- Όρος Πεντελικόν - μέρος 2ο - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Το WWF- Ελλάς σας καλεί να γιορτάσετε μαζί του την Παγκόσμια Μέρα Δασοπονίας στη Πεντέλη. Εκεί, μετά τις δύο πυρκαγιές το 1995 και το 1998, το WWF υιοθέτησε μία έκταση 70 στρεμμάτων στη θέση Αγ. Πέτρος για αναδάσωση. Μετά από την φροντίδα και τον καθαρισμό της περιοχής, την περιποίηση των φυτών που αναγεννήθηκαν από μόνα τους και τη φύτευση νέων, από τους ανθρώπους και τους εθελοντές του WWF, στα πλαίσια της εκστρατείας «Δάση για Πάντα», η βλάστηση επανήλθε στην περιοχή. Αφού παρατηρήσουμε και ενημερωθούμε πώς ζωντάνεψε η φύση μέσα από την καταστροφή, θα βοηθήσουμε σε εργασίες για την φροντίδα του δάσους, όπως καθαρισμός από τα σκουπίδια, συντήρηση μονοπατιών, σήμανση των φυτών κ.ά. Ντυθείτε λοιπόν κατάλληλα για την εποχή και ελάτε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για την προστασία του δάσους, αναβιώνοντας την δυναμική προσπάθεια που ξεκίνησε από το 1998 και ελπίζουμε να συνεχιστεί!!
Το ραντεβού μας είναι τη Κυριακή 20 Μαρτίου, στις 11πμ. στον Άγιο Πέτρο Πεντέλης (απέναντι από το Πανόραμα).
Για περισσότερες πληροφορίες
Ηλίας Τζηρίτης, Συντονιστής Συλλογικών Δράσεων και Εθελοντών
τηλ.: 210 3314893, fax: 210 3247578, Ε: e.tziritis@wwf.gr
αλλά μπορεί και να με δείτε εκεί
ΤΙΝ ΓΑΡ ΠΟΤΑΕΙΣΟΜΑΙ ΑΣΥΧΑ ΔΑΙΜΟΝ ΤΑ ΧΘΟΝΙΑ Θ'ΕΚΑΤΑ
Η μοναδική μου παρέα εκείνη τη στιγμή που με είχε κάνει να ξεχάσω εντελώς το που βρισκόμουν, χάθηκε στο σκοτάδι των πεύκων και τότε συνδειτοποίησα ότι ήμουν ολομόναχος, τετ-α-τετ με τη Σπηλιά. Δεν ένιωσα τρόμο. Ένιωσα όμως θείο δέος και μια ευχάριστη απόκοσμη ανατριχίλα. Έκατσα και χάζευα τον εξωτερικό χώρο για κάμποση ώρα. Δεν μπορούσα να πάω πιο κοντά, μα δεν μπορούσα και να φύγω. Κάτι με απωθούσε, αλλά και κάτι με κράταγε εκεί καθηλωμένο. Για να εξηγούμαστε, δεν ένιωθα κάτι το «απειλητικό», κάτι το «διαβολικό» εκείνη τη στιγμή, (αυτού του είδους οι εντυπώσεις είναι για τους αφελείς μιας και δεν υπάρχει τίποτα το «διαβολικό» στη Φύση) Απλώς, έχω μια άλλη αντίληψη για τον συγκεκριμένο Τόπο.
Με τα χίλια ζόρια λοιπόν, έφτασα μέχρι τα εκκλησάκια. Μπήκα για λίγο μέσα σ’αυτά και ύστερα έκανα να μπώ στον εσωτερικό χώρο της Σπηλιάς. Πράγματι, μόνο σε κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις ποιο είναι το μεγαλείο αυτού του Τόπου. Ότι σχετική ανησυχία είχα, έσβησε μονομιάς. Στο τέλος έκατσα στην είσοδο ακριβώς και παρέδωσα τον εαυτό μου στην ονειρική μουσική που συνέθεταν οι σταγόνες του Σπηλαίου που έσταζαν από την οροφή, σε συνδυασμό με τον απαλό αέρα, και τους ήχους από τα νυχτοπούλια. Ευχαρίστησα το Θεό εκείνη τη στιγμή που με αξίωσε να ζήσω και να ζώ ακόμα τέτοιες ανεπανάληπτες καταστάσεις.
