκετών προέδρων των Η.Π.Α., μεταξύ των οποίων ο Ουάσιγκτων, ο Τζέφερσον, ο Ρούσβελτ και οι Μπούς, γεγονός που αποδεικνύει ότι, συχνά προωθούνται Κιμβρογόνοι πολιτικοί εις την προεδρία των «δημοκρατικών» Η.Π.Α.

12.ΡΙΧΑΡΔΟΣ Β΄(1367-1400)

Ο Ριχάρδος Β΄ ήταν υιός της Ιωάννας του Κέντ και του Εδουάρδου Μαύρου Πρίγκηπος, υιού του Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππας του Αινώ και επειδή ο πατήρ του απεβίωσε το 1376, διαδέχθηκε αυτός τον παππού του το 1377.Κατά το παλαιό Αγγλο-Κιμβρικό έθιμο ο Ριχάρδος Β΄ ήταν πόρνος, με κύριο εραστή του τον ευγενή Ροβέρτο του Βέρ και προφανώς δι’ αυτό τον λόγο δεν απέκτησε τέκνα με την σύζυγό του Άννα της Βοημίας, την οποία νυμφεύθηκε το 1383.Με την ανατροπή του το 1399 από τον Ερρίκο Δ΄ και τον θάνατό του το 1400, σήμανε το τέλος της δυναστείας των Πλανταγενετών και η άνοδος εις τον Αγγλικό θρόνο του Οίκου του Λάνκαστερ.

ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΔΟΥΑΡΔΟΥ Β'

Στην εξαιρετική σου εργασία, που θα μπορούσε να εμπλουτισθεί και κάλλιστα να εκδοθεί ως βιβλίο θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια αναφορικά με την εποχή του Εδουάρδου του Β΄. Νομίζω ότι θα ήταν πρέπον να παραμείνεις λίγο περισσότερο. Εάν δεν απατώμαι τότε ιδρύθηκε και το λεγόμενο Ηνωμένο Βασίλειο. Η δε σημαία του ήταν αυτή των Ναϊτών, δηλαδή άσπρο πανί και κόκκινος σταυρός. Όσο δε για το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, κάπου το αναφέρεις σατανιστικό. Κάθε άλλο παρά σατανιστικό ήταν. Αυτή ήταν άλλωστε και η βασικώτερη κατηγορία που του εξαπέλυσε η Καθολική Εκκλησία. Το γιατί, είναι μεγάλη ιστορία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι οι Ναϊτες Ιππότες γνώριζαν ποιος ήταν ο πραγματικός Ιησούς, βλέπε και το πολύκροτο έργο ΄΄Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών΄΄ του Robert Ambellain. Επίσης επί Εδουάρδου του Β΄ δεσμεύθηκαν οι περιουσίες των Εβραίων, με πρόσχημα τις αυξημένες οικονομικές ανάγκες των πολέμων που διεξήγε ο Εδουάρδος και εκδιώχθηκαν από την Βρετανία. Επέστρεψαν αρκετά αργότερα επί Κρόμγουελ, ο οποίος πιεζόμενος από την εβραιογενή Αριστοκρατία του Άμστερνταμ, δέχθηκε την επανέλευσή τους στην Μεγάλη Βρετανία. Τον δε 14ο αιώνα ιδρύθηκε και η βουλή των Λόρδων, η οποία απαρτίζεται από 26 ανώτερους κληρικούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας (Lords Spiritual) και 699(!) λόρδους (Lords Temporal) που υπηρετούν ισόβια. Οι 26 ανώτεροι κληρικοί είναι: δύο αρχιεπίσκοποι -του Καντέρμπουρι και της Υόρκης, τρεις επίσκοποι -του Λονδίνου, του Ουίντσεστερ και του Ντάραμ και 21 επίσκοποι κατά σειρά αρχαιότητας. Νομίζω ότι οι Λόρδοι ( Lords – Κύριοι ) και οι τουρανομογγολικής καταγωγής Φινλανδοί, υπό μορφήν αποκρουστικών δρακονιανών, Lordi που αποθεώθηκαν πανευρωπαϊκώς στην πατρίδα μας πριν από λίγα χρόνια, προσφέρονται για αλληγορικούς συνειρμούς…Τελειώνοντας θα ήθελα να πω ότι η πρώτη τεκτονική στοά ιδρύθηκε όχι επί Εδουάρδου του Β’, αλλά αρκετά αργότερα και συγκεκριμένα το 1717, έχουσα ως προπομπούς τους διασωθέντες από την πυρά και στην Σκωτία διαφυγόντες Ναϊτες, τους Ροδόσταυρους, το Αόρατο Κολλέγιο κ.α. Προφανώς θα αναφέρεσαι στις μεσαιωνικές βρετανικές συντεχνίες των οικοδόμων. Όσο δε για τον ρόλο των τεκτονικών στοών αυτός ήταν αδιαμφισβήτητα θετικός, αφού στις στοές υπήρχε η πνευματική ελίτ της τότε Ευρώπης. Η δε διάβρωσή των ξεκίνησε αργότερα, το 1756, από τους Ιλλουμινάτι του επίορκου Ιησουίτη Βάισχαουπτ, υποχειρίου των αποστατών Ρότσιλντ.

Καλή συνέχεια στην πολύμηνη και πολύμοχθη εργασία σου…

Θα ήθελα να κάνω μια μικρή διόρθωση σχετικά με το σχόλιο μου ότι ΄΄ … Όσο δε για τον ρόλο των τεκτονικών στοών αυτός ήταν αδιαμφισβήτητα θετικός, αφού στις στοές υπήρχε η πνευματική ελίτ της τότε Ευρώπης. Η δε διάβρωσή των ξεκίνησε αργότερα, το 1756, από τους Ιλλουμινάτι του επίορκου Ιησουίτη Βάισχαουπτ, υποχειρίου των αποστατών Ρότσιλντ.’’.

Η διάβρωση των τεκτονικών στοών δεν ξεκίνησε το 1756 αλλά τυπικά την 1η Μαϊου του 1776, όταν ο επίορκος Ιησουίτης Αδάμ Βάισχαουπτ μετά από επτά χρόνια μελέτης παρουσίασε μπροστά στους αποστάτες Ρότσιλντ την αναθεωρημένη συνομωσία κατά της ανθρωπότητας που είλκε την καταγωγή της από την εποχή της Κρόνιας Ατλαντίδας. Η δε 1η Μαϊου δεν ήταν μια τυχαία ημέρα, διότι η νύχτα από την 30 Απριλίου στην 1η Μαϊου είναι η νορβηγική ‘’βαλπούργκεια νύχτα’’, ή αλλιώς ο Eγκλεισμός των Εκπεσόντων δηλαδή η υποχώρηση των νεκρών και χαοτικών πνευμάτων και η επιστροφή του Φωτός ( Ιlluminus ), όπου τότε ¨αυτοκτόνησε΄΄ και ο Χίτλερ. Απόηχος αυτής της παρουσίασης ήταν και τα γνωστά Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών του 1899. Ο Βάισχαουπτ ήταν εκείνος που εκμεταλλεύθηκε τον υπερεθνικό, διακρατικό και πνευματικώς ελιτίστικο χαρακτήρα των τεκτονικών στοών, ιδρύοντας αρχικώς ιλλουμινατικές στοές δήθεν τεκτονικού τύπου, για να τις διαλύσει μερικά χρόνια αργότερα όταν από ένα τυχαίο γεγονός απεκαλύφθη η συνωμοσία, ιδρύοντας εν κρυπτώ ιλλουμινατικούς πυρήνες μέσα στις τεκτονικές στοές.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 1 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


1.ΟΙ ΜΥΘΙΚΟΙ ΚΙΜΜΕΡΙΟΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΟΡΕΟΙ

«Θα καταδυθούμε στις μαύρες αβύσσους, στο λημέρι των αβυσσαίων, όπου θα ζήσουμε μέσα σε δόξα και θαύματα για πάντα» (Χ.Φ.Λάβκραφτ, Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ).

Ο Όμηρος εις την ραψωδία λ της Οδυσσείας (Νέκυια), όπου περιγράφει την κάθοδο του Οδυσσέως εις τον Άδη, αναφέρεται εις έναν μυστηριώδη λαό, πλησίον του Άδη: «Το πλοίο έφθασε εις τα πέρατα του βαθυρρόου Ωκεανού.Εκεί δε είναι ο δήμος και η πόλη των Κιμμερίων ανδρών, οι οποίοι είναι κεκαλυμμένοι με αέρα και νεφέλη.Πότε αυτούς δεν τους βλέπουν οι ακτίνες του φαέθοντος ηλίου, ούτε όταν ανεβαίνει προς τον αστερόεντα ουρανό, ούτε όταν από τα ύψη του ουρανού τρέπεται προς την γαία, αλλά ολέθρια νύκτα σκεπάζει τους δειλούς βροτούς» (Ομήρου Οδύσσεια Λ.13-19).Αμέσως μετά τους Κιμμερίους, αναφέρεται ότι, ο Οδυσσεύς έφθασε εις τον Άδη.Και εις τα Αργοναυτικά των Ορφικών, κατά την περιγραφή της επιστροφής των Αργοναυτών από την Κολχίδα, αναφέρονται οι μυστηριώδεις Κιμμέριοι: «Έπειτα δέ, οδηγούντες το ταχύ πλοίο φθάνουμε εις τους Κιμμερίους, οι οποίοι είναι οι μόνοι στερημένοι της αίγλης του πυριδρόμου ηλίου» (Αργοναυτικά Ορφικών, 1126-1128).Αμέσως μετά τους Κιμμερίους τα Αργοναυτικά περιγράφουν περιοχές του ‘Αδη:Τον κρυερό Αχέροντα, τις άρρηκτες πύλες του Άδη, τον δήμο ονείρων.

Κατά τον Ησύχιο, το όνομα Κιμμέριος ετυμολογείται από το κάμμερος ή κέμμερος=αχλύς, ομίχλη.Οι Κιμμέριοι λοιπόν είναι οι ομιχλώδεις, ζοφώδεις, σκοτεινοί, και το όνομά τους δηλώνει ακριβώς τα αναφερόμένα παρά της Οδυσσείας και των Αργοναυτικών ότι, στερούνται παντελώς του ηλιακού φωτός.Επίσης, το όνομα Κιμμέριος σχετίζεται ετυμολογικώς και με το χειμέριος=χειμερινός, αφού η πύλη της χώρας των Κιμμερίων, ευρίσκεται εις τις παγωμένες Αρκτικές περιοχές, όπου επικρατούν συνθήκες αιωνίου χειμώνος και όπου κατά την εποχή του χειμώνος, η νύκτα διαρκεί συνεχώς, φθάνοντας τους έξι συνεχείς μήνες εις τον Βόρειο Πόλο.Οι Κιμμέριοι δύνανται να ερμηνευθούν και ως «νεφελώδεις» που σχετίζεται με τους σατανικού «νεφελίμ» της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και με το «Νεφελχάϊμ», την ονομασία του σκοτεινού, υποχθονίου κόσμου των νεκρών εις την Σκανδιναβική μυθολογία.Η αιτία που οι Κιμμέριοι στερούνται παντελώς του ηλιακού φωτός, είναι ότι, ευρίσκονται εις την είσοδο του Άδη, του υποχθονίου κόσμου των νεκρών.Δηλαδή, οι Κιμμέριοι είναι υποχθόνια όντα, αφού εις την επιφάνεια της χθονός πάντα φθάνει το ηλιακό φώς.Ο υποχθόνιος κόσμος του Άδου έχει διάφορες εισόδους εις την επιφάνεια της χθονός και προφανώς τόσο ο Οδυσσεύς, όσο και οι Αργοναύτες έφθασαν εις κάποια υποχθόνια πύλη, όπου ήσαν οι υποχθόνιοι Κιμμέριοι.Κατά την Οδύσσεια η περιοχή αυτή ήταν εις τα πέρατα του βαθυρρόου Ωκεανού.Από την όλη περιγραφή του πλού του Οδυσσέως είναι σαφές ότι, έγινε εις τον Βόρειο (Β. Ατλαντικό και Αρκτικό) Ωκεανό και επομένως κάπου εκεί ήταν και η πύλη από όπου εισήλθε εις τον Άδη.Και από τα Αργοναυτικά των Ορφικών επιβαιώνεται ότι, οι Κιμμέριοι ευρίσκοντο εις κάποια υποχθόνια πύλη του Βορείου ωκεανού: Οι Αργοναύτες έφθασαν εις την χώρα των Κιμμερίων, μετά την φυγή τους από την Κολχίδα, ως εξής: Πρώτα διέσχισαν τις Σκυθικές περιοχές, δηλαδή την σημερινή Ρωσία περνώντας από διαφόρους λαούς: Σκύθες, Γελωνούς, Σαυρομάτες, Αριμασπούς, Πακτούς Αρκτείους κ.λ.π.Τελικά, η Αργώ «έπεσε εις τον Ωκεανό, τον οποίον οι Υπερβόρεοι μέροπες καλούν Κρόνιο πόντο και νεκρά θάλασσα» (Αργοναυτικά Ορφικών, 1084).Η Υπερβόρεια νεκρή θάλασσα εις την οποία έφθασαν οι Αργοναύτες διασχίζοντες την Ρωσία, είναι σαφώς ο παγωμένος Αρκτικός ωκεανός.Κατόπιν, οι Αργοναύτες έφθασαν εις «Ελίκης και Τηθύος έσχατον ύδωρ» (Αργοναυτικά Ορφικών, 1109).Η Ελίκη=ελισσομένη, είναι ονομασία των αστερισμών της Μεγάλης και Μικρής Άρκτου, που ελίσσονται πέριξ του Βορείου Πόλου.Επομένως, οι Αργοναύτες έφθασαν εις τον Βόρειο Πολο, όπου είναι το έσχατο ύδωρ και τα πέρατα του βαθυρρόου ωκεανού, δηλαδή το τέλος του Αρκτικού ωκεανού.

Εις την συνέχεια, οι Αργοναύτες έφθασαν εις τους ευδαίμονες Μακροβίους, οι οποίοι ζούσαν επί εκατομμύρια έτη, με συνεχή νεότητα και απόλυτη ευδαιμονία:
«Αλλά αφού ήλθε η έκτη φωτίζουσα τους ανθρώπους αυγή, φθάσαμε εις το εύπορο και πλούσιο έθνος των Μακροβίων, οι οποίοι ζούν επί πολλούς ενιαυτούς, ήτοι δώδεκα χιλιάδες, αποτελουμένους από εκατονταετείς μήνες με πανσέληνο, όντες έξωθεν πάντων των κακών.Και αφού εκπληρώσουν το πεπρωμένο του βίου τους, με γλυκύ ύπνο λαμβάνουν το τέλος του θανάτου.Δεν τους ενδιαφέρουν λοιπόν ο βίος και τα έργα των ανθρώπων, καθώς ανάμεσα εις χλοερούς λειμώνες τρέφονται με γλυκιά τροφή, πίνοντες θείο ποτό, κάτω από θεία δροσιά και λαμπρύνοντες πάντες την αγαπητή συνομηλικία.Και πάντα έχουν εις τα πρόσωπά τους μειλίχια γαλήνη, και τα παιδιά και οι γονείς, επειδή γνωρίζουν εις τις φρένες και τον νού τους, να πράττουν τα δίκαια και να λέγουν τα συνετά» (Αργοναυτικά Ορφικών, 1111-1123).

Οι Μακρόβιοι είναι ο μυστηριώδης και μακάριος λαός των Υπερβορέων, εις τον οποίο πήγαινε συχνά ο Θεός Απόλλων και δια τούτο έχει και την προσωνυμία Υπερβόρεος.Δια την αιωνία και υπεράνθρωπη ευδαιμονία των Υπερβορέων αναφέρει πολύ παραστατικά και ο θείος ποιητής Πίνδαρος εις τον δέκατο Πυθιόνικό του:
29-30:«…Ούτε με πλοίο πηγαίνοντας, ούτε πεζός, μπορείς να εύρης την θαυμαστή οδό δια τον αγώνα (τόπο συγκεντρώσεως) των Υπερβορέων…».
41-46:«…Ούτε οι νόσοι, ούτε το ολέθριο γήρας, επικρατούν εις την ιερά γενεά. Ζούν χωρίς πόνους και μάχες, αποφεύγοντες την υπέρδικο Νέμεσιν.Κάποτε, με καρδιά πνέουσα θάρρος έφθασε εις τον όμιλο των μακαρίων ανδρών ο παίς της Δανάης (Περσεύς), καθώς τον οδηγούσε η Αθηνά…».
Επίσης, ο Πίνδαρος αναφέρει εις τον τρίτο Ολυμπιόνικό του ότι, και ο θείος Ηρακλής έφθασε εις την χώρα των Υπερβορέων, από όπου έφερε εις την Ολυμπία τον κότινο (αγριελιά) δια του οποίου στεφανώνονταν οι Ολυμπιονίκες:
14-17:«…Και θα βάλει πέριξ της κόμης του, τον στέφανο της γλαυκοχρώμου ελαίας, την οποία κάποτε έφερε από την σκιερά πηγή του Ίστρου ο Αμφιτρυωνιάδης (Ηρακλής), ως κάλλιστο μνήμα των Ολυμπίων άθλων, αφού έπεισε με λόγο τον θεράποντα του Απόλλωνος δήμο των Υπερβορέων…».
25-33:«…Και τότε ο θυμός του (θυμοειδής ψυχή) τον ώθησε να πορευθή εις την Ιστρία γή.Εκεί, τον δέχθηκε η ιπποδαμάστρια θυγατέρα της Λητούς, όταν αυτός ήλθε από τις ράχες και τους πολυστρόφους μυχούς της Αρκαδίας, τότε που εξαναγκασμένος από τον πατέρα του να εκτελέσε τις παραγγελίες του Ευρυσθέως, ήθελε να φέρη την χρυσοκέρατη θηλυκή έλαφο, την οποία κάποτε αφιέρωσε εις την Ορθωσία (Αρτέμιδα) η νύμφη Ταϋγέτη.Αναζητών αυτήν, είδε εκείνη την χθόνα όπισθεν των πνοών του ψυχρού Βορέα Σταθείς εκεί, θαύμαζε τα δένδρα και είχε τον γλυκύ πόθο, να τα φυτεύση εις το τέρμα του δωδεκαστρόφου δρόμου των ίππων».
Ο Ηρακλής μετέβη πάλι εις την χώρα των Υπερβορέων δια να φέρη τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, όπως μας πληροφορεί ο Απολλόδωρος (Βιβλιοθήκη, 5.11):
«Και αφού ετέλεσε τους άθλους εις οκτώ έτη και έναν μήνα, επειδή ο Ευρυσθεύς δεν δέχθηκε τους άθλους των βοσκημάτων του Αυγείου και της Λερναίας (ύδρας), του όρισε ως ενδέκατο άθλο, να φέρη τα χρυσά μήλα από τις Εσπερίδες.Αυτά δεν ήσαν εις την Λιβύη, όπως είπαν κάποιοι, αλλά επί του Άτλαντος εις τους Υπερβορέους…».

Πολύ σημαντικές πληροφορίες δια τους Υπερβορέους αναφέρει και ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης, στηριζόμενος κυρίως εις τον φιλόσοφο Εκαταίο Αβδηρίτη, ο οποίος έζησε την εποχή των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνέγραψε βιβλίο περί των Υπερβορέων:
«Εμείς δέ αφού θεωρήσαμε άξια συγγραφής τα προς την Αρκτική κείμενα μέρη της Ασίας, δεν νομίζουμε ότι, είναι άσχετο να αναφερθούμε εις τα μυθολογούμενα περί των Υπερβορέων.Από αυτούς λοιπόν που έχουν συγγράψει τις παλαιές μυθολογίες, ο Εκαταίος (ο Αβδηρίτης) και κάποιοι άλλοι λένε ότι, εις τους αντίπερα της Κελτικής τόπους κατά τον ωκεανό υπάρχει νησος όχι μικροτέρα της Σικελίας.Αυτή μέν ευρίσκεται προς την Αρκτική, κατοικείται δέ υπό των ονομαζομένων Υπερβορέων, επειδή κείτονται πολύ μακριά από την βορεία πνοή (των ανέμων).Αυτή δέ είναι εύφορη και παράγει τα πάντα και επίσης, επειδή έχει εξαιρετικά εύκρατο κλίμα, παράγει καρπούς δύο φορές κατ’ έτος.Μυθολογούν δέ ότι, εις αυτή γεννήθηκε η Λητώ.Και δια τούτο αυτοί τιμούν τον Απόλλωνα περισσότερο από τους άλλους θεούς.Είναι δε αυτοί σαν ιερείς του Απόλλωνος, αφού καθημερινά υμνούν συνεχώς τούτο τον θεό με ωδές και τον τιμούν εξαιρετικά.Υπάρχει δέ εις την νήσο μεγαλοπρεπές τέμενος του Απόλλωνος και αξιόλογος ναός σφαιροειδούς σχήματος, κοσμημένος με πολλά αναθήματα.Υπάρχει και ιερά πόλις τούτου του θεού, της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι είναι κιθαριστές και κιθαρίζοντες συνεχώς, ψάλλουν ύμνους προς τον θεό, επαινώντες τις πράξεις του.Έχουν δέ οι Υπερβόρεοι κάποια ιδιαιτέρα διάλεκτο και διάκεινται οικειότατα προς τους Έλληνες και ιδίως προς τους Αθηναίους και τους Δηλίους, έχοντες παραλάβει εκ παλαιών χρόνων αυτή την εύνοια.Και μυθολογούν ότι, κάποιοι Έλληνες επεσκέφθησαν τους Υπερβορέους και κατέλιπαν πολυτελή αναθήματα, επιγεγραμμένα με Ελληνικά γράμματα.Ωσαύτως δέ και ο Υπερβόρεος Άβαρις κατήλθε παλαιά εις την Ελλάδα, δια να ανανεώση την προς τους Δηλίους εύνοια και συγγένεια.Και λένε ότι, η σελήνη φαίνεται εξ αυτής της νήσου να απέχη παντελώς ολίγον εκ της γής και να έχη κάποιες φανερές γεώδεις εξοχές.Λέγεται δέ ότι και ο θεός έρχεται εις την νήσο κάθε δεκαεννέα έτη, εις τα οποία συντελούνται οι αποκαταστάσεις (επιστροφές εις τις ίδιες θέσεις) των άστρων.Και δια τούτο ο δεκαεννεατής χρόνος ονομάζεται υπό των Ελλήνων ενιαυτός του Μέτωνος.Κατά δέ αυτή την επιφάνεια, ο θεός κιθαρίζει και χορεύει συνεχώς τις νύκτες, από την εαρινή ισημερία έως την ανατολή των Πλειάδων, τερπόμενος με τις επιτυχίες του.Βασιλεύουν δέ εις αυτή την πόλη και άρχουν του τεμένους οι ονομαζόμενοι Βορεάδες, καθώς είναι απόγονοι του Βορέου, και πάντα διαδέχονται κατά γένος τα αξιώματα» (Ιστορική Βιβλιοθήκη, Β.47).

Σημαντικές πληροφορίες δια τους Υπερβορέους μας δίδει και ο Ηρόδοτος εις το τέταρτο βιβλίο (Μελπομένη) των Ιστοριών του, αν και αμφισβητεί την ύπαρξη τους:
Δ.32: «…Αλλά και ο Ησίοδος έχει αναφέρει περί των Υπερβορέων, καθώς και ο Όμηρος εις τους Επιγόνους, αν όντως ο ΄Ομηρος εποίησε αυτό το έπος».
Δ.33: «…Την πρώτη φορά, οι Υπερβόρεοι έστειλαν δύο κόρες, δια να φέρουν τις ιερές προσφορές, οι οποίες, όπως αναφέρουν οι Δήλιοι, ονομάζονταν Υπερόχη και Λαοδίκη.Μαζί με αυτές, οι Υπερβόρεοι έστειλαν προς ασφάλεια πέντε αστούς άνδρες ως συνοδούς τους, αυτούς που τώρα καλούν Περφερέες και έχουν μεγάλες τιμές εις την Δήλο…».
Δ.35: «Αυτοί οι ίδιοι (οι Δήλιοι) λέγουν ότι και η Άργη και Ώπις, οι οποίες ήσαν Υπερβόρεες παρθένοι, αφού επορεύθησαν διαμέσου των ιδίων ανθρώπων, έφθασαν εις την Δήλο ακόμη πιο πρίν από την Υπερόχη και Λαοδίκη.Λέγουν ότι, αυτές μέν έφθασαν δια να φέρουν τον φόρο που έταξαν εις την Ειλειθυία δια τον ταχύ τοκετό, η δέ Άργη και η Ώπις ήλθαν μαζί με τις θεές και αυτοί έχουν αποδώσει και άλλες τιμές προς την Άργη και την Ώπιν…».
Δ.36: «Και αυτά μέν ας ειπωθούν περί των Υπερβορέων.Διότι δεν αναφέρω τα λεγόμενα περί του Αβάριος, δια τον οποίον λέγουν ότι, ήταν Υπερβόρεος και ότι, ένα βέλος τον περιέφερε εις όλη την γή, χωρίς αυτός να τρώη τίποτα.Αν δέ υπάρχουν κάποιοι υπερβόρειοι άνθρωποι, υπάρχουν και άλλοι υπερνότιοι…».

Πολύ σημαντικές πληροφορίες δια τους Υπερβορέους μας παρέχει και ο περιηγητής Παυσανίας, ο οποίος είχε συλλέξει πολλές πανάρχαιες γνώσεις:
«Λέγουν ότι, ο κότινος μεταφέρθηκε εις τους Έλληνες υπό του Ηρακλέους, από την γή των Υπερβορέων, οι οποίοι είναι άνθρωποι που κατοικούν υπέρ τον άνεμο Βορέα.Πρώτος μέν ο Λύκιος Ωλήν, εις ύμνο που εποίησε προς την Αχαιία, ανέφερε ότι, η Αχαιία έφθασε εις την Δήλο εκ τούτων των Υπερβορέων.Έπειτα δέ, ο Μελάνωπος ο Κυμαίος εις την ωδή του προς την Ώπιν και την Εκαέργη ανέφερε ότι και αυτές έφθασαν εις την Δήλο εκ των Υπερβορέων, ακόμη πρότερον της Αχαιίας.Ο Αριστέας δε ο Προκοννήσιος μνημόνευσε και αυτός τους Υπερβορέους, ο οποίος ίσως είχε πληροφορηθεί κάτι περισσότερο περί αυτών παρά των Ισσηδόνων, εις τους οποίους είχε φθάσει, όπως λέει εις τα έπη του…» (Ελλάδος Περιήγησις, Α΄Ηλειακών, 7.7-9).
«Η Βοιώ δέ, επιχωρία γυναίκα η οποία εποίησε ύμνο προς τους Δελφούς, ανέφερε ότι, κατασκευάσθηκε το μαντείο δια τον θεό από τον Ωλήνα και άλλους αφιχθέντες εκ των Υπερβορέων και ότι, τούτος μάντευσε πρώτος και έψαλε πρώτος το εξάμετρο.Η Βοιώ δε συνέθεσε τα εξής: “Πράγματι, εδώ ίδρυσαν αλάθητο χρηστήριο οι παίδες των Υπερβορέων, ο Παγασός και ο θείος Αγυιεύς”.Απαριθμούσα δέ και άλλους Υπερβορέους, εις το τέλος του ύμνου αναφέρει τον Ωλήνα: “Και ο Ωλήν, ο οποίος έγινε ο πρώτος προφήτης του Φοίβου και πρώτος συνέθεσε άσμα αρχαίων επών”…» (Ελλαδος Περιήγησις, Φωκικά, 5.7-8).

Εκ του συνδυασμού των ανωτέρω αποσπασμάτων συνάγονται ορισμένα σημαντικά συμπεράσματα δια τον μυστηριώδη λαό των Υπερβορέων:
1.Αφού δεν μπορεί να φθάσει κάποιος εις αυτούς, δια ξηράς ή θαλάσσης, είναι προφανές ότι, η χώρα τους δεν ευρίσκεται επί της χθονός μας.Τούτο αποδεικνύεται και από τις αναφορές ότι, η χώρα των Υπερβορέων είναι πολύ έυφορη και με εύκρατο κλίμα, καθώς και ότι, εκεί από εκεί έφερε εις τον Ολυμπία ο Ηρακλής τον κότινο.Βεβαίως, δεν υπάρχει εις τις απώτατες αρκτικές περιοχές εύφορη νήσος με φυτά, αλλά αντιθέτως αιώνιο ψύχος και παντελής έλλειψις φυτών.Επίσης, αφού από την εαρινή ισημερία έως την ανατολή των Πλειάδων (τον μήνα Μάϊο) δεν υπάρχει καθόλου νύκτα εις τον απώτατο Βορρά, αλλά αντιθέτως διαρκής ημέρα, είναι αδύνατον να είναι εκεί η χώρα, όπου ο Απόλλων κιθαρίζει και χορεύει συνεχώς τις νύκτες κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα.Τα ανωτέρω ενισχύονται και από την ετυμολογία της λέξεως Υπερβόρεος, που σημαίνει ο άνωθεν του Βορέου.Το όνομα Βορέας σημαίνει ο θεός Βορέας, ο βόρειος άνεμος, καθώς και το βόρειο σημείο του ορίζοντος, ενώ προέρχεται εκ ρίζας που σημαίνει βράχος, όρος, εκ της οποίας προέρχεται και η λέξις υπερβόριος=ο πέραν των ορέων.Επομένως, είναι σαφές ότι, η μακαρία χώρα των Υπερβορέων είναι ουρανία και δια τούτο θεωρούταν ότι, είχε γενηθεί εις αυτή η θεά Λητώ.Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ακριβώς την ουρανία θέση της χώρας των Υπερβορέων, αλλά αφού αυτοί είναι αφιερωμένοι εις τον θεό Απόλλωνα, πιθανώς η χώρα τους ευρίσκεται εις το τριπλό αστρικό σύστημα του Σειρίου, το οποίο αποτελεί την αστρική έκφανση του θεού Απόλλωνος.
2.Οι Υπερβόρεοι έχουν υπεράνθρωπη φύση, αφού δεν προσβάλλονται από νόσους και γήρας, αλλά αντιθέτως ζούν δια τεράστιο χρονικό διάστημα.Ενδεικτική της αιωνίου ευδαιμονίας των Υπερβορέων είναι και η αρχαία Ελληνική έκφρασις τύχη υπερβόρεος=ασυνήθης ευτυχία.Βάσει της ανωτέρω αναφοράς των Αργοναυτικών τω Ορφικών ότι, οι Υπερβόρεοι ζούν επί 12.000 ενιαυτούς, που εχουν εκατονταετείς μήνες, συπεραίνουμε ότι, η διάρκεια ζωής των Υπερβορέων είναι 12.000 ενιαυτοί επί 12 μήνες έκαστος ενιαυτός, επί 100 έτη έκαστος μήνας, δηλαδή 14.400.000 έτη! Την υπεράνθρωπη φύση των Υπερβορέων αποδεικνύει και η ανωτέρω αναφορά του Ηροδότου ότι, ο Άβαρις δεν έτρωγε καθόλου.Επίσης, οι υπεράνθρωποι Υπερβόρεοι είναι οικειότατοι και συγγενείς των Ελλήνων, χρησιμοποιούν κάποια ιδιαιτέρα (προφανώς Ελληνική) διάλεκτο και είναι ο ιερός λαός του Απόλλωνος, ενός εκ των μεγίστων θεών των Ελλήνων.Είναι λοιπόν προφανές ότι, οι Υπερβόρεοι είναι ένα ουράνιο Ελληνικό φύλο, αποτελούντες ένα επίλεκτο τμήμα του θείου και παν-συμπαντικού είδους των Ελ-λήνων.Δια τούτο και κατέχουν υπερεξελιγμένη τεχνολογία, όπως αποδεικνύει η αναφορά του Ηροδότου ότι, ο Άβαρις ταξίδευε εις όλη την γή με ένα ιπτάμενο βέλος, δηλαδή κάποιο εξελιγμένο ιπτάμενο σκάφος των Υπερβορέων.Επομένως, οι Υπερβόρεοι είναι οι αφιερωμένοι εις τον Απόλλωνα ουράνιοι Έλληνες και ούτως μπορούν κάλλιστα να αποκληθούν ανώτατοι θεράποντες του θεού Απόλλωνος ή Απολλωνία Φρουρά.
3.Ουδέποτε μπόρεσαν να ανέλθουν απλοί θνητοί εις την ουρανία χώρα των Υπερβορέων, αλλά έφθασαν μόνο ημίθεοι ήρωες, όπως οι Διογενείς Περσεύς και Ηρακλής και οι Αργοναύτες.Αντιθέτως, αρκετοί Υπερβόρεοι επεσκέφθησαν τους επιχθονίους συγγενείς τους εις την Ελλάδα, κατερχόμενοι εις την Δήλο και τους Δελφούς και ούτως καθίσταται προφανές ότι, οι δύο αυτές ιερές τοποθεσίες του θεού Απόλλωνος αποτελούν τις χθόνιες απολήξεις χωροχρονικών πυλών προς την ουρανία χώρα των Υπερβορέων.Επίσης, μία άλλη χωροχρονική πύλη πρός την χώρα των Υπερβορέων ευρίσκεται πλησίον του Βορείου Πόλου, δια της οποίας έφθασαν εις τους Υπερβορέους οι Αργοναύτες.Πιθανώς, αυτή η πύλη σχετίζεται με τις ιδιόμορφη λειτουργία του χθονίου ηλεκτρομαγνητικού πεδίου εις τον Βόρειο Πόλο, αφού ηλεκτρομαγνητικά πεδία συγκεκριμένης φύσεως και διατάξεως έχουν την δυνατότητα να σχηματίζουν δίνες, οι οποίες με την σειρά τους ανοίγουν πύλες.
4.Τα ονόματα αρκετών εκ των Υπερβορέων, οι οποίοι κατήλθαν εις την Ελλάδα, δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά συμβολίζουν την ουρανία φύση τους και την άμεση σχέση τους με τον θεό Απόλλωνα:
α.Το όνομα Άβαρις σημαίνει ο μη έχων βάρος και δηλώνει ότι, ο Άβαρις δεν δεσμευόταν από τις βαρυτικές δυνάμεις, τόσο λόγω του ιπταμένου σκάφους του, όσο και λόγω της ουρανίας και υπερανθρώπου φύσεώς του.
β.Το όνομα Ωλήν αντιστοιχεί λεξαριθμικά εις τον αριθμό 888, ο οποίος είναι εκ των ιερών αριθμών του θεού Απόλλωνος, αφού συμβολίζει τόσο τις μουσικές οκτάβες του θεού της μουσικής Απόλλωνος, όσο και την αστρική οκτάβα που σχηματίζουν οι τροχιές του Σειρίου Α και του Σειρίου Β, εις το τριπλό αστρικό σύστημα του Σειρίου.
γ.Το όνομα Αγυιεύς προέρχεται εκ της λέξεως αγυιά=οδός και σημαίνει ο των οδών, ενώ αποτελούσε και επωνυμία του Απόλλωνος, ως φύλακος των οδών.Το όνομα αυτό δηλώνει τις χωροχρονικές οδούς, οι οποίες συνδέουν την χώρα των Υπερβορέων με τον πλανήτη μας
δ.Το όνομα Παγασός σχετίζεται με την πόλη Παγασές, που ήταν το κέντρο της λατρείας του Απόλλωνος εις την Θεσσαλία.
ε.Το όνομα Άργη σημαίνει η λαμπρά, καθώς προέρχεται εκ της λέξεως αργής=λευκός,λαμπρός, απαστράπτων.Η Άργη ονομαζόταν και Εκαέργη, που σημαίνει η μακρόθεν ενεργούσα, ενώ ο Απόλλων αποκαλούταν και εκάεργος

Αμέσως, μετά τους Υπερβορέους, οι Αργοναύτες έφθασαν εις τους ζοφώδεις Κιμμερίους. Προφανώς, εγγύς του Βορείου Πόλου, εκτός από την θετική πύλη προς τον ουράνιο κόσμο των Υπερβορέων, υπάρχει και μία άλλη αρνητική, ενεργειακή ή γεωφυσική πύλη, η οποία οδηγεί εις τον σκοτεινό υποχθόνιο κόσμο και πλησίον αυτής κατοικούσαν οι υποχθόνιοι Κιμμέριοι.Πράγματι, πλήθος μαρτυρίων και στοιχείων της θεωρίας περί της «κούφιας ή κοίλης γής» επιβεβαιώνουν ότι, υπάρχει ένας τεράστιος δίαυλος επικοινωνίας του επιχθονίου και υποχθονίου κόσμου, εγγύς του Βορείου Πόλου, από όπου ανήρχοντο και συνεχίζουν να ανέρχονται εις τον κόσμο μας υποχθόνια όντα, μεταξύ των οποίων και ο λαός των Κιμμερίων.Ενδεικτικά αναφέρονται κατωτέρω τα εξής στοιχεία:
α.Ο δορυφόρος ESSA-7 έλαβε εις τις 23 Νοεμβρίου του 1968 μία φωτογραφία της περιοχής του Βορείου Πόλου χωρίς σύννεφα, εις την οποία απεικονίζεται μία οπή τεραστίων διαστάσεων.Αν και υπάρχει έντονη διαφωνία δια την ερμηνεία αυτής της φωτογραφίας, η ύπαρξίς της και μόνο θέτει αρκετά ερωτήματα.
β.Το 1908, ο Αμερικανός συγγραφεύς Γουίλις Τζώρτζ Έμερσον εξέδοσε το βιβλίο του «Ο Καπνώδης Θεός», εις το οποίο κατέγραψε την διήγηση του Νορβηγού αλιέως Όλαφ Γιάνσεν, ο οποίος δήλωνε ότι, διαμέσου μίας τεραστίας οπής εις τον Αρκτικό ωκεανό έφθασε εις ένα υποχθόνιο, κατοικημένο κόσμο.
γ.Ο Χίτλερ και πολλά ανώτατα στελέχη των Ναζί πίστευαν ακράδαντα εις την ύπαρξη ενός υποχθονίου, κατοικημένου κόσμου, του οποίου ο δίαυλος επικοινωνίας με τον επιχθόνιο κόσμο ευρίσκεται πλησίον του Βορείου Πόλου.Πρός αναζήτηση αυτού του διαύλου επικοινωνίας, η Aμπχερνέμπε (Διεύθυνση Ιστορικών Αναζητήσεων) των Ές-Ές είχε οργανώσει εξερευνητική αποστολή εις τον Αρκτικο ωκεανό.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


ΕΙΣΑΓΩΓΗ: O ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΟΕΙΔΩΝ ΥΠΟΧΘΟΝΙΩΝ

«Και εκράτησε τον δράκοντα, τον όφιν τον αρχαίον, ός εστί Διάβολος και ο Σατανάς ο πλανών την οικουμένην, και έδησεν αυτόν χίλια έτη και έβαλεν αυτόν εις την άβυσσον και έκλεισε και εσφράγισεν επάνω αυτού…» (Αποκάλυψις Ιωάννου, 20,2-3).


Η πιο επίμονη και κοινή παράδοσις εις τους μύθους και θρύλους όλων των λαών της γής είναι ο αιώνιος συμπαντικός πόλεμος των δυνάμεων του φωτός και της τάξεως εναντίον των δυνάμεων του σκότους και του χάους.Ο διαρκής αυτός πόλεμος διεξάγεται και επί της χθονός μας, όπου οι αποκαλούμενοι ουράνιοι θεοί ή άγγελοι, φωτεινά όντα εκπληκτικής σοφίας, καλοκαγαθίας και κάλλους, πολεμούν διαρκώς τα σκοτεινά όντα του υποχθονίου κόσμου, τα οποία είναι φρικτά ως προς την μορφή και τις συνήθειες.Παρατίθενται κατωτέρω μερικά όλως ενδεικτικά αποσπάσματα εκ των αναριθμήτων μύθων που υπάρχουν και κυρίως από την Ελληνική Γραμματεία, εις τα οποία αναφέρεται η φρικτή φύσις των υποχθονίων όντων και η διαρκής σύγκρουσίς τους με τις δυνάμεις του φωτός.

1.Ο μυθογράφος Απολλόδωρος αναφέρει τους πανισχύρους Γίγαντες (=γηγενείς), φοβερά υποχθόνια όντα που ανεδύθησαν εκ της γής και τα οποία πολέμησαν και νίκησαν με μεγάλη δύσκολία οι Ολύμπιοι θεοί, εις παναρχαία μυθική εποχή :
«…Και η Γή αγανακτούσα περί των Τιτάνων, γεννά εκ του Ουρανού Γίγαντες, ανυπερβλήτους εις το μέγεθος των σωμάτων και ασυναγωνίστους εις την δύναμη, οι οποίοι φαίνονταν φοβεροί εις τις όψη, με πυκνή κόμη και γένεια, κρεμάμενα εκ της κεφαλής τους, ενώ είχαν εις τα ποδια τους φολίδες δρακόντων.Και γεννήθησαν, όπως λέγουν κάποιοι εις τις Φλέγρες, κατ’ άλλους δε, εις την Παλλήνη (της Χαλκιδικής)…» (Βιβλιοθήκη, Α.6.1).
Οι Γίγαντες αναφέρονται και από από πολλούς άλλους αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Νόννος, ο Παυσανίας, ο Φιλόστρατος κ.λ.π., ενώ η Γιγαντομαχία έχει απεικονισθεί εις διάφορα λαμπρά αρχαία καλλιτεχνικά έργα, όπως εις το αέτωμα του Παρθενώνος και εις τον περίφημο Βωμό της Περγάμου.Εις αυτές τις απεικονίσεις οι Γίγαντες παρουσιάζονται όπως τους αναφέρει ο Απολλόδωρος, δηλαδή ως μικτά όντα, με ανδρόμορφο το άνω μέρος του σώματός τους και δρακόμορφα πόδια.Επίσης, υπάρχουν εις τις μυθολογίες πολλών λαών παραδόσεις δια γίγαντες που πολέμησαν κατά των θεών, με πιο χαρακτηριστικές αυτές της Σκανδιναβικής μυθολογίες, οι οποίες είναι σχεδόν όμοιες με τις Ελληνικές.

