- Land of sorrow - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ξημερωνει η λυπη μεσα μου
και συ που εισαι...;
αργει η ωρα που τα ιχνη σου
θ'ακολουθησω...
στην χουφτα του χεριου μου
μεγαλωνω ενα δεντρο ηδη
μαραμενο...δεν χρειζεται
νερο μητε ηλιο...
την παρεα της λυπης
θελει και τον ερωτα της
τα φυλλα τα καφε στους
δρομους την ακρη
λετε να παιρνουν το χρωμα
τουτο απο την λυπη του δεντρου
που τα ριχνει;
που εισαι Εσυ...?
ναι εσυ ξερεις...
ελα ακολουθησε με...
μητε μουσικη
οταν με πλησιασει φοβαμαι τον εαυτο μου.
Λυπη ειναι η απουσια..
ο ανεκπληρωτος ερωτας.
Η εξομολόγηση που δεν βρισκει αποκριση
ο ληθαργος
σε καθε τι που εχει καταργηθη
οι στρατιες των ονειρων
που μας προσπερασαν.
Λυπη τα νησια της Ελλαδας των χειμωνα
λυπη
η σιωπη
λυπη η γνωστη μου ΧΩΡΑ.
ΟΜ
dsm
Edited by - spirit on 04/12/2003 07:58:35
«...Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
'Αλλον δεν έχει. ....»
N. Kαζαντζάκης
Edited by - Valnta on 04/12/2003 12:18:05
Off under the moon, under the moon of sorrow;
Under the full moon, tethered by our hearts' fate,
I crept under the moon, under the moon of sorrow;
Under the full moon you pulled me down upon you;
Under the moon, it was under the moon of sorrow
You entered me, my thighs rose petals moist with dew
Under the moon, under the moon of my sorrow;
Under the full moon my watery bones,
Motionless, shorn of loving you again,
And my anger, like a knife slit in the throat that shone
Blood stained and still in the waning light, sunk in pain;
I didn't care what would come tomorrow,
Under the moon, under the moon of sorrow..."
σε σενα θαλασσα μου...
που το εχουμε ζησει...
Στα χείλι σου…
Είμαι η σκουριά στα θέλω σου
Που δεν έγιναν ποτέ “μπορώ”
Είμαι η υγρασία που ξεφλουδίζει
Τους τοίχους της μάταιης ύπαρξης σου
Είμαι η στιγμή που φεύγει και ήθελες
Να κρατήσει για πάντα…
Είμαι το βίωμα που όλοι θέλουν να ξεχνούν
Και είμαι μόνη…
Είμαι η γνώση του σίγουρου και
Αναπόφευκτου θανάτου σου.
Είμαι αυτή που σε μαθαίνω
να εκτιμάς την ζωή…
είμαι η φθορά στα παράθυρα
του χειμώνα…
είμαι η μανά της χαράς και της σοφίας
είμαι η λύπη και
είμαι ΕΣΥ….
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ryche “Μονόλογοι της Λύπης”
η λυπη ειναι ερωτικη κατασταση
θυληκη δυναμη οπως καθετι συμαντικο
στην ζωη μας...
αν δεν της κανεις ερωτα
θα σε φθειρει...
για Εσενα...
που
"ζεις" συνεχως στο βουνο που βρεχεται απο θαλασσα...
quote:
η λυπη ειναι ερωτικη κατασταση
θυληκη δυναμη οπως καθετι συμαντικο
στην ζωη μας...
αν δεν της κανεις ερωτα
θα σε φθειρει...
Φίλε ryche με αφήνεις άφωνη...μου ράγισε την καρδιά αυτή η οδυνηρή αλήθεια.
Η μόνη μου συνεισφορά σ'αυτό το καταπληκτικό θέμα ΨΥΧΗΣ,είναι τα εξής στιχάκια...
Όλα εσύ μόνο εσύ...
Ειν'αυτός ο έρωτας φτερά και φυλακή.
Είσαι πάγος και τη κρυμμένη σου φωτιά δε φτάνω,
πετώ στα σύννεφα κι ακόμα παραπάνω.
Είσαι δίπλα μου και τόσο μακριά
Είσαι της καρδιάς μου τα κρυμμένα μυστικά...
Αυτοί οι στίχοι προσωπικά με γεμίζουν θλίψη,αλλά μετά από όσα γράψατε,θα αναθεωρήσω...
Σας ευχαριστώ όλους!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
ναι εδω καταθετουμε την θλιψη μας...
ωστε αργοτερα να γινει καθρεπτης
...να δουμε τις στιγμες...που περασαν και ειμασταν λυπημενοι
για να μπορουμε να εκτιμησουμε την χαρα...
ξερεις καλη μου σκεφτομαι συχνα
οτι το λαθος που κανουμε ειναι
οτι δεν την δεχομαστε και την παλευουμε..
να εκφραστει θελει και κεινη...
καλησπερα...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
εγινε φιλι που μου χαρησες
ανασα που πηρα απο το κορμι
σου...
λαμψη σε ματια γαλανα...
θαλασσα μου...
πλημμυρισα χαρα σημερα
και η λυπη χαμογελουσε
μα τωρα θυμαμαι...
ναι εσυ Λυπη που γεννας την χαρα...
επαναλαμβανομαι μα τωρα αυτο που ειπα πριν το νιωθω..
γυρω μου φωνες ,ομορφες μελωδικες,γεματες ζωη και κεφι
ομως ποτε δεν ειχα την δικη μου ζωη,εφοσον ποτε δεν με ειχα βρει...
η λυπη...με αγκαλιασε ,μα δεν μου ειπε σε αγαπω,ουτε εκεινη...
ισως γιατι ενοιωθα και νοιωθω την ζωη μου ασημαντη μπροστα στην δικη της..
και το ενοιωσε ,μα με πειραξε ,γιατι τα ματια της δεν ηταν δακρυσμενα..
οπως τα δικα μου......
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας