ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΙ ΚΙΜΜΕΡΙΟΙ-ΚΙΜΒΡΟΙ-ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ

Β΄ΠΡΟΣΘΗΚΗ –ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 17 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


17Β.Η ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΟΡΜΑΝΔΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Μετά το 682, τα ισχυρά βασίλεια του Ουέσσεξ, της Μερκίας και της Νορθουμβρίας συνέχισαν να πολεμούν διαρκώς κατά των Βρετανών, των Σκώτων και των Πικτών.Αν και οι Κέλτες ήσαν διαιρεμένοι εις διάφορα κρατίδια και συχνά πολεμούσαν και μεταξύ τους, εντούτοις διατηρούσαν δύσκολα την κυριαρχία τους εις την Κορνουάλη, την Ουαλία και τη Σκωτία.Την ταραχώδη αυτή περίοδο περιγράφουν το Αγγλοσαξονικό Χρονικό και τα Χρονικά της Καμβρίας:
«684.Ο Έβερθ έστειλε μία στρατιά κατά των Σκώτων, υπό την διοίκηση του άλντερμάν του Μπράϊτ, ο οποίος λεηλάτησε άγρια και έκαψε τις εκκλησίες του Θεού» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«722.Πεθαίνει ο Μπέλι, υιός του Έλφφιν.Η μάχη τοθ Χέχιλ εις την Κορνουάλη και οι μάχες του Γκάρθ Μάελογκ και του Πενκον εις την νότιο Βρετανία, εις τις οποίες νίκησαν οι Βρετανοί.
728.Η μάχη του λοφου Κάρνο» (Χρονικά της Καμβρίας).
«743.Ο βασιλεύς της Μερκίας Έθελμπαλντ και ο βασιλεύς των Δυτικών Σαξόνων Κάθρεντ πολέμησαν κατά των Ουαλών» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«750.Μάχη μεταξύ των Πικτών και των Βρετανών, δηλαδή η μάχη του Μόσετωκ.Και ο βασιλεύς τους Τάλοργκαν φονεύθηκε από τους Βρετανούς» (Χρονικά της Καμβρίας).
«753.Ο βασιλεύς των Δυτικών Σαξόνων Κάθρεντ πολέμησε κατά των Ουαλών» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«760.Μάχη μεταξύ των Βρετανών και των Σαξόνων, δηλαδή η μάχη του Χέρεφορντ και πεθαίνει ο Ντάϋφναλ, υιός του Τέουντουρ.
778.H καταστροφή των Νοτίων Βρετανών από τον Όφφα.
784.H καταστροφή της Βρετανίας από τον Όφφα, κατά το θέρος» (Χρονικά της Καμβρίας).

Εν τω μεταξύ, το 786 ο Φράγκος βασιλεύς Καρλομάγνος υπέταξε την Βρετάνη:
«Ο Κάρολος υπέταξε επίσης και τους Βρετόνους, οι οποίοι κατοίκούν εις την ακτή της θαλάσσης, εις το δυτικό άκρο της Γαλλίας.Όταν, αυτοί αρνήθησαν να τον υπακούουν, έστειλε στρατό εναντίον τους και τους εξανάγκασε να του δώσουν ομήρους και να υποσχεθούν εκτελούν τις εντολές του…» (Έϊνχαρντ, Βίος Καρλομάγνου, 10).

Την ιδία εποχή άρχιζαν οι μεγάλες επιδρομές των Βίκινγκς, δηλαδή των Δανών, των Νορβηγών και των Σουηδών.Αν και οι Δανοί φαινομενικά ήσαν όμοιοι με τους Νορβηγούς και τους Σουηδούς, εις την πραγματικότητα είχαν τεραστία φυλετική διαφορά μεταξύ τους, αφού οι Δανοί είχαν πλέον απορροφήσει τους Γιούτους και είχαν Κιμβροποιηθεί ολοσχερώς.Αντιθέτως, οι Νορβηγοί δεν είχαν αναμειχθεί καθόλου με τους Κίμβρους και διατηρούσαν ακεραία την Θρακο-Γερμανική καταγωγή τους και το ίδιο και οι Σουηδοί, οι οποίοι είχαν πλέον απορροφήσει τους Γεάτες.Ακριβώς λόγω της Κιμβρικής καταγωγής τους, οι Δανοί διεξήγαγαν φοβερές επιδρομές εις την Δυτική Ευρώπη (Γαλλία, Βρετανία κ.λ.π.) και η όλη δράση τους είχε μόνο αρνητικές ιστορικές συνέπειες.Αντιθέτως, οι Νορβηγοί παρά τις επιδρομές τους προξένησαν και θετικά αποτελέσματα, καθώς ανακάλυψαν και αποίκισαν την Ισλανδία και την Γροιλανδία, έφθασαν μέχρι την Νέα Γή και την Νέα Αγγλία της ΒΑ. Αμερική και ίδρυσαν το Δουβλίνο, σημερινή πρωτεύουσα της Ιρλανδίας.Ακόμη θετικότερα αποτελέσματα είχε η δράσις των Σουηδών, οι οποίοι υπέταξαν τους Μογγολοειδείς Φίννους, αποίκισαν την ΒΑ. Ευρώπη και το 860 ίδρυσαν το πρώτο Ρωσικό κράτος, με πρωτεύουσαν το Νόβγκοροντ της ΒΔ. Ρωσίας.Οι Σουηδοί άποικοι ανεμίχθησαν με τους Σλαβικούς λαούς της Ρωσίας και ούτως τους ενίσχυσαν και τους οργάνωσαν εις ισχυρό κράτος, το οποίο έκτοτε πολεμούσε διαρκώς κατά των Μογγολοειδών λαών (Χαζάρων, Βουλγάρων, Πετσενέγκων κ.λ.π.) που κατείχαν τότε ολόκληρη την Ουκρανία και την ανατολική Ρωσία, επεκτείνοντας διαρκώς εις βάρος τους τα Ευρωπαϊκά συνορα προς τα ανατολικά.

Αν και οι Δανοί ήσαν συγγενείς των Αγγλοσαξόνων, διέφεραν μεταξύ τους ως προς την θρησκεία, καθώς εις αντίθεση με τους Αγγλοσάξονες δεν είχαν ακόμη εκχριστιανισθεί.Επίσης, ως γνήσιοι ληστοσυμμορίτες οι Δανοί ήθελαν να καρπωθούν και αυτοί τα πλούτη της Βρετανίας και ούτως από το 787 άρχισαν πειρατικές επιδρομές εις την Αγγλία: «787…Και εις τις ημέρες του βασιλέως Μπέρτρικ έφθασαν δια πρώτη φορά τρία πλοία των ανθρώπων του Βορρά, από την γή των ληστών…Αυτά ήσαν τα πρώτα πλοία των Δανών, τα οποία εμφανίσθησαν εις την γή του Αγγλικού έθνους» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Λίγο αργότερα άρχισαν και οι Νορβηγικές επιδρομές εις την Σκωτία και την Ιρλανδία, ενώ συνεχίζονταν και οι συγκρούσεις των Κελτών με τους Αγγλοσάξονες:
«796.Η καταστροφή από τον Ρέϊνουγκ, υιό του Όφφα.Η πρώτη άφιξις των ειδωλολατρών (Νορβηγών) εις την νότιο Ιρλανδία.
797.Πεθαίνουν ο Όφφα, βασιλεύς των Μερκίων και ο Μάρεντυντ, βασιλεύς των Δημητίων, καθώς και η μάχη του Ρύντλαν.
798.Ο Κάραντογκ, βασιλεύς του Γκουίνεντ, φονεύεται από τους Σάξονες.
813.Μάχη μεταξύ του Χιούελ και του Κύναν και νίκησε ο Χιούελ.
814…Ο Χιούελ θριάμβευσε κατά της νήσου Μόνα (Μάν) και απώθησε από εκεί τον Κύναν, του οποίου ο στρατός είχε μεγάλες απώλειες…
816.Ο Χιούελ εξεδιώχθη πάλι από την Μόνα.Πεθαίνει ο βασιλεύς Κύναν.Οι Σάξονες εισέβαλαν εις τα όρη Έρυρι και εις το βασίλειο του Ρυφόνιογκ.
817.Η μάχη του Λάν-φάες.
818.Ο Κένγουλφ κατέστρεψε την περιοχή του Ντάϋφεντ.
822.Οι Σάξονες κατέστρεψαν το φρούριο του Ντεγκάνγουϊ και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το βασίλειο του Ποόυϊς» (Χρονικά της Καμβρίας).
«823.Έγινε μάχη εις το Κάμελφορντ μεταξύ των Ουαλών της Κορνουάλης και των κατοίκων του Ντεβονσάϊρ…
828...Το ίδιο έτος, ο βασιλεύς Έγκμπερτ εξεστράτευσε κατά των Βορείων Ουαλών και τους εξανάγκασε εις ειρηνική υποταγή» Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Το 835 έφθασε δια πρώτη εις την Βρετανία ένας ισχυρός Δανικός στόλος, ο οποίος αρχικά συμμάχησε με τους Ουαλούς κατά των Αγγλοσαξόνων: «835.Ένας μεγάλος πολεμικός στόλος έφθασε εις την Δυτική Ουαλία, όπου ενώθησαν με τους κατοίκους της και άρχισαν πόλεμο κατά του Έγκμπερτ, βασιλέως των Δυτικών Σαξόνων.Όταν αυτός το έμαθε, κατευθύνθηκε με τον στρατό του εναντίον τους και τους πολέμησε εις το Χένγκεστον, όπου έτρεψε εις φυγή τους Ουαλούς και τους Δανούς» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Έκτοτε, ισχυρές Δανικές δυνάμεις επέδραμαν συνεχώς, κυρίως κατά των Αγγλοσαξόνων και δευτερευόντως κατά των Βρετανών.Λόγω των επιδρομών αυτών, οι Αγγλοσάξονες περιόρισαν τις επιθέσεις τους κατά των Κελτών, αφού κινδύνευαν πλέον να υποταγούν εις τους Δανούς:
«844.Πεθαίνει ο Μέρφυν.Η μάχη του Κέτιλ.
848.Η μάχη του Φίνναντ.Ο Ίθαελ, βασιλεύς του Γκουέντ, φονεύθηκε από τους άνδρες του Μπρυχέϊνιογκ.
849.Ο Μέϋριγκ φονεύθηκε από τους Σάξονες.
850.Ο Κύνιν φονεύθηκε από τους ειδωλολάτρες.
853.Η Μόνα ερημώθηκε από τους σκοτεινούς ειδωλολάτρες» (Χρονικά της Καμβρίας).
«853.Ο βασιλεύς της Μερκίας Μπάρχρεντ μαζί με το συμβούλιό του ικέτευσαν τον βασιλέα Έθελγουλφ να τον βοηθήση να υποτάξη την Βόρειο Ουαλία.Αυτός έπραξε ούτως και βάδισε με στρατό πέραν της Μερκίας, εις την Βόρειο Ουαλία και υπέταξε τους κατοίκους της εις τον Μπάρχρεντ…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Μέχρι το 854 οι Δανοί επιδρομείς επέστρεφαν τον χειμώνα εις την χώρα τους, αλλά από αυτό το έτος άρχισαν να παραμένουν μόνιμα πλέον εις την Αγγλία και ούτως οι επιδρομές τους έγιναν εντονώτερες και επικινδυνώτερες:
«854.Οι ειδωλολάτρες (Δανοί) παρέμειναν δια πρώτη φορά τον χειμώνα εις την νήσο Σέπεϋ…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«864.Ο Ντούντα ερήμωσε το Γκλυγουίσινγκ.
866.Ερημώθηκε η πόλη της Υόρκης, κατά την μάχη με τους σκοτεινούς ειδωλολάτρες.
869.Η μάχη του Μπρύν Όννεν.
870.Το φρούριο του Άλτ Κλούντ κατελήφθη από τους ειδωλολατρες.
873…Η μάχη του Μπανγκουόλου» (Χρονικά της Καμβρίας).
Τελικά, οι Δανοί κατέκτησαν και αποίκισαν την Νορθουμβρία:
«875.Ο (Δανικός) στρατός έφυγε από το Ρέπτον και ο Χέαλφντεν προχώρησε με ένα τμήμα του στρατού του κατά των Νορθουμβριανών και διεχείμασαν εις τον ποταμό Τίν.Κατόπιν, ο στρατός υπέταξε αυτή την χώρα και έκτοτε επέδραμε συχνά κατά των Πικτών και των κατοίκων του Στράθκλαϋντ…
876…Ο Χέαλφντεν διένειμε την Νορθουμβρία και ούτως έπειτα οι Δανοί έγιναν αγρότες» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Επίσης, εγκατεστάθησαν εις την Νορθουμβρία και κάποιοι Νορβηγοί, αλλά αυτοί αποίκισαν κυρίως την Σκωτία και την Ιρλανδία, όπου ίδρυσαν το βασίλειο του Δουβλίνου.

Κατά τα επόμενα έτη οι Δανοί υπέταξαν την Ανατολική Αγγλία και την Μερκία και απείλησαν σοβαρά το Ουέσσεξ.Έντούτοις, οι Δυτικοί Σάξονες υπό την ηγεσία του βασιλέως Αλφρέδου αναχαίτισαν τους Δανούς και ούτως το Ουέσσεξ έγινε η ηγετική δύναμις των Αγγλοσαξόνων, καθώς προσάρτησε το Έσσεξ, το Σάσσεξ και το Κέντ και κυριάρχησε εις όλη την νότιο Αγγλία.Ταυτοχρόνως και οι Βρετανοί πολεμούσαν συνεχώς με τους Αγγλοσάξονες και τους Δανούς:
«876.Η μάχη της Κυριακής εις την Μόνα.
877.Ο Ρόντρι και ο υιός του Γκούριαντ φονεύθησαν από τους Σάξονες.
880.Η μάχη του Κόνγουϊ.Εκδίκηση δια τον Ρόντρι δια της χειρός του Θεού.Η μάχη του Κύναν.
894.Ο Αναράουντ ήλθε μαζί με τους Άγγλους και ερήμωσαν το Κερεντίγκιον και το Ύστραντ Τιούϊ.
902.Ο Ίγκμουντ ήλθε εις την Μόνα και κατέλαβε το Μάες Οσφέϊλιον.
906.Η μάχη του Ντίνμεϊρ και η κατάληψις του Μύνιουϊ» (Χρονικά της Καμβρίας).

Ο βασιλεύς του Ουέσσεξ Εδουάρδος συνέχισε τις επιτυχίες του Αλφρέδου, καθώς μεταξύ του 913 και του 918 νίκησε τους Δανούς και προσάρτησε την Μερκία και την Ανατολική Αγγλία, ενώ το 924 κατέστησε υποτελή του όλη σχεδόν την Βρετανία:
«924…Και ο βασιλεύς της Σκωτίας, με όλο τον λαό του, επέλεξαν τον βασιλέα Εδουάρδο ως πατέρα και κυρίαρχο.Και το ίδιο έκαναν ο Ρέϋνολντ, ο υιός του Έαντουλφ και όλοι οι κάτοικοι της Νορθουμβρίας, Άγγλοι, Δανοί, Νορβηγοί και άλλοι, καθώς και ο βασιλεύς του Στράθκλαϋντ και όλος ο λαός του» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Το 926, ο διάδοχος του Εδουάρδου, Άθελσταν, ολοκλήρωσε τον θρίαμβο του Ουέσσεξ, καθώς κατέκτησε το Βρετανικό κράτος της Κορνουάλης και την Νορθουμβρία, ένωσε όλους τους Αγγλοσάξονες και ούτως ίδρυσε το ενιαίο βασίλειο της Αγγλίας: «926…Και ο βασιλεύς Άθελσταν κατέλαβε το βασίλειο της Νορθουμβρίας και υπέταξε όλους τους βασιλείς που ήσαν εις αυτή την νήσο:Πρώτα τον Χάουελ, βασιλέα της Δυτικής Ουαλίας, τον Κωνσταντίνο, βασιλέα των Σκώτων, τον Όουεν, βασιλέα του Μονμάουθ και τον Άντρεντ, υιό του Έαντουλφ, βασιλέα του Μπάμπουργκ…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Κατά τα επόμενα έτη, αρχικά ο Άθελσταν και από το 941 ο αδελφός και διάδοχός του Εδουάρδος, εστράφησαν κατά των Σκώτων, οι οποίοι είχαν συμμαχήσει με τον Άνλαφ, βασιλέα του Νορβηγικού βασιλείου του Δουβλίνου:
«934.Ο βασιλεύς Άθελσταν εξεστράτευσε κατά της Σκωτίας, με ισχυρές χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις και ερήμωσε ένα μεγάλο τμήμα της…
937.Ο βασιλεύς Άθελσταν και ο αδελφός του Έντμουντ οδήγησαν μία στρατιωτική δύναμη εις το Μπράμπυ και εκεί πολέμησαν κατά του Άνλαφ.Και με την βοήθεια του Χριστού κέρδισαν την νίκη και φόνευσαν εκεί πέντε βασιλείς και επτά κόμητες» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«941…Πέθανε ο βασιλεύς Άθελσταν εις το Γκλόσεστερ…Αυτό το έτος οι Νορθουμβριανοί έπαυσαν την υποταγή τους και επέλεξαν ως βασιλέα τους τον Άνλαφ της Ιρλανδίας.
944.Ο βασιλεύς Έντμουντ επέβαλε την κυριαρχία του εις την Νορθουμβρία και εξεδίωξε δύο βασιλείς, τον Άνλαφ, υιό του Σίθρικ και τον Ρέϋνολντ, υιό του Γκούθφρεθ» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
Οι συγκρούσεις με τους Κέλτες συνεχίσθησαν και μετά την ήττα του Άνλαφ:
«945.Ο βασιλεύς Έντμουντ διέτρεξε όλο το Κάμπερλαντ και το άφησε εις τον Μάλκολμ, βασιλέα των Σκώτων, υπό τον όρο να γίνη σύμμαχός του εις θάλασσα και ξηρά» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
«946…Και το Στράθκλαϋντ ερημώθηκε από τους Σάξονες.
951.Και ο Κάντουγκαν, υιός του Ογουαίην, φονεύθηκε από τους Σάξονες.Και η μάχη του Κάρνο μεταξύ των υιών του Χιούελ και των υιών του Ίντουαλ.
952.Ο Ιάγκο και ο Ίντουαλ, υιοί του Ίντουαλ, ερήμωσαν το Ντάϋφεντ» (Χρονικά της Καμβρίας).

Από το 980, οι Δανοί άρχισαν και πάλι επιδρομές εις την Αγγλία: «980…Και το ίδιο έτος το Σαουθάμπτον λεηλατήθηκε από μία πειρατική στρατιά και φονεύθηκε ή αιχμαλωτίσθηκε ο περισσότερος πληθυσμός του.Και το ίδιο έτος η πειρατική στρατιά του Βορρά διέτρεξε το Θάνετ και λεηλάτησε την κομητεία του Τσέστερ…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).Κατά τα επόμενα έτη οι Δανικές επιδρομές εντάθηκαν, καθώς πλέον οι Αγγλοσάξονες αδυνατούσαν να τις αναχαιτίσουν.Τελικά, το 1016 ο Δανός βασιλεύς Κανούτος εισέβαλε και κατέκτησε την Αγγλία, ενώνοντας πολιτικά τους Κιμβρογόνους Δανούς και Αγγλοσάξονες:
«1016.Ο βασιλεύς Κανούτος έφθασε πέραν του Τάμεση, εις το Κρίκλεϊντ της Μερκίας, με ναυτική δύναμη 160 πλοίων, έχοντας μαζί του τον άλντερμαν Έντρικ…
1017.Ο βασιλεύς Κανούτος ανέλαβε ολόκληρη την εξουσία της Αγγλίας και την διήρησε εις τέσσερα τμήματα:Το Ουέσσεξ δια τον εαυτό του, την Ανατολική Αγγλία δια τον Θόρκυλ, την Μερκία δια τον Έντρικ και την Νορθουμβρία δια τον Έρικ…
1018…Οι Δανοί και οι Άγγλοι ενώθησαν εις την Οξφόρδη, με τον νόμο του Έντγκαρ…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

Με την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Κανούτο ολοκληρώθηκε η μακροχρόνια διείσδυσις των Δανών εις την Αγγλία, κατά την οποία οι Δανοί ανεμίχθησαν με τους Αγγλοσάξονες, αλληλοενισχύοντας την Κιμβρική καταγωγή τους.Ο Κανούτος κυβέρνησε την Αγγλία μέχρι το 1035 και τον διαδέχθηκε ο υιός του Χάρολντ Χέϊρφουτ (1035-1040) και αυτόν ο άλλος υιός του Κανούτου, Χαρθακανούτος (1040-1042).To 1042 επανήλθε εις τον Αγγλικό θρόνο ο οίκος του Ουέσσεξ με τον βασιλέα Εδουάρδο τον Ομολογητή, ο οποίος βασίλευσε μέχρι τον Ιανουάριο του 1066.Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου, ο δεύτερος ισχυρότερος άνδρας της Αγγλίας ήταν ο Χάρολντ Γκοντγούϊσον, κόμης του Ουέσσεξ από το 1053, υπό την ηγεσία του οποίου οι Αγγλοσάξονες εξεστράτευσαν κατά της Ουαλίας και την κατέστησαν υποτελή τους: «1063.Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, ο κόμης Χάρολντ πήγε από το Γκλούσεστερ εις το Ρύντλαν, το οποίο ανήκε εις τον Γκρίφφιν.Και έκαψε την κατοικία του, καθώς και τα πλοία του και ιστία τους, και τον έτρεψε εις φυγή.Κατόπιν, ο Χάρολντ πήγε με τα πλοία του από το Μπρίστολ προς την Ουαλία, όπου συνήψε ανακωχή με τους Ουαλούς και του παρέδωσαν ομήρους.Εν τω μεταξύ, ο Τόστυ προχώρησε με τις χερσαίες δυνάμεις εναντίον τους και λεηλάτησε την χώρα.Αλλά κατά την εποχή της συγκομιδής του ιδίου έτους, ο βασιλεύς Γκρίφφιν φονεύθηκε από τους ανθρώπους του κατά τις νόνες του Αυγούστου, λόγω του πολέμου του με τον κόμη Χάρολντ.Αυτός ήταν βασιλεύς ολοκλήρου του Ουαλικου έθνους…Ο βασιλεύς Εδουάρδος μοίρασε την χώρα εις τους δύο αδελφούς του Γκρίφφιν, τον Μπλέθγκεντ κα τον Ρίγουατλ.Αυτοί παρέδωσαν ομήρους εις τον βασιλέα και τον κόμη και ορκίσθησαν να του είναι πιστοί ως προς όλα, να είναι έτοιμοι να τον βοηθήσουν οπουδήποτε, εις ξηρά και θάλασσα και να του πληρώνουν τόσο φόρο από την χώρα, όσος πληρωνόταν από παλαιά εις άλλους βασιλείς» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 18 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


18.ΟΙ ΚΙΜΒΡΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΩΣ ΤΟ 1066

Ενώ οι Αγγλοσάξονες κυριαρχούσαν εις την Βρετανία, η δύναμις των Κιμβρογερμανών εις την ηπειρωτική Ευρώπη περιορίσθηκε εις σημαντικό βαθμό.Εις την Λιβύη, οι δυνάμεις της εξελληνισμένης (παρά τις χριστιανικές καταστροφές) Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία του μεγίστου στρατηγού Βελισαρίου, το 533 συνέτριψαν το Βανδαλο-Αλανικό κράτος και απελευθέρωσαν τους Λίβυες, επανενώνοντάς τους με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ενώ όσοι Βάνδαλοι και Αλανοί δεν εφονεύθησαν, εκτοπίσθησαν ολοσχερώς εκ της Λιβύης.Έπειτα, το 535 οι Βυζαντινές δυνάμεις επετέθησαν κατά των Οστρογότθων και έπειτα από έναν σκληρότατο πόλεμο που διήρκεσε έως το 554, χάριν εις τις λαμπρές νίκες των στρατηγών Βελισαρίου, Μούνδου και ιδίως του Ναρσή συνέτριψαν ολοκληρωτικά τους Οστρογότθους και τους Φράγκους συμμάχους τους και επανέφεραν την Ιταλία και την Δαλματία υπό την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Oι Οστρογότθοι εξαφανίσθησαν ολοσχερώς εκ της Ιταλίας, ενώ ένα τμήμα τους επεβίωσε εις την Δαλματία, αναμεμειγμένο με τους ιθαγενείς Ιλλυρικούς πληθυσμούς, το οποίο από τον 7ο αιώνα αναμίχθηκε με Σλάβους εισβολείς και ούτως σχηματίσθηκε το Κροατικό έθνος.Όμως, από το 568 η Βυζαντινή αυτοκρατορία απώλεσε το μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλίας, το οποίο κατέκτησαν οι Λομβαρδοί, κλάδος των Σουηβών Γερμανών.Οι Βησιγόθοι και οι Σουηβοί της Ιβηρίας ανεμίχθησαν εις μεγάλο βαθμό με τους ιθαγενείς Ίβηρες, ιδίως μετά την Αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου κατά τις αρχές του 8ου αιώνος και τελικώς απορροφήθησαν ολοσχερώς από τον Ιβηρικό πληθυσμό, διατηρηθέντες εις μικρό βαθμό μόνο εις την αριστοκρατική τάξη.Εις την Γαλατία, οι Φράγκοι της σημερινής Γαλλίας και τμήματος του Βελγίου ανεμίχθησαν και αυτοί εις μεγάλο βαθμό με τους Κέλτες ιθαγενείς και ουσιαστικώς διετηρήθησαν μόνο εις την αριστποκρατική τάξη, ενώ εις την νότιο Γαλλία διετηρήθησαν διάφορα Γοτθικά αριστοκρατικά γένη. Αντιθέτως, εις το μεγαλύτερο τμήμα του Βελγίου, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και τμήμα της Δυτικής Γερμανίας, οι Σίκαμβροι Φράγκοι διετηρήθησαν ως Γερμανικά έθνη (Ολλανδοί, Φλαμανδοί και τμήμα των δυτικών Γερμανών).Δια τούτο σήμερα οι γλώσσες τους είναι Γερμανικές εις αντίθεση με τους Κελτοποιηθέντες Φράγκους της Γαλλίας που η γλώσσα τους είναι εντελώς λατινική.Παράλληλα, έγινε εις τους Φράγκους μία πολύ σημαντική δυναστική μεταβολή, καθώς η Καρολίγγειος δυναστεία αντικατέστησε την δρακογόνο δυναστεία των Μεροβιγγείων.

Εις την Γερμανία, οι Βαυαροί παρά την ανάμειξή τους με τον Κελτικό λαό των Ραιτών, διετήρησαν τον Γερμανικό χαρακτήρα τους και έγιναν μία από τις κυρίες Γερμανικές δυνάμεις, ενώ ο Κιμβρικός γόνος τους διετηρήθη κυρίως εις την αριστοκρατική τάξη τους.Οι Σάξονες της βορείου και κεντρικής Γερμανίας, παρά την μετανάστευση αρκετών εξ αυτών εις την Βρετανία, διετήρησαν άθικτη την δύναμή τους, έχοντας ιδρύσει από το 531 περίπου το ισχυρό δουκάτο της Σαξονίας και διατηρώντας την δαιμονική θρησκεία τους.Το 772 οι Φράγκοι υπό την ηγεσία του βασιλέως Καρλομάγνου εισέβαλαν εις την Σαξονία και άρχισαν έναν σκληρότατο πολεμο, κατά τον οποίο, δια να καταβάλουν την αντίσταση των Σαξόνων, διεξήγαγαν συνολικά 18 μάχες και προέβησαν εις μαζικές σφαγές τους, όπως η σφαγή του Βερντέν, όπου το 782 ο Καρλομάγνος διέταξε τον αποκεφαλισμό 4.500 Σαξόνων αιχμαλώτων.Ο πόλεμος έληξε τελικά το 804 και οι Σάξονες αναγκάσθησαν να υποταχθούν εις την Φραγκική αυτοκρατορία και να εκχριστιανισθούν.Ο βιογράφος του Καρλομάγνου, Έϊνχαρντ, περιγράφει πολύ παραστατικά την σκληρότητα αυτού του πολέμου, καθώς και την αγριότητα και την δολιότητα των Σαξόνων:
«Κατά το τέλος αυτής της προσπαθείας, άρχισε πάλι ο Σαξονικός πόλεμος, ο οποίος φαίνεται ότι, απλώς είχε αναβληθεί δια κάποιο χρόνο.Ουδείς εκ των πολέμων του Φραγκικού έθνους διεξήχθη με τόση επιμονή και πικρία, ούτε ήταν τόσο κοπιώδης, διότι οι Σάξονες, όπως όλες σχεδόν οι φυλές της Γερμανίας, ήσαν άγριοι άνθρωποι, αφοσιωμένοι εις την λατρεία των διαβόλων και εχθρικοί προς την θρησκεία μας, οι οποίο δεν θεωρούσαν επαίσχυντο να παραβιάσουν οποιονδήποτε νόμο, θείο ή ανθρώπινο…Ούτως άρχισαν εναντίον τους πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε επί 33 συνεχή έτη, με μεγάλη μανία, περισσότερο όμως εις βάρος των Σαξόνων παρά των Φράγκων.Θα είχε αναμφιβόλως λήξει νωρίτεραμ αν δεν υπήρχε η απιστία των Σαξόνων.Είναι δύσκολο να ειπωθή ποσό συχνά κατεκτήθησαν οι Σάξονες και υποταχθέντες ταπεινά εις τον βασιλέα, υπεσχέθησαν να πράττουν ό,τι τους διέταζε και χωρίς δισταγμό παρέδωσαν τους απαιτηθέντες ομήρους και εδέχθησαν τους αξιωματούχους που τους έστειλε ο βασιλεύς.Μερικές φορές ήσαν τόσο εξασθενημένοι και καταπονημένοι, ώστε υπεσχέθησαν να εγκαταλείψουν την λατρεία των διαβόλων και να γίνουν χριστιανοί, αλλά δεν ήσαν λιγότερο έτοιμοι να παραβιάσουν αυτούς τους όρους γρηγορότερα από ότι τους εδέχθησαν και ούτως είναι αδυνατόν να ειπωθή τι έπρατταν αυτοί ευκολότερα.Μόλις και μετα βίας πέρασε ένα έτος από την αρχή του πολέμου χωρίς τέτοιες μεταστροφές τους…Τελικά, αφού ο Καρλομάγνος υπέταξε όλους όσους αντεστάθησαν, πήρε 10.000 εξ αυτών που κατοικούσαν εις τις όχθες του Έλβα και τους εγκατέστησε με τις συζύγους και τα παιδιά τους, χωρισμένους εις πολλά διαφορετικά τμήματα, εις διάφορα σημεία της Γαλατίας και της Γερμανίας.Ο πόλεμος που είχε διαρκέσει επί τόσο πολλά έτη επιτέλους τελείωσε, καθώς αυτοί εδέχθησαν τους όρους που προσέφερε ο βασιλεύς, οι οποίοι ήσαν: Να εγκαταλείψουν τα εθνικά θρησκευτικά έθιμά τους και την λατρεία των διαβόλων, να αποδεχθούν τα μυστήρια της Χριστιανικής πίστεως και θρησκείας και να ενωθούν με τους Φράγκους εις έναν λαό» (Βίος Καρλομάγνου, 7).

Έκτοτε η Σαξονία έγινε δουκάτο της Φραγκικής αυτοκρατορίας και μετά την διάσπασή της, δουκάτο του βασιλείου της Γερμανίας.Το 919 ο δούξ της Σαξονίας Ερρίκος ο Κυνηγός έγινε βασιλεύς της Γερμανίας και μετά τον θάνατό του το 936 τον διαδέχθηκε ο υιός του Όθων ο Μέγας, ο οποίος επέκτεινε κατά πολύ το Γερμανικό βασίλειο, νικώντας τους Φράγκους, τους Σλαβούς και τους Λομβαρδούς και αφού κατέκτησε και το μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλίας, το 962 ανακηρύχθηκε αυτοκράτωρ από τον Πάπα Ιωάννη Ζ΄, γενόμενος ούτως ο ιδρυτής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Γερμανών.Έπειτα, ο Όθων επετέθη κατά της Βυζαντινής νοτίου Ιταλίας, αλλά ηττήθηκε και τελικά απεβίωσε το 973.Ακριβώς δέ λόγω της ακραιφνούς Σαξονικής καταγωγής του, ο Όθων έλαβε ως σύζυγό του την αδελφή του Σάξονος βασιλέως της Αγγλίας, Άθελσταν: «925…Ο Άθελσταν έδωσε την αδελφή του εις τον Όθωνα, βασιλέα των παλαιών Σαξόνων…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
Και μετά τον θάνατο του Σάξονος αυτοκράτορος, οι Σάξονες παρέμειναν μία από τις κύριες Γερμανικές δυνάμεις, έχοντας ενεργό συμμετοχή εις την Γερμανική επέκταση προς την ανατολική Ευρώπη.

Οι Δανοί, εκτός από την Βρετανία, διεξήγαγαν μεγάλες επιδρομές και εις την Γαλλία, μέχρι που τελικά κατά τα τέλη του 9ου αιώνος, ένα τμήμα τους εγκαταστάθηκε εις την ΒΔ. Γαλλία, όπου απεκλήθησαν Νορμανδοί (Normans) που σημαίνει «οι άνθρωποι του Βορρά».Το 911, ο Φράγκος βασιλεύς Κάρολος ο Απλός, αντιλαμβανόμενος ότι, δεν μπορούσε να απωθήση τους Νορμανδούς εισβολείς, τους παρεχώρησε με την συνθήκη του Σαίν Κλέρ σύρ Έπτ την περιοχή της ΒΔ. Γαλλίας που ονομάσθηκε εξ αυτών Νορμανδία, υπό τον όρο να εκχριστιανισθούν και να γίνουν φεουδαρχικοί υποτελείς του.Αρχηγός των Νορμανδών ήταν ο πολέμαρχος Ρόλλο (Ρόλφ), ο οποίος βαπτίσθηκε με το όνομα Ροβέρτος και έγινε ο πρώτος δούξ της Νορμανδίας.Όπως αναφέρει ο Νορμανδός ιστορικός Ντούντο (Ιστορία των Νορμανδών, 5), ο Ρόλλο ήταν ο μεγαλύτερος υιός ενός ισχυρού Δανού ευγενούς Δανίας, ο οποίος μετά τον θάνατο του πατρός του εξεδιώχθη από τον Δανό βασιλέα και αφού πρώτα μετέβη εις την Σκανδιναβία και την Αγγλία, έφθασε τελικά εις την Γαλλία.Δηλαδή, ο Ρόλλο ήταν μέλος των Κιμβρογόνων και δρακογόνων ηγεμονικών τάξεων της Δανίας.Ενδεικτική δέ της Κιμβρογόνου καταγωγής του είναι και μία ομαδκή ανθρωποθυσία που ετέλεσε λίγο πρίν τον θάνατό του (αν και είχε δήθεν εκχριστιανισθεί) την οποία αναφέρει ο ιστορικός Αντεμάρ: «Καθώς πλησίαζε ο θάνατος του Ρόλλο, αυτός παραφρόνησε και διέταξε να αποκεφαλισθούν ενώπιόν του εκατό χριστιανοί αιχμάλωτοι, προς τιμή των «θεών» τους οποίους είχε λατρεύσει, ενώ τελικά διένειμε εκατό λίβρες χρυσού εις τις εκκλησίες προς τιμή του αληθινού Θεού, εις το όνομα του οποίου είχε δεχθεί το βάπτισμα».

Περί το 927, ο Ρόλλο μετεβίβασε την εξουσία του εις τον υιό του Γουλιέλμο Λόνγκσγουορντ και η δουκική δυναστεία του συνεχίσθηκε αδιαλείπτως έως τον άμεσο απόγονό του Γουλιέλμο τον Κατακτητή, πρώτο Αγγλονορμανδό βασιλέα από το 1066.Μέχρι τότε οι Νορμανδοί είχαν αναμιχθεί με τον ιθαγενή Κελτοφραγκικό πληθυσμό, είχαν υιοθετήσει την Γαλλική γλώσσα και τον Γαλλικό πολιτισμό και ούτως το 1066 είχαν πλέον φαινομενικώς εκγαλλισθεί, αλλά συνέχιζαν, κατά τα πάγια Κιμβρικά έθιμα, να είναι ληστρικός λαός.Επίσης, διετήρησαν εις μεγάλο βαθμό την Κιμβρο-Δανική φυλετική καταγωγή τους, ιδίως εις τις ηγεμονικές τάξεις τους και δια τούτο η Έμμα, αδελφή του δουκός της Νορμανδίας Ριχάρδου Β΄, νυμφεύθηκε τον Άγγλο βασιλέα του Σαξονικού Οίκου του Ουέσσεξ, Έθελρεντ Β΄.Επίσης, τεκμήριο της διατηρήσεως του Κιμβρογόνου χαρακτήρος των Νορμανδών είναι και το ότι, εις τον Τάπητα του Μπαγιέ, ο οποίος περιγράφει την Νορμανδική εισβολή εις την Αγγλία το 1066, απεικονίζεται και ένας Νορμανδός στρατιώτης κατά την μάχη του Άστιγξ, ο οποίος φέρει ασπίδα με παράσταση λευκού δράκοντος, που είναι σύμβολο των Κιμβροδρακογόνων λευκών λαών.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΟΝΤΩΝ

Α.Η κυριαρχία των δρακογόνων Αγγλοσαξόνων εις την Βρετανία σχετίζεται άμεσα και με τις πολλές αναφορές δια εμφανίσεις δρακόντων, καθώς ιστορικά και λογοτεχνικά κείμενα, τοπικοί θρύλοι και έγκυρες μαρτυρίες, από τον πρώϊμο Μεσαίωνα μέχρι και την σύγχρονη εποχή αναφέρουν δεκάδες εμφανίσεις ιπταμένων, χερσαίων και υδροβίων δρακόντων, διαφόρων μεγεθών και μορφών εις ολόκληρη την νήσο, από την Σκωτία έως το Σάσσεξ.Παρατίθενται κατωτέρω μερικές αρκετά βάσιμες και χαρακτηριστικές αναφορές τέτοιου είδους:
1.Αναμφιβόλως, η πιο συχνή αναφορά μέχρι και την σύγχρονη εποχή είναι αυτή δια το περιβόητο ερπετοειδές τέρας της λίμνης Λόχ Νές της Σκωτίας, το οποίο είναι κοινώς γνωστό ως Νέσσυ.Η πρώτα αναφορά δι’αυτό το τέρας προέρχεται από τον Βίο του Αγίου Κολούμπα, έργο που εγράφη τον 7ο αιώνα από τον Άνταμμαν, ο οποίος αναφέρει ότι, το 565 ο άγιος Κολούμπα αντιμετώπισε το τέρας εις τον ποταμό Νές, ο οποίος χύνεται εις την λίμνη Λόχ Νές:
«28.Εις μία άλλη περίπτωση επίσης, όταν ο ευλογημένος άνδρας διέμενε δια μερικές ημέρες εις την επαρχία των Πικτών, έπρεπε να διασχίση τον ποταμό Νέσα (Νές) και όταν έφθασε εις τις όχθες του, είδε κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι έθαβαν έναν άτυχο άνδρα, ο οποίος, όπως του ανέφεραν αυτοί, καθώς κολυμπούσε πρίν από λίγο χρόνο, δέχθηκε την επίθεση ενός υδροβίου τέρατος, το οποίο τον τραυμάτισε πολύ σοβαρά.Το άτυχο σώμα του σύρθηκε έξω, αν και πολύ αργά, με έναν γάντζο, από αυτούς που ήλθαν προς βοήθειά του με μία βάρκα.Ακούγοντας αυτό ο ευλογημένος άνδρας, δεν τρόμαξε καθόλου, αλλά πρόσταξε έναν από τους συντρόφους του, να διασχίση κολυμπώντας τον ποταμό μέχρι την απέναντι όχθη.Ακούγοντας ο Λιούγκν Μοκούμιν την εντολή του αρίστου ανδρός, υπάκουσε άνευ ουδεμίας καθυστερήσεως και αφού αφαίρεσε όλα τα ενδύματά του, εκτός από το εσώρουχό του, βούτηξε εις το ύδωρ.Αλλά το εντελώς ακόρεστο τέρας, επιθυμώντας περισσότερο θήραμα, παραμόνευε εις τον βυθό του ποταμού και όταν αισθάνθηκε να διαταράσσεται το ύδωρ άνωθέν του από τον κολυμπώντα άνδρα, αναδύθηκε ξαφνικά με έναν φοβερό βρυχηθμό και όρμησε με το στόμα ορθάνοικτο κατά του ανδρός, καθώς αυτός ήταν εις το μέσον του ρεύματος.Βλέποντας αυτό ο ευλογημένος άνδρας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, αδελφοί και ξένοι, είχαν καταληφθεί από τρόμο, ύψωσε το άγιο χέρι του και επικαλούμενος το όνομα του Θεού, σχημάτισε εις τον αέρα το σωτήριο σημείο του σταυρού και πρόσταξε το άγριο τέρας, λέγοντας: “Μην πηγαίνεις πιο πέρα και μην αγγίζεις τον άνδρα, αλλά γύρνα πίσω αμέσως”.Tότε, το τέρας τρομοκρατήθηκε από την φωνή του αγίου και έφυγε γρηγορότερα από ό,τι αν είχε τραβηχθεί με σχοινιά, αν και είχε πλησιάσει τόσο πολύ τον Λούγκν, καθώς αυτός κολυμπούσε, ώστε δεν απείχε από αυτόν περισσότερο από το μήκος μίας λόγχης.Έπειτα, βλέποντας οι αδελφοί ότι, το τέρας είχε φύγει και ότι, ο σύντροφός τους Λούγκν επέστρεψε εις αυτούς με την βάρκα, σώος και ασφαλής, κυριεύθησαν από θαυμασμό και δόξασαν τον Θεό, δια τον ευλογημένο άνδρα.Και ακόμη και οι βάρβαροι ειδωλολάτρες, οι οποίοι ήσαν παρόντες, αναγκάσθησαν από το μεγαλείο αυτού του θαύματος, να δοξάσουν τον Θεό των χριστιανών».
2.Εις τα υψίπεδα της Σκωτίας υπάρχει η παλαιά παράδοσις δια την ύπαρξη ενός τεραστίου θαλασσίου ερπετού, το οποίο αποκαλείται Κιρέϊν Κρόϊν και θεωρείται το μεγαλύτερο πλάσμα που υπάρχει, καθώς χρειάζεται επτά φάλαινες δια να χορτάση.Αυτή η παράδοσις επιβεβαιώνεται από τις πολλές παλαιές και σύγχρονες μαρτυρίες δια την ύπαρξη τεραστίων θαλασσίων ερπετών εις την Νορβηγία.Καθώς οι Νορβηγικές και οι Σκωτικές ακτές ευρίσκονται εις το ίδιο γεωγραφικό πλάτος, χωρισμένες μεταξύ τους από την Βόρειο θάλασσα, είναι προφανές ότι, πρόκειται δια τα ίδια πλάσματα, τα οποία κατοικούν εις αυτή την θάλασσα, μεταξύ της Σκωτίας και της Νορβηγίας.Πολύ σημαντικές πληροφορίες δι’αυτά τα πλάσματα μας παρέχει ο Σουηδός συγγραφεύς του16ου αιώνος, Ολάους Μάγκνους, ο οποίος εις τον χάρτη του Carta Marina και εις το βιβλίο του Ιστορία των Βορείων λαών, περιλαμβάνει πολλές απεικονίσεις αυτών των θαλασσίων ερπετών, με την μορφή οφιοειδών δρακόντων, που επιτίθενται εις πλοία και αρπάζουν ανθρώπους.Εις το ανωτέρω βιβλίο του περιέχεται μία πολύ κατατοπιστική αναφορά δι’αυτά τα θαλάσσια ερπετά: «Αυτοί που πλέουν κατά μήκος των Νορβηγικών ακτών δια εμπόριο ή αλιεία, διηγούνται όλοι μία παράξενη ιστορία δια ένα ερπετό τεραστίου μεγέθους, μήκους 200 ποδιών (66 μέτρων) και πάχους 20 ποδιών (6,5 μέτρων), το οποίο κατοικεί εις σπηλιές, εις την θάλασσα έξω από το Μπέργκεν.Αυτό το ερπετό εξέρχεται από τις σπηλιές του κατά τις φωτεινές θερινές νύκτες, δια να τραφή με βοοειδή, αρνιά ή χοίρους, ή εξέρχεται εις τον ωκεανό δια να φάη κεφαλόποδα, καβούρια και άλλα θαλάσσια ζώα.Έχει τρίχες μήκους δύο ποδιών εις τον λαιμό του, αιχμηρές μαύρες φολίδες και φλογερούς ερυθρούς οφθαλμούς.Επιτίθεται εις τα θαλάσσια σκάφη, αρπάζοντας και τρώγοντας ανθρώπους, καθώς ανυψώνεται εκ του ύδατος σαν κολώνα».
Όπως προκύπτει από την ανωτέρω αναφορά του Ολάους Μάγκνους, τα τεράστια θαλάσσια ερπετά της Βορείου θαλάσσης είναι σαφώς δράκοντες, αφού έχουν αιχμηρές φολίδες και φλογερούς ερυθρούς οφθαλμούς, είναι σαρκοβόρα και επιτίθενται και εις ανθρώπους.Επίσης, υπάρχουν πολλές παλαιές και σύγχρονες αναφορές δια εμφανίσεις αυτών των θαλασσίων δρακόντων και εις την μεγάλη λίμνη Μόσα της νοτίου Νορβηγίας, περί τα 100 χιλιόμετρα από το Όσλο, η οποία έχει μέγιστο μήκος 117 χιλιόμετρα και μέγιστο βάθος περί τα 450 μέτρα.Αφού όμως η λίμνη Mόσα δεν επικοινωνεί με την θάλασσα, είναι προφανές ότι, οι θαλάσσιοι δράκοντες μετακινούνται μεταξύ αυτής και του ωκεανού μέσω κάποιας μεγάλης υποχθονίου στοάς, η οποία συνδέει τον βυθό του ωκεανού με τον βυθό της λίμνης Mόσα.Προφανώς, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με την λίμνη Λόχ Νές και ούτως εξηγείται διατί, αν και ο βυθός της λίμνης έχει ερευνηθεί εξονυχιστικά, δεν έχει εντοπισθεί η φωλιά του τέρατος, αφού και αυτό μετακινείται μεταξύ της λίμνης και του ωκεανού μέσω κάποιας υποχθονίου στοάς.
3.Το Αγγλοσαξονικό Χρονικό αναφέρει την εμφάνιση ιπταμένων δρακόντων εις την Νορθουμβρία, ενώπιον πάρα πολλών μαρτύρων: «793.Εφάνησαν φοβεροί οιωνοί εις την Νορθουμβρία, οι οποίοι τρομοκράτησαν πολύ τους ανθρώπους:Τεράστιες λάμψεις φωτός εις τον αέρα, ανεμοστρόβιλοι και πύρινοι, ιπτάμενοι δράκοντες εις τον ουρανό…» (Αγγλοσαξονικό Χρονικό).
4.Σύμφωνα με έναν μεσαιωνικό θρύλο της Νορθουμβρίας, η ωραία πριγκίπισσα Μαργαρίτα, θυγατέρα ενός βασιλέως της Νορθουμβρίας, μεταμορφώθηκε από την μάγισσα μητριά της εις μία φοβερή δράκαινα, αποκαλουμένη Λέϊντλυ Γουίρμ (Laidley Wyrm).Η δράκαινα τρομοκρατούσε την περιοχή του Μπάμπουργκ, αλλά τελικά επανήλθε εις την ανθρωπίνη μορφή της, όταν την φίλησε ο αδελφός της Τσάϊλντ Γουίντ.Ο θρύλος αυτός υποδηλώνει την ανάμειξη των ηγεμονικών τάξεων των Αγγλοσαξόνων με δρακοειδή όντα και την δι’αυτής δημιουργία ανθρωποφαινοτύπων όντων με δρακόντειο γονότυπο, καθώς και την ικανότητα διαφόρων ισχυρών δρακοειδών όντων, να μεταμορφώνονται προσωρινά εις ανθρώπους.
5.Το Αγγλοσαξονικό Χρονικό αναφέρει την εμφάνιση δρακόντων εις το Σάσσεξ: «774…Kαι εφάνησαν εκπληκτικά ερπετά εις την γή των Νοτίων Σαξόνων».Εις το Σάσσεξ υπάρχουν πολλές αναφορές και θρύλοι δια εμφανίσεις δρακόντων και ιδίως δια ένα είδος υδροβίου δράκοντος, αποκαλουνμένου Νούκερ (Knucker).Η πιο διαδεδομένη παράδοσις αφορά τον Νούκερ, ο οποίος κατοικούσε πλησίον του χωριού Λύμινστερ, εις μία μικρή λιμνούλα διαμέτρου μερικών δεκάδων μέτρων, η οποία κατά τον θρύλο ήταν άπατη.Αν και υδρόβιος, αυτός ο φοβερός δράκων μπορούσε να πετά και τρομοκρατούσε ολόκληρη την γύρω περιοχή εις μεγάλη απόσταση, φονεύοντας ζώα και ανθρώπους, μέχρι που τελικά φονεύθηκε από έναν περιπλανώμενο ιππότη.
6.Το 1170 εμφανίσθηκε εις το χωριό Σαίντ Όσυθ του Έσσεξ ένας τεράστιος ιπτάμενος δράκων. (πηγή: http://www.reptilianagenda.com/myth/m110599a.shtml).
7.Το 1668 και το 1669 αναφέρθησαν πολυάριθμες εμφανίσεις ενός δράκοντος εις το χωριό Χένχαμ του Έσσεξ και εκδόθηκε και ένα σχετικό τεύχος με τον τίτλο «Το Ιπτάμενο Ερπετό ή Παράξενες Ειδήσεις από το Έσσεξ».Κατά τις περιγραφές των αυτοπτών μαρτύρων, αυτός ο δράκων είχε μήκος 2,5-3 μέτρα, μικρές πτέρυγες και παραξένους οφθαλμούς με διαπεραστικό βλέμμα.

Β.Επίσης, άμεση σχέση με την κυριαρχία των δρακογόνων Αγγλοσαξόνων εις την Βρετανία, καθώς και ταυτοχρόνως απόδειξις της δρακογόνου προελεύσεως των δυναστειών τους, είναι και το ότι, από παλαιά υπάρχουν παραστάσεις δρακόντων εις πολλούς Αγγλοσαξονικές θυρεούς και εμβλήματα κομητειών, αριστοκρατικών οίκων, κ.λ.π., πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.Ουσιαστικά, τόσο πολλές παραστάσεις δρακόντων όσο εις την Αγγλία, υπάρχουν μόνο εις τις χώρες τις ανατολικής Ασίας όπως η Καμπότζη και η Κίνα, όπου ρητώς θεωρούν τους δράκοντες ως θετικά όντα και μάλιστα οι Κινέζοι αυτοκράτορες υπερηφανεύοντο δια την δρακόντεια καταγωγή τους.Όλως ενδεικτικώς, μερικοί εκ των Αγγλοσαξονικών θυρεών με παραστάσεις δρακόντων είναι οι κάτωθι:
1.Το βασίλειο του Ουέσσεξ είχε ως έμβλημα τον δράκοντα, αφού όπως αναφέρουν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς Ερρίκος του Χάντινγκντον και Μάθιου του Ουεστμίνστερ, κατά την μάχη του Μπάρφορντ to 752, μεταξύ του Κάθρεντ, βασιλέως του Ουέσσεξ και του Έθελμπαντ, βασιλέως της Μερκίας, ο στρατός των Δυτικών Σαξόνων έφερε ως έμβλημα τον χρυσό δράκοντα.Επίσης και οι βασιλείς τους Άλφρεντ και Άθελσταν, κατά τις μάχες τους εναντίον των Κελτών και των Βίκινγκς, έφεραν ως έμβλημα τον λευκό δράκοντα.Αλλά και ο τελευταίος βασιλεύς της προ-Νορμανδικής Αγγλίας, Χάρολντ Γκοντγούισον, ο οποίος πρίν γίνη βασιλεύς ήταν κόμης τους Ουέσσεξ, είχε ως εμβλημα τον χρυσό δράκοντα, όπως αποδεικνύεται από τον μεσαιωνικό Τάπητα του Μπαγιέ, όπου απεικονίζονται μεταξύ άλλων ένας πεσμένος χρυσός δράκων και ένας ερυθρο-χρυσό-λευκος δράκων κατά την στιγμή του θανάτου του Χάρολντ.Και σήμερα η περιοχή του Ουέσσεξ έχει ως έμβλημα άλλοτε τον τετράποδο και πτερωτό δράκοντα και άλλοτε τον δίποδα και πτερωτό δράκοντα, ο οποίος ονομάζεται εις την Αγγλική γλώσσα γουίβερν (wyvern).Μεταξύ άλλων, οι Αγγλικές στρατιωτικές μονάδες του Ουέσσεξ έχουν ως έμβλημα τον χρυσό δίποδα, πτερωτό δράκοντα, ενώ και η Εταιρεία του Ουέσσεξ έχει προτείνει ως σημαία της περιοχής την εικόνα ενός χρυσού γουίβερν εις ερυθρό πλαίσιο.
2.H κομητεία του Ντόρσετ εις την ΝΔ. Αγγλία, η οποία αποτελεί τμήμα του Ουέσσεξ, έχει ως έμβλημά της δύο ορθίους χρυσούς, τετραπόδους και πτερωτούς δράκοντες οι οποίοι φέρουν ως περιλαίμια ερυθρά στέμματα και κρατούν μία ασπίδα που απεικονίζει τρεις ερυθρούς λέοντες και ένα ερυθρό άνθος, ενώ άνωθέν της έχει ένα στέμμα, το οποίο μοιάζει με φρούριο με τρεις πύργους.Αφού, οι τρεις λέοντες συμβολίζουν την Αγγλία και τα στέμματα είναι σύμβολα βασιλικής εξουσίας, είναι προφανές ότι, το έμβλημα αυτό δηλώνει ότι, οι δράκοντες κρατούν την εξουσία της Αγγλίας.
3.H περιοχή του Δυτικού Ντόρσετ (τμήμα της κομητείας του Ντόρσετ) έχει ως έμβλημα δύο ορθίους, αργυρούς, αμφιβίους και διπόδους δράκοντες, με ιχθυώδη ουρά και με χρυσές πτέρυγες, οι οποίοι φέρουν ως περιλαίμια χρυσά στέμματα και κρατούν μία ασπίδα πρασινού, ερυθρού και μελανού χρώματος με έναν Σαξονικού τύπου λευκόχρυσο σταυρό, πάνω εις την οποία είναι λευκά άνθη και ένα μεσαιωνικό κράνος, εις το οποίο στέκεται καθιστός ένας μικρότερος αμφίβιος δράκων, ίδιος με τους άλλους δύο, ο οποίος κρατά ένα αργυρόχρυσο σκήπτρο.Είναι προφανές ότι, αυτό το έμβλημα δηλώνει την εξουσία των δρακόντων επί του Σαξονικού βασιλείου του Ουέσσεξ, το οποίο συμβολίζει ο λευκόχρυσος Σαξονικός σταυρός.
4.H περιοχή του Πούλ Μπόρροου (τμήμα της κομητείας του Ντόρσετ) έχει ως έμβλημα έναν όρθιο, χρυσό, τετράποδο και πτερωτό δράκοντα εκ δεξιών και έναν λέοντα εξ αριστερών, οι οποίοι κρατούν κουπιά και μία ασπίδα με παράσταση δελφινιού, πάνω εις την οποία στέκεται μία γοργόνα.Και αυτό το έμβλημα δηλώνει την εξουσία των δρακόντων επί της ναυτικής πόλεως του Πούλ Μπόρροου, την οποία συμβολίζουν το δελφίνι και η γοργόνα.
5.Η κομητεία του Σόμερσετ εις την ΝΑ. Αγγλία έχει ως έμβλημα έναν όρθιο, ερυθρό, τετράποδο και πτερωτό δράκοντα, εις λευκό ή χρυσό πλαίσιο, ο οποίος κρατά ένα κυανό σκήπτρο.Όπως είναι προφανές και αυτό το έμβλημα δηλώνει την εξουσία των δρακόντων επί της κομητείας του Σόμερσετ.
6.Το έμβλημα της πόλεως του Λονδίνου είναι δύο όρθιοι, λευκοί, τετράποδοι και πτερωτοί δράκοντες, με ερυθρούς σταυρούς εις τις πτέρυγές τους, οι οποίοι κρατούν μία λευκή ασπίδα με ερυθρό σταυρό, η οποία άνωθέν της έχει ένα λευκό άνθος με ερυθρούς σταυρούς.Και αυτό το έμβλημα δηλώνει την εξουσία των δρακόντων επί της Αγγλικής πρωτευούσης, ενώ οι ερυθροί σταυροί συμβολίζουν το Μεσαιωνικό Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, το οποίο είχε ως κυρία βάση του εις την Βρετανία την πόλη του Λονδίνου.Οι Ναϊτες Ιππότες είχαν πολλές απόκρυφες και σκοτεινές δραστηριότητες, καθώς μεταξύ άλλων λάτρευαν μυστικά τον τραγοπρόσωπο «θεό» Μπάφομετ (δηλαδή τον Σατανά) ενώ μετά την διάλυσή τους το 1314 δημιούργησαν τις Ελευθεροτεκτονικές Στοές και εν γένει ήσαν ένα από τα σημαντικότερα όργανα των δρακοειδών, όπως φαίνεται και από το ανωτέρω έμβλημα.
7.Το βασίλειο της Μερκίας είχε ως έμβλημα τον δίποδα, πτερωτό δράκοντα.Ο γουίβερν ήταν έμβλημα ιδίως της Μερκιανής κομητείας του Λέστερ και μεταξύ άλλων η σφραγίδα του Τόμας του Λάνκαστερ, κόμητος του Λέστερ, περιελάμβανε την εικόνα ενός γουίβερν.
8.Η βασίλισσα Ελισάβετ Α΄είχε ως έμβλημα την παράσταση ενός χρυσού, τετραποδου, ορθίου και πτερωτού. δράκοντος μαζί με έναν χρυσό λέοντα.
9.Κατά την διάρκεια της Αγγλικής Δημοκρατίας (1649-1660) το έμβλημα της Αγγλίας ήταν ένας όρθιος λέων εξ αριστερών και ένας ερυθρός, όρθιος, τετράποδος και πτερωτός δράκων εκ δεξιών, οι οποίοι κρατούν μία ασπίδα με την σημαία της Αγγλίας (ευθρός σταυρός εις λευκό πλαίσιο) εις διπλούν και την σημαία της Σκωτίας (λευκός σταυρός εις κυανό πλαίσιο), πάνω εις την οποία είναι τοποθετημένο ένα στέμμα.Και αυτό το έμβλημα δηλώνει την εξουσία των δρακόντων επί της Αγγλίας και της Σκωτίας.
10.Και πολλά σύγχρονα Αγγλοσαξονικά νομικά πρόσωπα έχουν ως εμβλήματα δράκοντες, όπως το Birkdale School του Σέφφιλντ που έχει ως έμβλημα τον κυανέρυθρο γουίβερν, το Dragon School της Οξφόρδης που έχει ως έμβλημα τον χρυσό γουίβερν, η ποδοσφαιρική ομάδα Leyton Orient F.C. του Ανατολικού Λονδίνου που έχει ως έμβλημα δύο ερυθρούς γουίβερν, η σιδηροδρομική εταιρεία Midland Railway που έχει ως έμβλημα τον λευκό γουίβερν, το Κολλέγιο της Βασιλίσσης του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης.το Κολλέγιο του Βασιλέως του Πανεπιστημίου της Κουίνσλαντ και το Koλλέγιο του Νιούϊγκτον του Σίδνεϋ, των οποίων τα εμβλήματα έχουν παραστάσεις γουίβερν κ.λ.π.

Ιδιαιτέρα σημασία έχει το έμβλημα του λευκού δράκοντος, ο οποίος κατά τις αναφορές του Νεννίου και του Γοδεφρείδου του Μονμάουθ συμβολίζει τους Σάξονες.Αναφέρουν συγκεκριμένα ότι, όταν ο Βρετανός βασιλεύς Βόρτιγκερν είδε να μάχονται ένας λευκός και ένας ερυθρός δράκων εις μία λίμνη, διέταξε τον σοφό Αμβρόσιο Μέρλιν να του ερμηνεύση τι σήμαινε αυτό, ο οποίος εξήγησε ως εξής το φαινόμενο:
«Το ερυθρό ερπετό είναι ο δικός σου δράκων, αλλά το λευκό ερπετό είναι ο δράκων των ανθρώπων που κατέχουν αρκετές επαρχίες και περιοχές της Βρετανίας, σχεδόν από θάλασσα έως θάλασσα, όμως οι άνθρωποί μας θα ανέλθουν και θα απωθήσουν τη Σαξονική φυλή πέρα από την θάλασσα, από όπου προήλθαν…» (Νέννιος, Ιστορία των Βρετανών, 42).
«Αλίμονο εις τον ερυθρό δράκοντα δια την απότομη εξορία του.Τα κρυφές οπές του θα καταληφθούν από τον λευκό δράκοντα, ο οποίος δηλώνει τους Σάξονες, τους οποίους προσκάλεσες, αλλά ο ερυθρός δηλώνει το Βρετανικό έθνος, ο οποίος θα καταπιεσθεί από τον λευκό» (Γοδεφρείδος του Μονμάουθ, Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 7.3).
Ο λευκός δράκων δηλώνει την μείξη δρακοειδών όντων με λευκούς ανθρώπους και ιδίως με τις ηγεμονικές τάξεις, όπως αναφέρει και ο Ντέϊβιντ Άϊκ εις το βιβλίο του «Το Μυστικό όλων των εποχών», ο οποίος επισημαίνει ότι, οι λευκοί δράκοντες είναι η ηγεμονική τάξη των υποχθονίων, ερπετοειδών όντων.Από τις μείξεις αυτές προήλθαν και οι Αγγλοσάξονες, των οποίων οι ηγεμόνες είχαν πολύ μεγάλο ποσοστό δρακοντείου γόνου.Όμως, ο Ντέϊβιντ Αϊκ έχει παρερμηνεύσει τον συμβολισμό των Βρετανών με τον ερυθρό δράκοντα, θεωρώντας δρακογόνες τις ηγεμονικές δυναστείες των Βρετανών, ενώ ήσαν αδιαμφισβητήτως Ελληνο-κελτικής καταγωγής. Είναι λοιπόν προφανές ότι, εις τις ανωτέρω αναφορές του Νεννίου και του Γοδεφρείδου του Μονμάουθ ο ερυθρός δράκων χρησιμοποείται αποκλειστικώς ως έμβλημα της θετικής, επιχθονίας δυνάμεως των Ελληνογενών Βρετανών, η οποία ήταν αντίθετη προς την σκοτεινή δύναμη των λευκών δρακόντων και των δρακογόνων Αγγλοσαξόνων.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 23 ΚΑΙ 24 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

23.Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Την ίδια εποχή που προήλαυναν οι Νορμανδοί της Ιταλίας, οι Νορμανδοί της Γαλλίας είχαν ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες, καθώς το 1066 κατέκτησαν την Αγγλία, υπό την ηγεσία του Κιμβρογόνου Νορμανδού δουκός Γουλιέλμου του Κατακτητού. Ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής ήταν υιός του δουκός της Νορμανδίας Ροβέρτου Β΄ και της Ερλέβας και ανακηρύχθηκε δούξ της Νορμανδίας το 1035, όντας μόλις επτά ετών, αλλά μόλις το 1047 κυριάρχησε πραγματικά εις την Νορμαννδία..Το 1053, ο Γουλιέλμος ενίσχυσε τον Κιμβρικό γόνο της οικογενείας του, καθώς νυμφεύθηκε την Ματθίλδη της Φλάνδρας, η οποία ήταν θυγατέρα του κόμητος της Φλάνδρας Βαλδουίνου Ε΄, καθώς και άμεση απόγονος της Αίλφθρυθ, θυγατρός του Σάξονος βασιλέως του Ουέσσεξ, Αλφρέδου (871-899).Όταν τον Ιανουάριο του 1066 πέθανε άτεκνος ο βασιλεύς της Αγγλίας, Εδουάρδος ο Ομολογητής, ο Γουλιέλμος διεκδίκησε τον Αγγλικό θρόνο, επειδή ήταν μικρανεψιός της Έμμας της Νορμανδίας, η οποία είχε διατελέσει σύζυγος του Αγγλοσάξονος βασιλέως Έθελερεντ (978-1016) και του Δανού βασιλέως της Αγγλίας, Κανούτου.Αντίπαλός του ήταν ο ισχυρός Αγγλοσάξων κόμης του Oυέσσεξ, Χάρολντ Γκοντγούινσον, ο οποίος είχε καταλάβει τον Αγγλικό θρόνο αμέσως μετά τον θάνατο του Εδουάρδου.Ούτως, κατά το τέλος του Σεπτεμβρίου του 1066 ο Γουλιέλμος αποβιβάσθηκε με ισχυρές δυνάμεις εις το Σάσσεξ και αφού την 14η Οκτωβρίου του ιδίου έτους νίκησε τον Αγγλοσαξονικό στρατό του Χάρολντ εις την μάχη του Άστιγξ, κυριάρχησε εις την Αγγλία και εστέφθη βασιλεύς της τα Χριστούγεννα του 1066.Με την κατάκτηση της Αγγλίας, εγκατεστάθησαν εις την χώρα πολλοί Νορμανδοί, καθιερώθηκε το φεουδαρχικό σύστημα της ηπειρωτικής Ευρώπης και η Αγγλία συνδέθηκε με την Γαλλία, ενώ μέχρι τότε δεχόταν κυρίως Σκανδιναβική επιρροή.Ούτως, ενώ μέχρι τότε οι Αγγλοσάξονες ήσαν περιορισμένοι εις την νήσο τους, υπό την Νορμανδική κυριαρχία η Αγγλία έγινε επεκτατική δύναμη με ισχυρό ναυτικό και ετέθησαν οι βάσεις της Αγγλικής αυτοκρατορίας.

Ο Γουλιέλμος ο Κατκατητής ίδρυσε την βασιλική δυναστεία της Αγγλίας, η οποία διατηρείται ακόμη, καθώς όλοι ανεξαιρέτως οι βασιλείς της Αγγλίας μέχρι και σήμερα ήσαν άμεσοι απόγονοί του, είτε εκ πατρός είτε εκ μητρός.Ακριβώς δια την διατήρηση αυτής της βασιλικής γραμμής έχουν βασιλεύσει εις την Αγγλία και αρκετές βασίλισσες, όταν δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι των εκλιπόντων βασιλέων.Επομένως, όλοι οι βασιλείς της Αγγλίας ήσαν Κιμβρογόνοι και δια τούτο πάντα επεδείκνυαν δολία και ληστρική συμπεριφορά, καθώς και έντονο ανθελληνισμό.Παρατίθεται κατωτέρω η Αγγλική βασιλική δυναστεία από τον Γουλιέλμο Α΄ μέχρι σήμερα, με αναφορά του χρόνου εξουσίας εκάστου βασιλέως.

Α.ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑΣ

1.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Α΄Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ (25 Δεκεμβρίου 1066-1087)
2.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Β΄ (26 Σεπτεμβρίου 1087-1100): Ήταν υιός του Γουλιέλμου Α΄ και της Ματθίλδης της Φλάνδρας
3.ΕΡΡΙΚΟΣ Α΄(5 Αυγούστου 1100-1135): Ήταν υιός του Γουλιέλμου Α΄ και της Ματθίλδης της Φλάνδρας.Ενίσχυσε τον Κιμβρικό γόνο της οικογενείας του, καθώς το 1100 νυμφεύθηκε την θυγατέρα του βασιλέως της Σκωτίας Μάλκολμ Β΄, Έντιθ, η οποία ήταν αμεση απόγονος του βασιλέως του Ουέσσεξ Αλφρέδου.
4.ΣΤΕΦΑΝΟΣ (22 Δεκεμβρίου 1135-1154): Ήταν υιός του Στεφάνου, κόμητος του Μπλουά, και της Αντέλας, θυγατέρας του Γουλιέλμου Α΄.
5.ΜΑΤΘΙΛΔΗ ή ΜΑΟΥΝΤ (7 Απριλίου-1 Νοεμβρίου 1141): Ήταν θυγατέρα του Ερρίκου Α΄ και της Έντιθ της Σκωτίας

Β.ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΤΑΓΕΝΕΤΩΝ

Ι.ΚΛΑΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΔΕΓΑΥΩΝ

6.ΕΡΡΙΚΟΣ Β΄(19 Δεκεμβρίου 1154-1189): Ήταν υιός του Γάλλου Γοδεφρείδου Πλανταγενέτου, κόμητος του Ανζού της Γαλλίας, και της Ματθίλδης (Μάουντ).Με αυτόν άρχισε η δυναστεία των Πλανταγενετών.
7.ΡΙΧΑΡΔΟΣ Α΄ Ο ΛΕΟΝΤΟΚΑΡΔΟΣ (3 Σεπτεμβρίου 1189-1199): Ήταν υιός του Ερρίκου Β΄ και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.Ήταν ο πρώτος Άγγλος βασιλεύς που αναβίωσε το αρχαίο Κιμβρικό έθιμο της ομοφυλοφιλίας, αφού οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι, ήταν κίναιδος (πόρνος).Ο χρονογράφος Ρότζερ του Χοβέντεν αναφέρει χαρακτηριστικά δια τον Ριχάρδο και τον σύμμαχο του βασιλέα της Γαλλίας, Φίλιππο Β΄ ότι «έφαγαν από το ίδιο πιάτο και την νύκτα κοιμήθηκαν εις το ίδιο κρεβάτι» και ότι «είχαν μία παθιασμένη αγάπη μεταξύ τους».Επίσης, ήταν ο πρώτος Άγγλος βασιλεύς που έδρασε κατά των Ελλήνων, κατά την συμμετοχή του εις την Τρίτη Σαυροφορία με στόχο την ανακατάληψη των Ιεροσολύμων από τον Αιγύπτιο σουλτάνο Σαλαντίν.Καθώς ο Αγγλικός στόλος του Ριχάρδου κατευθυνόταν προς την Συρία, τον Μάϊο του 1191 προσάραξε εις τον λιμένα της Λεμεσού της Κύπρου λόγω καταιγίδος, κατέλαβε την πόλη άνευ ουδεμίας αφορμής και εις την συνέχεια ο Ριχάρδος αποφάσισε να κατακτήση ολόκληρη την νήσο, δρώντας ανταξίως της Κιμβρικής καταγωγής του.Ο ανεξάρτηττος ηγεμών της νήσου Ισαάκιος Κομνηνός (ο οποίος από το 1185 είχε επναστατήσει κατά του αυτοκράτορος Ισαακίου Β΄ Αγγέλου) αντιστάθηκε γενναία με τις ολιγάριθμες δυνάμεις του, αλλά καθώς τον πρόδωσαν και κάποιοι Έλληνες ευγενείς, ηττήθηκε από τον πολύ μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο Αγγλικό στρατό, εις την μάχη της Τρεμετουσίας.Ο Ισαάκιος αντιστάθηκε δια ολίγο καιρό ακόμη, αμυνόμενος εις τα φρούρια του όρους Πενταδακτύλου, αλλά τελικά παραδόθηκε μετά την πολιορκία του φρουρίου της Καντάρας και κατόπιν ο Ριχάρδος, αφού λεηλάτησε την Κύπρο και κατέσφαξε όσους του αντεστάθησαν, ανεχώρησε με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του δια τους Αγίους Τόπους.Έκτοτε, η Κύπρος εγνώρισε μακραίωνη δουλεία υπό την διαδοχική κατοχή των Φράγκων, Ιταλών, Τούρκων και Άγγλων και ακόμη και σήμερα μεγάλο τμήμα της νήσου ευρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, υπό την ηθική αυτουργία των Αγγλοσαξόνων της Βρετανίας και της Αμερικής, οι οποίοι συνεχίζουν το έργο Ριχάρδου Α΄.
8.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΑΚΤΗΜΩΝ (27 Μαϊου 1199-1216): Ήταν υιός του Ερρίκου Β΄ και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.
9.ΕΡΡΙΚΟΣ Γ΄(28 Οκτωβρίου 1216-1272): Ήταν υιός του Ιωάννου του Ακτήμονος και της Ισαβέλλας της Αγκουλέμης.
10.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Α΄(20 Νοεμβρίου 1272-1307): Ήταν υιός του Ερρίκου Γ΄ και της Ελεονώρας της Προβηγκίας.Ενδεικτική της Κιμβρικής καταγωγής του είναι η αναφορά του χρονογράφου Μπάρμπουρ ότι, κατά τους Σκώτους, εξασκούσε τεχνικές πνευματισμού: «Οι άνθρωποι είπαν πως διατηρούσε κρυφά ένα πνεύμα που του απαντούσε σ’ όποια ερώτηση κι αν επιθυμούσε» (Barbour, The Bruce, σελ. 113, παράθεση εις το βιβλίο των Μ. Μπέϊτζεντ και Ρ. Λή «Ο Ναός και η Στοά», Εκδόσεις Γκοβόστη, σελ. 382).Είναι προφανές ότι, ο Εδουάρδος επικοινωνούσε με κάποια υπερφυσική, σκοτεινή οντότητα, δηλαδή έναν εκ των «θεών-δρακόντων» που λάτρευαν οι Κιμβροσάξονες πρόγονοί του, ενώ φαινομενικώς προσποιούταν τον χριστιανό, αυτοαποκαλούμενος «Υπερασπιστής της Πίστεως».
11.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Β΄(7 Ιουλίου 1307-1327): Ήταν υιός του Εδουάρδου Α΄ και της Ελεονώρας της Κστίλλης.Ανανέωσε τον Κιμβρικο γόνο της οικογενείας του, καθώς το 1308 νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα της Γαλλίας, η οποία ήταν άμεση απόγονος της Γκύθα, θυγατέρας του Αγγλοσάξονος βασιλέως Χάρολντ. Γκοντγούινσον.Επίσης, συνεχίζων το αρχαίο Κιμβρικό έθιμο, ήταν περιβόητος πόρνος (κίναιδος) με αρχικό εραστή του τον ευγενή Πέτρο Γκάβεστον και μετά την δολοφονία αυτού τον ανιψιό του εξ αγχιστείας Ούγο Ντεσπένσερ τον νεώτερο.
12.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Γ΄(25 Ιανουαρίου 1327-1377): Ήταν υιός του Εδουάρδου Β΄ και της Ισαβέλλας της Γαλλίας.Έχει πολύ μεγάλη σημασία εις την Αγγλική γενεαλογία, καθώς εκτός από τους βασιλικούς απογόνους του, θεωρείται άμεσος πρόγονος αρκετών προέδρων των Η.Π.Α., μεταξύ των οποίων ο Ουάσιγκτων, ο Τζέφερσον, ο Ρούσβελτ και οι Μπούς, γεγονός που αποδεικνύει ότι, συχνά προωθούνται Κιμβρογόνοι πολιτικοί εις την προεδρία των «δημοκρατικών» Η.Π.Α.
13.ΡΙΧΑΡΔΟΣ Β΄(21 Ιουνίου 1377-1399): Ήταν υιός του Μαύρου Πρίγκηπος Εδουάρδου, υιού του Εδουάρδου Γ΄, και της Ιωάννας του Κέντ.Κατά το παλαιό Κιμβρικό έθιμο, ήταν πόρνος, με κύριο εραστή του τον ευγενή Ροβέρτο του Βέρ.

ΙΙ.ΚΛΑΔΟΣ ΤΟΥ ΛΑΝΚΑΣΤΕΡ

14.ΕΡΡΙΚΟΣ Δ΄(30 Σεπτεμβρίου 1399-1413): Ήταν υιός του Ιωάννου της Γάνδης, υιού του Εδουάρδου Γ΄, και της Μπλάνς του Λάνκαστερ.Με αυτόν άρχισε ο κλάδος του Λάνκαστερ, της δυναστείας των Πλανταγενετών.
15.ΕΡΡΙΚΟΣ Ε΄(20 Μαρτίου 1413-1422): Ήταν υιός του Ερρίκου Δ΄ και της Μαίρης του Μποχούν.
16.ΕΡΡΙΚΟΣ ΣΤ΄(31 Αυγούστου 1422-4 Μαρτίου 1461, 2 Οκτωβρίου 1470-1471): Ήταν υιός του Ερρίκου Ε΄ και της Αικατερίνης του Βαλουά

ΙΙΙ.ΚΛΑΔΟΣ ΤΗΣ ΥΟΡΚΗΣ

17.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Δ΄(4 Μαρτίου 1461-2 Οκτωβρίου1470, 11 Απριλίου 1471-1483): Ήταν υιός του Ριχάρδου Πλανταγενέτου, δουκός της Υόρκης και αμέσου απογόνου του Εδουάρδου Γ΄, και της Σέσιλυ Νέβιλ.Με αυτόν άρχισε ο κλάδος της Υόρκης, της δυναστείας των Πλανταγενετών.
18.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Ε΄(9 Απριλίου-25 Ιουνίου 1483): Ήταν υιός του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ.
19.ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ΄(26 Ιουνίου 1483-1485): Ήταν υιός του Ριχάρδου Πλανταγενέτου και της Σέσιλυ Νέβιλ.

Γ.ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΤΥΔΩΡ

20.ΕΡΡΙΚΟΣ Ζ΄(22 Αυγούστου 1485-1509): Ήταν υιός του Ουαλού Έντμουντ Τυδώρ, κόμητος του Ρίτσμοντ, και της λαίδης Μαργαρίτας Μπωφόρ, τρισέγγονης του Εδουάρδου Γ΄.Με αυτόν άρχισε η δυναστεία των Τυδώρ.
21.ΕΡΡΙΚΟΣ Η΄(21 Απριλίου 1509-1547): Ήταν υιός του Ερρίκου Ζ΄ και της Ελισάβετ της Υόρκης.Επειδή ήλθε εις σύγκρουση με τον Πάπα, εξαιτίας των πολλών γάμων του, αποκήρυξε την Ρωμαιοκαθολική εξουσία και ίδρυσε την Αγγλικανική Εκκλησία, μετατρέποντας την Αγγλία εις Προτεσταντική χώρα.Έκτοτε, ο εκάστοτε βασιλεύς της Αγγλίας είναι ταυτοχρόνως και αρχηγός της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
22.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ ΣΤ΄(28 Ιανουαρίου 1547-1553): Ήταν υιός του Ερρίκου Η΄ και της Τζέϊν Σέϋμουρ.
23.ΛΑΙΔΗ ΤΖΕΪΝ ΓΚΡΕΫ (10 Ιουλίου-19 Ιουλίου 1553): Ήταν θυγατέρα του Ερρίκου Γκρέϋ και της λαίδης Φράνσις Μπράντον, εγγονής του Ερρίκου Ζ΄.
24.ΜΑΙΡΗ Α΄(19 Ιουλίου 1553-1558): Ήταν θυγατέρα του Ερρίκου Η΄ και της Αικατερίνης της Αραγωνίας.
25.ΕΛΙΣΑΒΕΤ Α΄(17 Νοεμβρίου 1558-1603): Ήταν θυγατέρα του Ερρίκου Η΄ και της Άννας Μπολέϊν.Η δράσις της έχει μεγάλη σημασία δια την Αγγλική και την παγκόσμιο ιστορία, καθώς μετέτρεψε την Αγγλία εις παγκόσμιο δύναμη.Εις τούτο συνέβαλαν σημαντικά οι Άγγλοι κουρσάροι, οι οποίοι με εντολή της Ελισάβετ επιτίθονταν διαρκώς κατά των Ισπανών.Επικεφαλής των Άγγλων κουρσάρων ήταν ο περιβόητος Σέρ Φράνσις Ντρέϊκ (Drake), ο οποίος διενήργησε φοβερές επιδρομές κατά των Ισπανών.Η βαρβαρότης του και το όνομά του δηλώνουν σαφώς την ερπετοειδή καταγωγή του, ενώ οι Ισπανοί τον αποκαλούσαν El Draco (=ο δράκων).Πολύ σημαντικός παράγων των επιτυχιών της Ελισάβετ ήταν το δίκτυο κατασκόπων, το οποίο είχε στήσει εις τις αυλές των Ευρωπαίων ηγεμόνων ο αρχικατάσκοπος και Γραμματεύς του Κράτους, Σέρ Φράνσις Γουόλσινγκχαμ.Αυτό το κατασκοπευτικό δίκτυο διατηρήθηκε και μετά τον θάνατο της Ελισάβετ, ενισχυόμενο διαρκώς και αποτελώντας βασικό παράγοντα όλων των Αγγλικών επιχτυχιών μέχρι και σήμερα.Επίσης, το 1559 η Ελισάβετ στερέωσε οριστικά τον Προτεσταντισμό εις την Αγγλία, με τους Νόμους της Ομοιομορφίας και της Υπεροχής, οι οποίοι αποτελούν την βάση της συγχρόνου Αγγλικανικής Εκκλησίας.

Δ.ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ

26.ΙΑΚΩΒΟΣ Α΄(24 Μαρτίου 1603-1625): Ήταν υιός του Σκώτου Eρρίκου Στιούαρτ, λόρδου του Ντάμλεϋ και της βασίλισσας της Σκωτίας Μαίρης, η οποία ήταν τρισέγγονη του Εδουάρδου Δ΄.Όταν διαδέχθηκε την άτεκνη Ελισάβετ Α΄, ήταν βασιλεύς της Σκωτίας ως Ιάκωβος ΣΤ΄ και ούτως συνένωσε την Αγγλία και την Σκωτία.Με αυτόν άρχισε η δυναστεία των Στιούαρτ.
27.ΚΑΡΟΛΟΣ Α΄(27 Μαρτίου 1625-1649): Ήταν υιός του Ιακώβου Α΄ και της Άννας της Δανίας.

AΓΓΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο Κάρολος Α΄ εκτελέσθηκε την 30η Ιανουαρίου του 1649 από την Επαναστατική κυβέρνηση του Όλιβερ Κρόμγουελ και από τότε μέχρι και την Παλινόρθωση των Στιούαρτ το 1660 δεν υπήρχαν βασιλείς εις την Αγγλία, αλλά από το 1653 κυβέρνησαν ως δικτάτορες με τον τίτλο του Λόρδου Προστάτου οι ακόλουθοι:
α.ΟΛΙΒΕΡ ΚΡΟΜΓΟΥΕΛ (16 Δεκεμβρίου 1653-1658): Ήταν υιός του Ρόμπερτ Κρόμγουελ και της Ελισάβετ Στιούαρτ.
β.ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΚΡΟΜΓΟΥΕΛ (3 Σεπτεμβρίου 1658-1659): Ήταν υιός του Όλιβερ Κρόμγουελ και της Ελισάβετ Μπούρτσιερ.


ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΘΕΙΣ ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ

28.ΚΑΡΟΛΟΣ Β΄(8 Μαϊου 1660-1685): Ήταν υιός του Καρόλου Α΄ και της Ενριέττας-Μαρίας της Γαλλίας.
29.ΙΑΚΩΒΟΣ Β΄ (6 Φεβρουαρίου 1685-1688): Ήταν υιός του Καρόλου Α΄ και της Ενριέττας-Μαρίας της Γαλλίας.
30.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Γ΄ ΤΗΣ ΟΡΑΓΓΗΣ (13 Φεβρουαρίου 1689-1702) και ΜΑΙΡΗ Β΄(13 Φεβρουαρίου 1689-1694): Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Οράγγης.ήταν υιός του Γουλιέλμου Β΄, πρίγκηπος της Οράγγης της Ολλανδίας, και της Μαίρης Στιούαρτ, θυγατέρας του Καρόλου Β΄.Βασίλευσε μαζί με την σύζυγό του Μαίρη Β΄, η οποία ήταν θυγατέρα του Ιακώβου Β΄ και της Άννας Χαϊντ, μέχρι τον θάνατό της το 1694, και κατόπιν μόνος του.
31.ΑΝΝΑ (8 Μαρτίου 1702-1714): Ήταν θυγατέρα του Ιακώβου Β΄ και της Άννας Χαϊντ.Από την 1η Μαϊου του 1707, οπότε έγινε η επίσημη πολιτική ένωσις της Αγγλίας και της Σκωτίας, κυβέρνησε ως βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας, όπως και όλοι οι διάδοχοί της μέχρι σήμερα.


Ε.ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΝΝΟΒΕΡΟΥ

32.ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄(1 Αυγούστου 1714-1727): Ήταν υιός του εκλέκτορος του Μπρουνσβάϊκ-Λούνεμπουργκ, Ερνέστου Αυγούστου, ο οποίος ήταν μέλος του Σαξονικού οίκου του Αννοβέρου, και της Σοφίας του Αννοβέρου, εγγονής του Ιακώβου Α΄.Δια της ακραιφνούς Σαξονικής καταγωγής του ενίσχυσε σημαντικά τον Κιμβρικό γόνο των βασιλέων της Αγγλίας, αρχίζοντας την δυναστεία του Αννοβέρου.Επί της βασιλείας του, ιδρύθηκε επίσημα η πρώτη μασσωνική στοά παγκοσμίως, δηλαδή η Μεγάλη Στοά του Λονδίνου την 24η Ιουνίου 1717.Βεβαίως, ήδη οι μασσωνικές στοές λειτουργούσαν κρυφά επί αρκετούς αιώνες, από την ίδρυσή τους από τους Ναϊτες ιππότες μετά το 1314 (βλέπε αναλυτικότερα παρακάτω) και δια τούτο ως ημερομηνία της επισήμου ιδρύσεως της Μεγάλης Στοάς του Λονδίνου επελέγη η 24η Ιουνίου, η οποία ήταν η ημέρα εορτής του Αγίου Ιωάννου και σημαντικότερη ημέρα του έτους δια τους Ναϊτες ιππότες.Έκτοτε, οι μασσωνικές στοές συνέβαλαν σημαντικά εις την παγκοσμία κυριαρχία των Αγγλοσαξόνων.
33.ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄(11 Ιουνίου 1727-1760): Ήταν υιός του Γεωργίου Α΄ και της Σοφίας-Δωροθέας του Τσέλ.
34.ΓΕΩΡΓΙΟΣ Γ΄(25 Οκτωβρίου 1760-1820): Ήταν υιός του Φρειδερίκου, πρίγκηπος της Ουαλίας και υιού του Γεωργίου Β΄, και της πριγκίπησσας Αυγούστας του Σάξ-Γκόθα, μέλους του Σαξονικού οίκου του Σάξ-Κόμπουργκ Γκόθα.
35.ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δ΄(29 Ιανουαρίου 1820-1830): Ήταν υιός του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτζ.
36.ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ Δ΄(26 Ιουνίου 1830-1837): Ήταν υιός του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτζ.
37.ΒΙΚΤΩΡΙΑ (20 Ιουνίου 1837-1901): Ήταν θυγατέρα του πρίγηπος Εδουάρδου Αυγούστου, υιού του Γεωργίου Γ΄, και της πριγκίπησσας Βικτωρίας του Σάξ-Κόμπουργκ Σάαλφελντ, μέλους του Σαξονικού οίκου του Σάξ-Κόμπουργκ Γκόθα.

ΣΤ.ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΣΑΞ-ΚΟΜΠΟΥΡΓΚ ΓΚΟΘΑ

38.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Ζ΄(22 Ιανουαρίου 1901-1910): Ήταν υιός της βασίλισσας Βικτωρίας και του πρίγκηπος Αλβέρτου του Σάξ-Κόμπουργκ Γκόθα, μέλους του ομωνύμου Σαξονικού οίκου.Κληρονόμησε το επώνυμο του πατέρα του και ούτως άρχισε την δυναστεία των Σάξ-Κόμπουργκ Γκόθα.

Ζ.ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΟΥΪΝΔΣΟΡ

39.ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε΄(6 Μαϊου 1910-1936): Ήταν υιός του Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας.Λόγω των αντι-Γερμανικών αισθημάτων των Βρετανών κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, άλλαξε το όνομα της οικογενείας του εις Γουϊνδσορ, αρχίζοντας την ομώνυμη δυναστεία.
40.ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Η΄(20 Ιανουαρίου-11 Δεκεμβρίου 1936): Ήταν υιός του Γεωργίου Ε΄ και της Μαίρης του Τέκ.
41.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤ΄(11 Δεκεμβρίου 1936-1952): Ήταν υιός του Γεωργίου Ε΄ και της
42.ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΣΤ΄(6 Φεβρουαρίου 1952-μέχρι σήμερα): Είναι θυγατέρα του Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ του Μπόους-Λυόν.

24.Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΥΑΛΙΑΣ, ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Οι διάδοχοι του Γουλιέλμου του Κατακτητού ολοκλήρωσαν την κυριαρχία των Αγγλοσαξόνων επί των Βρετανικών νήσων, καθώς με μακραιώνους αγώνες και συνδυάζοντας την βία με την διπλωματία κατέκτησαν τα εναπομείναντα Κελτικά κράτη της Ουαλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

Α.Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΥΑΛΙΑΣ

Η κατάκτησις της Ουαλίας άρχισε με τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, ο οποίος, αφού στερέωσε την κυριαρχία του εις την Αγγλία, άρχισε να επεκτείνεται εις βάρος των ανεξαρτήτων Βρετανών της Ουαλίας και ηγήθηκε μάλιστα ο ίδιος εκστρατείας εναντίον τους το 1081.Κατόπιν, τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 11ου αιώνος οι Αγγλονορμανδοί κατέκτησαν και αποίκισαν μεγάλο τμήμα της νοτίου Ουαλίας.Η ολοκληρωτική κατάκτησις της Ουαλίας έγινε από τον Εδουάρδο Α΄, ο οποίος αρχικά απαίτησε από τον πρίγκηπα της Ουαλίας Λιούελυν απ Γκρύφφυντ , να του καταβάλη φόρο υποτελείας.Όταν αυτός αρνήθηκε, ο Αγγλικός στρατός εισέβαλε το 1277 εις την Ουαλία, κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της και ο Λιούελυν αφέθηκε να κυβερνά μόνο εις την περιοχή Γκουϊνεντ της ΒΔ. Ουαλίας ως φόρου υποτελής του Άγγλου βασιλέως.Το 1282 ο Ντέϊφυντ, μικρότερος αδελφός του Λιούελυν , εξεγέρθηκε κατά των Άγγλων και αφού συντόμως ενώθηκε μαζί του και ο αδελφός του, οι Ουαλοί απώθησαν τον Αγγλικό στρατό.Όμως, μετά τον θάνατο του Λιούελυν εις μάχη τον Δεκέμβριο του 1282, οι Άγγλοι αντεπιτέθησαν το 1283 και νίκησαν τους Ουαλούς, ενώ ο Ντάϊφυντ συνελήφθη και εκτελέσθηκε.Κατόπιν, οι Άγγλοι κυρίευσαν ολόκληρη την Ουαλία και έκτισαν αρκετά φρούρια προς στερέωση της κατοχής τους επί της χώρας.Ούτως, μετά από πολέμους άνω των οκτώ αιώνων, οι Αγγλοσάξονες υπέταξαν οριστικά τους Βρετανούς και έκτοτε ο εκάστοτε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου φέρει τον τίτλο Πρίγκηψ της Ουαλίας, πράγμα που είναι ενδεικτικό της σημασίας που απέδωσαν οι Άγγλοι εις την κατάκτηση της Ουαλίας.

Δια να διευκολυνθή η ενσωμάτωσις της Ουαλίας, αρκετοί Άγγλοι ευγενείς συνήψαν επιγαμίες με Ουαλούς ευγενείς και ούτως η αριστοκρατική τάξις της χώρας εξαγγλίσθηκε εις μεγάλο βαθμό.Το 1485 ανήλθε εις τον Αγγλικό θρόνο ο Ερρίκος Ζ΄, ο οποίος ήταν μέλος αυτής της Αγγλο-Ουαλικής αριστοκρατικής τάξεως.Επειδή ο πατέρας του, Έντμουντ Τυδώρ, ήταν άμεσος απόγονος του Ουαλού πρίγκηπος Ρύς απ Γκρύφφυντ (1132-1197), ο Ερρίκος Ζ΄ ισχυρίσθηκε ότι, καταγόταν από τον τελευταίο Βρετανό βασιλέα, Καντουάλαντρ, και παρουσίασε τον εαυτό του ως διάδοχο του βασιλέως Αρθούρου.Αν και δεν είναι απίθανο ότι, ο Ερρίκος Ζ΄ καταγόταν εκ του πατρός του από την αρχαία Βρετανική βασιλική δυναστεία, εντούτοις ήταν ταυτοχρόνως εκ της μητρός του Μαργαρίτας Μπωφόρ άμεσος απόγονος της Αγγλικής βασιλικής δυναστείας, και είναι βέβαιο ότι, η Αγγλο-Κιμβρική καταγωγή του υπερίσχυε της Κελτικής.Έκτοτε, οι Άγγλοι βασιλείς νομιμοποίησαν την εξουσία τους εις την Βρετανία, αφού θεωρούνταν πλέον απόγονοι των αρχαίων Βρετανών βασιλέων, και καπηλεύθησαν τον θρύλο του βασιλέως Αρθούρου.Η ενσωμάτωσις της Ουαλίας ολοκληρώθηκε κατά την βασιλεία του Ερρίκου Η΄, οπότε και έγινε μεταξύ του 1535 και του 1542 η νομική ένωσίς της με την Αγγλία και καθιερώθησαν τα Αγγλικά ως επίσημη γλώσσα της. Όμως, παρά την ενσωμάτωσή τους εις την Αγγλία, οι Ουαλοί διετήρησαν την Κελτική καταγωγή και συνείδηση τους.

2.Η ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ

Η πρώτη προσπάθεια κατακτήσεως της Σκωτίας έγινε από τον Γουλιέλμο Β΄.Το 1091 του επιτέθηκε ο βασιλεύς της Σκωτίας Μάλκολμ Γ΄, ο οποίος νικήθηκε από τον Γουλιέλμο , ενώ σύντομα οι δύο βασιλείς συγκρούσθησαν πάλι και τον Νοέμβριο του 1093 οι Σκώτοι ενικήθησαν εις την μάχη του Άλνουικ, όπου εφονεύθησαν ο Μάλκολμ Γ΄ και ο υιός του Εδουάρδος.Ο αδελφός του Μάλκολμ Γ΄, Ντόναλντ, κατέλαβε τον Σκωτικό θρόνο, αλλά ο Γουλιέλμος , εφαρμόζοντας την παγία Αγγλική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» υποστήριξε τον υιό του Μάλκολμ Γ΄, Έντγκαρ, ο οποίος ανέτρεψε τον Ντόναλντ με την υποστήριξη του Γουλιέλμου Β΄και ως αντάλλαγμα αναγνώρισε την επικυριαρχία του επί της Σκωτίας.Το 1174 ο βασιλεύς της Σκωτίας Γουλιέλμος ο Λέων εισέβαλε εις την βόρειο Αγγλία, αλλά ο Ερρίκος Β΄ απέστειλε εναντίον του μία στρατιά, η οποία συνέτριψε τους Σκώτους εις την μάχη του Άλνουικ και αιχμαλώτισε τον Σκώτο βασιλέα και κατόπιν η νότιος Σκωτία ετέθη υπό την κυριαρχία του Άγγλου βασιλέως.

Ο Εδουάρδος Α΄ επεχείρησε την ολοκληρωτική υποταγή της Σκωτίας, από το 1291, όταν ευρήκε ευκαιρία να επέμβη εις την Σκωτία, καθώς εκλήθη από τους Σκώτους ως διαιτητής εις την διαμάχη των ευγενών της Σκωτίας δια τον θρόνο της χώρας, ο οποίος είχε μείνει ακέφαλος μετά τον θάνατο του βασιλέως Αλεξάνδρου Γ΄και της θυγατέρας του Μαργαρίτας.Με την υποστήριξη του Εδουάρδου, τον Νοέμβριο του 1292 ανακηρύθηκε βασιλεύς της Σκωτίας ο Τζών Μπάλιολ, ο οποίος όμως αναγκάσθηκε να αναγνωρίση την επικυριαρχία του Εδουάρδου.Ο Εδουάρδος είχε πλέον καταστήση την Σκωτία Αγγλικό προτεκτοράτο και όταν το 1294 απαίτησε από τον Ιωάννη Μπάλιολ, να του διαθέση τον Σκωτικό στρατό εις τον πόλεμό του κατά των Γάλλων, ο Σκώτος βασιλεύς αντέδρασε δικαιολογημένα και το 1295 συνήψε συθήκη με τους Γάλλους.Τότε, ο εξαγριωμένος Εδουάρδος προήλασε εις την Σκωτία και αφού νίκησε εύκολα τον Σκωτικό στρατό το 1296, ανάγκασε τον Τζών Μπάλιολ να παραιτηθή από τον Σκωτικό θρόνο, οι Σκώτοι ευγενείς αναγνώρισαν την κυριαρχία του Εδουάρδου και οι Άγγλοι αποίκισαν τις κυριότερες πόλεις της Σκωτίας και η χώρα προσαρτήθηκε ολοκληρωτικώς εις την Αγγλία.Σύντομα όμως οι Σκώτοι εξεγέρθησαν υπό την ηγεσία του πολεμάρχου Γουίλιαμ Γουάλλας, ο οποίος απώθησε τους Άγγλους και αφού τους συνέτριψε εις την μάχη του Στέρλινγκ το 1297, άρχισε να εισβάλη εις την βόρειο Αγγλία.Κατόπιν όμως, οι υπέρτερες Αγγλικές δυνάμεις, οι οποίες εις αντίθεση με τους Σκώτους διέθεταν μεγάλο αριθμό ιπποτών, αντεπιτέθησαν και νίκησαν τους Σκώτους εις την μάχη του Φόλκερκ το 1298, κυρίως λόγω της προδοσίας των Σκώτων ιππέων, οι οποίοι εδωροδοκήθησαν υπό του Εδουάρδου και εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης.Εντούτοις, οι Σκώτοι συνέχισαν τον αγώνα τους, κυρίως με τακτικές ανταρτοπολέμου, αλλά το 1305 εδέχθησαν μεγάλο πλήγμα, καθώς ο Γουίλιαμ Γουάλλας συνελήφθη με προδοσία από τους Άγγλους και κατ’ εντολή του Εδουάρδου εκτελέσθηκε εις το Λονδίνο με φρικτά βασανιστήρια.Κατόπιν, αναδείχθηκε αρχηγός των Σκώτων ο ευγενής Ροβέρτος Μπρούς, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλεύς το 1306, αλλά τον Ιούνιο του ιδίου έτους ηττήθηκε από τον Εδουάρδο εις την μάχη του Μέθβεν και αναγκάσθηκε να καταφύγη εις την νήσο Ράθλιν, πλησίον της ΒΑ. Ιρλανδίας.Από εκεί αναδιοργάνωσε τις δυνάμεις του, στρατολόγησε αρκετούς Ιρλανδούς και επέστρεψε εις την Σκωτία τον Φεβρουάριο του 1307, συνεχίζοντας τον Σκωτικό αγώνα ανεξαρτησίας, ενώ ο Εδουάρδος απεβίωσε τον Ιούλιο του ιδίου έτους, αφήνοντας με τις νίκες του τον Αγγλικό στρατό εις πλεονεκτική θέση.
Ο Εδουάρδος Β΄συνέχισε τον αγώνα του πατέρα του δια την υποταγή της Σκωτίας, αλλά ήταν εντελώς άβουλος και ανίκανος, εις αντίθεση με τον Ροβέρτο Μπρούς, ο οποίος ήταν ικανότατος πολέμαρχος.Ο Ροβέρτος Μπρούς αντεπιτέθηκε κατά των Άγγλων, τους νίκησε επανειλημμένα εις διάφορες μάχες, ανεκατέλαβε ολόκληρη σχεδόν την Σκωτία και άρχισε να επιτίθεται εις την βόρειο Αγγλία.Τελικά, το 1314 ο Εδουάρδος Β΄ αντεπιτέθηκε και προήλασε εις την Σκωτία με μία ισχυροτάτη στρατιά που περιελάμβανε τουλάχιστον 20.000 πεζούς και 3.000 επιλέκτους ιπότες.Ο Σκωτικός στρατός υπό την ηγεσία του Ροβέρτου Μπρούς αντιπαρατάχθηκε εις τους Άγγλους, εις την περιοχή του Μπάνοκμπερν της κεντρικής Σκωτίας την 24η Ιουνίου του 1314, όντας πολύ ασθενέστερος του Αγγλικού στρατού εις αριθμό και εξοπλισμό, καθώς αριθμούσε το πολύ 10.000 πεζούς και 500 ιππότες, αλλά οι Σκώτοι κατόρθωσαν να νικήσουν τους Άγγλους και να τους εκδιώξουν από την Σκωτία.Σημαντική συμβολή εις την νίκη των Σκώτων είχε μία εφεδρική, έφιππη δύναμις του Σκωτικού στρατού, η οποία επιτέθηκε αιφνιδίως κατά των Άγγλων τρέποντάς τους εις την φυγή. Οι συγγραφείς Μ. Μπέϊτζεντ και Ρ. Λή εις το έργο τους «Ο Ναός και η Στοά» (Εκδόσεις Γκοβόστη, ιδίως εις τις σελίδες 65-67) αποδεικνύουν ότι, την ανωτέρω έφιππη δύναμη αποτελούσαν Ναϊτες ιππότες που είχαν καταφύγει εις την Σκωτία μετά την διάλυση του τάγματός τους από τον Πάπα και τον βασιλέα της Γαλλίας, Φίλιππο Δ΄, μεταξύ των ετών 1307-1314.Οι Ναϊτες ιππότες ήσαν οι καλύτεροι πολεμιστές της εποχής τους, αλλά είχαν και πολλές απόκρυφες και σκοτεινές δραστηριότητες, καθώς μεταξύ άλλων λάτρευαν μυστικά τον τραγοπρόσωπο «θεό» Μπάφομετ (δηλαδή τον Σατανά).Ως αντάλλαγμα δια την βοήθειά τους, ο Ροβέρτος Μπρούς τους επέτρεψε να εγκατασταθούν εις την Σκωτία και αυτοί αλλάζοντας την εξωτερική μορφή του τάγματός τους, ίδρυσαν τις πρώτες ελευθεροτεκτονικές (μασσωνικές) στοές του ονομαζομένου Σκωτικού τύπου.Δια τούτο και σήμερα πολλές ονομασίες των μασσωνικών βαθμών, ιδίως εις τις στοές του Σκωτικού τύπου, περιλαμβάνουν την λέξη «ιππότης».Ούτως, με την νίκη τους εις την μάχη του Μπάνοκμπερν οι Σκώτοι εξασφάλισαν οριστικά την ανεξαρτησία τους, αλλά ταυτοχρόνως το σατανιστικό τάγμα των Ναϊτών ιπποτών μπόρεσε να επιβιώση, εξελισσόμενο εις την πολύ επικινδυνωτέρα μορφή των ελευθεροτεκτονικών στοών, οι οποίες είναι έως σήμερα τα σημαντικότερα εκτελεστικά όργανα των επιχθονίων και υποχθονίων δυναστών του πλανήτου μας.

Ο Εδουάρδος Γ΄ επανέλαβε την απόπειρα των προγόνων του δια την κατάκτηση της Σκωτίας και αφού εισέβαλε εις αυτή, το 1333 νίκησε τον στρατό του ανήλικου βασιλέως Δαυίδ Β΄ εις την μάχη του λόφου Χάλιντον, τοποθέτησε εις τον θρόνο της Σκωτίας τον Εδουάρδο Μπάλιολ, υπό την Αγγλική επικυριαρχία και προσάρτησε εις την Αγγλία μεγάλο τμήμα της νοτίου Σκωτίας.Όμως, με την συμμαχία του Γάλλου βασιλέως Φιλίππου ΣΤ, οι Σκώτοι αντεπιτέθησαν το 1335 και μέχρι το 1337 ο βασιλεύς Δαυίδ Β΄ ανέκτησε ολόκληρη σχεδόν την Σκωτία, αφήνοντας εις τους Άγγλους μόνο μερικά φρούρια, όπως το Εδιμβούργο, το Ρόξμπουργκ και το Στέρλινγκ.Εν τω μεταξύ, είχε αρχίσει η διαμάχη του Εδουάρδου Γ΄ με τον Φίλιππο ΣΤ΄, τόσο λόγω της Γαλλοσκωτικής συμμαχίας, όσο και λόγω των αξιώσεων του Εδουάρδου επί του Γαλλικού θρόνου, η οποία το 1340 οδήγησε εις την έναρξη του εκατονταετούς Αγγλογαλλικού πολέμου.Ούτως, καθώς οι Άγγλοι αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν ταυτοχρόνως δύο πολεμικά μέτωπα, ο Εδουάρδος αναγκάσθηκε να εγκαταλείψη οριστικά τις βλέψεις του επί της Σκωτίας.

Καθώς οι Άγγλοι αδυνατούσαν να κατακτήσουν με την βία την Σκωτία, διείσδυσαν με ειρηνικό τρόπο εις αυτή, συνάπτοντας επιγαμίες με τους Σκώτους βασιλείς και αριστοκράτες.Ούτως, ο βασιλεύς της Σκωτίας, Ιάκωβος ΣΤ΄, είχε μικτή Αγγλο-Σκωτική καταγωγή, αν και αναμφισβήτητα υπερίσχυε εις αυτόν ο Αγγλο-Κιμβρικός γόνος, και δια τούτο το 1603 ανακηρύχθηκε και βασιλεύς της Αγγλίας ως Ιάκωβος Α΄, συνενώνοντας ούτως την Αγγλία και την Σκωτία.Αν και ουσιαστικά ενωμένες, η Αγγλία και η Σκωτία παρέμειναν δια έναν αιώνα ακόμη νομικά χωρισμένες, με δικό της κοινοβούλιο εκάστη, αλλά με κοινό βασιλέα.Η επίσημη πολιτική ένωσις των δύο χωρών έγινε με τις Πράξεις της Ενώσεως, οι οποίες εψηφίσθησαν από το Αγγλικό και το Σκωτικό κοινοβούλιο κατά τα έτη 1706 και 1707, και άρχισαν να ισχύουν επίσημα από την 1η Μαϊου του 1707, όταν τα δύο κοινοβούλια ενώθησαν και σχήματισαν το κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ έκτοτε οι Άγγλοι βασιλείς κυβερνούν ως βασιλείς της Μεγάλης Βρετανίας.Η ημερομηνία της 1ης Μαϊου δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού την ιδία ημερομηνία του 1776 έγινε η διακήρυξις της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, αλλά και η ίδρυσις του αποκρύφου Τάγματος των Ιλλουμινάτων του Άνταμ Βαϊσχάουπτ, το οποίο έγινε το ηγετικό όργανο των μασσωνικών στοών.Καθώς είναι απολύτως εξακριβωμένος ο ηγετικός ρόλος των μασσωνικών στοών εις τις δύο προηγούμενες περιπτώσεις, είναι προφανές ότι, οι μασσώνοι, οι οποίοι είχαν μεγάλη παρουσία εις τα κοινοβούλια της Αγγλίας και της Σκωτίας, πρωστοστάτησαν εις την ένωση των δύο χώρων.Όμως, παρά την ένωσή τους με την Αγγλία και την υιοθέτηση της Αγγλικής γλώσσας, οι Σκώτοι διετήρησαν την Κελτική καταγωγή και συνείδησή τους,

3.H KATAKTHΣΙΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Οι Άγγλοι εισέβαλαν δια πρώτη φορά εις την Ιρλανδία επί της βασιλείας του Ερρίκου Β΄, όταν το 1166 ο Ιρλανδός πρίγκηψ του Λένστερ, Ντερμότ Μάκ Μουρρού, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την γή του από τον Υψηλό Βασιλέα της Ιρλανδίας Ρόρυ Ο Κόνορ, ζήτησε την βοήθεια του Ερρίκου Β΄, δια να ανακτήση την εξουσία του.Ο Ερρίκος Β΄ συμφώνησε ευχαρίστως να του αποστείλη μία «συμμαχική» δύναμη υπό την ηγεσία του Νορμαδού κόμητος του Πέμπροουκ της Ουαλίας, Ριχάρδου του Κλάρ, ο οποίος νυμφεύθηκε την θυγατέρα του Ντερμότ Μάκ Μουρρού, Αόϊφε και ονομάσθηκε κληρονόμος του κράτους του.Το 1169, η Αγγλονορμανδική στρατιά απεβιβάσθη εις την Ιρλανδία, νίκησε τους Ιρλανδούς, επανέφερε τον Ντερμότ Μάκ Μουρρού εις την εξουσία του και κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας.Το 1171 μετέβη εις την Ιρλανδία ο ίδιος ο Ερρίκος Β' και αυτοανακηρύχθηκε κύριος της νήσου, ενώ πολλοί Ιρλανδοί ευγενείς αναγνώριζαν την κυριαρχία του.Αφού έμεινε εις την Ιρλανδία έξι μήνες και στερέωσε την εξουσία του, ο Ερρίκος Β΄απεχώρησε και αργότερα όρισε ως κύριο της Ιρλανδίας τον νεότερο υιό του Ιωάννη.Μετά την κατάκτηση της Ιρλανδίας εξαιτίας της προδοσίας του Μάκ Μουρρού, άρχισαν να αποικίζουν την χώρα Αγγλονορμανδοί άποικοι, οι οποίοι εγκατεστάθησαν κυρίως εις πόλεις και κωμοπόλεις.Οι Αγγλονορμανδοί άποικοι εξουσίαζαν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, με κέντρο τους το Δουβλίνο, ένώ ένα μικρότερο τμήμα της χώρας παρέμενε υπό την κυριαρχία ανεξαρτήτων Ιρλανδών ηγεμόνων, οι οποίοι πολεμούσαν συνεχώς κατά των κατακτητών.Όταν το 1348 έφθασε εις την Ιρλανδία η μεγάλη επιδημία πανώλης του Μαύρου Θανάτου, οι συγκεντρωμένοι εις οικισμούς Αγγλονορμανδοί άποικοι υπέστησαν πολύ περισσότερες απώλειες από τον Ιρλανδικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν κυρίως αγροτικός.Όταν πέρασε η επιδημία, οι Ιρλανδοί εκμεταλλεύθησαν την εξασθένηση των Αγγλονορμανδών και ανέκτησαν το μεγαλύτερο της χώρας τους, περιορίζοντας την Αγγλική κυριαρχία εις την περιοχή του Δουβλίνου.
Οι Άγγλοι κατόρθωσαν να επανακτήσουν την Ιρλανδία μετά από σχεδόν δύο αιώνες, όταν το 1536 ο Ερρίκος Η΄ κατέλαβε ολόκληρη την χώρα και ανακηρύχθηκε βασιλεύς της.Εντούτοις, οι Ιρλανδοί ουδεπότε συμβιβάσθησαν με τους κατακτητές και συχνά εξεγείρονταν εναντίον τους, αλλά οι Άγγλοι κατέστελλαν τις επαναστάσεις με μεγάλη σκληρότητα.Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, κατά την μεγάλη επανάσταση μεταξύ του 1641 και του 1653, η οποία κατεστάλη με γενοκτονικές μεθόδους από το σκληρό προστεσταντικό καθεστώς του Όλιβερ Κρόμγουελ, από έναν συνολικό πληθυσμό 1.500.000 Ιρλανδών, απωλέσθησαν οι 400.000.Δια να ενισχύσουν την κυριαρχία τους, οι Άγγλοι επέβαλαν την Αγγλική γλώσσα και προσπάθησαν να επιβάλουν την προτεσταντική θρησκεία, αλλά η μεγάλη πλεοψηφία των Ιρλανδών παρέμεινε καθολική.Η μειοψηφία των Ιρλανδών προτεσταντών ήταν συγκεντρωμένη κυρίως εις την βορειοανατολική Ιρλανδία (Ούλστερ) και ήσαν εις την συντριπτική πλειοψηφία τους πιστοί εις τους Άγγλους ομοθρήσκους τους.Τελικά, μετά από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μεταξύ των ετών 1919 και 1921 οι Ιρλανδοί κατόρθωσαν να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας τους και να επανιδρύσουν το κράτος τους τον Δεκέμβριο του 1921, αλλά το κατά μεγάλο ποσοστό προτεσταντικό και φιλοαγγλικό Ούλστερ παρέμεινε υπό Αγγλική κυριαρχία. Πάντως, παρά την μακραίωνη και σκληρή δουλεία τους από τους Άγγλους, οι Ιρλανδοί διετήρησαν την Κελτική καταγωγή και συνείδησή τους.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 14 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


14.ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ

Δια την καταγωγή των Ιρλανδών, μας πληροφορούν οι αυθεντικές Ιρλανδικές παραδόσεις, όπως έχουν καταγραφεί κυρίως εις τρία Ιρλανδικά έργα, τα οποία περιγράφουν τις διαδοχικές μεταναστεύσεις διαφόρων λαών εις την Ιρλανδία, από την παναρχαία εποχή:
α.Το «Βιβλίο των Εισβολών», ανώνυμο χρονικό του 11ου αιώνος, που καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τον μεσαίωνα, και αποτελεί την παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή δια την αρχαία Ιρλανδική ιστορία.
β.Η «Ιστορία της Ιρλανδίας», έργο του Τζέφρεϋ Κήτινγκ, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1634 και καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι την Αγγλονορμανδική εισβολή τον 12ο αιώνα
γ.Τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ανώνυμο έργο, που ολοκληρώθηκε το 1636 και αποτελεί ένα χρονικό την Ιρλανδικής ιστορίας από την εποχή του Κατακλυσμού, μέχρι το 1616.

Α.ΦΟΜΟΡΙΟΙ, ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιρλανδίας ήσαν οι Φομόριοι, μία μυστηριώδης φυλή γιγάντων, οι οποίοι, κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6 και 1.7), έφθασαν εις την Ιρλανδία από την βόρειο Αφρική, εκατό έτη μετά από τον Κατακλυσμό.Το όνομά τους προέρχεται από την παλαιά Ιρλανδική λέξη fo muire, που σημαίνει «υπό την θάλασσα».Συνήθως περιγράφονται από τις Ιρλανδικές παραδόσεις ως τερατώδη όντα, άλλοτε ως μονόποδες, μονόχειρες και μονόφθαλμοι και άλλοτε ως έχοντες ανθρώπινο σώμα και κεφαλή αιγός, σπανιότερα δέ αναφέρονται ως φυσιολογικοί και ωραίοι άνθρωποι.Οι Φομόριοι πολέμησαν σκληρά εναντίον των λαών, που μετανάστευσαν αργότερα εις την Ιρλανδία.