2.Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι, αμέσως μετά την Γιγαντομαχία, οι Ολύμπιοι θεοί αντιμετώπισαν και νίκησαν με ακόμη μεγαλύτερη δυκολία τον φοβερό Τυφώνα ή Τυφωέα (=καπνώδη, σκοτεινό), ένα όν ασυλλήπτου δυνάμεως και φρίκης που ανεδύθη εκ της γής εις την περιοχή της Κιλικίας (ΝΑ. Μικρά Ασία).
«Αφού δέ οι θεοί επεκράτησαν των Γιγάντων, η Γή χολωθείσα περισσότερο σμίγει με τον Τάρταρο και γεννά εις την Κιλικία τον Τυφώνα, ο οποίος είχε μικτή φύση ανδρός και θηρίου.Αυτός μέν ξεπερνούσε εις μέγεθος και δύναμη πάντες όσους γέννησε η Γή και ήταν ανδρόμορφος μέχρι τους μηρούς και απλέτου μεγέθους, ώστε υπερείχε πάντων των ορών, η δέ κεφαλή του συχνά άγγιζε τα άστρα.Και είχε το ένα χέρι του εκτεινόμενο έως την δύση και το άλλο έως την ανατολή και εκ τούτων εξείχαν εκατό κεφαλές δρακόντων.Και κάτω από τους μηρούς είχε υπερμεγέθεις σπείρες εχιδνών που ελκόμενες εκτείνονταν ως την κορυφή του, αφήνοντας πολύ συριγμό.Και όλο το σώμα του ήταν γεμάτο πτερά, από την κεφαλή και τα γένεια του ανέμιζαν άγριες τρίχες και τα μάτια του ανέδυαν διαπεραστικό πύρ…» (Βιβλιοθήκη, Α.6.3).
Και ο θείος Ησίοδος, ο οποίος όπως ο ίδιος ανέφερε, έγραψε τα όσα του ανεκοίνωσαν οι Ελικωνιάδες Μούσες, περιγράφει πολύ παραστατικά τον φρικτό Τυφώνα:
«Όμως, αφού ο Ζεύς εξεδίωξε τους Τιτάνες από τον ουρανό, η πελώρια Γαία, με την αγάπη του Ταρτάρου, δια την χρυσή Αφοδίτη, γέννησε το τελευταίο παιδί της, τον Τυφωέα.Τα χέρια του προορίζονταν δια έργα που απαιτούν ισχύ και τα πόδια του κρατερού θεού ήσαν ακάματα.Και εις τους ώμους του είχε εκατό κεφαλές όφεων, δεινών δρακόντων που έγλειφαν με μαύρες γλώσσες.Και οι οφθαλμοί των φοβερών κεφαλών ακτινοβολούσαν πύρ κάτω από τα φρύδια τους (και καθώς κοιτούσε διαπεραστικά, εκ πασών των κεφαλών καιγόταν πύρ).Και υπήρχαν φωνές εις όλες τις δεινές κεφαλές, αφήνοντες παντοειδείς απερίγραπτες φωνές.Διότι, άλλοτε μέν μιλούσαν ώστε να καταλαβαίνουν οι θεοί, άλλοτε δέ με φωνή σαν δυνατό βρυχηθμό υπερηφάνου ταύρου με ακατάσχετο μέμος.άλλοτε δέ σαν λέων που έχει σκληρό θυμό (θυμοειδή ψυχή), άλλοτε δε μοιάζοντας με σκυλάκια, θαύμα να τα ακούς, άλλοτε δέ σφύριζε και ανηχούσαν τα μακρά όρη…» (Θεογονία, 820-835).
Την Τυφωνομαχία περιγράφει με παρόμοιο τρόπο και το Χιττιτικό έπος «Άσμα του Κουμαρμπί», όπου αναφερεται ότι, ο Τεσούμπ που ήταν ο αρχηγός των δώδεκα θεών και ο θεός των καιρικών φαινομένων, δηλαδή ο Ζεύς, νίκησε τον τερατώδη Ουλικούμι, ο οποίος απεπειράθη να ανατρέψη τους θεούς.Επίσης, ο Τυφών αναφέρεται και εις την Αιγυπτιακή μυθολογία, ως ο σκοτεινός θεός Σέθ που δολοφόνησε με την βοήθεια 72 συνομωτών τον θεό Όσιρι, δηλαδή τον Σείριο Διόνυσο.Το όνομα Σέθ εκ παραφθοράς έγινε Σέτ και έπειτα ο Σεϊτάν-Σατανάς της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπου αποκαλείται επίσης δράκων και αρχαίος όφις (Αποκάλυψις Ιωάννου, 20,2-3).

3.Ο Ησίοδος περιγράφει και άλλο ένα φρικτό υποχθόνιο όν, την φοβερή Έχιδνα (=οχιά), περιορισθείσα υπό των Ολυμπίων θεών εις τον υποχθόνιο κόσμο:
«…Και αυτή (η Κητώ με τον Φόρκυ) γέννησε εις κοίλο σπήλαιο άλλο παράδοξο τέρας, που δεν μοιάζει καθόλου με τους θνητούς ανθρώπους, ούτε με τους αθανάτους θεούς, την θεία και κρατερόφρονα Έχιδνα, που είναι κατά το ήμισυ ωραιομάγουλη νύμφη με ζωηρό βλέμμα και κατά το άλλο ήμισυ πελώριος όφις, δεινός και μέγας, κατάστικτος και σαρκοβόρος, εις τα βάθη της ιεράς γαίας.Εκεί δέ είναι το σπήλαιό της, κάτω από κοίλη πέτρα μακρυά από τους αθανάτους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους.Εκεί λοιπόν της όρισαν οι θεοί, να έχη τα περίφημα δώματά της.Και αυτή περιορίσθηκε εις τους Αρίμους, υπό την χθόνα, η δεινή Έχιδνα, η αθάνατη και αιωνίως αγέραστη νύμφη.Λέγουν ότι, ο δεινός, υβριστής και άνομος Τυφών έσμιξε με αγάπη με την έχουσα ζωηρό βλέμμα κόρη.Και αφού αυτή κυοφόρησεμ γέννησε κρατερόφρονα τέκνα.Πρώτα μέν γέννησε τον Όρθο, τον κύνα του Γηρυόνη.Δεύτερο γέννησε τον κύνα του Άδη, τον παράδοξο, ακατανόμαστο και σαρκοβόρο Κέρβερο, τον χαλκόφωνο και πεντηκοντακέφαλο, τον αναιδή και κρατερό.Τρίτη γέννησε την έμπειρη των δεινών Ύδρα, την οποία ανέθρεψε η λευκοχέρα Ήρα, απλέτως οργισμένη δια την βία του Ηρακλέους.Και αυτήν θανάτωσε με ανηλεή χαλκό ο υιός του Διός, ο Αμφιτρυωνιάδης Ηρακλής, μαζί με τον πολεμοχαρή Ιόλαο και με την βούληση της λαφυραγωγού Αθηνάς.Και γέννησε και την Χίμαιρα, την πνέουσα πανίσχυρο πύρ, την δεινή και μεγάλη, ταχύποδα και κρατερή.Αυτή είχε τρείς κεφαλές, η μία μέν χαροπού λέοντος, η άλλη αίγας και η άλλη όφεως, κρατερού δράκοντος (έμπροσθεν λέων, όπισθεν δέ δράκων, εις την μέση δε αίγα, αποπνέουσα δεινό μένος φλογερού πυρός.Αυτήν μέν φόνευσαν ο Πήγασος και ο αγαθός Βελλερεφόντης.Επίσης, σμίγουσα με τον Όρθο, γέννησε την ολέθρια Φίκα (Σφίγγα), όλεθρο των Καδμείων και τον λέοντα της Νεμέας, τον οποίο αφού έθρεψε η Ήρα, η ευγενής παρακοιμωμένη του Διός, τον εγκατέστησε εις τους λόφους της Νεμέας, ως όλεθρο των ανθρώπων.Εκεί λοιπόν κατοικώντας, έβλαπτε τα φύλα των ανθρώπων, όντας κυρίαρχος του Τρητού, της Νεμέας και του Απέσαντος.Αλλά τον εδάμασε η ισχύς της βίας του Ηρακλέους…» (Θεογονία, 295-332).
Εκ της ανωτέρω αναφοράς του Ησιόδου, συνάγεται ότι, παρά τις νίκες των Ολυμπίων θεών εις την Γιγαντομαχία και την Τυφωνομαχία, διεσώθησαν εις την επιφάνεια της χθονός κάποια τερατώδη υποχθόνια όντα, τα οποία τελικά εξόντωσαν οι ημίθεοι ήρωες, όπως ο Ηρακλής και ο Βελλερεφόντης.

4.Όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος, κατά το τέλος της αναζητήσεώς του δια την αδελφή του Ευρώπη ο Κάδμος έφθασε εις την Βοιωτία, όπου φόνευσε τον δράκοντα που φρουρούσε την κρήνη του Άρεως και κατόπιν έσπειρε τα δόντια του
«…Αγανακτήσας δέ ο Κάδμος φονεύει τον δράκοντα και με υπόδειξη της Αθηνάς σπείρει τα δόντια του.Και αφού τα έσπειρε, ανεφύησαν εκ της γής ένοπλοι άνδρες που τους απεκάλεσαν Σπαρτούς.Αυτοί δέ αλληλοφονεύθησαν, άλλοι μέν ελθόντες εις ακουσία έριδα, άλλοι δε αγνοώντας αλλήλους.Ο Φερεκύδης δε λέει ότι, καθώς είδε ο Κάδμος τους αναφυομένους ενόπλους άνδρες, έριξε λίθους εναντίον τους και αυτοί νομίζοντας ότι, βάλλονται υπ’αλλήλων, ήλθαν εις μάχη.Διεσώθησαν δέ πέντε, ο Εχίων, ο Ουδαίος, ο Χθονίος, ο Υπερήνωρ και ο Πέλωρος…» (Βιβλιοθήκη, Γ.4.1).
Κατόπιν, όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος, η θεά Αθηνά παρέδωσε τα μισά από τα δόντια του φονευθέντος δράκοντος εις τον βασιλέα της Κολχίδος Αιήτη, ο οποίος όρισε ως άθλους εις τον Ιάσονα, να ζεύξη τους χαλκίνους ταύρους του Ηφαίστου και μετά να σπείρη τα δόντια του δράκοντος:
«…Και τον διέταζε, αφού ζεύξει τούτους, να σπείρη τα δόντια του δράκοντος.Διότι, είχε λάβει από την Αθηνά τα μισά από τα δόντια που έσπειρε ο Κάδμος εις τις Θήβες… Αφού αυτός έσπειρε τα δόντια, ανεφύησαν εκ της γής ένοπλοι άνδρες.Αυτός δέ, όπου έβλεπε περισσοτέρους, βάλλοντάς τους αφανώς με λίθους, καθώς αυτοί μάχονταν μεταξύ τους, πλησίαζε και τους φόνευε…» (Βιβλιοθήκη, Α.9.23).
Τα ονόματα των πέντε διασωθέντων Σπαρτών δηλώνουν σαφώς την φύση τους:
α.Το όνομα Εχίων που σημαίνει ο ών έχις, δηλαδή αυτός που είναι οχιά, δηλώνει σαφώς την ερπετοειδή πρόλευση των Σπαρτών.
β.Τα ονόματα Ουδαίος και Χθονίος που σημαίνουν χθόνιος, υποχθόνιος, δηλώνουν σαφώς την υποχθόνια προέλευση των Σπαρτών
γ.Τα ονόματα Υπερήνωρ (=βίαιος, αλαζών) και Πέλωρος (=πελώριος, τερατώδης) δηλώνουν σαφώς την βιαία και τερατώδη φύση των Σπαρτών.
Ο μύθος των Σπαρτών δηλώνει σαφώς την δημιουργία όντων με ανθρώπινο φαινότυπο, αλλά με υποχθόνιο και δρακόντειο γονότυπο, διαμέσου κάποιας τεχνητής γενετικής διαδικασίας.Προφανώς, επρόκετο δια κάποια διαδικασία κλωνοποιήσεως, δια της χρήσεως δρακοντείου γενετικού υλικού, ληφθέντος εκ των δοντιών δρακοειδών όντων, αφού τα δόντια, όπως και όλοι οι οστικοί ιστοί, δεν αποσυντίθενται όπως οι σάρκινοι ιστοί και ούτως αποτελούν την πλέον πρόοφορη πηγή δειγμάτων γενετικού υλικού.Άλλωστε και ο σύγχρονος όρος κλωνοποίησις, προέρχεται εκ του φυτολογικού όρου κλώνος και ούτως μοιάζει με την αναφορά του Απολλοδώρου ότι, οι Σπαρτοί ανεφύησαν εκ της γής, όπως φυτρώνουν τα φυτά.Αυτοί οι ανθρωποφαινότυποι ερπετοειδείς κλωνοι ανεμίχθησαν με τους Καδμείους και ούτως ένα τμήμα των Θηβαίων είχε ερπετοειδή προέλευση.Βεβαίως, μετά από την καταστροφή των Θηβών από τους Επιγόνους και την κάθοδο των Αιολέων εις την Βοιωτία, ο Ελληνικός γόνος επεκράτησε οριστικά εις την πόλη των Θηβών, αλλά διετηρήθησαν μυστικά κάποιοι απόγονοι Σπαρτών.Αυτοί παρέσυραν συχνά τους Θηβαίους εις ανθελληνική και προδοτική συμπεριφορά και δια τούτο ο Μέγας Αλέξανδρος, προτού εκστρατεύση εις την Ασία, αναγκάσθηκε να καταστρέψη τηνν πόλη των Θηβών.

5.O Ψευδο-Kαλλισθένης αναφέρει ότι, κατά την εκστρατεία του εις τα βάθη της Ασίας ο Μέγας Αλέξανδρος πολέμησε και φυλάκισε κάποιους υποχθονίους λαούς:
«…Και ο Αλέξανδρος μόλις είδε το γεγονός δόξασε τον Θεό και οικοδόμησε χάλκινες πύλες και ασφάλισε τον στενό τόπο μεταξύ των δύο ορέων και τις περιέχρισε με ασίκητο.Η δέ φύσις του ασικήτου είναι τέτοια: Ούτε από το πύρ καίγεται, ούτε από τον σίδηρο φθείρεται…Εκεί λοιπόν εις τα πέρατα του Βορρά, ο Αλέξανδρος, απέκλεισε 22 βασιλείς μαζί τα υπ’αυτούς έθνη.Τις μέν πύλες ονόμασε Κάσπιες, τα δε όρη Μαζούς.Τα δέ ονόματα των εθνών είναι αυτά: Γώθ, Μαγώθ, Ανουγείς, Αιγείς, Εξενάχ, Διφάρ, Φωτιναίοι, Φαριζαίοι, Ζαρματιανοί, Χαχώνιοι, Αγριμάρδοι, Ανούφαγοι, Θαρβαίοι, Άλανες, Φυσολωνικαίοι, Σαλτάριοι και οι έτεροι.Αυτά ήσαν τα έθνη, τα οποία εγκλείσθησαν εντός των πυλών που έστησε ο βασιλεύς Αλέξανδρος, εξαιτίας της ακαθαρσίας αυτών…» (Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, σελίδες 462-465, Εκδόσεις Κάκτος).
Το ίδιο αναφέρεται και εις τον Βίο του Αγίου Ανδρέα του Σαλού:
«…Και εις εκείνο τον καιρό, θα αποφράξει ο Κύριος ο Θεός τις πύλες εις την Ινδαλία (Ινδία), τις οποίες έκλεισε ο Αλέξανδρος, ο βασιλεύς των Μακεδόνων, και θα εξέλθουν οι 72 βασιλείς μετά του λαού αυτών, τα ρυπαρά έθνη, τα βδελυρώτατα πάσης σιχαμάρας και δυσωδίας και θα διασκορπισθούν εις τις υπό τον ουρανό χώρες, τρώγοντας σάρκες ζώντων ανθρώπων και πίνοντες αίμα και τρεφόμενοι με κύνες, μύγες, βατράχους και πάσα ρυπαρά ουσία…».
Εκ του συνδυασμού των δύο ανωτέρω αποσπασμάτων συνάγονται ορισμένα πολύ σημαντικά συμπεράσματα:
α.Η «συμβατική» ιστορία δεν μπορεί να εξηγήση δια ποιο λόγο, αμέσως μετά την υποταγή των Περσών ο Μέγας Αλέξανδρος εξεστράτευσε εις τις Ινδίες, αντί να στραφή κατά της Καρχηδόνος και της Ρώμης, αλλά τα ανωτέρω απαοσπάσματα δίνουν μία πλήρη εξήγηση:Η Ινδική εκστρατεία του Αλεξάνδρου είχε ως κύριο στόχο την φυλάκιση των ρυπαρών υποχθονίων όντων των Ινδιών.
β.Οι πύλες που απέκλεισαν τα ρυπαρά έθνη, ονομάσθησαν Κάσπιες, επομένως έχουν σχέση με την περιοχή της Κασπίας θαλάσσης, δηλαδή την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο.Την εποχή του Αλεξάνδρου, αποκαλούσαν Καύκασο, όλο τον τεράστιο, συνεχόμενο ορεινό όγκο που αρχίζει από τον Καύκασο του Ευξείνου Πόντου, συνεχίζεται εις την οροσειρά Ζάγρος της Μηδίας (σημερινό βόρειο Ιράν) και τελειώνει εις τον αρχαίο Ινδικό Καύκασο (που σήμερα ονομάζεται Ινδοκούς και καλύπτει μεγάλο μέρος του βορείου Αφγανιστάν και του βορειοδυτκού Πακιστάν).Υπήρχε δέ κατά την αρχαία εποχή, έθνος ονομαζόμενο «Κάσπιοι» εις την περιοχή του Ινδικού Καυκάσου.Συνδυάζοντας λοιπόν τα ανωτέρω με την αναφορά του Αγίου Ανδρέα του Σαλού ότι, οι πύλες του Αλεξάνδρου ευρίσκοντο «εν Ινδαλία», δηλαδή εις την Ινδία συμπεραίνουμε ότι, τα ρυπαρά έθνη επεριορίσθησαν εντός του Ινδικού Καυκάσου, μεταξύ των Ινδιών και της Κεντρικής Ασίας.
γ.Δια την φυλάκιση των ρυπαρών, υποχθονίων εθνών, ο Αλέξανδρος χρησιμοποίησε κάποια απόκρυφη Ελληνική τεχνολογία, όπως συνάγεται σαφώς εκ της ανωτέρω αναφοράς του Ψευδοκαλλισθένους ότι, περιέχρισε τις «χάλκινες πύλες» με ένα άφθαρτο από πύρ και σίδηρο υλικό τον «ασίκητο».Εις κείμενο του 15ου αιώνα το υλικό αυτό αναφέρεται ως «ασύγκριτος ύαλος», είναι δηλαδή κάποιο υλικό υαλοειδές ή κρυσταλλοειδές.Το υλικό αυτό μοιάζει με το επίσης άτρωτο υλικό με το οποίο αλείφθηκε ο Ιάσων, δια να αντιμετωπίση τους «χαλκίνους ταύρους» του Αιήτου, εις την Κολχίδα, η οποία επίσης ευρίσκετο εις την περιοχή του Καυκάσου.Αποδεικνύεται λοιπόν ότι, ο Αλέξανδρος διέθετε κάποια υπερ-τεχνολογία, άγνωστη ακόμη και εις την εποχή μας, αφού ούτε σήμερα υπάρχει άφθαρτο υλικό.Αλλά και οι «χάλκινες πύλες» δεν έχουν σχέση με το γνωστό μας μέταλλο του χαλκού, το οποίο είναι ελάχιστα ανθεκτικό, αλλά αντιθέτως σχετίζονται με τα φοβερά «χάλκινα όπλα» του Ηφαίστου που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες ήρωες.Προφανώς, λοιπόν οι πύλες του Αλεξάδρου ήσαν κατασκευασμένες από κάποιο πανίσχυρο μεταλλικό κράμα, άγνωστο εις την εποχή μας, επιχρισμένο με κάποια άφθαρτη κρυσταλλοειδή ουσία.
δ.Τα ονόματα κάποιων εκ των ρυπαρών εθνών μπορούν να ερμηνευθούν:
Ι.Οι Γώθ και οι Μαγώθ ταυτίζονται με τους υποχθονίους, δαιμονικούς λαούς Γώγ και Μαγώγ, οι οποίοι αναφέρονται εις την Παλαιά και Καινή Διαθήκη:
«…Και όταν συμπληρωθούν τα χίλια έτη, θα λυθεί ο Σατανάς εκ της φυλακής αυτού και θα εξέλθει δια να πλανήση τα έθνη τα εις τις τέσσερεις γωνίες της γής, τον Γώγ και Μαγώγ και δια να συνάξη εις πόλεμο αυτούς, των οποίων ο αριθμός είναι σαν την άμμο της θαλάσσης.Και ανέβησαν επί το πλάτος της γης και περιεκύκλωσαν το στρατόπεδο των αγίων και την πόλη την αγαπημένη…» (Αποκάλυψις Ιωάννου, 20.7-9).
ΙΙ.Οι Ζαρματιανοί ταυτίζονται με τους Σαρμάτες ή Σαυρομάτες, οι οποίοι ήσαν αρχαίος νομαδικός λαός που κατοικούσε εις την σημερινή Ουκρανία και νότιο Ρωσία.Ο ανατολικότερος κλάδος του λαού αυτού ήσαν οι Αλανοί Σάρματες, οι οποίοι ταυτίζονται με τους Άλανες του Ψευδο-Καλλισθενους.(Αναλυτική αναφορά περί των Σαυροματών γίνεται κατωτέρω, εις το κεφάλαιο 2 της παρούσης εργασίας)