Σε κάποια στιγμή κοιτάω το ρολόι μου, 2:00 η ώρα. «Ώρα για ύπνο. Έχουμε δρόμο μπροστά μας αύριο» είπα μέσα μου και ανέβηκα στην κορυφή του κάθετου λατομείου, Το μέρος ήταν ιδανικό και ιδιαίτερα βολικό και με θέα την Ελευσίνα η οποία μόλις είχε γεμίσει μαύρα σύννεφα και έριχνε αστραπές. Μεγαλειώδες θέαμα! Ασύλληπτη συναισθηματική φόρτιση!
Ο ύπνος με είχε πάρει για τα καλά, όταν ξύπνησα από ένα αυτοκίνητο που ερχόταν εκείνη τη στιγμή. Παρκάρει έξω από τη Σπηλιά και κατεβαίνει μια παρέα νεαρών οι οποίοι αρχίζουν να φωνάζουνε, να τραγουδάνε, να σπάνε μπουκάλια, να βάζουν rave μουσική στη διαπασών και εγώ απλά να μην πιστεύω αυτό που γίνεται. Προσπάθησα να αδιαφορήσω, όταν διαπίστωσα ότι ύστερα από λίγα λεπτά, δεν ακουγόντουσαν καθόλου, για να ακούσω αμέσως μετά μια άλλη παρέα (ή και την ίδια;) λίγο πιο πάνω από’μένα να πίνουν, να μιλάνε μεγαλόφωνα και να σπάνε τα μπουκάλια στα βράχια. Ύστερα από λίγο, σώπασαν αυτοί και μέσα σε λίγα λεπτά πάλι, άκουσα την άλλη παρέα που βρισκόταν στη Σπηλιά, πάλι με μουσικές και φωνές. Να μην σας τα πολυλογώ, αυτό συνέβη 3-4 φορές περίπου. Πότε άκουγα την μία παρέα πάνω από μένα και πότε άκουγα την άλλη κάτω από’μένα! Και εντάξει να ήταν η ίδια παρέα, αλλά τι βίτσιο ήταν τώρα αυτό να ανεβοκατεβαίνουν κάθε λίγο και λιγάκι στο λατομείο; Παραδόξως, δεν ακουγόντουσαν καθόλου όταν ερχόντουσαν και όταν έφευγαν. Στην περίπτωση βέβαια πάντα, που πρόκειται για μια παρέα.
Σε κάποια στιγμή λοιπόν, σταμάτησαν και οι δύο. «Έφυγαν επιτέλους» είπα και έκανα να ξανακοιμηθώ. Δεν πρόλαβα να κλείσω τα μάτια μου, όταν άκουσα μια φωνή στα δέκα μέτρα από’μένα : «Βγές έξω τώρα με τα χέρια ψηλά!» Δεν πίστευα στ’αυτιά μου! Πως με είδαν εκεί που ήμουν; Μέσα στο πυκνό σκοτάδι κάτω από τα πεύκα; Δεν φαινόμουν σε καμιά περίπτωση. Δεν έδινα σημασία μέχρι που ξανακούστηκε η φωνή: «Αστυνομία. Βγές έξω. Ξέρουμε ότι είσαι εκεί.»
Τον «κινέζο» εγώ.
«Δεν ακούς; Βγές έξω τώρα! Μην με αναγκάσεις να πυροβολήσω.»
Τελικώς βγήκα, ήταν γύρω στα πέντε άτομα με πολιτικά, αλλά προφανώς πρέπει να σοκαρίστηκαν που είδαν ένα μαυροντυμένο τύπο με κουκούλα και ένα ψηλό μπαστούνι στο χέρι. Σας παραθέτω τον γελοίο διάλογο:
«Πέταξέ το αυτό που κρατάς, και τα χέρια ψηλά.»
«Και’σύ ποιος είσαι;»
«Αστυνομία. Πέταξε αυτό που κρατάς.»
«Μπορώ να δώ την ταυτότητά σου;»
«Κρατάω όπλο σου φτάνει αυτό; Λέγε, τι δουλειά έχεις εδώ πάνω τέτοια ώρα;»
«Πυρασφάλεια».
«Καλά ρε με δουλεύεις;» Και ρίχνει το φακό του πάνω μου.
Εκείνη τη στιγμή μου «ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι».
«Έρχομαι να τα πούμε από κοντά» και κινήθηκα προς το μέρος τους.
«Μην κουνιέσαι και πέταξε το αυτό!» είπε με φανερή δόση ανησυχίας.
Δεν τον άκουσα και συνέχισα. Τότε είδα τον έναν να τραβάει τους άλλους και να λέει: «Πάμε να φύγουμε γρήγορα». Και εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού!
«Φάρσα» ψιθύρισα, αλλά δεν παύει να είναι μια ανεξήγητη φάρσα.