Β.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΟΛΩΝΟΣ

Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», 300 έτη μετά από τον Κατακλυσμό, έφθασε εις την Ιρλανδία ο Έλλην ηγεμών Παρθόλων:
«26…Ήμουν εδώ εις την Ιρλανδία,
το ταξίδι μου διαρκούσε ακόμη,
μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων,
από την ανατολή, από την χώρα των Ελλήνων…
30.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη επί 300 έτη, μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων, υιός του Σέρα, υιού του Σρού.Είναι ο πρώτος που κατέλαβε την Ιρλανδία μετά από τον Κατακλυσμό…»
Κατά τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ο Παρθόλων έφθασε εις την Ιρλανδία 278 έτη μετά από τον Κατακλυσμό, το έτος 2.680 π.Χ.Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6) προσδιορίζει ότι, ο Παρθόλων μετανάστευσε από την Μυγδονία της κεντρικής.Μακεδονίας.
«32.Ο Παρθόλων είχε επτά έτη εις την Ιρλανδία όταν πέθανε ο πρώτος άνδρας εκ των ανθρώπων του, δηλαδή ο Φέα, από τον οποίον ονομάσθηκε η Μάγκ Φέα, διότι ετάφη εκεί.
33.Έπειτα από τρία έτη, έγινε η πρώτη μάχη της Ιρλανδίας, κατά την οποία νίκησε ο Παρθόλων, εις την Σλέμνα του Μάγκ Ίθα, εναντίον του Κίχολ Κλάπερλαγκ των Φομορίων.Αυτοί, που πολέμησαν εναντίον του, ήσαν άνδρες μονόχειρες και μονόποδες».
35.Ο Παρθόλων εκχέρσωσε τέσσερεις πεδιάδες της Ιρλανδίας, το Μάγκ Ίθα του Λαίγκεν, το Μάγκ Τούϊρεντ της Κονάχθα, το Μάγκ Λή του Ούϊ-μάκ-Ουάϊς και το Μάγκ Λάντραντ της Νταλριάντα.Διότι, πρό του Παρθόλωνος υπήρχε μόνο μία πεδιάδα εις την Ιρλανδία, η Παλαιά Πεδιάδα του Ένταρ…» (Βιβλίο των Εισβολών).
«2.650 π.Χ.Αυτό το έτος πέθανε ο Παρθόλων εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα…
2.380 π.Χ.Εντός μίας εβδομάδος, πέθαναν εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα Ένταιρ 9.000 απόγονοι του Παρθόλωνος, δηλαδή 5.000 άνδρες και 4.000 γυναίκες…Αυτοί είχαν παραμείνει εις την Ιρλανδία επί 300 έτη» (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Γ.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΜΕΔΙΩΝ

Μετά από την εξολόθρευση ολοκλήρου του λαού του Παρθόλωνος από επιδημία πανώλης, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί τριάντα έτη, μέχρι την άφιξη νέων Ελλήνων αποίκων υπό την ηγεσία του Νεμέδου:
«39.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη, δια διάστημα τριάντα ετών μετά από τον Παρθόλωνα, μέχρι που έφθασε εκεί ο Νέμεδος, υιός του Άγκνομαιν εκ των Ελλήνων της Σκυθίας, μαζί με τέσσερεις υπαρχηγούς.Είχε 44 πλοία εις την Κασπία θάλασσα επί ενάμισυ έτος, αλλά μόνο το πλοίο του έφθασε εις την Ιρλανδία.Οι τέσσερεις υπαρχηγοί του ήσαν οι υιοί του, Στάρν, Ιάρμπονελ ο Μάντης, Άννιντ και Φέργκος ο Ερυθρόπλευρος.
41.Ο Νέμεδος κέρδισε την μάχη του Ρός Φράετσαιν, εναντίον του Γκάντ και του Σένγκαντ, των δύο βασιλέων των Φομορίων, κατά την οποία φονεύθησαν και οι δύο.Ο Νέμεδος θεμελίωσε δύο βασιλικά οχυρά της Ιρλανδίας, το Ραίθ Τσίρνπαιθ του Σέμν και το Ραίθ Τσίντεϊτς του Ούϊ Νιάλλαιν…
42.Ο Νέμεδος εκχέρσωσε δώδεκα πεδιάδες της Ιρλανδίας…
43. Ο Νέμεδος νίκησε εις τρεις μάχες τους Φομορίους: Εις την μάχη της Μπάντμπγκνα της Κονάχθα, της Κνάμρος του Λέϊν και της Μούρμπολγκ της Ντάλριάντα.Κατόπιν, ο Νέμεδος πέθανε από πανώλη εις το Οϊλέαν Άρντα Νέμιντ του Ούϊ Λιάθαιν.
44.Μετά από τον θάνατο του Νεμέδου, οι απόγονοί του εις την Ιρλανδία καταπιέζονταν σκληρά από τον Μόρε, υιό του Ντέλα και τον Κόναν, υιό του Φέμπαρ. (Από τον οποίο ονομάσθηκε ο Πύργος του Κόναν, ο οποίος σήμερα καλείται Τοϊρίνις Κέτνε, όπου ευρισκόταν ο μέγας στόλος των Φομορίων).Τα δύο τρίτα των ανθρώπων, ο σίτος και το γάλα των Ιρλανδών έπρεπε να παραδίδονται εις το Μάγκ Κέτνε, κατά το Σαμέϊν (1η Νοεμβρίου) εκάστου έτους.Οι Ιρλανδοί κυριεύθησαν από οργή και θλίψη, εξαιτίας των επαχθεστάτων φόρων.Όλοι πήγαν να πολεμήσουν εναντίον των Φομορίων.Είχαν τρείς υπερμάχους, τον Σέμουλ, υιό του Ιάρμπονελ, υιού του Νεμέδου, τον Έργκλαν υιό του Μπέοαν, υιού του Στάρν, υιού του Νεμέδου και τον Φέργκο, υιό του Νέμεντ.Τριάντα χιλιάδες από την θάλασσα και άλλοι τριάντα χιλιάδες από την ξηρά επετέθησαν κατά του πύργου.Ο Κόναν και η φυλή του έπεσαν.
45.Ούτως, μετά από αυτή την ήττα, ο Μόρε, υιός του Ντέλα, ήλθε εναντίον τους τα πληρώματα εξήντα πλοίων και έπεσαν εις αλληλοσφαγή.Η θάλασσα έπεσε πάνω εις τους Ιρλανδούς και ούτε ένας εξ αυτών δεν ετράπη εις φυγή, τόσο σκληρή ήταν η μάχη.Ουδείς διέφυγε εκτός από ένα πλοίο, εις το οποίο ήσαν τριάντα πολεμιστές.Προχώρησαν εμπρός, αποχωριζόμενοι την Ιρλανδία, διαφεύγοντας από την ασθένεια και την φορολογία: Ο Μπέτχατς πέθανε εις την Ιρλανδία από επιδημία, ενώ οι δέκα σύζυγοί του επιβίωσαν δια ακόμη 23 έτη.Ο Ίμπαθ και ο υιός του, Μπάαθ, πήγαν προς τον βορρά.Ο Μάτατς, ο Έργκλαν και ο Ιαρτάτς, οι τρείς υιοί του Μπέοαν, πήγαν εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ, εις την βόρειο Άλμπα (Σκωτία)» (Βιβλίο των Εισβολών).
«2.134 π.Χ…Η φυλή του Νεμέδου παρέμεινε εις την Ιρλανδία επί 216 έτη.Κατόπιν, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί 200 έτη» » (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Δ. Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΦΙΡΜΠΌΛΓΚΩΝ

Μερικοί εκ των διασωθέντων Ελληνονεμεδίων έφθασαν εις την Ελλάδα, από όπου έφυγαν μετά από πολύ καιρό, διότι είχαν υποδουλωθεί από τους Ελλαδίτες.(Η υποδούλωσις Ελλήνων υπό Ελλήνων συχνά γινόταν εις την αρχαία Ελλάδα, όπως π.χ οι Δωριείς Λακεδαιμόνιοι υποδούλωσαν τους Αχαιούς είλωτες).Αυτοί, επέστρεψαν εις την Ιρλανδία έχοντας μετονομασθεί Φιρμπόλγκοι (=άνθρωποι των σάκων) και κατέλαβαν την χώρα:
«46.Ο Σέμεον πήγε εις τις χώρες των Ελλήνων.Εκεί, οι απόγονοί του αυξήθησαν μέχρι που έγιναν χιλιάδες.Οι Έλληνες τους επέβαλαν δουλεία και αυτοί έπρεπε να μεταφέρουν χώμα πάνω εις τραχιά βουνά, ώστε αυτά έγιναν ανθισμένες πεδιάδες.Έπειτα, κουράσθησαν από την δουλεία τους και δραπέτευσαν, όντες 5.000 πρόσωπα και έφτιαξαν τα πλοία τους από τους σάκους τους.Έπειτα, ήλθαν πάλι εις την Ιρλανδία, την προγονική γή τους» (Βιβλίο των Εισβολών).
«1.934 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, οι Φιρμπόλγκοι κατέλαβαν την Ιρλανδία» (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).
Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», μερικοί Ελληνονεμέδιοι αποίκισαν και την Βρετανία, αν και τα Βρετανικά χρονικά διαφωνούν με την Ιρλανδική εκδοχή: «47.Όσο δια τον Φέργκο και τον υιό του Μπρίταν Μάελ, εκ του οποίου προέρχονται όλοι οι Βρετανοί του κόσμου, αυτοί πήραν το Μόϊν Κόναιν και γέμισαν με τους απογόνους την μεγάλη νήσο της Βρετανίας…»

Ε.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΟΥΑΘΑ ΝΤΕ ΝΤΑΝΑΝ

Οι Φιρμπόλγκοι κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 37 έτη, μέχρι την εισβολή των σοφών Τουάθα ντε Ντανάν, που ήσαν και αυτοί Ελληνικής καταγωγής:
«54.Έπειτα, οι απόγονοι του Μπέθαχ, υιού του Ιάρμπονελ του μάντη, υιού του Νεμέδου, κατοικούσαν εις τις βόρείους νήσους του κόσμου, μαθαίνοντας τον δρυϊδισμό, τις επιστήμες, την μαντική και την μαγεία, μέχρι που έγιναν ειδήμονες των τεχνών της παγανιστικής πανουργίας.
55.Ούτως, οι Τουάθα ντε Ντανάν έφθασαν εις την Ιρλανδία.Δια της σοφίας τους έφθασαν εντός σκοτεινών νεφών.Απεβιβάσθησαν εις τα βουνά του Κόνμαικν Ρέϊν της Κονάχθα και σκοτείνιασαν τον ήλιο επί τρείς ημέρες και τρείς νύκτες.
56.Απαίτησαν από τους Φιρμπόλγκους μάχη δια την βασιλεία.Διεξήχθη μεταξύ τους η πρώτη μάχη του Μάκ Τούϊρεντ, κατά την οποία έπεσαν 100.000 Φιρμπόλγκοι.Έκτοτε, οι Τουάθα ντε Ντανάν έλαβαν την βασιλεία της Ιρλανδίας.Αυτοί ήσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, θεοί ήσαν οι τεχνίτες τους, μη θεοί οι αγρότες τους.Γνώριζαν τις επωδούς των δρυϊδων, καθώς και τις τέχνες των ηνιόχων, των παγιδευτών θηραμάτων και των οινοχόων.
«64…Χωρίς πλοία, μία ανηλεής πορεία,
δεν ήταν γνωστή η αλήθεια κάτωθεν του ενάστρου ουρανού,
αν ήσαν από τον ουρανό ή από την γή…» (Βιβλίο των Εισβολών)..
Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ αναφέρει σαφώς την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν και προσδιορίζει πώς ακριβώς έφθασαν εις την Ιρλανδία:
«Οι Τουάθα ντε Ντανάν ήσαν απόγονοι του τρίτου αρχηγού της φυλής των Νεμεδίων, ο οποίος είχε μεταναστεύσει από την Ιρλανδία μετά από την καταστροφή του πύργου του Κόναν, δηλαδή του Ίομπαθ, υιού του Μπέοναχ.Σύμφωνα με κάποιους αρχαιοδίφες, αυτοί κατοίκησαν εις την Βοιωτία της βορείου Ευρώπης.Άλλοι λέγουν ότι, αυτοί κατοίκησαν εις την Αθηναϊκή περιοχή, όπου είναι η πόλις των Αθηνών.Κατάλαβε αναγνώστη ότι, η Βοιωτία και η πόλις των Αθηνών, σύμφωνα με τον Πομπώνιο Μέλα, είναι εις την Ελληνική περιοχή της Αχαϊας.Και εκεί έμαθαν την μαγεία και τις τέχνες, μέχρι που έγιναν ειδήμονες πάντος μαγικού τεχνάσματος…Όσον αφορά τους Τουάθα ντε Ντανάν, όταν είδαν ότι, οι Σύριοι επικρατούσαν του λαού της χώρας (της Αττικής), από φόβο δι’αυτούς, έφυγαν όλοι από αυτή την περιοχή και δεν σταμάτησαν πουθενά, μέχρι που έφθασαν εις το Φιόν-Λόχλον της χώρας του Λόχλον, δηλαδή εις την Νορβηγία, όπου έγιναν ευμενώς δεκτοί από τον λαό της χώρας, λόγω των γνώσεών τους εις τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες.Τότε, ήταν αρχηγός τους ο Νύαντα, ο οποίος ήταν απόγονος του Νεμέδου και υιός του Εύχταχμ υιού του Ένταρλαμ.Ούτως, έλαβαν τέσσερεις πόλεις, δια να διδάξουν εις αυτές τους νέους της χώρας.Τα ονόματα των πόλεων ήσαν: Φαϊλιάς, Γοριάς, Φινιάς και Μυριάς.Οι Τουάθα ντε Ντανάν όρισαν τέσσερεις σοφούς εις αυτές τις πόλεις, δια να διδάξουν τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες εις τους νέους της χώρας: Τον Σιμία εις την Μυριάδα, τον Αρία εις την Φινιάδα, τον Εύρο εις την Γοριάδα και τον Μορία εις την Φαϊλιάδα.Αφού, παρέμειναν δια κάποιο χρόνο εις αυτές τις πόλεις, προχώρησαν προς την βόρειο Σκωτία, όπου παρέμειναν επί επτά έτη εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ…Αφού δέ οι Τουάθα ντε Ντανάν παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία, ήλθαν εις την Ιρλανδία» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).
Το όνομα Τουάθα ντε Ντανάν σημαίνει «ο λαός της θεάς Ντάνου» και προφανώς σχετίζεται με την ονομασία των Αχαιών «Δαναοί», τον Αργείο βασιλέα Δαναό και την μητέρα του ημιθέου Περσέως Δανάη.Πιθανόν η θεά Ντάνου ταυτίζεται με την Δανάη, η οποία ως μητέρα του Διογενούς Περσέως, ήταν η θηλυκή γενάρχης πολλών σημαντικών Αργείων ηρώων, κυρίως δέ του μεγίστου Ηρακλέους, γενάρχου των Ηρακλειδών.Είναι δέ προφανές ότι, οι Νεμέδιοι μετονομάσθησαν Δαναοί όταν ήσαν εις την Ελλάδα, εις την χώρα των Δαναών συγγενών τους, οι οποίοι τους δίδαξαν διάφορες επιστήμες και τέχνες και ανεμίχθησαν μαζί τους.Η Ελληνική περιοχή, όπου κατοικούσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, ήταν είτε η Αττική, είτε η Βοιωτία, είτε «οι βόρειοι νήσοι του κόσμου», δηλαδή οι νήσοι του Αιγαίου, που είναι και η πιθανότερη εκδοχή, αφού αναφέρεται από το «Βιβλίο των Εισβολών», που είναι η παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή.
Μετά από την εισβολή εις την Αττική των «Συρίων» (κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ), δηλαδή πιθανόν των θαλασσοκρατόρων Κρητομινωϊτών, οι οποίοι εξουσίαζαν και τα Συριακά παράλια, οι Τουάθα ντε Ντανάν εγκατέλειψαν την Ελλάδα και μετανάστευσαν εις την Νορβηγία.Εκεί έγιναν ευμενώς δεκτοί από τους κατοίκους της χώρας, αφού και αυτοί ήσαν Ελληνικής καταγωγής, καθώς ήσαν απόγονοι Δαναών και Ελληνο-Γετών (βλέπε κεφάλαιο 13 της παρούσης εργασίας).Τούτο, καθώς και τα σαφώς Ελληνικά ονόματα των τεσσάρων πόλεων και των σοφών τους, που αναφέρει ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ, αποδεικνύουν επίσης την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν.Ακριβώς δέ λόγω της αναμείξεώς τους με τους συγγενείς τους Δαναούς της Ελλάδος και των υψηλών γνώσεων που έλαβαν εξ αυτών, οι Τουάθα ντε Ντανάν, και ιδίως οι σοφοί τους, περιγράφονται ως υπερφυσικά όντα.
Αφού οι Δαναοί εγκατέλειψαν την Νορβηγία, αρχικά παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία και τελικά από εκεί, κάποια Πρωτομαγιά, ήλθαν εις την Ιρλανδία, με μυστηριώδη τρόπο: Έφθασαν «εντός σκοτεινών νεφών», πράγμα που μας θυμίζει τα αυτόματα πλοία των Φαιάκων, τα οποία, όπως αναφέρεται εις την Οδύσσεια (Θ.555-563), ταξίδευαν «καλυμμένα με αέρα και νεφέλη».Δηλαδή, οι ημίθεοι Δαναοί κατείχαν κάποια ιπτάμενα σκάφη, υπερεξελιγμένης τεχνολογίας.
Επίσης, οι Δαναοί έφεραν από τις τέσσερεις πόλεις τους τέσσερα μυστηριώδη και θαυμαστά αντικείμενα, που πιθανόν ήσαν επιτεύγματα υπερεξελιγμένης τεχνολογίας:
«…Το πρώτο (πολύτιμο αντικείμενο) ήταν η λίθος της αρετής από την Φαϊλιάδα, δηλαδή η Λία Φαϊλ, η οποία συνήθιζε να βρυχάται κατά την στέψη εκάστου βασιλέως της Ιρλανδίας, μέχρι την εποχή του Κόνκομπαρ (όπως αναφέραμε προηγουμένως) και η οποία εις τα Λατινικά ονομάζεται Saxum fatale (Λίθος του Πεπρωμένου…» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λίθος αυτή τοποθετήθηκε εις την πόλη Τάρα της ανατολικής Ιρλανδίας και πάνω της στέφονταν οι ανώτατοι ηγεμόνες ολοκλήρου της χώρας, οι αποκαλούμενοι Υψηλοί Βασιλείς της Ιρλανδίας.
«…Από την Γοριάδα οι Τουάθα ντε Ντανάν έφεραν το δεύτερο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή το ξίφος που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ Λαμφάντα…» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Το ξίφος αυτό, γνωστό και ως Ξίφος του Φωτός, πυρακτωνόταν εκπέμποντας λαμπρό φώς και μπορούσε να κόψη εύκολα εις δύο κομμάτια τους εχθρούς.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Βρετανικών θρύλων δια το Εξκάλιμπερ, το πανίσχυρο ξίφος του βασιλέως Αρθούρου
«…Από την Φινιάδα έφεραν το τρίτο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή την λόγχη, που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ εις τις μάχες….» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λόγχη αυτή ήταν τόσο καυτή, ώστε μπορούσε να κάψη ό,τι άγγιζε, ενώ όποιος την έφερε εις τις μάχες, ήταν ανίκητος.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των θρύλων δια την λόγχη του Λογγίνου, (με την οποία είχε τρυπηθεί ο Ιησούς κατά την Στάυρωση), σύμφωνα με τους οποίους, όποιος ηγεμών την κατέχει, είναι ανίκητος.
«…Από την Μυριάδα έφεραν το τέταρτο κόσμημα, δηλαδή την χύτρα του Ντάγκντα, από την οποία δεν θα έμενε ανικανοποίητη ουδεμία συνττροφιά…» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η χύτρα αυτή είχε την ιδιότητα να μην αδειάζει ποτέ από τροφή και ούτως μπορούσε να χορτάση τους πάντες.Μοιάζει με το Κέρας της Αμαλθείας της Ελληνική μυθολογίας και πιθανώς αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Μεσαιωνικών θρύλων της δυτικής Ευρώπης δια το Ιερό Δισκοπότηρο (ή Γκράαλ)
Όντας λοιπόν οι Δαναοί κατά πολύ ανώτεροι των Φιρμπόλγκων, τους συνέτριψαν εύκολα και κυρίευσαν την Ιρλανδία.Τριάντα έτη μετά από την νίκη τους επί των Φιρμπόλγκων, οι Δαναοί πολέμησαν κατά των Φομορίων, τους νίκησαν οριστικά εις την δευτέρα μάχη του Μάκ Τούϊρεντ και τους εξεδίωξαν από την Ιρλανδία.Έκτοτε, οι Δαναοί κυριάρχησαν ολόκληρωτικά εις την Ιρλανδία, έχοντας ως πρωτεύουσά τους την Τάρα, το ιερό κέντρο ολοκλήρου της χώρας, όπου έδρευε ο Υψηλός Βασιλεύς της Ιρλανδίας,.

ΣΤ.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΙΛΗΣΙΩΝ

Οι Δαναοί κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 197 έτη, μέχρι την εισβολή των Μιλησίων, οι οποίοι ήλθαν από την βόρειο Ισπανία: «1.700 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, ο στόλος των υιών του Μίλιντ (Μιλήτου) έφθασε εις την Ιρλανδία, με σκοπό να την αποσπάσουν από τους Τουάθα ντε Ντανάν, και πολέμησαν εναντίον τους κατά την μάχη του Σλίαμπ Μίς, την τρίτη ημέρα μετά από την αποβίβασή τους…Κατόπιν, οι υιοί του Μίλιντ διεξήγαγαν την μάχη του Τάϊλτιν, εναντίον των τριών βασιλέων των Τουάθα ντε Ντανάν, του Μάκ Κούϊλ, του Μάκ Κέαχτ και του Μάκ Γκρέϊν.Η μάχη διήρκεσε επί αρκετή ώρα, μέχρι που φονεύθησαν ο Μάκ Κέαχτ από τον Έϊρεμον, ο Μάκ Κούϊλ από τον Έϊμεας και ο Μάκ Γκρέϊν από τον Άμεργκιν.Επίσης, φονεύθησαν οι τρείς βασίλισσές τους, η Έϊρε από τον Σούϊργκ, η Φόντλα από τον Ένταν και η Μπάνμπα από τον Καίτσερ.Τελικά, επεκράτησαν των Τουάθα ντε Ντανάν, σφάζοντάς τους οπουδήποτε τους εύρισκαν…» (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).Μετά από την νίκη τους επί των Δαναών, οι Μιλήσιοι έγιναν οι τελικοί κυρίαρχοι της Ιρλανδίας και διαίρεσαν την χώρα εις δύο τμήματα.Ο Έρεμον έλαβε την εξουσία της βορείου Ιρλανδίας και ο Έμερ την εξουσία της νοτίου Ιρλανδίας.
Κατά τους Ιρλανδικούς θρύλους, μετά την ήττα τους οι Δαναοί απεσύρθησαν εις κάποιους μυστικούς, υπογείους τόπους, όπου και κατοικούν εις θαυμαστά παλάτια.Συχνά, περιφέρονται αόρατοι εις την Ιρλανδία, βοηθώντας μυστικά τους ανθρώπους, αλλά μερικές φορές τους αποκαλύπτονται, λαμβάνοντας ορατή μορφή.Ούτως, οι Δαναοί έγιναν οι Νταόϊν Σίντ, τα καλοκάγαθα ξωτικά των Ιρλανδικών θρύλων, τα οποία μοιάζουν αρκετά με το Χρυσό Γένος της Ελληνικής μυθολογίας, δια το οποίο ο θείος Ησίοδος αναφέρει:
«Αλλά έπειτα, τούτο το γένος το κάλυψε η γαία και αυτοί καλούνται αγνοί, επιχθόνιοι δαίμονες, αγαθοί, αλεξίκακοι, φύλακες των θνητών ανθρώπων.Αυτοί λοιπόν φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία, πλουτοδότες.Και τούτο το βασιλικο προνομιο έλαβαν» (Έργα και Ημέραι, 121-126).
«Διότι, τρίς μύριοι αθάνατοι φύλακες των θνητών ανθρώπων είναι εις την πολύτροφη χθόνα του Ζηνός, οι οποίοι φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία» (Έργα και Ημέραι, 252-254).
Αν και τα Ιρλανδικά χρονικά δεν αναφέρουν ρητώς τους Μιλησίους ως Έλληνες, είναι προφανές ότι, αυτοί προέρχονταν από την Ελληνική πόλη Μίλητο, εις την Καρία της ΝΔ. Μικράς Ασίας.Όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος, η Μίλητος ιδρύθηκε από Κρήτες αποίκους των οποίων ηγείτο ο υιός του Απόλλωνος, Μίλητος: «…Και ο Μίλητος, πηγαίνοντας εις την Καρία, έκτισε εκεί την εξ αυτού ονομασθείσα πόλη Μίλητο…» (Βιβλιοθήκη, Γ.Ι.2).Μετά την κάθοδο των Ηρακλειδών, εγκατεστάθησαν εις την Μίλητο Ίωνες άποικοι και ούτως οι Μιλήσιοι ήσαν μίξη Κρητών και Ιώνων.Οι Μιλήσιοι και γενικά οι Κρήτες και οι Ίωνες ήσαν σπουδαίοι ναυτικοί και δεν τους ήταν δύσκολο να αποικίσουν την ήδη Ελληνική Ιρλανδία, νικώντας τους Δαναούς, όπως και εις την Πελοπόνησο οι Δωριείς είχαν νικήσει τους Αχαιούς.Κατά την πορεία τους προς την Ιρλανδία, οι Μιλήσιοι πέρασαν και από την Ιβηρία, η οποία είχε επίσης κατακλυσθεί από Έλληνες αποίκους από την απωτάτη αρχαιότητα, όπως αποδεικνύεται εκ της καταφανούς φυλετικής ομοιότητος μεταξύ Ελλήνων και Ιβήρων, καθώς και εκ πλήθους ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων.
Ειδικά δέ δια την βόρειο Ισπανία, ο Στράβων αναφέρει: «Και εις τους Καλλαϊκούς (σημερινή Γαλικία της ΒΔ. Ισπανίας) κατοίκησαν μερικοί από τους εκστρατεύσαντες μετά του Τεύκρου και υπάρχουν εδώ πόλεις, η μέν καλουμένη Έλληνες, η δέ Αμφίλοχοι, καθώς και ο Αμφίλοχος ετελεύτησε εδώ και οι σύντροφοί του επλανήθησαν μέχρι τα μεσόγεια.Και αυτός και άλλοι λέγουν πως έχει ιστορηθεί ότι, και κάποιοι από όσους ήσαν μαζί με τον Ηρακλή, καθώς και άλλοι από την Μεσσήνη, εποίκησαν την Ιβηρία, και ότι οι Λάκωνες κατέλαβαν κάποιο μέρος της Κανταβρίας (σημερινή Αστούρια της ΒΔ. Ισπανίας).Ενταύθα δέ αναφέρουν και πόλη Ωκέλλα, κτίσμα του Ωκέλλα, του μετά του Αντήνορος και των παίδων αυτού διαβάντος εις την Ιταλία» (Γεωγραφικά, Γ.3.5).Επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί ως κοιτίδα των Μιλησίων της Ιρλανδίας η βόρειος Ισπανία, εις την περίπτωση αυτή ήσαν Ελληνο-Ίβηρες.

Ζ.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΓΑΛΑΤΩΝ

Κατά τους τελευταίους προχριστιανικούς αιώνες, μετανάστευσαν εις την Ιρλανδία, διαμέσου της Βρετανίας, και αρκετοί Γαλάτες και ούτως έγινε η τελική διαμόρφωσις του πληθυσμού της Ιρλανδίας, εις Ελληνογαλατικό.Οι Ελληνογαλάτες της Ιρλανδίας είχαν αξιόλογη πολιτική και στρατιωτική οργάνωση, αλλά ταυτόχρονα κατοικούσαν εις την Ιρλανδία και διάφορες βαρβαρικές φυλές, προφανώς μη Ελληνικής καταγωγής και ίσως απόγονοι των τερατωδών Φομορίων ή Κιμμερίων αποίκων.Δια τους βαρβάρους αυτούς, ο Στράβων αναφέρει ότι: «…Οι κατοικούντες αυτή (την Ιέρνη-Ιρλανδία) είναι οι αγριώτεροι των Βρεττανών, όντες ανθρωποφάγοι και πολυφάγοι, θεωρώντες καλό να τρώνε τους τελευτήσαντες πατέρες και να συνουσιάζονται φανερώς και με τις άλλες γυναίκες και με τις μητέρες και τις αδελφές.Και λέγουμε αυτά ούτως, χωρίς να έχουμε αξιοπίστους μάρτυρες» (Γεωγραφικά, Δ..5.4).Πράγματι, καθώς η Ιέρνη είχε πλέον αποκοπεί από τον Ελληνο-Μεσογειακό κόσμο, δεν υπήρχαν αξιόπιστες πληροφορίες δι’αυτή και οι κάτοικοί της θεωρούνταν ανεξαιρέτως βάρβαροι, καθώς δεν ήσαν γνωστοί οι πολιτισμένοι Ελληνογαλάτες της νήσου.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 6,7,8 ΚΑΙ 9 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

6.Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΜΜΕΡΙΩΝ ΩΣ ΚΙΜΒΡΩΝ

Μετά την ήττα τους από τον Αλυάττη, οι Κιμμέριοι εχάθησαν από το πρόσωπο της ιστορίας και είναι άγνωστο που κατέφυγαν.Εικάζεται ότι, κατέφυγαν είτε εις την Καππαδοκία και Αρμενία, που τότε ήσαν υπό την εξουσία των συμμάχων Μήδων τους, είτε εις την περιοχή του σημερινού Ουζμπεκιστάν-Τατζικιστάν, όπου απετέλεσαν.το Σκυθικό έθνος των Σακών.Χωρίς να αποκλείεται να κατέφυγαν τμήματα των Κιμμερίων εις τις ανωτέρω περιοχές, είναι πολύ πιθανόν ότι, όλοι ή οι περισσότεροι διασωθέντες Κιμμέριοι πέρασαν εις την αρχέγονη υποχθόνια κοιτίδα του Καυκάσου.Εκεί, ηδύναντο να «αναζωγονήσουν» την υποχθόνια-ερπετοειδή καταγωγή τους δια επιμειξιών με τους επίσης δρακογόνους Σαυρομάτες και άλλες υποχθόνιες φυλές της περιοχής και εις την συνέχεια να προχωρήσουν δια να συναντήσουν την άλλη Κιμμερική ορδή που είχε εξ αρχής, μετά την υπό των Σκυθών εκδίωξη, κατευθυνθεί προς την ΒΔ. Ευρώπη.Η πορεία αυτή ηδύνατο να γίνη όχι μόνο επιχθονίως, αλλά και δια των υποχθονίων στοών του Καυκάσου και της Σκυθίας.Πάντως ό,τι και να έγινε, οι Κιμμέριοι επανεμφανίσθησαν αποδεδειγμένα κατά τα τέλη του 2ου αιώνος π.Χ.
Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά: «Διότι, μόλις είχε αναγγελθεί εις αυτούς η σύλληψις του Ιουγούρθα, διεδίδοντο οι περί Τευτόνων και Κίμβρων φήμες, οι οποίες εις την αρχή εθεωρούντο απίστευτες, λόγω του πλήθους και της ρώμης των επερχομένων στρατών, ύστερα δε εφάνησαν υποδεέστερες της αληθείας.Διότι, προχωρούσαν τριακόσιοι χιλιάδες μάχιμοι, ακολουθούμενοι από πολύ περισσοτέρους όχλους παίδων και γυναικών, όπως ελέγετο, χρειαζόμενοι γή δια να θρέψει τόσο πλήθος και πόλεις εις τις οποίες εγκατασταθέντες θα ζούσαν, όπως επληροφορούντο ότι, πρό αυτών οι Κελτοί είχαν καταλάβει το άριστο τμήμα της Ιταλίας, παίρνοντάς το από τους Τυρρηνούς.Και ήταν άγνωστο, λόγω της αμειξίας προς ετέρους και του μήκους της χώρας την οποία διέσχισαν, τι άνθρωποι ήσαν ή πόθεν ορμηθέντες, έπεσαν ως νέφος εις την Γαλατία και την Ιταλία.Και κυρίως εικάζετο ότι, ήσαν εκ των Γερμανικών γενών των κειμένων επί τον βόρειο ωκεανό, λόγω του μεγέθους των σωμάτων και των ανοικτοχρώμων ματιών τους και ότι, Κίμβρους επονομάζουν οι Γερμανοί τους ληστές.Είναι δέ και αυτοί που λένε ότι, η Κελτική λόγω του βάθους και του μεγέθους της χώρας, εκτείνεται από την εξωτερική θάλασσα και τις υπάρκτιες περιοχές, έως την Μαιώτιδα προς τα ανατολικά, όπου συνορεύει με την Ποντική Σκυθία και ότι, από εκεί έχουν μειχθεί τα γένη.Τούτοι μεταναστεύοντες, όχι εκ μίας ορμής, ούτε συνεχώς, αλλά προχωρούντες με πόλεμο την άνοιξη εκάστου έτους προς τα εμπρός, επί πολύ χρόνο διέσχισαν την ήπειρο.Δι’αυτό αν και είχαν πολλές κατά μέρος επικλήσεις, κοινώς ονόμαζαν τον στρατό Κελτοσκύθες.Άλλοι δέ λένε ότι, οι Κιμμέριοι οι οποίοι πρώτα έγιναν γνωστοί υπό των παλαιών Ελλήνων, δεν ήταν μεγάλο μέρος του παντός, αλλά λόγω κάποιας φυγής ή στάσεως, εξαναγκασθέντες υπό των Σκυθών, διαπέρασαν από την Μαιώτιδα εις την Ασία, υπό την ηγεσία του Λυγδάμιος.Το δέ πλείστο και μαχιμώτατο μέρος αυτών, κατοίκησε εις τα έσχατα μέρη παρά την εξωτερική θάλασσα, νεμόμενο γή σκιερή και δαχώδη και δυσήλιο παντού εξαιτίας του βάθους και της πυκνότητος των δρυμών, οι οποίοι φθάνουν εσωτερικά έως τους Ερκυνίους…Από εκεί λοιπόν έγινε η έφοδος εις την Ιταλία τούτων των βαρβάρων, οι οποίοι εξ αρχής μέν προσαγορεύονταν Κιμμέριοι, τότε δέ κατά πάσα πιθανότητα Κίμβροι.Αλλά αυτά λέγονται μάλλον κατ’εικασία, παρά ως βεβαία ιστορία…» (Βίος Μαρίου,11).
Ο Διόδωρος αναφέρει σχετικά: «Χρήσιμο δέ είναι να προσδιορίοσυμε και το παρά πολλών αγνοούμενο.Διότι, ονομάζουν Κελτούς τους κατοικούντες υπέρ της Μασσαλίας, εις τα μεσόγεια και τους παρά τις Άλπεις, ακόμη δέ τους επί τάδε των Πυρηναίων ορών.Τούς δε υπέρ αυτής της Κελτικής, που είναι εγκατεστημένοι εις τα προς την άρκτο στραμμένα μέρη και παρά τον ωκεανό και το Ερκύνιο όρος και πάντες τους επομένους μέχρι της Σκυθίας, προσαγορεύουν Γαλάτες.Οι δέ Ρωμαίοι πάλι, πάντα αυτά τα έθνη περιλαμβάνουν συλλήβδην εις μία προσηγορία, ονομάζοντες άπαντες Γαλάτες.Οί αγριώτατοι δέ είναι οι κατοικούντες υπό τις άρκτους και πλησιόχωροι της Σκυθίας και λένε ότι, κάποιοι τρώνε ανθρώπους,όπως και από τους Πρεταννούς οι κατοικούντες την ονομαζομένη Ίριν.Καθώς δέ είναι διαβεβοημένη η αλκή και αγριότης τούτων, λένε κάποιοι ότι, τούτοι είναι οι καταδραμόντες άπασα την Ασία κατά τους παλαιούς χρόνους, ονομαζόμενοι Κιμμέριοι, καθώς ο χρόνος έφθειρε βραχέως την λέξη εις την προσηγορία των καλουμένων Κίμβρων.Από παλαιά δέ έχουν ζήλο να επέρχονται δια να ληστεύουν τις αλλότριες χώρες και να καταφρονούν τους πάντες.Διότι, αυτοί είναι οι κυριεύσαντες την Ρώμη και οι συλήσαντες το ιερό των Δελφών και οι φορολογήσαντες μεγάλο τμήμα της Ευρώπης και όχι ολίγο και της Ασίας και οι κατοικήσαντες την χώρα των υποταχθέντων, οι οποίοι δια την επιμειξία με τους Έλληνες εκληθησαν Ελληνογαλάτες, αυτοί δέ που τελευταία συνέτριψαν πολλά και μεγάλα στρατόπεδα των Ρωμαίων.Ακολούθως δέ της αγριότητός τους και περί τις θυσίες ασεβούν ατόπως.Διότι, αφού φυλάξουν τους κακούργους επί πενταετηρίδα, τους ανασκολοπίζουν προς τιμή των θεών και τους καθαγιάζουν με πολλές απαρχές, κατασκευάζοντες παμμεγέθεις πυρές.Χρησιμοποιούν δέ και τους αιχαμαλώτους ως θύματα δια τις τιμές προς τους θεούς.Μερικοί δέ αυτών και τα κατά τον πολεμο ληφθέντα ζώα φονεύουν μετά των ανθρώπων ή τα κατακαίουν ή τα αφανίζουν με καποιες άλλες τιμωρίες.Αν και έχουν ωραίες γυναίκες, ελάχιστα προσέχουν αυτές, αλλά λυσσούν ατόπως δια τους εναγκαλισμούς με άρρενες.Συνηθίζουν δέ να κοιμούνται καταγής επί δερμάτων θηρίων και να συγκυλιούνται εξ αμφοτέρων των μερών με εραστές.Το δέ πάντων παραδοξότατο, αδιαφορούντες δια την ευσχημοσύνη τους, προσφέρουν ευκόλως εις ετέρους την ακμή του σώματος και δεν θεωρούν τούτο αισχρό, αλλά μάλλον όταν κάποιος, ενώ τον πλησιάζουν, δεν δεχθεί την διδομένη χάρη, τον θεωρούν άτιμο» (Iστορική Βιβλιοθήκη, 5.32).
Συνδυάζοντας τις ανωτέρω αναφορές, αποδεικνύεται ότι, οι Κιμμέριοι, μεταξύ του 8ου και 2ου πχ. αιώνων, διέσχισαν σταδιακά τις Σκυθικές πεδιάδες, πολεμώντας συνεχώς με όσους λαούς συναντούσαν, μέχρι που έφθασαν εις τις παρωκεάνιες χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης.Είναι πιθανότατο ότι, κατά την αργή αυτή πορεία η Κιμμερική ορδή, που είχε εξ αρχής κατευθυνθεί προς την Β.Δ. Ευρώπη, επανενώθηκε με την άλλη Κιμμερική ορδή που είχε εκδιωθεί εκ της Ασίας και είχε εις την συνέχεια ενισχυθεί από τους Σαυρομάτες και άλλους υποχθονίους του Καυκάσου.Οι επανενωθέντες πλέον Κιμμέριοι ενισχύθησαν περαιτέρω, τόσο αριθμητικά, όσο και ως προς δρακογόνο καταγωγή τους και από άλλες αλλόκοτες και υποχθονίας προελεύσεως φυλές της Β.Α. Ευρώπης, όπως οι Ανδροφάγοι. Τελικά, κατά τα τέλη του 2ου π.Χ. εκ μικρής παραφθοράς του αρχικού ονόματός τους ονομάζονταν πλέον Κίμβροι, που εις τους Γερμανούς σήμαινε τους ληστές.Αλλά και εις την Ελληνκή γλώσσα, η λέξις Κίμβρος σχετίζεται με την λέξη κίμβιξ=φιλάργυρος, δηλαδή και οι δύο λέξεις δηλώνουν τον άπληστο για υλικά αγαθά.
Κατά την πορεία τους προς την ΒΔ. Ευρώπη, οι Κίμβροι συνάντησαν τους λαούς της μεγάλης Γαλατικής (ή Κελτικής) ομοεθνίας, η οποία κατά τους τελευταίους προχριστιανικούς αιώνες είχε φθάσει εις το απόγειο της ισχύος της: Οι Γαλάτες κυριαρχούσαν εις την Γαλλία, την Βρετανία, την Ιρλανδία, τις Κάτω Χώρες, την Ελβετία, την Αυστρία, την Βοημία, την βόρειο Ιταλία, καθώς και εις μεγάλα τμήματα της Ιβηρικής χερσονήσου, της Γερμανίας, της χερσονήσου του Αίμου και της Μικράς Ασίας.Πρός τα ανατολικά οι Γαλατικοί λαοί συνόρευαν με διαφόρους Σκυθο-Σαρματικούς λαούς, με τους οποίους και ανεμίχθησαν εις τις περιοχές μεταξύ των ποταμών Ρήνου και Βιστούλα.Εκ της αναμείξεως αυτής προήλθαν οι λαοί της Γερμανικής ομοεθνίας, οι οποίοι είχαν κυρίως Γαλατικό και λιγότερο Σκυθικό χαρακτήρα και δια τούτο αρχικά θεωρούνταν και αυτοί Γαλάτες.Κατ’αυτή την εθνογενετική διαδικασία, οι εκ Σκυθίας προερχόμενοι Κίμβροι ανεμίχθησαν αρκετά με τους Κελτικούς λαούς και δια τούτο ονομάζονταν και Κελτοσκύθες.Ούτως, οι Κίμβροι εμφύτευσαν τον ερπετικό γόνο τους, κυρίως εις τις ηγεμονικές τάξεις αυτών των λαών, ώστε να ελέγχουν τους βαρβάρους όχλους, και δημιούργησαν ούτως νέες ανθρωποφαινότυπες, ημιερπετοειδείς φυλές.Αυτή η Κιμβρο-Κελτική επιμειξία υποδηλώνεται και από το ότι, κατά τον Πλούταρχο (Μάριος, 25) ο αρχηγός των Κίμβρων, που πολέμησαν με τον Μάριο, ονομαζόταν Βοιώριξ, δηλαδή όνομα καθαρά Γαλατικό.
Μεταξύ αυτών των μικτών φυλών, κατά την γνώμη του Διοδώρου, ήσαν και αυτοί που επέδραμαν εις την Ιταλία τον 4ο π.Χ. αιώνα και εις την Ελλάδα τον 3ο π.Χ. αιώνα, ενώ πιθανότατα και οι ανθρωποφάγοι κάτοικοι της Ίριος, (σημερινής Ιρλανδίας) ήσαν Κιμβρικής προελεύσεως.Αν και δεν υπάρχει άλλη ιστορική πηγή που να συσχετίζει αυτές τις «Γαλατικές» φυλές με τους Κίμβρους η κτηνωδεστάτη και ωμοτάτη συμπεριφορά τους αποτελεί ένα ισχυρό τεκμήριο.Ειδικά, δια τους «Γαλάτες», που επέδραμαν εις την Ελλάδα, ο Παυσανίας εις την αναλυτική αναφορά του εις τα Φωκικά, περιγράφει το μίσος τους κατά των Ελλήνων, την ασέβειά τους προς τους θεούς των Ελλήνων, με αποκορύφωμα την ηλιθία απόπειρά τους να συλήσουν το ιερό των Δελφών και τις απίστευτες ωμότητες που διέπραξαν κατά των Ελλήνων, ακριβώς όπως είχαν πράξει και οι Κιμμέριοι κατά των Ελλήνων της Ασίας.Βεβαίως, και οι «Γαλάτες» επιδρομείς συνετρίβησαν από τους Έλληνες πολεμιστές, με αποκορύφωμα την θαυματουργή συντριβή τους εις το ιερό των Δελφών, όπου μάλιστα και πάλι οι Έλληνες μεταξύ άλλων εβοηθήσαν παρά της θεάς Αρτέμιδος, όπως είχε γίνει παλαιότερα εις την Έφεσο.
Βεβαίως, η γνώμη του Διοδώρου είναι φαινομενικά αντίθετη με αυτή του Πλουτάρχου ότι, οι Κίμβροι δεν ανεμειγνύοντο με άλλους λαούς.Εις την πραγματικότητα όμως, αφού πλέον οι Κίμβροι δια των επιμειξιών των προηγουμένων αιώνων είχαν σχηματίσει πολυάριθμες και ανθρωποφαινότυπες, ερπετοειδείς και ημιερπετοειδείς ορδές, δεν είχαν πλέον ανάγκη περαιτέρω επιμειξιών και απέφευγαν πλέον τις επιμειξίες δια να διατηρήσουν όσο το δυνατόν ανόθευτη την ερπετοειδή καταγωγή τους.Άλλωστε, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος, 15) οι Κιμβρικές ορδές διακρίνονταν εις τρία μέρη, τους Κίμβρους, τους Τεύτονες και τους Άμβρωνες.Οι Κίμβροι, οι οποίοι ήσαν το ηγετικό τμήμα και από τους οποίους ονομαζόταν ολόκληρη η ορδή, ήσαν προφανώς οι καθαρότεροι απόγονοι των Κιμμερίων, με πρόσμειξη κυρίως με υποχθόνιες φυλές της Σκυθίας, ενώ οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες ήσαν οι προελθόντες εκ της προσμείξεως των Κιμμερίων με Γαλατικούς και Γερμανικούς λαούς.Δια τούτο και αυτές οι ορδές ονομάζονταν και Κελτοσκύθες, τόσο ως ανάμειξη κατ’ευρεία έννοια Σκυθικών και Κελτικών λαών, όσο και διότι κατοικούσαν εις την σημερινή Γερμανία και Δανία, μεταξύ δηλαδή Κελτιικών και Σκυθικών φυλών.Μάλιστα, από τους Τεύτονες ονομάσθηκε ούτως αργότερα το σύνολο των Γερμανικών λαών και προήλθε εκ παραφθοράς και η σημερινή ονομασία της Γερμανίας Deutsce-land=γή των Τευτόνων.
Οι Κιμβρικές ορδές εξακολουθούσαν να διατηρούν τα χαρακτηριστικά των παλαιών Κιμμερίων.Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά: «…(ο Μάριος) τους συνήθιζε να ανέχονται τους εχθρούς και να υπομένουν την φωνή τους, καθώς ήταν όλως αλλόκοτη και θηριώδης» (Μάριος, 16).Ομοίως και ο Πολύαινος αναφέρει: «Όταν οι Κίμβροι και οι Τεύτονες, άγριοι άνθρωποι, μεγαλόσωμοι, που είχαν αλλόκοτες όψεις και θηριώδη φωνή, εισέβαλαν εις την Ιταλία…» (Στρατηγήματα, Η.10, Μάριος).Βεβαίως, η αλλόκοτη εμφάνισις και η θηριώδης φωνή των Κιμβροτευτόνων ήσαν ίδιες με αυτές των παλαιών Κιμμερίων, τους οποίους είχαν αντιμετωπίσει ως θηρία οι κύνες του Αλυάττη.Δηλαδή και οι Κιμβροτεύτονες διατηρούσαν κάποια ερπετοειδή χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων πιθανότατα οι κάθετες κόρες των οφθαλμών, ίσως ίχνη ερπετικών ουρών και φολίδων και εν γένει απεχθή και αλλόκοτη εμφάνιση.Αυτή η απαίσια και αλλόκοτη μορφή των Κιμβροτευτόνων τρομοκρατούσε ακόμη και τους Ρωμαίους στρατιώτες, που ήσαν οι καλύτεροι και πιο πειθαρχημένοι στρατιώτες της εποχής και όχι βεβαίως, όπως θεωρεί η «συμβατική» ιστορία, απλώς το μεγάλο ανάστημα των Κιμβροτευτόνων, αφού επί αιώνες οι Ρωμαίοι πολεμούσαν τους επίσης μεγαλοσώμους Γαλάτες.Επίσης, οι Κιμβροτεύτονες διατηρούσαν τις ληστρικές συνήθειες και την ακαταμάχητη πολεμική ορμή των προγόνων τους, καθώς νικούσαν και καταλήστευαν όλους τους λαούς που συναντούσαν.Ακόμη, εκτελούσαν φρικτές ανθρωποθυσιαστικές τελετές, με ανασκολοπισμούς και πυρές, προφανώς ως προσφορά αίματος προς τους «θεούς-δράκοντες», όπως η αρχέγονη «θεά-έχιδνα» των Κιμμερίων.Και τέλος, είχαν ευρέως διαδεδομένη και καθιερώμενη την ομοφυλοφιλία, όπως και οι σημερινοί απόγονοί τους Αγγλοσάξονες.Ακολουθώντας αυτές οι πανίσχυρες ορδές τα βήματα των προγόνων τους, άρχισαν πλέον κατά τα τέλη του 2ου π.Χ. αιώνος τις φοβερές επιδρομές τους εις την δυτική Ευρώπη, με απώτερο στόχο την καταστροφή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

7.H ΠΡΟΕΛΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΟΤΕΥΤΟΝΩΝ

Οι Κιμβροτευτονικές ορδές, όπως αρχικά εκτιμήθηκε, αποτελούνταν από 300.000 μαχίμους, τους οποίους ακολουθούσαν πολύ περισσότερα γυναικόπαιδα, εις την συνέχεια όμως αποδείχθηκε ότι, ήσαν ακόμη περισσότεροι: «..Το ότι δέ το πλήθος δεν ήταν μικρότερο, αλλά περισσότερο του λεχθέντος, έχει ιστορηθεί υπό πολλών …» (Πλούταρχος, Μάριος,11).Οι ορδές αυτές είχαν ως στόχο, αφού λεηλατήσουν και καταστρέψουν όσες χώρες μπορούσαν, να εγκατασταθούν τελικά εις κάποια χώρα που να μπορούσε να θρέψει το μεγάλο πλήθος τους.Ουσιαστικά, οι Κιμβροτεύτονες, λόγω του τεραστίου αριθμού τους και της μαχητικής ικανότητός τους, κυρίως όμως λόγω της αλλοκότου και θηριώδους εμφανίσεώς τους που τρομοκρατούσε τους αντιπάλους τους, ήσαν κυριολεκτικώς ακαταμάχητοι, καθώς συγκροτούσαν τον ισχυρότερο στρατό που είχε εμφανισθεί ως τότε και αποτελούσαν την μεγαλύτερη απειλή που είχαν ποτέ αντιμετωπίσει οι Ρωμαίοι.
Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά (Μάριος,11): «…Και ως προς τον θυμό και την τόλμη ήσαν ακαταμάχητοι, και όταν εις τις μάχες συγκρούονταν σώμα με σώμα, έμοιαζαν με την οξύτητα και την βία του πυρός, καθώς ουδείς άντεχε τη έφοδό τους, αλλά πάντες εις όσους επετέθησαν, τους απήγαν και τους έφεραν ως λεία, πολλά δέ και μεγάλα Ρωμαϊκά στρατόπεδα και όσοι στρατηγοί διοικούσαν την εκτός Άλπεων Γαλατία διερπάσθησαν αδόξως.Και καθώς μάλιστα αυτοί αγωνίσθησαν κακώς, τους παρέσυραν κατά της Ρώμη.Διότι, νικήσαντες όσους τους έτυχαν και καταλαβόντες πολλά αγαθά, απεφάσισαν να μην εγκατασταθούν πουθενά εις την γή, πρίν ανατρέψουν τη Ρώμη και καταστρέψουν την Ιταλία»
Και ο Τάκιτος (Γερμανία, 37) περιγράφει με δέος την ακαταμάχητη πολεμική ορμή των Κιμβροτευτόνων: «Αλλά οι Γερμανοί νίκησαν τον Κάρβωνα, τον Κάσσιο, τον Σκαύρο Αυρήλιο, τον Σερβίλιο Καιπίωνα και τον Γναίο Μάλλιο και διέλυσαν ή αιχμαλώτισαν πέντε συγχρόνως υπατικούς στρατούς…»
Οι Κιμβροτεύτονες επετέθησαν αρχικά κατά του Γαλατικού λαού των Βοίων, κατοίκων της σημερινής Βοημίας, οι οποίοι τους απέκρουσαν.Κατόπιν, οι Κιμβροτοτεύτονες, ακολουθώντας τον ρού του ποταμού Δούναβη, επετέθησαν πρώτα κατά των Σκορδίσκων Γαλατών και έπειτα, το 113 π.Χ., κατά των επίσης Γαλατικών λαών των Τευρίστων και των Ταυρίσκων, κατοίκων του Νωρικού (σημερινής Αυστρίας).Οι Ταυρίσκοι κάλεσαν πρός βοήθεια τους Ρωμαίους συμμάχους τους, οι οποίοι ανταποκρίθησαν, στέλνοντας μία ισχυρή στρατιά υπό την ηγεσία του υπάτου Γναίου Παπιρίου Κάρβωνος.Το 112 π.Χ., η Ρωμαϊκή στρατιά συγκρούσθηκε με τους βαρβάρους εις την Νωρήια της σημερινής Αυστρίας και υπέστη συντριπτική ήττα, ενώ ο Κάρβων κατάφερε με δυσκολία να διαφύγη εις την Ιταλία, με τα υπολείμματα της στρατιάς του.
Έπειτα, οι Κιμβροτεύτονες κατευθύνθησαν δυτικά και επετέθησαν κατά του Γαλατικού λαού των Ελβετών, οι οποίοι όμως εις την συνέχεια συμμάχησαν μαζί τους, λόγω της επιθυμίας τους δια λεηλασίες και της εχθρότητός τους κατά των Ρωμαίων, και ούτως οι Ελβετικές φυλές των Τιγυρίνων και των Τωυγένων ενώθησαν με τον Κιμβρικό στρατό.Κατόπιν, οι βάρβαροι εισέβαλαν πρός λεηλασία εις την Γαλατία και εις την Ρωμαϊκή επαρχία της Ναρβωνησίας (σημερινής νοτίου Γαλλίας), όπου το 108 π.Χ. συνέτριψαν μία Ρωμαϊκή στρατιά, υπό την ηγεσία του υπάτου Μάρκου Ιουνίου Σιλανού.Το 107 π.Χ., οι Τιγυρίνοι συνέτριψαν άλλη μία Ρωμαϊκή στρατιά, υπό τον ηγεσία του υπάτου Γαϊου Κασσίου Λογγίνου, εις μάχη παρά τα Βουρδίγαλα (σημερινό Μπορντώ της Γαλλικής Ακουϊτανίας).Ο ίδιος ο Ρωμαίος ύπατος.φονεύθηκε κατά την μάχη και οι επιζώντες Ρωμαίοι αναγκάσθησαν να εξαγοράσουν την ελευθερία τους, δίδοντας ομήρους και το ήμισυ των αγαθών τους.
Μετά από αυτές τις διαδοχικές ήττες, οι Ρωμαίοι απέφυγαν προσωρινά να αντιμετωπίσουν τους Κιμβροτεύτονες, αλλά αναγκάσθησαν να τους αντιμετωπίσουν πάλι,.όταν το 105 π.Χ. αυτοί εισέβαλαν δια μία ακόμη φορά εις την Ναρβωνησία. Κατά τις αρχές του Οκτωβρίου αυτού του έτους, οι δύο στρατοί αντιπαρετάχθησαν εις την περιοχή μεταξύ της πόλεως του Αραουσίου και του ποταμού Ροδανού (εις την σημερινή Ν.Α. Γαλλία).Ο Ρωμαϊκός στρατός ήταν ισχυρότατος, αποτελούμενος από τουλάχιστον 80.000 τακτικούς στρατιώτες και 40.000 βοηθητικούς, υπό την ηγεσία του υπάτου Γναίου Μανλίου Μαξίμου.Δυστυχώς όμως, η συνοχή του Ρωμαϊκού στρατού είχε αποδυναμωθεί , εξαιτίας της σοβαράς έριδος μεταξύ του υπάτου και του ανθυπάτου Κοϊντου Σερβιλίου Καιπίωνος, οι οποίοι είχαν μοιράσει μεταξύ τους τον στρατό, εις δύο χωριστά στρατόπεδα, εκατέρωθεν του ποταμού Ροδανού.Επιπλέον, ο Κιμβροτευτονικός στρατός ήταν πολύ ισχυρότερος, καθώς αποτελούταν από περίπου 300.000 στρατιώτες, υπό την ηγεσία του βασιλέως των Κίμβρων, Βοιώριξ, και του βασιλέως των Τευτόνων, Τεύτομποντ.
Αρχικά, συγκρούσθηκε μία Ρωμαϊκή με μία Κιμβρική δύναμη και οι Ρωμαίοι συνετρίβησαν ολοσχερώς.Ο διοικητής του Ρωμαϊκού αποσπάσματος, λεγάτος Μάρκος Αυρήλιος Σκαύρος, αιχμαλωτίσθηκε και μεταφέρθηκε ενώπιον του συμβουλίου των βαρβάρων.Όταν οι βάρβαροι του πρότειναν να γίνη ηγέτης τους, αυτός αρνήθηκε το αίτημά τους και τους απέτρεψε από το να περάσουν τις Άλπεις και να εισβάλουν εις την Ιταλία, λέγοντάς τους ότι, οι Ρωμαίοι ήσαν ανίκητοι.Τότε, οι βάρβαροι εξαγριώθησαν και κατ’εντολή του Βοιώριξ, ο Μάρκος Αυρήλιος Σκαύρος εκτελέσθηκε, προφανώς ως ανθρωποθυσία προς τους σκοτεινούς «θεούς» των Κίμβρων.
Τα όσα επηκολούθησαν, ήσαν ακόμη χειρότερα δια τους Ρωμαίους, όπως περιγράφει ο Ρωμαίος ιστορικός του 2ου αιώνος μ.Χ., Γράνιος Λικινιανός: «Ο ύπατος Μάνλιος ανησύχησε από την νίκη των Κίμβρων και έστειλε επιστολή εις τον Καιπίωνα, ικετεύοντάς τον να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να αντιμετωπίσουν τους Γαλάτες με έναν μεγάλο και συμπαγή στρατό, αλλά ο Καιπίων αρνήθηκε.Ο Καιπίων διέσχισε τον Ροδανό και καυχήθηκε εις τους στρατιώτες του ότι, θα έφερνε βοήθεια εις τον τρομαγμένο ύπατο.Αλλά δεν θέλησε κάν να συζητήση μαζί του πώς θα διεξάγουν την μάχη και αρνήθηκε να ακούση τους απεσταλμένους της συγκλήτου, οι οποίοι ζητούσαν απο τους στρατηγούς, να συνεργασθούν και να προστατεύσουν από κοινού την πολιτεία.Οι Κίμβροι έστειλαν απεσταλμένους δια να συνάψουν ειρήνη και να ζητήσουν εδάφη και ζωοτροφές, αλλά ο Καιπίων τους απέπεμψε τόσο απότομα, ώστε αυτοί επετέθησαν την επομένη ημέρα.Το στρατόπεδό του δεν ήταν μακριά από το στρατόπεδο του Μανλίου, αλλά αυτός δεν πειθόταν, αν και ήταν τόσο εγγύς, να ενώσουν τις δυνάμεις τους.Το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού κατεστράφη (μικρό χάσμα εις το κείμενο)…Η μάχη έγινε κατά την ημέρα πρίν τις νόνες του Οκτωβρίου (6 Οκτωβρίου).Ο Ρουτίλιος Ρούφος αναφέρει ότι, εκείνη μόνο την ημέρα απωλέσθησαν τουλάχιστον 70.000 τακτικοί και ελαφρά οπλισμένοι στρατιώτες…» (Ρωμαϊκή Ιστορία, 33).
Και ο Ρωμαίος ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ., Τίτιος Λίβιος περιγράφει την Ρωμαϊκή πανωλεθρία τονίζοντας την ευθύνη του Καιπίωνος δι’αυτή: «Ο ύπατος Γναίος Μάνλιος και ο ανθύπατος Κόϊντος Σερβίλιος Καιπίων ηττήθησαν από τους ιδίους εχθρούς και εκδιώχθησαν εκ των στρατπέδων τους.Σύμφωνα με τον Βαλέριο Αντία, 80.000 στρατιώτες και 40.000 υπηρέτες και βοηθητικοί φονεύθησαν πλησίον του Αραουσίου.Ο Καιπίων, που είχε προκαλέσει την ήττα, εξαιτίας της βιασύνης του, καταδικάσθηκε, η περιουσία του δημεύθηκε (δια πρώτη φορά από την εποχή του βασιλέως Ταρκυνίου) και η εξουσία του ανεκλήθη» (Ρωμαϊκή Ιστορία, 67.2).Ο Τίτιος Λίβιος αναφέρει μεγαλύτερο αριθμό νεκρών από τον Γράνιο Λικινιανό, επειδή προφανώς συνυπολογίζει και τις απώλειες της δυνάμεως του Σκαύρου.Ελάχιστοι Ρωμαίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν, μεταξύ των οποίων ο Μάνλιος και ο Καιπίων, οι οποίοι τιμωρήθησαν με εξορία.Αυτή η ήττα της 6ης Οκτωβρίου του 105 π.Χ., ήταν αναμφιβόλως η μεγαλύτερη ήττα που υπέστησαν ποτέ (πρίν ή μετά) οι Ρωμαίοι, οι οποίοι αντιμετώπιζαν την μεγίστη απειλή εις ολόκληρη την ιστορία τους.Λόγω των διαδοχικών, συντριπτικών ηττών τους, οι στρατιωτικές δυνάμεις τους είχαν πλέον μειωθεί κατά πολύ, ενώ οι πανίσχυρες Κιμβροτευτονικές ορδές ήσαν έτοιμες να καταστρέψουν την Ρώμη και την υπόλοιπη Ιταλία.
Την Ρωμαϊκή πανωλεθρία ακολούθησαν αρκετοί απαίσιοι οιωνοί, οι οποίοι ενέτειναν τον τρόμο των Ρωμαίων: «Μια Ρωμαία κυρία, ενεργώντας σαν να είχε παραφρονήσει, κάθησε εις τον θρόνο του Διός και δια τούτο, έγινε τελετουργικός καθαρμός του Καπιτωλίου.Αναφέρθηκε ότι, εις την περιοχή των Σαβίνων ανετράπη ένα άγαλμα του Άρη.Και λίγο πρίν από τους προγραμματισμένους αγώνες, όταν οι σαλπιγκτές άρχισαν να σαλπίζουν πλησίον του βωμού, εμφανίσθησαν ξαφνικά μαύροι όφεις, οι οποίοι συνέρρευσαν έμπροσθεν του βωμού και δάγκωσαν πολλούς εκ των παρισταμένων, μέχρι που σιώπησαν οι σάλπιγγες.Τότε, οι όφεις εξηφανίσθησαν αιφνιδίως» (Γράνιος Λικινιανός, Ρωμαϊκή Ιστορία, 33).Δια να αντιμετωπίση τον μεγάλο πανικό των Ρωμαίων, ο έτερος ύπατος, Ρουτίλιος, υποχρέωσε τους νέους άνδρες, να ορκισθούν ότι, ουδείς εξ αυτών θα εγκατέλειπε την Ιταλία, και εστάλησαν αγγελιοφόροι εις όλους τους λιμένες και τις ακτές της Ιταλίας, με την εντολή να μην επιτρέπεται εις ουδένα κάτω των 25 ετών, να επιβιβασθή εις θαλάσσιο σκάφος.
Δια να αντιμετωπίσουν αυτή την φοβερή απειλή, οι Ρωμαίοι ανέθεσαν την αρχηγία του πολέμου κατά των Κιμβροτευτόνων εις τον ύπατο Μάριο, που ήταν τότε ο καλύτερος στρατηγός της Ρώμης.Ήταυ ευτύχημα δια τους Ρωμαίους και παραμένει ιστορικό μυστήριο, το ότι οι Κιμβροτεύτονες δεν εισέβαλαν αμέσως εις την Ιταλία, αλλά επέδραμαν πρώτα κατά της Ιβηρίας.Ούτως, ο Μάριος είχε τον απαραίτητο χρόνο δια να γυμνάση τους άνδρες του και να ανυψώση το ηθικό τους, αφού οι Κιμβροτεύτονες κινήθησαν πάλι κατά των Ρωμαίων το 102 π.Χ.Όταν ο Μάριος έμαθε ότι, οι Κιμβροτεύτονες ήσαν πλέον εγγύς, μετεκίνησε ταχέως τις δυνάμεις του πέραν των Άλπεων και εγκατέστησε εγγύς των εκβολών του Ροδανού ποταμού ισχυρό στρατόπεδο, με άφθονες προμήθειες.Τότε, η τύχη ευνόησε και πάλι τους Ρωμαίους, καθώς οι Κιμβροτεύτονες χώρισαν εις τα δύο τις δυνάμεις τους, επειδή προφανώς περιφρονούσαν πλέον τους Ρωμαίους, αλλά και δια να εισβάλουν εκ δύο σημείων ταυτόχρονα εις την Ιταλία.Ούτως, οι Κίμβροι κατευθύνθησαν προς το Νωρικό, όπου τις εκεί Ρωμαϊκές δυνάμεις διοικούσε ο άλλος ύπατος, Λουτάτιος Κάτλος, δια να εισβάλουν εκ της βορειοανατολικής πλευράς εις την Ιταλία, ενώ οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες κατευθύνθησαν προς την περιοχή των Λιγύων (Ν.Α. Γαλλία), όπου ήταν στρατοπεδευμένος ο Μάριος, δια να εισβάλουν εκ της βορειοδυτικής πλευράς εις την Ιταλία.Παράλληλα, οι Τιγυρίνοι παρέμειναν ως εφεδρία εις τις διαβάσεις των Νωρικών Άλεπων.