6.Η ύπαρξις πολλών υποχθονίων πυλών και λαών εις τις Ινδίες επιβεβαιώνεται και από τα ίδια τα Ινδικά κείμενα, τα οποία βρίθουν από αναφορές δια υποχθόνια, ερπετοειδή όντα, τα οποία ονομάζονται Νάγκας.Οι Νάγκας συνήθως έχουν ανθρώπινη μορφή κατά το ήμισυ και κατά το άλλο ήμισυ ερπετική, αλλά μερικές φορές αναφέρονται να έχουν μορφή δράκοντος ή κόμπρας.Έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνονται εις διάφορες μορφές, όπως εις ανθρώπους με ουρές όφεων ή και εις φυσιολογικούς ανθρώπους, συνήθως με την μορφή ωραίων γυναικών.Έχουν ενσωματωμένους εις τις κεφαλές τους πολυίμους λίθους, οι οποίοι τους χαρίζουν διάφορες υπερφυσικές δυνάμεις, όπως η αορατότης.Αν και κατοικούν συχνά εις ποταμούς και λίμνες, η κυρία κατοικία τους είναι μία απέραντη υποχθονία περιοχή που ονομάζεται Μπιλασβάργκα που σημαίνει υποχθόνιοι ουρανοί.Είναι ενδεικτικό της επιρροής των δρακοειδών όντων εις τις Ινδίες το ότι, οι Νάγκας δεν θεωρούνται πάντα αρνητικά όντα, αλλά αρκετές φορές είναι απλώς ουδέτεροι ή ακόμη και βοηθοί των ανθρώπων.Μάλιστα, εις την συνορεύουσα με την βορειοανατολική Ινδία χώρα της Μπούρμα (Βιρμανίας) αναφέρεται ότι, οι Νάγκας, οι οποίοι συνδυάζουν στοιχεία όφεως, δράκοντος και κροκοδείλου, ήσαν φύλακες και προστάτες αρκετών Βιρμανών βασιλέων.Υπάρχουν πολλές απεικονίσεις των Νάγκας εις τους Ινδικούς ναούς, καθώς και εις την Ινδοκίνα.Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο μεγάλος ναός του Άνγκορ-Βάτ εις την Καμπότζη, ο οποίος βρίθει από ανάγλυφες και γλυπτές παραστάσεις Νάγκας, άλλοτε με μικτή μορφή ανθρώπου άνωθεν της μέσης και ερπετού κάτωθεν της μέσης και άλλοτε με μορφή ερπετού εξ ολοκλήρου
Μία πολύ αποκαλυπτική περιγραφή της υποχθονίου Μπιλασβάργκα και των Νάγκας υπάρχει εις την Μπαγκαβάτα Πουράνα:
5.24.7-15: «Αγαπητέ μου βασιλέα, κάτωθεν αυτής της γής υπάρχουν άλλοι επτά πλανήτες, γνωστοί ως Ατάλα, Βιτάλα, Σουτάλα, Ταλατάλα, Μαχατάλα, Ρασατάλα και Πατάλα.Έχω ήδη εξηγήσει την κατάσταση των πλανητικών συστημάτων της γής.Το πλάτος και το μήκος των επτά κατωτέρων πλανητικών συστημάτων υπολογίζεται ότι, είναι ακριβώς το ίδια με εκείνα της γής…Καθώς δεν υπάρχει καθόλου ηλιοφάνεια εις αυτούς τους υπογείους πλανήτες, ο χρόνος δεν είναι διαιρεμένος εις ημέρες και νύκτες και συνεπώς δεν υπάρχει ο εκ του χρόνου προερχόμενος φόβος.Κατοικούν εκεί πολλά μεγάλα ερπετά με πολυτίμους λίθους εις τις σπείρες τους και η λάμψις αυτών των πολύτιμων λίθων διαλύει το σκότος προς όλες τις κατευθύνσεις…».
5.24.29-31: «Το πλανητικό σύστημα κάτωθεν της Ταλατάλα είναι γνωστό ως Μαχατάλα.Είναι η κατοικία πολυσπείρων όφεων, απογόνων του Καντρού, οι οποίοι είναι πάντα πολύ οργισμένοι.Εξ αυτών ξεχωρίζουν οι μεγάλοι όφεις Κουχάκα, Τακσάκα, Καλίγια και Σουσένα.Οι όφεις της Μαχατάλα ταράσσονται πάντα από τον φόβο του Γκαρούντα, του μεταφορέως του Κυρίου Βισνού, αλλά αν και είναι γεμάτοι ανησυχία, μερικοί εξ αυτών παίζουν με τις συζύγους, τα παιδιά, τους φίλους και τους συγγενείς τους.Κάτωθεν της Μαχατάλα είναι το πλανητικό σύστημα που είναι γνωστό ως Ρασατάλα, το οποίο είναι η κατοικία των δαιμονικών υιών του Ντίτι και της Ντάνου.Αυτοί ονομάζονται Πάνις, Νιβάτα-καβάσας, Καλέγιας και Χιράνια-πουραβάσις (εκείνοι που ζούν εις την Χιράνια-πούρα).Όλοι αυτοί είναι εχθροί των ημιθέων και κατοικούν εις οπές, όπως οι όφεις.Από την γέννησή τους είναι εξαιρετικά ισχυροί και σκληροί και αν και είναι υπερήφανοι δια την δύναμή τους, πάντα νικώνται από το Σουνταρσάνα τσάκρα του Υπερτάτου Προσώπου της Κεφαλής του Θεού, ο οποίος κυβερνά όλα τα πλανητικά συστήματα…Κάτωθεν της Ρασατάλα είναι ένα άλλο πλανητικό σύστημα, γνωστό ως Πατάλα ή Ναγκαλόκα, όπου υπάρχουν πολλά δαιμονικά ερπετά, οι κυρίαρχοι της Ναγκαλόκα, όπως ο Σάνκα, ο Κουλίκα, ο Μαχασάνκα, ο Σβέτα, ο Ντανανάγια, ο Ντρταράστρα, ο Σανκακούντα, ο Καμπάλα, ο Ασβατάρα και ο Ντεβαντάττα.Ο αρχηγός τους είναι ο Βασούκι.Είναι όλοι εξαιρετικά οργισμένοι και έχουν πολλές, πάμπολλες σπείρες, μερικοί όφεις πέντε σπείρες, άλλοι επτά, άλλοι δέκα, άλλοι εκατό και άλλοι χίλιες.Αυτές οι σπείρες είναι διακοσμημένες με πολυτίμους λίθους και το φώς που εκπέμπεται από αυτούς φωτίζει ολόκληρο το πλανητικό σύστημα της Μπιλασβάργκα».
Εκ του ανωτέρω αποσπάσματος συνάγεται σαφώς ότι, οι ερπετοειδείς Νάγκας είναι περιορισμένοι από τους ουρανίους θεούς εις τα έσχατα επίπεδα του υποχθονίου κόσμου.Ιδιαιτέρως δέ φοβούναι τον Γκαρούντα, ο οποίος κατά την Ινδική μυθολογία είναι ο πατέρας όλων των πτηνών και ο μεταφορεύς του Κυρίου Βισνού, δηλαδή ταυτίζεται με τον αναφερόμενο εις την Ελληνική μυθολογία Αετό του Διός, ο οποίος είναι ο αρχηγός όλων των πτηνών (φυσικών και τεχνητών) καθώς και ο αγγελιοφόρος και υπηρέτης του Υψίστου Διός.

7.Οι Μογγολοειδείς λαοί (Μογγόλοι,Τούρκοι, Ουιγούροι κ.λ.π.) σχετίζονται άμεσα με τις υποχθόνιες φυλές της Κεντρικής Ασίας, καθώς εις την Κεντροασιατικές παραδόσεις περιγράφονται οι υποχθόνιες χώρες της Σαμπάλα και της Αγκάρθα, όπου ο αποκαλούμενος «Βασιλεύς του Κόσμου» αναμένει την έξοδό του εις τον επιχθόνιο κόσμο.Επίσης, μεταξύ των Τουρκομογγολικών λαών περιλαμβάνεται και η φυλή των Τατάρων ή Ταρτάρων, ενώ εις τα Μεσαιωνικά Ευρωπαϊκά κείμενα όλοι γενικά οι Μογγολικοί λαοί αποκαλούνται Τάρταροι.Είναι προφανές ότι, η ονομασία Τάρταροι δηλώνει πως ένα τμήμα των Τουρκομογγολικών λαών προήλθε από τα Τάρταρα, το κατώτατο σημείο του υποχθονίου κόσμου.Τούτο αποδεικνύεται και από μία αναφορά του ιστορικού του πρωϊμου Μεσαίωνος Ιορδάνη δια την καταγωγή των Ούνων:
«Αλλά μετά από μικρό χρονικό διάστημα, όπως αναφέρει ο Ορόσιος, η φυλή των αγριωτέρων από την ίδια την αγριότητα Ούνων όρμησε κατά των Γότθων.Όπως μαθαίνουμε από παλαιές παραδόσεις η καταγωγή τους ήταν η ακόλουθη:Ο Φίλιμερ, βασιλεύς των Γότθων και υιός του Γαδαρίχου του Μεγάλου, ο οποίος ήταν ο πέμπτος εις την σειρά αρχηγός των Γετών, μετά την αναχώρησή τους από την νήσο της Σκανδίας (Σκανδιναβικής χερσονήσου) και ο οποίος, όπως έχουμε αναφέρει, εισήλθε με την φυλή του εις την γή της Σκυθίας, ευρήκε μεταξύ του λαού του κάποιες μάγισσες, οι οποίες ονομάζονταν εις την εθνική γλώσσα του Χαλιουρούννες.Υποψιαζόμενος αυτές τις γυναίκες, τις εξεδίωξε από την φυλή του και τις ανάγκασε να περιπλανηθούν εις απόμερη εξορία, μακρυά από τον στρατό του.Εκεί, τα ακάθαρτα πνεύματα, που τις συνάντησαν καθώς αυτές περιπλανιόντουσαν εις άγρια μέρη, τους παραχώρησαν την αγκαλιά τους και ούτως γεννήθηκε αυτή η αγρία φυλή, η οποία πρώτα κατοίκησε εις τα έλη.Μία καθυστερημένη, ρυπαρή και μικροκαμωμένη φυλή, μόλις και μετά βίας ανθρώπινη, της οποίας η γλώσσα έχει μικρή μόνο ομοιότητα με την ανθρωπίνη ομιλία.Τέτοια ήταν η καταγωγή των Ούνων που ήλθαν εις την χώρα των Γότθων» (Ιστορία των Γότθων, 24.121-122).
Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. και έπειτα, η ονομασία Ούνοι χαρακτήριζε όλους γενικά τους Τουρκομογγολικούς λαούς, οι οποίοι κυριαρχούσαν εις την απέραντη περιοχή των Ευρασιατικών στεππών, από τον βόρειο Εύξεινο Πόντο έως τον Ειρηνικό ωκεανό, η οποία τότε ονομαζόταν γενικά Σκυθία.Επομένως, η ανωτέρω αναφορά του Ιορδάνη αποδεικνύει ότι, ένα τμήμα των Τουρκο-Μογγολικών λαών προήλθε εξ της μίξεως των «ακαθάρτων πνευμάτων», δηλαδή των υποχθονίων, ερπετοειδών όντων της Σκυθίας με ανθρωπίνους λαούς.Ούτως εξηγείται η απίστευτη βαρβαρότης των Ούνων και των απογόνων τους βαρβαρικών λαών, όπως οι Μογγόλοι, οι Βούλγαροι, οι Σελτζούκοι και οι Οθωμανοί Τούρκοι κ.λ.π.

8.Όπως εις τον Βίο του Αγίου Ανδρέα του Σαλού, ούτως και εις την Αποκάλυψη του Ιωάννου αναφέρεται ότι, κάποτε τα ρυπαρά έθνη θα εξέλθουν από το εσωτερικό της χθονός και θα εξορμήσουν κατά της ανθρωπότητος:
9.1-19: «Και ο πέμπτος άγγελος σάλπισε.Και είδα αστέρα που έπεσε εκ του ουραβού εις την γή και εδόθη εις αυτόν το κλειδί του φρέατος της αβύσσου.Και άνοιξε το φρέαρ της αβύσσου και ανέβη καπνός εκ του φρέατος ως καπνός καιομένης καμίνου και εσκοτίσθη ο ήλιος και ο αέρας εκ εκ του καπνού του φρέατος. Και εκ του καπνού εξήλθαν ακρίδες εις την γή, και εδόθη εις αυτές εξουσία, σαν την εξουσία που έχουν οι σκορπιοί της γής…Και οι μορφές των ακρίδων ήσαν όμοιες με ίππους ετοιμασμένους δια πόλεμο και επί των κεφαλών τους είχαν κάτι σαν στέφανο όμοιο με χρυσό και τα πρόσωπά τους ήσαν σαν πρόσωπα ανθρώπων.Και είχαν τρίχες σαν τρίχες γυναικών και τα δόντια τους αυτών ήσαν σαν λεόντων και είχαν θώρακες σαν θώρακες σιδηρούς και η φωνή των πτερύγων αυτών ήταν σαν φωνή αρμάτων ίππων πολλών τρεχόντων εις τον πόλεμο.Και έχουν ουρές όμοιες με σκορπιούς και κέντρα και έχουν εξουσία εις τις ουρές τους, να αδικήσουν τους ανθρώπους πέντε μήνες.Έχουν βασιλέα τους τον άγγελο της αβύσσου, ο οποίος Εβραϊστί ονομάζεται Αβαδδών, εις δέ τα Ελληνικά έχει το όνομα Απολλύων.Και ο έκτος άγγελος σάλπισε και άκουσα μία φωνή εκ των τεσσάρων κεράτων του χρυσού θυσιαστηρίου ενώπιον του Θεού, λέγουσα εις τον έκτο άγγελο.Εσύ που έχεις την σάλπιγγα λύσε τους τέσσερεις αγγέλους, τους δεμένους επί του μεγάλου ποταμού Ευφράτη.Και ελύθησαν οι τέσσερεις άγγελοι, οι ετοιμασμένοι εις την ώρα και εις την ημέρα και μήνα και ενιαυτό, δια να φονεύσουν το ένα τρίτο των ανθρώπων.Και ο αριθμός των στρατευμάτων του ιππικού ήταν 200.000.000 και άκουσα τον αριθμό αυτών.Και ούτως είδα εις το όραμα τους ίππους και τους καθημένους επ' αυτών, ότι έχουν πυρίνους, υανκιθίνους και θειώδεις θώρακες.Και οι κεφαλές των ίππων είναι σαν κεφαλές λέοντων και εκ των στομάτων αυτών εξέρχεται πυρ και καπνός και θείο.Από τούτες τις τρείς πληγές θανατώθηκε το ένα τρίτο των ανθρώπων, εκ του του πυρός, του καπνού και του θείου, του εξερχομένου εκ των στομάτων αυτών.Διότι, η εξουσία των ίππων είναι εις το στόμα και την ουρά αυτών, επειδή οι ουρές τους είναι όμοιες με όφεις, καθώς έχουν κεφαλές και με αυτές αδικούν…»
Κατά το ανωτέρω απόσπασμα λοιπον, θα ανοίξει το φρέαρ της αβύσσου, δηλαδή τα Τάρταρα και θα αποσφραγισθούν οι τώρα κλειστές πύλες, οι οποίες φράζουν τις υποχθόνιες αβύσσσους, όπου ευρίσκονται φυλακισμένα τα ρυπαρά, υποχθόνια όντα.Αυτά τα υποχθόνια όντα περιγράφονται ως έχοντα οφιοειδείς και σκορπιοειδείς ουρές και δόντια λεόντων, δηλαδή σαρκοβόρων, αφού καταβροχθίζουν ανθρώπους.Επίσης, αναφέρεται το τεράστιο πλήθος των υποχθονίων όντων (200.000.000), καθώς και ο εξελιγμένης τεχνολογίας εξοπλισμός τους, όπως ότι, οι «ίπποι» τους, οι οποίοι προφανώς δηλώνουν τα πολεμικά σκάφη τω υποχθονίων, εκτοξεύουν πύρ, ότι τα υποχθόνια όντα φέρουν πυρίνους και σιδηρούς θώρακες, κ.λ.π.Βασιλεύς των υποχθονίων όντων είναι ο άγγελος της αβύσσου, ο οποίος ονομάζεται Αββαδών ή Απολλύων=καταστροφεύς και σαφώς ταυτίζεται με τον υποχθόνιο «Βασιλέα του Κόσμου» που κυριαρχεί εις την Σαμπάλα και την Αγκάρθα.

Επομένως, εκ των ανωτέρω ενδεικτικών αναφορών αποδεικνύεται ότι, τα υποχθόνια όντα είναι ερπετοειδούς προελεύσεως και έχουν συχνά εμφυτεύσει το γενετικό υλικό τους εις διάφορες επιχθόνιες φυλές, όπως οι Μογγολοειδείς.Ένας τέτοιος υποχθονίας και ερπετοειδούς προελεύσεως λαός είναι και οι αρχικώς γνωστοί ως Κιμμέριοι, οι οποίοι από την αρχαία εποχή μέχρι και σήμερα αποτελούν έναν ιδιαιτέρως σκοτεινό και αρνητικό παράγοντα της ανθρωπίνης ιστορίας και προσπαθούν διαρκώς να επιβάλουν την κυριαρχία τους επί του επιχθονίου κόσμου, υπό την επικυριαρχία των δρακοειδών αφεντών τους του υποχθονίου κόσμου

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 13 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


13.Η ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΙΚΩΝ ΛΑΩΝ

Μεταξύ των αρχών του 4ου αιώνος. και των μέσων του 5ου αιώνος, οι περισσότεροι Γερμανικοί λαοί ανεμίχθησαν και συγχωνεύθησαν μεταξύ τους, συγκροτώντας νέους, ισχυρούς λαούς όπως οι Φράγκοι, οι Αλαμαννοί, οι Γότθοι κ.λ.π., οι οποίοι τελικά κατέλαβαν την Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Εις αυτές τις αναμίξεις και συγχωνεύσεις συμμετείχαν κατά μέγιστο βαθμό και οι Κιμβρογόνοι λαοί, διασπείροντας και ενισχύοντας τον ερπετικό γόνο τους.

