- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Οι σκέψεις, οι διαθέσεις, τα σκοπούμενα. Όλα. Χωρίς αρρώστια, τίποτα.

Χαλάλι.

DSM out.

quote:

---

https://www.youtube.com/watch?v=8NpWL-WeIeQ

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

---

Η αληθεια ειναι πως οι ανθρωποι ειναι καλπικοι
Κρυβουν το φοβο σ'ενα ρολο που θα παιξουν
Κι αυτοι που λενε την αληθεια κρινονται αδικοι
Απο αυτους που δεν μπορουν να την αντεξουν.

https://www.youtube.com/watch?v=KtJhy4TmUo0

https://www.youtube.com/watch?v=KtJhy4TmUo0

Μα πάντα είναι καλυμένα από το φθαρτό.

Είναι λες και κάποιος χιουμορίστας είπε να μας κάνει πλάκα, και γελάει τώρα που προσπαθούμε να νιώθουμε ζωντανοί σε ένα κόσμο σκόνης.
Αυτοί που τον έχουμε πάρει χαμπάρι, του πάμε κόντρα.
Αυτοί που παραδόθηκαν, αφήνονται να τους πάρει το κύμα.

Το τέλος όμως είναι πάντα το ίδιο.
Δεν μένει τίποτα.

Θα τη βρούμε την άκρη μπαγασάκο. Θα σου τη φέρουμε εκεί που δεν θα το περιμένεις.
Κι αν δεν τη βρούμε, θα πέσουμε μαχόμενοι, αφήνοντας κληρονομιά για τους επόμενους.
Κι αυτό είναι δέσμευση.

Ετσι, για να σου γίνει το γέλιο μειδίαμα...

https://www.youtube.com/watch?v=KtJhy4TmUo0

Εις βάρος σου, ενώ εσύ ο ανίδεος παίζεις τον τραγικό ήρωα, και επιμένεις κιόλας, στη γαμημένη ματαιότητα αυτού του απέραντου τίποτα, να παλεύεις, ούτε ξέρεις για τι.
Κι όταν τελειώσει το φιλμάκι, θα σου χει μείνει η προσπάθεια; Με τις υγείες σου.

Κάθε φορά ίδια δεν ήταν; Κάθε άνθρωπο που έκανες κομμάτι σου το ίδιο δεν ένιωσες; Βάλε το τραγούδι που ακούγατε μαζί. Δεν το νιώθεις; Δεν σε πονάει αυτή η ματαιότητα του "όλα χάνονται" μα πάντα ήταν εκεί μέσα σου από την αρχή;

Εσύ κι ο εαυτός σου είσαι φιλαράκο. Όλο ένα παραμύθι είναι. Γι'αυτό και κάθε φορά το αισθάνεσαι το ίδιο. Την είχε πάρει μυρωδιά τη δουλειά ο Ρίτσος στη σονάτα.

Πόσους ανθρώπους αγάπησες, τώρα τους μιλάς σαν ξένος ή καθόλου, μα το νιώθεις γελοίο, μιας κι οι ψυχές σας αφού πορεύτηκαν μια φορά μαζι, η οικειότητα κάτω από το πέπλο της καλησπέρας κρύβεται σαν την πιο εκρηκτική αλήθεια; Δεν την μυρίζεις σαν φρούτο την άνοιξη;

Δική σου μόνο ήταν η αλήθεια σου, με τον εαυτό σου τα αισθάνθηκες όλα. Γι' αυτό και πάντα θα μένει μέσα σου, χώνεψε το.

Πόσα όνειρα κάναμε, πόσους κόσμους φτιάξαμε με τα πιο όμορφα συστατικά, για να ξυπνήσουμε στον ξένο και κρύο αυτό βάλτο, τον παντελώς μη δικό μας, υποχρεωμένοι να τον λουζόμαστε από την στιγμή που ξυπνάμε μέχρι που πάμε για νανάκια;

Θα γυρίσω κουφαλίτσες, θα σας το κόψω το γελάκι. Μέχρι τότε, αυτό το σκατένιο αμετάβλητο πράμα που ονομάσατε κόσμο, θα το βάφω με όνειρα και θα πλάθω ελπίδες, μέχρι να ποτίσει. Και να γίνει πολύχρωμο.
Μέχρι να ανθίσουμε, επιφυλάσσομαι.

https://www.youtube.com/watch?v=KtJhy4TmUo0

Στο φεγγάρι, στον Άρη, στους δρόμους, στις σκέψεις μας;

Στον Ήλιο, στο Σείριο, στα φλεγόμενα δέντρα, στη φωτιά στα μάτια μας;

Υπάρχει ζωή εκεί έξω;

Mας βλέπει κανείς εκεί έξω ή απλά κοιτάμε;

Οι εξωγήινοι, οι περαστικοί, οι θεοί, οι φίλοι;

Μας βλέπει κανείς εκεί έξω ή απλά γερνάμε;

Υπάρχει αγάπη εκεί έξω;

Στο Σύμπαν, στις γειτονιές μας, στις στιγμές μας, στις καλημέρες μας;

Στα απλά, στα δύσκολα, στις καρδιές μας, στις πράξεις μας;

Υπάρχει αγάπη εκεί έξω;

Ακούει κανείς εκεί έξω;

Χαμένες της νιότης οι μέρες μέσα στα συμβατικά πλαίσια της καθημερινότητας, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, σκιές στη φανταστική κανονικότητα του μυαλού σου.