8.Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΤΕΥΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΒΡΩΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΣΕΞΤΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Οι Τεύτονες και οι Άμβρωνες προήλασαν έως την περιοχή όπου ευρίσκετο ο υπό τον Μάριο Ρωμαϊκός στρατός και αφού περικύκλωσαν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο προκαλούσαν τον Μάριο εις μάχη.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος,15) «…εφαίνοντο άπειροι εις το πλήθος και απεχθείς ως προς τα είδη (μορφές) και ως προς τον φθόγγο (φωνή) και τον θόρυβο, όχι όμοιοι με ετέρους», προφανώς λόγω της απεχθούς δρακογόνου καταγωγής τους.Ο Μάριος όμως αδιαφορούσε δια τις προκλήσεις τους και «στήνων τους στρατιώτες υπέρ του χάρακος ανά μέρος και προστάζων να τους βλέπουν, τους συνήθιζε να ανέχονται την μορφή των εχθρών και να υπομένουν την φωνή τους, καθώς ήταν όλως αλλόκοτος και θηριώδης…..» (Μάριος,16).Ούτως, ο Μάριος έκανε τους στρατιώτες του να ξεπεράσουν τον φόβο και την έκπληξη που δικαιολογημένα τους προξενούσε μέχρι τότε η απεχθής εμφάνιση των δρακογόνων βαρβάρων.Ούτως, μετά από μερικές ημέρες οι Ρωμαίοι συνήθισαν την μορφή των εχθρών τους και παρακινούσαν πλέον τον Μάριο να τους οδηγήση κατά των εχθρών τους.Ο Μάριος όμως τηρούσε στάση αναμονής, βάσει των εντολών της Συρίας μάντισσας Μάρθας που ακολουθούσε τον Ρωμαϊκό στρατό.
Ταυτόχρονα, παρουσιάσθηκε ένας αίσιος δια τους Ρωμαίους οιωνός, καθώς δύο γύπες, αναγνωριζόμενοι από χάλκινα περιδέραια, που τους είχαν φορέσει, ακολουθούσαν την Ρωμαϊκή στρατιά, ανυψώνοντας το Ρωμαϊκό ηθικό, διότι προφανώς προμήνυαν την σφαγή των βαρβάρων, αφού οι γύπες είναι νεκροβόρα όρνεα.Επίοης, εις την Ιταλία παρατηρήθησαν θαυμαστά ουράνια φαινόμενα: «Εφάνησαν δέ πολλά σημεία, άλλα μέν έχοντας κοινό χαρακτήρα, εκ δέ των Ιταλικών πόλεων της Αμερίας και του Τουδέρτου, αναγγέλθηκε ότι την νύκτα εφάνησαν εις τον ουρανό φλογοειδείς αιχμές και θυρεοί (επιμήκεις ασπίδες), πρώτα διαφέροντες και έπειτα συμπίπτοντες μεταξύ τους και λαμβάνοντες τα σχήματα και τις κινήσεις μαχομένων ανδρών, τέλος δέ των μέν επιτιθεμένων, των δε υποχωρούντων, άπαντες εχάθησαν προς δυσμάς…» (Μάριος,17).Αυτή είναι μία από τις πρώτες αξιόπιστες μαρτυρίες δια την εμφάνιση A.T.I.A. (αγνώστου ταυτότητος ιπταμένων αντικειμένων).Επίσης, εκείνο τον χρόνο έφθασε εις την Ρώμη εκ του Πεσσινούντος (πόλη της Φρυγίας) ο Βατάκης, ιερεύς της Μεγάλης Μητρός (δηλαδή της μητρός των Ολυμπίων Θεών, Ρέας) και ανήγγειλε την επικειμένη Ρωμαϊκή νίκη κατά των Κιμβροτευτόνων.Η σύγκλητος εδέχθη την προφητεία, ενώ ο δήμαρχος Αύλος Πομπήιος την θεώρησε αγυρτεία και εξύβρισε τον Βατάκη, αλλά αμέσως μετά αρρώστησε βαριά και πέθανε μετά από επτά ημέρες και ούτως, επείσθησαν όλοι δια την Θεία αυτή προφητεία.Τα ανωτέρω θαυμαστά σημεία δηλώνουν, ότι υπήρχε βοήθεια παρά των Ολυμπίων θεών προς τους Ρωμαίους, αφού ήσαν απόγονοι Ελλήνων, λάτρευαν τους Ολυμπίους θεούς και πολεμούσαν τους απογόνους των δρακογόνων Κιμμερίων, εχθρών των παλαιών Ελλήνων.
Καθώς οι Ρωμαίοι έμεναν άπρακτοι, οι Τεύτονες επεχείρησαν να πολιορκήσουν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο, αλλά απεκρούσθησαν και εις την συνέχεια εκινήθησαν προς τις Άλπεις, δια να εισβάλουν περνώντας τις εις την Ιταλία.Ο Μάριος τους ακολούθησε, μέχρι που αυτοί έφθασαν εις την περιοχή των Σεξτίων Υδάτων, εγγύς των Άλπεων και της Μασσαλίας, απεφάσισε δέ να πολεμήση εκεί τους βαρβάρους δια να προλάβη την εισβολή τους εις την Ιταλία.Ούτως, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν έναν οχυρό λόφο, αλλά με ελλιπή ποσότητα ύδατος, διότι και δια τούτου ο Μάριος ήθελε να παροξύνη τους στρατιώτες του προς μάχη, καθώς υπήρχε ένας ποταμός πλησίον του Τευτονικού στρατοπέδου.Τότε, οι βοηθητικοί του στρατοπέδου, δια να λάβουν ύδωρ, εκινήθησαν μαζικά προς τον ποταμό, εξοπλισμένοι πρόχειρα με αξίνες, πελέκεις, ξίφη και λόγχες και αιφνιδίασαν τους εχθρούς, καθώς οι περισσότεροι γευμάτιζαν ή ελούοντο εις τις θερμές πηγές της περιοχής.Αρχικά, αντιμετώπισαν ολίγοι τους βοηθητικούς, εις την συνέχεια όμως, άρχισαν να καταφθάνουν όλο και περισσότεροι.Δια να βοηθήση τους κινδυνεύοντες, ο Μάριος εκίνησε προς μάχη τους στρατιώτες του.Εκ του εχθρικού στρατού είχαν ήδη επιτεθεί οι Άμβρωνες, που ήσαν άνω των 30.000 και αποτελούσαν το μαχιμώτατο μέρος του Τευτονικού στρατού.Οι Άμβρωνες προχωρούσαν συντεταγμένοι, κρούοντες με ρυθμό τα όπλα τους και φωνάζοντες όλοι μαζί την προσηγορία τους Άμβρωνες, δια να ανυψώσουν το ηθικό τους και να τρομοκρατήσουν τους Ρωμαίους.Πρώτοι από τον Ρωμαϊκό στρατό τους αντιμετώπισαν οι Λίγυες, που απάντησαν εις τις εχθρικές κραυγές, φωνάζοντες και αυτοί την εθνική ονομασία τους Λίγυες.Καθώς οι Άμβρωνες περνούσαν τον ποταμό, διεσπάσθησαν οι τάξεις τους, ενώ οι Λίγυες με την βοήθεια και των υπολοίπων Ρωμαίων στρατιωτών τους επετέθησαν πλήρως συντεταγμένοι, κινούμενοι μάλιστα εκ των άνωθεν.Εις τις αρχαίες πολεμικές τακτικές η διάσπασις της συνοχής της πεζικής φάλαγγος ενός στρατού ήταν άκρως καταστροφική και τούτο συνέβη και εις τους Άμβρωνες.Οι συντεταγμένοι Ρωμαίοι, εκμεταλλευόμενοι και την εδαφική διαμόρφωση που τους ευνοούσε, κατέσφαζαν τους Άμβρωνες, εκ των οποίων πολλοί φονεύονταν, καθώς αλληωθούνταν πανικοβλημένοι προς τον ποταμό.Άλλοι Άμβρωνες σφάζονταν από τους Ρωμαίους καθώς υποχωρούσαν μέχρι το στρατόπεδό τους.Και όσους έφθαναν εις τα στρατόπεδό τους, τους φόνευαν ως προδότες οι ίδιες οι γυναίκες τους, οι οποίες έφεραν ξίφη και πελέκεις και πολεμούσαν με μανία ταυτοχρόνα τους υποχωρούντες Άμβρωνες και τους Ρωμαίους, που τους καταδίωκαν μέχρι του βαρβαρικού στρατοπέδου.
Αφού φόνευσαν πολλούς Άμβρωνες, οι Ρωμαίοι επέστρεψαν εις το στρατόπεδό τους, καθώς ήδη είχε νυκτώσει.Όμως, αν και είχαν νικήσει, η νύκτα ήταν φοβερά και ταραχώδης δια τους Ρωμαίους, διότι δεν είχαν προλάβει να οχυρώσουν το στρατόπεδό τους, απέμεναν ακόμη πολλές μυριάδες αήττητοι βάρβαροι, ενώ όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος, 20) «…και καθώς ήσαν αναμεμειγμένοι με τούτους όσοι εκ Αμβρώνων διέφυγαν, υπήρχε την νύκτα οδυρμός, όχι με κλαυθμούς, ούτε με στεναγμούς ανθρώπων όμοιος, αλλά κάποιο θηρομιγές ουρλιαχτό και βρυχηθμός, μεμειγμένα με απειλές και θρήνος, εκπεμπόμενο από τόσο πλήθος, αντηχούσε εις τα πέριξ όρη και τα κοιλώματα του ποταμού και κατείχε το πεδίο φρικώδης ήχος..».Και εξ αυτών των θηριωδών και αποκόσμων νυκτερινών ουρλιαχτών, που θυμίζουν κραυγές «θρυλικών» νυκτερινών όντων, όπως οι λυκάνθρωποι, αποδεικνύεται η θηριώδης, δρακογόνος καταγωγή των Κιμβροτευτόνων.Οι φοβισμένοι Ρωμαίοι περίμεναν νυκτερινή επίθεση των βαρβάρων, αλλά αυτοί δεν επετέθησαν ούτε την νύκτα, ούτε την επομένη ημέρα, διότι, ανασύντασσαν τις δυνάμεις τους.
Προετοιμαζομένος ο Μάριος δια την κρίσιμη μάχη, απέστειλε 3.000 οπλίτες υπό τον Μάρκελλο, δια να κρυφθούν εις τις δασώσεις χαράδρες άνωθεν του βαρβαρικού στρατοπέδου και ενεδρεύοντες εκεί, να επιτεθούν αιφνιδιαστικώς εκ των όπισθεν εις τους εχθρούς, όταν θα άρχιζε η μάχη.Τους υπολοίπους στρατιώτες παρέταξε πρό του στρατοπέδου και έστειλε τους ιππείς εις την πεδιάδα.Όταν το είδαν οι βάρβαροι, εξοπλίσθησαν με ταχύτητα και οργή και επετέθησαν κατά του λόφου, όπου ήταν το Ρωμαϊκό στρατόπεδο.Επειδή ,η ανωμαλία του εδάφους δεν ευνοούσε την κατά την εκ του συστάδην μάχη, ο Μάριος παρακαλούσε τους στρατιώτες να σταθούν και να καρτερούν και όταν πλησιάσουν οι εχθροί, να τους πλήξουν με τα ακόντια και έπειτα να χρησιμοποιήσουν τα μαχαίρια και να απωθήσουν με τους θυρεούς τους τους εχθρούς.Ακολουθώντας οι στρατιώτες τις οδηγίες του Μαρίου, αντιστάθηκαν εις τους βαρβάρους, τους εμπόδισαν να ανέβουν και εις την συνέχεια τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν προς την πεδιάδα.Καθώς οι πρώτοι βάρβαροι παρατάσσονταν εις την πεδιάδα, αυτοί που τους ακολουθούσαν εκ των όπισθεν ήσαν διασπασμένοι.Τότε, ο Μάρκελλος εκμεταλλεύθηκε αυτή την ευκαιρία και επιτέθηκε με τους ενεδρεύοντες στρατιώτες του εις τα νώτα των εχθρών, φονεύνοντας τους εσχάτους των βαρβάρων, οι οποίοι παρασύροντες τους έμπροσθεν αυτών ευρισκομένους, προκάλεσαν ταραχή εις το βαρβαρικό στράτευμα.Οι βάρβαροι δεν άντεξαν επί πολύ να κτυπώνται εκ δύο πλευρών και διαλύσαντες τις τάξεις τους, ετράπησαν εις άτακτη φυγή.Καταδιώκοντάς τους οι Ρωμαίοι, τους προκάλεσαν φοβερή σφαγή και κυρίευσαν το στρατόπεδό τους.Κατά τον Πλούταρχο (Μάριος, 21) οι Ρωμαίοι φόνευσαν και αιχμαλώτισαν άνωθεν των 100.000 εχθρών, ενώ ο Τίτιος Λίβιος (Ρωμαϊκή Ιστορία, 68.3), συνυπολογίζοντας προφανώς και τα γυναικόπαιδα, αναβιβάζει τις απώλειες των βαρβάρων εις 200.000 νεκρούς και 90.000 αιχμαλώτους.Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και ο βασιλεύς των Τευτόνων, Τεύτομποντ, ο οποίος αργότερα σύρθηκε εις τον τελικό θρίαμβο του Μαρίου εις την Ρώμη και έπειτα προφανώς εκτελέσθηκε.
. Αυτή η συντριπτική νίκη των Ρωμαίων το 102 π.Χ. κατά των Τευτόνων και των Αμβρώνων, ήταν η πρώτη και αποφασιστική νίκη των Ρωμαίων,κατά τον Κιμβρικό πολέμου, αφού αν είχε ηττηθεί και ο Μάριος, οι Κιμβροτεύτονες θα εισέβαλαν πλέον εις την Ιταλία, χωρίς να δύναται ουδείς να τους αντισταθή.Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι, η νίκη αυτή επιτεύχθηκε εγγύς της Ιωνικής Μασσαλίας, που είχε ως πολιούχο θεά την Αρτέμιδα.Όπως οι παλαιοί Κιμμέριοι εις την Έφεσο και οι Κιμβρογαλάτες εις τους Δελφούς είχαν συντριβεί με την βοήθεια της Αρτέμιδος, ούτως και τότε οι Τεύτονες και Άμβρωνες συνετρίβησαν πλησίον της πόλεως της Αρτέμιδος.


9.Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΚΙΜΒΡΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΒΕΡΚΕΛΛΩΝ

Ολίγες ημέρες μετά την νίκη του Μαρίου εις τα Σέξτια Ύδατα, αναγγέλθησαν άσχημες ειδήσεις δια την υπό το Κάτλο Ρωμαϊκή στρατιά, εις τα Β.Α. σύνορα της Ιταλίας, προξενώντας νέο φόβο εις τους Ρωμαίους.Ο Κάτλος είχε συγκεντρώσει τις δυνάμεις του έμπροσθεν του Νατισώνος ποταμού της Β.Α. Ιταλίας, όπου και οχυρώθηκε ισχυρώς, αναμένων τους Κίμβρους.Όταν όμως οι Κίμβροι επετέθησαν, οι περισσότεροι Ρωμαίοι στρατιώτες δείλιασαν και ανάγκασαν τον Κάτλο να διατάξη υποχώρηση, αφήνοντας τους Κίμβρους να εισβάλουν ανενόχλητοι εις την βόρειο Ιταλίας.Αμέσως τότε, ο Μάριος εκλήθη εις την Ρώμη και εις την συνέχεια κατευθύνθηκε με τον στρατό του, δια να ενωθή με τις δυνάμεις του Κάτλου.Την ώρα που ενώθηκαν οι δύο Ρωμαϊκές στρατιές, οι Κίμβροι είχαν διαβεί τον ποταμό Πάδο δια να καταστρέψουν την εντός Ιταλία.Επειδή οι Κίμβροι δεν είχαν ακόμη πληροφορηθεί την συντριβή των Τευτόνων και Αμβρώνων, τους ανέμεναν δια να καταστρέψουν μαζί την Ιταλία, μέχρι που οι πρέσβεις τους επληροφορήθησαν από τον Μάριο με ειρωνικό τρόπο την σφαγή τους και είδαν μάλιστα δεσμίους τους ηγεμόνες των Τευτόνων.Μόλις ανηγγέλθησαν αυτά εις τους Κίμβρους, αυτοί εκινήθησαν κατά του Ρωμαϊκού στρατού και. τελικά, οι δύο αντίπαλοι στρατοί αντιπαρετάχθησαν εις την πεδιάδα πέριξ των Βερκελλών (σημερινό Βερκέλλι, του Πιεμόντε της ΒΔ. Ιταλίας) τον Αύγουστο του 101 π.Χ.Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις ήσαν 20.300 στρατιώτες υπό τον Κάτλο και 32.000 στρατιώτες υπό τον Μάριο, ήτοι εν συνόλω 52.300 άριστα οργανωμένοι στρατιώτες.Η Κιμβρική στρατιά, υπό την ηγεσία του βασιλέως των Κίμβρων, Βοιώριξ, ήταν υπερτριπλάσια, καθώς την αποτελούσαν τουλάχιστον 180.000 στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και 15.000 επίλεκτοι ιππείς.
Οι στρατιώτες του Κάτλου παρετάχθησαν εις τον μέσο της Ρωμαϊκής παρατάξεως και οι στρατιώτες του Μαρίου διαμεμήθησαν εις τα δύο άκρα της παρατάξεως.Η πανίσχυρη Κιμβρική στρατιά συντάχθηκε εις τετράγωνη παράταξη, μέτωπο και βάθος ίσο με τριάντα στάδια, δηλαδή 5,4 χιλιόμετρα, μοιάζοντας όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλούταρχος (Μάριος, 26) «με κινούμενο αχανές πέλαγος».Όταν άρχισε η μάχη, λόγω του μεγάλου κονιορτού που σηκώθηκε, εκρύφθησαν οι δύο αντίπαλες παρατάξεις και από τύχη ο οι Κίμβροι συγκρούσθηκαν κυρίως με τις μεσαίες υπό τον Κάτλο Ρωμαϊκές δυνάμεις, ενώ οι υπό τον Μάριο δυνάμεις των Ρωμαϊκών άκρων είχαν πολύ μικρότερη συμμετοχή εις την μάχη.Τους Ρωμαίους ευνοούσε το θερινό καύμα και ο ήλιος που έλαμπε προς τα πρόσωπα των Κίμβρων, διότι ενώ αυτοί ήσαν συνηθισμένοι να αντέχουν εις το κρύο, αφού είχαν έλθει από σκιερούς και ψυχρούς τόπους, δεν άντεχαν καθόλου την ηλιακή θερμότητα.Και προφανώς δεν άντεχαν τον ήλιο και λόγω της καταγωγής τους εκ του σκοτεινού υποχθονίου κόσμου, καθώς και κατά τους «θρύλους», διάφορα δαιμονικά όντα όπως οι βρυκόλακες δεν αντέχουν το ηλιακό φώς.Καθώς λοιπόν οι Κίμβροι ίδρωναν και λαχάνιαζαν πολύ, ανασήκωναν τις ασπίδες τους πρό των προσώπων τους, δια να προστατευθούν από τον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο το σώμα τους εις τα κτυπήματα των Ρωμαίων.Αντιθέτως, οι Ρωμαίοι στρατιώτες, καθώς ήσαν σκληραγωγημένοι και άριστα γυμνασμένοι, άντεχαν με άνεση την ζέστη, χωρίς να ιδρώνουν και να λαχανιάζουν.Τους Ρωμαίους ευνόησε και ο κονιορτός της μάχης, αφού απέκρυψε τις Κιμβρικές δυνάμεις και καθώς οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν αντελήφθησαν το τεράστιο πλήθος των Κίμβρων, τους πολέμησαν με θάρρος.Ούτως, οι Ρωμαίοι συνέτριψαν τους Κίμβρους, εκ των οποίων κατεσφάγη το μεγαλύτερο και μαχιμώτατο μέρος, καθώς οι πρόμαχοί τους ήσαν δεμένοι μεταξύ τους με μακρές αλυσίδες, δια να μην διασπάσουν την παράταξή τους.Όσοι Κίμβροι έφθαναν υποχωρώντας προς το στρατόπεδό τους, είτε φονεύονταν από τις γυναίκες τους, οι οποίες δεν λυπούνταν ούτε καν συζύγους, αδελφούς ή πατέρες και εις την συνέχεια φόνευαν και τα παιδιά τους και αυτοκτονούσαν και οι ίδιες, είτε και οι ίδιοι αυτοκτονούσαν.
Η νίκη των Ρωμαίων ήταν ολοκληρωτική: Κατά τον Πλούταρχο (Μάριος, 27) φονεύθησαν 120.000 Κίμβροι και άνω των 60.000 αιχμαλωτίσθησαν, ενώ ο Τίτιος Λίβιος (Ρωμαϊκή Ιστορία, 68.6), συνυπολογίζοντας προφανώς και τα γυναικόπαιδα, αναβιβάζει τις απώλειες των βαρβάρων εις 160.000 νεκρούς και 60.000 αιχμαλώτους.Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο Βοιώριξ, ενώ κυριεύθηκε και το στρατόπεδο των βαρβάρων, με όλα τα συσσωρευμένα λάφυρα των πολυχρόνων επιδρομών τους.Όταν οι Τιγυρίνοι, που ήσαν εις τις διαβάσεις των Νωρικών Άλπεων, πληροφορήθησαν την ήττα των Κίμβρων, υπεχώρησαν άτακτα πρός την χώρα τους και ούτως έληξε νικηφόρα δια τους Ρωμαίους ο δεκατριετής Κιμβρικός πόλεμος (113-101 π.Χ.).
Όπως αναφέρει ο Ρωμαίος ιστορικός του 2ου αιώνος μ.Χ., Φλώρος, η μεγάλη νίκη των Βερκελλών αναγγέλθηκε εις την Ρώμη με υπερφυσικό τρόπο: «…Οι ευχάριστες ειδήσεις δια την απελευθέρωση της Ιταλίας και την σωτηρία της αυτοκρατορίας δεν ανεκοινώθησαν εις τον Ρωμαϊκό λαό, όπως συνήθως, από ανθρωπίνη αντιπροσωπεία, αλλά αν πιστέψουμε όσα λέγονται, από τους ιδίους τους θεούς.Διότι, κατά την ιδία ημέρα που έγινε η μάχη, έμπροσθεν του ναού του Πολυδεύκη και Κάστορος εμφανίσθησαν δύο νέοι άνδρες, οι οποίοι παρέδωσαν εις τον πραίτωρα δαφνοστολισμένες επιστολές, και κατόπιν εξαπλώθηκε ευρέως η φήμη της νίκης επί των Κίμβρων, διαμέσου του θεάτρου (μικρό χάσμα του κειμένου)…και αναφωνούσαν " Αυτό είναι ευτυχέστατο".Τι θα μπορούσε να είναι πιο θαυμαστό και πιο αξιοσημείωτο εξ αυτού; Διότι, σαν να ήταν η Ρώμη ανεβασμένη εις τους λόφους της και να παρακολουθούσε την μάχη, ο λαός χειροκροτούσε, όπως συμβαίνει εις τους αγώνες μονομάχων, ακριβώς κατά την ιδία στιγμή που οι Κίμβροι έπεφταν εις το πεδίο της μάχης» (Επιτομή Ρωμαϊκής Ιστορίας, 38.19-21).Είναι προφανές ότι, οι δύο εμφανισθέντες νέοι ήσαν οι Διογενείς Διόσκουροι, Πολυδεύκης και Κάστωρ, οι οποίοι είχαν εμφανισθεί και αρκετές άλλες φορές εις τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, όπως αναφέρουν αρκετές αρχαίες πηγές. Κατά τον Τίτιο Λίβιο, πρό της λήξεως του πολέμου παρουσιάσθηκε και άλλος ένας οιωνός: «Λέγεται ότι, οι ιερές ασπίδες κινήθησαν και κροτάλισαν πρίν από την λήξη του Κιμβρικού πολέμου» (Ρωμαϊκή Ιστορία, 68.10).
Αναγνωρίζοντας οι Ρωμαίοι την μεγάλη σημασία της νίκης τους κατά των Κιμβροτευτόνων, αποκαλούσαν πλέον τον Μάριο τρίτο ιδρυτή της Ρώμης, δηλαδή μετά από τον Ρωμύλο, που ίδρυσε την πόλη, και τον Κάμιλλο, που είχε νικήσει τους Γαλάτες, όταν είχαν κυριεύσει όλη την Ρώμη, πλήν του Καπιτωλίου λόφου.Ο Φλώρος τονίζει την αποφασιστική συμβολή του Μαρίου εις την σωτηρία της Ρώμης: «…Θα είχε έλθει το τέλος της Ρώμης, αν εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ο Μάριος…» (Επιτομή Ρωμαϊκής Ιστορίας, 38.5).Και πράγματι οι συνέπειες της ολοκληρωτικής νίκης των Ρωμαίων ήσαν κοσμοϊστορικές, αφού αν οι Κιμβροτεύτονες είχαν νικήσει, ουδείς πλέον θα μπορούσε να τους αντισταθή.Καθώς είχαν ήδη λεηλατήσει την Γαλατία και την Ιβηρία, όπως οι ίδιοι δήλωναν, θα κατέστρεφαν ολοκληρωτικά την Ιταλία (όπου μάλιστα υπήρχαν και τότε πολλές Ελληνικές πόλεις) και εις την συνέχεια θα προήλαυναν ανενόχλητοι προς την χερσόνησο του Αίμου, όπου προφανώς θα κατέστρεφαν την αδύναμη τότε Ελλάδα, λόγω του προγονικού μίσους τους προς τους Έλληνες.Ούτως, θα καταστρεφόταν ο Ελληνικός πολιτισμός του Μεσογειακού κόσμου και θα κυριαρχούσαν από τότε οι Κιμβροτεύτονες.Ευτυχώς όμως, η Ρωμαϊκή νίκη κατά των Κιμβροτευτόνων έσωσε τον Έλληνικό και εξελληνισμένο Μεσογειακό κόσμο και τον απήλλαξε δια μερικούς αιώνες από την απειλή των δρακογόνων Κίμβρων.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 15 ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