Α.ΟΙ ΔΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΥΤΟΙ

Μεταξύ των νεοσυγκροτηθέντων λαών ήσαν οι Δανοί και οι Γιούτοι.Ο προσδιορισμός της καταγωγής και της τελικής εθνολογικής διαμορφώσεως αυτών των λαών έχει μεγάλη σημασία δια την έρευνα της μετέπειτα ιστορικής πορείας των Κιμβρογόνων λαών, δια τούτο δέ και γίνεται κατωτέρω αναλυτική αναφορά:

Οι πρωτο-Δανοί ήσαν Σκανδιναβοί άποικοι από την νότιο Σουηδία, όπως αναφέρει ο Ιορδάνης, κατά την περιγραφή του των λαών της Σκανδιναβικής χεροσνήσου (Νορβηγίας και Σουηδίας):
«Εις την νήσο της Σκανδίας, περί την οποίας ομιλώ, κατοικούν πολλά και διαφορετικά έθνη, αν και ο Πτολεμαίος αναφέρει τα ονόματα μόνο επτά εξ αυτών.Εκεί δεν υπάρχουν καθόλου σμήνη μελισσών εξαιτίας του υπερβολικού ψύχους.Εις το βόρειο τμήμα της νήσου κατοικεί η φυλή των Αδογίτων, οι οποίοι, όπως λέγεται, κατά το θέρος έχουν συνεχώς ηλιοφάνεια επί 40 ημέρες και νύκτες, ενώ κατά την εποχή του χειμώνος δεν έχουν ηλιοφάνεια επί τον ίδιο αριθμό ημερών και νυκτών...Επίσης, υπάρχουν και άλλοι λαοί:Υπάρχουν οι Σκρερεφέννες, οι οποίοι δεν τρέφονται με σίτο, αλλά ζούν μόνο από τις σάρκες αγρίων θηρών και από αυγά πτηνών…Αλλά, επίσης κατοικεί εκεί και άλλο έθνος, οι Σουεχάνοι, οι οποίοι, όπως και οι Θουρίγγιοι, έχουν θαυμασίους ίππους.Επίσης, είναι αυτοί, οι οποίοι διαμέσου αναριθμήτων άλλων φυλών στέλνουν δέρματα δια εμπόριο με τους Ρωμαίους.Αυτοί είναι άνθρωποι φημισμένοι δια τις ωραίες, μαύρες γούνες τους και αν και ζούν εις ένδεια, είναι ντυμένοι πολύ πλούσια.Έπειτα, ακολουθούν διάφορα έθνη, οι Θεύστες, οι Βαγότθοι, οι Βέργιοι, οι Χαλλίνοι και οι Λιοθίδες, οι οποίοι κατοικούν όλοι εις μία πεδινή και εύφορη περιοχή και δια τούτο παρενοχλούνται από τις επιθέσεις άλλων φυλών.Όπισθεν αυτών είναι οι Αχελμίλοι, οι Φινναίθες, οι Φερβίροι και οι Γαυθιγότθοι, μία φυλή τολμηρών και ετοίμων προς μάχη ανδρών.Ακολουθούν οι Μίξοι, οι Ευάγρες και οι Οτίγγιοι.Όλοι αυτοί ζούν όπως τα άγρια ζώα εις βράχους σαν οχυρά.Και πέραν αυτών είναι οι Οστρογότθοι, οι Ραυμαρικοί, oi Aεραγναρικίοι και οι πιο εξευγενισμένοι Φίννοι, οι ηπιώτεροι εξ όλων των (Φίννων) κατοίκων της Σκανδίας.Επίσης και οι Βινοβίλοθοι είναι σαν αυτούς.Οι Σουητίδοι είναι της ιδίας ομοεθνίας και υπερέχουν των υπολοίπων ως προς το ανάστημα.Όμως, οι Δανοί, οι οποίοι καταγονται από την ιδία ομοεθνία, εξεδίωξαν από την χώρα τους τους Ερούλους, οι οποίοι υπερηφανεύονται ότι, υπερέχουν εξ όλων των εθνών της Σκανδίας ως προς το ανάστημα.Επιπλέον, είναι γείτονες των ανωτέρω οι Γράννιοι, οι Αυγανδοί, οι Ευνίξοι, οι Ταετέλοι, οι Ρούγοι, οι Αρόχοι και οι Ράνιοι, των οποίων βασιλεύς πρίν από όχι πολλά έτη ήταν ο Ρόντουουλφ.Αλλά αυτός περιφρόνησε το βασίλειό του και διέφυγε εις την αυλή του βασιλέως των Γότθων Θεοδωρίχου, ευρίσκοντας εκεί ό,τι επιθυμούσε.Όλα αυτά τα έθνη υπερείχαν των Γερμανών εις μέγεθος και πνεύμα και πολεμούσαν με την σκληρότητα των αγρίων θηρίων» (Ιστορία των Γότθων, 19-24).Ιορδάνης 6ος αιών.

Πολύ σημαντικές πληροφορίες δια την καταγωγή των Δανών μας δίδει και ο Δανός ιστορικός Σάξων ο Γραμματικός (1150-1220):
«O Δάν (Dan) και ο Άγκουλ (Angul) , με τους οποίους άρχισε το έθνος των Δανών, είχαν πατέρα τους τον Χούμπλο (Humblo) και ήσαν όχι μόνο οι γενάρχες, αλλά και οι κυβερνήτες της φυλής μας.(Όμως, ο Ντούντο, ο ιστορικός της Νορμανδίας, θεωρεί ότι, οι Δανοί προήλθαν και έλαβαν το όνομά τους από τους Δαναούς).Και αυτοί οι δύο άνδρες, αν και κέρδισαν την κυριαρχία του βασιλείου με την επιθυμία και την εύνοια της χώρας τους και χάριν εις την θαυμαστή ανδρεία τους έλαβαν την ανωτάτη εξουσία, με την συγκατάθεση των συμπατριωτών τους, όμως έζησαν χωρίς τον τίτλο του βασιλέως, ο οποίος τότε δεν χαρακτήριζε συνήθως ουδεμία εξουσία εις τον λαό μας.Όπως αναγέρει η παράδοσις, εξ αυτών των δύο, ο Άγκουλ, ο οποίος ήταν ο γενάρχης της Αγγλικής φυλής, έδωσε το όνομά του εις την περιοχή που κυβερνούσε.Αυτός ήταν ένας εύκολος τρόπος δια να διαιωνισθή η ανάμνηση της φήμης του.Διότι, όταν οι διάδοχοί του λίγο αργότερα κατέκτησαν την Βρετανία, άλλαξαν την αρχική ονομασία της νήσου εις αυτή της πατρίδος τους…» (Ιστορία των Δανών, 1.1).
Συνδυάζοντας τις ανωτέρω αναφορές, συμπεραίνουμε τα εξής δια τους Δανούς:
1.Όπως αναφέρει ο Ντούντο και όπως προκύπτει και από την ετυμολογία του ονόματός τους, οι πρωτο-Δανοί της νοτίου Σουηδίας κατάγονταν από τους Δαναούς, δηλαδή τον αρχαίο Ελληνικό λαό των Αχαιών, οι οποίοι ήσαν μεγάλοι θαλασσοπόροι και είχαν εξερευνήσει όλη την υφήλιο.Κατά την πρωτοϊστορική περίοδο (δηλαδή πρίν την πρώτη χιλιετία π.Χ.) οι Δαναοί έφθασαν διαμέσου του Βορείου Ατλαντικού ωκεανού εις την βόρειο Ευρώπη και αποίκισαν την Σκανδιναβική χερσόνησο.
Επίσης, η Σκανδιναβία αποικίσθηκε μαζικά και από Ελληνο-Θράκες, διαμέσου της χερσαίας οδού, όπως προκύπτει εκ του ότι, ο Ιορδάνης ταυτίζει τους Γότθους, των οποίων κοιτίδα ήταν η νότιος Σουηδία, με τους Γέτες, τον μεγάλο Θρακικό λαό που κατοικούσε εις την ΒΑ. χερσόνησο του Αίμου:
«…Αναγνώσαμε ότι, μετά την πρώτη μετανάστευσή τους οι Γότθοι κατοίκησαν εις την γή της Σκυθίας, πλησίον της Μαιώτιδος λίμνης.Κατά την δευτέρα μετανάστευσή τους πήγαν εις Μοισία, την Θράκη και την Δακία και μετά την τρίτη μετανάστευσή τους πάλι εις την Σκυθία, άνωθεν του Ευξείνου Πόντου…» (Ιστορία των Γότθων, 38).
«…Η προαναφερθείσα φυλή, δια την οποία ομιλώ, είναι γνωστό ότι, είχαν ως βασιλέα τους τον Φίλιμερ, όταν παρέμεναν εις την πρώτη πατρίδα τους εις την Σκυθία, πλησίον της Μαιώτιδος.Εις την δεύτερη πατρίδα τους που ήσαν οι χώρες της Δακίας, Θράκης και Μυσίας, βασίλευε ο Ζάλμοξις, τον οποίον αναφέρουν πολλοί ιστορικοί ως έναν άνδρα με μεγάλες φιλοσοφικές γνώσεις…» (Ιστορία των Γότθων, 38).
Μάλιστα, ακριβώς επειδή ταύτιζε τους Γότθους με τους Γέτες, ο Ιορδάνης ονόμασε την Γοτθική Ιστορία του De Getica, δηλαδή Περί των Γετών.
Το ότι οι Γέτες ήσαν Ελληνο-θρακικός λαός, αναφέρει σαφώς ο Ηρόδοτος:
Ε.3: «Το έθνος των Θρακών είναι το μέγιστο πάντων των ανθρώπων, μετά τους Ινδούς βεβαίως…Έχουν δε πολλά ονόματα κατά χώρες έκαστοι και όλοι αυτοί χρησιμοποιούν παραπλησίους νόμους ως προς όλα, πλήν των Γετών, των Τραυσών και των πέραν αυτών κατοικούντων Κρηστωναίων».[/b
Δ.93: [b]«…Οι δέ Γέτες, οι οποίοι από ανοησία αντεστάθησαν, υπεδουλώθησαν αμέσως, αν και ήσαν οι ανδρειότατοι και δικαιότατοι πάντων των Θρακών».
Εκ των ανωτέρω αναφορών αποδεικνύεται ότι, οι Γέτες είχαν επεκεταθεί προς την κεντρική και βόρειο Ευρώπη και είχαν αποικίσει την Σκανδιναβία..Ούτως, εξηγείται και η ανωτέρω αναφορά του Ηροδότου ότι, οι Θράκες ήσαν το πιο πολυάριθμο έθνος μετά τους Ινδούς, ακριβώς διότι κατείχαν μεγάλο τμήμα της απεράντου εκτάσεως μεταξύ της Θράκης και της Σκανδιναβίας και συγκεκριμένα τις σημερινές ΒΑ. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Α. Ουγγαρία, Ν. Σουηδία και πιθανώς και τμήματα της Τσεχίας, Σλοβακίας και Πολωνίας.Οι Δαναοί και οι Γέτες ανεμίχθησαν μεταξύ τους, καθώς και με τους ιθαγενείς Αρίους λαούς της Σκανδιναβίας και η μικτή αυτή φυλή κυριάρχησε εις όλη την Σκανδιναβία.
Δια τον Ελληνικό αποικισμό της Σκανδιναβίας υπάρχουν και οι εξής αποδείξεις:
α.Το πάνθεον της Σκανδιναβικής μυθολογίας είναι παρόμοιο με το αρχαίο Ελληνικό:
-Ο ανώτατος θεός είναι ο Όντιν, ο οποίος είναι ο αρχηγός των θεών και ο πατέρας αρκετών εξ αυτών, ενώ μεταξύ των εμβλημάτων του είναι ο αετός, δηλαδή αντιστοιχεί εις τον Δία.
-Σημαντική ομοιότητα με το Δία έχει και ο θεός Θώρ, ο οποίος είναι ο γενειοφόρος θεός του κεραυνού κα της αστραπής.
-Η ανωτάτη θεά είναι η Φρίγκα, η οποία είναι σύζυγος του Όντιν και θεά του γάμου και της μητρότητος, δηλαδή αντιστοιχεί εις την Ήρα.
-Η Φρέγια είναι η θεά του έρωτος και της γονιμότητος και η ωραιοτέρα από τις θεές, δηλαδή αντιστοιχεί εις την Αφροδίτη.
-Οι τρείς Νόρνες είναι οι θεές που υφαίνουν την μοίρα των θεών και των ανθρώπων, δηλαδή αντιστοιχούν εις τις τρείς Μοίρες Κλώθώ, Λάχεσιν και Ατραπό.
-Ο Μπάλντερ είναι υιός του Όντιν, ο ξανθός θεός του κάλλους και της χαράς και ο ωραιότερος μεταξύ των θεών, δηλαδή αντιστοιχεί εις τον Απόλλωνα.
-Ο Τύρ είναι υιός του Όντιν και θεός του πολέμου, δηλαδή αντιστοιχεί εις τον Άρη.
-Ο Έγκιρ είναι ο θεός της θάλασσας και έχει εις τον βυθό της τα ανάκτορά του, δηλαδή αντιστοιχεί με τον Ποσειδώνα.
β.Το ρουνικό αλφαβητικό σύστημα γραφής, το οποίο χρησιμοποιούσαν δια θρησκευτικούς σκοπούς οι Σκανδιναβοί, τουλάχιστον από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και μέχρι τον εκχριστιανισμό τους περί το 1100, περιείχε όλα τα Ελληνικά γράμματα εκτός από το Ξ και το Θ, όπως αποδεικνύει ο Βασίλειος Νικολτσής εις σχετική δημοσίευσή του εις την παρούσα ιστοσελίδα (Θέματα Αρχαιολογίας) Κατά δέ την Σκανδιναβική μυθολογία, το ρουνικό αλφάβητο είχε θεία προέλευση, από τον ίδιο τον θεό Όντιν-Δία:
«Τώρα απέδειξα αυτό που ερώτησες δια τους ρούνους, τους ισχυρούς και φημισμένους, τους οποίους εποίησαν οι μεγάλοι θεοί…» (Ποιητική Έντα, Χαβαμάλ, στροφή 80).
«Εγώ γνωρίζω ότι, επί εννέα μακρές νύκτες κρεμάσθηκα από ένα δένδρο που κτυπούν οι θύελλες, πληγωμένος από τον ίδιο τον ευατό μου με μία λόγχη αφιερωμένη εις εμένα τον Όντιν, από αυτό το δένδρο δια το οποίο ουδείς γνωρίζει που φθάνουν οι ρίζες τους.Ούτε άρτο μου έδωσαν, ούτε ποτό από κέρας.Κοίταξα προς τα κάτω και εγώ πήρα τους Ρούνους, κραυγάζοντας τις πήρα και έπειτα έπεσα από εκεί» (Ποιητική Έντα, Χαβαμάλ, στροφές 138-139).
Και εις διάφορες ευρεθείσες Σκανδιναβικές επιγραφές οι ρούνοι αποκαλούνται θείοι: «Εγώ προετοιμάζω τον κατάλληλο θείο ρούνο…» (ρουνικός λίθος Νόλεμπυ, περί το 600 μ.Χ.)
«Και να ερμηνεύης τους θείας προελεύσεως ρούνους» (ρουνικός λίθος Σπαρλόσα, 9ος αιών μ.Χ.).
Είναι λοιπόν προφανές ότι, το ρουνικό αλφάβητο προέρχεται εκ της γραφής των Ελλήνων αποίκων της Σκανδιναβίας, οι οποίοι ήσαν γόνοι των Ολυμπίων θεών και δια τούτο το εξ αυτών προερχόμενο αλφάβητο αποκαλούταν θείο και είχε θρησκευτκή σημασία και χρήση.
Mε το πέρασμα των αιώνων, οι Έλληνο-Σκανδιναβοί απεκόπησαν από τους Έλληνες της Μεσογείου και απώλεσαν την Ελληνική συνείδηδή τους, διεσπάσθησαν εις διαφόρους ανεξαρτήτους λαούς και η αρχική ονομασία τους Γέτες έγινε εκ παραφθοράς Γότθοι.Ούτως, κατά την Ρωμαϊκή πλέον εποχή οι Γότθοι ήσαν διαιρεμένοι εις διαφόρους συγγενείς λαούς, όπως οι Οστρογότθοι (ανατολικοί Γότθοι), οι Βησιγότθοι (δυτικοί Γότθοι), οι Σουϊόνες ή Σουητίδοι (οι μετέπειτα Σουηδοί) κ.λ.π.Ο Πτολεμαίος αναφέρει επτά εξ αυτών των λαών: «…Καλείται δέ ιδίως και αυτή Σκανδία και κατοικούν εις αυτή, δυτικά μέν οι Χαιδείοι, ανατολικά δέ οι Φαυόνες και οι Φιραίσοι, βόρεια δέ οι Φίννοι και νότια οι Γούτες και οι Δαυκίωνες, εις τα μέσα δε οι Λευώνοι…» (Γεωγραφία, 2.10).Οι Γούτες του Πτολεμαίου είναι οι Γεάτες (αναφερόμενοι ως Γαύτοι από τον Προκόπιο και ως Γαυθιγότθοι από τον Ιορδάνη), οι οποίοι κατοικούσαν εις την νότιο Σουηδία και διατηρούσαν σχεδόν απαράλλακτη την εθνική ονομασία των Γετών προγόνων τους.Πιθανώς οι Δαυκίωνες είναι οι Δανοί, οι οποίοι κατοικούσαν επίσης εις την νότιο Σουηδία και διατηρούσαν την εθνική ονομασία των Δαναών προγόνων τους.Παρά την απώλεια της Ελληνικής συνειδήσεως, οι λαοί αυτοί διατηρούσαν ατόφια την φυλετική καταγωγή τους, την πολεμική ικανότητα και το ηρωϊκό πνεύμα των προγόνων τους, ενώ χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικά σωματικά προσόντα, όπως το υψηλό ανάστημα και η μεγάλη σωματική δύναμις.Επίσης, οι Σουϊόνες διατηρούσαν και την ναυτική παράδοση των προγόνων τους, καθώς κατασκεύαζαν ισχυρά ωκεανοπόρα πλοία, όπως αναφέρει ο Τάκιτος: «…Έπειτα ευρίσκονται οι πόλεις των Σουϊόνων, οι οποίοι κατοικούν εις τον τον ωκεανό και εκτός από την δύναμή τους εις άνδρες και όπλα είναι πολύ ισχυροί και εις την θάλασσα.Η μορφή των πλοίων τους διαφέρει από τα δικά μας, καθώς έχουν πλώρες και εις τις δύο άκρες τους, ώστε να είναι πάντα έτοιμα να αράξουν εις την ακτή, χωρίς να στρίψουν.Επίσης, τα πλοία τους δεν κινούνται με πανιά, ούτε έχουν τοποθετημένες εις τις πλευρές τους σειρές κουπιών, αλλά η κωπηλασία γίνεται ελεύθερα, όπως εις μερικούς ποταμούς, και μεταβάλλεται προς εδώ ή προς εκεί, αναλόγα με την περίσταση…» (Γερμανία, 44).
2.Κατά τον 4ο και τον 5ο αιώνα, οι Δανοί αποίκισαν την Κιμβρική χερσόνησο και ανεμίχθησαν με τους πρωτο-Κίμβρους, καθώς και με άλλους ιθαγενείς λαούς της περιοχής, όπως οι Εύδοσες, οι Κοβανδοί, οι Χάλοι κ.λ.π.Τελικά, κατά τα μέσα του 5ου αιώνος, οι εθνικές ονομασίες των Κίμβρων και των άλλων λαών της περιοχής είχαν εξαφανισθεί, καθώς πλέον είχαν συγκροτηθεί δύο νέα ισχυρά έθνη, οι Δανοί εις την βόρειο Δανία και οι Γιούτοι εις την νότιο Δανία, εκ των οποίων η πρώην Κιμβρική χερσόνησος ονομάσθηκε πλέον χερσόνησος της Γιουτλάνδης.Εξαιτίας των ανωτέρω επιμειξιών, οι Δανοί απώλεσαν την Δαναϊκή καταγωγή τους, καθώς είχαν πλέον πολύ μεγάλο ποσοστό Κιμβρο-ερπετικού γόνου, ιδίως εις τις ηγεμονικές τάξεις τους.Ακριβώς εξαιτίας της Κιμβροποιήσεώς τους, οι Δανοί έγιναν πλέον συγγενείς των Άγγλων και οι δύο αυτοί λαοί θεωρούσαν ως επωνύμους γενάρχες τους τους αδελφούς Δάν και Άγκουλ (δηλαδή Αγκύλο), οι οποίοι προφανώς ήσαν Κίμβροι ηγεμόνες.Η αναφορά δέ του Σάξονος του Γραμματικού ότι, ο Άγκουλ κυβέρνησε τους Άγγλους λίγο πρίν την εισβολή τους εις την Βρετανία κατά τα μέσα του 5ου αιώνος, αποδεικνύει ότι, πράγματι οι Δανοί έγιναν συγγενείς με τους Άγγλους, μετά την μετανάστευσή τους εις την Κιμβρική χερσόνησο και την Κιμβροποίησή τους, κατά το 4ο και τον 5ο αιώνα.Η Κιμβροποίησις των Δανών αποδεικνύεται και εκ των σημερινών Δανών κατοίκων της Χίμμερλαντ, οι οποίοι δηλώνουν απόγονοι των Κίμβρων, καθώς και από την μεγάλη γενετική ομοιότητα των Δανών με τους επίσης Κιμβρογενείς Αγγλοσάξονες.Επίσης και οι Γιούτοι ήσαν πλήρως Κιμβροποιημένοι, όντες ούτως άμεσοι συγγενείς των Δανών και Άγγλων γειτόνων τους.