Η ώρα είχε πάει 4:30 και είχα μείνει επιτέλους πια, μόνος μου. Μετά από κανά μισάωρο, συνειδητοποιώ ότι οι τύποι έφυγαν μέν, αλλά δεν άκουσα αμάξι να φεύγει! Και έφυγαν από τη μεριά της ασφάλτου όχι από τη μεριά της Σπηλιάς. Είτε ήταν δύο οι παρέες, είτε μία, αυτοκίνητο δεν ακούστηκε. Κοιτάω κάτω να δώ και το αυτοκίνητο που ήταν έξω από τη Σπηλιά, ήταν άφαντο! «Πότε πρόλαβαν και έφυγαν» αναρωτιόμουν. Και αποκλείεται να μην άκουσα το αυτοκίνητο να φεύγει την ώρα που συνομιλούσα με τον «αστυνομικό». Ώσπου σε κάποια στιγμή πετάγομαι πάνω από ένα θόρυβο…ήταν το αυτοκίνητο έξω από τη Σπηλιά που έφευγε…
Έκατσα άγρυπνος περιμένοντας το ξημέρωμα…
ΤΙΝ ΓΑΡ ΠΟΤΑΕΙΣΟΜΑΙ ΑΣΥΧΑ ΔΑΙΜΟΝ ΤΑ ΧΘΟΝΙΑ Θ'ΕΚΑΤΑ
τέτοιες δραστηριότητες πραγματικά αξίζουν τη
συμμετοχή και συνεισφορά όλων μας!
Άσε που πήρα και το βάπτισμα του πυρός τώρα χάρη
στην "ξενάγηση" από τον αγαπητό jonniebegood αλλά και
τον Τάσο_number_of_the_beast (τον οποίο βρήκαμε πάνω)
την Κυριακή που μας πέρασε...και όσο να ναι αν πας μία
φορά δε γίνεται να μην ξαναπάς...κάτι σαν τα lays
κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο ένα! 
Ευχαριστώ παιδιά, ελπίζω να ξαναβρεθούμε στην όμορφη Πεντέλη,
ίσως αν θέλετε κανονίζουμε να ανεβουμε την Κυριακή παρέα...
You can find all you need in your mind...if you take the time
quote:
Τάσο_number_of_the_beast
Το _number_of_the_beast παίρνει αριθμητική τιμή το 166.
Διότι, ού μπλέξεις και με αυτούς....
quote:
Το _number_of_the_beast παίρνει αριθμητική τιμή το 166.Διότι, ού μπλέξεις και με αυτούς....
Χαχαχα εμένα μου είπαν ότι χωρίς εσένα δεν είναι πλήρης η ομάδα
οπότε τα δύσκολα θα είναι αν σας πετύχω και τους τρεις μαζί,
τότε δε με σώζει ούτε το 166!! 
You can find all you need in your mind...if you take the time
quote:
τα δύσκολα θα είναι αν σας πετύχω και τους τρεις μαζί,
Δυστυχώς.....
Τελικά πρέπει να ακυρώσω την Κυριακή.
Οικογενειακές υποχρεώσεις, βλέπετε...
Και μια που το ανέφερες, ξέρεις, δεν είμαστε ακριβώς "ομάδα"
Είμαστε μια Ε.Ε. ( = ετερόρυθμος εταιρεία)
Ο καθένας έχει τη δική του "εταιρία",
εγώ έχω το Club Vril (βλ. πιο κάτω και κάνε *klik* απάνω του)
όπου εμφανίζομαι για σόλο κλαρίνο
(και άλλα σολαρίσματα, χε χε [:>] )
"Εξερευνητές" τύπου "Ομάδα Παραμυθέας", ευχαριστούμε, δε θα πάρουμε...
*α πα πα πα παααα*
Να μας λείπουν ...
quote:Και μια που το ανέφερες, ξέρεις, δεν είμαστε ακριβώς "ομάδα"
Είμαστε μια Ε.Ε. ( = ετερόρυθμος εταιρεία)
χαχαχα!
οντως ομαδα δεν ειμαστε.
ο καθενας βαραει το δικο του το μπουζουκι και για μενα αυτο ειναι το ωραιο!
αλλα νεωτερες ερευνες υποδεικνυουν οτι μαλλον ειμαστε μετεμψυχωσεις καποιων λησταρχων, γι αυτο μας τραβαμε τα βουνα!
οποτε προφανως, προς συμμορια φερνουμε!
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
quote:
στις 11πμ. στον Άγιο Πέτρο Πεντέλης (απέναντι από το Πανόραμα).
Oι του "Πανοράματος",δεν μπορεί μα μη σερβίρουν καφέ κατά τις 10 !