Μα τις νύχτες ντύνεσαι αλήθεια. Στο σκοτάδι αγνοείς αν έχεις μάτια κλειστά ή ανοιχτά' ότι αγαπάς είναι εκεί. Ότι ποθείς, ότι ονειρεύεσαι, ότι ελπίζεις, έρχονται να σου φανερώσουν την ίδια την ουσία της ύπαρξης σου.

Ακόμη και οι φόβοι σου είναι εκεί, πίσω από αόρατες πόρτες κρυμμένοι μέσα στο τίποτα, ψυθιρίζουν τις αμφιβολίες, τα μυστικά, τα ψέμματα...

Τελικά πάντα θα ξημερώνει.
Φέρνοντας την επιθυμία να ζήσουμε το ιδεατό αύριο.
Προσπερνώντας το χειροπιαστό σήμερα, οδηγούμενοι στον αναπόφευκτο κύκλο της αέναης προσμονής.
Αναζητώντας τη χαμένη μας ταυτότητα μέσα σε ρόλους ανοίκειους.
Αναπολώντας τις σπίθες εκείνες, που λίγο έλειψε να κάψουν συθέμελα τον ψεύτικο τούτο κόσμο.

Νιάου νιάου νιάου φρρρρρρρ...

Edited by - Italos on 28/11/2019 22:26:49

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2030

Το καλοκαίρι του πυραύλου

ΗΤΑΝ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΣΤΟ ΟΧΑΪΟ, με όλες τις πόρτες κλειστές, τα παράθυρα σφαλισμένα, τα τζάμια θολά από την πάχνη, με κρυστάλλινες δαντέλες να στολίζουν τις σκεπές, με τα παιδιά να γλιστρούν στις χιονισμένες λοφοπλαγιές, τις γυναίκες να σεργιανούν στους παγωμένους δρόμους κουκουλωμένες στις γούνες τους σαν μεγάλες μαύρες αρκούδες.

Μέσα σε μια στιγμή, ένα μεγάλο κύμα θερμότητας σάρωσε τη μικρή πόλη. Μια κατακλυσμική θάλασσα θερμού αέρα- ήταν σαν να είχε αφήσει κάποιος ανοιχτή την πόρτα τού φούρνου. 'Η ζέστη πλημμύρισε την ατμόσφαιρα ανάμεσα στα σπιτάκια και στους θάμνους και στα παιδιά. Οι κρυστάλλινοι πάγοι θρυμματίστηκαν, έπεσαν κι έλειωσαν. Οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα. Τα παράθυρα σηκώθηκαν. Τα παιδιά πέταξαν τα μάλλινά τους. Οι γυναίκες άφησαν τις γούνες. Το χιόνι έλειωσε φανερώνοντας το πράσινο γρασίδι τού περασμένου καλοκαιριού.

Το καλοκαίρι του πύραυλου. Οι λέξεις πέρασαν από στόμα σε στόμα, διαδόθηκαν στα ολάνοιχτα σπίτια. Το καλοκαίρι του πύραυλου. Ό θερμός άνεμος της έρημου έσβηνε τα σχέδια της πάχνης στα παράθυρα, καταστρέφοντας τα καλλιτεχνήματα. Τα σκι και τα έλκηθρα ήταν ξαφνικά άχρηστα. Το χιόνι πού έπεφτε στην πόλη από τον παγωμένο ουρανό γινόταν ζεστή βροχή πριν φτάσει στο χώμα.

Το καλοκαίρι του πύραυλου. Έσκυβαν όλοι από τις βεράντες τους, κάτω από τις σταγόνες των πάγων πού έλειωναν, και κοίταζαν τον ουρανό πού βαφόταν κόκκινος.

Ό πύραυλος, στο πεδίο εκτόξευσης, έβγαζε ρόδινα σύννεφα φωτιάς και ανυπόφορης κάψας. Ό πύραυλος στεκόταν στη χειμωνιάτικη ψύχρα τού πρωινού, φέρνοντας το καλοκαίρι με κάθε πνοή των εξατμίσεων του. Ό πύραυλος ρύθμιζε το κλίμα, και για μια σύντομη στιγμή έφερε το καλοκαίρι...