Β.ΟΙ ΣΑΞΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΑΔΟΙ

Οι Σάκες-Σάξονες συγχωνεύθησαν με τους Τεύτονες, τους Χηρούσκους και άλλους Γερμανικούς λαούς της Βορείου και Κεντρικής Γερμανίας, όπως οι Χαύκοι, οι Τευτοόαροι κ.λ.π.Τελικά, ήδη από τις αρχές του 4ου αιώνος μ.Χ., οι ονομασίες όλων αυτών των συγχωνευθέντων λαών εξαφανίσθησαν, καθώς ονομάζονταν πλέον όλοι Σάξονες.Προφανώς, οι Σάξονες έδωσαν την ονομασία τους και εις τους άλλους λαούς, λόγω της ηγετικής θέσεώς τους, ως ο γνησιότερος Κιμμεριο-ερπετικός λαός μεταξύ τους, αφού είχαν έλθει από την αρχέγονη κοιτίδα του Ινδικού Καυκάσου.Την ηγετική αυτή θέση των Σαξόνων δηλώνει και η Εσθονική λέξις saks=κύριος.Επίσης ήδη από τις αρχές του 4ο αιώνος, οι Σάξονες είχαν επεκτείνει την επιρροή τους και προς τους νοτίους Γερμανικούς λαούς, απορροφώντας τον ισχυρό Σ(ο)υηβικό λαό των Κουάδων.Ο Ζώσιμος αναφέρει ρητώς, ότι περί το 360 μ.Χ. «...Οι Σάξονες, οι οποίοι θεωρούνται ότι, είναι οι ισχυρότεροι πάντων των εκεί κατοικούντων βαρβάρων, ως προς τον θυμό, την ρώμη και την καρτερία σχετικά με τις μάχες, στέλνουν τους Κουάδους που είναι μέρος τους, εις την υπό των Ρωμαίων κατεχομένη γή» (Νέα Ιστορία, 3.6.1).Οι Κουάδοι κατοικούσαν εις την σημερινή Τσεχία και ήδη από τον 2ο αιώνα μ.Χ. ήσαν μεγίστη απειλή κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, καθώς είχαν αποφασιστική συμμετοχή εις τους Μαρκομαννικούς πολέμους (166-180).Κατά τους φοβερούς αυτούς πολέμους οι Κουάδοι, οι Μαρκομάννοι, οι Λογγοβάρδοι και άλλοι Γερμανικοί λαοί, εις συνεργασία με τους Σαρμάτες, διεξήγαγαν φοβερές επιδρομές κατά των Ρωμαίων, τις οποίες αναχαίτισε με πολλή μεγάλη δυσκολία ο αυτοκράτωρ Μάρκος Αυρήλιος.Όμως, οι Κουάδοι συνέχισαν τις επιδρομές τους κατά των Ρωμαίων, και κατά τον 4ο αιώνα, έχοντας πλέον ενσωματωθεί εις τους Σάξονες, συμμετείχαν ενεργά εις τις επιδρομές τους κατά της Γαλατίας.
Ο Ζώσιμος (Νέα Ιστορία, 3.1.1.-3.7.7.) αναφέρει ότι, το 355 μ.Χ., από κοινού οι Σίκαμβροι-Φράγκοι, οι Σάξονες και οι Αλαμαννοί εισέβαλαν ασυγκράτητοι εις την Γαλατία, όπου κυρίευσαν και κατέστρεψαν 40 πόλεις της περιοχής του Ρήνου, αιχμαλώτισαν πάρα πολλούς κατοίκους και πήραν αναρίθμητα λάφυρα.Ταυτοχρόνως οι Κουάδοι και οι Σαυρομάτες επέδραμαν ανεμπόδιστοι κατά της Παννονίας (σημερινή Ουγγαρία και Κροατία) και της Άνω Μυσίας (σημερινή Σερβία).Δια να αντιμετωπίση την επικίνδυνη κατάσταση, ο αυτοκράτωρ Κωνστάντιος όρισε καίσαρα της Γαλατίας τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιουλιανό.Ο Ιουλιανός, αν και βρήκε ουσιαστικώς διαλυμένες τις Ρωμαϊκές δυνάμεις της Γαλατίας, πρόεβη εις εντατικές στρατολογήσεις, εξοπλισμό και εκγύμναση του Ρωμαϊκού στρατού και πέτυχε συντόμως την πλήρη αναδιοργάνωσή του.Αμέσως, επιτέθηκε κατά των βαρβάρων και κατήγαγε μία εκπληκτική νίκη εναντίον τους, παρά την πόλη Αργέντορα (σημερινό Στρασβούργο της Γαλλία) εγγύς του ποταμού Ρήνου, καθώς φονεύθησαν 60.000 βάρβαροι και αιαχμαλωτίσθησαν άλλοι τόσοι.Κατόπιν, ο Ιουλιανός ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον στρατό και αφού διέβη τον ποταμό Ρήνο, αντεπιτέθηκε κατά των βαρβάρων εντός της Γερμανίας.Μετά από μία επική εκστρατεία, εις την οποία ο Ιουλιανός διέπρεψε ως προς την στρατηγική ικανότητα, την ανδρεία και την καρτερία, συνέτριψε ολοκληρωτικά τους Γερμανούς και απελεύθερωσε όλους τους Ρωμαίους αιχμαλώτους.Οι μόνοι που συνέχισαν να αντιστέκονται ήσαν οι Κουάδοι Σάξονες, οι οποίοι επέδραμαν κατά της Ρωμαϊκής επικράτειας, αλλά συντόμως συνετρίβησαν και αυτοί παρά του Ιουλιανού.

Γ.ΟΙ ΓΟΤΘΟΙ

Την ίδια εποχή, επέδραμαν εις την ανατολική και κεντρική Ευρώπη οι Γότθοι, τους οποίους αναφέρει ο Ζώσιμος ως Σαυρομάτες.Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., οι Γότθοι μετανάστευσαν από την Σκανδιναβία προς τα νότια και ήδη.περί το 100 μ.Χ., ήσαν εγκατεστημένοι εις την σημερινή δυτική Πολωνία, μέχρι του ποταμού Βιστούλα, που τους χώριζε από τους Σαρμάτες ή Σαυρομάτες.Εις την συνέχεια εκινήθησαν προς τις Σαρματικές περιοχές (Α. Πολωνία, Λευκορωσία, Ουκρανία, Ν. Ρωσία), όπου ανεμίχθησαν με τους Βασιλείους και Ιάζυγες Σαρμάτες και κυριάρχησαν εις την ανατολική Ευρώπη.Από τον 3ο αιώνα, οι Γότθοι και οι Σαρμάτες επέδραμαν συνεχώς κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η οποία τους απώθησε πολύ δύσκολα, υπό την ηγεσία μεγάλων στρατιωτικών αυτοκρατόρων όπως οι Κλαύδιος Γοτθικός, Αυρηλιανός κ.λ.π.Κατά τις αρχές του 4ου αιώνος μ.Χ. οι Γότθοι είχαν πλέον συγκροτήσει δύο ισχυρά κράτη: Οι Βησιγότθοι (δυτικοί Γότθοι) κυριαρχούσαν εις την σημερινή Ρουμανία και Α. Ουγγαρία) και οι Οστρογότθοι (ανατολικοί Γότθοι) εις την σημερινή Ουκρανία, Μολδαβία και ΝΔ. Ρωσία.Οι διάφοροι Γοτθικοί λαοί, όπως οι Οστρογότθοι, οι Βησιγότθοι, οι Έρουλοι, οι Βάνδαλοι κ.λ.π., είχαν δεχθεί μεγάλη Σαυροματική-δρακογόνο πρόσμειξη και ούτως είχαν απωλέσει οριστικά την Γετική καταγωγή τους. Δια τούτο, ήσαν αγριώτατες, πολεμικότατες και με απύθμενο μίσος κατά του Ελληνορωμαϊκού κόσμου.Ακριβώς, λόγω της μεγάλης Σαυροματικής προσμείξεώς τους, ο Ζώσιμος και άλλοι συγγραφείς της εποχής τους αποκαλούσαν εκτός από Γότθους και Σαυρομάτες.
Μετά την δολοφονία του παμμεγίστου Έλληνος αυτοκράτορος Ιουλιανού το 363 μ.Χ., τον διεδέχθησαν ανίκανοι αυτοκράτορες που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν επαρκώς τις βαρβαρικές επιδρομές.Περί το 370 μ.Χ. η κατάσταση επιδεινώθηκε, καθώς οι Τα(ρ)ταρογενείς Ούννοι πέρασαν τον ποταμό Τάναϊ (Ντόν) και κατέλαβαν την ανατολική Ευρώπη, απωθώντας τους Γότθους προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Άπώθησαν επίσης προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και μεγάλο τμήμα των Σαυροματών Αλανών της Υπερκαυκασίας, οι οποίοι ήσαν οι αμιγότεροι δρακογόνοι εκ των Σαυροματών, καθώς κατοικούσαν έως τότε εις την αρχέγονη υποχθόνια κοιτίδα του Καυκάσου.Οι Αλανοί και άλλοι Σαυρομάτες ενώθησαν με τους ημι-Σαυρομάτες Γότθους και με την ηλίθια ανοχή του ανικάνου Ρωμαίου αυτοκράτορος Ουάλη (ο οποίος ήταν αιρετικός Αρειανιστής και μέγας διώκτης τόσο των ορθοδόξων χριστιανών όσο και των Εθνικών ) πέρασαν τον ποταμό Δούναβη και εγκατεστάθησαν ως υπόσπονδοι εις την βόρειο χερσόνησο του Αίμου.Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Γοτθο-Σαυρομάτες συντόμως εστράφησαν κατά των Ρωμαίων, τους οποίους και συνέτριψαν εις την μάχη της Αδριανουπόλεως το 378 π.Χ.Μετά την ήττα αυτή, οι βάρβαροι λαοί επέδραμαν ασυγκράτητοι εις ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, από την Ιβηρία έως την Θράκη.
Ως αποκορύφωμα αυτών των επιδρομών, οι Βησιγότθοι κατέστρεψαν την νότια Ελλάδα το 394-395 μ.Χ. υπό την ηγεσία του Αλαρίχου και εις την συνέχεια επέδραμαν κατά της Ιταλίας, όπου τελικά κατέλαβαν και την ίδια την Ρώμη το 410 μ.Χ., καταλύοντας ουσιαστικά την δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Κατόπιν, οι Βησιγότθοι κυρίευσαν μεγάλο μέρος της δυτικής Γαλατίας και της Ιβηρίας και ίδρυσαν το ισχυρό Βησιγοτθικό βασίλειο.Ταυτοχρόνως, κατά τις αρχές του 5ου αιώνος οι βάρβαροι διέσπασαν και την αμυντική γραμμή του ποταμού Ρήνου και οι Φράγκοι, Βάνδαλοι, Σουηβοί, Βουργουνδοί και Αλανοί κυρίευσαν διαδοχικά πολλές Γαλατικές και Ιβηρικές επαρχίες της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.Σημαντική συμμετοχή εις αυτές τις κατακτήσεις είχαν οι Αλανοί, οι οποίοι τελικά περί τα μέσα του 5ου αιώνος μαζί με τους Βανδάλους κατέκτησαν την πρώην Ρωμαϊκή Αφρική (σημερινή Τυνησία, Β.Αλγερία και Δ. Λιβύη).Πολύ σημαντική συμμετοχή εις τις επιδρομές αυτές είχαν και οι Σάξονες Κουάδοι, ως τμήμα των Σουηβών.Ένα τμήμα των Κουάδων, μαζί με τους Μαρκομάννους και άλλους Σουηβούς εγκατεστάθησαν το 409 π.Χ. εις την ΒΔ.Ιβηρία (ΒΔ. Ισπανία-Β. Πορτογαλία) και ίδρυσαν το Σουηβικό βασίλειο.Ένα άλλο τμήμα των Κουάδων, μαζί με τους Μαρκομάννους και άλλους Γερμανούς, κυριάρχησαν εις την νότιο Γερμανία, ανεμίχθησαν με τον Κελτικό λαό των Ραιτών και συγκρότησαν τον λαό των Βαυαρών.Τελικά, το 476 ανετράπη από τους βαρβάρους ο τελευταίος Δυτικός αυτοκράτωρ Ρωμύλος Αυγουστύλος, η Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατελύθη και τυπικά, ενώ λίγο αργότερα ιδρύθηκε το ισχυρό Οστρογοτθικό βασίλειο της Ιταλίας.
Ούτως, το 476 η διασπορά των Κιμβρο-Σαυροματικών λαών είχε διαμορφωθεί ως εξής: Εις τις κυρίως Κιμβρικές περιοχές, οι Δανοί και οι Γιούτοι κατείχαν την Δανία, οι Άγγλοι το Άνγκελν και οι Σάξονες την Βόρειο και Κεντρική Γερμανία.Οι ημι-Κουάδοι Βαυαροί κατείχαν την Βαυαρία και δεν είναι διόλου τυχαία η κοινή κατάληξις του ονόματός τους με αυτά άλλων Τα(ρ)ταρογενών λαών υποχθονίου προελεύσεως, όπως οι Άβ-αροι, Χάζ-αροι, Μαγυ-άροι, Βούλγ-αροι.Εις τα δυτικά οι Σίκαμβροι Φράγκοι κατείχαν τις Κάτω Χώρες, όπου οι σημερινοί Ολλανδοί και Φλαμανδοί (δηλαδή οι Ολλανδοί του Βελγίου) είναι οι άμεσοι απόγονοί τους.Παράλληλα, οι Σίκαμβροι Φράγκοι, είχαν διεισδύσει και εις τις ηγετικές τάξεις των υπολοίπων Φράγκων, οι οποίοι κατείχαν μεγάλο τμήμα της Γαλλίας και δυνάστευαν τους τους ιθαγενείς εκλατινισμένους Γαλάτες.Την Ιβηρία κατείχαν οι ημι-Κουάδοι Σουηβοί και οι ημι-Σαυρομάτες Βησιγόθοι, οι οποίοι δυνάστευαν τους ιθαγενείς εκλατινισμένους Ίβηρες.Οι ημι-Σαυρομάτες Οστρογότθοι κατείχαν την Ιταλία, δυναστεύοντας τους ιθαγενείς Ελληνογενείς Ιταλούς, καθώς και την σημερινή Κροατία και Σλοβενία, όπου είχαν σημαντική γενετική συμμετοχή εις την διαμόρφωση του λαού των Κροατών.Μάλιστα, οι ίδιοι οι Κροάτες (και ιδίως οι θηριώδεις εθνικιστές Ουστάσι που δολοφόνησαν με φρικτό τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβους κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο) δηλώνουν ότι, είναι απόγονοι των Γότθων, πράγμα που εξηγεί και τον βάρβαρο χαρακτήρα τους.Τέλος, οι Βάνδαλοι και οι Αλανοί κατείχαν την πρών Ρωμαϊκή Αφρική και όντες αιρετικοί Αρειανιστές καταπίεζαν φρικτά τους εκλατινισμένους Λίβυες που ήσαν ορθόδοξοι χριστιανοί.Τέλος, ήδη από τα μέσα του 5ου αιώνος οι Σάξονες, οι Άγγλοι και οι Γιούτοι είχαν φθάσει εις την Βρετανία και είχαν αρχίσει τον μακραίωνο πόλεμο δια την κατάκτησή της.

Α΄ ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 16 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ



16Α.Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ


Οι προϋποθέσεις δια την Αγγλοσαξονκή εισβολή εις την Βρετανία δημιουργήθησαν κατά την ταραγμένη περίοδο που ακολούθησε τον θάνατο του αυτοκράτορος Ιουλιανού, καθώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν πλέον εις συνεχή παρακμή, εξαιτίας των ανικάνων αυτοκρατόρων της και των διαρκών εισβολών των βαρβάρων.Ούτως, το 381 η Ρωμαϊκή κυριαρχία επί της Βρετανίας κλονίσθηκε σοβαρά εξαιτίας της εξεγέρσεως του στρατηγού της Βρετανίας Μαξίμου, ο οποίος κατόπιν μετέφερε μεγάλο μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων της Βρετανίας εις την Γαλατία, δια να διεκδικήση την εξουσία όλόκληρης της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας:
«381.Ο καίσαρ Μάξιμος ανέλαβε την αυτοκρατορία.Αυτός γεννήθηκε εις την Βρετανία, από όπου πέρασε εις την Γαλατία.Εκεί, δολοφόνησε τον αυτοκράτορα Γρατιανό και εξεδίωξε τον αδελφό του, ο οποίος ονομαζόταν Βαλεντινιανός, από την χώρα του (Ιταλία).Έπειτα, ο Βαλεντινιανός συγκέντρωσε στρατό, φόνευσε τον Μάξιμο και κυριάρχησε εις την αυτοκρατορία…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«Ο έβδομος αυτοκράτωρ ήταν ο Μάξιμος.Αυτός απέσυρε από την Βρετανία όλες τις στρατιωτικές δυνάμεις του, φόνευσε τον βασιλέα των Ρωμαίων Γρατιανό και κυριάρχησε εις ολόκληρη την Ευρώπη.Καθώς ήταν απρόθυμος να επιστρέψη τους πολεμοχαρείς συντρόφους του εις τις συζύγους, τα παιδιά και τις περιουσίες τους εις την Βρετανία, τους εγκατέστησε εις αρκετές περιοχές από την λίμνη εις την κορυφή του Μόνς Ζόβις μέχρι την πόλη Κάντ Γκούϊκ και τον δυτικό Τούμουλο, δηλαδή το δυτικό Κρούκ.Αυτοί είναι οι Αρμορικανοί Βρετανοί, οι οποίοι παραμένουν εκεί μέχρι και σήμερα.Εξαιτίας της απουσίας τους, η Βρετανία νικήθηκε από ξένα έθνη και οι νόμιμοι κληρονόμοι της εξεδιώχθησαν μέχρι που επανήλθαν με την βοήθεια του Θεού…» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 27).
«Πρέπει τώρα να επιστρέψουμε εις τον τύραννο Μάξιμο…Ενώ ο Γρατιανός ασκούσε την ανωτάτη εξουσία του κόσμου, έπειτα από εξέγερση των στρατιωτών ο Μάξιμος ανακηρύχθηκε αυτοκράτωρ εις την Βρετανία και σύντομα διέσχισε την θάλασσα προς την Γαλατία.Εις το Παρίσι, ο Γρατιανός ηττήθηκε από προδοσία του ιππάρχου του Μελλοβαύδου και καθώς διέφευγε προς το Λούγδουνο, συνελήφθη και εκτελέσθηκε.Κατόπιν, ο Μάξιμος έκανε τον υιό του Βίκτορα συμμέτοχο της εξουσίας του…Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, οι αυτοκράτορες Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος στέρησαν τον Μάξιμο από την βασιλική εξουσία τους και τον κατεδίκασαν να αποκεφαλισθή εις απόσταση τριών μιλίων από την Ακυληϊα.Κατά το ίδιο έτος φονεύθηκε από τον Αρβογάστη και ο υιός του Βίκτωρ, εις την Γαλατία» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 29).

Εξαιτίας της μεταφοράς άπό τον Μάξιμο μεγάλου μέρους των Βρετανικών δυνάμεων εις την Γαλατία , καθώς και λόγω της ταραχής που προξένησε η εξέγερσή του, η Βρετανική άμυνα αποδυναμώθηκε κατά πολύ, πράγμα που εκμεταλλεύθησαν διάφοροι λαοί, οι οποίοι επέδραμαν εις την Βρετανία: «Αλλά ο Γρατιανός Μούνικεπς, ακούγοντας τον θάνατο του Μαξίμου, κατέλαβε το στέμμα και αυτοανακηρύχθηκε βασιλεύς.Έπειτα, κυβέρνησε τόσο τυρρανικά, ώστε ο λαός επαναστάτησε εναντίον του και τον δολοφόνησε.Όταν αυτά τα νέα έφθασαν εις τις άλλες χώρες, οι εχθροί τους επανήλθαν από την Ιρλανδία, φέρνοντας μαζί τους και Σκώτους, Νορβηγούς και Δακούς και έκαναν φοβερές καταστροφές δια του πυρός και του ξίφους, εις ολόκληρο το βασίλειο από θάλασσα έως θάλασσα…» (Γοδεφρείδος του Μονμάουθ, Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 6.1).Οι αναφερόμενοι από τον Γοδεφρείδο ως Δακοί είναι οι Δανοί, τους οποίους και πάντα ονομάζει ούτως, όταν τους αναφερει εις το έργο του, ακριβώς λόγω της Γετικής καταγωγής των Σκανδιναβών, αφού ένα τμήμα των Γετών ονομάζονταν Δακοί όπως μας πληροφορεί ο Στράβων:
«Έγινε δέ και άλλος διαμερισμός της χώρας που παραμένει από παλαιά.Διότι, άλλους μέν ονομάζουν Δακούς και άλλους Γέτες.Γέτες μέν ονομάζονται οι κατοικούντες προς τον Πόντο και την ανατολή και Δακοί οι κατοικούντες εις την αντίθετη πλευρά, προς την Γερμανία και τις πηγές του Ίστρου, τους οποίους νομίζω ότι, παλαιά ονόμαζαν Δάους…» (Γεωγραφικά, 7.3.12).
«…Και το άνω μέρος του ποταμού, πρός τις πηγές, μέχρι των καταρρακτών, το ονόμαζαν Δανούιο, κυρίως αυτό που διασχίζει την χώρα των Δακών, ενώ το κάτω μέρος μέχρι τον Πόντο, εις την χώρα των Γετών, ονομάζουν Ίστρο.Οι Δακοί δέ είναι ομόγλωσσοι με τους Γέτες…» (Γεωγραφικά, 7.3.13).
Την ανωτέρω αναφορά του Γοδεφρείδου επιβεβαιώνει και ο Νορμανδός ιστορικός Ντούντο (965-1043 περίπου), ο οποίος επίσης αποκαλεί Δακούς τους Δανούς, ενώ τους συνδέει και με τους Τρώες: «…Oύτως, οι Δακοί αυτοαποκαλούνται Έλληνες ή Δανοί και καυχώνται ότι, κατάγονται από τον Αντήνορα.Αυτός μετανάστευσε με τους συντρόφους του εις την Ιλλυρία, διαφεύγοιντας από τους Αχαιούς που λεηλάτησαν την Τροία…» (Ιστορία των Νορμανδών, 2).
Εκ των ανωτέρω αναφορών προκυπτει ότι, οι Δακοί ακολούθησαν τον ρού του ποταμού Ίστρου (Δούναβη) δια να μεταναστεύσουν προς την κεντρική και βόρειο Ευρώπη και λόγω αυτής της μεταναστεύσεως ο άνω Ίστρος ονομάσθηκε Δανούιος εκ παραφθοράς του ονόματος των Δακών.Αλλά και οι Δακοί που εγκατεστάθησαν εις την Σκανδιναβία ονομάσθησαν Δανοί, τόσο λόγω των Δαναών συγγενών τους που επίσης είχαν αποικίσει την περιοχή, όσο και λόγω παραφθοράς του αρχικού ονόματός τους.Βεβαίως, κατά τα τέλη του 4ου αιώνος οι Δανοί είχαν πλέον μεταναστεύσει εις την Δανική χερσόνησο, είχαν ήδη αρχίσει να Κιμβροποιούνται και εξελισσόμενοι ούτως εις ληστρικότατο λαό, άρχισαν επιδρομές κατά της Βρετανίας, μαζί με τους Ιρλανδούς, τους Πίκτες (αναφερομένους ως Σκώτους από τον Γοδεφρείδο) και τους Νορβηγούς

Η οριστική κατάρρευσις της Ρωμαϊκής κυριαρχίας εις την Βρετανία επήλθε το 407, όταν οι στρατιωτικές δυνάμεις της νήσου εξεγέρθησαν πάλι και ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Ρωμαίο αξιωματικό Κωνσταντίνο Γ΄, ο οποίος κατόπιν μετέφερε τις δυνάμεις του εις την Γαλατία, δια να διεκδικήσει την εξουσία ολόκληρης της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.Ο Νέννιος αναφέρει σχετικά:
«…Πληροφορούμεθα από την παράδοση των προγόνων μας ότι, επτά αυτοκράτορες πήγαν εις την Βρετανία, αν και οι Ρωμαίοι βεβαιώνουν ότι, ήσαν εννέα.Ο όγδοος αυατοκράτωρ ήταν ένας άλλος Σεβήρος, ο οποίος διέμενε περιστασιακά εις την Βρετανία και μερικές φορές εις την Ρώμη, όπου και πέθανε.Ο ένατος αυτοκράτωρ ήταν ο Κωνσταντίνος ο οποίος βασίλευσε εις την Βρετανία επί 16 έτη και, όπως αναφέρεται, δολοφόνηθηκε ύπουλα κατά το 17ο έτος της βασιλείας του» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 27).
«Ούτως, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Βρετανών οι Ρωμαίοι τους κυβέρνησαν επό 409 έτη.Έπειτα, οι Βρετανοί περιφρόνησαν την εξουσία των Ρωμαίων, αρνούμενοι να τους πληρώσουν φόρο και να αποδεχθούν τους βασιλείς τους.Και ούτε τόλμησαν πλέον οι Ρωμαίοι να διεκδικήσουν την εξουσία της χώρας, της οποίας οι ιθαγενείς σφαγίασαν τους αντιπροσώπους τους» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 28).
«Τρείς φορές οι Ρωμαίοι αντιπρόσωποι δολοφονήθησαν υπό των Βρετανών, αλλά όμως όταν αυτοί παρενοχλήθησαν από τις εισβολές των βαρβάρων εθνών των Σκώτων (Ιρλανδών) και των Πικτών, ζήτησαν επίσημα την βοήθεια των Ρωμαίων…Ούτως, οι Ρωμαίοι έφθασαν με ισχυρό στρατό προς βοήθεια των Βρετανών και αφού τους όρισαν έναν κυβερνήτη και εγκατέστησαν την κυβέρνηση, επέστρεψαν εις την Ρώμη…Όμως, αν και οι Βρετανοί ήσαν υπό την κυριαρχία της αυτοκρατορίας, σφαγίασαν πάλι τους Ρωμαίους αντιπροσώπους και ζήτησαν πάλι βοήθεια.Δια μία ακόμη φορά, οι Ρωμαίοι έλαβαν την εξουσία της Βρετανίας και τους βοήθησαν να αποκρούσουν τους γείτονές τους.Και αφού απογύμνωσαν την χώρα από χρυσό, άργυρο, κασσίτερο, μέλι και ακριβά ενδύματα και επιπλέον έλαβαν πλούσια δώρα, επέστρεψαν θριαμβευτικά εις την Ρώμη» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 30).
Αν και οι αναφορές του Νεννίου είναι αληθείς, κάνει λάθος ως προς τις χρονολογίες του, αφού είναι εξακριβωμένο ότι, ο σφετεριστής Κωνσταντίνος Γ΄ δεν βασίλευσε 16 έτη, αφού πέθανε το 411.Αντιθέτως, το Αγγλοσαξονικό Χρονικό είναι πιο ακριβές από τον Νέννιο, ως προς τις χρονολογίες:
«418.Οι Ρωμαίοι συγκέντρωσαν όλα τα αποθέματα χρυσού που υπήρχαν εις την Βρετανία.Και έκρυψαν ένα τμήμα του εις την γή, ώστε να μην μπορή μετά να το εύρει ουδείς άνθρωπος, ενώ μετέφεραν μαζί τους τον υπόλοιπο εις την Γαλατία.
435.Οι Γότθοι κυρίευσαν την πόλη της Ρώμης και έκτοτε ουδέποτε οι Ρωμαίοι κυβέρνησαν την Βρετανία…».

Κατά την ταραγμένη περίοδο που ακολούθησε την Ρωμαϊκή αποχώρηση, ο ιθαγενής ηγεμών Βόρτιγκερν αναδείχθηκε βασιλεύς του μεγαλυτέρου τμήματος της Βρετανίας: «Μετά από τον προαναφερθέντα πόλεμο μεταξύ των Βρετανών και των Ρωμαίων, την δολοφονία των κυβερνητών τους, την νίκη του Μαξίμου, ο οποίος δολοφόνησε τον Γρατιανό και τον τερματισμό της Ρωμαϊκής εξουσίας εις την Βρετανία, οι Βρετανοί ήσαν εις συναγερμό επί 40 έτη.Κατόπιν, ο Βόρτιγκερν βασίλευσε εις την Βρετανία.Κατά την εποχή του, οι Βρετανοί είχαν αιτία φόβου, όχι μόνο από τις επιδρομές των Σκώτων και των Πικτών, αλλά επίσης και από την ανησυχία τους δια τον Αμβρόσιο…» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 31).Ο Βόρτιγκερν δεν ήταν ο νόμιμος κυβερνήτης της χώρας, αφού είχε δολοφονήσει τον νόμιμο διάδοχο Κωνστάντιο, υιό του Κωνσταντίνου Γ΄, ενώ οι νεότεροι υιοί του Κωνσταντίνου Γ΄, Αμβρόσιος Αυρήλιος (ή Αυρηλιανός) και Ούθερ Πέντραγκον, διέφυγαν εις την Αρμορική (σημερινή Βρετάνη της ΒΔ. Γαλλίας).Εν τω μεταξύ, καθώς οι Βρετανοί αδυνατούσαν να αναχαιτίσουν τις επιδρομές των εχθρών τους, ζήτησαν και πάλι την βοήθεια των Ρωμαίων: «443.Οι Βρετανοί έστειλαν πρέσβεις πέρα από την θάλασσα εις την Ρώμη και ικέτευσαν δια βοήθεια εναντίον των Πικτών.Αλλά δεν έλαβαν ουδεμία βοήθεια, διότι οι Ρωμαίοι ήσαν εις πόλεμο με τον Αττίλα, βασιλέα των Ούνων…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Έχοντας πλέον στερηθεί οριστικά την Ρωμαϊκή βοήθεια, οι Βρετανοί διέπραξαν το λάθος να ζητήσουν δια πρώτη φορά την «βοήθεια» των Άγγλων: «443…Κατόπιν αυτοί έστειλαν πρέσβεις εις τους Άγγλους και ζήτησαν το ίδιο από τους ευγενείς αυτού του έθνους». (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Ευτυχώς όμως δια τους Βρετανούς, οι Άγγλοι δεν ανταπεκρίθησαν και η χώρα απέφυγε προσωρινά την εισβολή τους.

Β΄ ΠΡΟΣΘΗΚΗ –ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 16 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ



16Β. Η ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ


Το 449, ο Βρετανός βασιλεύς Βόρτιγκερν διέπραξε το μοιραίο λάθος να επαναλάβη την πρόσκληση πρός τους Αγγλοσάξονες, οι οποίοι αυτή την φορά ανταποκρίθησαν, γεγονός που επρόκειτο να έχη μοιραίες συνέπειες δια την Βρετανία:
«449.Ο Μαρκιανός και ο Βαλεντινιανός ανέλαβαν την αυτοκρατορία και βασίλευσαν επτά χειμώνες.Εις τις ημέρες τους, ο Χένγκιστ και ο Χόρσα, προσκεκλημένοι παρά του βασιλέως των Βρετανών Βόρτιγκερν, προς βοήθειά του, απεβιβάσθησαν εις την Βρετανία, εις την τοποθεσία Ιπγουίνσφλιτ, αριχκά δια να υποστηρίξουν τους Βρετανούς, αλλά έπειτα πολέμησαν εναντίον τους.Ο βασιλεύς τους κατεύθυνε να πολεμήσουν κατά των Πικτών και αυτοί έπραξαν ούτως και πέτυχαν την νίκη δια την οποία ήλθαν…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Ο Βρετανός χρονογράφος Γίλδας, ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα και ήταν σχεδόν σύγχρονος των γεγονότων που περιγράφει, κατακρίνει σφοδρά την ηλιθία πρόσκληση των Βρετανών προς τους Αγγλοσάξονες: «Κατόπιν, όλοι οι σύμβουλοι μαζί με τον αλαζονικό τύραννο Γκούρθριγκερν (Βόρτιγκερν) τυφλώθησαν τόσο, ώστε δια προστασία της χώρας τους σφράγισαν την μοίρα της, καλώντας ανάμεσά τους (σαν λύκους εις αγέλη προβάτων) τους αγρίους και ασεβείς Σάξονες, μία φυλή μισητή εις τον Θεό και τους ανθρώπους, δια να αποκρούσουν τις εισβολές των βορείων εθνών.Ουδέποτε υπήρξε κάτι τόσο ολέθριο και τόσο ατυχές δια την χώρα μας.Τι βαθύ σκότος είχε τυλίξει τα μυαλά τους, σκότος απελπιστικό και σκληρό! Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι απόντες ήσαν τρομακτικότεροι από τον ίδιο τον θάνατο, προσεκλήθησαν να κατοικήσουν, όπως μπορεί να πεί κάποιος, κάτωθεν της ιδίας στέγης…Ένα πλήθος κουταβιών εξόρμησε από την φωλιά αυτής της βαρβαρικής λέαινας, εις τρία κίουλς, όπως τα ονομάζουν αυτοί, δηλαδή εις τρία πολεμικά πλοία, με τα πανιά τους φουσκωμένα από τον άνεμο και ευνοϊκούς οιωνούς και προφητείες.Διότι, ένας μάντης μεταξύ αυτών είχε προβλέψει ότι, θα εξουσιάζουν επί 300 έτη την χώρα πρός την οποία έπλεαν και ότι, θα την λεηλατούν κατά το ήμισυ αυτού του χρόνου, δηλαδή επί 150 έτη.Αυτοί απεβιβάσθησαν πρώτα εις την ανατολική πλευρά της νήσου, με πρόσκληση του ατυχούς βασιλέως και εκεί ακόνισαν τα αιχμηρά νύχια τους, φαινομενικά δια να πολεμήσουν υπέρ της νήσου, αλλά αλίμονο! Εις την πραγματικότητα εναντίον της…» (Περί της καταστροφής και κατακτήσεως της Βρετανίας, 23).Η παρομοίωσή των Σαξόνων από τον Γίλδα με άγρια θηρία είναι πολύ χαρακτηριστική και ενδεικτική της θηριώδους καταγωγής και συμπεριφοράς τους.

Και ο Νέννιος αναφέρει σχετικά: «Εν τω μεταξύ, τρία πλοία με εξορίστους από την Γερμανία έφθασαν εις τη Βρετανία.Αυτοί διοικούνταν από τους αδελφούς Χόρσα και Χένγκιστ, υιούς του Γουίτγκιλς.Ο Γουίτντγκιλς ήταν υιός του Γουίττα, ο Γουίττα του Γουέκτα, ο Γουέκτα του Γουόντεν, ο Γουόντεν του Φρίθοβαλντ, ο Φρίθοβαλντ του Φρίθουγουλφ, ο Φρίθουγουλφ του Φίνν, ο Φίνν του Γκόντγουλφ, ο Γκόντγουλφ του Γκέατ, ο οποίος, όπως λένε, ήταν υιός ενός θεού, όχι του παντοδυνάμου Θεού και Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά γόνος ενός εκ των ειδώλων τους, το οποίο λάτρευαν κατά τα ειδωλολατρικά έθιμα, τυφλωμένοι από κάποιον δαίμονα.Ο Βόρτιγκερν τους δέχθηκε ως φίλους και τους εγκατέστησε εις την νήσο, η οποία εις την γλώσσα τους ονομάζεται Θάνετ και από τους Βρετανούς Ρούιμ…» (Ιστορία των Βρετανών, 31).Η αναφορά του Νεννίου δια τον δαιμονικό «θεό» πρόγονο των Σαξόνων αρχηγών δηλώνει σαφώς την πρόσμιξη των δρακοειδών όντων, τα οποία λάτρευαν οι δρακογόνοι Σάξονες με τις ηγεμονικές τάξεις τους, προς ενίσχυση του ερπετικού γόνου τους.Η συγκεκριμένη πρόσμιξη που αναφέρει ο Νέννιος είχε γίνει εννέα γενεές πριν τους Χένγκιστ και Χόρσα, δηλαδή, αφού μία γενεά είναι το ένα τρίτο του αιώνος, 9x33=297 έτη πρό του 449, ήτοι περί το 152, την εποχή δηλαδή που πρωτοεμφανίθησαν οι Σάξονες εις την Γερμανία.

Έχοντας ως βάση τους την νήσο Θάνετ, πλησίον της νοτιοανατολικής ακτής της Βρετανίας (εις το σημερινό Κέντ), οι δόλιοι Σάξονες άρχισαν να ενισχύουν τις δυνάμεις τους, σχεδιάζοντας να προδώσουν τους Βρετανούς.
Ο Γίλδας περιγράφει πολύ παραστατικά την δολιότητα των Σαξόνων: «…Η μητρική γή τους, ευρίσκοντας τόσο επιτυχημένη την πρώτη ορδή της, στέλνει μία μεγαλυτέρα δύναμη αγρίων γόνων της, οι οποίοι κατέπλευσαν και ενώθησαν με τους μπαστάρδους συντρόφους τους…Έχοντας ούτως εισέλθει οι βάρβαροι ως στρατιώτες εις την νήσο, δια να αντιμετωπίσουν, όπως ψευδώς έλεγαν, οποιοδήποτε κίνδυνο, προς υπεράσπιση των φιλοξένων οικοδεσποτών τους, λαμβάνουν ένα επίδομα παροχών, οι οποίες δια κάποιο χρόνο τους δίδονταν με αφθονία και ούτως έκλεισαν τα σκυλίσια στόματά τους..Μετά όμως παραπονιόύνται ότι, οι μηνιαίες προμήθειες δεν τους εφοδιάζουν επαρκώς και επιδεινώνουν εντέχνως πάσα περίπτωση φιλονικίας, λέγοντας ότι, εάν δεν τους παραχωρηθή περισσότερη ελευθερία, θα διαρρήξουν την συνθήκη και θα λεηλατήσουν ολόκληρη την νήσο.Εις σύντομο χρονικό διάστημα, οι πράξεις ακολουθούν τις απειλές τους» (Περί της καταστροφής και κατακτήσεως της Βρετανίας, 23).

Και το Αγγλοσαξονικό Χρονικό αναφέρει την σημαντική ενίσχυση των Σαξόνων, αλλά παραλείπει δολίως να αναφέρη την προδοσία τους κατά των Βρετανών: «449…Έπειτα, αυτοί έστειλαν πρέσβεις προς τους Άγγλους και τους ζήτησαν να στείλουν περισσότερη βοήθεια.Αυτοί περιέγραψαν την αναξιότητα των Βρετανών και τον πλούτο της γής τους.Κατόπιν αυτοί τους έστειλαν μεγαλύτερη βοήθεια.Τότε ήλθαν άνδρες από τρεις δυνάμεις της Γερμανίας: Οι παλαιοί Σάξονες, οι Άγγλοι και οι Γιούτοι.Από τους Γιούτους κατάγονται οι άνθρωποι του Κέντ, οι Γουαϊτγουόριοι (αυτή είναι η φυλή που τώρα κατοικεί εις την νήσο Γουάϊτ) και αυτό το γένος του Ουέσσεξ που οι άνθρωποι ακόμη ονομάζουν γένος των Γιούτων.Από τους παλαιούς Σάξονες προήλθαν οι άνθρωποι του Έσσεξ, του Σάσσεξ και του Ουέσσεξ.Από την Αγγλία, η οποία από τότε έχει παραμείνει έρημη μεταξύ των Γιουτών και των Σαξόνων, προήλθαν οι Ανατολικοί Άγγλοι, οι Μέσοι Άγγλοι, οι Μέρκιοι και όλοι εκείνοι βορείως του Χούμπερ.Οι αρχηγοί τους ήσαν δύο αδελφοί, ο Χένγκιστ και ο Χόρσα, οι οποίοι ήσαν υιοί του Γουίτγκιλς, ο Γουίτγκιλς ήταν υιός του Γουίττα, ο Γουίττα του Γουέκτα, ο Γουέκτα του Γουόντεν.Από αυτόν τον Γουόντεν προέκυψε όλο το βασιλικό γένος μας, καθώς και αυτό των Σαουθουμβρίων».

Και ο Νέννιος αναφέρει σχετικά: «Αφού οι Σάξονες είχαν παραμείνει δια κάποιο χρόνο εις την νήσο Τάνετ, ο Βόρτιγκερν υποσχέθηκε να τους προμηθεύη με ιματισμό και άλλες προμήθειες, υπό τον όρο ότι, θα δεσμεύονταν να πολεμούν κατά των εχθρών της χώρας του.Αλλά, όταν ο αριθμός των βαρβάρων αυξήθηκε κατά πολύ, οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν την δέσμευσή τους και όταν οι Σάξονες, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχαν λάβει, απαίτησαν τον ανεφοδιασμό τους με προμήθειες και ιματισμό, οι Βρετανοί απάντησαν: “Ο αριθμός σας έχει αυξηθεί, η βοήθειά σας δεν είναι πλέον απαραίτητη και επομένως μπορείτε να επιστρέψετε εις την πατρίδα σας, διότι δεν μπορούμε πλέον να σας ανεφοδιάζουμε”.Και από τότε, αυτοί άρχισαν να επινοούν μέσα δια να διαρρήξουν την μεταξύ τους ειρήνη» (Ιστορία των Βρετανών,36).

Κατόπιν, ο Νεννιος περιγράφει αναλυτικά πώς εξελίχθησαν τα γεγονότα, τα οποία οδήγησαν εις τον πόλεμο των Αγγλοσαξόνων κατά των Βρετανών:
«37.Αλλά ο Χένγκιστ, ο οποίος συνδύαζε επιδεξιότητα και υποκρισία, αντιλαμβανόμενος ότι, είχε να αντιμετωπίση έναν άφρονα βασιλέα και έναν απείθαρχο λαό, ανίκανο να προβάλη σοβαρή αντίσταση, απάντησε εις τον Βόρτιγκερν: "Είμαστε πράγματι λίγοι εις αριθμό, αλλά αν θέλεις να μας δώσης την άδεια, θα ζητήσουμε πρόσθετες δυνάμεις από την χώρα μας, με τις οποίες θα πολέμησουμε δια εσένα και τους υπηκόους σου".Καθώς ο Βόρτιγκερν συγκατατέθηκε εις αυτή την πρόταση, εστάλησαν αγγελιοφόροι εις την Σκυθία (Γερμανία) και αφού επέλεξαν έναν αριθμό πολεμοχαρών στρατιωτών, επέστρεψαν με 16 πλοία, φέρνοντας μαζί τους την ωραία θυγατέρα του Χένγκιστ.Τότε, ο Σάξων αρχηγός ετοίμασε μία εορτή, εις την οποία προσκάλεσε τον βασιλέα, τους αξιωματούχους του και τον διερμηνέα του Κέρετικ, αφού προηγουμένως είχε διατάξει την θυγατέρα του να τους προσφέρη τόσο αφειδώς κρασί και μπύρα, ώστε να μεθύσουν σύντομα.Αυτό το σχέδιο πέτυχε και ο Βόρτιγκερν, με την υποκίνηση του διαβόλου, ποθώντας το κάλλος της κόρης, την ζήτησε διαμέσου του διερμηνέως του από τον πατέρα της, υποσχόμενος να δώσει δι’αυτή ο,τιδήποτε θα ζητούσε αυτός.Τότε ο Χένγκιστ, ο οποίος είχε ήδη συσκεφθεί με τους πρεσβυτέρους από την φυλή του Όγκουλ (Άγκουλ), οι οποίοι τον ακολουθούσαν, απαίτησε ως αντάλλαγμα δια την θυγατέρα του την επαρχία, η οποία ονομάζεται εις τα Αγγλικά Κέντλαντ και εις τα Βρετανικά Κέϊντ.Αυτή η εκχώρησις έγινε εν αγνοία του βασιλέως Γκουοραγκόνου, ο οποίος βασίλευε τότε εις το Κέντ και ο οποίος ένιωσε μεγάλη θλίψη, βλέποντας να παραδίδεται τόσο λαθραία, ψευδώς και απερισκέπτως το βασίλειό του εις ξένους.Κατά συνέπεια, η κοπέλα παραδόθηκε εις τον βασιλέα, ο οποίος κοιμήθηκε μαζί της και την ερωτεύθηκε παράφορα.
38.Έπειτα, ο Χένγκιστ είπε εις τον Βόρτιγκερν: "Θα είμαι δια εσένα και πατερας και σύμβουλος.Και αν δεν περιφρονήσεις τις συμβουλές μου, δεν θα έχει καθόλου φόβο ότι, θα κατακτηθείς από οποιονδήποτε άνθρωπο ή έθνος, διότι οι άνθρωποι της χώρας μου είναι δυνατοί, πολεμοχαρείς και γεροί.Εάν το εγκρίνης, θα καλέσω τον υιό μου και τον αδελφό μου, γενναίους άνδρες, οι οποίοι με την πρόσκλησή μου θα πολεμήσουν κατά των Σκώτων και μπορείς να τους δώσεις τις βόρειες χώρες, πλησίον του τείχους Γκούαλ (τείχος του Αντωνίνου).Ο άφρων ηγεμών συγκατατέθηκε εις αυτό και ούτως έφθασαν ο Όκτα και ο Έμπυσα με 40 πλοία.Με αυτά έπλευσαν πέριξ της χώρας των Πικτών, ερήμωσαν τις νήσους Όρκνεϋ και κατέλαβαν πολλές περιοχές, ακόμη και εντός των συνόρων των Πικτών.Αλλά ο Χένγκιστ συνέχισε να καλή σταδιακά πλοία από την χώρα του, ούτως ώστε μερικοί νήσοι, από όπου ήλθαν αυτοί, έμειναν χωρίς κατοίκους.Και καθώς οι άνθρωποί του αυξάνονταν εις δύναμη και αριθμό, ήλθαν εις την προαναφερομένη επαρχία του Κέντ.
40.Αλλά σύντομα, αφού ο Βόρτιγκερν κάλεσε και τους δώδεκα σοφούς άνδρες του, δια να συσκεφθούν τι έπρεπε να γίνη, αυτοί του είπαν: “Nα αποσυρθής εις τις μακρινές περιοχές του βασιλείου σου.Εκεί, κτίσε και οχύρωσε μία πόλη δια να υπερασπισθής τον εαυτό σου, διότι οι άνθρωποι που δέχθηκες είναι ύπουλοι.Επιδιώκουν να σε υποτάξουν με τέχνασμα και ακόμη και κατά την διάρκεια του βίου σου, να κυριεύσουν όλες τις χώρες που είναι υπό την εξουσία σου, πράγμα που θα προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο μετά τον θάνατό σου.”O βασιλεύς ικανοποιήθηκε με αυτή την συμβουλή, αναχώρησε μαζί με τους σοφούς άνδρες του και ταξίδευσε εις πολλούς τόπους, αναζητώντας την κατάλληλη τοποθεσία δια να κτίση ένα φρούριο.Αφού είχαν ταξιδεύσει αρκετά χωρίς αποτέλεσμα, τελικά έφθασαν εις την επαρχία Γκουένετ και αφού ερεύνησαν τα όρη Χέρεμυς, ευρήκαν εις την μία κορυφή τους μία τοποθεσία κατάλληλη δια κατασκευή φρουρίου.Εκεί, οι σοφοί άνδρες είπαν εις τον βασιλέα: «Κτίσε εδώ εις αυτόν τον τόπο μία πόλη και θα είσαι δια πάντα ασφαλής από τους βαρβάρους…»
43.Τελικά, ο Βόρτιμερ, ο υιός του Βόρτιγκερν, πολέμησε γενναία κατά του Χένγιστ, του Χόρσα και των ανθρώπων τους.Τους απώθησε εις την νήσο Θάνετ, τους απέκλεισε τρείς φορές εκεί και τους περικύκλωσε εις την δυτική πλευρά.Τότε, οι Σάξονες έστειλαν αντιπροσώπους εις την Γερμανία, δια να ζητήσουν μεγάλες ενισχύσεις και πρόσθετα πλοία.Αφού έλαβαν αυτά, πολέμησαν κατά των βασιλέων και των πριγκήπων της Βρετανία και άλλοτες επέκτειναν τα σύνορά τους νικώντας, ενώ άλλοτε νικώνταν και υποχωρούσαν.
44.Τέσσερεις φορές ο Βόρτιμερ αντιμετώπισε γενναία τους εχθρούς.Η πρώτη έχει προαναφερθεί, η δεύτερη ήταν εις τον ποταμό Ντάρεντ, η τρίτη εις το Φόρντ, ονομαζόμενο εις την γλώσσα τους Έπσφορντ και εις την δική μας Σέτ Θιργκαμπέηλ, όπου έπεσαν ο Χόρσα και ο Κάτιγκερν, υιός του Βόρτιγκερν.Η τετάρτη μάχη που έδωσε ήταν πλησίον του λίθου εις την ακτή της Γαλλικής θαλάσσης, όπου οι Σάξονες νικήθησαν και κατέφυγαν εις τα πλοία τους.Έπειτα από λίγο ο Βόρτιμερ πέθανε…»
45.Κατόπιν, oι βάρβαροι εγκατεστάθησαν σταθερά εις την χώρα, βοηθηθέντες από τα ξένα είδωλά τους.Διότι, ο Βόρτιγκερν ήταν φίλος τους, λόγω της θυγατρός του Χένγκιστ, την οποία αγαπούσε τόσο πολύ, ώστε ουδείς τολμούσε να πολεμήση εναντίον του.Εν τω μεταξύ, οι βάρβαροι καθοδηγούσαν τον άφρονα βασιλέα, ο οποίος ασκούσε την εξουσία του με την σύμπραξη των εχθρών του.Και ας κατανόησει ο αναγνώστης ότι, οι Σάξονες ήσαν νικητές και κυβέρνησαν την Βρετανία, όχι λόγω της ανωτέρας ανδρείας τους, αλλά εξαιτίας των μεγάλων αμαρτιών των Βρετανών.Ούτως επέτρεψε ο Θεός…Μετά από τον θάνατο του Βόρτιμερ, αφού ο Χένγκιστ ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις, συγκέντρωσε τα πλοία του και καλώντας όλους μαζί τους αρχηγούς, συνεσκέφθησαν με ποιο τέχνασμα θα νικούσαν τον Βόρτιγκερν και τον στρατό του.Με δόλιες προθέσεις έστειλαν αγγελιοφόρους προς τον βασιλέα, με προσφορές δια ειρήνη και διαρκή φιλία.Όντας ο Βόρτιγκερν ανύποπτος δια την προδοσία, αφού συμβουλεύθηκε τους πρεσβυτέρους του, δέχθηκε τις προτάσεις.
46.Ο Χένγκιστ, με την πρόφαση της επικυρώσεως της συνθήκης, ετοίμασε μία εορτή, εις την οποία προσκάλεσε τον βασιλέα, τους ευγενείς και τους στρατιωτικούς αξιωματούχους, συνολικά 300 πρόσωπα.Αποκρύπτοντας με εύσχημο τρόπο τις κακές προθέσεις του, διέταξε 300 Σάξονες να κρύψουν έκαστος ένα μαχαίρι εις τα πόδια τους και να αναμειχθούν με τους Βρετανούς. "Και όταν" τους είπε " αυτοί θα είναι αρκετά μεθυσμένοι, με το σύνθημα Nimed eure Saxes να σύρη έκαστος το μαχάιρι του και να φονεύση από έναν άνδρα.Αλλά αφήστε τον βασιλέα, λόγω του γάμου του με την θυγατέρα μου, διότι είναι καλύτερο να εξαγορασθή με λύτρα παρά να φονευθή."Ο βασιλευς ήλθε εις την εορτή μαζί με τους συντρόφους του και ανεμίχθησαν με τους Σάξονες, οι οποίοι, ενώ με τις γλώσσες τους ομιλούσαν δια ειρήνη, επιθυμούσαν την προδοσία εις τις καρδιές τους.Έκαστος άνδρας στάθηκε πλησίον του εχθρού του και αφού έφαγαν, ήπιαν και μέθυσαν πολύ, ο Χένγκιστ φώναξε ξαφνικά "Nimed eure Saxes” και αμέσως οι σύντροφοί του έσυραν τα μαχαίρια τους και ορμώντας κατά των Βρετανών, έκαστος δολοφόνησε αυτόν που καθόταν πλησίον του και ούτως δολοφονήθησαν 300 ευγενείς του Βόρτγκερν.Καθώς ο βασιλεύς αιχμαλωτίσθηκε, εξαγόρασε την ελευθερία του παραδίδοντας ττς τρείς επαρχίες του Ανατολικού, Νοτίου και Μέσου Σέξ και εκτός αυτών και άλλες περιοχές, κατά την βούληση των προδοτών του.
47.Ο άγιος Γερμανός προειδοποίησε τον Βόρτιγκερν να επιστρέψη εις τον αληθινό Θεό και να απέχη από την άνομη σχέση με την θυγατέρα του.Αλλά ο δυστυχής ετράπη εις φυγή, ευρίσκοντας καταφύγιο εις την επαρχία Γκουορθεγκιρνέιμ, η οποία ονομάσθηκε ούτως από το όνομά του, όπου κρύφθηκε μαζί με τις συζύγους του.Αλλά ο άγιος Γερμανός τον ακολούθησε μαζί με όλους τους Βρετανούς κληρικούς και προσευχήθηκε πάνω εις έναν βράχο δια αμαρτίες του, επί 40 ημέρες και νύκτες.Ο ευλογημένος άνδρας εξελέγη ομοφώνως αρχηγός εναντίον των Σαξόνων.Και έπειτα, όχι με τον ήχο των σαλπίγγων, αλλά με προσευχές, ψάλλοντας αλληλούϊα και με τις κραυγές του στρατού προς τον Θέο, οι εθχροί εξεδιώχθησαν και απωθήθησαν έως την θάλασσα.Και πάλι ο Βόρτιγκερν διέφυγε εξευτελιστικά από τον άγιο Γερμανό προς το βασίλειο της Δημητίας, όπου εις τον ποταμό Τόουϊ έκτισε έναν φρούριο, το οποίο ονόμασε Κάίρ Γκουόθεργκιρν.Ο άγιος τον ακολούθησε και πάλι εκεί, όπου μαζί με τους κληρικούς νήστευσαν και προσευχήθησαν εις τον Κύριο επί τρείς ημέρες και άλλες τόσες νύκτες.Κατά την τρίτη ώρα της τρίτης νυκτός, έπεσε ξαφνικά πύρ εξ ουρανού και έκαυσε ολοκληρωτικά το φρούριο.Ο Βόρτιγκερν, η θυγατέρα του Χένγκιστ, οι άλλες σύζυγοί του και όλοι οι κάτοικοι, άνδρες και γυναίκες, εχάθησαν αθλίως.Τέτοιο ήταν το τέλος του δυστυχούς βασιλέως, όπως έχει καταγραφεί εις τον βίο του αγίου Γερμανού.
48.Άλλοι διαβεβαιώνουν ότι, έχοντας γίνει μισητός εις όλο τον Βρετανικό λαό, επειδή είχε δεχθεί τους Σάξονες και έχοντας αφορισθεί δημοσίως από τον άγιο Γερμανό και τους κληρικούς, εις το όνομα του Θεού, ετράπη εις φυγή και εγκαταλελειμμένος και περιπλανώμενος, ευρήκε έναν τόπο ως καταφύγιο, όπου δεν άντεξε άλλο η καρδιά του και είχε ένα ατιμωτικό τέλος.Κάποιοι άλλοι αναφέρουν ότι, η γή άνοιξε και τον κατάπιε, κατά την νύκτα που κάηκε το φρούριό του, καθώς το επόμενο πρωϊ δεν ευρέθησαν καθόλου υπολείμματα ούτε αυτού, ούτε εκείνων που εκάησαν μαζί του…»

Και ο Γίλδας περιγράφει την προδοτική επίθεση των Αγγλοσαξόνων, δίδοντας έμφαση εις τις φοβερές ωμότητες που διέπραξαν κατά των Βρετανών:
«24.Διότι, το πύρ της εκδικήσεως, δικαίως αναμμένο από προηγούμενα εγκλήματα, εξαπλώθηκε από θάλασσα έως θάλασσα, τραφέν από τα χέρια των εχθρών μας εις την ανατολή, και δεν έπαυσε μέχρι που καταστρέφοντας τις γειτονικές πόλεις και εδάφη, έφθασε εις την άλλη πλευρά της νήσου και βύθισε την ερυθρά και αγρία γλώσσα του εις τον δυτικό ωκεανό…Ούτως, όλες οι στήλες έπεσαν εις το έδαφος, από τα απανωτά κτυπήματα των πολιορκητικών κριών, όλοι οι ευγενείς, μαζί με τους επισκόπους, τους ιερείς και τον λαό, κατατροπώθησαν, ενώ τα λαμπερά ξίφη και οι φλόγες τους περικύκλωναν εκ πάσης πλευράς.Με αξιοθρήνητο τρόπο, κείτονταν πεσμένες εις την μέση των οδών οι κορυφές υψηλών πύργων, οι λίθοι υψηλών τειχών, ιεροί βωμοί, τεμάχια ανθρωπίνων σωμάτων, καλυμμένα με θρόμβους πηγμένου αίματος, τα οποία φαίνονταν σαν να είχαν συμπιεσθεί όλα μαζί εις πρέσσα…»
25.Μερικοί από τα άθλια υπολείμματα, οι οποίοι συνελήφθησαν εις τα βουνά, δολοφονήθησαν εις μεγάλους αριθμούς.Άλλοι, πιεσμένοι από την πείνα, πήγαν και παρέδοσαν τους εαυτούς τους εις παντοτινή δουλεία εις τους εχθρούς τους, διατρέχοντας τον κίνδυνο να δολοφονηθούν αμέσως, το οποίο εις την πραγματικότητα ήταν η μεγαλυτέρα χάρη που μπορούσε να τους προσφερθεί.Κάποιοι άλλοι πέρασαν πέρα από τις θάλασσες…Άλλοι εμπιστεύθησαν την προστασία της ζωής τους, η οποία ήταν εις διαρκή κίνδυνο, εις βουνά, χαράδρες, πυκνόφυτα δάση και εις τους βράχους των θαλασσών (αν και με τρεμάμενη καρδιά), παραμένοντας ακόμα εις την χώρα τους…»

Αντιθέτως, το Αγγλοσαξονικό Χρονικό περιγράφει την προέλαση των Αγγλοσαξόνων χωρίς να αναφέρη τα φρικτά εγκλήματά τους κατά των Βρετανών:
«455.Ο Χένγκιστ και ο Χόρσα πολέμησαν κατά του βασιλέως Βόρτιγκερν εις την τοποθεσία Άϊλεσφορντ.Ο αδελφός του Χόρσα φονεύθηκε εκεί και κατόπιν ο Χένγκιστ ανέλαβε την βασιλεία, μαζί με τον υιό του Έσκ.
457.Ο Χένγκιστ και ο Έσκ πολέμησαν κατά των Βρετανών εις την τοποθεσία Κρέϊφορντ και εκεί φόνευσαν 4.000 άνδρες.Κατόπιν, οι Βρετανοί εγκατέλειψαν την γή του Κέντ και τρομοκρατημένοι ετράπησαν εις φυγή προς το Λονδίνο».

Ούτως, οι Αγγλοσάξονες σταθεροποιήθησαν εις την Βρετανία, συνδυάζοντας όλα τα χαρακτηριστικά του Κιμβρογόνου χαρακτήρος τους, δηλαδή ωμότητα, δολιότητα, υποκρισία και προδοσία.Και όπως έφθασαν εις την Βρετανία ως «σύμμαχοι», ούτως και εις την μετέπειτα αποικιοκρατική ιστορία τους έφθαναν πάντα ως «σύμμαχοι και φίλοι» εις τις χώρες που κατόπιν κατακτούσαν με δόλιο και σκληρό τρόπο.Και φυσικά τέτοια «φιλία και συμμαχία» των Αγγλοσαξόνων έχει γνωρίσει επανειλημμένα και η Ελλάς, με τραγικές συνέπειες.

Παναγιώτη,αυτή η εμπεριστατωμένη σου έρευνα πιστεύω ότι μας βοήθησε πολύ να γνωρίσουμε την προέλευση των σημερινών λαών της Ευρώπης και ενός κομματιού της Ασίας και να εννοήσουμε και εμβαθύνουμε τις εκάστοτε συμμαχίες και αντιπαλότητες της σύγχρονης πλέον ιστορίας.Γίνεται πλέον κατανοητό σε όλους μας ο διαρκής και ανηλεής πόλεμος του σκότους εναντίον του φωτός ακόμη και στις μέρες μας, με τους απογόνους αυτών των υπανθρώπων με απώτερο στόχο την αλογοποίηση των ανθρώπων, την εξάλειψη του απολλωνείου πνευματικού φωτός με τον αφανισμό ή την μετάλλαξη του παγκόσμιου Ελληνικού πνεύματος,και τα όπλα που χρησιμοποιούν παντα είναι η έγκαθίδρυση ολοκληρωτικών συστημάτων[υπαρκτός σοσιαλισμός και φιλελεύθερος καπιταλισμός] με τα πλοκάμια τους[Ευρωπαική Ενωση,ΝΑΤΟ,ΟΗΕ].