15.ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΩΝ

Δια την καταγωγή των Βρετανών, οι κύριες πηγές είναι η γραμμένη τον 9ο αιώνα «Ιστορία των Βρετανών» του Ουαλού χρονικογράφου Νεννίου και η γραμμένη το 12ο αιώνα «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας» του Ουαλού χρονικογράφου Γοδεφρείδου του Μονμάουθ.Και οι δύο, έχοντας μελετήσει αυθεντικά Βρετανικά χρονικά, συνέγραψαν την ιστορία των ιθαγενών Βρετανών, εκ της απωτάτου αρχαιότητος.
Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αρχίζει το έργο του αναφέροντας ότι, κατά την εποχή του διατηρούταν έντονη η μνήμη των αρχαίων βασιλέων της Βρετανίας, ιδίως δέ του Αρθούρου, και ότι, η ιστορία του βασίζεται εις ένα αυθεντικό Βρετανικό χρονικό:«…Ενώ ήμουν προσηλωμένος εις αυτές τις σκέψεις, ο Γουόλτερ, αρχιδιάκονος της Οξφόρδης, άνδρας μεγάλης ευγλωττίας και με γνώση ξένων ιστοριών, μου προσέφερε ένα πολύ αρχαίο βιβλίο εις την Βρετανική γλώσσα, το οποίο με συνεχή, κανονική εξιστόρηση και κομψό ύφος, αναφέρει τις πράξεις όλων αυτών, από τον Βρούτο, πρώτο βασιλέα των Βρετανών, μέχρι τον Καντουάλαντερ, υιό του Καντουάλλο...» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.1).
Κατόπιν, αναφέρεται συνοπτικά εις τα έθνη της Βρετανίας «…Και τελικά αυτή κατοικήθηκε από πέντε διαφορετικά έθνη, τους Βρετανούς, τους Ρωμαίους, τους Σάξονες, τους Πίκτες και τους Σκώτους, εκ των οποίων οι Βρετανοί πρό των υπολοίπων, κατείχαν εις το παρελθόν ολόκληρη την νήσο από θάλασσα εις θάλασσα, μέχρι που η Θεία Δίκη, τιμωρώντας τους δια την αλαζονεία τους, τους ανάγκασε να δώσουν έδαφος εις τους Πίκτες και τους Σάξονες…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.2).
Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ συνεχίζει, αναφέροντας την άφιξη, μετά την άλωση της Τροίας, πολλών διασωθέντων Τρωών, εις το Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας, υπό την ηγεσία του Αινεία, υιού της θεάς Αφροδίτης και απογόνου του Διογενούς Δαρδάνου.Οι Τρώες ενώθησαν με τους Λατίνους της κεντρικής Ιταλίας και απετέλεσαν έναν ενιαίο λαό, εκ του οποίου προήλθαν οι Ρωμαίοι, με την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ., υπό των απογόνων του Αινεία Ρωμύλου και Ρέμου.Τόσο οι Τρώες, όσο και οι Λατίνοι ήσαν Ελληνικοί λαοί, και μάλιστα και οι δύο Αρκαδικής καταγωγής, όπως αποδεικνύεται εξ αναριθμήτων φυλετικών, αρχαιολογικών, γλωσσικών και ιστορικών στοιχείων.
Ιδιαίτερα σημαντικές πληροφορίες παρέχει ο ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ., Δινονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει δια τους Λατίνους:
«…Και διέμειναν εις την ίδια κατοικία, χωρίς να εκδιωχθούν πλέον υπό ετέρων και οι ίδιοι άνθρωποι άλλαξαν δύο φορές το όνομά τους.Μέχρι μέν του Τρωϊκού πολέμου, διέσωζαν ακόμη την αρχαία ονομασία των Αβοριγίνων, επί δέ του βασιλέως Λατίνου, ο οποίος δυνάστευε κατά τον Ιλιακό πόλεμο, άρχισαν να καλούνται Λατίνοι» (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.9)
Και εις την συνέχεια αναφέρει περί της Ελληνικής καταγωγής των Λατίνων: «Οι δέ λογιώτατοι των Ρωμαίων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων ο Πόρκιος Κάτων, που συνέθεσε επιμελέστατα τις γενεαλογίες των πόλεων της Ιταλίας, ο Γάϊος Σεμπρώνιος και πολλοί άλλοι, λέγουν ότι, είναι Έλληνες, από τους κατοικήσαντες κάποτε εις τη Αχαϊα, οι οποίοι μετανάστευσαν πολλές γενεές προ του Τρωϊκού πολέμου…Αν ο λόγος τούτος είναι ορθός, δεν μπορεί να είναι άποικοι ετέρου γένους, παρά του καλουμένου Αρκαδικού.Διότι πρώτοι των Ελλήνων αυτοί, περάσαντες τον Ιόνιο Κόλπο, κατοίκησαν εις την Ιταλία, υπό την ηγεσία του Οινώτρου, υιού του Λυκάονος…» (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.11)
. Αναφέρει επίσης ότι, ο βασιλεύς Λατίνος ήταν υιός του Ηρακλέους: «…Και όταν έμελλε να φύγη δια το Άργος, την έδωσε δια γυναίκα εις τον βασιλέα των Λατίνων Φαύνο.Δι’αυτή την αιτία, πολλοί νομίζουν τον Λατίνο υιό τούτου και όχι του Ηρακλέους…» (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.43)
Aναφέρει επίσης δια την Ελληνική καταγωγή των Τρωών: «Ότι και το έθνος των Τρώων ήταν Ελληνικό, όπως και όσα άλλα εξόρμησαν εκ της Πελοποννήσου, έχει ειπωθεί και από κάποιους άλλους από παλαιά…».Συνεχίζοντας αναφέρει ότι, οι Τρώες ήσαν απόγονοι Αρκάδων, οι οποίοι υπό την ηγεσία του Διογενούς Δαρδάνου έφθασαν εις την ΒΔ.Μικρά Ασία (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.61).
Κατόπιν, ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αναφέρεται εις τους απογόνους του Αινεία (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.3): Ο Αινείας νυμφεύθηκε την Λαβινία, θυγατέρα του Λατίνου και έλαβε την βασιλεία των ενωμένων πλέον Τρωών και Λατίνων.Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ασκάνιος, ο οποίος ίδρυσε την πόλη Άλμπα και γέννησε τον Σίλβιο.Ο Σίλβιος νυμφεύθηκε μία ανιψιά της Λαβινίας και γέννησε από αυτή τον Βρούτο.Όταν ο Βρούτος ήταν νέος, φόνευσε κατά λάθος με βέλος τον πατέρα του, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και δια τούτο οι συγγενείς του τον εξόρισαν από την Ιταλία.Τότε, ο Βρούτος πήγε εις την Ελλάδα και κατοίκησε μαζί με τους απογόνους των Τρωών αιχμαλώτων που είχε φέρει εις την Ήπειρο ο Νεοπτόλεμος, μετά την άλωση της Τροίας.O Bρούτος άρχισε σύντομα να διακρίνεται δια την ανδρεία του, την γενναιοδωρία του και τις ηγετικές ικανότητές του και η φήμη του εξαπλώθηκε εις τους Τρώες της Ελλάδος, οι οποίοι άρχισαν να συρρέουν συνεχώς προς αυτόν από όλα τα μέρη, μέχρι που τελικά συγκεντρώθησαν 7.000 μάχιμοι άνδρες, πλήν των γυναικοπαίδων.Οι ενωμένοι Τρώες άρχισαν, υπό την λαμπρή ηγεσία του Βρούτου, να πολεμούν κατά του βασιλέως της Ηπείρου Πανδράσου, μέχρι που τελικά νίκησαν τους Ελλαδίτες, αιχμαλωτίζοντας και τον βασιλέα Πάνδρασο.Τελικά, ο εμφύλιος πόλεμος έληξε, καθώς ο Πάνδρασος συμφιλιώθηκε με τον Βρούτο, δίδοντάς του ως σύζυγο την θυγατέρα του Ιγνόγη.
Οι Τρώες απεφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και ο Πάνδρασος τους βοήθησε συγκεντρώνοντας δια λογαριασμό τους 324 πλοία από όλη την Ελλάδα, εφοδιασμένα με παντός είδους προμήθειες.Οι Τρώες απέπλευσαν από τις Ελληνικές ακτές και έφθασαν εις μία νήσο, ονομαζομένη Λεογεσία και ερημωμένη από πειρατικές επιδρομές.Εις την νήσο αυτή ευρήκαν μία έρημη πόλη, εις την οποία υπήρχε ναός και άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος, εις την οποία αποφάσισαν να προσευχηθούν δια να τους φανερώση εις ποια χώρα επρόκειτο να κατοικήσουν.Ούτως, ετέλεσαν θυσίες προς τιμή του Διός, του Ερμή και της Αρτέμιδος και ο ίδιος ο Βρούτος απήγγειλε εννέα φορές ευχή προς την Αρτέμιδα.Κατόπιν, έπεσαν να κοιμηθούν και ο Βρούτος, που κοιμήθηκε έμπροσθεν του βωμού της Αρτέμιδος, είδε κατά τα μεσάνυκτα εις όνειρο την ίδια την θεά, η οποία του έδωσε χρησμό, να κατευθυνθή προς την Βρετανία:
«Βρούτε, πέρα από τα Γαλλικά βασίλεια
κείται μία ωκεάνια νήσος, πανταχόθεν περιβαλλομένη από θάλασσα.
Μία ωκεάνεια νήσος, άλλοτε κατοικημένη από γίγαντες,
άλλα τώρα έρημη, κατάλληλη δια το γένος σου.
Δια να φθάσης εις αυτές τις ωραίες ακτές, ύψωσε τα πανιά σου.
Ίδρυσε εκεί δια το γένος σου μία νέα Τροία.
Μία βασιλεία, την οποία ο χρόνος δεν θα φθείρει,
ούτε θα στενέψει τα όριά της» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.11).
Ο Βρούτος ανακοίνωσε τον χρησμό εις τους συντρόφους του και αφού αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις θείες οδηγίες, απέπλευσαν κατευθυνόμενοι προς τα δυτικά
Μετά από πλού τριάντα ημερών έφθασαν αρχικά εις την Λιβύη, από εκεί εις την Μαυριτανία και τελικά εις τις Ηράκλειες Στήλες, όπου: «…είδαν μερικά από εκείνα τα θαλάσσια τέρατα, που ονομάζονται Σειρήνες, οι οποίες περικύκλωσαν τα πλοία τους και παραλίγο να τα ανατρέψουν.Εντούτοις αυτοί άλλαξαν πορεία δια να ξεφύγουν και ήλθαν εις την Τυρρηνική θάλασσα, όπου εις τις ακτές της συνάντησαν αρκετά έθνη καταγόμενα από τους πρόσφυγες Τρώες, οι οποίοι είχαν συνοδεύσει τον Αντήνορα εις την φυγή του.Ο αρχηγός τους, ο οποίος ονομαζόταν Κορίνεος, ήταν μέτριος ως προς τους λόγους, αλλά με μεγάλο θάρρος και τόλμη, ώστε αντιμετωπίζοντας οποιοδήποτε πρόσωπο, ακόμη και γιγαντιαίου αναστήματος, θα τον κατέβαλε αμέσως, σαν να ήταν παιδί…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.12).Οι Τρώες του Κορινέου ενώθησαν με τους Τρώες του Βρούτου και όλοι μαζί κατευθύνθησαν προς την Ακουϊτανία της δυτικής Γαλατίας, όπου πολέμησαν νικηφόρα κατά των Γαλατών. Κατά τις μάχες διακρίθηκε ο ανιψιός του Βρούτου Τουρόνος, ο οποίος «…δεν ήταν κατώτερος ουδενός πλήν του Κορινέου, εις το θάρρος και την σωματική δύναμη.Αυτός μόνος του φόνευσε με το ξίφος του 600 άνδρες, αλλά δυστυχώς φονεύθηκε τελικά από το πλήθος των Γαλατών που όρμησαν πάνω του.Από αυτόν έλαβε το όνομά της η πόλις Τούρ, επειδή ετάφη εκεί…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.15).Παρά τις νίκες τους όμως, οι Τρώες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζουν συνεχώς τους ασυγκρίτως πιο πολυαρίθμους Γαλάτες και ούτως εγκατέλειψαν την Γαλατία και ακολουθώντας τον χρησμό της θεάς Αρτέμιδος έφθασαν εις την νότιο Βρετανική ακτή.
Εις την συνέχεια, ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αναφέρει δια την Βρετανία «Τότε η νήσος ονομαζόταν Αλβιών και δεν κατοικούνταν παρ’ουδενός, εκτός από από ολίγους γίγαντες…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16).Βλέποντας οι Τρώες την ευφορία και την αφθονία των ποταμών, αποφάσισαν να εγκατασταθούν οριστικά εις την νήσο, αφού πρώτα την εκκαθάριζαν από τους γίγαντες, όπως και έπραξαν αμέσως μετά: «…Ούτως, αυτοί πέρασαν από όλες τις επαρχίες, εξανάγκασαν τους γίγαντες να διαφύγουν εις τα σπήλαια των βουνών και μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα, σύμφωνα με τις οδηγίες του αρχηγού τους.Έπειτα,άρχισαν να καθαρίζουν το έδαφος και να κτίζουν κατοικίες, ώστε εντός ολίγου χρόνου η χώρα έμοιαζε σαν ένας τόπος κατοικημένος από πολύ καιρό.Τελικά, ο Βρούτος ονόμασε την νήσο από το όνομά του Βρετανία και τους συντρόφους του Βρετανούς, διότι ούτως επιθυμούσε να διαιωνίση την μνήμη του ονόματός του.Από όπου η γλώσσα του έθνους, η οποία αρχικά έφερε το όνομα Τρωϊκή ή τραχεία Ελληνική, ονομάσθηκε Βρετανική.Αλλά ο Κορίνεος, κατά μίμηση του αρχηγού του, ονόμασε το μέρος της νήσου που έλαβε ως μερίδιό του, Κορινέα και τους ανθρώπους του Κορινέους, από το όνομά του…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16)
Η επαρχία που έτυχε εις τον Κόρινεο είχε τους περισσοτέρους γίγαντες εκ πάσης άλλης περιοχής της Βρετανίας: «…Μεταξύ των υπολοίπων ήταν ένα απεχθές τέρας, ονομαζόμενο Γοεμάγοτ, με ανάστημα δώδεκα κυβίτων και με τόσο καταπληκτική δύναμη, ώστε με μία κίνηση σήκωνε μία δρύ σαν να ήταν ένα κλαδί φουντουκιάς…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16).Κάποια ημέρα, ενώ οι Τρώες διεξήγαγαν τελετές προς τους θεούς, εις το σημείο όπου είχαν πρωτοαποβιβασθεί, ο φοβερός γίγας Γοεμάγοτ και άλλοι όσοι γίγαντες, τους επετέθησαν αιφνιδιαστικά, φονεύοντας πολλούς εξ αυτών.Τελικά όμως μετά από σκληρή μάχη, οι Τρώες φόνευσαν όλους τους γίγαντες, εκτός του Γοεμάγοτ, τον οποίο φόνευσε μετά από προσωπική μονομαχία ο Κορίνεος.
Η πληροφορία ότι, οι γίγαντες της Βρετανίας κατέφυγαν εις τα σπήλαια των βουνών, σχετίζεται άμεσα με τους πολλούς μεσαιωνικούς θρύλους της Βρετανίας, περί δρακόντων, που επίσης είχαν ως κατοικίες τους τα σπήλαια των βουνών, καθώς και με τους γίγαντες της Ελληνική μυθολογίας, που ήσαν γιγάντια όντα με μικτή μορφή ανθρώπου και δράκοντος, και τους δράκους των Νεοελληνικών παραδόσεων, που συνήθως παρουσιάζονται ως ανθρωπόμορφοι γίγαντες.Επίσης, υπάρχει άμεση σχέσις με τους μεσαιωνικούς θρύλους ότι, κάποιοι δράκοντες έχουν την δυνατότητα να μεταμορφώνονται εις ανθρώπους Ουσιαστικά λοιπόν οι αναφορές δια γίγαντες ή δράκοντες των σπηλαίων περιγράφουν γιγάντια όντα, άλλοτε εντελώς ερπετόμορφα και άλλοτε ημιερπετοειδή, όλα όμως υποχθονίου προελεύσεως.Δια τούτο και ο αρχηγός των γιγάντων της Βρετανίας ονομαζόταν Γοεμάγοτ, όνομα που σχεδόν ταυτίζεται με τους υποχθόνιους Γώγ και Μαγώγ της Καινής Διαθήκης.Είναι λοιπόν βέβαιο ότι και οι Τρώες της Βρετανίας περιόρισαν κάποια φοβερά υποχθόνια όντα, τα οποία όμως μετά από πολύ καιρό άρχισαν να επανεμφανίζονται εις την Βρετανία, καθώς αυτή έχει πλήθος υποχθονίων πυλών και στοών.Είναι δέ βέβαιο ότι, οι Κιμβροδρακογόνοι, Αγγλοσάξονες εισβολείς συνδέθηκαν με τα όντα αυτά και πιθανόν η παρουσία τους να ήταν εκ των βασικών λόγων της εγκαταστάσεώς τους εις την Βρετανία.
Αφού ο Βρούτος στερέωσε την εξουσία του εις ολόκληρη την Βρετανία, απεφάσισε να ιδρύση μία πρωτεύσουσα δια το βασίλειό του:
«Ο Βρούτος, έχοντας τελικά επιβληθεί εις το βασίλειό του, συνέλαβε το σχέδιο να κτίση μία πόλη, και δια τούτο ταξίδευσε διαμέσου της χώρας, δια να εύρη μία κατάλληλη τοποθεσία, μέχρι που ήλθε εις τον ποταμό Τάμεση, όπου, αφού περπάτησε κατά μήκος των οχθών του, ευρήκε τελικά μία τοποθεσία, κατάλληλη δια τον σκοπό του.Εκεί λοιπόν, έκτισε μία πόλη, την οποία ονόμασε νέα Τροία, όνομα, που διατηρήθηκε έκτοτε δια πολύ καιρό, μέχρι που τελικά, εκ παραφθοράς της γνησίας λέξεως,κατέληξε να ονομάζεται Τρινοβάντουμ.Αλλά έπειτα, όταν ο Λούντ, αδελφός του Κασσιβελαύνου, ο οποίος πολέμησε κατά του Ιουλίου Καίσαρος, έλαβε την διακυβέρνηση του βασιλείου, περιέβαλε την πόλη με εντυπωσιακά τείχη και πύργους αξιοθαυμάστου εργασίας και διέταξε να καλείται από το όνομά του, Κάερ-Λούντ, που σημαίνει πόλις του Λούντ…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.17).
«Αφού ο Βρούτος τελείωσε την κτίση της πόλεως, επέλεξε τους πολίτες, οι οποίοι θα την κατοικούσαν και τους έθεσε νόμους δια την ειρηνική διακυβέρνησή τους…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.18).
Ο Βρούτος βασίλευσε επί 24 έτη μετά την άφιξη των Τρώων εις την Βρετανία και μετά τον θάνατό του τον διαδέχθησαν οι τρείς υιοί του, οι οποίοι μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα.Ο πρεσβύτερος υιός του, Λοκρίνος, έλαβε το μεγαλύτερο και κεντρικό τμήμα της Βρετανίας, που ονομάσθηκε εξ αυτού Λοεγκρία, δηλαδή την σημερινή Αγγλία.Ο μεσαίος υιός, Κάμβερος, έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Καμβρία, δηλαδή την σημερινή Ουαλία και ο νεώτερος υιός, Αλβάνακτος έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Αλβανία, δηλαδή την σημερινή Σκωτία.(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.18).
Την ιστορία του Γοδεφρείδου επιβεβαιώνει και η πολύ συνοπτικότερη «Ιστορία των Βρετανών» του Νεννίου.Αρχικά, και ο Νέννιος αναφέρεται εις την αυθεντικότητα των πηγών του, λέγων ότι, προήλθαν: «…εν μέρει από τις παραδόσεις των προγόνων μας, εν μέρει από τα γραπτά και τα μνημεία των αρχαίων κατοίκων της Βρετανίας, εν μέρει από τα Ρωμαϊκά χρονικά και τα χρονικά των Αγίων Πατέρων Ισιδώρου, Ιερωνύμου, Προσπέρου, Ευσεβίου και από τις ιστορίες των Σκώτων και των Σαξόνων…» (Ιστορία των Βρετανών, Προίμιο).
Εις την συνέχεια, αναφέρεται συνοπτικά εις τα έθνη της Βρετανίας: «Το όνομα της νήσου Βρετανία προέρχεται από τον Βρούτο, έναν Ρωμαίο ύπατο…Οι κάτοικοί της αποτελούνται από τέσσερεις διαφορετικούς λαούς, τους Σκώτους, τους Πίκτες, τους Σάξονες και τους αρχαίους Βρετανούς» (Ιστορία των Βρετανών, 7).
Και έπειτα, αφηγείται την ίδια ιστορία με τον Γοδεφρείδο του Μονμάουθ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Σύμφωνα με τα χρονικά της Ρωμαϊκής ιστορίας, οι Βρετανοί έλκουν την καταγωγή τους από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους από κοινού»…Δι’αυτή την αιτία, ο Βρούτος εξορίσθηκε από την Ιταλία και ήλθε εις τις νήσους της Τυρρηνικής θαλάσσης…Έπειτα, πήγε εις τους Γαλάτες και έκτισε την πόλη των Τουρόνων, ονομασθείσα Τούρνις.Τελικά, ήλθε εις αυτή την νήσο, ονομασθείσα υπό αυτού Βρετανία, κατοίκησε εκεί και την γέμισε με τους απογόνους του και αυτή είναι κατοικημένη από εκείνο τον χρόνο έως την παρούσα εποχή» (Ιστορία των Βρετανών, 10).
Όπως αναφέρει ο Νέννιος, οι Βρετανοί κυριάρχησαν επί πολλούς αιώνες εις ολόκληρη την Βρετανία, μέχρι την άφιξη νέων εισβολέων: «Μετά από διάστημα όχι ολιγότερο των 800 ετών, ήλθαν οι Πίκτες και κατέλαβαν τις Ορκάδες νήσους.Από εκεί ερήμωσαν πολλές περιοχές και κατέλαβαν εκείνες εις την αριστερά πλευρά της Βρετανίας, όπου παραμένουν ακόμη, κρατώντας σήμερα εις την κατοχή τους το ένα τρίτο της Βρετανίας» (Ιστορία των Βρετανών, 12).Ο πολύ αξιόπιστος Ρωμαίος ιστορικός, Τάκιτος, αποκαλεί τους Πίκτες Καληδονίους και αναφέρει περί της καταγωγής τους: «…Τα ερυθρά μαλλιά και τα μεγάλα άκρα των κατοίκων της Καληδονίας (σημερινής Σκωτίας) φανερώνουν καθαρά την Γερμανική καταγωγή τους» (Αγρικόλας,11).Το Αγγλοσαξονικό Χρονικό (Προοίμιο) αναφέρει περί της καταγωγής των Πικτών: «…Έπειτα, ήλθαν οι Πίκτες από την Σκυθία, με μακρά πλοία, όχι πολλοί.Και αφού απεβιβάσθησαν εις την βόρειο Ιρλανδία, είπαν εις τους Σκώτους ότι, έπρεπε να κατοικήσουν εκεί.Αλλά δεν θα τους έδιναν την άδεια, διότι οι Σκώτοι τους είπαν ότι, δεν μπορούσαν να κατοικήσουν όλοι μαζί εκεί.“Αλλά” είπαν οι Σκώτοι “μπορούμε εντούτοις να σας δώσουμε μία συμβουλή.Γνωρίζουμε μία άλλη νήσο εδώ, προς ανατολάς.Εκεί μπορείτε να κατοικήσετε, αν θέλετε και αν συμφωνήσετε, θα σας βοηθήσουμε δια να μπορέσετε να το πετύχετε”.Κατόπιν οι Πίκτες πήγαν και εισήλθαν εις την βόρεια χώρα, ενώ την νότια κατείχαν οι Βρετανοί, όπως είπαμε πρίν.Και οι Πίκτες πήραν συζύγους από τους Σκώτους, με τον όρο ότι, θα εξέλεγαν πάντα τους βασιλείς τους από το θηλυκό γένος, το οποίο έχουν συνεχίση να κάνουν, εδώ και πολύ καιρό από τότε…».
Εις την αρχαία εποχή, πριν καθιερωθεί ο γεωγραφικός όρος Γερμανία, το δυτικό τμήμα της περιλαμβανόταν εις την Γαλατία και το ανατολικό τμήμα της εις την Σκυθία.Επομένως, η Σκυθική καταγωγή των Πικτών, κατά το Αγγλοσαξονικό Χρονικό, ταυτίζεται με την Γερμανική καταγωγή τους κατά τον Τάκιτο.Δεν δύναται να διευκρινισθή από ποια ακριβώς Γερμανική περιοχή ήλθαν οι Πίκτες, αν και το πιθανότερο είναι ότι, έφθασαν από την Νορβηγία, αφού αφίχθησαν πρώτα, είτε εις τις Ορκάδες νήσους, που είναι εις το βορειότατο τμήμα της Βρετανίας, άνωθεν της Σκωτίας και απέναντι των Νορβηγικών ακτών, είτε εις την βόρειο Ιρλανδία.Άλλωστε, από την Νορβηγία είχαν μεταναστεύσει και οι Τουάθα ντε Ντανάν εις την Ιρλανδία, ενώ και κατά τον Μεσαίωνα οι Νορβηγοί Βίκινγκς αποίκισαν την Ιρλανδία και την Σκωτία.Αν δέ πράγματι οι Πίκτες ήλθαν από την Νορβηγία, τότε ήσαν εν μέρει Ελληνικής καταγωγής, αφού οι Σκανδιναβικοί λαοί αποτελούσαν μείξη Ελλήνων αποίκων και Βορειοευρωπαίων.Αφού λοιπόν οι Πίκτες έφθασαν εις την βόρειο Ιρλανδία, ανεμίχθησαν με τους Σκώτους, δηλαδή τους Ελληνογενείς Ιρλανδούς, λαμβάνοντας γυναίκες εξ αυτών και έπειτα κατέλαβαν την Σκωτία.Έκτοτε, όπως, αναφέρει ο Νέννιος, οι Πίκτες, εις συμμαχία με τους εν μέρει συγγενείς τους Σκώτους, επιτίθονταν διαρκώς κατά των Βρετανών: «Οι Βρετανοί, που δεν υποπτεύονταν ουδεμία εχθρότητα και ήταν ανεφοδίαστοι εις αμυντικά μέσα, δέχονταν επιθέσεις ομοφώνως και διαρκώς, τόσο από τους Σκώτους εκ δυσμών, όσο και από τους Πίκτες εκ βορρά.Μετά από πολύ καιρό, οι Ρωμαίοι έγιναν κοσμοκράτορες…» (Ιστορία των Βρετανών, 15
Κατά τους επομένους αιώνες, μετανάστευσαν εις την Βρετανία και διάφορες Γαλατικές φυλές, όπως μας πληροφορεί και ο Τάκιτος: «…Εκείνοι, που είναι οι πλησιέστεροι προς τους Γαλάτες είναι επίσης όπως αυτοί, είτε λόγω της μονίμου επιδράσεως της καταγωγής, είτε επειδή εις χώρες που είναι απέναντι η μία εις την άλλη, το κλίμα έχει παράγει ίδιες φυσικές ποιότητες.Αλλά κατά γενική κρίση, πιστεύω ότι, οι Γαλάτες εγκατεστάθησαν εις μία εγγυτάτη εις αυτούς νήσο.Η θρησκευτική πίστη τους φαίνεται εις τα χαρακτηριστικά των δειδιδαιμονιών (των Γαλατών).Η γλώσσα τους ολίγον διαφέρει και υπάρχει εις αυτούς η ίδια τόλμη ως προς την πρόκληση του κινδύνου και όταν είναι πλησίον, η ίδια δειλία ως προς την αποφυγή του» (Αγρικόλας,11).Οι Γαλάτες ανεμίχθησαν με τους Ελληνογενείς Βρετανούς και τους Πίκτες και ούτως κατά την Ρωμαϊκή εποχή πλέον, οι κάτοικοι της Βρετανίας θεωρούνταν Γαλάτες.Είχαν όμως διατηρηθεί και αυτόνομες φυλετικές ομάδες Ελληνογενών Βρετανών, όπως αναφέρει ο Τάκιτος: «...Η μελαχρινή χροιά των Σιλούρων, τα συνήθως σγουρά μαλλιά τους και το γεγονός ότι, η Ισπανία είναι η απέναντι εις αυτούς ακτή, είναι απόδειξη ότι, εις μία προηγουμένη εποχή, οι Ίβηρες διέσχισαν την θάλασσα και κατέλαβαν αυτά τα μέρη…» (Αγρικόλας,11).Βεβαίως, οι Σίλουροι ήσαν καθαρόαιμοι απόγονοι των Τρωών αποίκων, αλλά ακόμη και αν θεωρηθούν Ίβηρες, ήσαν Ελληνο-Ίβηρες εκ των Ελληνικών αποικιών της βορείου Ισπανίας, η οποία ήταν ενδιάμεσος σταθμός των ταξιδιών μεταξύ Βρετανίας και Μεσογείου θαλάσσης.
Τελικά, κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., μετά από σκληρούς αγώνες, οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Βρετανία, πλήν της Καληδονίας, και ούτως η Βρετανία εντάχθηκε εις τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο.Ούτως, κατά τους επομένους αιώνες, αν και οι Βρετανοί διετήρησαν τον Κελτικό χαρακτήρα τους, υπέστησαν μεγάλη Ρωμαϊκή επίδραση και αρκετοί εξ αυτών εκλατινίσθησαν.

Παναγιώτη τὰ θερμά μου συγχαρητήρια γιὰ τὴν ἐξαίσια ἐργασία - βιβλίο σου!

Πραγματικὰ ὅποιος/ἃ τὴν ἔχει ἀναγνώσει, εἶναι σὲ πάρα πολλὰ σημεῖα τῆς ἀπολαυστική..
Εἶναι ὑπέρτατη τιμὴ γιὰ τὴν δημοθοίνια καὶ γιὰ ὅλους μας αὐτὴ ἡ ἐργασία.

Καὶ εἰς ἀνώτερα Παναγιώτη....


ΥΓ. Ὁλόκληρη ἡ ἐργασία τοῦ Παναγιώτη Λέντζου καὶ ἡ βιβλιογραφεία, ὑπάρχει στὴν ἑνότητα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ - ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΕΣ